•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Chain of Love

Pairing : 69 TYL x 27

Rate : PG-?? /NC ในอนาคต

Author : Lucasia


------------------------------------------

Chapter 1






ท่ามกลางบรรยากาศที่ครึกครื้นของนครหลวง โตเกียวในยามกลางวัน เสียงพ่อค้าและแม่ค้าต่างดังเซ็งแซ่กันทั่วทั้งตลาด เหล่าผู้คนออกมาเดินจับจ่ายซื้อของ กันขวักไขว่ตั้งแต่วัยหนุ่มสาวจนกระทั่งวัยชรา ไม่ไกลจากบรรยากาศที่ครื้นเครงเหล่านั้น มีคฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ หากแต่คฤหาสน์หลังนั้นกลับไม่ดูหรูหราอย่างที่ใครๆคาดคิด ดูทั้งเก่าและทรุดโทรมตามกาลเวลา กำแพงสูงที่ห้อมล้อมตัวคฤหาสน์นั้นต่างก็มีรอยแตกและผุพัง จนเป็นรูโหว่สามารถมองเห็นเข้าไปในตัวบ้านเลยทีเดียว สวนที่น่าจะอุดมสมบูรณ์ไปด้วยต้นไม้และดอกไม้นานาพันธุ์ กลับดูแห้งแล้งไร้ชีวิตชีวา ต้นไม้สูงที่ควรจะเขียวชอุ่ม ใบกลับร่วงโรยอยู่ที่พื้น ภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์แห่งนี้มีเสียงสนทนาเล็ดลอดออกมาเพียงเบาบาง








“ ข้าน้อยจะขอเรียนถาม ท่านอีกสักครั้งนะขอรับ ว่าจะรับขอเสนอที่ทางตระกูลของเราหยิบยื่นให้หรือไม่”เสียงแหบพร่าที่บ่งบอกถึงอายุของผู้พูดได้อย่างชัดเจนว่าผ่านโลกมานานเพียงใด ชายแก่ในชุดยูคาตะสีน้ำตาลเข้มกล่าวกับคู่สนทนาของตนด้วยท่าทีนอบน้อม อย่างรู้ได้ว่า อีกฝ่ายนั้นมีศักดิ์สูงส่งกว่าตน







“ถ้าหากทางเราไม่คิดจะรับข้อเสนอของ เจ้านายของเจ้า จะว่าอย่างไร” ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือใหญ่จับยกถ้วยชาที่วางอยู่ที่ข้างตนยกขึ้นจิบเพื่อดับกระหายให้กับลำคอที่แห้งผาก ในขณะที่สมองก็ครุ่นคิดกับข้อเสนอที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้







“ท่านก็น่าจะทราบดีนะขอรับ ในตอนนี้ตระกูลของท่านกำลังตกที่นั่งลำบาก และสิ้นอำนาจลง หากตอนนี้ท่านไม่รับข้อเสนอของตระกูลเรา ข้าน้อยคิดว่าอีกไม่นานตระกูลอาจจะต้องล่มก็ได้นะขอรับ” เสียงแหบพร่าของชายแก่ ทำให้อีกฝ่ายถึงกับชะงักมือ นัยน์ตาสีทองประดุจราชสีห์จ้องเขม็งไปยังผู้พูด ที่เมื่อเห็นดวงตาที่จ้องมายังตนก็ยังคงรอยยิ้มไว้บนใบหน้า





“เจ้าคิดจะข่มขู่ข้าอย่างนั้นรึ” เสียงที่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้น






“ข้าน้อยมิอาจกล้าจะข่มขู่ท่าน หากแต่ทั้งหมดที่กล่าวมานั้นเป็นความจริง ท่านเองก็น่าจะรู้มิใช่หรือขอรับว่ากำลังถูกทางราชสำนักกดดัน หากเป็นเช่นนี้ต่อไป แม้แต่คฤหาสน์หลังนี้ท่านก็คงรักษาไว้ไม่ได้ ท่านอิเอมิตสึ”





“แล้วเพื่อไม่ให้เป็นเช่นนั้น เจ้านายของเจ้า อยากจะได้ลูกชายของข้าไปอย่างงั้นรึ”





“ขอรับ ทั้งหมดเป็นความประสงค์ของท่านเจ้าบ้านของเรา ที่อยากจะได้ท่านซาวาดะ สึนะโยชิไปเป็นบุตรบุญธรรม”





“เจ้าบ้านตระกูลโรคุโดคนปัจจุบันที่แสนจะทำตัวเป็นปริศนา แม้กระทั่งใบหน้าของตนเองน้อยคนนักที่จะได้เห็น แล้วจะให้เราวางใจยกลูกชายได้อย่างไรกัน” ซาวาดะ อิเอมิตสึกวาดสายตามองชายแก่ตรงหน้าเข้าอย่างพิจารณา แต่ชายต่างตระกูลกลับเพียงหัวเราะออกมาเบาๆ




“ข้าน้อยไม่มีอะไรที่จะทำให้ท่านไว้วางใจนายของของข้า เพียงแต่ทางเรายื่นข้อเสนอที่คิดว่าดีที่สุดให้แก่ท่านได้พิจารณาก็เท่านั้น”





“ข้าสงสัยว่าทำไม เจ้าบ้านของเจ้าถึงต้องอยากได้ลูกของเราไปเป็นบุตรบุญธรรมนัก”ร่างใหญ่ของเจ้าตระกูลซาวาดะกล่าวถามอย่างขัดข้องใจ





“ต้องขออภัยด้วยขอรับ ดังที่กล่าวไปนั้น ทั้งหมดเป็นความประสงค์ของนายท่านของข้าน้อยขอรับ ข้าน้อยมิอาจตอบได้ แต่หากถ้าท่านยอมส่งตัวท่านซาวาดะ สึนะโยชิ มาให้กับทางตระกูลเรา ทางเรายินดีช่วยเหลือท่านในทุกๆเรื่องขอรับ”
“เจ้าพูดเหมือนจะให้ข้าขายลูกตัวเองอย่างนั้นรึ”





“ข้าน้อยมิได้หมายความเช่นนั้น แต่ถ้าท่านคิดเช่นนั้นก็สุดแล้วแต่ท่านเถอะขอรับ”ชายวัยกลางคนเงียบไปชั่วอึดใจก่อนจะทอดถอนหายใจออกมาเบาๆ





“ขอเวลาข้าปรึกษากับภรรยาของข้าก่อนก็แล้วกัน นางรักลูกของนางมาก”ใบหน้าคร้ามเข้มยังคงตรึงเครียด





“งั้นวันพรุ่งข้าน้อยจะมารับคำตอบ หากท่านยินดีจะตกลง อีก 3 วันข้าน้อยจะมารับตัวท่านซาวาดะ สึนะโยชิไปนะขอรับ วันนี้ข้าน้อยต้องขอลา” ชายแก่กล่าวลาและโค้งตัวให้กับอิเอมิตสึ






ปึก !




เสียงบานประตูไม้ถูกปิดลง ความเงียบนั้นกลับมาครอบคลุมในห้องอีกครั้ง ร่างใหญ่ของอิเอมิตสึครุ่นคิดกับข้อเสนอที่ยากจะปฏิเสธ ตระกูลของเขากำลังลำบากอย่างถึงที่สุด หากปฏิเสธข้อเสนอนี้ไปเท่ากับตั้งตัวเป็นปฏิปักษ์กับตระกูลโรคุโดซึ่งเป็นตระกูลที่ใหญ่และทรงอำนาจที่สุดในตอนนี้ เจ้าบ้านโรคุโดคนใหม่พึ่งขึ้นมาดำรงตำแหน่งได้เพียง สามปีก็ขยายอำนาจของตระกูลไปยังกว้างขวาง นับว่าเป็นคนที่น่ากลัวเลยทีเดียว อีกประการหนึ่ง ถ้าเปล่อยเป็นเช่นนี้ต่อไป ตระกูลของเขาจะต้องล่มเป็นแน่ จากสภาวะข้าวยากหมากแพง ทำให้ทางราชำนักต้องปลดขุนนางระดับสูงออกเพื่อเป็นการลดรายจ่าย และเขาก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย ครุ่นคริดแล้วก็ต้องทอดถอนหายใจอีกครา ก่อนที่นัยน์ตาคมจะเลื่อนสายตาไปยังบานประตูที่ถูกเลื่อนออก ร่างของหญิงสาวผมสีน้ำตาลนามซาวาดะ ผู้เป็นภรรยาก็เดินเข้ามาภายในห้อง หญิงสาวร่างเล็กในลงตรงตำแหน่งข้างๆผู้เป็นสามี มือเรียวขาวกอบกุมมือของคนรัก นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลเข้มจับจ้องใบหน้าของผู้เป็นสามี







“มีเรื่องอะไรที่ชั้นพอจะช่วยได้รึเปล่าคะ คุณ” เสียงหวานเอ่ย เธอรู้ตัวดีว่าตอนนี้ตระกูลนั้น กำลังตกต่ำ แต่เธอไม่อาจจะช่วยอะไรได้เลย





“ข้ามีเรื่องจะต้องขอร้องเจ้านานะ”ว่าแล้วอิเอมิตสึก็จำต้องเล่าเรื่องที่สนทนากับพ่อบ้านตระกูลโรคุโดให้ภรรยาฟัง




.........ดวงใจของภรรยา เมื่อได้ฟังที่สามีของตนกล่าวมานั้น แทบจะแตกสลาย เมื่อรู้ว่าไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากจะต้องส่งตัวลูกชายเพียงคนเดียวของเธอและเขาให้กับอีกตระกูลหนึ่ง ...........





“เจ้าคิดว่าอย่างไรนานะ” ดวงตาสีทองของสามีจดจ้องใบหน้างามของภรรยาที่เศร้าหมองลง เมื่อได้ยินเรื่องราวทั้งหมด ร่างบางเอนซบลงบนไหล่ของสามี






“ชั้นเข้าใจแล้วค่ะ แต่ชั้นอยากให้ซือคุงเป็นตัดสินใจด้วยตัวเองค่ะ ว่าตัวเขาอยากจะไปรึเปล่า” หญิงสาวกล่าวออกมา






“ข้าก็คิดว่าควรถามความเห็นของสึนะก่อน”นัยน์ตาสีทองหลุบต่ำลง ด้วยความผิดที่จุกตันอยู่ในอก ความผิดทั้งหมดมันเกิดที่เขา บริหารบ้านไม่ดี ทำให้ครอบครัวของตนต้องตกต่ำลงถึงเพียงนี้ ตระกูลที่เคยยิ่งใหญ่ในอดีตกับต้องมาพังพินาศด้วยมือของเขา ถึงกระทั่งต้องขายลูกตัวเองเพื่อความอยู่รอด ห้วงคิดของผู้เป็นบิดาถูกขัดลงด้วยเสียงเลื่อนเปิดของประตู ร่างเล็กเกินชายในชุดยูคาตะสีส้มอ่อน เนตรกลมโตสีน้ำตาลอ่อนถูกประดับอยู่บนใบหน้าขาวให้ดูอ่อนหวานน่ารักยิ่งขึ้น ซาวาดะ สึนะโยชิก้มหัวเป็นเชิ่งขออนุญาต ร่างเล็กของเด็กชายวัย 16 ปี ชานเข่าข้ามาภายในห้องที่ถูกปูด้วยเสื่อทาทามิอย่างเรียบร้อย ก่อนจะนั่งลงบนเบาะตรงหน้าผู้เป็นพ่อ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเงยสบกับผู้เป็นพ่อ ก่อนจะกล่าวขออภัย





“ขอโทษจริงๆ ครับ ที่แอบฟังที่พวกท่านพ่อและท่านแม่คุยกัน”เสียงหวานใสเอยกับบิดาและมารดาของตน นัยน์ตาคู่งามมองบุคคลผู้ให้กำเนิด ที่ยามนี้ร่างของผู้เป็นมารดาสั่นอย่างยากจะกัดกั้นอารมณ์






“ไม่เป็นไรหรอกสึนะ เมื่อกี้เจ้าคงได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้วใช่มั้ย”บิดาเอ่ยถามร่างบางของลูกชาย

“ครับ เรื่องที่ตระกูลโรคุโดจะรับผมเป็นลูกบุญธรรม”





“แล้วลูกคิดว่ายังไงล่ะ สึนะ”
“ ผมคิดว่า ผมจะไปเป็นลูกบุญธรรมของตระกูลโรคุโด ตามที่เขาต้องการครับ”เสียงหวานเอ่ยอย่างมั่นคง ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววมุ่งมั่นจนบิดายากที่จะขัด








“ลูกคิดดีแล้วนะ ถ้าลูกไป ลูกอาจจะไม่ได้กลับมาที่บ้านนี้อีก”เสียงห้าวของบิดากล่าว ในขณะที่มือใหญ่โอบกระชับไหล่ของภรรยาที่สั่นระริก







“ผมคิดดีแล้วครับ ถ้าหากผมไม่ไป บ้านนี้อาจจะต้องถูกยึด และทั้งท่านพ่อและท่านแม่ก็ต้องเศร้า ผมคิดว่านี่เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด”ร่างบอบบางหากแต่เข้มแข็ง จนอิเอมิตสึต้องจ้องมอง

.........เด็กที่ขี้แย ในวันวาน เติบโตถึงขนาดนี้แล้วหรือ.........






“ฮึกๆๆ ซือคุง ซือคุง” ร่างของนานะโผเข้ากอดลูกชายร่างเล็กของตน หยาดน้ำใสหลั่งไหลออกจากดวงตาคู่สวย ซึมชื่นลงบนเสื้อของผู้ที่อยู่ในอ้อมกอด






“ท่านแม่จะร้องไห้ทำไมกันครับ ผมแค่ไปเป็นลูกบุญธรรมของบ้านนั้นเท่านั้นเอง ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”สึนะปลอบใจมารดาที่กระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น





“ขอบใจลูกจริงๆ สึนะ” อ้อมแขนอันแสนอบอุ่นของผู้เป็นพ่อโอบกอดทั้งภรรยาและลูกชายของตน สึนะหลับตาลงหวังจะซึมซับอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นและอ่อนโยนของผู้เป็นที่รักทั้งสองไว้ให้นานที่สุด จนกว่าจะถึงเวลาที่ต้องจากกัน






3 วัน ผ่านไป




รถเทียมวัวคันใหญ่ถูกจอดเทียบยังหน้าประตูคฤหาสน์ใหญ่แห่งหนึ่ง ซึ่งดูหรูหราและใหญ๋โตที่สุดเท่าที่สึนะเคยเห็นมา นัน์ตาสีน้ำตาลคู่สวยมองลอดผ่านม่านไม้ไผ่ที่ล้อมทั้งสี่ด้านของรถเทียมวัวคันนี้ ไม่นานนักม่านไม้ไผ่ด้านหน้าของร่างเล็กก็ถูกเลิกขึ้น พร้อมกับร่างของชายแก่ผู้เป็นพ่อบ้านประจำตระกูลโรคุโดเปิดขึ้น






“ถึงแล้วขอรับคุณหนู เชิญลงจากรถได้เลยขอรับ”เสียงแหบพร่าของผู้เจนโลกบอกกับร่างเล็ก พร้อมกับผายมือออกไป สึนะยิ้มให้กับชายแก่คนนั้น ก่อนจะทำตามอย่างว่าง่าย ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยย่นยิ้มตอบกลับอย่างเป็นมิตร ก่อนจะออกเดินนำสึนะเข้าไปยังประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ เมื่อร่างเล็กก้าวเข้าสู่ประตูคฤหาสน์ ก็ต้องตะลึงไปกับภาพเบื้องหน้า สวนหินแบบญี่ปุ่นขนาดใหญ่ถูกประดับตกแต่งไว้อย่างสวยงามและดูประณีต อีกทั้งภายในรั้วบ้านแห่งนี้ยังดูใหญ่กว่ามองจากภายนอกหลายเท่า ทั้งสระน้ำขนาดใหญ่มีสะพานไม้ทอดข้ามไปยังฝั่งตรงข้าม และเรือนใหญ่ที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยน้ำ ภาพทั้งหมดตรงหน้าเข้านั้นดูสวยราวกับอยู่บนสวรรค์





“เชิญทางนี้เลยครับ คุณหนู สึนะโยชิ”ชายแก่เอ่ย





“อะ...ครับ ถ้าให้ดีเรียกผมว่า สึนะก็ได้ครับ คุณ...”






“ทานากะ ขอรับ กระผมชื่อทานากะ”ชายแก่โค้งให้ยังนอบน้อมแก่ผู้ที่ถามชื่อของตน จนสึนะต้องรีบโค้งตัวรับ





“ก่อนอื่นกระผมจะพาคุณหนูไปแต่งตัวก่อนจะพบนายท่านนะขอรับ”ว่าแล้วทานากะก็ออกเดินนำสึนะไปยังเรือนหลังเล็ก ที่ดูจะไม่เล็กสำหรับคนทั่วไป ร่างบางมองตัวเรือนโดยรอบๆที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหราทีเดียว ตลอดทางเดินมีคนรับใช้ก้มหัวให้เขาอย่างมากมาย





“นี่จะเป็นที่อยู่ของคุณหนูสึนะนะขอรับ และจะมีหญิงรับใช้อยู่ภายในนี้อีก 2 คน”





“ครับ ทั้งเรือนนี้ผมอยู่คนเดียวหรอครับ”เสียงหวานเอ่ยถามกับทานากะ ที่บัดนี้เรียกคนใช้หญิง 2 คน เข้ามาในห้อง




“ขอรับ ทั้งเรือนนี้เป็นของคุณหนูสึนะ หรือว่ามันคับแคบไปหรือขอรับ กระผม จะได้จัดเรือนใหม่ให้คุณหนู”





“ปละ...เปล่าครับ มันใหญ่ไปทั้งหากล่ะครับ ที่จริง ผมอยู่ไหนก็ได้อยู่แล้วครับ…….เดี๋ยว!!!! เดี๋ยวครับ จะทำอะไรผมน่ะครับ”เสียงหวานเอ่ยตอบ ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อสองสาวคนใช้ กำลัง จะจับเขาแก้ผ้า!!!





“แหม ไม่ต้องอายไปหรอกเจ้าค่ะ พวกเราแค่จะเปลี่ยนเสื้อให้คุณหนูสึนะเท่านั้นเอง” สาวใช้หมายเลขหนึ่งบอก มือของเธอก็ยังไม่ละไปจากยูคาตะของเขา





“ไม่เป็นไรครับ ผมเปลี่ยนเองได้ หวา..........”สึนะพูดในขณะที่มือเล็กก็พยายามปัดป่ายมือปลาหมึกของสาวใช้ทั้งสอง





“ให้เขาทำเถอะขอรับ คุณหนู สึนะ เพราะ มันเป็นหน้าที่ของพวกเขา” ทานากะไม่ช่วยอะไรเลย สึนะได้แต่ถอนหายใจและจำยอมให้สองสาวมือไวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับเขา



.............แต่เดี๋ยวก่อน...............




...........ทำไม..................






............ทำไม..............






...........ทำไม เขาถึงต้องใส่กิโมโนด้วยเล่า !!!!!!!..........



.........เขาเป็นผู้ชายนะ ใส่อย่างนี้มันไม่แมนเอาเสียเลย.......




ส่วนเหตุผลของพวกเธอที่เปลี่ยนเอาชุดของเขาไปน่ะหรอ




“ต๊ายย! คุณหนูสึนะผิวดีจังเลยนะเจ้าคะ ดิชั้นว่า ใส่กิโมโนน่าจะเข้ากว่านะเจ้าคะ เธอว่าอย่างนั้นมั้ย โซระ”สาวใช้เบอร์หนึ่งหันไปบอกกับสาวใช้เบอร์สอง นี่พวกเธอไม่คิดจะถามความเห็นของคนที่โดนจับแต่งเลยสักนิด





“ชั้นก็ว่าอย่างนั้นแหละ ซาระ ชั้นว่าใส่กิโมโนตัวนี้ดีกว่านะ”สาวใช้เบอร์สองตอบกลับด้วยสีหน้าเริงร่า พร้อมกับชูกิโมโนสีม่วงอ่อน และโอบิสีแดงสวย แค่นั้นสึนะถึงกับต้องสั่นระริก



“ผมว่า อย่าดีกว่านะครับ ผมเป็นผู้ชายนะครับ ใส่กิโมโนมัน ผมว่าไม่เข้าหรอกครับ”สึนะส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก ยิ้มแห้งส่งให้พวกเธอ





“คุณหนูหน้าตาน่ารักจะตาย มาให้พวกเราใส่ดีๆ ดีกว่านะเจ้าคะ”โซระว่าพร้อมกับหยิบโอบิสีแดงไว้ในมือ




------------ม่ายยยยยยน้า------------สึนะได้แต่โหยหวนในใจ





ร่างบางที่บัดนี้อยู่ในชุดกิโมโนสีม่วงอ่อนสาวเท้าตามพ่อบ้านประจำตระกูลโรคุโดไปยังเรือนใหญ่ ทานากะหยุดลงอยู่หน้าประตูไม้บานสวย ที่บนประตูถูกวาดด้วยภาพวาดงดงาม ทานากะเอ่ยขออนุญาตก่อนจะเลื่อนประตูออก ชายแก่ผายมือให้ร่างเล็กเข้าไปก่อน และปิดประตูลง ร่างเล็กได้แต่ก้าวเข้าไปโดยสายตายังคงจับจ้องอยู่ที่พื้น ไม่คิดจะหันไปมองข้างหน้าเลยด้วยซ้ำ สึนะเดินไปนั่งยังที่ที่มีเบาะนุ่มชั้นดีเตรียมไว้ โดยเนตรกลมโตยังไม่ละไปจากพื้นที่ถูกปูด้วยเสื่อทาทามิชั้นดี สึนะได้ยินเพียงเสียงฝีเท้าที่สาวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ และหยุดลงตรงหน้าเขา ห่างออกไปไม่มาก สึนะรู้เพียงว่าอีกฝ่ายได้นั่งลงแล้ว






“ไม่คิดจะเงยหน้าขึ้นมาหน่อยหรือครับ”เสียงทุ้มนุ่มต่างจากที่สึนะคิดไว้มากเอ่ยขึ้น ใบหน้าหวานค่อยๆเงยขึ้นมองเบื้องหน้า และ ก็เป็นอีกครั้งที่สึนะต้องตกใจ เมื่อคนที่อยู่ตรงหน้าเขาไม่ใช่ชายแก่ที่เขาเคยจินตนาการไว้แม้แต่นิดเดียว ชายหนุ่มอายุประมาณยี่สิบกลางๆ ในชุดยูคาตะสีน้ำเงินเข้มขีบกับผิวขาวซีดเหมือนคนที่ไม่ค่อยจะต้องแสงแดด ใบหน้าคมคายได้รูปที่มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่ จมูกโด่งเข้ากับรูปหน้า ดวงตาต่างสีที่ดูมีเสน่ห์ดึงดูดได้อย่างน่ากลัว ริมฝีปากบางเฉียบที่ขนาดผู้หญิงเห็นแล้วยังต้องอิจฉา ปอยผมสีน้ำเงินเข้มยาว ละลงกับใบหน้าบางส่วน และยาวจรดพื้นยามเมื่ออีกฝ่ายนั่งลง ดูเหมือนคนที่ถูกจ้องจะรู้ตัว จึงยิ้มให้กับสึนะน้อย จนทำให้อีกฝ่ายถึงกับหน้าแดง





..............ไม่ยักรู้ว่า ตระกูลนี้มีลูกชายกับเขาด้วย..........แล้วจะรับเรามาเป็นลูกบุญธรรมเพื่ออะไรกันล่ะ.......หรือว่า

จะให้เขามาเป็นเมียน้อย.......... สึนะยิ่งคิดหน้าก็ยิ่งซีด





ร่างสูงมองร่างบอบบางหน้าหวานของร่างบางที่พักๆก็แดง พักๆก็ซีด ร่างสูงยอมรับเลยว่า ครั้งแรกที่ได้เห็นคนตรงหน้าเขาก็ตะลึงไปเล็กน้อย เมื่อเห็นร่างเล็กในชุดกิโมโนสีม่มวงอ่อน เดินเข้ามา ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตดูสดใส ใบหน้าสวยหวานเกินชาย บวกกับผมสีน้ำตาลนุ่มที่เริ่มยาวละต้นคอ ทั้งหมดในสายตาเขามันดูน่ารัก





.............ไม่คิดว่า โตมาจะน่ารักขนาดนี้.............





“อะ....เอ่อ ผะ...ผมไม่ทราบว่าท่านเจ้าบ้านจะมีลูกชายด้วย”เสียงหวานเอ่ยถามเขาอย่างกล้าๆกลัวๆ นัยน์ตากลมโตมองไปยังใบหน้าคนที่สูงวัยกว่า ซึ่งคนที่ได้ยินยังต้องกลั้นยิ้มแล้วแกล้งถามเสียงเรียบ






“แล้วถ้ามีลูกชายแล้วทำไมหรือครับ”





“อ่า....คือว่า ผม ผมไม่ได้คิดจะมาแย่งสมบัติอะไรกับคุณนะครับ ไม่ได้คิดจริงๆ คือผมสงสัยบางอย่างน่ะครับ”เมื่อสึนะเห็นอีกฝ่ายถามเสียงเรียบก็รีบออกตัว ทันที พร้อมกับผงกหัวเชิงขอโทษ ปฏิกิริยาที่แสนจะไร้เดียงสานั้นทำให้คนที่เห็นอยากจะแกล้งขึ้นมา





“แล้วคุณสงสัยเรื่องอะไรกันล่ะครับ”





“คือผมสงสัยว่า ทำไมท่านเจ้าบ้านถึงต้องรับผมเป็นลูกบุญธรรมด้วยล่ะครับ ในเมื่อเขามีคุณอยู่แล้ว”เสียงหวานไม่สมชายเอ่ยถามร่างสูง





“แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะครับ”ร่างสูงตอบกลับคำถามด้วยคำถาม เล่นเอาคนตัวเล็กถึงกับขมวดคิ้ว






“ถ้าผมรู้ ผมคงไม่ถามคุณหรอกครับ” ดูถ้าเขาจะดีกับคนตรงหน้านี้ยากเสียแล้ว กวนประสาทกว่าที่เห็นภายนอกจริงๆ เมื่ออีกฝ่ายตอบกลับมา ร่างสูงก็เพียงแต่หัวเราะเบาๆ …….ปากร้ายกว่าที่คิด





“เขาคงให้คุณมาทำแบบนี้ล่ะมั้งครับ”ว่าแล้วมือใหญ่ก็ผลักร่างเล็กลงกับพื้น ร่างเล็กที่รู้ว่ากำลังจะล้มก็คว้าเอาอีกฝ่ายลงมาด้วย กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ร่างเล็กกำลังโดนคนตัวโตกว่าคร่อมเอาไว้ด้านบน






“ไม่คิดว่าคุณจะเร่าร้อนขนาดนี้นะครับเนี่ย คึหึหึ”ประโยคกวนประสาทพร้อมกับเสียงหัวเราะที่แสนเจ้าเล่ห์ ทำให้คนฟังถึงกับหน้าแดงก่ำ ซึ่งไม่รู้ว่าโกรธหรืออายกันแน่ มือเล็กพยายามดันคนตัวใหญ่ออกไป แต่กลับโดนมือใหญ่คว้าเอาไว้และกดลงแนบกับพื้น






“คุณจะ จะทำอะไร”ร่างเล็กร้องอย่างตกใจเมื่อถูกตรึงไว้กับพื้น อย่างสมบูรณ์






“แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะครับ คึหึหึหึ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยข้างหูก่อนจะเป่าลมเบาๆ คนโดนกระทำหน้าแดงก่ำทำอะไรไม่ถูก สัญชาตญาณของผู้ชายที่ดี(?)กำลังเตือนว่า ชักจะไม่สวยแล้ว






“ปละ...ปล่อย ปล่อยผมนะ”เสียงหวานติดขัด พยายามฝืนแรงลุกขึ้น แต่ก็ถูกจับกดลงไปอีกครั้ง สึนะหลับตาปี๋เมื่อเห็นใบหน้าคมโน้มลงมาในระยะประชด จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆของอีกฝ่ายที่คลอเคลียที่ผิวแก้ม ก่อนจะกดจมูกโด่งบนผิวแก้มนวลไปหนึ่งฟอด






“คึหึหึ ผมล้อเล่นน่ะครับ”ร่างสูงลุกขึ้นและกลับไปนั่งที่นั่งของตนเองตามเดิม ส่วนคนโดนขโมยหอม ก็หน้าแดงก่ำ แล้วรีบเด้งตัวลุกนั่งขึ้นมา





“อย่าทำหน้าเหมือนเสียดาย ที่ผมไมทำต่อสิครับ”วาจาหยอกล้อ ออกจากริมฝีปากสวยของร่างสูง






“คระ....ใคร ใครอยากให้คุณทำต่อกัน”ร่างเล็กเอ่ยออกมาทั้งๆที่หน้าตัวเองแดงก่ำจนน่าพิศ ซึ่งมุคุโร่ทำเพียงหัวเราะเบาๆเท่านั้น






“งั้น ขอตอบคำถามของคุณเลยละกันนะครับ เขาคนนั้น แค่อยากจะช่วยเหลือบ้านของคุณก็เท่านั้นแหละครับไม่ได้มีจุดประสงค์อย่างอื่นหรอกครับ แต่ไม่คิดว่าคุณจะคิดไปไกล”





“ผม ผมไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย”





“หน้าของคุณ มันฟ้องอยู่แล้วครับ ว่าคิดลามก”ว่าแล้วก็จิ้มเข้าที่หน้าผากของสึนะ จนคนตัวเล็กเกือบหงายหลัง พอตั้งหลักได้คนตัวสูงก็โดนค้อนใส่ขวับทันที คนโดนค้อนก็ได้แต่หัวเราะน้อยๆ






“แล้วท่านเจ้าบ้านอยู่ตรงไหนล่ะครับ ผมอยากจะขอบคุณเขานาะครับ”ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบๆห้อง ซึ่งไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่น้อย





“ถ้าบอกว่าอยู่ตรงหน้าคุณ คุณจะเชื่อมั้ยล่ะครับ ซาวาดะ สึนะโยชิคุง”สึนะนิ่งไปพักใหญ่ คนคนนี้คิดจะหลอกเขาอีกแล้วสินะ ใครจะไปหลงกลตั้งสองรอบกันเล่า เจ้าคนเจ้าเล่ห์





“เลิกล้อผมเล่นได้แล้วครับ ผมไม่หลงกลคุณอีกแน่นอน”ดูเหมือนร่างบางจะเอ่ยอย่างประกาศชัยชนะของตนด้วยสีหน้ามั่นใจ แล้วก็เป็นจังหวะเดียวกันที่ประตูถูกเลื่อนออก พร้อมกับร่างที่เจนโลกของทานากะ ย่างก้าวเข้ามาในห้อง





“นายท่านขอรับ ของว่างสำหรับช่วงบ่ายกระผมได้เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วขอรับ”ชายแก่เอ่ยนอบน้อม คราวนี้สึนะถึงกับหน้าซีด แทบจะหัวของตัวเองโขกพื้นห้องตาย มุคุโร่ยิ้มนิดๆก่อนจะเอ่ย




“ไปทานอาหารว่างกันเถอะครับ ลูกชายที่น่ารักของผม คึหึหึหึ”




--------------------TBC--------------------------

อะฮ้า ยังจำกันได้หรือเปล่าคะ >_< ฮะฮะ กลับมาแล้วเจ้าค่ะ กลับมากับฟิคเรื่องใหม่ ซึ่งฟิคเก่ายังแต่งไม่จบ แต่ซ่าอยากแต่งเรื่องที่สอง อ่านแล้วรู้สึกภาษาของเรื่องแรก มันช่าง เอิ่ม ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จึงขอหยุดแต่งไว้ก่อนนะเจ้าคะ มาแต่งเรื่องนี้แทน = = (โดนข้วางเปลือกแอปเปิ้ลใส่ ) (เพื่อ ?) ยังไงก็ฝากติดตามด้วยนะคะ จะว่าไปภาษาเรื่องนี้มันก็แปลกๆยังไงก็ไม่รู ฮะฮะ เจอกันบทหน้านะเจ้าคะ

บอกว่าจะรับเป็นบุตรบุญธรรม ที่จริงกะจะเอาไว้งาบใช่มั้ยล่าสับป้า คึหึหึหึ.....

พ่อจ้องจะกินลูกชายชัดๆ 5555 ^[]^

ร้ากกกกกก ต้องห้ามระหว่างพ่อกับลูกแน่ๆเลยอัพไวๆน้า

ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

สนุกมากเลยต่ะ

kufufufu
กระผมจะตามติดผลงานของคุณต่อไปนะขอรับ

มาอีดิตแล้วคร้าบ

มุคุโร่ แกเจ้าเล่ห์ได้โล่ห์เลย ชั้นยกโล่ห์ให้

ฟิคนี้สึนะรู้สึกจะยั่วนิดๆนะนี่ (ฮา)

เดี๋ยวสิท่านลู!! จำเลยรัก1827ล่ะ!!!(ไม่ใช่ละ)
เบียยังไม่ทันเป็นเอดส์เลยนะคะ(ไม่ใช่อีกแล้ว)
แต่...อันนี้ก็..อร๊างงงง ชอบบบ>w<

ปล.จริงๆอยากแนะนำให้ลองแต่ง118ดูนะคะ(โดนถีบข้อหาเสนออะไรไม่เข้าเรื่อง)

เปรียะ!!!

กรี๊ด แก้มปริ (มุขรึนี่ )

อ่านเรื่องนี้แล้วยิ้มหน้าบานมากมายเลยเจ้าค่ะ =w= +

เรื่องน่ารักมากมาย

ตอนแรกเหงหนูซือถูกไปรับเลี้ยง

คิดว่าตะเรท เลือดกำเดาสาด (จิ้นไปไกลเพราะความหื่น )

กลับกลายเป็นเรื่องน่ารัก มีมุคุหื่นเล็กๆ

รอตามต่อนะเจ้าค่ะ =w=+

อั่ก ไปเป็นบุตรบุญธรรมเหรอ

แบบนี้พ่อบุญธรรมงับลูกบุญธรรมแหงๆ ^_^

จะรอติดตามผลงานครับ

สึน้า..โดนงาบแน่ๆเลยงานนี้

หุหุ แค่มาถึงก้อโดนหลอกหอมแก้มซะแล้ว

แบบนี้อยู่ไปมานจะเหลืออาร๊ายย!!


จิ้นไปไกล กลับมาสู่ปัจจุบัน

รอติดตามตอนต่อไปค่า

%^O^

ป๋ามุ รับมาเป็นลูกแน่เรอะ
หรือที่จริงอยากรับมาเป็นภรรยาแต่ไม่กล้าเปิดเผย 55+

ทูน่าคงไม่รอดงานนี้

รออ่านต่อนะคะ

ชอบมากจึงมาเม้นอีกรอบเพื่อความสะใจ(ซะงั้น)

กร๊ากกก เลี้ยงต้อย เลี้ยงต้อย


แสดงว่าตอนเด็กๆ สองคนนี้เคยเจอกันอ่ะจิ

อ๊ายยยย คุณมุอ่ารับซือคุงเป็นลูกบุญธรรมด้วยอ่า

อยากจะกรี๊ดดดดดด "ลูกชายที่น่ารักของผม"

โฮกกกก ชอบๆ เริ่มเรื่องมาคุณมุก็รุกซุขนาดนั้นแล้ว

มันจะเป็นลูกได้นานแค่ไหนน้า ก่อนที่จะพัฒนาเป็นภรร... อุคริๆๆ

รออ่านตอนหน้านะจ๊ะ ภาษาสวยแล้วน้า อ่านแล้วลื่นดีอ่ะ ชอบๆ

คึหึหึ เดี๋ยวนี้ชงรับได้ทั้งเคะทั้งเมะแล้วคุณเคียวน่ะ จริงๆชอบทุกคู่นะแล้วแต่ความเคะของตัวละคร... ได้ทุกคู่ที่หน้าไม่เหียก
ไม่อยากได้ฮิเคะ ชงเสนอ1851ก็ได้นะ(เอาอะไรคิด)
คิดถึงท่านลูจัง*กอด*//โดนเตะกลับ
บ้านทรายทองก็ได้นะ เค้ารักชายกลาง ฮา

(ปล.ในใจงี้เชียร์6918)