[Fic]:D18 Story.ครึ่งหนึ่ง♥ <Part2&ประกาศ up : 25/04/09>

LulaLula · **Posted:** 20 Apr 2009, 19:47

Title : Story.ครึ่งหนึ่ง♥
By : Lula
Pairing : D18
Rate : แล้วแต่อารมณ์(?)และตอนจ่ะ
Ps : เรื่องเก่ายังไม่จบแต่กระแดะแต่งเรื่องใหม่ แง
explain : อย่าคาดหวังว่ามันจะยาว น่าจะราวๆสี่-ห้าตอนจบค่ะ!
(หรืออาจะยาวถ้าหัวสมองคนแต่งแล่นอะนะ,แต่คงจะยาก แฮะแฮะๆ)

บทนำเธอคงไม่เคยใช่ไหม ที่ไปเผลอมอบใจให้ใคร ...หมดทั้งใจ
ให้ไปไม่รู้ตัวมอบไปหมดหัวใจ โดยไม่รู้ว่าคนนั้นเขาจะคิดเช่นไร

มันไม่สนไม่มีเหตุผลที่จะรู้ ในเมื่อชีวิตที่เหลืออยู่มันเลือกไปแล้ว
ว่าจะรักแค่เธอเท่านั้น เธอคือฝันที่ฉันคิดถึง
อยากให้รู้เธอคือชีวิตอีกครึ่งหนึ่ง ที่มาเติมอีกครึ่งชีวิตที่หายไป
ฉันเหมือนแจกันช่างฝัน เฝ้ารอคอยสักวันเพื่อพบกับดอกไม้งาม
ดังกระดาษว่างเปล่าเฝ้ารอคอยแสนนาน ให้พู่กันมาแต่งเติมให้ชีวิตมีเรื่องราว

มันไม่สนไม่มีเหตุผลที่จะรู้ ในเมื่อชีวิตที่เหลืออยู่มันเลือกไปแล้ว
ว่าจะรักแค่เธอเท่านั้น เธอคือฝันที่ฉันคิดถึง
อยากให้รู้เธอคือชีวิตอีกครึ่งหนึ่ง ที่มาเติมอีกครึ่งชีวิตที่หายไป

LulaLula · **Posted:** 20 Apr 2009, 20:45

บทที่หนึ่ง
Rate : PG-13 (แง T T)

เธอคงไม่เคยใช่ไหม
ที่ไปเผลอมอบใจให้ใคร หมดทั้งใจ...
ให้ไปไม่รู้ตัว มอบไปหมดหัวใจ
โดยไม่รู้ว่าคนนั้น เขาจะคิดเช่นไร

http://www.imeem.com/b-a-n-k-z/music/oe ... ynkornize/
(เพลงครึ่งหนึ่ง ของมูซูเป็นเพลงที่ทำให้เกิดฟิคเรื่องนี้ค่ะ : D)
....................................................................................
ณ เมืองนามิโมริ ประเทศญี่ปุ่น

อากาศร้อนอบอ้าวท่ามกลางแสงอาทิตย์เจิดจ้าที่สาดส่องลงมาอย่างแรง
เป็นสภาพอากาศที่ร้อนนรกมากสำหรับชายหนุ่มอิตาลีที่ต้องเดินทางมาตามคำขอของผู้เป็นอาจารย์

ความจริง...ถึงหน้าร้อนของอิตาลีจะโหดร้ายแค่ไหน แต่เขาก็รับประกันได้ว่าไม่เท่าที่นี้!

“ร้อนมาก! ไม่ไหวแล้วนะโรมารีโอ”ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หินอ่อนใจกลางสวนสาธารณะ
ใบหน้าเนียนอาบชื้นไปด้วยเหงื่อชุ่ม ลูกน้องคนสนิทที่เข้าสู่อายุวัยกลางคนมองดูบอสอย่างเวทนา
“น้ำครับบอส”กระป๋องเครื่องดื่มน้ำอัดลมเย็นเชียบที่โรมารีโอเพิ่งหยอดตู้กดมามาดๆส่งให้บอสของเขา
ที่กำลังตกอยู่ในสภาพใกล้ตาย ก่อนเจ้าตัวจะเดินไปยืนหลบอยู่ด้านหลังผู้เป็นนายเช่นเคย

มือหนาคว้ากระป๋องมาเปิดดื่มอย่างรวดเร็วแม้มันจะช่วยคลายร้อนได้เพียงชั่วครู่
แต่ก็ดีกว่าต้องทนทรมานกับสภาพอากาศนานกว่านี้...

...ทำไมนะรีบอนถึงนัดให้เขามานั่งรอในที่แบบนี้ แทนจะเป็นบนโรงแรมหรูเหมือนเช่นปกติ…

ม้าพยศหันไปหาลูกน้องคนสนิท พลางสั่งให้เดินไปหาซื้อเจ้าน้ำอัดลมเย็นๆมาอีกหน
ทำให้ในระแวกนั้นเหลือเพียงเขาที่นั่งอยู่ท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้าคนเดียว
ร่างสูงถอดเสื้อแขนยาวตัวนอกที่ใส่ประจำออกจนเหลือเพียงเสื้อกล้ามตัวบางโชว์รอยสักที่ต้นแขนลามไปถึงข้อมือหนา
เจ้าของร่างยกมือสองข้างโบกไปมาที่ใบหน้าโดยหวังว่าจะมีลมพัดออกมาเพียงสักนิดก็ยังดี สายตาคมสีอำพันจ้องมอง
ไปบนท้องฟ้าสู้แสงจนตาหยีด้วยความแสบ ผ่านไปชั่วโมงกว่ารีบอนอาจารย์จอมโหดของเขาก็ยังไม่ปรากฏกาย

เริ่มจะทนไม่ไหวแล้วนะโว้ยยย!

ดีโน่ คาบัคโรเน่ ลุกขึ้นยืนก่อนจะเตะไปข้างถังขยะที่อยู่ใกล้ๆเพื่อระบายอารมณ์เขากำลังจะคลั่งตายเพราะอากาศแบบนี้
แต่ก่อนที่เขาจะทันโวยวายพาลใส่อีกครั้งกับกระถางต้นไม้ใกล้ๆ

แรงกระแทกที่ต้นคอราวกับโดนวัตถุแข็งฟาดเข้าให้ดักอัก

เจ็บจนชาไปทั่วท้ายทอย...

แส้ในมือที่ควักออกมาเตรียมสู้ป้องกันตัว หน้าเรียวพยายามฝืนตวัดสายตามองผู้ที่ทำร้ายเ้ขาจากด้านหลัง
แต่ทันทีที่ดวงตาสีอำพันหันมาเผชิญกับศัตรู ร่างกายก็พลันหยุดนิ่งราวกับลืมเรื่องราวที่สมองสั่งก่อนหน้านี้
แทนที่ม้าพยศจะโจมตีใส่ ร่างสูงกับหยุดยืนมองตาค้าง

...นัยน์ตาและเรือนผมสีเฉดเดียวกับท้องฟ้ายามรัตติกาล
...คิ้วเรียวได้รูปกระตุกขมวดราวกับกำลังโมโห
...จมูกรั้นเชิดบ่งบอกความดื้อของคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี
...ริมฝีปากบางซีดที่มีเลือดฝาดเพียงเล็กน้อยกำลังเบะออกอย่างหัวเสีย
...ร่างกายตัวเล็กที่ดูบอบบาง กับผิวที่ขาวดุจหิมะ แขนเรียวยกขึ้นตั้งท่าเตรียมสู้

สวยงามราวกับภาพวาด

เด็กผู้ชายในชุดยูนิฟอร์มเครื่องแบบของโรงเรียน ที่มีผ้าสีแดงปักคำเป็นภาษาญี่ปุ่นคล้องเอาไว้ที่ต้นแขน
ดูจากรูปร่างหน้าตา ท่าทางจะอายุมากกว่าซาวาดะ สึนะโยชิ ศิษน้องของเ้ขาไม่เท่าไร
ใบหน้าเรียวคมแต่แอบน่ารัก... ม้าพยศหรี่ตามองคนตรงหน้า เขารู้สึกคุ้นๆแฮะ

...ราวกับเคยเจอที่ไหนมาก่อน...

"เจ้าสัตว์กินพืช รู้ตัวหรือป่าวว่าทำอะไรลงไป"เสียงหวานเอ่ยถาม ทำเอาคนถูกถามทำหน้างงงวย...เขาทำไรไปฟะ?
"เเต่ช่างเถอะ เพราะยังไงแกก็ต้องโดนขย้ำตายอยู่ที่นี้" สิ้นคำพูด ร่างบางก็โถมตัวเข้าใส่เจ้าของเรือนผมสีทอง
"เฮ้ยย เดี่ยวก่อน อ๊าก!" ทอนฟามันวาวฟาดเข้าให้ที่ท้องน้อยของนภาแห่งคาบัคโรเน่ที่ยังพูดห้ามไม่ทันจบ
แต่มีหรือ บอสงี่เง่าที่ไร้ซึ่งลูกน้องจะหลบหลีกทัน สภาพเขาตอนนี้ไร้ซึ่งความสามารถแบบสุดๆ
แส้ในมือที่พยายามตวัดรัดตัวอีกฝ่ายกับย้อนฟาดหน้าเจ้าของเต็มๆ จนร่างสูงทรุดตัวลง

คิ้วเรียวของฮิบาริขมวดหนักกว่าเดิมอย่างสงสัย ...เจ้าบ้านี้ ทำบ้าอะไรกัน ?

"ทำไมไม่สู้"ร่างบางใช้เท้าเรียวเขี่ยซากศพ(?)ม้าพยศที่นอนเลือดอาบใบหน้า(เพราะแส้ของตัวเอง)
ดีโน่ที่บอบช้ำเงียบงันไม่ตอบคำถามเพราะอาการมึนงง(เนื่องมาจากหัวฟาดลงไปเต็มๆบนพื้นซีเมนท์)
ฮิบาริหรี่ตาชั่วครู่ก่อนจะยกทอนฟาในมือเตรียมฟาดใส่ร่างหนาที่พื้นเป็นการปิดฉากครั้งสุดท้าย

แต่จู่ๆ...

"ดีจ้า"เสียงเล็กที่พอจะคุ้นหู กับร่างจิ๋วในชุดคอสเพลย์พุ่มไม้ปรากฏแก่สายตาเรียว
มือบางชะงักการโจมตี ก่อนจะหันมากล่าวทักทาย
"สวัสดีเจ้าหนู"ดวงตาสีนิลมองอย่างนึกขันกับบุคคลที่ปรากฏออกมาจากกระถาง
"ทำอะไรอยู่นะฮิบาริ"รีบอนเอ่ยถาม
"กำลังจัดการพวกสัตว์กินพืชที่ทำร้ายทรัพย์สินของเมืองนามิโมริ"เสียงหวานตอบเรียบๆก่อนจะขยับเท้าตื้บ
ร่างสูงที่นอนอยู่จนเลือดแทบกระอักอีกหน...
"ระ...รีบอน"เสียงครางเว้าวอนร้องเรียกผู้เป็นอาจารย์ ...กว่าจะมา ฮือ
"ดีจ้า ดีโน่"คำทักทายเจื้อยแจ้วราวกับไม่เห็นสภาพน่าเวทนาของลูกศิษเก่าที่ตนนัดมา
แถมยังไม่หันมาสบสายตาที่พยายามขอร้องให้ช่วยเขาออกไปจากใต้ฝ่าเท้าเรียวของเด็กหนุ่มเจ้าของทอนฟา
"ได้แหวนแล้วใช่ไหม? ฮิบาริ"รีบอนที่เมินม้าพยศราวกับไม่รับรู้ถึงการมีตัวตน หันกับไปเจรจากับฮิบาริต่ออย่างไม่ใส่ใจ
"เจ้านี้หนะหรอ"นิ้วเรียวยกแหวนแห่งสายหมอกที่มีเพียงครึ่งนึงขึ้นมา
"ใช่แล้ว"รีบอนเอ่ยก่อนจะกระโดดมายืนบนหน้าของม้าพยศอีกคน

"แอ๊ก! ห-หายใจไม่ออก..."
เสียงครางกระอักจากลำคอแกร่งดังเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสิ้นลม(?)...
แต่(อ)มนุษย์สองตนที่เหยียบเขาเอาไว้ ก็ยังคงทำตัวราวกับว่ายืนคุยกันอยู่บนพรมนุ่มนิ่มที่ไม่ใช่คน!

"มีเกมสนุกๆให้เล่นหละ"เจ้าตัวจิ๋วบอก รอยยิ้มเล็กๆปรากฏขึ้นบนมุมปากเรียว
"ได้ขย้ำคนหรือป่าว?"คำถามที่สมกับเป็นฮิบาริเอ่ย
"ได้สิ แต่ก่อนอื่นต้องฝึกก่อนนะ"
"ฝึก? หึ..ไม่จำเป็นสำหรับฉัน ว่าแต่ลองมันฟัดกันสักตั้งดูไหมเจ้าหนู"
"ถ้าฟัดกับฉันตอนนี้ จะอดสู้กับโรคุโด่ มุคุโร่นะ"คำพูดจากร่างจิ๋วทำเอาคนที่ตั้งท่าฟาดทอนฟาชะงัก

ดวงตาสีนิลวูบลง ออร่าแห่งความแค้นแผ่กระจาย ชื่อแห่งความอัปยศที่ทำให้เขาพ่ายแพ้ในศึกครั้งก่อน

...เขาไม่มีวันลืม !...

"เมื่อไรจะเริ่มเกม"ปากเรียวกระตุกถามอย่างใจร้อน
"ใจเย็น เกมจะเริ่มหลังจากนี้อีกสิบวันหน่ะ ...แต่อย่างที่บอกต้องฝึกก่อนนะ"
"ฝึก? กับเจ้าหนูหรือ"
"ไม่ใช่ฉัน"รีบอนปฏิเสธ ก่อนจะกระโดดออกจากใบหน้าม้าพยศด้านใต้
"กับเจ้านี้หนะ"นิ้วเรียวชี้ไปที่ศพของม้าพยศ สิ้นคำพูดของเจ้าหนู ฮิบาริก็แสยะยิ้มอย่างเหยียดๆ

"ไม่ทนมือทนเท้า ฉันคงไม่คิดจะฝึกกับสัตว์กินพืชที่อ่อนแอ"คำพูดกระแหนะกะแหนทำเอาคนถูกกล่าวหาหูผึ่ง
แต่พออ้าปากจะเถียงเจ้าของฝ่าเท้าเรียวก็กระทืบซ้ำลงไป จนม้าพยศสลบไปอีกครา
(ไว้อาลัยให้โน่หนึ่งวิ = =;)

"เจ้านี้เป็นลูกศิษฉัน"รีบอนบอก"ถ้าไม่ฝึกกับมันก็จะไม่ได้เล่นเกม"
"ลูกศิษเจ้าหนู? หึ อ่อนแอเกินไปฉันขอผ่าน"ร่างบางใช้เท้าเขี่ยคนด้านใต้ออกไปจนพ้น ก่อนจะเตรียมหันหลังกลับ

แต่ทว่า...

"งั้นก็ฆ่ามันให้ตายแทนแล้วกัน ถ้าทำได้จะให้เล่นเกม"ข้อต่อรองที่ถูกยื่นมา ทำให้เท้ากรรมการคุมระเบียบหยุดชะงัก
รอยยิ้มผลุดขึ้นมุมปากก่อนจะหันมาตั้งท่าต่อสู้แบบเตรียมพร้อม
"ตกลงเลยเจ้าหนู"ทอนฟาถูกเจ้าของปรับเปลี่ยนเป็นโหมดหนามแหลม
ดวงตาที่กระหายเลือดน่าสยองจากร่างบางทำเอา คนนอนอยู่สะดุ้งเฮือก... ม้าพยศอย่างเขาถึงฆาตแล้วหรือนี่!?

"บอส!"ราวกับเสียงสวรรค์ ร่างสูงวัยของลูกน้องที่มุ่งตรงมาหาผู้เป็นบอส
ในมือถือกระป๋องน้ำอัดลมพะรุงพะรังก่อนจะโยนทิ้งไว้บนเก้าอี้ แล้วมาพยุงซากศพของดีโน่ที่นอนตาย(?)อยู่ใกล้ๆ
...รีบอนที่ยืนดูอยู่กระโดดขึ้นไปนั่งบนม้านั่งพลางแกะกระป๋องน้ำดื่มอย่างไม่ใส่ใจ

"เรียกพวกมาช่วยงั้นหรอ? นิสัยเสียแบบพวกสัตว์กินพืชเสียจริง"เสียงคำรามเรียบเฉยแบบไม่กลัวเกรงจากเจ้าของผมสีนิล

ม้าพยศที่พอลืมตาปรือเห็นใบหน้าคุ้นเคยของลูกน้อง ก็เด้งตัวลุกขึ้นยืนราวกับติดสปริง ตั้งท่าต่อสู้อย่างมาดมั่น
ราวกับว่าก่อนหน้าเขาไม่เคยโดนซ้อมมาก่อนสักนิด

"หลบไปก่อนโรมารีโอ"คำสั่งเสียงเข้มสมกับเป็นบอสบอก ก่อนจะดันตัวลูกน้องให้นั่งลงข้างๆผู้เป็นอาจารย์

คิ้วเรียวขมวดอย่างแปลกใจนิดหน่อยกับท่าทีฮึกเฮิมของม้าพยศ แต่ก็ไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับเขาอยู่ดี
สัตว์กินพืชยังไงก็อ่อนแออยู่วันยังค่ำ เจ้าของร่างบางกระชับทอนฟาในมือก่อนจะวิ่งเข้าใส่ร่างสูง
แต่หน้าแปลก... ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เจ้านี้กับหลบไม่ทัน แต่ไหงคราวนี้กับหลบได้ !?
แส้ในมือม้าพยศตวัดรัดจับข้อมือของเมฆาแน่นก่อนจะสะบัดให้ร่างบางเข้ามาชิดตัว มือด้านซ้ายที่ยังว่างโอบรอบเอวบาง...

"มิน่า...ถึงว่าหน้าคุ้นๆที่แท้ก็ผู้พิทักษ์เมฆาของสึนะนี้เอง"
นัยน์ตาสีอำพัมจ้องมองดวงตาสีนิลอย่างหลงใหล (ทั้งๆที่ก่อนหน้าเพิ่งโดนอัดมามาดๆ)
"ปล่อย!"สิ้นเสียงพูดทอนฟาในมืออีกข้างก็ตวัดใส่ท้องของอีกฝ่าย...แต่มีหรือคนที่ผ่านสงครามมามากมายจะหลบไม่พ้น
(ความจริงเพราะโรมารีโอนั่งอยู่ใกล้ๆก็พอ!) การต่อสู้ที่เริ่มดุเดือดดำเนินไปราวๆสิบนาที

สุดท้ายแล้ว ร่างบางที่ชุ่มเหงื่อก็ถูกพันด้วยสายแส้ ทอนฟาที่โดนร่างสูงยึดเอาไว้ถูกโยนไปกองรวมกับเสื้อคลุมตัวนอกที่วางอยู่ข้างๆเก้าอี้

ก่อนทีื่เจ้าของเรือนผมสีทองจะยกคนตัวเล็กพาดไว้บนไหล่หนา
พลางเดินไปหาผู้เป็นอาจารย์ที่นั่งดื่มน้ำอัดลมกระป๋องเป็นกระป๋องที่สิบกว่า โดยมีโรมารีโอกำลังนั่งดื่มอยู่ข้างๆเช่นกัน
"มาช้านะรีบอน"ม้าพยศเอ่ยทักเสียงเริงร่าแบบเฉพาะตัวตามปกติ เท้าเรียวที่พยายามเตะท้องของคนที่อุ้มตนอยู่โดนข้อมือหนารวบเอาไว้แน่น
"ปล่อยฉันลงไป!"เสียงเกรี้ยวกราดกล่าวอย่างหัวเสีย ม้าพยศขำเบาๆกับอาการตื่นของร่างบาง
ก่อนจะหันไปคุยกับอาจารย์ของตนต่ออย่างไม่แยแส "เรียกฉันมาเพื่อฝึกผู้พิกษ์ของสึนะหรอ?"
"ใช่แล้ว ฝากด้วยแล้วกัน"รีบอนตอบก่อนจะโยนกระป๋องเปล่าใส่หัวดีโน่ ส่วนคนที่ถูกปองร้ายเอี่ยวหัวหลบนิดหน่อยและก็พูดต่อแบบไม่ใส่ใจ
"ศึกกับวาเรียสินะ..."
"อืม อีกสิบวันหนะ หวังว่าจะขัดเกาจนหมดเปลือกเลยนะ"รีบอนพูดพลางลุกขึ้นยืน"เดี่ยวต้องไปดูแลสึนะก่อน"
"ว๊า ไม่ไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันหน่อยหรอ"ม้าพยศถามร่างจิ๋วที่เตรียมเดินออกไป
"ไม่หละ เดี่ยวจะกลับไปกินฝีมือนานะ"รอยยิ้มกระตุกขึ้นมานิดๆ เมื่อนึกถึงข้าวห่อไข่แสนอร่อยจากฝีมือแม่สึนะ
"แล้วก็...อย่าทำช้ำซะหละ"เสียงเล็กกล่าวก่อนจะขยับหมวกทรงสูงสีดำนิดหน่อยแล้วเดินจากไป

ม้าพยศหัวเราะอย่างขบขัน ...ไม่ว่าจะเมื่อไรรีบอนก็มองเขาออกเสมอ หึๆ

"ฮิบาริ เคียวยะสินะ"ร่างสูงเอ่ย"งั้นขอเรียกว่าเคียวยะแล้วกัน ได้ไหม?"
"ไม่ได้! ปล่อยฉันลงไป"คนที่หยุดดิ้นมาได้พักใหญ่เริ่มต่อกรอีกครั้ง ...น่ารักแฮะ
"เคียวยะทานอะไรมาหรือยัง หือ?"ม้าพยศถามต่อแบบไม่ใส่ใจกับเสียงปฏิเสธคำขอก่อนหน้า
คำพูดยั่วชวนให้เจ้าของเรือนผมสีรัตติกาลหัวเสีย มือเรียวฟาดใส่หลังแกร่งอย่างแรงจนดีโน่แอบสะดุ้ง

เจ็บจนจุก..ตัวบางๆแบบนี้ไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหนกันนะ

"โรมารีโอ รบกวนโทรจองโต๊ะอาหารที่โรงแรมริตซ์คาร์ลตันสาขานามิโมริให้หน่อย"ดีโน่บอกลูกน้องตน
"เอิ่ม สำหรับสองที่นะของฉันกับเคียวยะ"ฮิบาริขมวดคิ้วเรียวเมื่อคนที่อุ้มเขาไว้พูดจบ "ใครจะไปกินกับแก!"
"เคียวยะไง"เสียงเริงร่าชวนให้คนฟังอารมณ์เสีย ฮิบาริถูกอุ้มไปจนถึงรถเฟอร์รารี่สีแดง ก่อนจะถูกมือหนาจับยัดเข้าไปในรถ
แต่ก็ยังคงมัดเขาเอาไว้ด้วยแส้เช่นเดิม

ตลอดเส้นทางที่มีโรมารีโอเป็นคนขับ ฮิบาริยังคงนั่งกัดปากนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา
แม้ว่าดีโน่จะพยายามชวนคนตัวเล็กคุยแค่ไหนก็ตาม
"เคียวยะเงียบทำไม?"คนตัวสูงเอ่ยถามพลางขยับตัวเข้ามาชิดจนเมฆาอึดอัด...ร่างกายของม้าพยศฟุ่งไปด้วยกลิ่นเหงื่อ

...เป็นกลิ่นที่หอมแบบแปลกๆ...

"อย่างขยับมาใกล้ เหม็น!"วาจาหยาบจากคนตัวเล็กทำเอานภาแห่งคาบััั้คโรเน่เสียเซฟเล็กน้อย ก่อนจะดึงคอเสื้อตนเองขึ้นมาดม
ส่งผลให้ชายเสื้อกล้ามสีขาวเปิดจนเห็นซิกแพกที่เรียงตัวสวยงามกับรอยสักแบบสีบนหน้าท้องแบนราบ

ทำเอาคนตัวเล็กที่เผลอลอบมองอดไม่ได้ที่จะหน้าแดงกับภาพตรงหน้า...เขาเป็นอะไรไป !?

"หว่า...ไม่เหม็นสักหน่อยนะเคียวยะ~"ร่างสูงเอ่ย "อ้าว เป็นอะไรไปอะ หน้าแดงเชียว"มือหนายกขึ้นมาจับแก้มร่างบางด้านข้าง
"อย่างมายุ่ง!"หน้าเรียวสะบัดออกจากสัมผัสอุ่นกลางฝ่ามือของอีกฝ่าย

...ร้อน! อาย! เขิน!?อะไรกันเนี้ย! เขาเป็นอะไรไป๊?!...

"ร้อนงั้นหรอ? โรมารีโอเร่งแอร์หน่อย"ดีโน่หันไปสั่งผู้ลูกน้อง คนที่กำลังขับรถพยักหน้ารับคำก่อนจะปรับปุ่มเร่งแอร์
รถยนต์ขับเคลื่อนตัวไปอย่างรวดเร็วโดยมีเสียงเอื้อยแจ่วที่ยังคงไม่ลดละความพยายามในการชวนตัวเล็กคุย

แต่มองดูเผินๆก็ทำให้ผู้ที่เป็นลูกน้องอดคิดไม่ได้ว่า บอสของตนเหมือนคนบ้าที่กำลังพูดอยู่คนเดียว... (=_=!)

เมื่อถึงหน้าโรงแรมหรูระดับสี่ดาวใจกลางเมือง
บริกรเดินมาเปิดประตูให้ร่างสูงก้าวลงมา แต่ก็ต้องแอบชะงักเล็กน้อย เมื่อลูกค้าท่านนี้ก้มลงไปยกคนตัวเล็กอีกคนในชุดเครื่องแบบ
(แถมยังถูกมัดอักต่างหาก)ขึ้นมาอุ้มพาดบ่าเอาไว้ แล้วเดินมุ่งหน้าเข้าไปด้านใน...

โรมารีโอเคลื่อนรถไปจอดโดยทิ้งให้บอสกับผู้พิกษ์แห่งเมฆาขึ้นไปทานอาหาร

นับว่ายังดีที่มีบอร์ดี้การ์ดซึ่งเป็นคนในหน่วยงานของคาบัคโรเน่ ทำให้บอสจอมเฟอะฟะยังเก็กขรึมทำตัวเป็นบอสสุดเท่ได้อยู่

ร่างบางหน้าแดงอย่างเขินอายที่โดนคนตัวสูงอุ้มเดินผ่านแขกมากมายในตัวโรงแรม
สาบานได้เลย!! ว่าถ้าเขาหลุดลงไปได้เมื่อไร เขาจะขย้ำไอ้ม้าบ้านี้ได้ดับดิ้น!
.
.
.

ห้องอาหารติดกระจก แจกันที่ประดับดอกไม้เอาไว้อย่างหรูหรากับเมนูอาหารอิตาลีเรียงรายเต็มโต๊ะ
คนตัวเล็กเมินหน้าหนี ...เหม็นกลิ่นชีสจวนจะอ้วก... เขาเกลียดอาหารแบบนี้ที่สุด
"ไม่ทานหรอ?"คำถามจากม้าพยศที่นั่งอยู่ด้านตรงข้าม จ้องมองคนตัวเล็กอย่างฉงน
"จะกินยังไง ในเมื่อแกยังมัดฉันเอาไว้อยู่"ปากเรียวตอบหน้ามุ่ย ดีโน่เบิกตามองอย่างขบขัน ...นั้นสินะเขายังไม่ได้แก้มัดเลย
ร่างสูงลุกขึ้นเดินอ้อมไปข้างๆเมฆาก่อนจะก้มลงกระซิบที่ใบหู "ไม่เอาดีกว่าไม่ปล่อยหรอกนะ เดี่ยวเคียวยะหนี"
สัมผัสร้อนกับลมอุ่นๆที่เป่าข้างๆหูบางทำเอาเจ้าตัวอดเสียวสั่นแบบแปลกๆไม่ได้
"ให้ฉันป้อนดีกว่า"ร่างสูงลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งข้างๆร่างบางก่อนจะยกถ้วยซุปขึ้นมา
"ไม่ต-ต้องฉันจะกินเอง"ฮิบาริหันหน้าหนีช้อนที่ถูกยื่นมาตรงหน้า

ความจริงเพื่อหลบหลีกไม่ให้อีกฝ่ายเห็นใบหน้าที่แดงราวเลือดสาดด้วยหละ...

"ไม่ได้หรอก เพราะถ้าแก้มัดเคียวยะจะหนี"ม้าพยศกล่าวอย่างรู้ทัน"แต่ถ้าสัญญาว่าจะอยู่เฉยๆก็...อาจจะแก้มัดให้ก็ได้นะ"
ข้อเสนอที่หน้าสนใจทำเอาคนตัวเล็กหูผึง "สัญญาไหม?" ริมฝีปากร้อนจากนภาแห่งคาบัคโรเน่ทาบลงไปอีกครั้งที่ใบหูเล็ก
ก่อนจะขบเม้นเบาๆ "อะ...อืม สัญญา"เสียงสั่นกระเส่าเอ่ยตอบ คนฟังกระตุกยิ้มบางๆก่อนจะแก้ปมแส้ออกให้

เมื่อร่างบางหลุดออกจากพันธนาการ ก็นั่งนิ่งเฉยราวกับเด็กดีที่ยอมเชื่อฟัง...

"ฉันเกลียดซุป มันเหมือนอ้วกเด็กเละๆดูสกปรก"คำพูดเรียบๆเอ่ย ม้าพยศขมวดคิ้วเล็กน้อย
"งั้นก็กินพาสต้าไง"ร่างสูงดันพาสต้าจานใหญ่ให้คนตรงหน้าอย่างเอาใจ "น่าเสียดายนะ ทั้งๆที่ซุปเห็ดที่นี้ออกจะอร่อยแท้ๆ"
"อร่อย?"นัยน์ตาสีนิลเรียวตวัดมองเจ้าของเรือนผมสีทอง
"ใช่ อร่อยมากลองชิมดูไหม"
"แกชอบ?"
"อืมม...ก็ชอบอะเคียวยะลองชิมดูสิ"ม้าพยศยังคงเชื้อเชิญโดยไม่ทันสังเกตเห็นความอาฆาตที่ถูกถ่ายถอดออกมากจากร่างบางข้างๆ
"หรออ"มือเรียวตวัดคว้าถ้วยซุปมาถือเอาไว้ในมือก่อนจะ...

"เฮ้ย! ร้อน"เสียงโวยวายกับอาการดิ้นเร่าๆของดีโน่ที่ลุกขึ้นจากโต๊ะ ก่อนจะพยายามปัดน้ำสีขุ่นออกจากหัวและใบหน้า

เป็นเพราะ ซุปร้อนๆถูกร่างบางเทราดใส่หัวอย่างไม่ใยดี!

"ฉันเกลียดซุป"เสียงเรียบเอ่ย"แล้วก็เกลียดอ้วกอัดเส้นเละๆแบบนี้"สิ้นคำพูดพาสต้าจานใหญ่ก็ย้ายออกจากจานมาประกบใบหน้า
ของม้าพยศเต็มๆ"ความจึงไอ้แป้งสีเน่าๆกับซอสเหม็นๆที่แปะๆด้านบนฉันก็เกลียด ดูน่าขยะแขยงชะมัด"แล้วก็เป็นอีกหนที่พิซซ่าถาดใหญ่
จรลีมาประทับบนหัวของคนด้านข้างที่ตอนนี้พยายามวิ่งหลบ แต่กลับโดนเส้นพาสต้ามาเมื่อครู่บังสายตาเอาไว้ !

ไม่น่าปล่อยออกจากแส้เลย ให้ตายเถอะ!

คนตัวเล็กขว้างปาของกินบนโต๊ะจนสาแก่ใจก่อนจะทิ้งให้ร่างสูงยืนดิ้นเพราะร้อนหัว
แต่ก่อนจากกัน ฮิบาริก็แอบแถมโปรโมชั่นพิเศษตบท้ายด้วยแจกันหรูที่ฟาดเข้ากลางศีรษะของบอสของคาบัคโรเน่เต็มรัก
เลือดที่ไหลอาบปนซอส ปนซุบ แถมด้วยอาหารอิตาลีนานาชนิด ทำให้ฮิบาริกระตุกยิ้มอย่างอารมณ์ดี
แล้วเดินจากไปอย่างเงียบๆ...
.
.
.

มือเรียวโบกแท็กซี่ที่ผ่านมาหน้าโรงแรมก่อนจะบอกทางกลับบ้านให้โซเฟอร์
คิดแล้วก็แค้น อย่าได้พบเจอกันอีกเลยเถอะ สัตว์กินพืชน่ารำคาญแบบนั้น!

แต่ก็นะ...
สัมผัสอุ่นที่ใบหูก็ยังคงตรึงจนทำเอาเจ้าของผิวซีดหน้าแดงรื่นขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล

เขาเป็นบ้าอะไรกันเนี้ย ?!?!
.
.
.
.

ว่าแต่..ทอนฟาคู่ใจของเขาหละ !?

------------TBC------------
โอ้เย่จบบทหนึ่ง! แต่งสดค่ะแต่งสด(อีกแล้วตรูิ แล้วจะต่อยังไงเนี้ย?)
เรื่องที่สองของลุลาส่วนเรื่องที่หนึ่งยังร่อแร ฝากด้วยนะค่ะ : D
เอิ่ม สำหรับท่านใดที่อ่าน <แกะกล่องความลับของหัวใจ>
d18-6927-up4-17-04-09-t4742.html
ลุลาขอสาบานด้วยเกียจ(ที่มีน้อยนิด)ว่าจะไม่ดองแน่นอนค่ะ (มั่นใจมาก?)
ยังไงก็ฝากฟิคเน่าๆเรื่องนี้ไว้ในอ้อมกอดอ้อมอกด้วยนะค่ะ (//โค้งงามๆ)

เรื่องนี้เกิดขึ้นได้เพราะเพลง ครึ่งหนึ่ง ของมูซู ,,ฟังเเล้วเคลิ้มมากๆ
รบกวนติชมหรือด่าทอ(?)ด้วยนะค่ะ
คอมเม้นของคุณคือสิ่งที่ช่วยให้ฟิคของนักเขียนทุกท่านสามารถพัฒนาฝีมือขึ้นได้(อ้างไปเรื่อย)
ปลาลิง.ขอบคุณท่านผู้อ่านที่อ่านมาได้ถึงจุดนี้นะค่ะ รักคนอ่านนะจุ๊บ ฮ่าๆ ♥♥

kimkj1991 · **Posted:** 20 Apr 2009, 21:27

อ๊ายยยยยยยยยยย โน่ตะลึงในความสวยของนู๋เคียวอิอิ
โน่ฉวยโอกาสระหว่างสู้ทำงี้ได้ไง โอบเอวเฉยซะงั้น (ทำไมทำแค่นี้>O<//โดนทอนฟาเสย) เรื่องความด้านที่ 1เลย อิอิ
นู๋เคียวกระทืบอย่าให้เหลือเลยนะ เพราะเดี๋ยวมันจะมากดนู๋ อ๊ากกกก
(แอบสะใจม้ามันโดนกระทืบ ดีสมชอบกดนู๋เคียวดีนักหุหุ แต่รอตอนม้ามันเอาคืนอยู่ค่ะ*p* คนอ่านไม่เคยหื่น(น้อย)เลยค่ะ)
นู๋เคียวของเรายังซึนได้น่าร๊ากกกกอ๊ายยยย คนสวยทำตัวน่ารัก
รออ่านต่ออยู่นะคะสู้ๆๆค่ะ *O* ปล. คนอ่นไม่เคยหื่นเล้ย เชื่อเค้าเนอะๆ*p*

mikey · **Posted:** 20 Apr 2009, 22:07

ช้ำ ช้ำ!!!?? ที่รีบอร์นพูดหมายความว่าไง!!??(ทำเป็นไร้เดียงสานะเอ็ง--)

โน่เจอครั้งแรกก็รุกเลยหรอ

เคะซึนแบบนี้ต้องปราบให้อยู่มัดนะ

นอนรอตอนต่อไป ลัลล้า~

AnxiouS · **Posted:** 20 Apr 2009, 22:42

น้องฮิลืมทอนฟา

(ฮา)

สิ่งที่เกิดขึ้น

นี่คือ

รักแรกพบ!!!

โฮกกกกกกกกก

D18 BUNSAI!!

AlonE~MG · **Posted:** 20 Apr 2009, 23:16

ยิ่งกว่ารักแรกพบแล้ว !!

เจอกันครั้งแรกโอบเอวเลยเรอะ
ต้องทำมากกว่านั้นสิ ฮ่วยยยย ย // ผัวะ TT

ถือว่าเยี่ยมมากจ้ะ
เจอกันครั้งแรกแล้วรุกเคะซึนแบบนี้

ฮี่ๆๆๆ ;p

mirai1313 · **Posted:** 21 Apr 2009, 00:27

ทอนฟา ท่านฮิเขินจนลืมทอนฟาไปได้!
รออ่านตอนต่อไปนะครับ

onimizu_382 · 20/12/09

..แรกพบสบตาตะลึงความงามของเคะซึน?
หลังจากได้สติเลยลวนลาม???

numtarn1 · **Posted:** 21 Apr 2009, 01:08

>..< ต่อค่า ต่อด่วน . . .

ซิกแพก ของโน่ นึกแล้ว . . . . น้ำลายไหล โฮะๆ

ทอนฟา . . . ไว้ตามไปทวงกับโน่เองนะจ๊ะ // ฮิ้ววววววว

ทั้งๆที่บอกว่าอย่าได้มาเจอกันอีกเลย นะเนี่ย โฮะๆ

พรมลิขิต ลัลล้า ~~~*

kotami · **Posted:** 21 Apr 2009, 08:58

กรี๊ด.............ค่าท่านลุลา
...นัยน์ตาและเรือนผมสีเฉดเดียวกับท้องฟ้ายามรัตติกาล
...คิ้วเรียวได้รูปกระตุกขมวดราวกับกำลังโมโห
...จมูกรั้นเชิดบ่งบอกความดื้อของคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี
...ริมฝีปากบางซีดที่มีเลือดฝาดเพียงเล็กน้อยกำลังเบะออกอย่างหัวเสีย
...ร่างกายตัวเล็กที่ดูบอบบาง กับผิวที่ขาวดุจหิมะกำลังตั้งท่าเตรียมสู้

สวยงามราวกับภาพวาด แค่ดีโน่ เห็น เคียวยะ ครั้งแรกก็คงจะหลรักซะแล้วนะคะเนี่ย//กรี๊ดๆๆๆ^^

เคียวยะน่ารักที่สุดเลยค่า ตอนแรกๆแอบสงสารดีโน่โดนเคียวยะขย้ำซะ
แต่พอตอนที่จับมัดแล้วก็แอบกรี๊ด...ค่า :lol:

ส่วยตอนก่อนจากนี่...ดีโน่ของเราโดนเคียวยะขย้ำซะเละเลยนะคะ(เอ่อ..ท่านลุลาแอบแค้นอะไรโน่หรือเปล่าคะ555+)

นอนรอตอนต่อค่า :wink:

ท่านลุลาสู้สู้นะคะ

รักD18สุดชีวิตค่า

เคียวยะ...ลืมทอนฟา....

~Chizuna~ · **Posted:** 21 Apr 2009, 14:09

ตามกลิ่น D18 มาจากฟิคหนึ่งของท่านลุลาที่ยังไม่ nc สักที... - -+ คึหึหึ..

ว่าแล้ว.. พี่โน่ของเราก็ยังบ้าบอได้เหมือนเดิม เจอคุณฮิเปล่งประกายแสง? ใส่เข้าหน่อย

เคลิ้มตามในบัดดล

นี่ถ้าหากโรมาริโอ้มาช้ากว่านี้ D18 คงจะสิ้นชีพไม่มีเรื่องต่อสินะ เหอๆ แต่ถ้ามาให้ไวกว่านี้หน่อยก็คงจะดีนะลุง..
พี่โน่จะตายอยู่แล้ว สภาพนอนกองอยู่กับพื้นให้คุณฮิเหยียบนี่มัน.. ให้ความรู้สึกว่ามีภาพ ม้าทาส ลอยขึ้นมารำไร...- -"

คุณฮิท่านเล่นบรรยายอาหารอิตาลีซะ คนอ่านไม่กล้าที่จะกินเลยทีเดียว.. อุ๊ก!! ปิดปากแทบไม่ทัน แล้วไอ้เนี้ยอ่ะ..

-ชายเสื้อกล้ามสีขาวเปิดจนเห็นซิกแพกที่เรียงตัวสวยงามกับรอยสักแบบสีบนหน้าท้องแบนราบ-

กรี๊ดดดดด~!!>///< เค้าอยากเห็น! แอ๊ก!! (โดนทอนฟาเสย)

สุดท้ายคะทท่านลุลา.. จะมี6927โผล่มั้ยคะ? (วิ่งหนีลำแสงคนแต่ง..อย่าเพิ่งฆ่าหนู~!!)

SEISU_FREE · **Posted:** 21 Apr 2009, 14:16

ท่านฮิร้ายมากๆ
555555

พี่ม้าต้องรวบหัวรวบหางซะแล้ววววววว

มาอัพไวๆนะคะ^^

seisan · **Posted:** 21 Apr 2009, 16:52

โน่....
เจอครั้งแรกแกก็รุกเขาทันทีเรยใช่ม๊ายยยย=[]=
ตะลึงความงามไม่ทันไรสกิลความฮูเนะก็เผย- -"

ว่าแต่เล่นเอาท่านฮิลืมทอนฟาเลยนะเนี่ย =w=

ต่อไวๆนะคะ~~

riddyred · **Posted:** 21 Apr 2009, 18:00

โอว เฮียโน่วมาตอนเเรกก็รุกหนูฮิซะ...
หลงความงามหนฺูฮิตั้งเเต่เเรกเห็นเลยใช่ม้า
รีบอร์นขรา ที่บอกว่า อย่าทำช้ำ อ่ะ ทำอะไรช้ำเหรอ? อิๆๆ
ว่าเเต่...เสียดายพาสต้ากับซุป oqo

Nero · **Posted:** 22 Apr 2009, 14:58

เจ้!
ฮาเคียวยะ 555555+
ม้าเกือบตายอ่า 55555555555+
ทามมายเคียวยะบรรยายซุปดั้ยน่ากลัวยางงี้ 555555
อ่านเเร้วม่ายก้ากินเรยอ่ะ

ต่อไวๆๆๆๆๆๆน๊าเจ้
หวังว่าเรื่องนี้ เจ้จาม่ายทำห้ายเครียดนะ เรื่องนู้นเครียดมากพอแระ 555555555

•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[Fic]:D18 Story.ครึ่งหนึ่ง♥ <Part2&ประกาศ up : 25/04/09>

Who is online

Panel