Title : Cosmic Love
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : AuFic , School Love Comedy
Rate : PG
Pairing : 182769 or 10027
Summary : ภาพฝันวัยเด็กคือฝันสลาย รักนี้ช่างทรหดนัก....

------------------------------------------------------------------------




[align=center]ผมมีพี่ชายที่รักยิ่งสองคน
พวกเราอยู่ด้วยกันมาตลอดตั้งแต่เด็กๆ[/align]



เสียงเด็กน้อยร่ำไห้ในสนามเด็กเล่นยามสายของวัน ร่างเล็กเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนั่งกอดเข่าสะอึกสะอื้นรายล้อมด้วยเด็กชาย 3 คนรุมล้อรุมรังแกเจ้าเด็กขี้แย มือเล็กยกขึ้นปัดป้องงูปลอมพลาสติกในมือพวกเด็กเกเรเหล่านั้นด้วยความหวาดกลัว


“แปร่ๆ เจ้าสึนะขี้แย!!” เสียงหยอกล้อผสานเสียงกันล้อเลียนให้เด็กน้อยตัวเล็กร่ำไห้หนักขึ้น เสียงหวานสะอึกสะอื้นร้องพูดไม่เป็นคำ

“ฮือ...มะ...ไม่เอา...” มือเล็กป้อมปัดป่ายมือพวกเด็กเกเรที่ยื่นมาดึงผมฟูๆของเขาเล่น เด็กน้อยร้องไห้โฮยิ่งแกล้งสนุกได้ใจพวกจิ๋กโก๋รุ่นเล็ก

“หยุดรังแกสึนะเดี๋ยวนี้นะ!!!” เด็กชายเรือนผมสีน้ำเงินเข้มวิ่งเข้ามากันพวกเด็กเกเรออกห่างจากร่างเล็กบอบบาง นัยน์ตาไร้เดียงสาฉ่ำน้ำตาเงยขึ้นมองเด็กชายตัวต่อกว่า

“พะ..พี่มุ....ฮือ...” พวกเด็กเกเรเริ่มถอยห่างเมื่อมีคนมาขัดจังหวะความสนุก ทว่า... เสียงหักนิ้วดังตามข้างหลังดังกร๊อบๆชวนให้รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงนรก

“พวกแก.....” เด็กชายหน้าบึ้งเรือนผมสีดำขลับกำหมัดแน่น เหล่าเด็กริทำตัวเป็นอันตพาลแต่เด็กหน้าเสียจะวิ่งหนี เจ้าที่มาอยู่ไม่ได้แล้ว....



[align=center]ผัวะๆๆๆๆๆๆ!!![/align]



กำหมัดเล็กต่อยเรียงตัว เหล่าเด็กริซ่าร้องไห้ลั่นสนามเด็กเล่น เด็กชายหน้าบึ้งสะบัดมือยกสเต็ปจะโชว์ความซ่าของแท้ให้ดูต่อ เหล่าพวกที่รุมรังแกกลัวหัวหดร้องหาบุพการี



“แม่จ๋า แง!!!!!!” กลุ่มเด็กซ่าวิ่งร้องไห้ออกไปจากสนามเด็กเล่น เด็กผมดำยังไม่สะใจพอจับก้อนหินปาตามไปอีกระลอก

“ฮึก..ฮึก.. พี่ฮิ....” ร่างเล็กสบมองเด็กชายตัวโตกว่าอีกคน เด็กชายทั้งสองเดินมาลูบหัวปลอบเด็กตัวน้อยไม่ให้ร้องไห้ พลางจับมือคนละข้างฉุดให้ลุกขึ้นยืน

“อย่าร้องไห้ กลับบ้านกัน” เด็กชายหน้าบึ้งจับมือซ้ายเล็กนิ่มไว้กระตุกให้หยุดร้องไห้เสียที เด็กชายผมสีน้ำเงินจับมือน้อยข้างขวาพลางแย้มยิ้มอ่อนโยนส่งให้

“ใครรังแกสึนะ พวกเราจะจัดการให้หมดเลย” ได้ยินดังนั้น เด็กน้อยผมน้ำตาลเงยหน้ามองพี่ชายทั้งสอง ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆหยุดน้ำตาของตัวเอง

“พวกเราจะปกป้องนายเอง” คำพูดของพี่ชายทั้งสองเรียกรอยยิ้มสดใสปรากฏบนใบหน้า รอยยิ้มสดใสที่ทำให้พี่ชายทั้งสองแย้มยิ้มตามไปด้วย



[align=center]พี่ชายทั้งสองคนมักมาช่วยผมเสมอ
พวกเราจะเดินจูงมือกลับบ้านด้วยกันทุกวัน[/align]



พี่ฮิกับพี่มุเป็นลูกชายของเพื่อนคุณพ่อ พวกเราอยู่ด้วยกันเสมอ เมื่อถูกรังแกพี่ๆทั้งสองจะรีบวิ่งมาช่วยไล่เด็กพวกนั้นไป



[align=center]พวกพี่ชายเป็นฮีโร่ของผม
โตขึ้นผมอยากจะเป็นเหมือนพวกพี่ๆ[/align]



เด็กชายทั้งสามเดินจูงมือกันไปตามถนน แม้จะไม่ใช่พี่น้องกันแท้ๆแต่สนิทสนมกันมาตั้งแต่เกิด ใบหน้าหวานประดับรอยยิ้มเริงร่า มือที่จับจูงกันแกว่งไปมา รอยยิ้มใสไร้เดียงสาตามประสาเด็กๆเข้ากับแสงแดดในยามเช้า



“พวกเราอยู่ด้วยกันตลอดไปเลยนะครับ” เสียงหวานเอ่ยขึ้นพร้อมกอบกุมมือทั้งสองของพี่ชายแน่น รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้าของพี่ชายทั้งสอง

“แน่นอนอยู่แล้ว” สามร่างเดินหัวเราะยิ้มแย้มไปตามถนนทอดยาว วัยเด็กของพวกเราสดใสอบอุ่น มีพี่ฮิกับพี่มุอยู่ด้วย ผมมีความสุขที่สุดเลย

“สัญญาแล้วน๊า” เด็กน้อยเริงร่า แม้ไม่ใช่พี่น้องกันแท้ๆ แต่สำหรับเขาแล้วทั้งสองคนเป็นพี่ชายที่ดีที่สุด



[align=center]พี่ชายทั้งสองจะปกป้องดูแลผมเสมอ
จนกระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไป....[/align]




Cosmic 1 : เหตุผลที่วัยเด็กนั้นงดงาม




แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านขาวในห้องสี่เหลี่ยม ร่างเล็กเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนอนกอดหมอนข้างใบหน้าซุกหมอนขาวหลับฝันหวานอย่างมีความสุข ผ้าห่มลงไปกองอยู่ด้านล่างเตียงบ่งบอกถึงความนอนดิ้นของเจ้าตัว




[align=center]ปิ๊ป ปิ๊ป ปิ๊ป ปิ๊ป[/align]



เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเมื่อเข้มนาฬิกาบอกเวลา 7 โมงเช้า... ใกล้เวลาอาบน้ำไปโรงเรียน เสียงปลุกของนาฬิกายังคงดังต่อเนื่อง.. ร่างเล็กขยับตัวเล็กน้อยกอดซุกหมอนนิ่มต่อไม่ยอมลุกมาปิด จนกระทั่งประตูห้องนอนของเขาเปิดออก ร่างสูงในชุดนอนสีดำขลับเข้ากับเส้นผมที่ตอนนี้ยุ่งไม่เป็นทรงก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้ามุ่ย... นัยน์ตาสีรัตติกาลเหลือบไปมองเจ้านาฬิกาเจ้าปัญหา..ก่อนเสไปทางเจ้าคนขี้เซาบนเตียง...



“ซาวาดะ....” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกแบบเยียบเย็นตามประสาคนง่วงนอน... เสียงหวานอืออึงแบบคนงัวเงียพลิกตัวไปทางอื่น....

มือใหญ่ยื่นเข้าไปปอยผมสีน้ำตาลอ่อนระเรี่ยบนหมอนนั่นปัดไปมา ก่อนจะยื่นตรงไปหาเจ้าหัวฟูๆ “เสียงนาฬิกาของแกมันรบกวนการนอนของฉัน!!!!” มือใหญ่จิกหัวฟูโยนไปกระแทกกับผนังห้องนอนอีกด้าน




[align=center]โครม!!!!![/align]



แรงสั่นสะเทือนทำให้ของบนตู้ใกล้ๆร่วงลงกระแทกหัวฟูๆสีน้ำตาลสะดุ้งตื่นเต็มตา ร่างเล็กรีบหยัดกายขึ้นนั่งมองซ้ายมองขวา... ทำไมเขามานอนบนพื้นได้.. แล้วสายตาก็ไปหยุดที่เด็กหนุ่มร่างสูงกว่าผู้กำลังยืนกอดอกจ้องมองปานจะกินเลือดกินเนื้อ



“อะ....อรุณสวัสดิ์ครับ... พี่ฮิบาริ” ขายาวฟาดเข้าใส่ร่างเล็กกลิ้งกลุกๆไปกับพื้นอีกยก

“อยู่โรงเรียนต้องเรียกคุณ!!” ฝ่ามือใหญ่สับลงกลางกบาลน้อยๆซ้ำไปอีกยก สมองผมนิ่มหมดพอดีครับ!!! เสียงเอะอะเรียกให้เด็กหนุ่มอีกคนวิ่งเข้ามาในห้อง

ร่างสูงเรือนผมสีเงินในชุดนักเรียนเชิ้ตขาวทับด้วยเสื้อสูทสีครีมผูกเนคไทด์วิ่งมาพร้อมกับกระทะในมือ ”เอะอะกันตั้งแต่เช้าอีกแล้วนะครับ” นัยน์ตาสองสีกวาดมองสภาพห้อง.. กิจวัตรประจำวันอีกแล้ว..

“อรุณสวัสดิ์...พี่มุคุโร่” สึนะนอนนิ่งบนพื้นหมดแรงลุก มุคุโร่ก้าวเข้ามาใกล้หย่อนกายลงนั่งระดับสายตา พลางแย้มยิ้มจริงใจ



[align=center]ก๊อง!!!![/align]



กระทะเหล็กแบนโขกหัวฟูๆแทนคำทักทาย มือเล็กรีบยกขึ้นกุมหัวอันปกคลุมไปด้วยไหม้สีน้ำตาลอ่อน.. สมองผมนิ่มหมดพอดีครับ.... “ไม่มีมื้อเช้าสำหรับคนตื่นสายนะครับ”




[align=center]ผมมีพี่ชายที่รักยิ่งอยู่สองคนในวัยเด็ก
พวกเราบอกว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป[/align]




“ครับ.....” ร่างเล็กนั่งคอตก สองพี่ชายเดินออกไปจากห้อง..ปล่อยให้สึนะนั่งสลดอยู่บนพื้น... ตัวสั่นหงึกๆก่อนจะเริ่มสติแตก!!

‘ทำไมพ่อแม่พวกเราต้องมารู้จักกันด้วย!!!!’ เสียงหวานแผดลั่นในใจไม่กล้าโวยดังกลัวสองหน่อนั่นจะกลับเข้ามารุมยำเอา.... เมื่อคืนฝันเห็นเรื่องราวสมัยเด็กแล้วมามองตอนนี้....มันช่าง.... นั่นน่ะต้องเป็นภาพลวงตาแน่ๆ!!!



[align=center]ปัจจุบันผมมีพี่ชายสองคนที่อยากหนีมากที่สุด
ตลอดไปอะไรกัน! วันเดียวก็ไม่อยากอยู่!![/align]


‘โวยไปมีหวังตาย....’ จะคนเดียวก็สู้ไม่ได้แล้ว.... เจอแพ็คคู่ตายหยั่งเขียด!!!


ซาวาดะ สึนะโยชิ เด็กหนุ่มอายุอานามปีนี้ย่างเข้า 16 ปี ยืนแต่งตัวหน้ากระจกบานใหญ่ในห้อง... นี่ก็ย่างเข้าปีที่ 4 แล้วที่เขาต้องอาศัยอยู่กับพี่ชายทั้งสองในหอพักนักเรียนของโรงเรียนมัธยมนามิโมริ มันช่างเป็นกรรมที่พ่อแม่พวกเรามารู้จักกัน... และส่งพวกเรามาเรียนที่นี่... แล้วต้องมาพักห้องเดียวกันด้วย....



“แต่งตัวช้าไป 15 นาทีก็ทำให้สายได้นะครับ” เสียงทุ้มของหนุ่มผมน้ำเงินประชดประชันไปพร้อมกับกัดขนมปังปิ้งเข้าปาก นี่ก็ปากจัดซะ.....

“คราวหน้าจะตื่นให้เร็วขึ้นครับ....” ร่างบางก้มหน้างุดสำนักผิด.. แต่เท่าที่จำได้..ผมตื่นเช้าตื่นเร็วก็โดนตื้บเหมือนกันทุกวันนะ

นัยน์ตาสีน้ำตาลกวาดมองหาของกินบนโต๊ะ.. ไม่มีอย่างที่บอกไว้เป๊ะ ยิ่งไปกว่านั้น มันก็ไม่มีของฮิบาริเหมือนกัน มีเฉพาะของตัวเองคนเดียว แล้วจะพูดทำไมเล่า!!! “หิวก็ทำกันเองเหมือนเคยครับ”

“ครับ....” ใบหน้าหวานฝืนยิ้มตอบกลับ... โหดร้ายไม่เปลี่ยน... เห็นแก่ตัวสุดๆอีกตะหาก..

ฮิบาริก้าวเข้ามาในครัวเดินไปเปิดตู้เย็นคว้ากล่องนมขึ้นมาซด สึนะมองตามไป รายนี้ก็แต่งตัวผิดระเบียบไม่เปลี่ยน... เครื่องแบบสีครีมพี่ท่านดันใส่สีดำ... แล้วไม่มีคนกล้าหืออีกน่ะ.. “มองอะไร?”

“เปล่าครับ!” ร่างเล็กรีบวิ่งไปหยิบไข่ในตะกร้าบนชั้นวางกับข้าว มือเล็กกำลังจะตอกไข่ทว่าเสียงหนึ่งก็ค้านขึ้นมาซะก่อน

“ใบนั้นไม่ใช่ของคุณครับ มันมีชื่อเขียนไว้” สิ้นคำของมุคุโร่ ร่างเล็กก้มลงมองไข่ไก่ในมือ มีปากกาเมจิกเขียนเอาไว้ย่อๆว่ามุ... หันไปหยิบอีกใบก็มีเขียนย่อว่า..ฮิ... แล้วเหลือไปเห็นตะกร้าอีกใบ.. ไข่นกกระทาสำหรับสึนะโยชิ...


[align=center]สมัยเด็กพวกเขาปกป้องผมจากคนที่มารังแก
แต่ปัจจุบันพวกเขาเป็นคนรังแกผม....[/align]


“คุณฮิบาริจะไปเรียนแล้วเหรอครับ?” เสียงหวานเอ่ยทักเมื่อเห็นคุณท่านลุกเดินออกไปแล้ว นัยน์ตาคมเหลือบกลับมามองเย็นชานัก

“คิดว่าไปไหนล่ะ” คนอยู่หอเดียวกันถามด้วยความห่วงใยก็ยังไม่ได้เลย โอ้.... พวกคุณพี่ใช่คนเดียวกับพี่ชายที่รักยิ่งของผมในอดีตรึเปล่า....

“ไปโรงเรียนกันได้แล้วครับ สึนะโยชิคุงค่อยไปหากินเอาทีหลังก็แล้วกัน” มุคุโร่หยัดกายขึ้นลากคอสึนะเดินออกไป เดี๋ยว! ยังไม่ได้กินข้าวเลยนะ!!

“ชักช้า!!” มือใหญ่ของฮิบาริตะปบช่วยอีกแรง ข้าวของโผ้มมมมม ข้าวเช้าของผมล่า!!!


สองหนุ่มลากคอไอ้คุณน้องชายไม่แท้ออกจากห้องของหอพักไป ห้องพักพิเศษระดับ VIP ห้องเดียวชั้นบนสุดของหอพักชาย ทำไมต้องแยกไว้น่ะรึ? เพราะว่าสองคนนี้ภาพพจน์ในโรงเรียน และยามลับหลังมันช่างแตกต่างกันยิ่งนัก!!



[align=center]พี่ชายทั้งสองของผมลอกคราบจากเทวดา
กลายเป็นปีศาจเมื่อผมเข้ามัธยมต้น....[/align]

โรงเรียนนามิโมริ เป็นโรงเรียนสหระบบหอพัก ที่มีการเลื่อนชั้นตั้งแต่ประถมยันมหาวิทยาลัย กว่าผมจะเรียนจบออกไป ผมก็ต้องทนอยู่กับพี่ชายทั้งสองไปอีกหลายปี ... โรงเรียนนี้คือนรกบนดินและกรงขังที่ผมอยากจะออกไปมากที่สุด!!!



“คุณมุคุโร่ขา!!!!” นักเรียนสาวตั้งแต่ประถมยันมหาวิทยาลัยวิ่งเข้ามาออกรุมล้อมเด็กหนุ่มผมน้ำเงินทันทีที่ก้าวเข้ามาในรั้วส่วนโรงเรียน พวกเธอน่ะตาบอด!!

“ขอบคุณนะครับ” มือใหญ่รับถุงใส่คุกกี้มาจากมือของนักเรียนสาวนางหนึ่ง สาวๆแทบจะเป็นลมเมื่อได้สบมองนัยน์ตาสองสีนั่น มันเป็นปีศาจรู้มั้ย!!!

“งั้นเราแยกกันตรงนี้นะครับ” มุคุโร่ทำตัวเป็นคนดีโบกไม้โบกมือลาสึนะและฮิบาริ ส่วนตัวเองเดินไปทางตึกฝั่งซ้าย... ตึกเรียนของนักเรียนแผนศิลป์



[align=center]โรคุโด มุคุโร่
ฉากหน้าเขาคือประธานนักเรียนของแผนศิลป์
ฉากหลังเขาคือพี่ชายสุดเคี่ยวของน้องชาย[/align]



“หนวกหูชะมัด” เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนผิดระเบียบย่างไปอีกทางหนึ่งพร้อมกับสึนะเดินตามต้อยๆตามติดหลังไป

“ฮิบาริคุง... เรื่องเวลาเรียน.....” อาจารย์เวรเช้าเดินเข้ามาเตือนเด็กหนุ่ม นัยน์ตาสีรัตติกาลเสมองเย็นเยียบปานน้ำแข็ง

“มีอะไรจะพูดเหรอครับ อาจารย์” รอยยิ้มแสยะชวนสยอง.. พาเอาขนแขนอาจารย์แสตนอัพมือไม้สั่นเป็นเจ้าเข้า

“ไม่มีอะไรหรอก จะบอกว่าคะแนนเธอได้อันดับหนึ่งอีกแล้วนะ” และแล้วอาจารย์คนนั้นก็วิ่งหายไปไร้เงา.... วิ่งเร็วขนาดนั้นน่าจะไปเป็นอาจารย์พละนะนี่

“แกไปตึกตัวเองได้แล้ว ถ้าโดดเรียนแกโดนตื้บแน่” มือใหญ่จับคอเสื้อสึนะโยนไปฝั่งตึกส่วนกลาง... ตึกเรียนของแผนสามัญ ส่วนตัวเองก็เดินไปตึกฝั่งขวา... ตึกของแผนวิทย์




[align=center]ฮิบาริ เคียวยะ
ฉากหน้าเขาคือประธานนักเรียนของแผนวิทย์์
ฉากหลังเขาคือพี่ชายสุดโหดของน้องชาย[/align]



“ไปกันหมดซะที....” หัวฟูๆคอตกทันที ทุกวันเหมือนนรก... ทุกวันเหมือนตัวเองเป็นทาส... มันก็ดีนั่นแหละที่ไม่มีคนรังแก... แต่พวกที่บอกว่าจะปกป้องเป็นฝ่ายรังแกซะแทนนี่ แย่ที่สุดเลย....

“อรุณสวัสดิ์ สึนะ!” หนุ่มผมดำสุดร่าเริงวิ่งมาพร้อมย่ามผ้าใส่อุปกรณ์กีฬา วงแขนแกร่งวาดกอดคอเพื่อนสนิทพาเดินไปด้วยกัน

“อรุณสวัสดิ์ ยามาโมโตะ....” ใบหน้าหวานหมดอาลัยตายยากเป็นปกติ เห็นแล้วยามาโมโตะยิ้มร่าขำนัก

“โดนพี่ชายรังแกมาอีกแล้วใช่มั้ยเนี่ย พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อนายหรอก ฮ่าๆๆๆ” แล้วจะตอกย้ำกันทำไมเล่า.... นั่นแหละความจริงที่โหดร้าย...

ร่างเล็กผ่อนลมหายใจเฮือกใหญ่ อยากย้ายโรงเรียน... ก็ชาติหน้าเถอะ... ขอย้ายหอก็มีอิทธิพลมืดรั้งเอาไว้ “อีกตั้ง 7 ปีแน่ะ.....” คอตก... ให้น้อยกว่านั้นหน่อยก็ฮิบาริกับมุคุโร่เรียนจบไปก่อน มันก็ 6 ปีอยู่ดี พระเจ้า!!! ทำไมโหดร้าย!!

“น่าๆ ไปห้องเรียนกันเถอะ” สองเพื่อนสนิทเดินเข้าอาคารเรียนไป



[align=center]ถ้าถามว่าทำไมผมยังทนอยู่ในโรงเรียนนี้ได้
ก็คงเพราะว่า.....[/align]



สองร่างเดินผ่านห้องวิทยาศาสตร์ นัยน์ตากลมโตเหลือบมองเข้าไปผ่านในห้อง อาจารย์หนุ่มผมขาวในชุดเสื้อกาวน์สีขาวทับชุดสูทสีดำ รอยสักใต้ตาขับให้ชวนมองดวงตามากขึ้น สึนะโยชิคุงแอบหยุดเดินเกาะประตูห้องวิทย์มองหน้าอาจารย์หนุ่ม......



‘อาจารย์เบียคุรัน....’ นัยน์ตากลมโตเหม่อลอยเพ้อมองหนุ่มหล่อร่างสูงผมขาว.... ถ้าไม่มีอาจารย์อยู่ในโรงเรียนนี้ล่ะก็... ผมจะย้ายไปให้พ้นๆแล้ว....



[align=center]และแน่นอน...ถ้าพี่ชายสองคนรู้
เขาจะโดนขัดขวางรักสุดชีวิตเพื่อความมันส์ของคุณท่าน[/align]




“ได้เวลาเรียนแล้วนะ ยังไม่เข้าห้องเรียนจะดีเหรอ” เสียงทุ้มดังมาจากเหนือหัวฟูของสึนะคุง ใบหน้าหวานเงยขึ้นมอง ก็พบว่าอาจารย์ที่มาแอบดูมาเกาะประตูมองเขาอยู่!!!

“ครับ!!!!” ใบหน้าหวานแดงเรื่อเป็นลูกมะเขือเทศ เจอระยะประชิดผมจะบ้า!!! มือเล็กรีบคว้าข้อมือของเพื่อนสนิทนักกีฬาพาวิ่งหายไปเท่าความเร็วเสียง

“ฮะ..เฮ้สึนะ!! ค่อยๆเดินก็ได้!!” เสียงร้องของยามาโมโตะแว่วไปตามทางเดินของอาคารเรียน ร่างสูงนัยน์ตาสีม่วงมองตามไปอย่างงงงวย

“ตลกดีนะเนี่ย” อาจารย์หนุ่มแอบขำในท่าทาง เจอทีไรก็วิ่งหนีทุกที แปลกคนจริงๆเลยนะเนี่ย พลันนัยน์ตาสีม่วงแอบเห็นสมุดโน้ตเล็กๆตกอยู่บนพื้น

“สมุดนักเรียน?” มือใหญ่ถือวิสาสะเปิดดูข้างใน....




[align=center]จนกว่าพวกพี่ชายสองคนจะเรียนจบ
ผมจำต้องปิดบังความรักของผมเอาไว้.....[/align]




“สึนะ นายนี่ป๊อดเกินไปแล้วนะ” เพื่อนสนิทหนุ่มนักกีฬาเดินไปนั่งโต๊ะเรียนของเขา ร่างเล็กเรือนผมสีน้ำตาลเดินไปนั่งข้างหน้าต่าง ไม่อยากป๊อดก็ต้องป๊อดล่ะ... พวกพี่ไม่แท้น่ากลัวอย่างกับ...ปีศาจ....

“พักเที่ยงวันนี้ฉันมีเวรที่ห้องสมุด นายไปกินข้าวคนเดียวนะ” อยากจะไปทำงานห้องวิทย์เหลือเกิน แต่ไม่ด้านพอ....

“นายน่ะ กลัวพวกพี่ไม่แท้ของนายมากเกินไปแล้วมั้ง” ยามาโมโตะนั่งมองเพื่อนสนิท พูดถึงฮิบาริกับมุคุโร่ทีไรต้องออกอาการอย่างกับลูกนกทุกทีไป

ภาพความทรงจำราวกับฝันร้ายเมื่อขึ้นมัธยมต้นฉายขึ้นในสมองชวนให้สยิวกิ๊วนัก “อาจารย์มาแล้ว เลิกพูดเถอะ” ดีที่เรียนกันคนละแผน ถ้าต้องเดินเจอในตึกเดียวกันด้วย... เขาก็ไม่ได้ไปส่องอาจารย์เบียคุรันสิ....



[align=center]ได้แต่แอบมองมาตั้งแต่ม.ต้น
ตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกันในสนาม....[/align]



ความทรงจำวันแรกที่ได้พบอาจารย์หนุ่มปรากฏในสมองเล็กๆที่มักถูกกระทะไม่ก็ฝ่ามือฟาดจนแบนพลันปรากฏในห้วงมโนภาพ วันนั้นเป็นวันแรกที่เขามาโรงเรียนคนเดียว... ไม่ใช่เพราะอะไรหรอก... สองหน่อปีศาจนั่นให้เขาเอากระเป๋ามาทิ้งไว้ที่โรงเรียนให้หน่อย....



“ใจร้ายที่สุดเลย....” มือเล็กกอดกระเป๋าเบาหวิวแทบไม่มีหนังสือเรียนของสองหนุ่มฮอต แต่โหดสำหรับเขาไว้แนบอก.. เดินคอตกผ่านประตูเชื่อมส่วนโรงเรียนกับหอพักเข้ามา

“อ๊ะ!!” ขาเล็กเดินสะดุดลุกฟุตบอลในสนาม ล้มลงไปนอนกองกับพื้น.... แล้วช่วงเวลานั้นกลับดอกไม้สีขาวก็พลันร่วงโรยลงมา ทั้งๆที่เป็นฤดูใบไม้ร่วง (เพ้อ)

มือใหญ่ส่งมาพร้อมกับรอยยิ้มจริงใจสว่างไสวกลางแสงแดด เจิดจ้านัก “ไม่เป็นไรนะ?” ร่างเล็กส่งมือจับตอบ.. ร่างสูงฉุดตัวของร่างเล็กให้ยืนขึ้น แถมยังใจดีช่วยปัดฝุ่นให้ด้วย... สึนะยืนค้างเป็นรูปปั้นหิน

“ขอบคุณครับ” เพียงเท่านั้น อาจารย์หนุ่มผมขาวก็เดินจากไป เจิดจ้าตรึงตาตรึงใจเหลือเกิน ทำเป็นมองไม่เห็นว่าอาจารย์คนนั้นก็ทักทายคนอื่นด้วย...




[align=center]ผมตกหลุมรักอาจารย์ตั้งแต่ตอนนั้น
จนต้องซื้อผงซักฟอกใหม่เปลี่ยนจากบรีชเป็นโอโม่[/align]




ได้แต่เพียงนั่งเพ้อ เพราะว่าต้องเก็บใจน้อยๆเอาไว้เป็นความลับหนีพี่ชายสุดโหดเป็นปีศาจจากนรกทั้งสอง ร่างเล็กนั่งเฝ้าห้องสมุดเป็นบรรณารักษ์พลางนั่งมองโทรศัพท์มือถือ... รูปแอบถ่าย... ที่ขอร้องยามาโมโตะให้ไปช่วยถ่ายมา... เลือนไปนิด..แต่ก็ดีแล้วล่ะ..



“ซาวาดะ” เสียงคุ้นๆจังเลยนะ นี่ขนาดไม่คิดยังมาหลอกหลอนกันถึงในสมองเลยเหรอ?




[align=center]โป๊ก!!!![/align]



หนังสือเล่มหนากระแทกหน้าผากเข้าเต็มๆ เรียกสติของร่างเล็กให้มองชายตรงหน้า ฮิบาริ เคียวยะยืนถือหนังสือเล่มหนาเอาไว้ในมือ พลางจ้องมองน้องชายไม่แท้ด้วยสายตาเย็นชานิ่งเฉยนัก


“เป็นบรรณารักษ์ก็อย่ามัวแต่นั่งเหม่อ” มือใหญ่วางหนังสือลงตรงหน้าให้ร่างเล็กรีบจัดการ มือเล็กรีบคว้าหนังสือมาคีย์กับคอมพิวเตอร์

“แล้วนี่ทานข้าวแล้วรึไง มาเฝ้าตั้งแต่เที่ยง?” คำถามที่ดูห่วงใยผิดปกติเรียกให้ร่างเล็กหันมอง

“ครับ กะว่าใกล้ๆไปเรียนจะไปทานครับ” เสียงหวานตอบกลับไป ไม่ทันไรก็มีกล่องข้าวสีดำวางลงบนโต๊ะทำงานของเขา

“ข้าวกล่องของฉัน เอาไปกินซะ” นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลเบิกกว้าง ข้าวกล่อง!! เขากำลังหิวอยู่พอดีเมื่อเช้าก็ไม่มีอะไรตกถึงท้อง!!

“ขอบคุณมากครับ!!” ร่างบางแย้มยิ้มร่าไปทั่วใบหน้า ทว่าทันทีที่เปิดล่องข้าวดูก็พบว่า.... มันคือกล่องข้าวที่กินเหลือ... แถมเหลือแต่ไส้กรอกสองชิ้น..... ปีศาจ...

“ไปล่ะ” ฮิบาริหยิบหนังสือเดินจากไป นั่นใช่คนเดียวกับพี่ชายคนที่ไปไล่ต่อยพวกที่รังแกเขาตอนเด็กๆรึเปล่านะ.... มันเป็นภาพฝันร้ายจริงๆด้วย...


มือเล็กใช้ตะเกียบคีบไส้กรอกของเหลือเข้าปาก... ใจร้ายสุดยอด... ถ้าแฉออกไปให้ทั่วโรงเรียนรู้จะดีมั้ยนะ แต่ใครจะไปเชื่อเขา รู้ตัวอีกทีเขาอาจโดนโบกปูนทิ้งทะเลไปแล้วก็ได้


“อ๊ะ พี่มุคุโร่” ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงผมสีน้ำเงินที่เดินตรงมาหาเขาพอดี มาพร้อมกับสาวๆๆอีกเป็นฝูง

“จำได้ว่าน้องชายมาอยู่เวรห้องสมุดวันนี้ ก็เลยเอาข้าวกล่องมาให้ครับ” ใบหน้าหวานเริ่มเหงื่อตก รายนี้ก็สร้างภาพซะ

“คุณมุคุโร่นี่รักน้องจังเลยนะคะ” พวกสาวๆสาวกประธานสายศิลป์กริ๊ดกร๊าดกันใหญ่ นี่ห้องสมุดเว้ย... ช่วยเงียบๆหน่อย แล้วก็หมอนี่มันสร้างภาพ!!

“สึนะโยชิคุงตัวเล็กอยู่แล้ว ถ้าไม่ค่อยทานก็ไม่โตสิครับ” มือใหญ่ส่งกล่องข้าวกล่องสีน้ำเงินให้ร่างเล็ก หนักๆแฮะ.. หรือว่าจะมีข้าวอยู่จริงๆ!!

“ขอบคุณครับ พี่มุคุโร่” สึนะนั่งมองสาวๆวิ๊ดว้ายกัน มันสร้างภาพ.... มันสร้างภาพเป็นคนดี....




[align=center]นึกอยากเผยตัวจริง แต่ถ้าพูดออกไป
เขาคงไม่มีชีวิตรอดมาคอยแอบดูอาจารย์เบียคุรัน...[/align]



“ผมไปก่อนนะครับ แล้วเจอกันที่หอพัก” ใบหน้าคมส่งรอยยิ้มอ่อนโยนแกมเจ้าเล่ห์มาให้ เห็นแล้วมันสยองครับพี่ชาย...



เมื่อมุคุโร่จากไป สึนะจึงหันมาสนใจข้าวกล่องบนโต๊ะ ไส้กรอกสองชิ้นมันจะไปพอยาไส้ได้ยังไง มือเล็กเปิดกล่องข้าวสีน้ำเงินก็พบกับ.... ถั่วเขียวต้มหนึ่งกำมือ กับก้อนหินถ่วงให้หนัก.... ไอ้ปีศาจ.....


‘จำไว้นะ... จำไว้เลยนะ....’ บ่นอย่างเจ็บแค้นพลางคีบถั่วเขียวต้มเข้าปากทั้งน้ำตา นั่นใช่พี่ชายคนที่ลูบหัวเข้ามาช่วยเหลือเขาตอนที่เด็กแถวบ้านรังแกรึเปล่า...

“เค็มด้วยง่า......” น้ำแทบไหลเป็นสายเลือด ใส่หินมายังไม่พอ ยังใส่เกลือต้มถั่วเขียวมาให้สุดยิดอีกตะหาก ทำไมต้องรังแกกันทุกวันด้วย!!!!



[align=center]รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนางเอกการ์ตูนสาวน้อย
ได้แต่เพ้อมองรุ่นพี่ แล้วมีปีศาจคอยรังแก [/align]



“ซักวันนึงเถอะ.....” ร่างเล็กสาบานกับตัวเอง... ซักวันหนึ่ง... เขาจะต้อง...... ต้อง.... ต้องรอให้พวกพี่ชายเรียนจบไป... ฮือ.......

“เปลี่ยนเวรได้แล้วล่ะ” นักเรียนหญิงอีกคนเดินมาเปลี่ยนเวรด้วย ได้เวลากลับไปเรียนซักที ร่างบางเดินคอตกออกไปพร้อมกับกล่องข้าวทั้งสอง ต้องเอาไปล้างอีก.... ฮึก... ซักวันผมจะ... ล้าง.... ล้างกล่องข้าวให้สะอาดเนี้ยบยิ่งกว่าทุกวันเลยครับ...



[align=center]ก็คนมันป๊อดจะให้ทำเยี่ยงไร[/align]



สองขาก้าวเดินไปตามทางเดินบนอาคาร ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมพวกนักเรียนถึงได้ชื่นชอบสองคนนั้นนักนะ นัยน์ตากลมโตมองภาพโรงเรียนนามิโมริอันกว้างใหญ่.... ตราบเท่าที่พี่ชายไม่แท้ทั้งสองยังไม่หายไปจากโรงเรียนนี้ ชีวิตของเขาคงไม่มีวันเจริญเป็นแน่แท้




“มื้อเย็นจะทำอะไรดีล่ะเนี่ย” เวรทำอาหารของเขาด้วย ในหนึ่งสัปดาห์จะมีวันที่เขาได้กินอิ่มไม่โดนแกล้งก็แค่ 3 วันเท่านั้น คืนนี้ต้องกินให้คุ้ม

“อ่าว เธอนั่นเอง” เสียงทุ้มติดสมองดังมาจากด้านหลังของเขา ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก... เสียง... แค่ได้ยินเสียงเลือดก็สูบฉีดขึ้นใบหน้า

ทันที่ที่มือใหญ่แตะบ่า สองขามันก็เริ่มจะสปริงตัวพาออกวิ่งไป ทว่า.... “อย่าเพิ่งวิ่งหนีสิ” มือใหญ่ของอาจารย์หนุ่มรั้งร่างเล็กเอาไว้แน่น กร๊าซซซซ มือ!! มือสัมผัสตัวด้วยล่ะ!!

“เมื่อเช้านี้ เธอทำสมุดนักเรียนตกไว้น่ะ” ทันทีที่หันหลังมามอง เจอรอยยิ้มพิมพ์ใจเข้าไปแทบจะละลายเหลวเป็นน้ำบนพื้น

“ขอบคุณครับอาจารย์” มือเล็กยื่นออกไปรับสมุดคืน มือมันจะสั่นจนต้องเอาอีกมือมาตบให้หยุดสั่น... ไม่ได้!! จะแสดงอาการไม่ได้!!!

“เธอชื่อซาวาดะ สึนะโยชิคุงสินะ อยู่ห้อง ปี 1-A” สึนะได้ฟังความดังนั้นก็เริ่มลอย.. อาจารย์รู้เรื่องของเขาด้วยล่ะ ลืมไปแล้วว่าอ่านเอาในสมุดนักเรียน....

“ฉันไปสอนก่อนนะ เดินดีๆล่ะ” พฤติกรรมเยี่ยงอาจารย์ทั่วไปกลับเรียกเลือดสูบฉีดผิดปกติไปทั่วร่างเล็ก ครั้งแรกเลยที่ได้คุยเกิน 2 ประโยค!!!



[align=center]อายุ 16 ปี ต้องเป็นปีทองแห่งความรักของผมแน่ๆ!!
ดวงปีนี้คงโคจรให้ได้สมหวังในความรัก!![/align]


ซาวาดะ สึนะโยชิคุงเดินลัลล้ากลับไปห้องเรียนอย่างมีความสุข ตึกเรียนที่ไม่มีพี่ชายจอมปีศาจทั้งสองดูสดใสยิ่งกว่าปกติ นี่สินะความรัก ความรักทำให้โลกเป็นสีชมพู แต่เขามองเห็นเป็นสีขาวบริสุทธิ์เจิดจ้า! เทพเจ้าแห่งดวงดาวช่วยอวยพรให้ผมด้วยนะครับ!!!





[align=center]จะเสร็จพี่ชายไม่แท้ หรือจะได้สมหวังกับอาจารย์
พลังจักรวาลจะส่งเขาไปทางไหนล่ะนี่
School Love Comedy
เริ่มต้นขึ้นแล้ว[/align]






TBC!!!!


-------------------------------------------------------------------

Free Talk : ฮ่าๆ และแล้วมันก็มีมาอีกจนได้ =w=” ฟิคสนองต่อมอยากจะเขียนรักกุ๊กกิ๊ก เพราะช่วงนี้ดาร์คไม่ออก T[]T…. อยากเขียน 4 คนนี้มานานแล้ว ฮ่าๆๆๆ ที่เป็นแบบรักปกติไม่ใช่ดงซอมบี้ =A=” แต่ถ้าเป็นเรื่องหลักคงเขียนป๋าเบียมาเชือดได้ลูกเดียว TwT แต่สุดท้ายแล้วเรื่องนี้จะเป็น คู่แรกหรือคู่หลังล่ะนี่ ฮ่าๆ

สำหรับฟิคเนื้อเรื่องหลักที่แอบดองไป เพราะว่า..... สมุดพล็อตหายค่ะ TwT ก็เลยต้องรื้อฟื้นพล็อตใหม่หมดเลย เข้าไปมหาลัยวันเดียวไปช่วยเพื่อนลงทะเบียนก็ซวยทันตาเห็น แบบนี้ก็มีคนรู้สิฟะ ว่าฉันเป็นสาววาย =[]=!!!

อ่านแล้วเกาหัวแกร่กๆ...คุณฮิกับคุณมุมันใช่คนเดิมจากตอนเด็กรึเปล่านี่? ตอนรำลึกอดีตน่ารักกุ๊กกิ๊กเชียว แต่โตขึ้นไหงโหดซะ เหี้ยมซะ =[]=

อ่านแล้วพาลไม่เข้าใจตัวเอง...ควรจะเชียร์182769 หรือจะ 10027 ดี? รักทั้งสองตัวเลือก เพราะงั้น4Pเถอะค่ะ! แอ่กกกกกกก!! *ท่านอายะถีบออกนอกฟิค*

ซือคุงช่างบอบช้ำไปทั้งตัว TTATT (แต่มันไม่ช้ำเหมือนฟิคเสียเลือดเนี่ยสิ =w=) เจอทั้งลูกถีบ กะทะ และสารพัด~มันเป็นเพราะคุณพี่(ไม่แท้)ทั้งสองเป็นพวกซึนเดเระเรอะ!? พวกรักต้องแกล้งอะ!?

ผิดคาดที่ว่าทูน่าแอบชอบคุณเบียอยู่ค่ะ 55 แต่ไอ้ดอกไม้สีขาวนั่น...อุปกรณ์ประกอบฉากไฮโซจริ๊ง~คุณเบียคุรัน =v= มาหลุดขำก๊ากก็ตรงบรีสกับโอโม่เนี่ยล่ะค่ะ แถมความรักทำให้โลกเป็นสีขาวนั่นอีก กร๊ากกกกกก! XD

เอาใจช่วยลูกชายให้สมหวังล่ะกัน รอตอนต่อไปค่าท่านอายะ~ ><

ปล.เรื่องสมุด อ่า...เสียดายแทนค่ะที่ทำหาย แต่บางทีคนเก็บไปก็อาจเป็นสาววายนะเคอะ เหอๆ

[align=center]ตอนเด็กรักกันหวานซึ้ง....

ตอนโต...ฉ่อยสุดบรรยาย... (= =)**[/align]

คุณฮิคุณมุ....ไปกลายพันธุ์อีท่าไหนกันค้า จากเทพบุตรตัวน้อยโตขึ้นมาไหงฉิบฉ่อยเยี่ยงซาตานแบบนั้นเล่า ซือคุงโตมาบ้านเดียวกันแบบนี้จะโดนกลั่นแกล้งขนาดไหนนะ อา...ทูน่าโดนยำทุกวัน! อร่อย!!

หันมองคู่แพร์ งืมๆ..ไม่ 182769 ก็ 10027 เรอะ กลัวว่าตอนสุดท้ายสมการมันจะเพี้ยนเป็น 186910027 น่ะเซะ 3P ก็ดี แต่เอาให้แน่ท่านอายะสนใจ 4P ไปเลยมั้ยค้า~~ ฮูเร่! (ยังติดใจหลายๆพีจากฟิครีเควสนั่นอยู่)

คุณฮิคุณมุ...หวังจะเคลมทูน่าหรือเปล่าถึงได้กลั่นแกล้งซะขนาดนั้น กลัวว่าทูน่าน้อยจะมองตัวเองเป็นแค่พี่ชายหรือเปล่าจ้ะ....กร๊ากกก (แอบหัวเราะสะใจ) ชั่วขนาดนี้..ฉ่อยขนาดนี้ ทูน่าไม่มองคุณๆเป็นพี่แล้วล่ะค่ะ อยากถีบคุณๆให้ไสหัวออกจากบ้านไปมากกว่า (แต่แน่นอน..ไม่กล้า = =+)

ฟิคนี้ถังเบียไม่ชั่ว ทูน่าหลงหัวปักหัวปำ หัวขาว..ชุดขาว..ดอกไม้ขาว โอ้!..แสบตาเพราะโอโม่!!

ปล. ในสมุดนักเรียนนั่นมีความลับอะไรหรือเปล่าน้า~ อย่างเช่นรูปป๋าเบีย (นั่นมันมีแต่ในการ์ตูนตาหวานแล้ว....เน่าซะ)

กร๊ากกกกกกกกกก...มันเป้นอะไรที่......ที่......ที่....โคตรกร๊ากกกกกกกเลย~~~~~

ท่านอายะนี่ทำพิษไอคิลบ่อยจริงๆเล๊ย

ลงฟิครั่วบ้า ฮาสาด เอาวันไอคิล ท้องเสีย (ด้วยฤทธิ์ ยาถ่ายที่แม่โดนสั่งให้กิน เพราะท้องผูกไม่ถ่ายร่วมสัปดาห์)

โอยยยย เพิ่ง ทิ้งบอมส์แล้วกลับมาอ่าน ทำไอคิลมวนท้องรอบที่2แหล่ว=[]=

(มันความผิดชั้นตรงไหนห๊ะ//ท่านอายะ)

เอาตอนต่อมาลงไวไวน๊า

เห็นได้ชัดเลยว่า.......

อนาคต...สามารถเปลี่ยนคนได้= = ''''

พักนี้ 10027 บ่อยจังค่ะ หนูจะคลั่งตามแล้วนะเนี่ย เอิ๊กๆ

อ่านแล้วอบฮาก๊าก เอ่อ อิมเมจ ความฝันนั้นมันภาพลวงตา โอ้ววว O.O ซือคุง นายนี่...ตอนเด็กๆคิดว่าโคตรน่าอิจฉา แต่พอโตขึ้นมา...สะใจดีแท้ฟร่ะ(เฮ้ย)

พี่ฮิดุตั้งแต่เด็กเลยแหะ.....ตอนโตยิ่งโหด!! พี่ชายแสนดีทั้ง 2 หายไปไหนไปซะแล้ว........ รังแกเพราะรักเหรอ?? เชียร์ 3P ค่ะ!! ใจก็อยาก 4 แต่เห็นทั้ง 2 (ผูกพัน)ชอบรังแกหนูซืออย่างนี้ ก็อยากให้เป็น 3 ก็พอ (100อย่าพึ่งมาเข้าแทรกน้า)

เหอๆ พึ่งจะเมนต์ Sweet Impact ของท่านพี่อายะเสร็จไปเมื่อกี้ มาต่อด้วยฟิคนี้เลยก็แล้วกัน ^^

ฟิคนี้อ่านแล้ว...ทำไมทูน่ามันถึงดูแก่แดดจังง่ะ ยอมเข้าโรงเรียนให้โดนเหล่าพี่ชายข่มเหง เพื่อเหล์ไอ้ถังเบีย -- --"

แต่...อ๊ากกกกกกกกกก ทำไมฟิคนี้ มุคุกับฮิบะ มันเปลี่ยนไปจากตอนเด็กขนาดนี้ฟร้า~~~ สัญญาอะไรไว้ก็ต้องทำตามสัญญาสิโว๊ย~~~~~ บอกว่าจะปกป้อง แล้วทำไมถึงมารังแกหนูซือเองล่ะเจ้าคร้า~~~~~~ >[]<

แต่...รู้สึกมันแหม่งๆนะ ถ้าสมัยก่อน ท่านฮิกับมุคุ สัญญาเอาไว้แบบนั้นกับหนูซือ แล้วทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะ เพราะถ้าเอาจากนิสัยพื้นฐานของทั้งคู่ เค้าไม่น่าจะเป็นแบบนี้นี่...หรือว่าจะมีอย่างอื่นแอบแฝง -- --"

อ๊ากกกกกกก คงต้องให้ท่านพี่อายะมาเฉลยเพียงอย่างเดียว เพราะเราเดาความคิดท่านไม่ออกเจ้าคร่า >[]<

ว่าแล้วก็นั่งรอตอนต่อไป ^^

กาลเวลาเปลี่ยน..ใจคนก็เปลี่ยน

ตอนแรกอ่านแล้วอิจฉาซือคุงเล็กน้อย

แต่พอตอนหลัง....=[]="""

อา...มาอีกเเล้ว มำไมหมู่นี้ 100 มาโผล่บ่อยน่าดูนะคะ ^ ^
เพราะท่านกลายเป็น 100FC ไปเเล้ว~

ท่านอะเรื่องนั้นยังไม่จบมาต่อเรื่องไม่ซะเเล้ว
เเต่ลองๆคิดดู พี่ชายไม่เเท้สนิทกันเเต่เด็ก อืม..จับน้องตัวเองกด

มันมาแล้วววววววววววววววว!!!!!! >[]+!!!!!!!!!

เบียโผล่มาอย่างคนดี(?) ขณะที่พี่ๆ........-0-"


แล้วจะรอต่อละเอ้อ 55555+

คุณพี่ที่แสนดีทั้งสองคนในอดีต ไหงกลายมาเป็นปีศาจได้ในปัจจุบันละนี่

ระหว่างโตขึ้นมาไปทำไรมาคะนี่ กินอะไรเป็นอาหาร ฮ่าฮ่า นิสัยเปี๋ยนไป๋

ทูน่าน้อยโดนรังแกตลอดเลยหยอ อิอิ น่าสนุกเน๊อะทูน่า // ลองมาเป็นผมมั้ยคับ จะได้รู้ว่าสนุกแค่ไหน ฮึ่ม!!

ง่าทูน่า แอบชอบป๋าเบีย ว่าแต่ป๋าเบียดูจะธรรมดาไปหน่อย สงสัยท่านอายะจิงๆจะเขียนให้ป๋าเบียเป็นแบบไหนน้า

ฟิคนี้ป๋าเบียจะหล่อแต่เลวมั้ยน้อ ฮ่าฮ่า ดูท่า ท่ายอายะเชียร์ 10027 รึป่าวคะเนี่ย แต่เปาชียร์182769หล่ะ อิอิ

รออ่านตอนต่อไปค่า

>___________,<!!อยากอ่านต่อขั้นรุนแรงคร้า!!!!!!!
อ่านแล้วแบบว่าๆๆๆๆๆๆๆอดีตกับความจริงนี่ต่างกันสุดขั้วจริงๆเชียว..ตอนเด็กๆออกจะรักและเอ็นดูสึนะ

ไหงโตมาแล้วแกล้งน้องตัวเองเนี่ย..อ่านแล้วก็ขำ น่ารักดีๆ
แล้วตาเบียคุเนี่ยปรากฎตัวได้พระเอ๊กกกกกก!พระเอก..แต่พี่ชายทั้งสองออกตัวก็พระเอกนะค่ะ
แต่หลังๆมาเหมือนตัวโกงค่ะพี่น้อง..เหอๆ รอตอนต่อไปจ้า^^~