[FiC]:D18,6927 <แกะกล่องความลับของหัวใจ> : upPart7♥05/07/09

LulaLula · **Posted:** 08 Apr 2009, 07:47

Title : แกะกล่องความลับของหัวใจ
Pairing : D18 6927 (คู่หลักแค่ D18)
Rate : แล้วแต่ตอนนะคะ
By: Lula

บทนำ

เศร้าใจทำไมแค่ฟ้าไม่มีดาว...
ร้องไห้ทำไมแค่การไม่มีเค้า...
เมื่อท้องฟ้ายังเป็นฟ้าแม้เวลาไม่มีดาว...
แต่ว่าฉันใช่ตัวฉันคนเดิมหรือป่าว...
กลับมาเป็นฉันเหมือนคนเก่า...
แค่ลืมเค้าไปเสียที...??

เมื่อในความจริงวันนี้เค้าไม่มีใจให้กัน...
แล้วทำไมยังให้ใจกับเค้าไป...

เสียงเพลงดังผ่านลำโพงเข้าสู่โซนประสาทของชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีทองที่กำลังนอนพิงขอบเตียง ด้วยความอ่อนล้าและท้อแท้
เหลือเกิน... นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกระพริบลงเคลือบปิดดวงตาที่เศร้าหมองอย่างช้าๆ เผื่อปล่อยให้หยาดน้ำใสๆ ไร้สี ไร้กลิ่น และรสชาติ
แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกทุกอย่างที่ถูกบีบอัดไว้ในใจของเค้า หลั่งไหลออกมาอย่างมิอาจห้ามได้...

ดีโน่ คาบัคโรเน่

ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นถึงม้าพยศ บุคคลที่ไม่เคยหวั่นเกรงในเรื่องใดๆ เข็มแข็งและร่าเริงตลอดเวลา ผู้ที่มักจะมอบรอยยิ้มให้ใครหลายต่อหลายคน
แต่บัดนี้ม้าพยศแห่งคาบัคโรเน่กลับกำลังหมดสิ้นเรี่ยวแรง ทำได้เพียงนั่งเหม่อมองอย่างล่องลอย ปล่อยให้ห้วงอารมณ์ถลำลึกเข้าสู่ความเจ็บปวด

ใช่...เค้าหมดเรี่ยวแรง จนไม่อยากจะทำอะไรทั้งนั้น ถ้าเลือกได้เค้าไม่อยากจะหายใจอีกต่อไป ด้วยซ้ำ

“... เคียว... ยะ... ..อึก”

เสียงต่ำที่ถูกครางออกมาจากลำคอแกร่ง ชื่อของบุคคลที่เค้าโหยหามาตลอดสิบปี
คนที่เค้าคอยเฝ้ามอง เฝ้ารอ เฝ้าคอย เฝ้าดูแลมาตลอดสิบปี

แต่บัดนี้ ทุกอย่างมันเปลี่ยนไป

...ไม่มีอีกแล้ว มันจะไม่มีอีกแล้ว...

ชายหนุ่มยกมือหนากุมผมสีทองของตน... บีบขยี้อย่างรุนแรงเพื่อระบายความรู้สึกทุกอย่างที่อัดอั้นอยู่ในใจโดยไม่สนว่ามันจะเจ็บแค่ไหน
น้ำตายังคงไหลอย่างต่อเนื่อง ริมฝีปากซีดถูกฟันของตัวเองขบเม้นจนของเหลวสีชาดปลิ่ม แต่เจ้าตัวหาได้สนใจไม่

สิ่งที่ครุ่นคิดอยู่ภายในใจ

มีเพียงเรื่องของคนเพียงคนเดียว...

เพียงคนเดียว...

แต่กลับเป็นเหมือนดั่งลมหายใจของเค้า..เลยหละ

เคียวยะ... ขอแค่เพียงฉันย้อนเวลากลับไปได้
ฉันจะไม่มีวันพูดคำคำนั้นออกไป... ถ้ารู้ว่าต้องเป็นแบบนี้
ฉันคงจะไม่พูดมัน...

ขอโทษ....เคียวยะ
-----TBC-----

บทนำเจ้าค่ะ <(_ _)>(//โค้งงามๆ) ฝากตัวด้วยนะเค๊อะ
บทนำที่ขึ้นต้นเป็นเพลง คนไม่มีใจของ cookie United ♥ ค่ะ
http://www.imeem.com/kawaie/music/1Y6DQ ... ie-united/

LulaLula · **Posted:** 08 Apr 2009, 08:41

ตอนที่หนึ่ง
Rate : Nc-17 (แหละมั่ง)

You're a carousel, you're a wishing well,
And you light me up, when you ring my bell.
You're a mystery, you're from outer space,
You're every minute of my everyday.

And I can't believe, uh that I'm your man,
And I get to kiss you baby just because I can.
Whatever comes our way, ah we'll see it through,
And you know that's what our love can do. ♥♥

http://www.imeem.com/people/94tzGhn/mus ... verything/
(เปิดเพลงนี้ระหว่างอ่าน จะได้อารมณ์มากค่ะ สำหรับคู่ 6927*)
.........................................................................
ภายใต้ท้องฟ้ายามราตรีที่ถูกฉาบปิดด้วยสีแห่งความมืดมิด...
“สวัสดิ์ดีครับ คุณฮิบาริ” เสียงที่อ่อนโยนราวกลับอิสตรีทำเอาร่างบางที่นั่งเหม่อมองฟ้าอยู่บนขอบหน้าต่างตรงมุมระเบียงใกล้ๆกับ
ห้องโถงใหญ่ของวองโกเล่แฟมมิลี่ สะดุ้งตัวหลุดออกจากภวังค์ ก่อนจะหันหน้ามาจ้องมองผู้ที่เอ่ยประโยคข้างต้น...
“...” เจ้าของนัยน์ตาสีรัตติกาลเพียงแค่มองกลับไปแต่ไม่เอ่ยวาจาใดๆ
“ทั้งๆที่เป็นคืนเดือนมืดแท้ๆ แต่กลับมองเห็นดวงดาวเพียงไม่กี่ดวงเท่านั้นเองนะครับ ท้องฟ้าที่อิตาลีสวยไม่เท่าที่ญี่ปุ่นสักนิด...”
ชายหนุ่มในชุดนอนลายทางสีฟ้าขาว ทรงผมสีน้ำตาลยุ่งๆถือวิสาสะมานั่งในมุมตรงข้ามกับผู้ที่นั่งผู้ก่อนคนแรก

ฮิบาริ เคียวยะ ลอบส่องสายตาคมมองไปทาง ซาวาดะ สึนะโยซึเล็กน้อย

...โตขึ้นอีกแล้วสินะ...

ตลอดเวลาสิบปีที่ผ่านมาซาวาดะ สึนะโยชิ มักทำในสิ่งที่เค้าไม่เคยคิดว่าสัตว์กินพืชที่อ่อนแออย่างหมอนี้จะทำได้
แต่ก็ทำไปแล้ว หลังจากจบศึกกับมิลฟีโอเล่และส่งตัวพวกเด็กๆที่มาจากอดีตกลับไปได้ เรื่องราวทุกอย่างก็ปกติสุขตลอดมา

ถ้าไม่รวมเรื่องที่... หึ

“คุณฮิบาริ จะว่าอะไรไหมถ้าผมจะขอรบกวนอะไรบางอย่าง” เสียงเข้มที่ถูกตีให้ขรึมกว่าปกติ แต่ไม่ถึงขั้นดุดัน

...เจ้านี้เลิกกลัวเค้าตั้งแต่เมื่อไรกัน?...

“...” ความเงียบถูกครอบงำ ซึ่งสำหรับซาวาดะแล้วถือว่าเป็นสัญญาณที่บอกว่าผ่านและยอมรับคำขอแต่โดยดี
เจ้าตัวยืนเอกสารซองเล็กๆในมือให้คนตรงหน้า
“รบกวนอ่านรายละเอียดด้วยนะครับ และผมจะรอคำตอบ”ร่างเล็กส่งยิ้มให้เมฆา“แล้วก็...ราตรีสวัสดิ์นะครับ”
ทันทีที่พูดจบ รุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่ก็เดินห่างออกไปโดยทิ้งให้ร่างบางที่นั่งกำซองเอกสาร

เหม่อมองฟ้ายามรัตติกาลต่อไปอย่างล่องลอย
ไม่มีใครมองออกว่าดวงตาสีเฉกเช่นท้องฟ้าในยามนี้กำลังเศร้าเพียงใด
ไม่มีใครรู้สักคราว่าเค้ากำลังทุกข์ใจเหลือเกิน

...เจ้าม้าบ้า ถ้าแกไม่พูดมันออกมาก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอก...

“อึก...”

เสียงอื้นในลำคอเพียงของเจ้าของเรือนผมสีนิล และด้วยความพยายามที่เจ้าตัวข่มอารมณ์เอาไว้ภายใน
ทำให้ไม่มีน้ำตา ไม่มีท่าทาง ไม่มีสีหน้าแห่งความเศร้า

ไม่มีใครรู้ว่าเค้าอยากร้องไห้เพียงไหน... ไม่มีเลย

นอกจากตัวเค้าเอง

และนภา

ร่างเล็กผู้เป็นบอสเดินออกมาจากมุมมืดตรงเสาโดยที่ไม่ให้ใครอีกคนรู้ตัว

ฮิบาริ เคียวยะ ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาของเค้า

เค้าสามารถรับรู้ความเศร้าในใจของ เมฆาได้เป็นอย่างดี
ด้วยความสามารถของ บลัดออฟวองโกเล่ สุดยอดลางสังหรณ์

...ผมหวังว่าเอกสารชิ้นนั้นจะช่วยให้คุณมีความสุข รวมทั้งใครอีกคนด้วย...

สึนะยิ้มออกมา ก่อนจะร้นตัวเดินถอยหลังกลับห้องนอนของตน

แล้วผมจะรอวันที่เมฆาของผมมีรอยยิ้ม
.
.

้เช้าวันรุ่งขึ้น

ปึง !!

ซองเอกสารที่ผู้เป็นบอสเพิ่งเห็นเมื่อวานถูกโยนลงมาอย่างไม่ใยดี มันถูกส่งมาพร้อมสายเมินเฉย พร้อมท่าทีที่แสนเย็นชา
คือ...ถ้าจะพูดให้ถูกมันถูกบังหน้าด้วยสิ่งที่กล่าวมาอย่างแนบเนียน แต่ไม่สามารถปิดบังคนบุคคลตรงหน้าอย่างนภาได้หรอก

ทำไมจะไม่รู้ว่าตอนนี้ คุณเมฆาอยากจะขย้ำเค้าเพียงไหน หึๆ

“อะไรกันครับโวยวายแต่เช้าเชียว”ร่างเล็กยิ้มสู้เสือแม้ในใจจะแอบหวาดหวั่นเล็กน้อยว่าจะมีสงครามภายในแต่เช้าหรือป่าวนี้
“...”ไม่ต้องมีคำพูดใดใด นัยน์ตาสีรัตติกาลตอบแทนทุกอย่าง... ว่าเค้าไม่ขอรับงานที่รุ่นที่สิบของวองโกเล่สั่งเป็นแน่
แต่ก่อนที่ร่างบางจะหันหลังเดินหนีออกไปนั้น เสียงยียวนกวนประสาทกลับดังทัก ทำเอาคิ้วเรียวได้รูปของเค้ากระตุกอย่างอารมณ์เสีย...

“คึหึหึ...กลัวหรือไงครับเมฆาที่แสนเก่งกาจ” โรคุโด มุคุโร่ เดินมายืนข้างผู้เป็นบอสก่อนจะเอามือลูบศรีษะคนตัวเล็กที่นั่งอยู่

อย่างเอ็ดดู...และรักใคร่

ภาพแสนหวานเลี่ยนที่ในสายตาคนยืนมอง ช่างน่าขนลุกชวนอ้วกสิ้นดี

“กับอีแค่ไปดูแลแฟมมิลี่พันธมิตรมันยากเย็นเกินไปสำหรับ คุณผู้พิทักษ์เมฆามากหรือครับ คึหึหึ”
ร่างสูงถามทั้งๆที่ยังสัมผัสเรือนผมของคนตัวเล็กไม่หยุด โดยที่คนถูกกระทำได้แต่ก้มหน้าหงุดด้วยความเขินอาย

...มาเอ็ดดูอะไรตอนนี้ แถมยังต่อหน้าคุณฮิบาริอีกด้วย!...

แถมยังไม่สนเลยว่าทอนฟาที่ถูกควักออกมา พร้อมออร่าแห่งความพิโรธถูกตีแผ่เป็นวงกว้างน่ากลัวเพียงไหน
เจ้าของดวงตาสองสีหันมามองทางเมฆาเพียงเล็กน้อยก่อนจะก้มลงจุ๊บแก้มคนตัวเล็กเบา ๆ
แล้วหยิบสามง่ามคู่ใจขึ้นมาพลางเดินไปเผชิญหน้าร่างบางที่กำลังมาคุสุดๆ

“คึหึหึ...อะไรกันครับจะก่อสงครามกันต่อหน้าบอสเลยหรือ?” รอยยิ้มยียวนไม่ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นแม้แต่น้อย
เจ้าของตำแหน่งบอสเอามือกุมขมับด้วยความเครียด

...ให้ตายเถอะ ห้องทำงานจะพังไหมเนี้ย?...

“คึหึหึ...แต่ผมขอผ่านดีกว่าครับไม่อยากให้บอสต้องเดือนร้อนเพราะความเอาแต่ใจของผม...และคุณ” สิ้นคำพูดของสายหมอก
คนที่นั่งทำหน้าเครียดก็เผลอลอบถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างโล่อกที่จอมเจ้าเล่ห์ยอมลดสามง่ามลง และเมื่อผู้พิทักษ์อีกคนเห็นดังนั้น
จึงเก็บทอนฟาไปเช่นกัน ...ด้วยสีหน้าที่เมินเฉยเหมือนเคย ออร่าความโกรธหายไปช้าๆ ดูใจเย็นลงมาเล็กน้อย

“ฉันจะกลับญี่ปุ่น” ทันทีที่พูดจบฮิบาริก็หันหลังกลับเตรียมเปิดประตูออกไปจากห้องทำงานของบอส

แต่ก็ต้องกระตุกอีกครั้ง
เพียงเพราะคำพูดของไอ้ตัวกวนประสาท สัตว์กินพืชนิสัยเสียแสนน่ารังเกียจ!!

“คึหึหึ...คาบัคโรเน่คงต่ำต้อยเกินกว่าเมฆาที่แสนสูงส่งจะไปดูแลสินะครับ”
สิ้นคำพูดดวงตาเรียวคมสีรัตติกาลก็ตวัดมากมองเสียงที่แสนเย่อหยิ่งของไอ้สัตว์กินพืชตาสองสีด้วยอารมณ์ขุ่นมัวไม่มีปิดบัง

“หรือเป็นเพราะดีโน่ คาบัคโรเน่กันแน่ครับ??”

มุคุโร่ ผู้ชายที่น่ารังเกียจในสายตาเค้า ทั้งๆที่อยากจะขย้ำให้มันตายตรงนี้
แต่ร่างกายกับด้านชาเพียงเพราะชื่อของใครบางคนที่ถูกเอ่ยออกมา

“คือ...ตอนนี้มีสายจากวองโกเล่รายงานมาว่ามีศัตรูคิดจะยุบวองโกเล่แบบมิลฟีโอเล่ และมันจะเริ่มทำลายจากแฟมมิลี่พันธมิตร
ซึ่งผมได้ส่งผู้พิทักษ์ไปดูแลตามแฟมมิลี่ต่างๆแล้ว เหลือเพียงคาบัคโรเน่ที่ยังคงว่างอยู่ และผมเห็นว่าคุณฮิบาริกับรุ่นพี่ดีโน่สนิทกันพอสมควร
จึงอยากรบกวนหน่อยหน่ะครับ” ร่างเล็กที่เงียบอยู่นานเอ่ยประโยคที่แสนยาวเหยียดขึ้นมา

เพื่อเป็นการตัดบทกวนประสาทของสายหมอกที่ชอบพูดจาชวนก่อเรื่องอยู่เรื่อย

แม้ว่าบทข้างต้นเจ้าตัวจะพยายามเมคขึ้นมาเป็นอย่างดี แต่ก็แอบเผลอกลัวว่า คุณฮิบาริจะจับได้หรือป่าวนี้สิ
เพราะตอนนี้วองโกเล่ช่างแสนสงบสุขไร้ซึ่งศัตรูใดๆ แถมที่โม้ไปว่าส่งผู้พิทักษ์คนอื่นไปหมดแล้ว
แต่ในความเป็นจริงนั้น มือขวาอย่างโกคุกับยามาก็แค่ไปเที่ยวพักร้อนอยู่ฮาวาย ส่วนแรมโบ้คงกำลังฝึกอยู่กับครูของเค้า...รีบอน
แถมคุณเรียวเฮก็หายตัวไปเดือนกว่าๆในหุบเขาแห่งนึง(เห็นบอกว่าไปฝึกสู้กับหมีป่า...)
ซึ่งทำให้เค้าพอจะมีตัวช่วยได้นิดนึงว่าทุกคนถูกส่งตัวไปหมดแล้ว

และถึงโรคุโด มุคุโร่จะยังอยู่ที่ตรงนี้ก็ตาม ก็แค่อ้างไปลอยๆก็ได้ว่า

‘อยู่เพื่อปกป้องกองบัญชาการใหญ่ของวองโกเล่’

โอ้ย เพอร์เฟ็ค!! ขอแค่คุณฮิบาริไม่สงสัยอะไรก็คงผ่านไปได้หน่า
...แต่ถ้าถูกจับได้หละก็ ตายหมู่แน่เลย

T_T’’

เงียบ...

ผ่านไปราวกว่าห้านาทีที่ทั้งห้องของบอสใหญ่ไม่มีเสียงใดเล็ดรอดนอกจากเสียงของลมหายใจ
ทั้งตัวนภาและสายหมอกเข้าใจดีว่า เมฆากำลังครุ่นคิดอย่างหนัก โดยเฉพาะนภาที่เกือบเผลอหลุดขำออกไปเหมือนได้เห็นหน้านิ่วคิ้วขมวด
ด้วยความสับสนของผู้พิทักษ์ที่แสนจะเงียบขรึมอย่างคุณฮิบาริ เคียวยะ

ขวับ...

เอกสารบนโต๊ะถูกนิ้วเรียวคว้าไป ก่อนมือสีซีดของเมฆาจะกำมันแน่
“แล้วฉันจะกลับมาขย้ำพวกแก...” เสียงรอดไรฟันของคนตรงหน้าพูดอย่างหัวเสียก่อนจะเดินออกจากห้อง
พร้อมเสียงปิดประตูที่ดังสนั่น จนบอสอดที่เผลอคิดไม่ได้ว่า ประตูไม้ลายสลักสวยงามของเค้าคงจะร้าวเป็นแน่...

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็นับว่าคุ้ม
เพราะว่าเมฆายอมกลับไปพบหัวใจของตน

“ขอภวานาให้พวกเค้ามีความสุขนะครับ”ร่างเล็กยิ้มกว้างให้สายหมอกที่ยืนอยู่เคียงข้าง...

เคียงข้างเค้าตลอดมา

ดวงตาสองสีจ้องมองมาที่ร่างเล็ก เจ้าตัวที่มองก้มนั่งคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อให้เสมอตัวกันกับร่างเล็กบนเก้าอี้
ก่อนจะเอียงศีรษะโน้มหน้าไปจุมพิตบนริมฝีปากเรียวของบอสตรงหน้าเบาๆ และเริ่มรุกรานด้วยลิ้นอุ่นที่ถูกสอดแทรกเข้าไป
เพื่อควานหาความหอมหวานในโพรงปากเล็ก

รักเหลือเกิน

“อืม...อา”เสียงเล็กเผลอครางออกมาก่อนจะสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อมือเรียวของสายหมอกปลดเนคไทออก
และลอดผ่านมาภายในเสื้อเชิ้ตของร่างบาง สัมผัสนุ่มลูบไล้ไปตามส่วนต่างๆ

สายหมอกที่ขึ้นคร่อมเริ่มครุกครามเรือนร่างของคนด้านใต้ไม่หยุด

...ต้องขอบคุณที่เก้าอี้ของบอสที่ตัวใหญ่พอสำหรับเค้า คึหึหึ...

จากใบหน้าเริ่มไล้ลงมาที่ลำคอขาว ริมฝีปากร้อนของร่างสูงขบเม้นจนเป็นรอยแดงในทุกๆที่ที่มันได้ผ่าน
มือเรียวปลดซิบกางเกงของคนที่อยู่ด้านใต้ออก ก่อนจะคร่อมกุมส่วนแกนกลางอันแสนอ่อนไหว

“อ๊า...ตรง..นะ..นี้หรอ...อ๊ะ’’ เสียงเล็กเอ้ยทักท้วงไม่ทันไรก็ถูกปิดด้วยจูบแสนหวานจากจอมเจ้าเล่ห์
ความชื้นจากปลายลิ้นทั้งสองที่ตวัดเกี่ยวกันราวกลับค้นหาความหวานของอีกฝ่ายไม่หยุดหย่อน มือเรียวยังคงทำหน้าที่ของมันได้ดี
ร่างบางกระตุกตามจังหวะที่สายหมอกควบคุม ปลายนิ้วอุ่นที่ถูกเร่งจังหวะเพิ่มขึ้นเพื่อให้บอสถึงจุดหมาย
แต่เมื่อเห็นว่าคนถูกกระทำใกล้จะสุดแล้ว เจ้าของมือกับหยุดลงอย่างดื้อๆซะงั้น

“อ๊า...มะ...มุคุโร่”ร่างเล็กส่งเสียงครางราวกับกำลังเรียกร้องบางอย่าง

“อ้อนว้อนสิครับบอส” ริมฝีปากที่มีรอยยิ้มผุด ค่อยๆก้มลงจุมพิตลงที่หน้าผากมน

ยั่วยวนและกวนโอ้ยสุดๆ !

“อ๊า...” เมื่อเห็นร่างเล็กเงียบสายหมอกก็เริ่มรุกรานเพียงเบาๆ
ส่งผลให้ร่างบางกระตุกตามแรง แต่ก็หยุดลงเพียงเท่านั้น...

...เค้าโดนแกล้งอีกแล้ว!!...

“คึหึหึ อ้อนสิครับ แบบทุกๆที”รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของสายหมอกราวกับกำลังสนุก

ไม่สิมันกำลังสนุกอยู่เลยก็พอ!

เจ็บใจหนัก...
แต่สุดท้ายก็ต้องเป็นฝ่ายแพ้

“มุคุโร่...ขอนะ”ใบหน้าแดงก่ำที่เจ้าตัวเล็กต้องเอามือดึงแผงอกของคนด้านบนที่คร่อมอยู่มาซุกไว้
เพื่อปิดบังด้วยความเขินอาย

“ไม่ได้ยินเลยครับ คึหึหึ”

ขี้แกล้งที่สุด...

“ช่วยหน่อยนะ มุคุโร่ผ-ผมต้องการคุณ อะอ๊า”ไม่ทันสิ้นประโยค นิ้วเรียวก็ถูกส่งเข้าสู่ช่องแคบของร่างเล็ก

จากหนึ่งเพิ่มเป็นสอง...สาม

“มะ-ไม่ไหวแล้ว อ๊า ข-ของมุคุโร่ ขอมันที อึ่ก” ร่างของนภากระตุกรัว ราวกลับต้องการบางอย่างที่ใหญ่กว่า

“น้อมรับคำบัญชาครับ บอส คึหึหึ”

กางเกงของคนตัวใหญ่ถูกปลดออกก่อนจะปล่อยแกนกายแสนใหญ่โตแซกผ่านช่องแคบของร่างบาง
เจ้าของร่างสูงดันส่วนอ่อนไหวของตนเข้าไปจนมิดด้ามและเริ่มขยับช้าๆ

“อ๊า...อ่า...อืมมม” เสียงครางแสนยั่วยวน ไม่ว่าเวลาจะผ่านมานานแค่ไหน ร่างเล็กแสนบอบบางของ ซาวาดะ สึนะโยชิ
ก็สามารถทำให้เค้ามีอารมณ์ได้เสมอ อยากจะครอบครองดูดกลืน อยากปกป้องอยากดูแล

แต่ก็ไม่วายอยากบีบให้แหลกคามือด้วยความหมั่นเขี้ยว...

แต่สุดท้ายไม่เคยกล้าทำสักครา...

จังหวะที่เริ่มรัวและรุนแรง ส่งผลให้ร่างบางเข้าใกล้สู่จุดหมาย สายหมอกกระแทกจนมิดอีกสองครั้ง
ร่างบางก็กระตุกและหยุดลงทั้งๆที่เค้ายังไม่ทันจะเสร็จ!

“เด็กดื้อจริงๆนะครับบอส เสร็จก่อนอีกแล้ว คึหึหึ”
ร่างสูงที่คร่อมอยู่ยังคงกระแทกต่อเนื่องเพื่อให้ตนถึงจุดหมายบ้าง...สุดท้ายก็ทิ้งไว้เพียงน้ำสีขาวขุ่นเหนียวก็ไหลอาบระหว่างขาทั้งคู่

“อ๊า...เลอะหมดเลย” ร่างเล็กครางเบาๆก่อนจะหลับตาพริ้มอย่างเหนื่อยอ่อน

แต่เจ้าตัวดียังไม่ยอมถอนแกนออกจากร่างเค้าหนะสิ!!

“คึหึหึ ไม่เต็มอิ่มเลยแฮะขอต่ออีกหน่อยนะครับวองโกเล่รุ่นที่สิบ”

“ห๊ะ...มะม่ายยยนะ....อ๊า”

และทั้งห้องก็ยังคงมีเพียงเสียงครางของทั้งคู่ดังไปจนถึงเย็น

--------TBC----------

อ๊าก จบตอน1 จะมีใครอ่านได้ถึงตรงนี้ไหมนะ ฮ่าๆ
เป็นเรื่องเเรกที่เเต่ง เเละเป็นครั้งเเรกในรอบหลายเดือนที่เปิดเวิร์ดขึ้นมา
เปิดขึ้นมาเพื่อระบายอารมณ์ ก๊ากก !!

รบกวนติดชม(ด่า)ด้วยนะค่ะ ถ้าไม่ดียังไงจะได้ไม่เเต่งต่อ T T
เพราะเป็นเรื่องเเรกอาจจะมีบางตอนที่พิมแปลกๆ ติดๆขัด
เเล้วจะพยายามปรับปรุงแก้ไข้นะค่ะ ................... จพยายาม
แต่มีความสุขมาเลยที่ได้ลองเขียนฉากกดทูน่าเนี้ย (โรคจิต!) 555
ขอบคุณคุณนักอ่านที่อ่านมาถึงจุดนี้นะค่ะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ (ซึ้งใจจริงๆ)

kotami · **Posted:** 08 Apr 2009, 09:19

ท่านLula
ต้องแต่งต่อนะคะ
อย่าลืมนะคะต้องมาแต่งต่อ แต่งต่อให้ได้นะคะ สัญญาลูกผู้ชายเลยนะคะ(เกี่ยวมั้ยเนี่ย) :shock:

รออ่านคู่หลักอยู่เลยล่ะค่าD18

ตอนอ่านบทนำทำไมเฮียโน่น่าสงสารจังเลยคะ มีอะไรเกิดขึ้นกันแน่ คำคำนั้นมันคืออะไร
รออ่านต่อแทบไม่ไหวเลยค่า(ช่วงนี้ยิ่งว่างอยู่ด้วย)

ได้โปรดแต่งต่อด้วยนะคะ แน๊ตเอาใจช่วยเต็มที่เลยค่า :wink:

ขอบคุณท่านLulaมากค่า

รักD18สุดชีวิตค่า

numtarn1 · **Posted:** 08 Apr 2009, 09:33

โผล่มาโน่ก็ทำตัวเหมือนพระเอก mv เลย *-*

โน่พูดอะไรกับเคียวยะหว่า อยากรู้ //แหะๆ

........

เรื่องแรกหรอ สู้ๆนะจ๊ะ *-*

ฉากกดทูน่า !! เปลี่ยนเป็น D18 จะมันกว่านี้นะจ๊ะ // กร๊ากกกกกกกก

TenthVongola · **Posted:** 08 Apr 2009, 11:13

ทั้งที่บอกว่าคู่หลักเป็น D18 แต่เริ่มมาก็ 6927 เลยแฮะ

สนุกดีครับ

อย่าให้ดีโน่ผิดหวังนานล่ะครับ เดี๋ยวจะเฉาตายซะก่อน

.//หลบรองเท้าสาวก D18

onimizu_382 · 20/12/09

โอ้..โน่เข้าโหมดซึมเศร้า คุณเคียวเข้าโหมดซึนแล้วกำลังเดเระ..
แต่งต่อนะครับ ~ ^w^

รัก D18~ อั๊ง

~Chizuna~ · **Posted:** 08 Apr 2009, 12:13

ชอบมากเลยยยย~>///<

อยากจะบอกว่ากดเข้ามาดูคู่ มุคุกะทูน่า นะเนี่ย.. แฮะๆ
(nc ทำเอาเลือดพุ่ง ทูน่าน้อยของแม่..)

แต่พออ่านบทนำ.... แม่เจ้า พี่โน่!! มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างพี่โน่กับคุณเคียว!!!=[]=!!

แต่งต่อด้วยนะคะ จะรออ่าน..

...ว่าแต่เป็นเรื่องแรกที่แต่งจริงอ่ะ ภาษาดีมากเลยนะ^^b จริงๆ

AnxiouS · **Posted:** 08 Apr 2009, 13:39

มิก๊าดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ดีสิบบบบแปดดดดดดดดดดดดดด

ไปไหนลูกก

อั๊งงงง

Kagami_Kyou · **Posted:** 08 Apr 2009, 14:34

ลอยตาม6927มา....แต่D18ก็ชอบน้า!!!!
เห็นบอกว่าเฮียโน่กะท่านฮิเป็นคู่หลัก...มาถึงก็ท่านมุกะนู๋ซือเลยเรอะท่าน...แต่เราชอบ!!!!!
555+รัก6927ที่สุดค่า!!!แล้วมาลงต่อนาท่าน รอดูชะตากรรมเฮียโน่...

soulmate · **Posted:** 08 Apr 2009, 18:16

ไหงเริ่มเรื่องด้วย nc ของ6927 ล่ะ มุคุโร่บ้าที่สุดเลย...
D18 รออ่านนะ (แน่นอนว่ารอ nc ด้วย)

ดีโน่ทำร้ายจิตใจหนูเคียวใช่มั้ย...
ฆ่าม้า..............

mikey · **Posted:** 08 Apr 2009, 18:29

โผล่มาก็NCกันเลยทีเดียว

โน่พูดอะไรกับฮิอ่า บรรยากาศเลยอึมครึมแบบนั้น เกิดอะไรขึ้น!!

ได้โปรดแต่งต่อด้วยเถิด...จะเฝ้ารอด้วยความหวังของNC D18เอ๊ย!ตอนต่อไปจ้า

nunu · **Posted:** 08 Apr 2009, 23:17

โน่โหมดซึมกะทือ คุณฮิไปโดยด่วน
ว่าแต่อียามะไปแพร่เชื้อความเนียนให้ทูน่าตอนไหนนนน
แต่ทำไมคู่บอสมันนำหน้าแหกโค้งอย่างนี้ล่ะT[]T

mun_mun · **Posted:** 09 Apr 2009, 00:19

แต่งต่อเถอะนะ

ผมรัก D18

ทำไมทูน่ามันเนียนขนาดนี้ แล้วทำไมเริ่มด้วย NC ของ6927ล่ะ

มันต้องNC D18 เซ่!!//ล้มโต๊ะ

ชอบคุณฮิโหมดเศร้า

รออ่านตอนต่อนะ

LulaLula · **Posted:** 09 Apr 2009, 07:17

ขอตอบคอมเม้นก่อนนะค่ะ,,
อยากบอกว่าซึ้งใจมากๆเลยที่มีคนอ่านด้วย T T
และต้องขอบอกอย่างซึ้งใจอีกครั้งว่า
ฟิคเรื่องนี้ไม่มีพล็อต เป็นการเเต่งสด
ที่ตอนนี้คนเขียนหัวตันอื้อ เพราะจับต้นชนปลายไม่ถูก

ต้องขอขอบคุณผู้อ่านมากๆเลยนะค่ะ
เพราะเปิดมาเเล้วเจอคอมเม้นดีดี ทำไห้รู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาปรื๊ดด..!
ตอนสองเลยคลอดออกมาอย่างสมบูณร์ในเเบบงงๆมึนๆ

ส่วนตอนสามนั้นจะคิดออกหรือไม่อันนี้เเล้วเเต่เวณเเละกรรมจะนำพา
โฮกก ! อยากเขียน NC D18 จะขาดใจตาย!!

-----------------------------------------------

-kotami-
>>คำคำนั้นต้องลุ้นต่อไปค่ะ ฮ่าๆ
(Lulaอยากบอกว่าขนาดคนเเต่งเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะให้คำคำนั้นเป็นอะไรดี //แป่ว)

-numtarn1-
>>อยากลองเขียนNC D18มากเลยค่ะ เเต่หาจังหวะลงไม่ได้สักที มึนตึบๆ T T

-TenthVongola-
>>นั้นสิค่ะ งงตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมเปิดมาเป็น6927
เอาเป็นว่า คู่หลักต้องดองนานๆจะได้เข้มข้น(?) เกี่ยวไหม??

-onimizu_382-
>>รัก D18 เหมือนกันค่ะ >w<

-~Chizuna~-
>>ดีใจมากเลยค่ะที่มีคนเลือดพุ่ง ภาษาดีหรอ? เขินๆ
เรื่องเเรกที่เเต่งจริงๆค่ะ เคยคิดจะเเต่งและวางโคลงเรื่องไว้ในหัวบ่อยๆ
เเต่ไม่เคยลงมือพิมจริงๆจังๆ นี้เป็นครั้งเเรกเลยค่ะ
ตื่นเต้นมาก ฮ่าๆๆ >O<!

-AnxiouS-
>>ต่อสอง มาเเล้วค่ะ D18

-Kagami_Kyou-
>>เราก็ชอบ 6927 ! ฮ่าๆ

-soulmate-
>>T T Nc D18 หาที่เสียบลงไม่ได้เลย กระซิกๆ
จะพยายามสุดความสามารถค่ะ!

-mikey-
>>คนเขียนเองก็เฝ้ารอ NC D18 อยู่เหมือนกันค่ะ :' (

-nunu-
>>เนอะ ทำไมทูน่าเนียนจัง คนเขียนก็สงสัย ฮ่าๆ
บอสเป็นบอสไงค่ะเลยต้องประเดิม (เกี่ยวไหม?)

-mun_mun-
>>จะจะ ใจเย็น =O='' อยาก NC D18 เหมือนกันค่ะ เเต่เริ่มไม่ถูกจริงๆ
ขอโทษษษ อย่าฆ่า หนูนะ T_T

LulaLula · **Posted:** 09 Apr 2009, 07:24

ตอนที่สอง
Rate : Nc-15 (น่าจะแค่นี้แหละ)

You know I can't smile without you
I can't smile without you
I can't laugh and I can't sing
I'm finding it hard to do anything...

http://www.imeem.com/people/zui7_iO/mus ... thout-you/
(เพลงนี้มอบให้แทนความรู้สึกของดีโน่ค่ะ*เปิดเพลงนี้ตอนอ่านจะอินมาก).......................................................................
ร่างบางในชุดสูทสีดำสนิทไม่ต่างจากเรือนผมและนัยน์ตา นิ้วเรียวที่ยกขึ้นมาเพื่อขยับเนคไทเล็กน้อยให้เข้าทรง
ก่อนจะปล่อยให้พวกลูกน้องขนของใช้ที่ถูกบรรจุไว้ในกระเป๋าเดินทางของเค้า เข้าไปข้างในแฟมมิลี่ของคาบัคโรเน่

ที่เป็นบ้าน ....ไม่สิ คฤหาสน์ชัดๆ

จะว่าไปนี้คงเป็นครั้งแรกกระมั่งที่เค้าได้มาเยือนในสถานที่ที่คนคนนั้นอยู่ คงเพราะปกติแล้วตัวฮิบาริเองก็มักจะจับเจ่าอยู่ญี่ปุ่น
ซึ้งถ้ามันไม่มีเหตุจำเป็นจริงๆก็คงไม่มาอิตาลีเป็นแน่...

ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องครั้งล่าสุดที่เจ้าพวกสัตว์กินพืชนัดกันมาปาร์ตี้สุ่มหัวที่แฟมมิลี่
ป่านนี้เค้าก็คงกำลังนอนอยู่บ้านอย่างสุขใจเป็นแน่
และคงไม่ต้องได้ยินเรื่อง...ได้เห็นเรื่องบางเรื่อง...
จากคน คนนั้น...

“ยินดีต้อนรับครับ คุณฮิบาริ” เสียงของชายที่เค้าพอจะคุ้นๆหน้าอยู่...

...ใช่ เจ้าคนสนิทของเจ้านั้นหรือป่าวนะ?...

“...”นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องมอง บุรุษตรงหน้าอย่างเมินเฉย
หัวสมองเค้าไม่มีพื้นที่มากพอจะจนจำพวกสัตว์กินพืชไร้ประโยชน์อยู่แล้ว
“ผม โรมารีโอ้คนสนิทของคุณดีโน่ครับ”เจ้าของชื่อโค้งตัวเพื่อเป็นการแสดงความเคารพ
“ทางวองโกเล่ได้แจ้งมาให้ทราบแล้ว เรื่องการดูแลแฟมมิลี่พันธมิตร ต้องขอขอบคุณเป็นอย่างยิ่งที่คุณผู้พิทักษ์แห่งเมฆาให้ความช่วยเหลือทางคาบัคโรเน่ ซึ่งทางเราได้เตรียมห้องและสิ่งอำนวยความสะดวกให้เป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมให้บอกพวกการ์ดหรือแจ้งทางผม...ตามสะดวกครับ”
สิ้นคำพูด โรมารีโอ้ ก็ถอยหลังห่างออกไปเพื่อให้ เมฆาแห่งวองโกเล่ก้าวผ่านเข้าไปในตัวคฤหาสน์

“อืม”เสียงเย็นชาครางตอบเบาๆอย่างไม่ได้ใส่ใจ

สิ่งที่เค้าคิดคือ ถ้าเจอ ถ้าต้องเผชิญหน้ากับใครคนนั้น...
เค้าจะทำยังไงดี... ความสับสนที่เค้าไม่เคยมีมาก่อนตลอดทั้งชีวิต
แต่นับตั้งแต่วันนั้น คำว่าสับสนกลายเป็นสิ่งที่อยู่เคียงข้างเค้ามาตลอด...
ทั่งหวาดหวั่น ทั้งกังวล...

ทำไมกัน... เค้าถึงได้รู้สึกว่าตัวเองเริ่มไม่ต่างจากพวกสัตว์กินพืชที่อ่อนแอ...

ชายวัยกลางคนที่เกือบเข้าสู่วัยสูงจ้องมองร่างบางที่เดินผ่านประตูเข้าตัวคฤหาสน์
หวังว่าใครคนนี้ที่มาเยือนจะช่วยทำให้บอสของเค้าและบรรดาลูกน้องในแฟมมิลี่ทุกคน

กลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง...

ขอร้องเถอะครับคุณผู้พิทักษ์แห่งเมฆา...
……………………………………………………
ภายในห้องนอนที่ถูกตกแต่งอย่าหรูหราตามสไตร์ยุโรป...
มันไม่ถูกใจเค้าสักนิดเลยให้ตายเถอะ...
ขนาดที่กองบัญชาการใหญ่ของวองโกเล่ ห้องพักของเค้ายังถูกออกแบบให้เป็นห้องเสื่อทาทามิ
แต่ที่น่าแปลกใจ...เจ้านั้นน่าจะรู้ดีว่าเค้าชอบอะไร แต่กลับปล่อยให้เค้าต้องมานอนในห้องแบบนี้

...หรือว่ามัน... ยังไม่รู้ว่าเค้ามาที่นี้...

แต่จะเป็นไปได้ไงกัน เจ้าบ้านั้นมันเป็นบอสของคาบัคโรเน่นะ
การที่กองบัญชาการใหญ่แจ้งมาให้พวกผู้ดูแลทราบ มีหรือคนเป็นบอสจะไม่รู้...

ร่างบางทิ้งตัวลงบนเตียงนอนอย่างอ่อนล้า
ทั้งๆที่ไม่ได้เหนื่อยกาย แต่กลับเหนื่อยใจ เหลือเกิน…

……………………………………………………
ก่อนหน้านั้นสองอาทิตย์
ณ เมืองนามิโมริ

ในกองบัญชาการของกรรมการรักษาระเบียบ แห่งนามิโมริ
ม่านควันทางเข้าที่ถูกบดบังด้วยกล่องแห่งสายหมอก ถูกทำลายลงอย่างไม่มีสาเหตุ

ตามมาด้วยเสียงเอะอะโวยวายของบรรดาผู้ช่วยกรรมการฯ

…น่ารำคาณ เสียงพวกสัตว์กินพืชวุ่นวายเสียจริง...

“ขออนุญาตรายงานเรื่องผู้บุกรุกครับ” เสียงห้าวดังผ่านม่านเลื่อนของห้องเสื่อทาทามิ ที่เจ้าของนัยน์ตาสีรัตติกาลกำลังนั่งดื่มชา พลางอ่านซองจดหมายที่ตราหน้าซองด้วยสัญญาลักษณ์ของวองโกเล่...

...เหอะ...ผู้บุกรุกคงเป็นคนที่กล่าวมาในนี้ละสิ...น่าขย้ำให้ตายจริงๆ...

แก้วชาญี่ปุ่นถูกวางลง ก่อนที่ร่างบางในกิโมโนสีดำจะลุกขึ้นคว้าทอนฟาคู่ใจเตรียมเดินออกจากห้องไป...
แต่ทันทีที่ม่านเลื่อนเปิดออก
เรือนผมสีทองกับรอยยิ้มชวนน่าหมั้นไส้ อันแสนคุ้นเคย

“สวัสดิ์เคียวยะจัง...เฮ้ย”เจ้าของดวงตาสีอำพันเอ่ยทักยังไม่ทันจบประโยค ทอนฟาจากเจ้าบ้านก็ฟาดเข้าให้ที่ศีรษะ
แต่คงเรียกได้ว่าโชคดีที่ ดีโน่ คาบัคโรเน่รับเอาไว้ได้ทัน
ไม่อย่างนั้นเค้าคงได้หัวอาบเลือดก่อนเป็นแน่...
“เคียวยะ...ตอนรับแขกยังงี้ไม่ดีเลยนะ”เสียงทะเล้นออดอ้อนกล่าวต่อว่าก่อนจะผลักร่างบางกลับเข้าห้อง
แล้วปิดม่านเลื่อนลง...
“แขก?...ที่พังม่านหมอกและซัดเจ้าพวกสัตว์กินพืชของฉันเข้ามา?...แขกงั้นหรือ?” คิ้วเรียวกระตุกถามคนตรงหน้่า
“แฮะๆ ก็หาทางเข้าไม่เจอ อย่าใส่ใจเลยนะเคียวยะ ว่าแต่อ่านการ์ดเชิญที่วองโกเล่ส่งมายังอ๊ะ...เอะใช่ซองนั้นหรือ...ป๊าว อ๊าก..” ยังไม่ทันสิ้นคำพูดของม้าพยศ เมื่อร่างสูงหันไปเห็นซองจดหมายบนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ย ขาที่ก้าวไปเพื่อจะหยิบกลับเผลอสะดุดร่องเสื่อทาทามิ...

“อ่อย...เจ็บ” ภาพแสนน่าสมเพชของคนผมทองตรงหน้าทำเอา ร่างบางกระตุกยิ้ม...

...เพราะ ลูกน้องไม่อยู่ เจ้าบ้านี้เลยไม่ต่างกับพวกห่วย..สัตว์กินพืชที่แสนอ่อนแอ...

“ไม่ไป” ร่างบางที่ยืนเท้าสะเอวมองคนผมทองที่นั่งลูบหน้าผากป่อยๆ รอยแดงที่เป็นลายเสื่อทาทามิปรากฏขึ้นจางๆ ช่างน่าขันกับม้าพยศในสภาพนี้... ไม่ได้เรื่อง แต่กลับทำให้เค้าใจเต้นได้อย่างน่าแปลก...

“ไม่ได้นะเคียวย๊า สึนะเค้าอยากให้ทุกคนไปฉลองด้วยกัน…เฮ้ยยย”
ร่างสูงที่ลุกขึ้นพรวด ก่อนจะจับไหล่ของฮิบาริไว้…

...แต่ก็ไม่วายสะดุดขาตัวเองล้มลงไปกองกับพื้นอีกครา
หากว่ามันต่างจากครั้งแรกตรงที่...ครั้งนี้เค้าได้คร่อมร่างบางไปด้วย

ลมหายใจร้อนผ่าวรดต้นคอขาวของฮิบาริ เลือดที่สูบฉีดขึ้นมาอัดบนใบหน้าซีด...
ไม่ต่างจากร่างสูงที่คร่อมอยู่ด้านบน...

“ช่าง..หัวมันสิ”ร่างบางเอ่ย แม้จะอยู่ในท่าที่แปลกประหลาดแต่เจ้าตัวกับไม่ได้ขยับหรือผลักคนด้านบนออกไป
“แต่เคียวยะเป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์นะ”คำพูดพ่นออกมาจากปากของดีโน่ที่เป็นไอร้อนรดต้นคอขาว

...ไม่อาจจะปฏิเสธเลยว่ามันทำให้เค้ารู้สึกดี...

“…” ความเงียบของร่างบางทำให้คนที่คร่อมอยู่เลื่อนหน้าขึ้นมา
นัยน์ตาสีอำพันจ้องมองเจ้าของนัยน์ตาสีรัตติกาล...
“เคียวยะไม่คิดถึงเพื่อนๆหรอ...หือ” คำถามกับสายตาหวานที่ถูกส่งมาทำเอา เจ้าของดวงตาสีเข้มต้องเมินหน้าหนี แก้มขาวนวลมีรอยแดงเป็นริ้ว ...คนที่อยู่สูงกว่า กระตุกยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

จมูกเนียนขาวของม้าพยศไซร้ไปที่แก้มนุ่มๆอย่างไม่อาจห้ามใจ

...ไม่ได้เจอกันตั้งเกือบเดือน...ต้องขอบคุณรุ่นน้องอย่างสึนะที่เมื่อเห็นเค้าใกล้บ้าเต็มทน
จึงยอมจัดปาร์ตี้หลอกๆ...เพื่อให้เค้าได้มาเจอเคียวยะที่แสนคิดถึง
แถมยังได้มา้้เชื้อเชิญด้วยตัวเองถึงที่ญี่ปุ่นอีกต่างหาก...

“อืม...” เสียงครางเบาๆดังจากคนด้านใต้การควบคุม ที่ร้องขึ้นเมื่อถูกริมฝีปากของอีกคนขบเม้นที่ต้นคอเบาๆ
มือหนาที่เริ่มอยู่ไม่สุขลูบไล้ไปใต้กิโมโนสีดำ แต่ทุกการกระทำกลับต้องชะงักลงเมื่อเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาใกล้

ครืด..

“บอสครับอยู่ในนี้หรื..อป่า..ว”เสียงเปิดม่านของห้องดังขึ้นพร้อมร่างของชายวัยกลางคนที่เดินเข้ามาต้องสะดุดกึกกับภาพที่เห็น
“เอ่อ...ขอโทษครับ” ม่านถูกปิดลงอีกครั้ง ด้วยมือของโรมารีโอ้

...กรรมจริง...ใครจะไปรู้ว่าบอสกำลังเชื่อมสำพันธ์อยู่!!..

T_T’’

ผัวะ !

ทอนฟาที่ไม่รู้ว่าคนด้านใต้ควักออกมาตอนไหน ฟาดเข้าให้เต็มๆที่ศีรษะของคนด้านบน
“ออกไป” ฮิบาริเอ่ยก่อนจะเอาอาวุธคู่ใจดันอกของดีโน่ออก
“โห้ย...ต่ออีกนิดไม่ได้หรอ”ม้าพยศครางอย่างอ้อนวอน

...โรมารีโอ้ใจร้ายที่สุด!! เข้ามาทำไมก็ไม่รู้...อุส่าหกล่อมจนเกือบเคลิ้มแล้วแท้ๆ...

แต่เมื่อเห็นสายตาขู่ฟอดเหมือนแมวกำลังโกรธ ทำให้ม้าพยศจำต้องลุกขึ้นแต่โดยดี

...ว่าแต่เรื่องไปปาร์ตี้ที่อิตาลีหละ?...

“เคียวยะ...”
“ออกไปฉันจะเปลี่ยนชุด... แล้วไปเจอกันที่สนามบิน”
คำตอบจากร่างบางทำเอาคนตัวสูงยิ้มอย่างปิดไม่มิด
“ให้ช่วยเปลี่ยนเอาม๊า...จึ๊ย..ล้อเล่นหนะ แฮะๆ”เมื่อเห็นสายตาขู่ฟอดๆ ดีโน่จึงต้องสงบปากสงบคำลง
“เดี๋ยวไปสนามบินพร้อมกันแหละนะเคียวยะ ฉันไปรอที่ห้องโถงนะ”
ร่างหนาที่กระโดดหอมแก้มคนตัวเล็กอย่างรวดเร็วแล้วรีบวิ่งหนีออกไปทันที

ม่านของห้องเสื่อทาทามิถูกปิดลง

ร่างบางเอามือกุมแก้มที่แสนร้อนผ่าว หัวใจที่เต้นในจังหวะแปลกๆ...

เค้าเป็นอะไรไป?!
……………………………………………………
รอยยิ้มบนริมฝีปากเรียวผลุดขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องที่เพิ่งผ่านมา
ก่อนที่นัยน์ตาสีรัตติกาลจะปิดลงช้าๆด้วยความข่มขื่นเมื่อนึกถึง

...ตอนถัดไป...

เค้าเลี่ยงที่จะคิดต่อ
และปล่อยให้อารมณ์สงบลงโดยการเข้าสู่ห้วงนิทรา

----เช้าวันรุ่งขึ้น----

บนโต๊ะอาหารในห้องโถงใหญ่ของคาบัคโรเน่

เก้าอี้ตรงหัวโต๊ะยังคงว่างเปล่า...
ช่างหน้าแปลก ตั้งแต่เมื่อวานยังไม่เห็นแม้กระทั้งปลายเส้นผมของบอสแห่งคาบัคโรเน่ด้วยซ้ำ
อาหารในจานที่พร่องไปเพียงเล็กน้อย... ยังดีที่เป็นอาหารญี่ปุ่น
ไม่เหมือนมื้อแรกแห่งการมาเยือนทำให้เค้าเผลออาละวาดอย่างหงุดหงิดออกไป
ที่เจอแต่พวกเมนูชวนเลี่ยน หน้าตาเหมือนอ้วกอัดเส้นเละๆกับซอสแหยะๆ...

แต่เจ้าตัวบอสกลับไม่ลงมาทานอาหารตั้งแต่มื้อเที่ยงของเมื่อวานยันมื้อเช้าของวันนี้
ก็ยังไม่โผล่หัวมา...

แต่ถึงกระนั้น ด้วยความเย่อหยิ่งในตัวของเมฆา ทำให้เค้าไม่คิดจะเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัยแต่อย่างไร

จนกระทั้ง...
เมื่อเค้าลุกออกจากห้องโถงใหญ่ไปยังสวนตรงด้านข้างของคฤหาสน์
นัยน์ตาสีรัตติกาลมองไปที่ ชายที่เคยบอกว่าตนเป็นคนสนิทของดีโน่ คาบัคโรเน่ด้วยความสงสัย...

...ตามเค้ามาทำไมกัน?...

เหมือนโรมารีโอ้จะทราบคำถามที่ถูกส่งผ่านมาทางสายตาสีเข้ม
“ขอรบกวนคุณฮิบาริสักครู่ได้หรือป่าวครับ”ชายวัยกลางคนเอ่ย

ไม่มีคำตอบจากร่างบาง ตรงหน้า...
แต่การพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ ทำให้โรมารีโอ้พูดต่อได้อย่างโล่งใจ
...อย่างน้อยๆ ก็ไม่ได้ปฏิเสธอย่างที่คิด...

“อยากให้คุณฮิบาริช่วยไปแจ้งให้บอสทราบเรื่องการมาเยือนหน่ะครับ” สิ้นเสียงของโรมารีโอ้
ทำเอาคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างหงุดหงิด!

..ทำไมเค้าต้องไปหามัน?? ในเมื่อเค้าเป็นแขกไม่ใช่หรือ?..

โรมารีโอ้สังเกตได้ว่าบุคคลตรงหน้าเริ่มไม่พอใจ จึงรีบกล่าวประโยคต่อไปอย่างรวดเร็ว
ส่วนผลที่ได้รับมาคือความตื่นตะหนกที่เค้าไม่เคยเห็นมาก่อน...

“บอสได้รับบาดเจ็บอาการรุนแรงพอสมควรทำให้ไม่สามารถออกมาพบได้หนะครับ แถมตอนนี้ก็ยังคงไม่ได้...สติ...อ้าว...”
ร่างบางวิ่งผ่านตัวเค้าไปอย่างว่องไวทั้งๆที่เค้าเอ่ยไม่ทันจบ
ปล่อยให้ผู้ดูแลคนสนิทยืนอ้าปากค้าง ณ ที่เดิม ทั้งๆที่ยังไม่ทันบอกเลยว่าบอสก็แค่...
............................................................
เสียงตึงตังของฝีเท้าที่วิ่งกระทบพื้นดังขึ้นในคฤหาสน์

‘ได้รับบาดเจ็บ’

...หมอนั้นไปทำอะไรมา!!...

‘อาการรุนแรงพอสมควรและยังไม่ได้สติ...’

ให้ตายเถอะ แค่คิดเค้าก็รู้สึกกลัว...กลัวจับใจ
กลัวว่าคนคนนั้นจะเป็นอะไรร้ายแรง จนเค้าแทบไม่อยากจะคิด...

เค้าให้คนดูแลคนนึงในคาบัคโรเน่นำทางไปยังห้องของบอส
จนกระทั้งมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องประตู้สีครีมลายสักสวยงาม
ฮิบาริพยายามจะผลักประตูเข้าไป แต่กลับพบว่ามันถูกล็อก
มือเรียวซีดแย่งกุญแจจากผู้ดูแลมาอย่างหัวเสีย…

...พวกสัตว์กินพืชเชื่องช้าอืดอาดน่ารำคาณ อยากขย้ำทิ้งให้ตายๆไปให้หมด!!...

ทันทีที่ประตูเปิดออก
กลิ่นเหม็นที่เค้าพอจะคุ้นเคยอยู่ ลอยมาประทะจมูกทำเอาเจ้าตัวหน้าเหยเก้เล็กน้อยด้วยความรังเกียจ
เหล้า...นี้นา แถมเพราะความมืดของห้อง ทำให้เค้ามองไม่เห็นวัตถุบนพื้น ส่งผลให้เค้าเผลอสะดุดกับบางอย่าง
ยังดีที่พอจะมีแสงที่ลอดออกจากม่านถึงจะเพียงเล็กน้อยแต่ก็พอจะทำเค้าเห็นอะไรๆมากขึ้น

ทำให้มองออกว่าบนพื้นห้องเต็มไปด้วยขวดเหล้า...เบียร์...และเศษแก้วมากมาย

...ราวกลับมีอะไรเคยอาละวาดทิ้งเอาไว้อย่างงั้นแหละ...

ขาเรียวของร่างบางสาวเท้าไปที่เตียง...
ก่อนจะเอื้อมมือคลำหาสวิตส์ไฟตรงหัวเตียง และกดเปิดมัน
แม้แสงที่ส่องออกมาจะเป็นเพียงแสงมัวๆ แต่ก็ทำให้ฮิบาริเห็นคนบางคนที่กำลังนอนหลับใหล

ผมสีทองคลอเคลียปกปิดใบหน้าที่ซูบผอมลงอย่างเห็นได้ชัด
แถมยังมีผ้าพันหัวเอาไว้ รอยเลือดที่ซึมออกมานิดๆทำให้รู้ได้ว่า

...เจ้าบ้านี้หัวแตก...

ที่ข้อมือขวาก็มีผ้าพันแผลห่อหุ้มข้อมือเอาไว้ไม่ต่างจากมือซ้าย
รอยแดงเป็นจ้ำๆตามตัว ขาี่ซ้ายที่ใส่เผือกเอาไว้ตั้งแต่เข่าลงไปถูกแขวนไว้กับสายปลายเตียง

แม้จะดูน่าขันที่ม้าพยศสิ้นฤทธิ์
แต่ภายในใจของเมฆากำลังว้าวุ่น...

เจ้าบ้านี้ไปทำอะไรมา!!

“อืออ...”
เสียงครางจากคนบนเตียงทำเอาบุคคลที่มายืนมองสะดุ้งด้วยความตกใจ
ขาเรียวเผลอเตะไปโดนขวดเหล้าที่วางระเกะระกะเข้า

เคร้ง !

เสียงขวดแก้วที่ล้มกระทบพื้นทำเอาเจ้าของผมสีทอง ปรือตาตื่นอย่างช้าๆ
นัยน์ตาสีอัมพันกระพริบถี่ๆ โดนที่ไม่ได้สังเกตว่ามีใครอีกคนอยู่ในห้อง...
ร่างหนาพยายามดันตัวให้ลุกขึ้นนั่ง แต่ด้วยมือที่ได้รับบาดเจ็บทำให้ลำบากเอาการ...
แถมเพราะดื่มหนัก ทำเอาเจ้าตัวปวดหัวตึบ…

...ถึงความทรมาณทางกายจะมากมายเพียงไหน แต่ยังเจ็บได้ไม่ถึงครึ่งความเศร้าในใจของเค้าด้วยซ้ำ...

ภาพกริยาบทของคนบนเตียงถูกส่งผ่านสายตาร่างบางที่ยืนพิงกำแพงอยู่
ความน้อยใจนิดๆที่คนบนเตียงไม่สังเกตเห็นถึงความมีตัวตนของเค้า
ทำให้ร่างบางหันหลังเตรียมเดินออกจากห้องด้วยความหงุดหงิด แต่ก็นะ...
แสงไฟก็น้อย แถมพื้นห้องยังเละขนาดนั้น มีหรือว่าเค้าจะไม่เผลอเตะโดนขวดเจ้าปัญหาที่ยังกลิ้ง
เรียงรายมากมายบนพื้นห้อง..

เคร้ง..

เสียงแก้วกระทบพื้นดังอีกครั้ง เจ้าของผมสีทองบนเตียงหันกลับมามองที่ต้นตอเสียง
แต่แล้วดวงตาสีอำพันกลับต้องชะงัก

แม้จะเป็นเพียงเงารางๆ

แม้จะเห็นเพียงแต่ด้านหลัง...

แต่เค้ารับรู้ได้ทันทีว่าใคร...

“เคียวยะ...”

เสียงครางหลุดออกมาจากลำคอแห้งผาก เพราะไม่ได้รับน้ำมาหลายชั่วโมง
เจ้าของชื่อที่ถูกเรียกชะงักเท้า ก่อนจะพยายามปรับสีหน้าให้เฉยชาเหมือนเช่นเคย...
เพราะหน้าเค้าตอนนี้ไม่ต้องบอกก็รับรู้ได้จากความร้อนที่พุ่งสูงขึ้นมา...

...คิดถึงเสียงนี้เหลือเกิน...

ร่างบางหลังหันกลับมายืนจ้องคนบนเตียงด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่สนใจอะไร

...ฝืนแทบตาย...

“อะไร” เสียงห้วนร้องถาม แต่ต้องสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าดวงตาสีอำพัน เริ่มมีน้ำใสๆคลอขึ้น
มัน...มันเป็นอะไร! หรือเจ็บแผล???

ทั้งๆที่อยากจะวิ่งเข้าไปถาม อยากจะถามแท้ๆว่าเป็นอะไรมากไหม เจ็บหรือป่าว...
แต่เพราะนิสัยเสียนี้ ทำให้เมฆายังคงจ้องมองอย่างเย่อหยิ่ง ราวกับไม่ใส่ใจ...

...ทั้งที่ในใจคลั่งจะตายอยู่แล้ว...

“อึกก...ฝันสินะฉันคงฝันอยู่...” เสียงสะอื้นของคนบนเตียง ก่อนจะยกมือสองข้างขึ้นมาปิดบังใบหน้าที่แสนน่าเวทนา
ทำเอาแววตาสีรัตติกาลวูบไหวไปชั่วครู่ แต่ประโยคที่บงบอกว่า ไม่เชื่อว่าเค้ามาหาเนี้ยสิ...

...ช่างน่าหมั่นไส้นัก !

ฟัวะ!

ทอนฟาฟาดเบาๆไปที่ต้นแขน ถึงแรงจะไม่มากนักแต่ร่างกายที่อ่อนป้วกเปียกของดีโน่ ก็ทำให้เจ้าตัวเผลอร้องเสียงหลงไม่ได้...
“เจ็บนะเคียวยะ...” ร่างอิดออยบนเตียงปาดน้ำตาออกก่อนจะลูบแขนตัวเองป่อยๆ
“ตีให้เจ็บ”นัยน์ตาสีรัตติกาลเอ่ย “ที่นี้รู้ยังว่าไม่ได้ฝัน...”น้ำเสียงที่อ่อนลงถามพลางเก็บทอนฟาคู่ใจ
“เคียวยะ...มาได้ยังไง”ดีโน่ถามฮิบาริด้วยความรู้สึกแปลกใจ...

ดีใจ โหยหา คิดถึง ทุกอย่าง...ความรู้สึกมากมายที่ปนกันไปหมด...

...อยากกอดคนตรงหน้าเหลือเกิน...

เป็นอย่างที่ฮิบาริคาดการณ์ เจ้านี้ยังไม่รู้เรื่องที่วองโกเล่ส่งตัวผู้พิทักษ์มาดูแลแฟมมิลี่พันธมิตรจริงๆด้วย
เอกสารที่บอสรุ่นที่สิบของวองโกเล่ให้เค้า บัดนี้ถูกโยนส่งให้คนบนเตียงได้อ่าน...

เจ้าของเรือนผมทองรับมาอย่างงงๆก่อนจะเปิดออก
และเมื่ออ่านจบ ดวงตาที่ดูมีประการมากขึ้นก็จ้องมองมาที่ เมฆา..

“เคียวยะจะมาดูแลฉันหรอ?”น้ำเสียงที่ปิดความดีใจเอาไว้ไม่มิด...
“ป่าว”สีหน้าคนผมทองซีดลงทันควันที่เผลอคิดเข้าข้างตัวเอง
“ฉันต้องดูแลทั้งแฟมมิลี่ของแกนั้นแหละ” ร่างบางที่ยืนกอดอกตอบ

...ดูเย็นชาเหมือนเดิมเลยแฮะ...
ถึงจะไม่ได้ดูแลเค้าคนเดียว แต่การที่ดูแลทั้งคาบัคโรเน่ อย่างน้อย
ในคาบัคโรเน่ก็มีเค้าอยู่หละวะ !

“แล้วมานานยัง...”ดีโน่ถามอย่างเกรงๆ เรื่องวันนั้น ภาพวันนั้นยังคงฝั่งอยู่ในใจเค้าไม่เลื่อน
ภาพที่...เคียวยะ...

“ตั้งแต่เมื่อวาน” เสียงตอบห้วนๆบอก

...เมื่อวานงั้นหรอ! ทำไมโรมารีโอ้ไม่รายงานเค้า!!!...

“แล้ว ยังงี้เคียวยะนอนยังไง??”น้ำเสียงร้อนรนจากคนบนเตียง ทำเอาร่างบางเผลอลอบยิ้มอย่างสุขใจ

...เป็นห่วงเค้าด้วยหรอ...

“อาหารหละ โอ้ย...ขอโทษนะเคียวยะ เดี่ยวฉันจะจัดการให้อีกที...”ร่างสูงเงียบลงสักพัก

“ขอโทษ...”

คำพูดที่สื่อออกมา มันไม่ใช่เพียงคำขอโทษในเรื่องเดียว
แต่ถูกรวมในความหมายของเรื่องเรื่องนั้นด้วย....

ร่างบาง ที่เผลอนึกถึงเรื่องครานั้น แววตาที่เป็นทุกข์ก็แทรกเข้ามา
เจ้าของเรือนผมสีดำสะบัดหน้าหนีจากม้าพยศ เสียงเท้าที่เดินออกจากห้องดังปึงปัง
บวกกับเสียงขวดล้มระเนระนาดที่ร่างบางเดินเตะ ไปตลอดทาง

ปัง!
เสียงปิดประตู้ดังสนั่น

...ไม่อยากจะนึกถึง ไม่อยากนึกถึงภาพนั้น...
ไม่อยากนึกถึงเลย !!
.
.
.

ภาพของนภาแห่งคาบัคโรเน่ที่กำลัง...จูบกับผู้หญิงคนอื่น!

--------TBC (ขอให้มันมีนะ สาธุ)--------

ห่วยลงสินะ = =;;
รู้สึกว่าเขียนไปหลับไปเเต่ก็ยังอยากจะเขียน !
ในที่สุดตอนสองก็เสร้จ
แต่ตอนสามนั้น .. คงต้องลุ้นกันต่อไป
-ต้องบอกอีกครั้งว่า เพราะคอมเม้นดีดีทำให้มีกำลังใจปั่นตอนนี้ได้สมบูณร์-
-ขอบคุณจากใจ ซึ้งใจมากมายจริงๆค่ะ T_T ปลื้มมม-
**ปล. เรื่องเริ่มเข้าสู่สภาวะคล้ายๆ
ละครน้ำเน่าหลังข่าวช่องเจ็ด อ๊ากรับไม่ได้!!!! TOT

•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

[FiC]:D18,6927 <แกะกล่องความลับของหัวใจ> : upPart7♥05/07/09

Who is online

Panel