•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

เรื่องเล่าครั้งที่ 1





...หากคุณลืมตาตื่นขึ้นมาในที่ๆคุณไม่รู้จัก...




..มันอ้างว้าง....




..เปล่าเปลี่ยว..




..เสแสร้ง...




..หลอกลวง..




..จนวันหนึ่งทนไม่ไหว...




..อยากจะหนีไป..




..แต่..




..ไม่สามารถทำได้..





.มีเพียงความตายเท่านั้นที่เป็นคำตอบ..






________________________________________________________________________________________________




เพี้ยะ!




ฝ่ามือขาวๆกระทบลงบนใบหน้าอย่างแรง จนเป็นรอยช้ำสีแดงประดับอยู่บนดวงหน้า

ขณะที่ดวงตาสีเขียวกำลังสั่นไหว ทั้งหวาดกลัวและตกใจ อยากจะหนี

แต่ก็ทำไม่ได้เพราะแขนทั้งสองข้างถูกจับเอาไว้แน่นด้วยแรงอันมหาศาลของสาวใช้ทั้งสอง

หากเป็นคนอื่นคงหนีไปได้ แต่นี้เป็นเขา คนที่ชอบป่วยเป็นโรคอยู่ประจำ อย่าว่าให้สะบัดตัวออกให้หลุดเลย

แค่แผดเสียงร้องเขาเองก็ทำไม่ได้

“เพราะแกคนเดียว!” หญิงสาวอาบุยี่สิบเศษๆแผดเสียงร้องอย่างไม่มีจริตมารยาทต่างกับทุกทีที่อยู่กับคนหมู่มาก

ดวงตากลมของเธอไม่ฉายแววใสซื่ออย่างเคย มือเรียวสวยกระชากสาบเสื้อของคนตรงหน้าจนชุดกิโนหลุดหลุย

ผลัก!

ร่างบางถูกเหวียงลงพื้นหินอย่างดีจนแข้งขาถลอกจนเห็นรอยเลือดซึมออกมา

“ได้แล้วเจ้าคะนายหญิง” สาวใช้กำลังวิ่งมาอย่างงุ่มง่ามพร้อมกับน้ำร้อนเดือนจนเห็นไอสีขาวลอยไปทั่วในอ่างไม้เก่าๆนั้น

หญิงสาวรับมาอย่างดีใจ ก่อนจะเยียดยิ้มที่มุมปาก

“อยะ อย่า ได้โปรด” บอกได้แค่นั้นเพราะตอนนี้เขากลัวไปหมด เรือนผมสีเงินยาวถูกกระชากขึ้นไปอย่างแรง

“เป็นแค่เชลยศึก ไม่มีสิทธิ์มาขอร้อง!” น้ำร้อนๆถูกสาดลงกับพื้น ยังดีที่หลบทันมีเพียงส่วนขาของเขาเท่านั้นที่โดนลวก

มือเรียวจิกหัวของเขาขึ้นมาใหม่ ก่อนจากตัวเขาขึ้นไปที่ปราสาท

“ ไม่! อย่า!” เสียงหวานร้องอ้อนวอนขอความเห็นใจ แต่ก็ไม่สามารถทำให้หญิงสาวตรงหน้าโอนอ่อนได้

มีเพียงสายตาที่สังเวชปนสงสาร ของเหล่าคนใช้บริเวณนั้นเท่านั้นที่ส่งมา แต่ก็ไม่มีใครมาช่วยเขาเลย



“ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้า ท่านเจ้าบ้านคงไม่ถอนหมั่นกับข้า!” เธอแผดเสียงร้องอีกครั้งก่อนจะผลักร่างบางเข้าใปในห้องกว้างชั้นบนสุด

“จับมันเอาไว้!” สั่งสาวใช้ด้วยน้ำเสียงที่มีโทสะ พร้อมกับหยิบกรรไกรที่ใช้ตัดก้านดอกไม้ขึ้นมา

“ช่างเป็นเรือนผมที่งดงาม” แค่นเสียงออกมาตามไรฟัน พร้อมกับกระชากเส้นผมสีเงินยาวทั้งหมดขึ้นมาอยู่ในกำมือ

“ไม่!” ร่างบางกรีดร้องออกมาอย่างหวาดกลัวและตกใจ

“ห้ามข้าได้หรอ!!!” หญิงสาวคว้าเส้นผมมาทั้งหมด

“ถ้ามันสั้นจะเป็นยังไงนะ จุ๊ๆๆ อย่ากลัว” ดวงตากลมโตเบิกโผลงด้วยความสะใจ

โกคุเทระรวบรวมกำลังสุดท้ายสะบัดตัวออกพร้อมกับแย่งกรรไกรจากหญิงสาวตรงหน้า

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด” หญิงสาวแผดร้องออกมาอย่างสุดเสียงเมือปลายด้ามกรรไกร

เฉือนผ่านข้อมือขาวจนเห็นเลือดสีแดงสดที่ไหลริน

“นะ โนะอิ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” ถามด้วยความเป็นห่วงร่างตรงหน้า ถึงเขาจะถูกเธอทำร้าย แต่เธอก็ยังถือว่าเป็นผู้หญิง

“เจ้า! เจ้าบังอาจทำร้ายข้า อย่าอยู่เลย!” ไวเท่าความคิดโนะอิพุ่งตัวเข้าประชิดร่างบาง ขณะที่ในมือยังถือกรรไกร

โกคุเทระตกใจรีบถ่อยหนี แต่อาจเป็นเพราะเขาเป็นคนอ่อนแอ หรือโชคไม่ดีที่ชั้นบนนี้มีแต่ระเบียง เขาเลยหนีไม่ไหนไม่ได้

“หึๆ เหมือนหนูติดจั่นเลยน้า แล้วเจ้าจะทำยังไงดีละ ฮายาโตะ” หญิงสาวมาหยุดอยู่ตรงหน้า เขาจะทำยังไงดี

หันมองไปทางไหนก็ไม่มีทางหนี ดวงหน้าหวานถูกจับให้ไปเผชิญหน้าอีกครั้ง ก่อนที่จะได้สดับฟังเสียงแห่งความตาย

“เจ้านี่มันรกหูรกตาชะมัด” ยิ้มเย็นๆให้ร่างตรงหน้า ก่อนที่จะเสียบด้ามกรรไกรเข้าไปในเนื้อผ้าชั้นดีจนมิด

ใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บเซถลาไปตามทางขณะที่มือบางกุมท้องตัวเองไว้แน่นแต่กระนั้น

หยดเลือดก็ยังไหลริน และอาจเป็นเพราะความอ่อนแรงทำให้ร่างบางทรุดตัวลงที่ระเบียงไม้เก่าๆ

“จะหายไปซะ” ได้ยินเสียงกระซิบจากด้านหลัง ก่อนที่จะรู้สึกตัวว่าลอยอยู่กลางอากาศ

เส้นผมสีเงินสยายไปทั่วดูแล้วช่างงดงาม ดีจริงที่มันจบแล้ว จะได้จากไปเสียทีกับที่ๆโสมมแห่งนี่ ลาก่อนท่านแม่ของข้า

ยิ้มหวานๆออกมาครั้งสุดท้ายก่อนจะเอื้อมมือขึ้นไปบนฟ้า และปล่อยให้ร่างทั้งร่างจมลงสู่พื้นดิน


__________________________________________________________________________________________________


เฮือก!

ลืมตาตื่นโผลงในความมืด ฝันไปหรือนี่? ใช้มือบางขยี้กลุ้มเส้นผมที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ มองดูนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนเศษๆ ได้ยิน

เสียงไซเลนดังระงมอยู่ทีท้องถนนข้าล่างที่จอแจ ตัดสินใจลุกจากเตียง ไปเข้าห้องน้ำ คืนนี้เขาคงนอนไม่หลับ

ทำไมกันนะ ทำไมถึงฝันอะไรแปลกๆแบบนั้น แถมเหมือนจริงซะด้วย



“ฝันอีกแล้วหรอ” พยักหน้าเพื่อเป็นคำตอบ ความจริงเขาก็ไม่อยากจะพบจิตแพทย์สักเท่าไหร่

แต่รู้สึกว่าความฝันระยะนี้มัน กวนใจชะมัด

“ฝันแปลกๆ หลายๆวันติดกัน” หมอหนุ่มพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ขณะที่เจ้าตัวมีสีหน้าไม่ค่อยพอใจกับปฏิกิริยานั้น

ก็พอรู้ว่าหมอจะรักษาแต่ผู้หญิง แต่เขาก็จำเป็นจริงๆ ทำท่าให้เหมือนจะตั้งใจทำ ให้มากกว่านี้หน่อยได้มั้ยฟร่ะ!

“งั้นเอานี้ไป” ตั๋วใบเล็กๆถูกโยนมาสองใบ ขณะที่เจ้าตัวก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

“อะไรฟร่ะ” ร้องออกมาด้วยความเคยชิน ก่อนจะมองตั๋วที่ได้มา งานแสดงศิลปะ

“นายคงคิดมาก ไปหาอะไรที่สงบจิตสงบใจดูไป” บอกเสียงปัดๆปนรำคาญก่อนคนฟังจะฟึดฟัดออกไปจากห้อง


ไอ้หมอบ้านั้นไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลย ส่ายหัวอย่าช้าๆด้วยความเอื้อมระอา ศิลปะหรอ? ไปหน่อยคงไม่เสียหาย

เพราะถึงยังไงกลับบ้านไปก็ไม่มีอะไรทำ



หยุดอยู่ตรงแกลเลอรี่เก่าๆอย่างไม่ชื่อสายตา ไอ้หมอบ้านั้นหลอกเขามาที่นี่ทำไมฟร่ะ ถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างหน่ายๆ

ผลักประตูเข้าไป บรรยายกาศข้างในชวนขนหัวลุกได้อย่างไม่น่าเชื่อ ดวงตาสีเขียวกวาดมองไปทั่วบริเวณ

เห็นรูปวาดแบบแปลกๆ เต็มไปหมด มันอาจจะดีก็ได้นะ คิดได้ดังนั้นจึงก้าวเข้าไปข้างใน

กวาดสายตาสำรวจรอบๆอีกครั้ง ที่นี่มีคนมาไม่ถึงสามคน

เดินดูรูปอยู่เพลินๆ ชักอยากจะเห็นคนวาดแล้วสิ รูปพวกนี้ดูแปลกตาดูเหมือนจะเป็นคนแต่ไม่ใช่คน

แถมลงสีวกวนแบบแปลกๆ แต่ก็สวย ฉับพลันนัยน์ตาสีเขียวก็สะดุดที่รูปในหัวมุมสุด ไม่ใช่เพราะมีลักษณะพิเศษอะไร

แต่มันดูแปลกตากว่ารูปอื่น ไม่นานนักร่างบางก็เดินไปถึงรูปนั้น คิ้วเรียวขมวดจนจะชนกัน มันดูคุ้นแต่ไม่รู้ว่าไปเห็นจากที่ไหน

รูปใครสักคนที่เขาไม่รู้ว่าเป็นหญิงหรือชายสวมกิโมโนสีขาวพร้อมกับปล่อยเรือนผมสีเงินให้ยาวล้อมใบหน้าหนาวแต่ดูเศร้า?

ความรู้สึกกระอักกระอวนทั้งหลายแหล่ต่างไหลเข้ามาในช่องอก มันบีบคั่นจนจะแตกออกมาเป็นเสี่ยงๆ

“คุณร้องไห้ทำไมคะ?” สะดุ้งเพราะแรงแตะเบาๆที่บ่า หันไปมองคนถามก่อนจะยกมือขึ้นลูบที่ใบหน้า

เขาร้องไห้หรือนี่? รีบบอกปัดว่าไม่เป็นไรก่อนจะวิ่งออกจากร้าน เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ฉับพลันอะไรบ้างอย่างก็แล่นเข้ามาในหัว

__________________________________________________________________________________________________


“ทำไมถึงเป็นแบบนี้!” เสียงตวาดดังไปทั่วห้องโถงจนคนฟังสะดุ้งตกใจ

“มันเป็นอุบัติเหตุ” หญิงสาวตอบด้วยเสียงสั่นเครือพลางบีบน้ำตาร้องไห้ กับร่างที่นอนนิ่งสงบบนฟูก

ร่างสูงได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ ทำไมแค่ช่วงเวลาอันสั้นที่เขาไมอยู่ที่ปราสาทมันถึงได้เกิดเรื่องวุ่นวายถึงเพียงนี้

“เห็นแกพ่อของเจ้า ต่อไปนี้อย่ามาเสนอหน้าให้ข้าเห็นอีก ออกไป!” ตวาดไล่เสียงดังจนคนฟังตกใจร้องไห้โฮ

พยายามขอโทษ แต่เขาก็ขี้เกียจฟัง สองขาเดินออกไปจากห้องที่เต็มไปด้วยความตรึงเครียด



ครั้งแรกที่ข้าเจอเจ้า ดวงตาสีเขียวคู่นั้นมันกลับสะกดให้ข้าหยุดนึ่ง

เชลยศึกผู้สูงศักดิ์ที่ถูกส่งมาเป็นเครื่องบรรณาการเพื่อแลกกับความมั่นคงของแผ่นดิน

เจ้าช่างดูอ่อนแอและเปราะบางกว่าที่ใครๆคิด

“ถอดเสื้อของเจ้าออกสิ”

ในวันนั้นแววตาอันตื้นตระหนกของเจ้ามันทำให้ข้าถูกใจ แต่ไม่นานความจำเจของเจ้ามันก็ทำให้ข้าเริ่มเบื่อ

“นายท่าน” เสียงของหมอประจำปราสาทปลุกเขาตื้นขึ้นจากภวังค์

“มีอะไรรึ” ถามเสียงเรียบทั้งๆที่ยังไม่ละสายตาไปจากดอกซากุระที่บานสะพรั่ง

“อาการของนายน้อยนั้น คือ เอ่อ ยะ”อำอึงอยู่นานจนคนฟังเริ่มขัดใจ

“พูดมาสิ” เน้นเสียงเรียบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“ขะ ข้าเกรงว่าเราอาจจะยื้อชีวิตได้เพียงไม่นาน” ตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเพราะกำลังหวาดกลัว

“ก็ทำไปสิ” บอกไปแค่นั้นเพราะคิดอะไรไม่ออกแล้ว

“แต่ถ้าทำเช่นนั้น ก็จะมีเพียงร่างที่หายใจรวยริน”

“เหมือนตายแต่ยังไม่ตายอย่างนั้นรึ”

“ขอรับนายท่าน” ดวงตาคมมองทอดออกไปยังเบื้องหน้า

“งั้น ข้าให้เวลาเจ้าจนดอกซากุระต้นนี้จะร่วงโรยจนหมด” คนฟังรีบรับคำก่อนจะหายลับไป

เหลือเพียงแต่ร่างสูงเท่านั้นที่ยังยื่นอยู่ที่เดิม ทั้งๆที่ไม่เคยจะสนใจ และใสใจ แต่ทำไมข้าเป็นห่วงเจ้าเหลือเกิน

รีบพื้นขึ้นมานะฮายาโตะ ดวงตาคมมองต้นซากุระอย่างไหวหวูบ


หากเมือกลีบดอกซากระร่วงโรยจนหมด ข้าก็คงต้องตัดใจ






เสียงแตรรถดังสนั่นท้องถนน

ร่างบางเบิกตาโผลง แรงปะทะทำให้ตัวเขากระเด็นออกไปใกล้


__________________________________________________________________________________________________




นานเท่าไหร่แล้วนะที่เจ้าหลับไปเช่นนี้ นัยน์ตาคมมองร่างบางที่นอนไม่ได้สติ ฝนเริ่มตกเพื่อต้อนรับฤดูใหม่

ดอกซากุระก็ร่วงโรยจนเหลือแต่เพียงก้านกิ่ง

“พร้อมแล้วครับนายท่าน” หันไปพยักหน้าเชิงรับรู้ก่อนจะกุมมืออันเย็นเฉียบครั้งสุดท้าย






ร้อน ทำไมมันร้อนอย่างนี้ฟร่ะ ขมวดคิ้วเป็นปมจำได้ว่าเดินออกมาจากแกลเลอรี่แล้ว ตัวเขาถูกรถชน

แล้วนี่เขาอยู่ไหน? โรงบาลหรอ โรงบาลที่อิตาลีมันร้อนอบอ้าวอย่างนี้เลยหรอ ไม่น่าจะใช่

รีบลืมตาตื่นขึ้นโผลง แล้วก็ต้องตลึงกับภาพที่เห็น ท้องฟ้าสีครามสดใสพร้อมกับต้นไม้สีเขียวโดยรอบ

มองไปข้างหน้าเห็นกองเพลิงขนาดใหญ่ ขณะที่ตัวเขาเองกำลังนอนอยูบนแคร่ไม้ข้างๆ เห็นแค่นั้นความโกรธก็พุ่งทยานสูง

“เฮ้ยพวกแกน่ะ! คิดจะย่างสดกันหรือไงฟร่ะ!” ชี้หน้าด่ากราดไปทั่วแต่ดูเหมือนจะไม่มีใครฟังเขาสีกคำ

เพราะกำลังเอาแต่ตื่นตระหนกและร้องโวยวายกันใหญ่


Tbc.

กลับมาอีกแล้วพร้อมกับคู่หากิน
อิๆ ส่วนเรื่องของท่านฮิ อิๆ
ดองไว้ก่อน!
อานะ ยังไงๆก็ช่วยๆกันอ่านหน่อยน๊าส์
(กลัวเหลือเกินว่าจะไม่มีใครอ่าน)
เรื่องนี่มันมาแนวดิ่งลงเหวสุดๆ ยังไม่รู้เลยว่าจะต่อไปยังไง
จ๊าก!
เด้วต้องรอให้เครียดก่อนแล้วมันจะคิดออกเอง (สรุปแต่งฟิคสนองความเครียด! เจริญแหละเอ็ง)
ขอโค้งงามขอบคุณท่านผู้อ่านและทุกๆคอมเม้นนะคร้า^^

โฮรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
(สครีมระบายอารมณ์)

อยากจะบอกว่า...
มันช่างเป็นฟิคสนองความเครียดของวาสด้วยอะ!!!

จะดิ่งลงเหวจมคลองวาสก็จะอ่านต่อค่ะ
ฟันธงงงงง~~

ตอนต่อต้องรอท่านเครียด?
งั้นก็คงได้อ่านกันเร็วๆนี้ใช่ไหมค่ะ?
(โดนคนแต่งตบ/หัวเราะ)

มันเป็นเรื่องที่สุดยอดมากค่ะ...ในหลายๆความหมาย (หมายความว่าไง?)

กรุณาอย่าสนใจข้อความข้างต้น เพราะตอนนี้วาสก็รั่วสื่อสารไม่ค่อยจะรู้เรื่องนะค่ะ
และประเด็นของการโพสก็คือ...

ไม่ว่ายังไง...
ก็มาอัพไวๆเน้~
(จบค่ะ แค่นี้ละ/โดนถีบออกนอกกระทู้)

อ้ากกก - -* >~, ย้อนอดีตเหรอคะ >~< โกคุลูกแม่ ><

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!!!!
ดีใจจังค่ะ

มีฟิคเรื่องใหม่อีกแล้ววววววววววววว!!!!! >///////<
หุหุหุหุหุ

ต่อเร็วนะคะ ชอบจัง คริๆ

กี๊ดดดดดดดด ๆๆๆๆๆ (พอแล้วววว)

ยามะโกคุตอนใหม่ชิมิคระท่าน

โกคุในโลกนั้นดูเป็นคนปลงชีวิตจังเลยเนาะ ไม่เหมือนคนที่มาใหม่นี่

หุหุ น่าสนุกจัง จะรออ่านต่อนะคะ


..

เยสสส ฟิคใหม่มาแย้วว ><
โกคุน่าร้ากกมากค่า ชอบๆ แบบอ่อนแอ คุณหนูๆ โมเอ๊!!

อ๋าาาาาา....หลุดไปอีกที่นึงซะแล้วโกคุ

ชอบคร่า!!!!! โกคุน่ารักโฮกกกกกก
จิ้นตามที่บรรยาย ผมสีเงินยาวสลวย....(ก็กลายเป็นหลามน้อยไปแล้วสิเนี่ย...ฮา) เคลิ้มค่ะ

รออ่านต่อนะคะ

เย้ เรื่องใหม่มาแล้ว
โกคุย้อนเวลามาชาติก่อนเหรอคะเนี่ย
เดี๋ยวโนะอิอะไรนี่ไม่เหลือแน่ หึหึ

ตัดใจอะไร?=_= แอบหวังอะไรเอาไว้ฟร้า

ปล. นายท่าน=ยามะ?

อ๊ากกกก!!!!~

ท่านLittle_Punk นังคนไหนบังอาจจจจจจจจ

มาทำร้ายโกคุอขงเรา(และท่านทุกคน)

ไปก่อนล่ะ จ๊วบๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ขอกรี๊ดดดดดดดดดด ก่อนแล้วกันสำหรับ ยามะโกคุ

ชอบมากเลยค่ะ

โกคุหลุดไปซะแล้ว จะเป็นไงน้อ กับนิสัยแบบนี้ หึ หึ หึ

รออ่านนะคะ

เรื่องเล่าครั้งที่ 2


กรี๊ดดดด! ผีหลอก! -*-

ปิศาจ! = =’’’

อ๊ากกกกกกกก! O[]o

ทามกลางความโกลาหนบนลานเล็กๆของปราสาทโกคุเทระรีบลุกขึ้นมาพร้อมกับกวาดสายตาไปรอบๆ

แน่นอนที่นี่ไม่ใช่อิตาลีแน่ๆ แถมยังมีคนที่แต่งตัวแปลกๆเต็มไปหมด เขาอยู่ไหนเนี่ย? แล้วก็ฉุกคิดขึ้นได้

ปกติเขาก็ฝันเห็นภาพพวกนี่นินา ไม่แน่เขาอาจจะฝันก็ได้ ยกมือขึ้นมาหยิกแก้มตัวเองแรงๆหนึ่งที

สิ่งที่ตามมาก็คือความเจ็บปวด จนต้องแหกปากลั่น เหลือบไปเห็นคนงานหนึ่งคนที่นั่งสั่นเหมือนเจ้าเข้ากำลังจ้องมาทางเขาเขม็ง

“เฮ้ย! แกน่ะ ที่นี่ที่ไหนฟร่ะ” ชี้หน้าตะโกนถาม แต่สิ่งที่ได้มาคือใบหน้าที่บิดเบี้ยวและเหยเก

ใช้มือบางทั้งสองข้างขยี้ผมอย่างหงุดหงิดแต่ก็ต้องรู้สึกแปลกใจกับขนาดและความยาวของเส้นผม

มันยาวขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ขมวดคิ้วพร้อมกับความรู้สึกแปลกๆเหมือนกำลังถูกจ้องมองอยู่

ดวงหน้าหวานเงยหน้าขึ้นไปเหนือปราสาทเห็นชายหนุ่มรูปงาม?กำลังจ้องมาที่เขา เหมือนจะจำอะไรได้คร่าวๆ

อ๋อไอ้นี่แหละที่สั่งให้คนเอาตัวเขามาย่างสดแบบนี่ ส่งสายตาแบบกินเลือดกินเนื้อกลับไปเพียงชั่วครู

ก่อนร่างนั้นจะเดินหายเข้าไปในตัวปราสาท



เจ้าก็ยังไม่เคยเปลี่ยน ดื้อด้านยังไงก็เป็นอย่างนั้น



หลังจากที่สาวใช้เริ่มสงบจิตสงบใจได้แล้วก็ต่างมาฉุดกระชากลากถูตัวเขาไปอาบน้ำบ้างแต่งตัวบ้าง

และสุดท้ายเขาก็ถูกนำมาไว้ที่ห้องกว้างเพื่อทำการตรวจสภาพร่างกาย

ดวงตาสีน้ำทะเลใสกำลังจดๆจ้องหน้าของหมอที่กำลังรักษา หน้ามันเหมือนไอ้จิตแพทย์ที่ยุให้เขาไปแกลเลอรี่เก่าๆนั้นเหลือเกิน

“ปกติทุกอย่างขอรับ” พยักหน้ารับคำมาอย่างงง แล้วเอ่ยปากถามเรื่องที่ไม่เข้าใจ

“ที่นี่ที่ไหน?” ขมวดคิ้วจนชนกันคล้ายจะไม่ค่อยแน่ใจในสิ่งที่กำลังถาม คนฟังชงัก

“แล้วท่านชื่ออะไรล่ะ” หรี่ตาถามอย่างสงสัย

“โกคุเทระ ฮายาโตะ เฮ้ย! ฉันถามแกไม่ใช่ให้แกมาถามชั้นนะเฟ้ย!” กัดริมฝีปากอย่างขัดใจ เพราะคนตรงหน้ากำลังยิ้ม

“งั้นก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง สงสัยตกจากที่สูงสมองเลยกระทบกระเทือน” อะไรนะ ตกจากที่สูงไม่น่าจะใช่

เขาจะตกจากที่สูงได้ยังไงก็ในเมื่อเขาถูกรถชน

“แต่” ยังได้พูดอะไรต่อ แรงปะทะจากการโอบกอดที่คล้ายกับการกอดรัดก็มาแทนที่ มันรัดแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก

“ข้าดีใจเหลือเกินที่ท่านยังไม่เป็นอะไร” หญิงสาวรีบผละออกมาจากร่างตรงหน้าเหมือนโดนของร้อน

ขณะที่กำลังใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าหวานขึ้นมาให้สบตา

“โนะอิ” ไม่รู้ตัวว่าปากหลุดชื่อนี่ออกมาได้อย่างไร แต่เขาก็สามารถจดจำสตรีผู้นี่ได้

เส้นผมสีดำที่ยาวกล่อมใบหน้าที่หวานชดช้อยไม่ผิดแน่ ผู้หญิงคนนี้ที่เขาเคยเห็นในฝัน คนที่ทารุณใครสักคนที่เขาไม่เห็นหน้า

“มาตกร!” โวยวายดังลั่นแล้วรีบผละตัวออกมา แอบเห็นหญิงสาวกำลังยิ้มเย็นๆให้

แล้วใบหน้าก็แปรเปลี่ยนไปเศร้าหมองพร้อมกับผู้ที่มาใหม่

“มันเป็นเพียงการเข้าใจผิด มันเป็นอุบัติเหตุ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ข้าขอโทษ” หญิงสาวร้องไห้ฟูมฟายแล้วโผเข้ากอดผู้ที่มาใหม่

ร่างบางกลอกตาไปมาอย่างสับสน ขอโทษเขาแล้วทำไมต้องไปกอดคนอื่นด้วย? แล้วหมอนั้นใครฟร่ะ?

คิดทบทวนอยู่นานก็จะสรุปไปเอง ผู้หญิงคนนั้นฆ่าคน สวนอีกคนก็คือคนที่สั่งเผาเขาทั้งเป็น!

ช่างเหมาะสมกันอย่างกิ่งทองใบหยกเสียจริงๆ แล้วทำไมตัวเขาเองถึงฝันบ้าบออะไรแบบนี้นะ

จ้องมองภาพตรงหน้าอยู่นานจนไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองได้ส่งสายตาแบบเผาพริกเผาขิงไปให้

“มองข้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง” นั้นสิหมายความว่ายังไง แต่ปากมันก็ตอบไปตามใจคิด

“กำลังคิกว่าแกสองคนเหมาะสมกันดี” ร่างสูงเลิกคิ้วอย่างสงสัย ไม่เข้าใจว่าร่างบางตรงหน้าทำไมถึงได้กล้าตอบคำถามเขาแบบนี้

เพราะหากปกติ ถ้าไม่เบือนหน้าหนีก็จะทำเป็นไม่ได้ยิน



คำชมง่ายๆที่คู่รักคู่ไหนฟังแล้วก็ต้องยิ้ม แต่มันไม่ใช่สำหรับเธอ หญิงสาวถึงกับถลึงตาออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว

นี่มันกำลังถากถางเธออยู่หรือไงนะ เห็นแค่ท่านยามาโมโตะมาเยี่ยมหน่อยเดียวก็ริอาจพยองให้เธอเชี่ยวหรือ

“ออ เจ้าอาจจะลืมไปข้าถอนหมั่นกับโนะอิแล้ว” ถอนหมั่นเหมือนเคยได้ยิน

ร่างบางพยักหน้าอย่างเข้าใจขณะที่หญิงสาวกำลังจ้องมาที่เขาอย่างเครียดแค้น






บรรยากาศเริ่มอึดอัดร่างบางจ้องมองไปยังคนที่มาเยี่ยมเขา มันจะมาเยี่ยมหรือมาสวีทกันแน่ฟร่ะ

เกาหัวอย่างจนผมยุ่งเหยิงกับท่าทีของทั้งสอง หญิงสาวนามว่าโนะอิกำลังป้อนขนมดังโงะด้วยท่าทางที่เก้อเขิน

ส่วนร่างสูงที่มาด้วยก็อ้าปากรับอย่างเต็มใจพร้อมกับการยิ้มแย้มจนหวานเยิ้ม อยากจะอ้วก

ยามาโมโตะ ทาเคชิ จู่ชื่อนี่ก็ผุดขึ้นมาในหัวสมองซะงั้น ดวงตาสีเขียวจ้องมองร่างสูงในกิโมโนสีน้ำเงินเข้มอย่างไม่ว่างตา

รูปร่างสมส่วนเหมือนชายชาตินักรบ ทั้งๆที่ดูแล้วอายุคงไม่ต่างจากเขาสักเท่าไหร่ แต่จะคิดไปเพื่ออะไรล่ะนี่คือความฝัน

ว่าแล้วโกคุเทระก็ลุกขึ้นจากฟูกนอน ดวงตาสีน้ำทะเลจ้องมองลงไปข้างล่างเห็นคนงานกำลังวุ่นวายในการทำกิจกรรมต่างๆ

มันช่างน่าสนใจกว่ามานอนดูคู่รักที่กำลังหวานกันอยู่ตอนนี้เป็นไหนๆ ว่าแล้วก็เตรียมตัวเดินออกไป

“จะไปไหน” ร่างสูงเอ่ยปากถามคนที่กำลังจะออกไปจากห้อง นั่นสร้างความไม่พอใจให้แก่โนะอิเป็นอย่างมาก

“เดินเล่น” ตอบออกมาอย่างแผ่วเบาคล้ายจะไม่สนใจกับคำถามนัก

ขณะที่เจ้าตัวยังไม่ละสายตาจากลานหินกว้างที่คราคร่ำไปด้วยพวกคนงาน





เสียงเอะอะโวยวายดังมาเป็นพักๆเมื่อเขาจะอาสาขอเข้าไปช่วยงานหรือไม่ก็แค่ขอยื่นดูอยู่ห่างๆ

โกคุเทระเบ้ปากอย่างัดใจ มันจะอะไรกันนักกันหนาฟร่ะ

เดินออกมาจากลานนั้นอย่างเซ็งๆลัดเลาะตามเส้นทางที่คดเคี้ยวจนสุดท้ายมาเจอกับสระน้ำขนาดใหญ่

เห็นว่าอากาศดีจึงหย่อนตัวนั่งลง ทอดสายตาไปเรื่อยๆเห็นเส้นขอบฟ้ากำลังจรดกับแม่น้ำที่ใกล้โพน

สายลมเย็นๆลอยมาปะทะผิว เผลอคว้านหาบุหรี่ในกางเกงอย่างลืมตัวแต่ก็ได้มาแค่ความว้างเปล่า

ถอนหายใจอย่างเซ็งๆหนึ่งครั้งพร้อมกับดึงทึ่งต้นหญ้าที่อยู่ใกล้ๆออกมาจนบริเวณนั้นโล่งเตียน

ไม่นานก้านของต้นหญ้าก็ถูกนำมาใช้แทนม้วนบุหรี่ โกคุเทระล้มตัวนอนลงกับพื้น หากเป็นฝันก็ขอให้ตัวเขาเองตื่นซะทีเถอะ





ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนเย็นมองไปรอบๆก็ยังเห็นแม่น้ำกับปราสาทแบบญี่ปุ่นที่ใหญ่โต หัวใจเริ่มเต้นเร็วผิดจังหวะ

ไม่ใช่หรอกน่า หากมันเป็นเรื่องจริง มันไม่พิลึกไปหน่อยหรอ ไม่แน่นี่อาจเป็นเกมส์โชว์ที่พี่สาวของเขาชอบหลอกเขาบ่อยๆก็ได้

แต่มันจะเป็นไปได้ไงก็เขาเองก็จำได้ว่าถูกรถชนหรือนั้นเป็นแค่การแสดง แต่จะไปหาคนที่หน้าตาคล้ายกับในฝันของเขาเองมาจาก

ไหน หากบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญก็ไม่บังเอิญเกินไปรึเปล่า ความคิดอันสับสนเริ่มตีกันไปมาในหัวสมอง

“อยู่นี่เองตามหาซะทั่ว” เสียงของสาวใช้สองนางทำให้เขาสดุ้งตื่นจากความคิด

มองไปที่นางทั้งสองที่แต่งตัวแบบโบราณพร้อมคำพูดที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากยุคอะไรซักอย่างหรือเป็นเรื่องจริง?

“ว๊าย! นายน้อยทำอย่างนั้นไม่ได้นะเจ้าคะ” หนึ่งในนั้นพูดขึ้นก่อนจะดึงเศษหญ้าที่เขากำลังคาบอยู่ในปาออก

โกคุเทระทำหน้าบิดเบี้ยวไปตามอารมณ์ ก่อนจะดีงเศษหญ้าอีกอันขึ้นมาคาบใหม่

“ยุ่งไรด้วยฟร่ะ!” บอกไปพร้อมอารมณ์ที่ขุนเคืองจนสาวใช้ทั้งสองเริ่มหวาดกลัว มองภาพตรงหน้าก่อนจะถอนหายใจ

“มีอะไร” ถามด้วยน้ำเสียงปกติของเขาแต่มันคงไม่ใช่ของทุกๆคน เพราะสาวใช้ทั้งสองกำลังตัวสั่นเหมือนเจ้าเข้า

“นะ นายท่านให้มาตาม ปะไปร่วมงานเลี้ยงในปราสาทเจ้าคะ” นายท่านคงหมายถึงหมอนั้นกับผู้หญิงคนนั้นสินะ

พอคิดมาได้ถึงตรงนี้อารมณ์ก็เริ่มเซ็งเต็มที่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาเองก็ต้องเดินตามสาวใช้เขากลับเข้าไป




บรรยากาศเงียบเป็นเป่าสากตั้งแต่ทางเดินจนไปถึงห้องภายในสุดที่มีพวกบ่าวไพร่มานั่งเรียงรายกันเพื่อต้อนรับ

ประตูไม้ถูกเลือนออกเบาๆเผยให้เห็นภายใน ห้องสี่เหลี่ยมกว้างที่ถูกตกแต่งอย่างมีสไตล์พร้อมกับเจ้าบ้านที่นั่งอยู่บนหัวสุด

ถัดมาก็ไม่รู้เป็นใครที่เขาไม่รู้จักกว่าอีกสิบ ร่างบางเดินอย่างเชื่องช้าแล้วทรุดนั่งลงตรงที่ว่างที่เหลืออยู่พร้อมกับนั่งแบบขัดสมาธิ

ไม่รู้เลยว่ามีสายดาดุๆหลายคู่จ้องมาที่เขา

“ต่ำ”เสียงเล็กๆใสๆดังมาจากริมฝีปากคู่นั้น โกคุเทระมองหน้าของหญิงสาวอย่างไม่เข้าใจ

โนะอิทำสีหน้าเมินเฉยขณะที่อาหารถูกยกออกมา

“อะไรคือต่ำ?” ถามด้วยความไม่เข้าใจสุดขีด

“นี่เจ้าหยอกย้อนข้ารึ” แสดงน้ำเสียงและสีหน้าที่กำลังอาการณ์โกรธ ก่อนจะนึกขึ้นได้แล้วปั่นหน้าเป็นปกติ

“ก็เจ๊เล่นพูดอะไรไม่รู้เรื่องเลยนี่ว้า” ส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอพอเป็นพิธี ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะเรื้อที่ดังมาไม่หยุด

“เอาล่ะๆ อย่าทะเลาะกันเลยนะเดี่ยวอาหารจะจืดชืดหมด” ท้ายสุดร่างสูงก็พูดขัดจังหวะ ความเงียบเริ่มเข้ามาแทนที่

และถ้าเขาสายตาไม่ฟ่าฟางก็สาบานได้เลยว่าแอบเห็นสายตาที่คาดโทษมาจากดวงตาคมคู่นั้น

แต่นั้นก็แค่แวบเดียว แวบเดียวจริงๆ

เพราะความหิวจึงทำให้เขาสวาปามอาหารตรงหน้าอย่างไม่ยั้ง ไม่ได้ใส่ใจกับสายตาทุกคู่ที่กำลังจ้องมาเลยสักนิด



ว่ากันว่านายน้อยแห่งปราสาทชิงุเระโซเอนนั้นงดงามยิ่งนัก ช่างไม่ผิดเพี้ยนสมคำล่ำลือ แต่ว่า…(ละไว้ในฐานที่เข้าใจ)



“เอ้า! มองอะไรกันฟร่ะ!กินๆเข้าไปสิ” ผู้เป็นเจ้าบ้านลมแทบจับกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของคนตรงหน้านี่

“เจ้ามากับข้า” ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ แต่เพราะเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปเขาเองก็อยากจะกำราบมาซะดื้อๆ

“ไปไหนฟร่ะ!” คนฟังกลับถามตอบทั้งๆที่ยังมีข้าวอยู่เต็มปาก แต่เพราะแรงฉุดกระชากทำให้เขาต้องตามออกไปอย่างขัดเสียไม่ได้





ถูกเหวียงลงกับพื้นอันเย็นชืดที่ห้องเก็บของใกล้ๆ ถึงไม่ค่อยเข้าใจอะไรแต่ตอนนี้ก็รู้ได้ว่ามันไม่ปลอดภัยสำหรับตัวเขาแน่

มือใหญ่รั่งใบหน้าขึ้นมาก่อนจะบีบกร้ามไว้แน่น

ว่าแล้วว่าหมอนี่ต้องเป็นคนแบบนี้แอบเห็นนัยน์ตามันส่อแววพิรุธออกมาแม้งๆ

แต่นี้มันไม่ใช่เวลาที่แกจะมาดีใจที่เดาถูกนะเฟ้ย ต้องหาทางหนีไปให้ได้ ร่างบางกร่นด่าตัวเองอยู่อย่างนั้น

ไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ส่งสายตาแบบใหนออกไป แววตาตื่นตระหนกและตกใจแต่ก็ยังพยายามที่จะสู้

แววตาของลูกกวางน้อย ไม่บ่อยนักที่ข้าจะได้เห็น

“เจ้าคิดจะทำอะไร? เรียกร้องความสนใจจากข้างั้นรึ? ขอบอกเลยนะว่าทำถูกแล้วล่ะ เพราะมันได้ผลทีเดียว”

ยิ้มเย็นๆส่งให้คนตรงหน้า ทันได้คิดอะไรร่างสูงก็จัดการซกไวร้ซอกคอเขาอย่างไม่ปราณี

ไม่มีความอ่อนหวาน ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่ทำเพื่อสนองอารมณ์ของตัวเองเท่านั้น

บ้ารึเปล่าอะไรว่ะเนี่ย เขากำลังถูกผู้ชายด้วยกันกอดงั้นเรอะไม่ได้การล่ะ รวบรวมสติให้กลับมาโดยเร็วพร้อมกับกวาดสายตาไปทั่วห้อง

แอบเห็นทางสว่างอยู่ริบหรี่ มือบางค่อยๆเอื้อมไปคว้าขวดสาเกที่ว่างอยู่ในลังไม้ แล้วค่อยๆยกขึ้นอย่างช้าๆ


เพล้ง!


ได้ผลสาเกราคาแพงถูกฟาดลงบนหัวคนตรงหน้าอย่างจังพร้อมกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

โกคุเทระรีบตะกายออกมาจากรัศมีของร่างสูง นี่เขาชักจะฝันมั่วไปทุกทีแล้ว

เห็นหยดเลือดเริ่มใหลออกมาช้าๆจนอาบศรีษะของคนตรงหน้า

“กรี๊ดดดด” หันไปตามเสียงร้องเห็นโนะอิกับชายฉกรรณ์วิ่งกรูกันเข้ามานับสิบ

“ลอบสังหาร จับมันเอาไว้” ตกใจกับคำสั่งที่ออกมาจากปากเล็กๆนั่น

เปล่านะไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าใครซะหน่อย มือบางรีบโยนเศษขวดที่ยังถือไว้ออกไปไกลๆ

แต่แล้วก็รู้สึกมึนๆที่หัวคล้ายกับโดนของหนัก ก่อนโลกทั้งโลกของเขาจะดับไป


หากเขาฝันไปจริงๆก็รีบตื่นขึ้นมาเถอะนะ


ลืมตาขึ้นเพราะกลิ่นอับชื่นจนฉุนจมูก มองไปรอบๆด้านเห็นเพียงความมืด

ยังดีที่แสงจันทร์ยังพอสาดส่องออกมาจากช่องเล็กๆตรงหน้าต่างบานเดียวในห้อง

ลุกขึ้นเพื่อมองสำรวจไปรอบๆ ได้ยินเสียงโซ่กระทบกันเบาๆก่อนจะใช้มือลูบไปตามแขนกับขา

ถูกล่าม? ริมฝีปากบางเริ่มสั่นระริกนี่มันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ

“กลัวละสิ” สดุ้งกับเสียงที่ดังมาจากอีกฟากหนึ่ง

“ที่ไหน” ชักจะเบื่อกับคำถามนี่เต็มที แต่ก็ยังต้องใช้ถาม ได้ยินเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนเสียงแก่ๆนั้นจะฟังดูสั่นเครือ

“คุกใต้ดิน”


Tbc.

เรื่งชัจะมั่วกันไปใหญ่ อย่างน้อยคนเขียนเองก็รู้สึกได้
อ่า
โฮกกกกกกกกก (วิ่งหลบไปร้องไห้อยู่หลังโอ่งT^T)
กระชิกๆ
แอบมุดออกมาโค้งงามๆให้ท่านผู้อ่าน

- - ตกลงมันคือ เราก็ งงนิดๆๆ - -* มันเกิดอะๆไรขึ้นกับโกคุจังง - *

ใคร????
ใครคุยกะหนูโกคุตอนสุดท้าย???

แล้ว...แล้ว...
ใครก็ได้เอานังชะนีนั้นไปเก็บที!!!
(ขออภัยที่ไม่สุภาพนะค่ะ...มันรู้สึก...พุ่งปรี้ด)

และถ้าจะเอาไปเก็บ...
ฝากเอายามะหมกป่าด้วยได้ไหมค่ะ?
(โดน 8059 เอฟซีรุมกระทืบ)

ชอบพล็อตมากมาย วาสชอบอ่านแนวแอบงง (หมายความว่ายังไงเนี่ย???)
สนุกค่ะ (ยิ้ม)
มาอัพต่อด่วนเลยนะค่ะ
(แต่กะอยู่แล้วละค่ะว่าท่านต้องมาเร็ว/หัวเราะ)

5555555+++

นอกเรื่องก็ไม่เป็นไรค่ะ
เราชอบแบบนี้มากกว่า

ไอบทท่าทีอ่อนหวานอ่อนช้อยนั่น มันไม่เหมาะกับโกคุเท่าไหร่หรอก
มันต้องเถื่อน!!! ต้องดิบ!!! แต่ก็แพ้ยามะอยู่ดี 55555
กรี๊ดดดดๆๆๆๆๆ โอ๊ยชอบ หุหุ

โฮ้ยยยยย ถูกใจโกเคะค่ะ
ภาพพจน์หญิงงามหายหมดแล้วลูกเอ๊ยยยย ฮา

ยามะอย่าซื้อบื้อ ของดีหลุดมาสมัยไหนไม่รู้มาอยู่ตรงหน้าแล้วนะเฟร่ยยยยยยย


ว่าแต่ก๊กคุงโดนจับเข้าคุกซะแล้ว...ทีนี้จะเป็นยังไงต่อละคะเนี่ย ลุ้นจังเลย
....จะมีพูดถึงยามะกับโกคุ(?)ที่ยุคปัจจุบันรึเปล่าคะ....


รออ่านต่อเน้อ^_^~