[Fic] ม่านหัวใจ D18 End : 24/02/09

Ziar · **Posted:** 16 Jan 2009, 20:23

เรื่องนี้เป็นเรื่องใหม่(อีกแล้ว)ค่ะ...
แบบว่าพล็อตมาแบบไม่ตั้งใจT^T

เนื้อหาในเรื่องจะเป็นเรื่องราวหลังเสร็จศึกมิลฟิโอเล่นะคะ ซึ่งเนื้อความจะไม่ตรงกับในหนังสือ(แน่นอนล่ะ ก็ในหนังสือยังออกไม่ถึงนี่นา...) ดังนั้นมันไม่ใช่การสปอยล์ค่ะ ไม่ต้องห่วง~

เรื่องนี้อาจจะเป็นโปรเจคไหจริงๆก็ได้ เพราะเป็นแนวที่ไม่ถนัดค่ะ แต่อย่าเพิ่งทิ้งเซียร์ไปนะคะT^T

และสำหรับคนที่คิดจะคัดลอก กรุณาอ่านข้อความต่อไปนี้....

Quote:

การคัดลอกข้อความใดๆในที่นี้ไปเผยแพร่โดยไม่ได้รับอนุญาต ถือว่าทำผิดกฏหมายลิขสิทธิ์ ซึ่งสามารถฟ้องได้ทั้งทางแพ่งและอาญา โดยระวางโทษทางแพ่งดังนี้

ความผิดฐานละเมิดลิขสิทธิ์โดยตรง
- ซึ่งมิได้ทำเพื่อการค้า ต้องระวางโทษปรับตั้งแต่ 20,000 บาท ถึง 200,000 บาท
- ซึ่งทำเพื่อการค้า ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ 6 เดือน ถึง 4 ปี
หรือปรับตั้งแต่ 100,000 บาทถึง 800,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

ความผิดฐานละเมิดลิขสิทธิ์โดยอ้อม
- ซึ่งไม่ได้ทำเพื่อการค้า ต้องระวางโทษปรับตั้งแต่ 10,000 บาท ถึง 100,000 บาท
- ซึ่งได้กระทำเพื่อการค้า ต้องระวางโทษจำคุกตั้งแต่ 3 เดือน ถึง 2 ปี
หรือปรับตั้งแต่ 50,000 บาท ถึง 400,000 บาท หรือทั้งจำทั้งปรับ

ส่วนโทษทางอาญานั้น ขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของศาลค่ะ

เราเตือนท่านแล้ว....

---------------------------------

Title : ม่านหัวใจ
by : Ziar
Pairing : D18 10069 56R 2784 8059 XS คิดว่าหมดแล้วนะคะ= =" เอ้อ อย่าตกใจค่ะ คู่หลังๆนี่แค่โผล่มาเสริมนิดๆหน่อยๆพอเป็นกระสัย คู่หลักของเรื่องคือD18คู่เดียวค่ะ
Rate : NC-17 (คาดว่า....)
Summary : เจ้าปุยเมฆขาว...ล่องราวลมบน...ใครยินใครยล...ชื่นชมชื่นใจ...เจ้าปุยเมฆเอ๋ย...นิ่งเฉยไฉน...เจ้าลอยล่องไป...ไม่รู้ปลายทาง

-------------------------------------

ม่านหัวใจ

ในบางครั้ง....ก็ช่างน่าแปลก ที่คนบางคนแม้ใกล้ชิดกันก็ไม่อาจสื่อใจได้ถึง
ราวกับว่ามีม่านบางขวางกั้น แม้จะเอื้อมมือไป ก็กลับไม่อาจผ่านม่านบางนั้นได้ ทำได้เพียงมองอยู่ที่อีกฝากฝั่งเท่านั้น

-------------------->

หลังเสร็จศึกกับมิลฟีโอเล่ เป็นเรื่องน่ามหัศจรรย์ที่นอกจากจะส่งเด็กๆในอดีตกลับไปได้แล้ว พวกเขายังได้ผู้คนที่สูญเสียไปในยามสงครามกลับคืนมาด้วย

วองโกเล่นั้นยิ่งยินดีกว่าใคร เพราะพวกเขาได้รุ่นที่ 10 ผู้เป็นที่เคารพรักของคนทั้งแฟมิลี่คืนมาดังเดิม แม้ว่าเบียคุรัน บอสของมิลฟิโอเล่หน่วยไวท์สเปลจะหายสาบสูญไปก็ตามที

ถัดจากวันแห่งชัยชนะ 1 เดือน วองโกเล่และแฟมิลี่พันธมิตรได้จัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นอย่างเอิกเกริกที่ฐานที่มั่นในอิตาลี ทุกคนต่างชื่นมื่นเบิกบาน เอ่ยทักทายและยิ้มให้กันอย่างไม่ขาด กระนั้นกลับมีบุคคลหนึ่งที่ดูไม่ยินดียินร้ายกับสิ่งที่ดำเนินไปมากนัก เขาแอบแฝงตัวอยู่ในมุมหนึ่งของงานที่จะไม่มีใครสังเกตเห็น นั่งอยู่เพียงลำพังกับนกน้อยขนสีเหลืองทองผู้เป็นเพื่อนเพียงหนึ่งเดียวของตน

“หลบมานั่งคนเดียวอีกแล้วหรือเคียวยะ?” เจ้าของเรือนผมสีทองสว่าง เป็นคนๆเดียวที่กล้าเข้าใกล้ฮิบาริ เคียวยะ ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาโดยไม่เกรงกลัวว่าจะโดนทำร้ายกลับมาข้อหาทำลายความสงบส่วนบุคคล

“แล้วมันหนักตรงไหนของแกหรือไง” ฮิบาริตวัดเสียงตอบด้วยความไม่สบอารมณ์

ดีโน่ถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง ไม่ว่าเมื่อไหร่ ฮิบาริก็ยังทำตัวตัดขาดจากสังคมไม่เปลี่ยน จะว่าเป็นปมปัญหาทางจิตก็ไม่ได้ เพราะฮิบาริไม่ได้มีพื้นฐานครอบครัวที่ย่ำแย่ขนาดนั้น ดังนั้นคงทำได้เพียงสรุปว่าเป็นนิสัยส่วนตัวเท่านั้นเอง

“ฉันนั่งด้วยได้ไหม?” ถึงจะถาม แต่เขาก็นั่งลงข้างๆโดยไม่ขออนุญาตอยู่ดี เพราะเขารู้ว่า หากให้ฮิบาริตอบ ย่อมเป็นคำปฏิเสธแน่นอน

“มีธุระอะไร?” ฮิบาริเอ่ยถามพลางเงี่ยหูฟังเจ้านกน้อยร้องเพลงประจำโรงเรียนที่เขาห่างไปเสียนาน

“เปล่านี่ แค่อยากนั่งเป็นเพื่อนเท่านั้นเอง” ดีโน่ตอบพลางปัดผมที่ลงมาละหน้าให้พ้นแนวสายตา

“ไม่ได้ขอ”

“ฉันรู้ แต่เคียวยะก็ไม่เคยขออะไรอยู่แล้วนี่ ขืนรอเคียวยะขอ ฉันคงหัวหงอกไปซะก่อน” เมื่อฟังคำตอบของดีโน่แล้ว ฮิบาริก็ชักสีหน้าทันที เขาไม่รู้ว่าควรจะเลาะฟันอีกฝ่ายออกก่อนหรือเอาทอนฟาฟาดยับทั้งตัวเลยดี

“จะหาเรื่องหรือไง” ฮิบาริขู่ในลำคอ “แกรีบไปไกลๆก่อนที่ฉันจะเอาเลือดหัวแกออกมาละเลงเล่น” ว่าจบ ฮิบาริก็ลุกเดินจากไปพร้อมกับฮิเบิร์ดที่ยังร้องเพลงประจำโรงเรียนนามิโมริไปเรื่อยๆ ดีโน่ถอนหายใจออกมาอีกเฮือกหนึ่งด้วยความเหนื่อยใจกับท่าทีของลูกศิษย์

สิบปีผ่านมาแล้ว....

สิบปีที่ใกล้ชิดกัน ไม่มีความหมายอะไรเลยสำหรับเมฆาผู้โดดเดี่ยว สำหรับปุยเมฆขาวที่ล่องลอยบนท้องฟ้าคงไม่ต้องการที่จะมีที่พักพิง เพียงปล่อยให้ตนเองล่องลอยไป....ล่องลอยไป อย่างไร้จุดหมายปลายทาง เจ้าตัวก็ดูจะพอใจอยู่แล้ว ตัวเขาเองก็ทำได้เพียงเฝ้ามองดูอย่างนี้ มองดูผู้ที่หลงรักจนหมดหัวใจเติบโตขึ้นไป แข็งแกร่งขึ้นไป จนกว่าจะถึงวันที่ฝ่ายนั้นจะไม่จำเป็นต้องมีเขา....

ดีโน่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนโง่งมที่หลงแต่ไล่ตามเงาของคนๆหนึ่ง ทั้งที่รู้แก่ใจว่าอีกฝ่ายจะไม่มีทางหันมามองเขาแม้ปลายสายตา

“ฉันนี่เริ่มแก่แล้วสินะ มานั่งระลึกถึงอดีตแบบนี้” ดีโน่รำพันแล้วก้มศีรษะลง

“เฮ้ย ไอ้ม้าแหย แกจะมานั่งทำไมคนเดียววะ” เสียงสควอโล่ปลุกดีโน่ขึ้นจากภวังค์ เขาเงยหน้าขึ้นพบกับแก้วแชมเปญทรงสวยที่ถูกยื่นมาให้

“ไงสควอโล่ สบายดีสินะ” เขาเอ่ยทักกลบเกลื่อนสิ่งที่บังเกิดในใจเมื่อครู่

“เรื่อยๆแหละ ไอ้บอสบ้าใช้งานไม่บันยะบันยังเหมือนเคย ไม่รู้จะเอาแต่ใจไปถึงไหน” สควอโล่ทิ้งตัวลงนั่งตรงจุดที่ฮิบารินั่งเมื่อครู่พร้อมกับโวยวายออกอมา แต่ดีโน่ก็ไม่คิดถืออะไร เพราะมันเป็นนิสัยของสควอโล่อยู่แล้ว หากยังโวยวายได้อย่างนี้อยู่ก็แสดงว่าสบายดี

“ถึงอย่างนั้น นายก็ดูมีความสุขดีนะ” เมื่อดีโน่เอ่ยวิจารณ์ไปเช่นนั้น ใบหน้าของสควอโล่ก็แดงขึ้นมาจนเห็นได้ชัด

“ความสุขบ้าอะไรเล่า! ถ้าไอ้บอสบ้านั่นเผลอเมื่อไหร่ฉันจะเชือดมันทิ้งซะเลย! จะได้ไม่ต้องมีใครมาสั่ง.....”

เพล้ง!

“แกว่าอะไรนะ ไอ้สวะ”

ใครจะนึกว่าแซนซัสหูดีได้ขนาดนี้....

สควอโล่ผุดลุกขึ้นทั้งที่ผมเปื้อมแชมเปญไหลเป็นทาง

“แกทำอะไรของแกวะ ไอ้คุณบอส!” ฉลามหนุ่นตะโกนถามอย่างเอาเรื่อง

“กล้าขึ้นเสียงกับฉันเรอะ!” แล้วเรือนผมสีเงินก็ถูกกระชากอย่างแรง “ฉันบอกให้แกเอาเหล้าแรงๆมาให้ ทำไมในแก้วฉันมันถึงเป็นแชมเปญได้วะ!”

“ก็ในงานมันมีแต่แชมเปญนี่หว่า! แกไปโวยกับไอ้หนูรุ่นที่ 10 เองสิเว้ย!” สควอโล่เองก็ใช่จะยอมแพ้ ถึงจะถูกฉุดกระชากลากถูหนังหัวอยู่ก็ตาม

“เอาน่าแซนซัส ฉันจะบอกสึนะว่าขอเหล้าให้นายเป็นพิเศษก็แล้วกัน” ดีโน่ออกตัวช่วยก่อนที่สควอโล่จะถูกถลกหนัง แต่แซนซัสกลับตวัดสายตาตอบกลับมาอย่างไม่พอใจ

“ไม่ใช่เรื่องของแก มานี่ไอ้ฉลามหัวเน่า! มาหาเหล้ามาให้ฉันซะ!”

“โอ๊ย แกปล่อยหัวฉันก่อนสิโว้ย!”

เสียงโวยวายโหวกเหวกยังคงดังต่อเนื่อง แม้ว่าทั้งสองคนที่เป็นต้นเสียงจะเดินจากไปแล้ว และรอบตัวดีโน่ก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

เขาได้แต่ไหวไหล่กับเหตุการณ์ที่ผ่านตาไปเมื่อครู่ เพราะถึงสควอโล่กับแซสซัสจะทำตัวเป็นไม้เบื่อไม้เมากันขนาดไหน ดีโน่ก็รู้ว่าทั้งสองคนคือสิ่งที่ไม่อาจหาอะไรมาแทนได้ของอีกฝ่าย และบางครั้งเขาก็รู้สึกอิจฉาในความสัมพันธ์นั้นขึ้นมา

คิดไปแล้ว ก็ดูเหมือนว่าตัวเขาจะเป็นเด็กไม่รู้จักโตชอบกล

ทุกคนต่างเติบโตและก้าวไปข้างหน้า

แต่หัวใจของเขานั้นหยุดนิ่งนับแต่สิบปีก่อนแล้ว....

สิบปีมาแล้ว....ที่หัวใจดวงนี้ไม่ยอมก้าวออกจากจุดเดิมเลยแม้แต่ก้าวเดียว....

----------------------->

งานเลี้ยงยามค่ำทิ้งร่องรอยเอาไว้อย่างสาหัส เมื่อทุกคนต่างตื่นขึ้นมาในสภาพโทรมหมดมาดไม่ต่างกัน และบางคนก็ถึงกับลุกจากที่นอนไม่ได้ทีเดียว แต่ก็นับเป็นโชคดีของสึนะที่เขาไม่นิยมแอลกอฮอล์มากนัก จึงสามารถตื่นเช้าได้อย่างแจ่มใสเหมือนวันปกติ นอกจากสึนะแล้วก็ยังมีบาจิลอีกคนที่คอแข็งได้เกินคาด ทั้งที่ดื่มหนักเพราะถูกคะยั้นคะยอจากสาวๆในงาน ก็ยังสามารถลุกขึ้นมาเดินปร๋อได้โดยไม่มีอาการเมาค้างแต่อย่างใด หากไม่นับสองคนนี้ ก็มีเพียงรีบอร์นและโคโลเนลโล่ที่ตื่นเช้าได้โดยไม่มีร่องรอยความเสียหายจากงานเลี้ยงเมื่อคืน กระนั้น พวกเขาทั้งสี่คนกลับต้องรู้สึกแปลกใจที่เห็นดีโน่ออกมาเดินรับลมยามเช้า ทั้งที่เท่าที่จำได้ล่าสุดนั้น ดีโน่มักจะนอนยันเที่ยงหลังจากผ่านงานเลี้ยงหฤโหดทุกทีไป

“รุ่นที่ 10 ครับ นั่นคุณดีโน่นี่ครับ” บาจิลเอ่ยเมื่อเห็นชายหนุ่มเดินผ่านระเบียงไป

“แปลกจังนะ คิดว่าวันนี้จะไม่มีใครลุกขึ้นแล้วซะอีก” สึนะว่าก่อนจะหัวเราะเบาๆ

“ดูเหมือนเขากำลังเดินหาใครบางคนอยู่นะครับ” เจ้าของเรือนร่างผอมบางยังคงกล่าวต่อพลางรินน้ำชายามเช้าแก่นายเหนือหัว พวกเขาสบตากันอย่างเข้าใจความนัยก่อนจะส่ายศีรษะพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

พวกเขารู้ว่าดีโน่มองหาใคร เป็นคนเดียวกับที่มองดูมาตลอดสิบปี หากใครไม่รู้สิแปลกแล้ว กระนั้นก็เป็นเรื่องน่าแปลกจริงๆที่ผู้ที่ถูกมองกลับไม่ได้รู้ตัวเอาเสียเลย หรือไม่....ก็คงทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นกระมัง

“น่าสงสารนะครับ” บาจิลออกความเห็น

“ฉันเองก็ไม่มีปัญญาจะทำอะไรด้วยสิ รุ่นพี่ฮิบาริน่ะหัวแข็งอยู่แล้ว แต่คุณดีโน่เนี่ยสิ หัวแข็งแบบแอบซ่อน ถึงเห็นอย่างนั้นแต่หากปักใจแล้วก็ยากจะถอนเหมือนกัน” ผู้เป็นหัวหน้าแฟมิลี่เอ่ย “ยังไงก็เถอะ ไปบอกเขาหน่อยจะดีกว่า เดินหาง่วนไม่มองหน้าใครแบบนั้นน่าสงสารแย่”

“งั้นผมจะไปตามให้นะครับ” บาจิลว่าแล้วจึงวางกาน้ำชาลงแล้ววิ่งออกไปเพื่อตามดีโน่มาทันที

เพียงไม่นานนักดีโน่ก็เดินกลับมาพร้อมกับผู้ที่ออกไปตาม สึนะยกผ้าขึ้นเช็ดปากก่อนจะผายมือเชิญดีโน่ให้นั่งร่วมโต๊ะกัน บาจิลทำหน้าที่รินน้ำพร้อมยกขนมนมเนยออกมาจัดวางเพื่อเป็นอาหารเช้าแก่แขกของรุ่นที่ 10

“เอ่อ.....สึนะเรียกฉันทำไมหรือ?” ดีโน่ยังคงไม่ชินที่จะเรียกสึนะอย่างรุ่นน้องเช่นแต่ก่อน เพราะเวลานี้สึนะคือผู้ที่อยู่เหนือเขา แต่สึนะกลับขอให้เขาเรียกเหมือนสมัยเมื่อ 10 ปีก่อน ความไม่ถือตัวของสึนะอาจจะทำให้คนรอบข้างชื่นชมก็จริง แต่พร้อมกันนั้นก็นำความลำบากใจมาให้แก่ผู้คนเหล่านั้นเช่นกัน กระนั้นคนทั่วไปก็ไม่แสดงออก รวมทั้งตัวเขาด้วย

“ตามหารุ่นพี่ฮิบาริอยู่หรือครับ?” สึนะเอ่ยถามตรงใจทันทีโดยไม่อ้อมค้อม

“ก็...ประมาณนั้น นานๆจะได้เจอกันทีก็เลยนึกอยากคุยขึ้นมาน่ะ” ดีโน่ตอบอ้อมแอ้ม เพราะในความเป็นจริงแล้ว เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าจะตามหาฮิบาริไปเพื่ออะไร ในเมื่อเมื่อคืนนี้ก็มีโอกาสคุยกันแล้วแม้จะเพียงสั้นๆก็ตาม แต่ว่าฮิบาริไม่ค่อยจะเข้าหน้าเขานัก ทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองบ้าไปคนเดียวที่คิดถึงอีกฝ่าย

“รุ่นพี่ฮิบาริกลับไปญี่ปุ่นแล้วล่ะครับ” สึนะว่าก่อนจะสังเกตปฏิกิริยาของมาเฟียรุ่นพี่ ซึ่งก็เห็นแววของความผิดหวังระคนตกใจอย่างเห็นได้ชัด

“งั้นหรือ ถ้าอย่างนั้น....ฉันไม่รบกวนสึนะแล้วดีกว่านะ” ดีโน่ฟังคำจบก็รีบเอ่ยลา ก่อนจะลุกขึ้นผลุนผลันออกไปจนสึนะและบาจิลยังเอ่ยห้ามไม่ทัน คิดแต่ว่าจะไปให้ทันเครื่องบิน

“เห็นว่ารีบเดินทางแต่เช้า ไม่ยอมบอกใครสักคน ป่านนี้เครื่องบินคงออกไปแล้วล่ะครับ” บาจิลเอ่ยทัดทานกับสึนะ ซึ่งผู้ฟังก็พยักหน้ารับ

“ช่วยไม่ได้ที่คนเราจะตามหัวใจของตัวเองนี่นะ” สึนะกล่าวตอบไม่ตรงคำนัก ก่อนจะสบสายตากับผู้ที่ใกล้ชิดตนตลอดมา “ฉันเองก็เหมือนกัน”

“ครับ” บาจิลรับคำพร้อมยิ้มตอบกลับไป

--------------------->

himitsu · **Posted:** 16 Jan 2009, 20:40

เข้ามาเพราะ . .D18

แล้วก็ไม่ผิดหวัง *0*

หวานค่ะ !

ระคนขมในความรู้สึกของพี่ม้า-0-

น่าสงสารจริง ๆ เลย คุณฮิไม่แลเหลียว *0*

แต่ยังไงสักวัน เมฆก้อต้องโปรยลงมาเป็นฝน ให้พี่โน่ได้เชยชมแหละน่า -0- (ฝน. .แอบคิดถึง 80 -*-)

เห็นคู่ประกอบแล้วอยากอ่านเหมือนกันค่ะ สงสารเจ๊รัลนิด ๆ โดน รีบอร์นแย่ง . .ซะงั้น 5 5

จะรออ่านต่อนะคะ

onimizu_382 · 20/12/09

D18 NC-17...

(//โดนโบก ไม่ได้จ้องตรงอื่นเลยรึไง)

ฮิซึนมาตลอด10ปี!! โน่ซื่อมาตลอด10ปี!! เงียบไว้แบบนี้ใครจะรู้ล่ะ..

ป๋าเมียแอบสวีทตั้งแต่ตอนแรกเลย หึหึ

เบียกหาย...ไปกับสายหมอก..

garfield · **Posted:** 16 Jan 2009, 21:02

ซึนได้ใจสุดๆเลยค่ะ แหม....สงสารพี่โน่มาก ใจร้ายกับพี่โน่ขนาดนี้

มันทำให้รู้สึกเหมือนต่อมอยากจะแกล้งน้องฮิมันทำงาน

อ่านฟิคนี้เลยเกิดอยากเห็นน้องฮินอนร้องไห้ในฟิคนี้จริงๆเลย ฮุ ฮุ ฮุ

Futago · **Posted:** 16 Jan 2009, 21:08

เคียวยะโหดร้าย เคียวยะเย็นชา เคียวยะซึนเกินไปแล้ว!! TwT

อ่านแล้วรู้สึกเจ็บลึกยังไงชอบกล สงสารดีโน่โดนเมินตลอด ยังไงก็คุยกันในฐานะอดีตอาจารย์ให้มันชื่นมี่นกว่านี้หน่อยสิเคียวยะ!

สิบปียังรักเหนียวแน่นได้แบบนี้น่าให้รางวัลดีโน่จริงๆเลย

รอตอนต่อไปค่ะ

ปล.เคียวยะโหดร้าย!!

[ Missuket ] · **Posted:** 16 Jan 2009, 23:17

อ๊าฟ เตอร์ ช๊อค คร่ะพี่น้อง

สงสารโน่ คุณฮิซึนเกินไปแล้ววว

สู้ๆเค้านะม้า

อิอิ

meiar · **Posted:** 16 Jan 2009, 23:34

มันก็ต้องดื้อสิคะ
ตื้อเท่านั้นที่ครองใจเคะ!
พยายามเข้านะดีโน่เราจะเอาใจช่วยนายเสมอ

santapipo_tun · **Posted:** 17 Jan 2009, 00:32

สงสารพี่โน่ แง้! รักมาตลอด10ปี แต่อีกฝ่ายก้อยังไม่เล่นด้วย

รอลุ้นตัวโก่งต่อไป...เขาบอกแล้วว่าเรื่องคือD18 ดังนั้นมันต้องสมหวังสิ!!!!......และแอบรอNC-17อย่างใจจดใจจ่อต่อไปด้วย 555

nunu · **Posted:** 17 Jan 2009, 08:25

สงสารพี่โน่สุดหัวใจ คุณฮิทั้งซึนทั้งใจแข็ง...
โฮฮฮฮ แม่ยกโบกผ้าเช็ดหน้าเชียร์สุดใจขาดดิ้น

[ZzZ]--[ZzZ] · **Posted:** 17 Jan 2009, 17:33

D18

มันดึงดูด -3-

เคียวยะ~~~~

รู้ว่าเคียวยะซึน รู้ว่าเคียวยะโหด รู้ว่าเคียวยะเย็นชา

แต่สงสารโน่หน่อยก็ดีนะ T[]T

Seran · **Posted:** 17 Jan 2009, 17:46

ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก

ตามไปเลยม้า!!!

ดูคู่ประกอบ....(ขยี้ตามองแล้วมองอีก--บาจิลเป็นเคะอีกแล้ว) อยากเห็นคู่อื่นๆ อีกจัง^^

psychologist-coo · **Posted:** 17 Jan 2009, 19:57

รู้สึกอยากแกล้งท่านฮิขึ้นมาเฉยๆ อ่ะครับ

เห็นท่าน Ziar แต่งแล้วไซโคก็อยากแต่งมั่ง (//เหลือบมองซากฟิคในไหดอง...)

เรท NC-17 (คาดว่า...) <<<เอ่อ... ไม่สนใจ sm dark rape บ้างหรือครับ ^ ^? me//โดนท่านเซียร์ขุดหลุมฝังกลบ

ปล. ม้าซื่อ ฮิซึน ไม่ได้เห็นนาน สุดยอดคร้าบ~!!

Ziar · **Posted:** 17 Jan 2009, 20:44

himitsu - เข้ามาเพราะ . .D18

แล้วก็ไม่ผิดหวัง *0*

หวานค่ะ !

ระคนขมในความรู้สึกของพี่ม้า-0-

น่าสงสารจริง ๆ เลย คุณฮิไม่แลเหลียว *0*

แต่ยังไงสักวัน เมฆก้อต้องโปรยลงมาเป็นฝน ให้พี่โน่ได้เชยชมแหละน่า -0- (ฝน. .แอบคิดถึง 80 -*-)

เห็นคู่ประกอบแล้วอยากอ่านเหมือนกันค่ะ สงสารเจ๊รัลนิด ๆ โดน รีบอร์นแย่ง . .ซะงั้น 5 5

จะรออ่านต่อนะคะ

>>>แหม ก็มันฟิควายนี่คะ~ ผู้หญิงเป็นแค่ตัวประกอบ- -+

-------

onimizu_382 -D18 NC-17...

(//โดนโบก ไม่ได้จ้องตรงอื่นเลยรึไง)

ฮิซึนมาตลอด10ปี!! โน่ซื่อมาตลอด10ปี!! เงียบไว้แบบนี้ใครจะรู้ล่ะ..

ป๋าเมียแอบสวีทตั้งแต่ตอนแรกเลย หึหึ

เบียกหาย...ไปกับสายหมอก..

>>>10ปีมันแค่สั้นๆค่ะ~ ฮิยังซึนได้อีกกกก~ ส่วนป๋าเมีย เขารู้ใจกันตั้งแต่ 10 ปีก่อนแล้วล่ะค่า= =" ส่วนป๋าเบีย....เอ....เขาหายไปไหนน้อ..../me วิ่งหลบรองเท้าคุณโอนิ

-------

garfield - ซึนได้ใจสุดๆเลยค่ะ แหม....สงสารพี่โน่มาก ใจร้ายกับพี่โน่ขนาดนี้

มันทำให้รู้สึกเหมือนต่อมอยากจะแกล้งน้องฮิมันทำงาน

อ่านฟิคนี้เลยเกิดอยากเห็นน้องฮินอนร้องไห้ในฟิคนี้จริงๆเลย ฮุ ฮุ ฮุ

>>>แหม นายเอกของเราจะมีน้ำตากับเขาเร้อ= =" กลัวจะเป็นพี่โน่ที่น้ำตาตกเอง....

-------

Futago - เคียวยะโหดร้าย เคียวยะเย็นชา เคียวยะซึนเกินไปแล้ว!! TwT

อ่านแล้วรู้สึกเจ็บลึกยังไงชอบกล สงสารดีโน่โดนเมินตลอด ยังไงก็คุยกันในฐานะอดีตอาจารย์ให้มันชื่นมี่นกว่านี้หน่อยสิเคียวยะ!

สิบปียังรักเหนียวแน่นได้แบบนี้น่าให้รางวัลดีโน่จริงๆเลย

รอตอนต่อไปค่ะ

ปล.เคียวยะโหดร้าย!!

>>>พี่โน่เป็นสุภาพบุรุษผู้มีหัวใจเดียวไม่โรเนียวให้ใครค่ะ^w^

-------

[ Missuket ] - อ๊าฟ เตอร์ ช๊อค คร่ะพี่น้อง

สงสารโน่ คุณฮิซึนเกินไปแล้ววว

สู้ๆเค้านะม้า

อิอิ

>>>เอ้าม้า มีคนเชียร์แล้ว

-------

meiar - มันก็ต้องดื้อสิคะ
ตื้อเท่านั้นที่ครองใจเคะ!
พยายามเข้านะดีโน่เราจะเอาใจช่วยนายเสมอ

>>>ตื้อเข้าไปค่ะพี่ม้า! ตื้อให้โลกลือเลย!

-------

santapipo_tun - สงสารพี่โน่ แง้! รักมาตลอด10ปี แต่อีกฝ่ายก้อยังไม่เล่นด้วย

รอลุ้นตัวโก่งต่อไป...เขาบอกแล้วว่าเรื่องคือD18 ดังนั้นมันต้องสมหวังสิ!!!!......และแอบรอNC-17อย่างใจจดใจจ่อต่อไปด้วย 555

>>>แน่ใจเหรอคะว่าจั่วD18แล้วต้องสมหวังเสมอไป - -+ /me หลบรองเท้าคุณซาน

-------

nunu - สงสารพี่โน่สุดหัวใจ คุณฮิทั้งซึนทั้งใจแข็ง...
โฮฮฮฮ แม่ยกโบกผ้าเช็ดหน้าเชียร์สุดใจขาดดิ้น

>>>คุณฮิแค่ซึนๆ เงียบๆ และแอบซื่อเองค่ะ~

-------

[ZzZ]--[ZzZ] - D18

มันดึงดูด -3-

เคียวยะ~~~~

รู้ว่าเคียวยะซึน รู้ว่าเคียวยะโหด รู้ว่าเคียวยะเย็นชา

แต่สงสารโน่หน่อยก็ดีนะ T[]T

>>>น้องเคียวเขาก็เป็นงี้แหละค่ะ พี่ม้าเลยต้องน่าสงสารไปตามระเบียบ=w="

-------

Seran - ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก

ตามไปเลยม้า!!!

ดูคู่ประกอบ....(ขยี้ตามองแล้วมองอีก--บาจิลเป็นเคะอีกแล้ว) อยากเห็นคู่อื่นๆ อีกจัง^^

>>>ก็เซียร์ชอบให้27เมะนี่คะ~

-------

psychologist-coo - รู้สึกอยากแกล้งท่านฮิขึ้นมาเฉยๆ อ่ะครับ

เห็นท่าน Ziar แต่งแล้วไซโคก็อยากแต่งมั่ง (//เหลือบมองซากฟิคในไหดอง...)

เรท NC-17 (คาดว่า...) <<<เอ่อ... ไม่สนใจ sm dark rape บ้างหรือครับ ^ ^? me//โดนท่านเซียร์ขุดหลุมฝังกลบ

ปล. ม้าซื่อ ฮิซึน ไม่ได้เห็นนาน สุดยอดคร้าบ~!!

>>>มีคนอยากแกล้งน้องฮิอีกคนแล้วสินะคะ ส่วนsm rape ไม่ค่อยตรงรสนิยมอ่าค่ะ แต่ถ้าเป็น dark chain น่าสนค่ะ - -+

-------

Ziar · **Posted:** 17 Jan 2009, 20:46

“โรมาริโอ้ ไปสนามบินด่วนเลย!” ดีโน่วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงห้องที่โรมาริโอ้อาศัยนอนกับบอดี้การ์ดอีก 2-3 คนที่ดีโน่ติดตัวมา พวกบอดี้การ์ดต้องพากันลุกอย่างรวดเร็วทั้งที่ยังเมาค้างกันอยู่ แต่เมื่อเจ้านายสั่งก็ต้องปฏิบัติตาม โรมาริโอ้คว้าเสื้อนอกได้ก็วิ่งลงไปสตาร์ทรถพร้อมกับที่ดีโน่วิ่งลงมาถึง รถถูกกระชากออกไปอย่างรวดเร็วพอๆกับใจของผู้เป็นเจ้าของแม้จะไม่ได้ขับเองก็ตาม ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วดีโน่อยากจะขับเองเสีย แต่เพราะโรมาริโอ้ยึดกุญแจรถไว้เพราะกลัวเกิดสถานการณ์เช่นนี้ ซึ่งมันก็เกิด....โรมาริโอ้จึงไม่สามารถไว้ใจได้ว่าหากดีโน่ขับเองแล้วจะเกิดอะไรขึ้น

เมื่อไปถึงสนามบิน ดีโน่ก็รีบลงจากรถไปยังห้องรับรองผู้โดยสารโดยไม่คิดรอโรมาริโอ้ที่หาที่จอดรถแม้แต่น้อย แต่เขากลับต้องผิดหวัง เมื่อสอบถามกับพนักงานแล้วพบว่าไฟท์บินของญี่ปุ่นเพิ่งบินขึ้นไปเมื่อ 5 นาทีก่อน เขารู้สึกจิตใจห่อเหี่ยวอย่างมาก เมื่อโรมาริโอ้มาถึงจึงได้แต่ยืนมองโดยไม่พูดอะไรเพราะเขารู้ดีว่าดีโน่รู้สึกอย่างไร

โรมาริโอ้ดูแลดีโน่มาแต่เล็กแต่น้อย ย่อมรู้ว่าใจของดีโน่คิดอะไรอยู่

สิบปีที่บอสของเขาต้องทนทรมานเพราะรักที่ไม่อาจสมหวัง เขาก็ทำได้แต่ดูเท่านั้น

“กลับกันเถอะ” ดีโน่กล่าว “ก็เหมือนทุกทีนั่นแหละ เคียวยะชอบไปไหนมาไหนปุบปับไม่บอกใครอยู่แล้ว” ว่าจบเขาก็หัวเราะขื่นๆ

“นั่นสินะครับ” โรมาริโอ้ตอบรับได้เพียงเท่านั้น....เหมือนทุกครั้ง

------------------->

บ้านทรงญี่ปุ่นขนาดพอเหมาะในเมืองนามิโมริคือที่อาศัยของผู้พิทักษ์แห่งเมฆา เขามักจะกลับมาที่บ้านหลังนี้ทุกครั้งที่มีโอกาส แม้ว่าหลายๆครั้ง จะไม่มีใครรอเขาอยู่เลยก็ตาม และในวันนี้ก็เช่นกัน ทันทีที่เขากลับมาถึง เขาก็เห็นโน้ตแปะไว้หน้าประตูที่ทำจากกระดาษ เนื้อความในนั้นบอกกล่าวถึงเหตุผลที่พ่อแม่ของเขาไม่อยู่บ้าน แต่ฮิบาริก็ไม่ได้สนใจจะอ่าน เขาเพียงดึงมันออกและโยนทิ้งถังขยะ เพราะสำหรับเขาแล้ว ใครจะไปจะมาเมื่อไหร่ก็ไม่เกี่ยวกับเขา รู้เพียงว่ามีคนอยู่หรือไม่ก็พอแล้ว และเพราะบ้านเขาค่อนข้างเงียบสงบและต่างคนต่างอยู่ บ้านของเขาจึงเป็นสถานที่ที่เขาชอบอยู่มากที่สุด เพราะ...ไม่มีการสุมหัวให้หงุดหงิด

ฮิบาริหาวนอนปากกว้างเมื่อเปลี่ยนจากชุดสูทกลับมาสวมกิโมโนเรียบร้อย การเดินทางไกลไปอีกครึ่งโลกทำให้เขารู้สึกเพลียเพราะความไม่ชินกับขั้วเวลาของอีกฝั่งโลก ตอนอยู่ที่นั่นเขาแทบจะนอนไม่หลับเลย ไม่ใช่แค่เพราะเวลาแต่เพราะเสียงคนในที่พูดคุยกันได้ตลอดเวลา อาละวาดไหร่ก็ไม่รู้จักจำ แถมเจ้าม้านั่น.....ก็ชอบเข้ามาใกล้ชิดเขาเสียจริง....

ดีโน่ คาบัคโรเน่...

เป็นผู้ชายที่เขาไม่รู้เลยว่าวันๆคิดอะไรอยู่

วูบหนึ่งเหมือนเอ็นดูเขา แต่เมื่อมองอีกวูบเขากลับรู้สึกถึงบางสิ่งที่มากกว่านั้นในดวงตาอีกฝ่ายที่จ้องมองเขามาถึงสิบปี เป็นเรื่องน่าแปลก...ทุกครั้งที่หลับตาเขาจะจดจำดวงตาสีอำพันคู่นั้นได้ ดวงตาที่ไม่เหมือนใคร ดวงตาที่ไม่มองใคร....นอกจากเขาเพียงคนเดียว ซึ่งเป็นสิ่งที่จนถึงบัดนี้ เขาก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ว่าเพราะอะไร และทำไมเขาถึงต้องหวั่นไหวกับดวงตาคู่นั้นถึงกับหงุดหงิดทุกครั้งที่เห็น

ฮิเบิร์ดบินนำฮิบาริเข้าไปในสวน ก่อนจะขึ้นไปเกาะอยู่บนกิ่งต้นสึบากิ และนิ่งอยู่บนนั้น

ฮิบาริชงชาญี่ปุ่นรสเข้มออกมานั่งตากลมในสวน กลิ่นของใบไม้และอายดินโชยเข้าจมูกพาให้รู้สึกสบายใจ เมื่อหัวค่ำท่าทางว่าฝนจะลง กลิ่นน้ำค้างจึงยังแขวนอยู่ไม่จางหายไปมากนัก แสงจันทร์ยังคงทอสียวงทองอยู่บนท้องฟ้า ถึงแม้ภาพที่เห็นจะไม่ต่างกัน แต่สำหรับฮิบาริ ท้องฟ้าที่อิตาลีก็ต่างจากที่ญี่ปุ่น ท้องฟ้าของญี่ปุ่น..ของนามิโมริ สวยงามยิ่งกว่าฟ้าผืนใดในโลกนี้....

หลังชาอุ่นร้อนล่วงลำคอไป จึงรู้สึกตาสว่างขึ้นบ้าง เพราะใกล้จะเช้าเต็มทีฮิบาริจึงไม่อยากจะนอน ด้วยเกรงว่าจะตื่นสายซึ่งผิดไปจากกิจวัตรปกติของตน

ฮิเบิร์ดเกาะกิ่งสึบากิต่างคอนนอนหลับไปก่อนแล้ว ฮิบาริเห็นดังนั้นจึงหลบเข้าไปในตัวบ้านเพราะไม่อยากตากน้ำค้างนานจนไม่สบาย หนังสือหลายเล่มถูกนำมาเรียงบนพื้นเสื่อทาทามิ ส่วนมากจะเป็นหนังสือเรียนสมัยมัธยมต้นที่เขาเก็บไว้จนเก่า นอกนั้นจะเป็นหนังสือเรียนภาษาที่ดีโน่ซื้อให้

หนังสือภาษาอิตาลีดูเยินที่สุดเพราะถูกใช้บ่อย หลายครั้งดีโน่จะชอบพูดอิตาลีกับเขาและบังคับให้เขาหาคำแปลเองในหนังสือและพจนานุกรมภาษาอิตาลี และหลายครั้งอีกเช่นกันที่เขาทนรำคาญไม่ไหวจนใช้หนังสือเหล่านั้นแทนอาวุธ มันจึงมีสภาพยับเยินได้ถึงขนาดนี้

คิดไปแล้ว....ช่วงเวลาที่อยู่กับดีโน่ก็เป็นอะไรที่วุ่นวายดีจริงๆ แต่เขาก็ไม่ได้รังเกียจช่วงเวลาเหล่านั้นนักหรอก แค่รำคาญเวลาคิดถึงก็เท่านั้น

ฮิบาริเก็บหนังสือทั้งหมดเข้าชั้น เหลือไว้เพียงหนังสือสอนการพูดภาษาอิตาลี มันอาจจะไม่สำคัญนักสำหรับตอนนี้ที่เขาพูดได้คล่องขึ้นราวกับเป็นเจ้าของภาษา แต่นานๆอ่านครั้งทบทวนเสียหน่อยก็ไม่มีปัญหาอะไร

------------------>

เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้นตั้งแต่ยังไม่เที่ยงดี ฮิบาริที่เผลอหลับไปลุกขึ้นมาด้วยความงัวเงีย พลางจัดกิโมโนให้เรียบร้อย หยิบทอนฟาคู่ใจมากระชับในมือเพื่อเรียกเลือดใครก็ตามที่บังอาจมาขัดจังหวะการนอนของเขา

“เคียวย้า~~” แทนที่เขาจะได้ฟาดทอนฟาออกไป คนที่เป็นเป้าหมายกลับโดดเข้าหาเขาเสียแทน

“แก มาทำไม?” ฮิบาริมองผู้มาเยือนด้วยอารมณ์หงุดหงิด โดยเฉพาะผมสีทองสะท้อนไอแดดและรอยยิ้มเหมือนแสงตะวันที่ทำให้ตาเขาพร่ามัวด้วยแสงสว่างอันเจิดจ้า

“พอดีว่าฉันต้องมาทำงานนิดหน่อยน่ะ แต่หาโรงแรมพักไม่ได้เลย ขอพักบ้านเคียวยะได้ไหม?” ดีโน่กล่าวอย่างรวดเร็วโดยไม่เว้นจังหวะให้ฮิบาริขัดอะไรทั้งสิ้น ฮิบาริคงไม่รู้หรอกว่าเขาต้องลำบากขนาดไหนที่ต้องหาข้ออ้างเพื่อบินมาญี่ปุ่นด้วยเที่ยวบินด่วนจี๋จากอิตาลีโดยการเลื่อนกำหนดงานทั้งหมดมากองไว้ในเดือนนี้ ซ้ำยังจงใจหาแต่รายชื่อโรงแรมที่คนพักเต็มเอียดจะได้มีข้ออ้างมาที่บ้านของฮิบาริ ถึงดูเหมือนโรมาริโอ้จะรู้ทัน แต่เขาก็ไม่ใส่ใจ ขอแค่ได้มาหาฮิบาริก็พอแล้ว

“แล้วการ์ดของแกล่ะ?” ฮิบาริเอ่ยถาม เขาไม่ขัดข้องหากจะมีใครสักคนมาค้างที่บ้าน แต่ต้องแค่...สักคน...เท่านั้น ไม่ได้แปลว่าจะต้อนรับบอดี้การ์ดทั้งหมดให้มาสุมหัวในบ้านของเขา แล้วในเมื่อดีโน่หาโรงแรมไม่ได้ ก็แปลว่าบอดี้การ์ดไม่มีที่นอนเช่นกัน แล้วคนรักลูกน้องอย่างดีโน่จะแก้ปัญหาอย่างไร?

“แหะๆ ความจริงแล้ว....” ดีโน่อ้อมแอ้ม “ฉันไม่ได้พาใครมาด้วยเลยน่ะ”

เขาจะบอกได้อย่างไรว่าแอบหลบสายตาโรมาริโอ้ออกมา เพราะเจ้าตัวจะให้เอาการ์ดติดตัวมาด้วยเป็นฝูง ขืนมากันเป็นสิบแบบนั้น ฮิบาริก็ต้องไล่ออกจากบ้านแน่นอน กระนั้นสิ่งที่ทำให้ฮิบาริอดเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจไม่ได้คือการที่ดีโน่สามารถอยู่รอดปลอดภัยจนถึงบ้านเขาได้โดยไม่มีลูกน้องสักคน

“เข้ามาสิ” ฮิบาริเปิดทางให้

ดีโน่แทบจะโดดอย่างยินดีเมื่อเห็นทีท่าของการต้อนรับ แต่เขาก็เก็บงำอาการไว้แล้วก้างเข้าไปในบ้าน แต่....ขาของเขากลับก้าวไม่พ้นธรณีประตู!

“หวา!!!!” ชายหนุ่มร้องพร้อมกับคว้าเอาตัวคนใกล้มือเข้ามากอดเป็นหลักยึด แต่ฮิบาริเองก็ใช่ว่าจะแรงเยอะ ซ้ำยังเพิ่งตื่นนอนหมาดๆ เมื่อถูกใช้เป็นหลักจึงกลายเป็นถูกฉุดลงไปกองด้วยกันเสียอย่างนั้น

“แกเล่นอะไรของแก!” ฮิบาริคำรามแล้วพยายามผลักตัวดีโน่ออกไป

“อ๋า! ข...ขอโทษทีเคียวยะ ไม่เจ็บตรงไหนใช่ไหม!?” ดีโน่รีบลุกขึ้นแล้วดึงอีกฝ่ายขึ้นมาปัดเศษดินออก

“ไม่ รีบเข้าไปข้างในก่อนที่ฉันจะเตะแกออกไป” เจ้าของบ้านกล่าวด้วยเสียงขู่ในลำคอ ก่อนจะสะบัดตัวออกจากมือของดีโน่แล้วหันไปปิดประตูบานให้เรียบร้อย ดีโน่ทำหน้าจ๋อยไปขณะเดินเข้าไปในตัวบ้านทรงญี่ปุ่นที่เขาเพิ่งจะเคยเข้ามาครั้งแรกในชีวิต

“บ้านเคียวยะสวยจังเลยนะ” เขาเอ่ยชมหวังจะเรียกความสนใจ

“เออ เดินระวังด้วยล่ะ ถ้าประตูฉันพังสักบานฉันจะหักจากบัญชีแกสิบเท่า” แต่แทนที่จะทำให้ฮิบาริอารมณ์ดีขึ้น กลับกลายเป็นว่าถูกขู่หนักกว่าเดิม “แล้วพรุ่งนี้ฉันมีธุระ อยู่บ้านคนเดียวก็อย่ายุ่งกับของๆฉัน เข้าใจไหม?”

“ธุระ?” ดีโน่เลิกคิ้ว “ธุระอะไรหรือ?”

“พิธีดูตัว”

“หา!” คำตอบที่ได้ยินทำให้ดีโน่แทบหัวใจหยุดเต้น เขารู้จักพิธีดูตัว เพราะระหว่างที่สอนฮิบาริอยู่นั้น เขาได้เรียนรู้วัฒนธรรมญี่ปุ่นหลายอย่างทีเดียว และเขาไม่เคยนึกเลยว่าฮิบาริจะต้องเข้าพิธีดูตัวด้วย จะว่าไป....เขาไม่เคยคิดเลยว่าฮิบาริจะต้องหมั้น แต่งงาน และมีครอบครัว เขาไม่ได้คิดไกลถึงขั้นนั้น เขาเพียง....เฝ้ามองอยู่เงียบๆโดยไม่คิดถึงอนาคตเท่านั้นเอง

“นี่เป็นห้องนอนแก มีประตูเชื่อมกับห้องฉัน แต่ห้ามเข้า” ฮิบาริเปลี่ยนเรื่อง “จัดของเอาเองนะ ฉันไปล่ะ”

“ด...เดี๋ยวสิ!” ดีโน่รีบเรียกไว้ แต่เจ้าของชื่กลับทำหูทวนลมแล้วเดินหลบออกไปข้างนอกระเบียงเสีย

เป็นแบบนี้อีกแล้ว....

โดนหลบหน้าเหมือนทุกที....

ดีโน่ก้มหน้าลงซบกับฝ่ามือตัวเอง ก่อนจะหัวเราะขื่นออกมา

ตอนนี้เขาเป็นยิ่งกว่าคนบ้าเสียอีก....คนบ้าที่ไขว่คว้าสิ่งที่คอยแต่ละลอยหนีไปไม่มีวันยอมให้จับได้

ไม่เคยมีอาชาตัวใดจะไล่ทันเมฆขาวที่ลอยล่อง....เพราะเมฆนั้นอยู่บนท้องฟ้า ส่วนอาชาอยู่บนผืนดิน

เขาอุตส่าห์มาที่นี่เพื่ออะไรกัน....

---------------->

“อะไรนะ! บอสเอารถออกไปแล้ว!”

ย้อนกลับไปที่อิตาลี หลังจากฮิบาริกลับไปได้ประมาณ 5 ชั่วโมง

“ไม่ใช่แค่นั้นหรอกครับ สั่งเอาเครื่องบินส่วนตัวออกด้วย” บอดี้การ์ดหน้าประตูรายงาน ทำให้โรมาริโอ้กุมขมับ

บอสนะบอส.....

เขารำพันในใจ

ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าบอสของตัวเองจะไปไหน เขารู้ตั้งแต่ดีโน่สั่งจัดตารางใหม่ โดยโยกย้ายงานที่ต้องเดินทางไปนามิโมริมารวมกันหมด เขาเองก็พยายามจะแน่ใจว่าดีโน่จะไม่แอบไปคนเดียว แต่ก็พลาดจนได้ เขาไม่ได้กลัวว่าดีโน่จะบาดเจ็บ แต่เขาเกรงว่าหากไม่มีเขาไปด้วย ดีโน่อาจจะเผลอพลั้งทำอะไรร้ายแรงลงไปก็เป็นได้ หวังเพียงว่า....ดีโน่จะเข้มแข็งอยู่ได้เหมือนที่อดทนมาตลอดสิบปีเท่านั้น

หากดีโน่ลงมือโดยไร้ความชั่งใจ....

ดีโน่จะไม่มีวันได้สิ่งที่ต้องการอย่างแท้จริงมาไว้ในกำมือได้อีกต่อไป....

หากเพียงแต่เอื้อมมือผ่านม่านบางที่กั้นขวางเข้าไป

....ดีโน่จะสูญเสีย ฮิบาริ เคียวยะ ไปตลอดกาล....

--------------->

onimizu_382 · 20/12/09

ลงมือโดยไร้ความชั่งใจ...

จับคุณฮิช่มขืน !!!?
//โดนท่ายเซียร์กระทืบ

เคียวย้าจะดูตัว ไม่นะ.. เคียวยะต้องเป็นภรรยาพี่โน่สิ

•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[Fic] ม่านหัวใจ D18 End : 24/02/09

Who is online

Panel