•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ฟิควายเรื่องแรก (ของบอร์ดนี้) ของเราเองค่ะ^^

เซรันขอบอกไว้ก่อนนะว่าจะไม่เอาไปลงที่ไหนนอกจากบอร์ดนี้ และในเด็กดีก็ไม่ลง (ให้เป็นคลังเก็บฟิคนอมอลไปก็แล้วกัน-แป่ว)

ปล. ฟิคนี้มันมีทั้งวายและนอมอลปนกันอยู่ (แต่คู่หลักก็คือแซนซัสกับสควอลโล่นี่ล่ะ)

***********

ขอให้จิ้นเป็นช่วง 10 ปีให้หลังแล้วนะคะ (เพราะมีตัวละครบางตัวเป็นพ่อคนแล้วค่ะ)

ตอนที่ 1

ในเวลาเช้าอันสดใสสำหรับใครหลายๆ คนที่พร้อมจะเริ่มต้นบทบาทประจำวันของแต่ละคนไปแล้ว แต่ทว่า....กลับมีใครคนหนึ่งที่ยังไม่ตื่นแม้แต่น้อย....

ร่างสูงใหญ่ของบอสแห่งวาเรียหลับสนิทบนเตียงใหญ่ขนาดคน 3 คน ขึ้นไปนอนกลิ้งได้อย่างสบาย เขาหลับไม่รู้เรื่อง ราวกับอยู่ในห้วงความฝัน แต่ทว่า....


ปึง!

“บอส ตื่นได้แล้ว” เสียงแข็งๆ ดังขึ้นพร้อมกับร่างโปร่งชุดดำเดินเข้ามาในห้อง และถอนหายใจเบาๆ เมื่อเห็นคนที่ควรจะตื่นกลับนอนอย่างสบายอารมณ์ (?)

“....” เงียบ.... และนั่นก็ทำให้คนที่ไม่เคยอดทนอะไรมากต้องเดินเข้าไปใกล้ แล้วก็....

หมับ!

“เฮ้ย!” ฉลามหนุ่มตกใจเมื่อถูกมือหนาดึงแขนจนเซถลาเกือบล้มทับ พร้อมกับใบหน้าที่อยู่ห่างไม่กี่เซ็นต์ “ไอ้คุณบอส!!! จะตื่นได้หรือยังโว้ย!!!” ดวงตาสีทับทิมลืมขึ้นทันที และก็....

โครม!

ร่างโปร่งก็รู้สึกว่าตัวเองถูกซัดจนกระเด็นหวือไปชนกับกำแพงอย่างจัง ก่อนจะมีเสียงเปิดประตูเบาๆ พร้อมกับใครคนหนึ่งโผล่หน้าออกมา

“คุณสควอลโล่ เสียงอะไรน่ะคะ อ้าว คุณสควอลโล่” เสียงกังวานบ่งบอกเพศของตนดังขึ้น พร้อมกับขยับตัวมาช่วยพยุง ส่วนแซนซัสก็ลุกขึ้นเดินมาทางทั้งคู่ ทำให้ผู้มาใหม่เงยหน้ามอง “ตื่นแล้วหรือคะบอส” น้ำเสียงซื่อๆ ชวนให้สมองโล่งแปลกๆ หาคำพูดอะไรไม่เจอทั้งคนถูกถามและคนฟัง

“นั่งอยู่ทำไม มีอะไรทำ ก็ไปทำซะ” กึ่งสั่งกึ่งไล่ (ดีไม่มีบาทาเสริมเข้ามา) ก่อนจะเดินไปที่ตู้ หยิบเสื้อผ้าและเดินเข้าห้องน้ำไป ส่วนคนที่มาปลุกก็ถูกเด็กสาวผมดำพยุงออกไปจากห้องอย่างเร็วทันที




“ให้ตายเถอะ มันเป็นอะไรนักหนานะ” เสียงของฉลามคลั่งดังไม่มีหยุดเรียกให้คนที่นั่งทายาให้ถอนหายใจเบาๆ

“แหม สควอลโล่ก็ บอสคงรู้นั่นแหละว่าฮาเนะจังอยู่ด้วย เลยไม่อยากให้เห็นไงจ๊ะ”

“เห็นอะไรหรือคะ ลูซซูเรีย” เด็กสาวผมดำหันมาถาม ก่อนจะเก็บหลอดยาเข้าที่ให้เรียบร้อย แต่คำตอบก็มีเพียงเสียงหัวเราะคิกคักของกระเทยสาวที่แสนจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ กับใบหน้าติดแดงของฉลามหนุ่มเท่านั้น

“เรื่องผู้ใหญ่น่ะ ไม่ต้องรู้หรอก” นั่นคือเสียงของสควอลโล่

“แต่อีก 2 ปีนี่ฮาเนะจังก็คงรู้ได้แล้วล่ะจ้ะ” กระเทยสาวต่อให้เรียกความงุนงงให้มาอีกครั้ง ท่าทางแบบนี้ไม่น่าเชื่อว่าเป็นเด็กสาวผู้อยู่ในตำแหน่งผู้พิทักษ์แห่งเมฆาแทนโกรา มอสก้า “ก็อีก 2 ปี ฮาเนะจังก็อายุ 20 แล้วนี่ ถือว่าเป็นผู้ใหญ่แล้วถูกไหม”

“เด็กก็คือเด็ก ไปกินข้าวได้แล้ว” ฉลามหนุ่มตัดบทพร้อมกับดึงเด็กสาวให้เดินออกไปจากห้องนั่งเล่นหลังจากทายาแก้ช้ำใน (?) ไปแล้ว

“สควอลโล่นี่ล่ะก็ ไม่อยากให้เด็กคนนั้นรู้หรือไงนะ” กระเทยร่างใหญ่ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะลุกเดินตามไป




“ไม่เป็นไรแล้วนะคะ ที่เอวน่ะ” ฮาเนะถามคนผมเงินที่เดินออกมาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งๆ ที่เพิ่งถูกบอสที่รัก (?) เหวี่ยงกระแทกกำแพงมาแท้ๆ

“อือ” ดวงตาสีฟ้าเหลือบมองคนข้างๆ ร่างเพรียวบางในชุดสีดำ สูงแค่อกเขา กับเรือนผมสีดำสนิทสั้นแค่ต้นคอ ซึ่ง....

ดูยังไงก็ไม่เหมือนนักฆ่าวุ้ย

นั่นคือความคิดหากยังไม่เห็นฝีมือ เขาเดินไปที่ห้องอาหารกับร่างเล็กและชะงักกึกเมื่อเห็นนั่งอยู่ก่อน เช่นเดียวกับวอริเออร์คนอื่นๆ ที่นั่งกันแล้ว

“พวกแกไปอยู่ไหนมา ไอ้สวะ” แซนซัสเอ่ยเสียงราบเรียบ พลางเหลือบมองทั้ง 3 “เราน่ะ มานั่งนี่ ลูซซูเรีย ตักข้าวได้แล้ว” ก่อนจะดึงเด็กสาวให้นั่งข้างๆ ถัดไปก็เป็นของฉลามคลั่งแทน

“ชิชิชิ สควอลโล่ใจร้ายไม่ยอมให้เข้าชายเล่นกับเจ้าหญิงน้อย” คำพูดที่ทำให้ฮาเนะทำหน้าปุเลี่ยนๆ ทั้งที่อยู่ที่นี่มาได้ 6 เดือนแล้ว แต่ไม่ชินกับสรรพนามแบบนี้สักที

“หึ” ก่อนจะหันไปทางเด็กสาวที่กำลังทานมื้อเช้าอยู่ ก่อนจะตักกับข้าวที่อยู่ที่ฝั่งให้ “เอ้านี่ ตัวก็เล็กแบบนี้ ทานเยอะๆ เดี๋ยวถูกลมพัดหายไปจะยุ่ง” ก่อนจะหันไปนั่งทานส่วนของตัวเองไป ท่ามกลางสายตาอึ้งๆ ระคนงุนงง ขณะที่ฮาเนะก็พึมพำขอบคุณและนั่งทานมื้อเช้าไปเรื่อยๆ

“วันนี้แกเป็นอะไรของแก ไอ้สวะ”

“เรื่องของฉัน” แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทานข้าวไป โดยทำเป็นไม่สนใจสายตาอีกคู่ที่มองมาทางเขาอย่างคาดคั้น

มื้อเช้ายังคงดำเนินไปอย่างช้าๆ จนกระทั่งเรียบร้อยดี




“ฉันไปก่อนนะคะ” เด็กสาวในชุดดำเอ่ยขึ้น วันนี้เธอต้องออกไปทำภารกิจ ร่างเพรียวในเครื่องแบบวอริเออร์สีดำทำท่าจะเดินออกจากตัวคฤหาสน์แต่ถูกคนเป็นบอสดักทางด้วยคำพูด

“อย่าตายกลับมาล่ะ” พูดไปอย่างนั้น ทั้งๆ ที่รู้ว่าอีกฝ่ายก็ไม่ได้เป็นเด็กธรรมดา แต่ก็อดห่วงไม่ได้ ดวงตาสีแดงสบมองกับอีกฝ่ายที่มีตาสีเดียวกับเขาด้วยใบหน้าที่ไม่บอกความรู้สึก

“ค่ะบอส” รอยยิ้มน้อยๆ พาดผ่านใบหน้า ก่อนจะเหลือบมองไปทางเบลที่ยิ้มยิงฟันให้

“ชิชิชิ พูดแต่กับบอสหรือไง เจ้าหญิงน้อย”

“คิก เปล่าน่า” เด็กสาวส่ายหน้า “เอาเป็นว่า ไว้ค่อยเจอกันก็แล้วกัน ไปก่อนล่ะ” แล้วก็รีบออกจากหน้าคฤหาสน์ไปโดยเร็ว ด้วยเกรงว่าขืนอยู่ต่อ มันจะนานกว่านี้

“เจ้าหญิงน้อยใจร้ายจังนะ มาม่อน คุยแต่กับบอสอย่างเดียว” พลางหันไปพูดกับอดีตทารกจิ๋วที่ตอนนี้คำสาปหายไปแล้ว เปลี่ยนเป็นร่างของชายหนุ่มร่างสูงใหญ่พอๆ กับแซนซัสแทน แต่ความสามารถ....ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน....(จะมีก็เก่งขึ้น)

“บอสเป็นผู้ใหญ่กว่าแก” สั้นๆ ง่ายๆ ก่อนจะรีบเดินหนีเมื่อเห็นว่าอีกคนทำท่าไม่ชอบใจเมื่อถูกเมิน “แต่ทุกทีที่เด็กนั่นมา แกก็เจอเป็นคนแรก อย่าทำท่าแบบนั้นเลย ขัดลูกตา” แล้วรีบหายตัวไปก่อนจะถูกตะครุบตัวได้




******

ค่ำคืนวันนั้น....

“ไอ้ฉลาม”

“มีไรบอส”

“คืนนี้แกมานอนกับฉัน” สั้นๆ ง่ายๆ เรียกให้ฉลามร้ายสะดุ้ง หน้าแดงเรื่ออีกครา

“จะบ้าหรือวะ! ฉันจะไปนอนห้องตัวเองโว้ย!!!” สควอลโล่สวนกลับด้วยความเขิน แต่ก็ต้องร้องลั่นเมื่อถูกร่างสูงเอามือเกี่ยวเอวไปที่ห้องเรียบร้อย พร้อมกับประตูปิดสนิท....

******
ถ้างงตรงไหน บอกกันด้วยนะคะ^^ 

กร๊าซซซ บอสหื่น // โดนยิงกระเด็น

ว่าแต่...ฮาเนะจังเป็นใครหว่า??

สนุกค่า มาต่อเร็วๆเน้อ

อ้ากกกกกกกกกกกกก กรี้ดดดดดดดดดด เอาตอน ที่ในห้องมาด้วยสิคะ >< ชอบมากมาย

น่ารักดี แต่ฮาเนะชิมิ..... น่ารักดีคะถ้าไม่(โดนกระทืบ)

โฮก เเม้จะงงไปบ้าง เเต่ก็พอรู้เรื่องละเน้อ

ทำไมน่อ เฟรถึงได้ไม่อ่านรีบอร์นกะเขามั่ง (เสียงเฟรเเว่วๆ : เฟรไม่ว่างว้อยไอ้หมา~!)

ฮาเนะจังเป็นคร้ายยยยย

ลูกลับ ๆ ของบอสกะสควอลโล่เหรอ หึ หึ

น่าสนุกดีนะคะ

จะรออ่านต่อคะ

อืม...อ่านแล้วงงๆเวลาเจ้าชายพูดแล้วต่อไปใครพูด (แอบโง่นี่หว่าตรู)

ว่าแต่ ฮาเนะจังนี่ไผล่ะเนี่ย ลูกบอส? (ก็บอกว่าบางคนเป็นพ่อคนแล้วนี่นา)

รอตอนต่อไป

ฮาเนะจัง ไม่ลูกก็น้องสาว สินะคะ^^


เพราะมีตัวละครบางตัวเป็นพ่อคนแล้วค่ะ

^
^
^
มีลูกคนอื่นๆอีกมั้ยค้า~


รอตอนต่อนะคะ^^

กร๊ากกกก แต่ละเม้นต์มีแต่ลูกสาว~ เป็นลูกสาวบอสก็ดีนะคะ(แล้วแม่เป็นใคร?) เดี๋ยวรักของสควอโล่จะร้าวฉาน~ (สนอยู่เรื่องเดียว)

ไม่มีชื่อเรื่อง ยังไม่รู้โครงเรื่อง อืมๆๆๆ
*รอตอนต่อไปนะคะ แล้วก็ขอให้ตั้งชื่อเรื่องได้เร็วๆ ^^

ว่าแต่ ตัดตอนทรมานคนอ่านอ่ะ *ตบตีๆ*

ท่านครับบบบบบบ.......ทำไมตัดตอนเยี่ยงนี้ล่า!!!!!!!!


ฮือ!!!!~~~~~ เอาฉากในห้องม๊า!!!!!! /ลงไปดิ้น


เดาว่าเด็กคนนั้นอาจจะเป็นลูกของ สายฝนกับวายุกระมัง


(คิดไปนั่น....แต่ถ้าจะสนองนี้ดก็ไม่ว่านะฮร้า....)

ตอบเม้นต์จ้า

cynthia

บอสหื่นเรอะ 5555 (เซรันไม่คิดแบบนั้นหรอก แต่มันก็....นะ หลักฐานมันอยู่ทนโท่ในตอนถัดไปนี่นา-ฮา)

ฮาเนะจังเป็นใคร - เป็นผู้พิทักษ์แห่งเมฆาฝั่งวาเรียนี่ล่ะ (หลบบาทาผู้อ่านทุกคน) ยังคงเป็นปริศนาต่อไปจ้า


~So~Kiss~

ฮาเนะน่ารักค่ะ เราก็คิดอย่างนั้น (เหลือบมองในวงเล็บ) ถ้าไม่อะไรคะ


grixarz

งงตรงไหนเจ้าคะ เดี๋ยวเราจะอธิบายได้ถูกหน่อย (เริ่มรู้สึกเหมือนมีลมพัดผ่าน พร้อมกับใบไม้ใบหนึ่งปลิววผ่านไป)


Silme

ลูกลับๆ ของบอสกับสควอลโล่ - อืม....แล้วใครเป็นพ่อใครเป็นแม่ล่ะเจ้าคะ (แอบตกใจนึกว่าจะถูกจับได้-ฮา)


Etiluzal

งงตรงที่เจ้าชายพูดครั้งไหนหรือคะ (มีบทอยู่น้อยนิด เพราะบอสกับสควอลโล่เป็นส่วนใหญ่/หลบมีดบิน)

เจ้าชายพูด 3 ครั้งน่ะค่ะ ครั้งแรกนี่คือ ถัดจากเจ้าชายก็คือ สควอลโล่ (ฉากในโต๊ะอาหารที่ฉลามนึกใจดีตักอาหารให้ฮาเนะจัง)

อีกครั้งก็คือ ถัดจากที่เบลว่าฮาเนะคุยแต่กับบอส (ก็คู่นี้เขา....อึ๋ย หลุดแบบนี้ คนอ่านเข้าใจผิดเข้าไปใหญ่) แล้วฮาเนะก็เลยหันมาพูดด้วย (ถ้าตรงๆ นี่ก็คือ ฮาเนะบอกกับทุกคนว่าตัวเองจะไปทำงานแล้วนั่นแหละ แล้วถูกบอสอวยพร (?) ให้ ก็เลยหันไปรับคำอวยพรอันนั้น--มันเป็นคำอวยพรแน่เรอะ)

ส่วนครั้งสุดท้ายก็คือเบลหันมาพูดกับมาม่อน (ในนี้เราแต่งให้คำสาปของพวกทารกจิ๋ว--ขออภัย จำไม่ได้ว่าเรียกอะไร เดี๋ยวเขียนผิดค่ะ--ทั้ง 7 หายไป และอยู่กัน อวัยวะครบ 32) และมาม่อนก็โต้ตอบกับเบลนั่นล่ะค่ะ


ตอนนี้คำถามยอดฮิตของตอนคือ ฮาเนะจังเป็นใครสินะ (ฮา)


melon

ไม่ลูกก็น้อง (โอ้ ตัวเลือกใหม่--แล้วจะเป็นน้องใครล่ะคะ--ไอ้นี่แกล้งโง่)

ถามว่าลูกคนอื่นๆ มีไหม เต็มปากเต็มคำว่ามีแน่นอน (แต่คงอายุน้อยกว่าสาวน้อยคนนี้ชัวร์-มันก็ต้องน้อยกว่าอยู่แล้ว จะให้มากกว่าก็ใช่ที่)


lucent

ถ้าเป็นลูกสาวบอส แล้วแม่เป็นใครดีนะ (ชื่อก็บอกยี่ห้อว่าเป็นคนญี่ปุ่นขนาดนั้น)

ตอนนี้เซรันก็ยังนึกไม่ออกว่าจะตั้งชื่อเรื่องว่าอะไร เพราะยังไม่ได้คิดไว้ (แถมเซ้นต์การตั้งก็เห่ยสุดหูรูด-ฮา)


kult_lucifer

ทำไม้ ทำไม ทุกคนคิดว่าเราตัดตอนกันน้า

เอาฉากในห้องหรือคะ (ในสต็อกมันไม่มีอ่ะเจ้า แต่เอาแต่เสียงไปได้บ่--มันไปทางเหนือซะงั้น)

ลูกสายฝนกับวายุหรือคะ - แล้วลูกออกกมามีตาสีแดง (หรือจะหักมุมว่าแท้จริงคือคอนแทคเลนส์-พอเถอะ คนแต่งจะรั่วเองแล้ว)

ตอนที่ 2

ร่างเล็กของเด็กสาวผมดำเดินเข้ามาในคฤหาสน์ของวาเรียด้วยสภาพ อาการครบ 32 ประการ ไม่มีบาดแผลอะไรทั้งสิ้น แต่เธอก็รู้สึกอยากนอนหลับยาวๆ นานๆ สักครั้ง เพื่อให้หายจากอาการเหนื่อยล้า (เนื่องจากออกแรงมาตลอดตั้งแต่ถึงที่หมาย ยันขากลับ) และระหว่างทางนั้นก็เห็นชายในชุดดำคนหนึ่งทำท่าลุกลี้ลุกลนชอบกล

“ท่านชิอินะ กลับมาแล้วหรือครับ”

“อื้อ กลับมาแล้ว” เธอตอบรับพร้อมกับยิ้มน้อยๆ และกวาดสายตาไปทั่ว “เงียบจัง ไปทำงานกันงั้นหรือ”

“อ่ะ ครับ ยกเว้นท่านเลวี่น่ะครับ” ท่าทีลุกลี้ลุกลนของคนระดับล่างเรียกรอยฉงนให้เธอไม่น้อย

“มีอะไรหรือเปล่า”

“เอ่อ ตอนนี้....บอสยังอยู่ในห้องครับ คือ....”

“มีอะไรก็พูดมาเถอะ ว่าแต่แปลกจัง ทำไมบอสตื่นสายล่ะ” คิ้วได้รูปมุ่นเข้าหากันอย่างสงสัย พร้อมกับมองดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ ปรากฏว่านี่มันก็เที่ยงวันเข้าไปแล้ว

“วองโกเล่รุ่นที่ 10 มาครับ ตอนนี้อยู่ที่ห้องรับแขกครับ แต่พอพวกเราขึ้นไปตามก็....” จู่ๆ คนพูดก็หน้าแดงเสียอย่างนั้น

“ไม่กล้าไปปลุกบอสหรือ วองโกเล่อาจจะมีธุระก็ได้นี่นา ทำไมไม่ไปปลุกล่ะ” เสียงหวานร่ายอย่างสงสัย ดวงตาสีทับทิมมองคนพูดอย่างขอคำตอบ

“ก่ะ ก็ พอเคาะประตู ก็ เอ่อ....” พูดเสียงตะกุกตะกัก ทำเอาเด็กสาวส่ายหน้าไปมา ต้องการตัดบททันที

“เอาเถอะ แล้ววองโกเล่มานานหรือยัง”

“10 นาทีแล้วครับ” ฮาเนะพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบเดินขึ้นข้างบนไป เพราะคิดว่ามันคงเป็นเรื่องใหญ่น่าดู




บอสยังไม่ตื่นหรือ แปลกดีนะ ทำไมตื่นสายจัง

ก่อนจะส่ายหน้า และเมื่อใกล้จะถึงหน้าห้องก็ได้ยินเสียงแปลกๆ

อะ....แซนซัส....พอก่อน.... อื้อ!

เสียงคุณสควอลโล่?

หุบปากซะ ไอ้สวะ!

น้ำเสียงเชิงสั่งแว่วมาจากข้างใน

บอสด้วย

แต่มัน อ๊ะ! อ๊า!!!!

แค่ได้ยินเสียง เด็กสาวก็เหงื่อตก มือเหนียวขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เสียงแบบนี้มัน....เหมือนกับตอนที่อาจารย์....กับ....

พอคิดได้ ใบหน้าหวานก็แดงขึ้นมาเสียอย่างนั้น ก่อนจะส่ายหน้าไปมาและสูดลมหายใจลึกๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ใคร!” เสียงเข้มบ่งบอกถึงความไม่พอใจ

“ชิอินะ ฮาเนะค่ะ”

“มีอะไร” เสียงนั้นถาม ฟังดูอ่อนลงเล็กน้อย ขณะที่มีเสียงครวญแปลกๆ จากฉลามคลั่งแว่วมากระทบโสตตลอด จนเด็กสาวอยากจะเป็นฝ่ายวิ่งกลับห้องไปเสีย ถ้าไม่ติดว่ามีธุระ

“วองโกเล่รุ่นที่ 10 มาค่ะ” ก่อนจะรีบเอามืออุดหูเมื่อได้ยินเสียงครางลั่นก่อนจะเงียบไป

“บอกไอ้สวะนั่น ว่าให้มันรอไปก่อน”

“อะ ค่ะ” รู้สึกเหมือนคิ้วตัวเองกระตุก แต่ก็ไม่ว่าอะไรมากนอกจากรีบลงไปข้างล่างอย่างรวดเร็ว ทำตามที่นายสั่ง ส่วนอีกความคิดหนึ่งก็คือ เธอไม่เคยเห็นผู้นำคนปัจจุบันของวองโกเล่ เพราะงั้น....ไม่แปลก ถ้าจะบอกว่า เธออยากเห็นหน้าตาบอสของวองโกเล่คนใหม่....




“ท่านชิอินะครับ แล้ว....”

“เดี๋ยวบอสจะมาแล้วล่ะ” เด็กสาวเอ่ยทันทีที่เดินมาถึงห้องรับแขก ขณะที่ใบหน้าหวานก็ยังแดงน้อยๆ “แล้วทีหลังน่ะ ไม่ว่าจะไปเรียกบอสแล้วเจออะไรเข้า ถ้าไม่สำเร็จ ก็ช่วยบอกให้ชัดด้วยนะคะ” คำบอกเล่าที่ทำให้ชายคนนั้นทำท่าขอโทษขอโพยเสียยกใหญ่ “เดี๋ยวฉันบอกวองโกเล่เองก็แล้วกัน ไปทำงานเถอะ อ้อ แล้วเลวี่ล่ะ เห็นว่าไม่ได้ไปทำภารกิจ”

“พอขึ้นข้างบนไป ก็หายไปเลยน่ะครับ” แล้วชายคนนั้นก็ค้อมหัวให้เธอก่อนจะรีบเดินจากไป ฮาเนะหันไปมองบุคคลในห้องที่ดูเหมือนว่าจะมองมาทางเธออยู่นานแล้ว

“ขอโทษนะคะ รอสักครู่ก่อนค่ะ” เด็กสาวเอ่ย ดวงตาสีแดงมองแขกผู้มาเยือนทั้ง 2 เล็กน้อย คนหนึ่งคือชายหนุ่มผมสีน้ำตาลท่าทางใจดี ส่วนอีกคนคือชายหนุ่มผมสีดำ ท่าทาง....เอาเรื่อง และอันตราย

“เอ๋ เธอ....เข้ามาใหม่หรือ”

“ค่ะ”

“ฮะๆ ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก” ชายผมสีน้ำตาลเอ่ยพร้อมกับยิ้มชวนวางใจให้เธอ “ฉันคือวองโกเล่รุ่นที่ 10 ซาวาดะ สึนะโยชิ แล้วเธอล่ะ”

“เอ่อ....”

“เด็กนี่คือผู้พิทักษ์แห่งเมฆาของวาเรีย มีอะไรไหมไอ้สวะ” เสียงย้อนติดห้วนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากเจ้าของสถานที่นั่นเอง “เราน่ะ รีบไปได้แล้ว”

“ค่ะ งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” ฮาเนะเอ่ยกับพวกเขาแล้วรีบปลีกตัวออกมา




“บอสนี่คงไม่ถูกกับวองโกเล่เลยสินะ” ฮาเนะพึมพำเบาๆ ขณะจัดการกับตัวเองจนเสร็จ เพราะเพิ่งกลับมาจากทำภารกิจเมื่อครู่ และรีบตรงดิ่งไปที่ห้องของผู้เป็นนายอย่างเร็วด้วยความเป็นห่วงเพื่อนร่วมงานอีกคน

มือเล็กค่อยๆ เปิดประตูอย่างเบามือที่สุด และก็เห็นฉลามหนุ่มนอนสลบอยู่บนเตียง ผ้าห่มสีเข้มทาบทับถึงไหล่บาง แต่ก็เห็นรอยแดงเป็นประปราย ยิ่งพาลให้เด็กสาวที่เพิ่งเข้ามาหน้าแดงอีกรอบ ก่อนจะเดินไปหยิบอ่างน้ำใบเล็กพร้อมกับผ้าสีขาวตรงหน้าห้องน้ำและผลุบเข้าไปข้างใน ครู่นึงก็เดินตรงมาที่เตียงสีทึบ จุ่มผ้าลงในน้ำและบิดหมาดๆ เช็ดหน้าให้ฉลามหนุ่มอย่างเบามือ

“อือ....แซนซัส....” คนที่นอนสลบอยู่พึมพำเบาๆ

ท่าทางคุณสควอลโล่ไม่ได้นอนเลยนี่นะ

เด็กสาวคิดพลางยิ้มเจื่อนๆ

“ไอ้....บ้าเอ๊ย....” เสียงแหบแห้งต่อว่าคล้ายกับละเมอ ขณะที่เธอก็วางผ้าบนหน้าผากให้อีกคน และนั่งตรงเก้าอี้ข้างเตียง ที่คาดว่า
เจ้าของห้องคงจะลากมานั่งเป็นประจำแล้ว

พวกผู้ใหญ่นี่ ชอบมีเรื่องปิดบังกันจริงๆ ด้วย!

ฮาเนะนึกพลางเอามือเท้าคางมองคนหลับ แอร์เย็นๆ กับบรรยากาศเงียบกริบชวนให้คนที่เพิ่งกลับมาอยากจะหลับเสียให้ได้ ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างเผลอตัว สติก็ทำท่าจะหลุดลอยทีละนิด

ไม่ดีมั้ง นอนแบบนี้ เกิดบอสมาเห็น คงไม่เหมาะ

ก่อนจะเกิดอาการสัปหงก ศีรษะเล็กกระแทกที่นอนดังปุจนเธอสะดุ้ง เหลือบมองคนหลับที่ยังไม่รู้เรื่องก็ถอนหายใจแผ่ว และสะบัดหัวไล่ความง่วง แต่ก็ไม่ได้ผล ยิ่งง่วงกว่าเดิม.... คราวนี้ทันทีที่เธอเอามือเท้าคาง ดวงตาสีสวยก็ค่อยๆ ปรือปิดอย่างยากจะห้ามพร้อมกับสติล่องลอยไปไกล จนไม่รับรู้ว่าร่างบนเตียงได้ลืมตามองเธออยู่ และพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็รู้สึกมีมือลูบบนหัวเธอและจัดให้เธอฟุบหลับอย่างสบายแทน....




เวร! เด็กนี่ถูกไอ้บอสนั่นสั่งให้มาดูเราเรอะ!

ดวงตาสีฟ้ามองเด็กสาวที่กลับมาได้ไม่นานนี้ ดวงตาสีทับทิมที่มองกี่ทีก็ชวนให้นึกถึงเจ้าของห้องถูกปิดทับด้วยเปลือกตาบาง ใบหน้าอ่อนหวานที่พวกเขาลงความเห็นว่าเหมือนคุณหนูยามแรกเห็น มักส่งยิ้มเสมอบัดนี้ฉายแววเหน็ดเหนื่อยให้เห็น ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังหลับลึก

ดูๆ ไป ก็เหมือนเด็กทั่วไปอยู่ดี

ฉลามคลั่งนอนมองเด็กสาวที่หลับไม่รู้เรื่องก่อนจะขยับยิ้มบางๆ นึกขันกับความคิดของตัวเองในตอนนี้ว่า ตอนนี้ใครดูใครกันแน่มากกว่า แต่ตอนนี้เขาเองก็ยังง่วงอยู่ ที่ลืมตาตื่นเพราะได้ยินเสียงคนหลับหัวกระแทกเตียงดังปุอยู่ข้างๆ นี่ ก่อนจะเอามือลูบของเด็กสาวเบาๆ

“....แม่....” เสียงพึมพำคลายละเมอเรียกอาการชะงักจากร่างโปร่งที่ไม่มีแรงจะลุก ก่อนจะถอนใจอีกครา

นานแค่ไหนแล้วนะ ที่เด็กนี่ออกมาใช้ชีวิตคนเดียว

ก่อนจะหลับตาลงทั้งๆ ที่มือก็วางอยู่บนหัวของเด็กสาว ความง่วงงุนพุ่งจู่โจมไม่ขาดสาย กับความเงียบชวนให้ผ่อนคลาย ประกอบกับกิจกรรมข้ามคืนที่ตั้งแต่หัวค่ำจนถึงตอนนี้ เขาก็นอนไปได้ไม่ถึง 20 นาทีเสียด้วยซ้ำ โดยไม่ได้รับรู้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่อยู่ตรงประตูห้อง....




หลับกันหมด

แซนซัสมองเด็กสาวที่ฟุบหลับไม่รู้เรื่อง ใบหน้าที่ดูไร้เดียงสาไม่สมกับนักฆ่าช่างคล้ายกับใครคนหนึ่งที่เขาเคยเห็นและให้ความสำคัญนัก ก่อนจะเหลือบมองฉลามคลั่งที่มือข้างหนึ่งก็วางบนศีรษะเล็กของอีกคนพลางถอนหายใจ

ไอ้สวะนี่มันก็ไม่เจียมจริงๆ ไม่ได้นอนทั้งคืนยังอุตส่าห์....

คิดอย่างนั้น แต่มือก็ดึงผ้าห่มที่ร่นลงเล็กน้อยขึ้นมาคลุมจนถึงคอ ส่วนเด็กสาว....เขาก็จับให้นอนอยู่อย่างนั้น เพราะไม่คิดจะอุ้มพาไปนอน เนื่องจากคงจะไม่ดีนัก หากมีคนเห็นขึ้นมา และไม่คิดจะปลุกให้ไปพักที่ห้อง เนื่องจากไม่อยากให้ใครเห็นแล้วเอาไปนินทาว่าเขาทรมานเด็ก แซนซัสจึงทำแค่หยิบผ้าห่มอีกผืนมาคลุมตัวให้แทน

********
จบแล้ว ป๋าแซนแอบใจดี

เจอกันตอนหน้าเน้อ^^

ป๋าแอบใจดี!! สงสัยกินยาไม่เขย่าขวด เหอะๆๆ
ทุกทีคู่นี้จะเห็นแต่ดาร์ก ...มาหวานๆ แบบนี้ช้อบค้า~~
ฮาเนะจังเหมือนเป็นตัวแปรทำให้บอสอ่อนโยนขึ้น แต่มาหลับข้างๆ สควอโล่แบบนี้ แซนซัสก็ต่อ(ต่ออะไร?)ไม่ได้น่ะสิ (คิดเป็นอยู่เรื่องเดียว กร๊ากกก)

* ตอนท่านSeran ตอบเม้นต์ ลูเซนต์ก็นึกว่า "แม่เป็นคนญี่ปุ่น...ทูน่าแน่ๆ" แต่ไม่ยักกะใช่แฮะ 555+ (ว่าแต่สึนะมันท้องได้เรอะ!!)
** รอตอนต่อไปค่ะ ^^

เกาะกำแพง เกาะๆๆ แล้วขูด ป๋าแอบน่ารักกก ป๋าน่ารัก

แหม๋ฮาเนะจังมาเป็นลูกบุญธรรมกากะหลามก็ไม่บอก

เจ้าชายได้น้องเพิ่มอีกคนแล้วน้าา(โดนกระทืบ) 555+

โฮะๆๆๆ >< แต่....ป๋าแอบอยากต่ออะเดะ โดนกระทืบอีกรอบ

ป๋า~ ทำไมป๋าน่ารักอย่างนี้

ฮาเนะจังก็น่าร้ากกก

คนที่มากะสึนะใช่ท่านฮิรึเปล่า?

แล้วที่บอกว่า

เสียงแบบนี้มัน....เหมือนกับตอนที่อาจารย์....กับ....
^
^
^
^
ใครเคอะ บอกมาน้า~

ครอบครัวสุขสันต์ >///< !!!

น่ารักมากเลยค่ะ หุหุหุ



อ๊ายยย ฮาเนะจังเนี่ย ใครหรอคะ =///=?