•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ONESHOT : chewing gum
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : D18 (Dino x Hibari)
Rate : PG-13
Category : BL, Romance


รสชาติหวานลิ้นของน้ำตาลที่ละลายละเลียดในปากจากหมากฝรั่งที่เคี้ยวอยู่เนิ่นนานนั้น เริ่มละลายจางหายไปราวกับกลับกลายเป็นเพียงอากาศธาตุ

ราวกับจะหลงเหลือเพียงเศษซากของสิ่งที่ไม่หลงเหลือแม้เพียงความหมายใดๆ


หากยังจะฝืนลิ้มรสต่อไป แล้วจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้างหรือเปล่า ?



“เคียวย๊า~!!! ฉันกลับมาแล้วววว คิดถึงจังเลย.... อ.. อ้าว !?” ร่างของชายหนุ่มผมบลอนด์ทองที่เพิ่งเปิดประตูขึ้นมายังดาดฟ้ากว้างของโรงเรียนนามิโมริต้องหยุดชะงักลงเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนที่ตนทักทายผิดแผกไปจากทุกที คนตัวเล็กที่คุ้นเคยในชุดนักเรียนถูกระเบียบเดินสวนผ่านหน้าของเขาไปอย่างไม่แยแส ไม่คิดจะสนใจแม้เพียงนิดราวกับว่าเขาเป็นเพียงละอองฝุ่นเล็กๆ ไร้ค่าจนแทบจะไม่สังเกตเห็น ดังนั้นจึงเริ่มร้องเรียกเจ้าของเรือนกายบอบบางนั้นอีกครั้ง


“..เคียวยะ ?”


แต่แล้วก็เป็นเช่นเดิม

“...เคียวยะ ?”


ไม่มีปฏิกิริยาตอบรับแบบนี้ ...คงกำลังโกรธที่อยู่ๆ เราก็หายกลับไปทำงานที่อิตาลีไม่บอกไม่กล่าวสินะ ?


หากจะเดินเข้าไปใกล้ ก็กลับถูกสะบัดกายหนีไป ดีโน่จึงเริ่มอ่อนใจ ทรุดกายลงนั่งที่มุมหนึ่งของดาดฟ้าพลางลอบเหลือบมองฮิบาริ เคียวยะที่นั่งลงเอนกายพิงรั้วลูกกรงเหล็กที่ขึงกั้นเอาไว้รอบบริเวณที่ห่างออกไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย ครั้นเมื่อนกน้อยอ้วนกลมบินร่อนถลาลงมาบนหลังมือของเด็กหนุ่ม กลีบปากสีชาดเย้ายวนนั้นก็พลันแย้มยิ้มเบาบางอย่างนึกเอ็นดู

เนตรสีอำพันทำได้เพียงจับจ้องอย่างเงียบงัน ทว่าในใจพลันนึกอิจฉาขึ้นมาเล็กๆ


แม้จะอยู่ในฐานะที่สามารถดึงรั้งคนตรงหน้าเข้ามาโอบกอดเอาไว้ในอ้อมแขนได้แล้ว แต่ว่า ...ทำไมกันนะ ?

ทำไมถึงไม่เคยล่ะ ...แม้แต่ครั้งเดียว

-------ทำไมเคียวยะถึงไม่เคยยิ้มให้เขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ?


รสหวานของหมากฝรั่งรสโคล่าที่ร่างสูงเคี้ยวอยู่ในปากตั้งแต่แรกเริ่มค่อยๆ จางหายไป

ในมือยังกำหมากฝรั่งอีกส่วนที่ยังไม่ได้แกะออกจากห่อเอาไว้แน่น


จู่ๆ เสียงทุ้มนุ่มก็เปล่งออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ไม่ได้แหงนหน้ามองฟากฟ้าสีครามเบื้องบน เพียงแต่ก้มหน้านิ่งเท่านั้น

“...ไอ้รสหวานๆ ของหมากฝรั่งเนี่ยมันหมดเร็วจังเนอะ”



รู้อยู่แล้วล่ะ ...ว่าเคียวยะน่ะปากแข็งเสียยิ่งกว่าอะไรดี...

แต่ว่า... อาจจะแค่คิดมากไปเองคนเดียวก็ได้...



“เคียวยะอาจจะไม่ชอบของหวานๆ แบบนั้น ...แต่ฉันเสียดายนะ...”



----------ทำไมพักนี้ถึงได้เอาแต่กังวลเรื่องนี้กันนะ ?



“…ทั้งๆ ที่ชอบถึงขนาดนั้นแท้ๆ ...ทำไมมันถึงได้หมดไปรวดเร็วถึงขนาดนี้ก็ไม่รู้นะ”



ที่จริงแล้ว เด็กคนนั้นรักเราจริงๆ หรือเปล่า ...หรือแค่ทนคบกับเราเพราะทนรำคาญเราไม่ไหวกันแน่ ?


“นี่ ...เคียวยะ------”


“นายจะบ้าหรือไง ?”


เสียงหวานร้องแย้งขึ้นมา ปล่อยมือให้วิหคตัวน้อยร่อนถลาลมไปยังผืนฟ้าอีกครั้งก่อนจะค่อยๆ สาวเท้าเข้ามาใกล้อีกคนที่อยู่ในสถานที่แห่งนั้น

ร่างบางทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าคนที่อาจเรียกได้ว่าเป็นคนรัก คว้าเอาหมากฝรั่งรสโคล่าที่เจ้าของนัยน์ตาสีสว่างถือเอาไว้ขึ้นมาอันหนึ่งแล้วแกะห่อออก ส่งผ่านเข้าไปในโพรงปากเล็กๆ ของตน รสหวานที่ไม่คุ้นชินแผ่ซ่านไปทั่วทั้งปาก คิ้วเรียวขมวดมุ่นเล็กน้อยราวกับรู้สึกไม่ชอบใจเพียงชั่วครู่ เรียวนิ้วบอบบางยื่นออกไปรั้งใบหน้าคมคายตรงหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะกดแนบริมฝีปากเข้าหาอย่างเชื่องช้า ขนมหวานที่ยังคงหลงเหลือรสชาติอันน่าลิ้มลองถูกส่งผ่านทางจุมพิตนั้นอย่างไม่ทันให้ฝ่ายที่มีเรื่องกังวลอยู่เมื่อครู่ได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย



หลายครั้งหลายครา ...ซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับไม่รู้จักเบื่อหน่าย

เนิ่นนาน ...ราวกับรสหวานของน้ำตาลปรุงแต่งแทบจะหลอมละลายลับเลือนหายไปกับจุมพิตที่เคยหวนคิดถึง


“หมากฝรั่งน่ะ...”

เสียงของเด็กหนุ่มร่างเล็กเอ่ยขึ้นเพียงแผ่วเบายามสบนัยน์ตาที่อยู่ใกล้กันเพียงเส้นผมคั่น ยังคงสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ราดรดลงมาบนผิวกาย ราวกับจะเชิญชวนให้ดวงใจสั่นไหว

ดีโน่ทำท่าทางราวกับต้องการจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมา แต่แล้วก็กลับต้องเงียบไปเมื่อเห็นอากัปกิริยาอันน่าเอ็นดูของร่างเล็กตรงหน้า

บนใบหน้าหวานน่ามองนั้นเปื้อนรอยยิ้มบางๆ ที่ดูราวกับกำลังเขินอายอยู่ไม่มากนัก

“…ถ้ามันไม่หวานแล้วก็แกะห่อใหม่ซะสิ -----แต่ห้ามเปลี่ยนรสล่ะ ไม่อย่างนั้น...”


รอยยิ้ม ...ที่ราวกับจะปัดเป่าความทุกข์ความกังวลใจทั้งหลายให้อันตรธานหายไปในชั่ววินาทีนั้น

เพียงเท่านี้ ก็สามารถตอบคำถามทุกอย่างที่เกิดขึ้นในใจของเขาได้แล้ว


“--------ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ฉันก็จะตามไปขย้ำนายให้ตายคามือเลย”


สิ้นเสียงนั้น ทุกสรรพสิ่งพลันเงียบงัน แม้กระทั่งเสียงของสายลมที่พัดมากระทบผิวแก้มเบาบางอย่างอ่อนโยน ราวกับตกอยู่ภายใต้อาณัติของจุมพิตอันแสนหวานละมุนที่เกิดขึ้นอีกครั้ง ...ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ...เนิ่นนานจนลืมเลือนที่จะนับช่วงเวลาอันแสนมีค่าเหล่านั้นไปเสียสนิท

แสนนาน... ลุ่มลึก ...ยังคงไม่สิ้นความหวาน ...จนยากจะถอนตัว


เพียงคำพูดหนึ่งของเขา ...ที่ทำให้แน่ใจเสียยิ่งกว่าสิ่งใดบนโลกนี้... ถ้อยคำสุดท้ายในบ่ายวันนั้น...

“…ดีโน่ …ฉันเอง -----ก็คิดถึงนายเหมือนกัน”


- FINISH -

เคะซึนแบบน้องฮินี่น่ารักสุดๆเลย แต่ดูยากหน่อยนะคงต้องเหนื่อยสักนิดพี่โน่
ป้อนหมากฝรั่ง..รสโคล่า..ซ่าๆหวานๆ..
เหมือนรอยยิ้มของน้องฮิสินะ หุหุ

น่ารักที่สุดเลยค่ะ

ซึนแบบท่านฮิเนี่ยแหละน่ารักที่สุดเลย

ไม่ค่อยพูด แต่พอพูดทีงี้ใจมันละลาย

พี่ม้าก็อย่าทิ้งกันกลับอิตาลีแบบไม่บอกอีกแล้วกัน

แล้วก็อย่าเลิกกิน ห้ามเปลี่ยนรสด้วย

ไม่งั้นคราวหน้าอาจเละ ได้ตายคาทอนฟา

น่ารักจังเลยยย

เปรียบเทียบได้ดีมากๆค่ะ

น้องเคียวซึนได้น่ารักมาก ฮ่าๆๆ

ถ้าเปลี่ยนรส โน่นั้นแหละจะตายก่อนเพราะแม่ยกรุมกระทืบ

ป้อนแบบนั้นอีกสิ โน่ชอบ หุหุหุ...

อร๊ายยย น้องฮิน่ารักมาก
ตอนแรกมาทำซึน
สุดท้ายก็... อ๊ายยย
นี่ถ้าเป็นโน่จะจับมาก(อ)ด ซะเดี๋ยวนั้นแล้ว
5555

ท่านฮิป้อนหมากฝรั่งพี่โน่ด้วย .. ~ รสหวาน ... แผ่ซ่าน ... ซาบซ่า ..

ถึงปากจะแข็งแต่พี่โน่ก็รักใช่ไหมล้ะ ฮี่ๆ

ป้อนหมากฝรั่ง >o<~!

ก็รสโคล่ามันหวานขนาดนี้
ให้ตายโน่ก็ไม่เปลี่ยนรสหรอก ^^~

จะว่าไปเราก็ชอบนะรสนี้น่ะ
แต่...
ชอบเคียวยะกับโน่มากกว่า
เห็นสองคนนี้เขากินหมากฝรั่งกันอย่างนี้แล้วไม่รู้ทำไม คนอ่านมีความสุขจังเลย ห้ามเปลี่ยนรสนะคะโน่
แต่โน่คงไม่มีทางเปลี่ยนไปชั่วชีวิตอ่ะเนอะ^^

ขอบคุณเคทจังมากนะคะ

หมากฝรั่งรสโคล่า...หว้าน หวาน

ถ้าหนูเคียวป้อนอย่างงี้ทุกครั้ง เชื่อเถอะ โน่จะให้ป้อนทุกนาทีเลย >w<~

รักกันมากมายนะฮ้า~~

กี๊ซซซซซซซซซซซซ
ท่านฮิน่าร้ากกกกกกกกกกกกก
แหมๆกว่าจะพูดว่าคิดถึงได้นะ สรุปโน่มันคิดมากไปเองสินะ(ฮา)