•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title :: Countless Pains
Author :: Nuttsuki
Pairing :: D18 อาจจะมีคู่อื่นๆตามมาอีกค่ะ
Genre :: Drama, Romance

Author's Note :: จะว่าเป็นเนื้อเรื่องหลักของUnreflected eyes ก็ไม่เชิงนะคะ แต่ก็ถือว่าเนื้อเรื่องมันลิ้งค์ๆกันอยู่นิดหน่อย แต่ว่าถึงไม่อ่านอีกเรื่องก็ไม่เป็นปัญหากับฟิคเรื่องนี้ค่ะ พอดีว่าอยากแต่งพล็อตนี้ต่อไปเลยมีฟิคเร่องนี้ขึ้นมา

สำหรับเนื้อหาในเรื่องก็มาจากจินตนากรซะส่วนใหญ่ อาจจะมีบางอย่างที่ไม่ถูกต้องตามความจริง หรอสวนทางกับความจริงโดนสิ้นเชิงก็ต้องขออภัยในความรั่วของเราด้วยนะค 555+ ถ้าจะมีอะไรทะแม่งๆก็เป็นเพราะเราศึกษามาไม่ดีเอง ขออภัยจริงๆค่ะ

Credit :: สำหรับตอนแรกขอขอบคุณเนื้อเพลงของLinkin Park เพลง easier to run ค่ะ






Countless Pains







“wounds so deep ….they never show…


...they never go away”



“แผลที่ถูกกรีดลึกอยู่ข้างใน...แม้ไม่เคยแสดงออกมา


....ก็ใช่ว่ามันจะหายไป”




..



.

.






ปึ๊ก...ปึ๊ก...



เสียงกระทบกันของสเลทและสไตลัสดังขึ้นเป็นจังหวะเนิบๆ...



ร่างโปร่งบางของเด็กหนุ่มที่อายุราวๆ15-16ปีนั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะไม้เพียงลำพังในห้องของตน หน้าต่างกระจกถูกเปิดเอาไว้รับสายลมยามเช้าที่พัดพาความเย็นและกลิ่นอายของการเริ่มต้นวันใหม่ให้ลอยเข้ามาอบอวลภายในห้องสี่เหลี่ยมกะทัดรัดนี้


เสียงกระทบกันของโลหะดังต่อเนื่องอยู่สักพักจึงหยุดลง เด็กหนุ่มดึงกระดาษขาวออกจากแผ่นโลหะรูปร่างคล้ายไม้บรรทัดที่ประกบกันอยู่นั้นอย่างแผ่วเบา กระดาษสีขาวนั้นดูคล้ายกระดาษเปล่า หากแต่ถ้าลองเพ่งพินิจดูชัดๆแล้วจะพบว่ากระดาษแผ่นนั้นมีปุ่มเล็กๆนูนขึ้นมาเป็นจุดๆเรียงรายกันอยู่ละลานตาทั่วทั้งแผ่น



มือบางวางแท่งเหล็กเล็กๆในมือลง ก่อนจะค่อยๆเลื่อนมือไปตามผิวเรียบมันของโต๊ะไม้อัด เมื่อสัมผัสพบสิ่งที่ต้องการแล้วก็ฉวยเอามาไว้ในมืออย่างไม่เร่งรีบนัก




ในมือของเขาคือกระดาษจำนวนหนึ่งที่ถูกมัดรวมกันเป็นปึก ทุกแผ่นมีรูปลักษณ์คล้ายๆกันหมดคือเป็นกระดาษเปล่าที่มีปุ่มนูนเล็กๆเรียงรายอยู่ แผ่นสุดท้ายที่เพิ่งทำเสร็จถูกนำไปมัดรวมกับแผ่นอื่นๆก่อนจะถูกใส่ไว้ในซองเอกสารสีน้ำตาลอย่างเรียบร้อย



ร่างโปร่งลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่นานตั้งแต่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ร่างบางในชุดเครื่องแบบนักเรียนยืดเส้นยืดสายอยู่สักครู่จึงค่อยๆเดินไปอีกมุมหนึ่งของห้องอย่างเคยชิน มือบางคลำผนังอยู่สักพักก็พบสิ่งที่ค้นหา




ไม้เท้าโลหะแท่งยาวถูกคว้ามาไว้ในมือ ตามด้วยเสื้อนอกที่ใส่คลุมไหล่ไว้ลวกๆ ร่างบางจัดแจงเก็บกล่องเครื่องเขียนลงกระเป๋านักเรียนของตน ซองเอกสารสีน้ำตาลถูกคว้ามาไว้ในมือเป็นอย่างสุดท้าย ก่อนร่างบอบบางจะเดินออกจากประตูห้องไปอย่างคุ้นเคยกับเส้นทาง



...ก่อนที่จะทันได้ก้าวพ้นจากห้อง นกตัวน้อยสีเหลืองสว่างก็รีบบินมาเกาะที่ไหล่ของเขาอย่างรู้หน้าที่ มันส่งเสียงร้องจิ๊บๆเจื้อยแจ้วอยู่ข้างหูของเด็กหนุ่มอย่างประจบประแจง ทำให้ใบหน้าหวานมีรอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้น...





...หากแต่เพียงเมื่อประตูห้องปิดลง ความอ่อนโยนที่ปรากฎขึ้นเพียงชั่วครู่ก็จางหายไปจากดวงหน้างาม...




...


..

.


..



ก่อกๆ...ก่อกๆ...




ไม้เท้าโลหะในมือถูกใช้เป็นอุปกรณ์ช่วยในการเดินทาง ทุกๆก้าวที่ย่างเดินจะมีเสียงก่อกๆของโลหะกระทบพื้นตามติดไปราวกับเงาตามตัว




...เขาชินเสียแล้วกับการฟังเสียงนั้น




ไม่นานนักโสตประสาทพลันได้ยินเสียงร้องจิ๊บๆอยู่ข้างหู เจ้านกตัวกระจ้อยสีเหลืองร้องขึ้นพลางบินมาคลอเคลียที่ใบหน้าก่อนจะกลับมาเกาะที่ไหล่ดังเดิม เจ้าของลาดไหล่บางชะงักฝีเท้าลงก่อนจะพึมพำเสียงเบา



“...ขอบใจนะ..”



เจ้าของเรือนกายบอบบางยื่นมือออกไปข้างๆ มือบางแตะๆไปตามกำแพงซีเมนต์เย็นเฉียบก่อนจะหยุดลงพร้อมๆกับกดกริ่งตรงกำแพงนั้น รอเพียงไม่นานก็ได้ยินเสียงวิ่งตึงตังมาจากด้านในของกำแพง ตามมาด้วยน้ำเสียงสดใสที่เขาค่อนข้างจะคุ้นหูดี



“สวัสดีจ้าฮิบาริคุง!! ฮารุเพิ่งทานข้าวเสร็จพอดี เข้ามาข้างในก่อนไหมจ๊ะ?”



เสียงใสของเด็กสาวถามขึ้นอย่างเป็นกันเอง แต่ฮิบาริเลือกที่จะนิ่งเงียบ มีเพียงซองเอกสารสีน้ำตาลที่ยื่นออกไปข้างหน้าเท่านั้นที่แสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวรับรู้ถึงการมีอยู่ของอีกคน ฮารุเมื่อเห็นซองเอกสารนั้นก็ยิ้มจนแก้มบุ๋มเป็นรอยลักยิ้มก่อนจะเอ่ยขอบอกขอบใจยกใหญ่



"ว้าววววว ทำเสร็จเร็วมากๆเลยจ๊ะ ฮิบาริคุง...เด็กๆคงจะดีใจมากแน่ๆ อ๊ะ..เดี๋ยวรอสักครู่นะจ๊ะ เดี๋ยวไปโรงเรียนพร้อมกันนะ”



พอเอ่ยจบฮารุก็รีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้านแต่พอเธอกลับออกมาอีกครั้ง ร่างโปร่งบางที่ยืนอยู่หน้าบ้านเธอเมื่อครู่ก็จากไปแล้ว ทำให้เธอได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ




...ไม่ว่าจะนานแค่ไหนคนๆนั้นก็ไม่เคยที่จะรับความหวังดีจากใคร



......ทั้งๆที่อ่อนโยนแล้วก็ใจดีขนาดนั้นแท้ๆ......




“เฮ้อออ.... ว่าแต่คนมองไม่เห็นสมัยนี้เขาเดินไวกันจริงๆเลยน้า...”



...

.


..




รถเมล์ที่จะนำพาเขาไปสู่จุดหมายปลายทางเคลื่อนตัวไปเอื่อยๆ และจอดทุกป้ายที่ผ่านตามเส้นทาง ผู้โดยสารในรถเพิ่มขึ้นเรื่อยๆตามเวลาที่ไหลผ่านไป แน่นอนว่าเสียงพูดคุยของเด็กนักเรียนก็เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน ฮิบาริอดที่จะนึกหงุดหงิดไม่ได้ที่ต้องมาได้ยินเสียงพุดคุยไร้สาระที่น่ารำคาญเหลือเกินในความคิดของเขา



หนังสือเล่มไม่หนาไม่บางที่มองผ่านๆแล้วเหมือนกับสมุดโน้ตเปล่าๆถูกปิดลงเบาๆ ผู้เป็นเจ้าของปล่อยให้หนังสือเล่มนั้นนอนนิ่งอยู่บนตักอย่างไม่ใคร่จะสนใจนัก



บรรยากาศของวันเปิดเทอมวันแรกมักจะเป็นแบบนี้เสมอ เพราะมีการสุ่มห้องใหม่อยู่ทุกปีนักเรียนจึงต่างพร้อมใจกันรีบไปที่โรงเรียนเพื่อดูบอร์ดประกาศ




...แต่สำหรับฮิบาริ เคียวยะคงจะแตกต่างจากคนอื่นอยู่สักหน่อย




...มีโทรศัพท์จากโรงเรียนมาถึงเขาตั้งแต่2-3วันก่อนเปิดเรียน แจ้งรายละเอียดเกี่ยวกับชั้นเรียนและเรื่องต่างๆแทบจะทั้งหมด ทำให้วันนี้สำหรับเขาก็ไม่ได้น่าตื่นเต้นไปกว่าเมื่อวานเท่าไหร่นัก




แม้แต่ความตื่นเต้นยินดีที่จะได้พบเพื่อนใหม่...เขาก็ไม่รู้สึกเลยสักนิด



....ไม่ต้องมาคอยลุ้นว่าจะได้อยู่กับเพื่อนสนิทหรือไม่ ไม่ต้องมากังวลว่าจะเข้ากับเพื่อนใหม่ได้หรือเปล่า...




...เพราะตลอดมาเขาก็ไม่เคยมีใครที่จะเรียกได้ว่าเพื่อน...


ไม่ได้อยากจะมี....





...และมันคงจะเป็นอย่างนี้ตลอดไป...



ดูเหมือนร่างบางจะนั่งเหม่ออยู่นานไม่น้อยทีเดียว เพราะกว่าที่เขาจะหลุดจากภวังค์อีกทีก็เป็นตอนที่รถจอดสนิทและนักเรียนกำลังทยอยลงจากรถกันไปเรื่อยๆแล้ว





ฮิบาริรีบลุกขึ้นจากที่นั่ง มือบางค่อยๆจับไปตามเบาะแต่ละตัวที่เรียงกันอยู่เป็นแถวไปจนถึงประตูรถ พอหลุดจากกลุ่มคนที่ลงจากรถกันอย่างเบียดเสียดมาได้ ไม้เท้าในมือก็กางออกพร้อมกับเจ้าของที่รีบใช้มันนำทางขาสองข้างให้เดินออกไปอย่างรวดเร็ว



เพราะไม่อยากจะอยู่ท่ามกลางคนมากๆที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวน่ารำคาญ ใจจึงอยากจะพาร่างกายไปจากบริเวณนั้นให้เร็วที่สุด...




...จนไม่ทันได้สนใจว่าหนังสือเล่มที่เคยวางไว้บนตักนั้น...ไม่ได้ถูกเก็บเข้ากระเป๋าอย่างที่ควรจะเป็น....



...


.


..




รถเมล์คันใหญ่เคลื่อนตัวออกไปทันทีเมื่อไม่มีผู้โดยสารคนใดจะลงอีก คนสุดท้ายที่ก้าวลงจากรถเป็นชายหนุ่มที่ดูอย่างไรก็เป็นชาวต่างชาติไม่ผิดแน่ ไม่ว่าจะเป็นเรือนผมสีทองสว่าง หรือนัยน์ตาสีเดียวกันนั้นล้วนแสดงออกว่าไม่ใช่คนญี่ปุ่นโดยกำเนิด



รูปร่างสูงโปร่งสมส่วนหยุดยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน รอบข้างเต็มไปด้วยเด็กนักเรียนวัยมัธยมเดินเข้าไปในโรงเรียนอยู่ตลอดเวลา เขาก้มหน้าลงพินิจสิ่งที่อยู่ในมืออย่างฉงนสงสัย




...มันคือหนังสือปกแข็งเล่มหนึ่ง...ที่กระดาษข้างในไม่มีตัวอักษรอะไรเลย นอกจากร่องรอยตะปุ่มตะป่ำเรียงกันอยู่ทั่วทุกหน้า...



คิ้วเข้มขมวดมุ่นพลางถามตัวเองอย่างสงสัย




“หนังสืออักษรเบรลล์...ของใครกันนะ..”




ในตอนนั้น ทั้งตัวเขาและเจ้าของหนังสือเล่มนี้...ต่างก็ยังไม่มีใครรู้ตัว...



ไม่มีใครรู้ว่าหนังสือเล่มเล็กๆเพียงเล่มเดียว จะนำพาใครอีกคนที่ไม่เคยได้พบกันมาก่อนให้เข้ามาอยู่ในชีวิต...


เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันที่จะแตกต่างไปจากที่ผ่านมา...











To be con....


ภาพประกอบการจิ้นเล็กน้อย


อันนี้คือรูปของSlate&Stylusค่ะ สเลทคืออันที่เหมือนไม้บรรทัดส่วนสไตลัสคือหมุดเหล็กปลายแหลมค่ะ


อันนี้คือตัวอย่างหนังสือเบรลล์ค่ะ

ภาพใหญ่ไปมั้ยน้อ...




//สลบเหมือด


ชื่อฟิคหลังจากตันมานก็มาได้ชื่ออันสุดแสนจะสิ้นคิด 555+

สำหรับในเนื้อเรื่องเกี่ยวกับการใช้ชีวิตของคนตาบอดอาจจะมีบ้างที่เรายังเข้าไม่ถึงหรือไม่รู้จริงจนกลายเป็นว่าเนื้อเรื่องมันสวนทางกับความจริงไปเลย ก็ต้องขอกราบงามๆไว้ที่นี้เลย อิอิ

TwT....เข็นอย่างเหนื่อย หนี้เพิ่มอีกแล้วชีวิตนี้


ตั้งแต่ต้นจนจบตอน พี่โน่ออกมาทีหลังแท้ๆยังมีบทพูดยาวกว่าคุณฮิอีกค่ะ 555+


ตอนต่อไปจะตามมาเสิร์ฟในไม่ช้า...(ไม่เร็วเหมือนกัน?)

ขอบคุณค่ะ

รักนัทจัง โฮ~
ชอบฟิคอารมณ์เศร้าหวานแบบนี้มากเลย

สงสารน้องเคียวนิดๆ(? สงสัยเพราะนานๆทีจะสงสาร..)
ความรัก...ก็ทำให้คนตาบอดได้เหมือนกันน่า

- -* นั่งไถกิ้กจ๋า อยากอ่านต่อ พี่โฯ่ใช่ไหมทีเ่ก้บได้ยิ้มแป้นฮะๆ 555+

ถึงบอดแต่ดีโน่ก็คงไม่สนหรอกค่ะ (ว่าที่)ภรรเมียอุตส่าห์น่ารักขนาดนั้น ^w^

ว่าแต่......ฮียโน่จะหาฮิบาริได้ไงเนี่ย??? ดักตีหัวแล้วถามเรียงตัว ใช้เอนซีโอ้ดมกลิ่นฮิ(?) รึจับรังสีเคะของคุณฮิเอา =w="

ฮึกๆ โฮฮ สงสารฮิจัง ต้องใช้ชีวิตโดยไม่เห็นหน้า(หื่นๆ)ของโน่//โดนเตะ

แต่เรื่องนี้โน่อาจจะไม่(หื่น)ก็ได้...จริงมั้ย??

เด๋วโน่ก็จะตาบอดตามแล้วล่ะ เพราะได้เจอกับฮิไงจ๊ะ

ก็ความรักทำให้คนตาบอดนิ่ อิอิ

รอตอนต่อไปจ้า

ทำไมผมอ่านชื่อเรื่องนี้ว่า เค้าท์เตอร์ เพลน (ชื่อของยาอะไรบางอย่าง) ฮา

น้องงฮิ เดี๋ยวเฮียโน่สามีสุดหล่อจะไปช่วยน้องฮิให้หลุดออกจากความมืดมิดเองนะ

ว่าแต่เฮียโน่เรื่องนี้ เป็นอะไร นักท่องเที่ยว นักเรียนแลกเปลี่ยน รุ่นพี่ มาเฟีย อาจาร์ย????

หือออออ!!! น้องฮิตามองไม่เห็นอย่างนั้นเหรอ??
โฮกกกกกกกกก เศร้านะ อ่านๆ ไปแล้วเศร้าได้อีก
สงสารน้องฮิมากมายเลย อารมณ์เศร้าบังเกิดซะแล้วสิ

คนที่เก็บหนังสือของน้องได้นี่คือ พี่โน่ใช่มั้ย?
พี่โน่กับน้องฮิกำลังจะได้เจอกันแล้ว คาดว่าคงจะเป็นตอนหน้าชิมิ
ว่าแต่พี่โน่มาที่โรงเรียนนี้ทำไมกัน? มาหาใครอย่างนั้นเหรอ?

อดใจรออ่านตอนหน้าค่ะ มาต่อไวๆ นะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

ตื่นเต้นกับความรู้ใหม่จริงๆ ครับ

บอสเพิ่งเคยได้ยินชื่อสเลทกับสไตลัสเป็นครั้งแรก >w<~!!

แล้วก็หนังสือภาษาเบรลล์ด้วยครับ

(อักษรเบรลเคยสนใจมากสุดตอนเล่นโปเกม่อน =w=b)

ฟิคออกแนวเศร้า แต่เบื้องลึกลงไปก็มีความสดใสนะครับ

ในโลกที่มองไม่เห็น รอคอยให้พี่ดีโน่เข้ามาเติมแสงสว่างให้อยู่

นัทจังสู้ๆ นะครับ เ้อาใจช่วย

หนังสือ!!! ขอขอบคุณหนังสือเล่มนั้นก่อนเลยแล้วกันนะคะ
เพราะจะเป็นตัวนำพาให้เคียวยะได้มาพบกับดีโน่....รักหนังสือเล่มนั้นจังเลยค่า^^

ขอบคุณนัทจังมากมายเลยค่า

นอนรอตอนต่อไปค่า^^ นัทจังสู้สู้นะคะ

รักD18สุดชีวิตค่า

อา....ฟิคนี้ฮิบาริตาบอดสินะคะT T
ฟังดูน่าเศร้าจังเลย

ดีโน่สู้นะคะ ตามหาเจ้าของหนังสือ แล้วเปิดหัวใจที่มืดบอดนั้นให้มองเห็นโลกให้ได้ T T

ฟิคนี้เปิดเรื่องมาท่านฮิก็อาภัพเลยเหรอคะ!
พรหมลิขิตชักนำให้เรามาพบกันสินะ

เปิดเรื่องได้น่าสนมาก....
ทำให้เกิดความรู้สึกน่าติดตาม และอ่านต่อ
หนูเคียวในรูปลักษณ์ที่ไม่เคยเห็น
แล้วคุณม้าจะเป็นอะไรล่ะ

เรื่องนี้จะหวานเศร้า หรือหวานซึ้งนะ
รออ่านนะคร้าบ....

อร๊ายยยย รักนัทจัง~ //กอดดด

ในที่สุดก็มาอัพฟิคเรื่องนี้ให้แล้ว แต่กว่าจะได้อ่านก็ปาเข้าไปวันจันทร์ (เพราะวันเสาร์มัวแต่ทะเลาะกับคอม ส่วนวันอาทิตย์ก็ไม่ว่าง T^T) อารมณ์ของฟิคมันถูกใจมากเลยค่า่ คุณฮิเย็นชา คุณฮิโดดเดี่ยว คุณฮิน่าสงสาร โฮกกกก หวังว่าพรหมลิขิต(ที่ชื่อว่านัทจัง)จะบันดาลให้โน่มาเียียวยาความโดดเดี่ยวให้คุณฮิได้นะคะ TT^TT

รักคนแต่งมากมาย จุบุๆ รีบๆมาลงต่อนะจ๊ะ

ปล.อยากกินไอติมอะไรจ๊ะ ^ ^

กร๊าสสส >[]<

หนังสือเล่มนั้นคงอยากให้ทั้งคู่พบกันซินะคะ อร้างงงๆๆๆ

อ๊ะ แนวดราม่า คุณฮิตาบอด*_*
พี่โน่ตามหาเจ้าของหนังสือเร็วๆๆๆๆๆ
แม่ยกใจร้อน +[]+
ชอบมากเลยมาต่อนะคะ