•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

SONG FIC-ONESHOT : Cendrillon
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : D18 (Dino x Hibari), OC x Hibari
Rate : PG-15
Category : BL, Romance, Angst
Warning : Cross-dress

BGM : “Cendrillon” by KAITO & MIKU (VOCALOID) (http://www.youtube.com/watch?v=RuOB6n5NzCw)


EP.01 [เทพธิดาสีเลือด]


“เข้าใจภารกิจครั้งนี้แล้วนะ ?”

“----ครับ”

เด็กหนุ่มขานรับคำอย่างง่ายดายแม้ในใจจะไม่ยอมรับ เขานั่งนิ่งฟังคำสั่งสุดท้ายในห้องสีเหลี่ยมเล็กๆ ที่ชวนให้อึดอัดใจอยู่ชั่วครู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะรีบผละออกมาแทบจะในทันทีที่หมดธุระกับสถานที่แห่งนั้น คำสั่งที่ว่าก็คือให้รีบตระเตรียมตัวเองให้อยู่ในสภาพที่พร้อมจะปฏิบัติการให้เรียบร้อยก่อนจะมีคนมารับไปปฏิบัติภารกิจในค่ำคืนนี้ ...ภารกิจสุดท้ายของฮิบาริ เคียวยะ

ร่างเล็กบอบบางราวอิสตรีของเด็กหนุ่มก้าวย่างเข้าไปในห้องพักของตนหลังบานประตูเหล็กเย็นเฉียบถูกเปิดออก ค่อยๆ สาวเท้าไปยังเตียงสีขาวสะอาดก่อนจะล้มตัวลงนอนพร้อมถอนหายใจยาว พลิกตัวนอนตะแคงก่อนจะหลับตาลงช้าๆ หวนนึกถึงวันเวลาที่ผ่านผันมาถึงตอนนี้

เด็กกำพร้าอย่างเขาถูกองค์กรนักฆ่าซึ่งทำงานลอบสังหารคนใหญ่คนโตของประเทศต่างๆ ในอิตาลีเก็บมาเลี้ยงตั้งแต่ยังจำความไม่ได้ ดังนั้นสิ่งเดียวที่เขาจำได้คือมือที่เปื้อนเลือดของเหยื่อมากมาย


แม้ไม่ได้เต็มใจจะฆ่า แต่นั่นคือคำสั่ง ...จึงกลับกลายเป็นความเคยชิน ไม่ทุกข์ร้อนอะไร ...ราวกับไร้หัวใจ

แต่ว่าภารกิจครั้งนี้จะเป็นภารกิจสุดท้ายแล้ว ...ครั้งสุดท้าย ...ก่อนจะถูกปลดปล่อยให้เป็นอิสระ


“เคียวยะ ...อยู่รึเปล่าน่ะ ?”

เสียงของชายหนุ่มดังขึ้นหลังจากบานประตูห้องพักที่ไม่ได้ล็อคเอาไว้ถูกเปิดออก ร่างสูงใหญ่นั้นก้าวเข้ามาอย่างถือวิสาสะแต่ทว่าเจ้าของห้องก็มิได้ปริปากบ่นแต่อย่างใด ฮิบาริยันกายลุกขึ้นนั่งบนขอบเตียงก่อนจะแหงนใบหน้าหวานขึ้นสบนัยน์ตาสีฟ้าอ่อนจางของร่างตรงหน้าแล้วเอ่ยปากถาม

“มีธุระอะไรหรือครับ คุณเอนริโก ?”

“...ธุระกับแกน่ะ ฉันก็มีแค่เรื่องเดียวนั่นแหละ”

อีกสิ่งหนึ่งที่ฮิบาริ เคียวยะ ต้องทำนอกจากการเป็นนักฆ่าขององค์กรแล้วนั่นคือการเป็น ‘ของเล่นฆ่าเวลา’ ให้กับพวกรุ่นพี่ในที่แห่งนี้ ...ซึ่งเขาเองก็ชินชาเสียแล้ว

หนึ่งในนั้น เอนริโกเป็นคนที่เด็กหนุ่มนักฆ่า ‘เปิดใจ’ ให้มากที่สุด


เรือนกายแบบบางถูกผลักลงบนผืนเตียงอย่างเบามือ จุมพิตกระหน่ำโถมลงมาอย่างไม่ให้ตั้งตัวอย่างเช่นทุกที อาภรณ์ที่สวมใส่ปกปิดผิวกายขาวเนียนถูกปลดเปลื้องออกอย่างรวดเร็วราวกับไม่อาจกักเก็บความกระหายเอาไว้ได้มากไปกว่านี้ สองร่างเบียดกายลงร่วมรัก... หากแต่นั่นหาใช่ความรักไม่


แพขนตาหนายาวปรือเปิดลืมขึ้นอย่างเชื่องช้าหลังจากผล็อยหลับไปเมื่อเสร็จ ‘ธุระ’ กระพริบนัยน์ตาสีรัตติกาลลุ่มลึกหลายครั้งเพื่อให้สามารถจ้องมองในความสว่างของห้องเล็กๆ นี้ได้ ภาพที่เห็นตรงหน้าเป็นภาพแรกคือแผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่าของชายหนุ่มผมสีบลอนด์ทองซึ่งกอดรั้งร่างตนเอาไว้แน่นเมื่อไม่นานมานี้ แล้วเขาก็เอ่ยปากถามขึ้นทั้งที่ไม่ได้หันกลับมาสบตา

“วันนี้ต้องไป ‘ทำงาน’ หรือเปล่าวะ แกน่ะ ?”

“ครับ…” ฮิบาริตอบเสียงเรียบ หลุบนัยน์ตาลงต่ำมองหลังมือของตัวเองที่วางอยู่ข้างหมอน กลิ่นบุหรี่ของร่างสูงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แม้จะไม่ชอบ ...แต่ก็ชินเสียแล้ว “..แต่วันนี้จะไหวหรือเปล่าก็ไม่รู้ ...ก็คุณน่ะเล่นซะผมล้าไปหมดทั้งตัวเลยนี่นะ ...ไปอดอยากมาจากไหนล่ะ ?”

“ก็ที่นี่ไม่มีผู้หญิงนี่หว่า... ผู้ชายมันก็ต้องอยากปลดปล่อยกันบ้าง”

“...ถ้าอยากขนาดนั้นก็เข้าไปในเมืองสิ ..ที่นั่นน่ะผู้หญิงเกลื่อน”

“ก็มันต้องใช้ตังค์นี่โว้ย ...แกก็อย่าบ่นเลยน่า ทีตอนทำกับคนอื่นล่ะไม่เห็นจะบ่นอะไรมากเรื่องขนาดนี้เลยนี่”

“...ผมเองก็ไม่อยากบ่นนักหรอก ...แต่คุณน่ะชอบทำเหมือนไปอดอยากมาจากไหนทุกทีนั่นแหละ ผมเองก็เหนื่อยเป็นเหมือนกันนะ”


บทสนทนายังคงมีต่อไปราวกับเป็นเรื่องธรรมดาอย่างเช่นในทุกวัน การที่เด็กหนุ่มผู้เงียบงันคนนี้เปิดใจให้มากมายจนเกิดคาดคิดเช่นนี้นั้น เอนริโกเองก็ไม่เคยแม้แต่จะคิดเหมือนกัน

ทั้งที่ปกติจะเอาแต่เงียบอยู่เสมอแท้ๆ ...แต่กับเขาแล้ว...


--------- ให้ตายเถอะ ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้วะ ...ไอ้เด็กบ้านี่


“...เออนี่ เคียวยะ”

“หืม ?” ก่อนที่จะได้ถามอะไรออกไป ร่างตรงหน้าก็ค้อมตัวลงมาแนบริมฝีปากเข้ามาอย่างแน่นหนาอีกครั้ง หนักหน่วงราวกับจะพรากเอาลมหายใจของเขาไปได้อย่างง่ายดาย เพียงไม่นานนักก็ผละถอนออกพร้อมประโยคหนึ่งซึ่งคล้ายคลึงกับคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ


“...ทำไมแกไม่เกิดเป็นผู้หญิงไปซะเลยวะ ....? เสียดายชะมัด ..สวยขนาดนี้แท้ๆ...”


คนตัวเล็กนิ่งเงียบไปราวกับไม่รู้ว่าควรจะทำตัวเช่นไรกับคำพูดนั้น แล้วชายหนุ่มรุ่นพี่ก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นสีหน้าแปลกประหลาดของเด็กน้อยตรงหน้าด้วยอาการที่แปลกไปเล็กน้อย

“...เอาเถอะ ..ฉันก็แค่พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ..ลืมๆ ไปซะแล้วกัน”


หลังจากนั้นฮิบาริที่ไม่รู้วิธีรับมือในเวลาเช่นนี้จึงรีบผุดลุกขึ้นจากเตียงแล้วตรงปรี่เข้าไปยังห้องน้ำส่วนตัวในห้องพักทันทีโดยไม่แม้แต่จะสบตาอีกคนในห้อง เสียงลั่นกลอนประตูดังขึ้นเบาๆ จากนั้นเสียงหวานจึงเอ่ยแว่วออกมา …ราวกับหวั่นไหวอยู่เล็กๆ

“...ผมจะเตรียมตัวไปทำงานแล้ว ..ออกไปซะ”

เป็นคำสั่งที่ ...หากอยากปฏิเสธก็สามารถทำได้ง่ายๆ ...เพราะน้ำเสียงของเด็กหนุ่มในเวลานี้ฟังดูไร้พลังเหลือเกิน แต่เขากลับไม่ได้ทำเช่นนั้น...


เอนริโกแต่งตัวให้เหมือนอย่างตอนที่เข้ามาในห้อง ก้าวเท้าไปอยู่หน้าประตูห้องน้ำเล็กๆ นั้น แล้วจึงปริปากเอ่ยสิ่งหนึ่งออกมา

คำพูด ...ที่ราวกับคำสัญญา ...ถูกกลบหายลับไปในเสียงของสายน้ำที่พวยพุ่งออกมาจากฝักบัวที่สาดซัดลงบนร่างที่เปียกปอน


“...แล้วรีบกลับมาล่ะ ...ฉันจะรอ”


หากไม่ได้ยินเข้าก็คงดี ...เพราะเขารู้ตัวดีว่าคงไม่อาจรักษาสัญญานั่นได้อีกแล้ว
_____________________________

ร่างในชุดราตรีฟูฟ่องยาวกรอมเท้านั่งลงรอเวลาที่ราวกับจะเสียไปโดยเปล่าประโยชน์ แม้เสื้อผ้าอาภรณ์ที่สวมใส่อยู่จะงดงามเพียงไหน แต่ตัวเขาเองเป็นผู้ชาย ...จึงอยากให้ภารกิจนี้รีบๆ จงลงเสียที

ฮิบาริ เคียวยะในชุดกระโปรงยาวสีขาวสะอาดตาที่แทบจะกลืนเป็นสีเดียวกับผิวกายของตนค่อยๆ ก้าวเท้าเดินอย่างระมัดระวังไปยังหน้ากระจกในห้อง สบนัยน์ตาสีถ่านที่ส่องสะท้อนกลับมาในบานกระจกตรงหน้าด้วยอาการนิ่งเฉย เอื้อมมือผอมบางออกไปคว้าเอาวิกผมยาวซึ่งมีสีเดียวกับเรือนผมของตนขึ้นมาสวมทับลงบนศีรษะแล้วจัดแต่งให้เข้าที่

แม้ใบหน้าจะมิได้ผ่านการตกแต่งใดๆ แต่ ณ เวลานี้ ...เด็กหนุ่มร่างบางช่างดูงดงามราวกับเทพธิดาตกสวรรค์ก็มิปาน ...จนอาจคิดไปว่า ...จะเป็นเช่นนั้นจริงๆ


แกร๊ก...


เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นพร้อมร่างของหญิงสาววัยกลางคนที่ดูสูงสง่า เธอก้าวเท้าเข้ามาในห้องพร้อมผู้ติดตามคนหนึ่ง แล้วจึงหยุดลงอยู่ด้านหลังของเจ้าของห้องที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว

เธอคนนี้คือผู้ที่มอบภารกิจให้กับเขา

“...เหมาะดีนี่ ...สวยกว่าฉันซะอีกนะเนี่ย” คนมาใหม่เอ่ยปากออกมาเช่นนั้นอย่างอารมณ์ดีเมื่อจ้องมองจากในกระจกที่สะท้อนกลับมา ร่างในชุดกระโปรงยาวที่หันหลังให้จึงรู้สึกตัว หันกลับมาหา

ทว่าก่อนที่ทันจะได้พูดอะไรออกมาก็กลับถูกจู่โจมด้วยคำพูดของหญิงสาว

“อ้าว เคียวยะยังไม่ได้แต่งหน้าเลยนี่ ...ไม่ได้นะๆ ถึงเธอจะสวยขนาดไหนก็เถอะ...”


จากนั้นจึงถูกจับให้นั่งลง แล้วยอมให้อีกฝ่ายละเลงใบหน้าของตนแต่โดยดี ...อย่างไรก็ขัดขืนไม่ได้อยู่แล้ว ...เขารู้ดีอยู่แล้ว ..เพราะมันเป็นเช่นนี้เสมอมา


ไม่เคยได้มีอิสระที่ใฝ่หา ...ไม่เคยได้ตัดสินใจทำอะไรด้วยตนเอง

ขัดขืนไม่ได้ แสดงความคิดเห็นไม่ได้ ถูกใช้งานอย่างเครื่องมือฆ่าคน


เขารู้ดีอยู่แล้ว


และกำลังจะจบมันลงในค่ำคืนนี้...
______________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ^^

Songfic อีกแล้วววว คราวนี้ OC กระจายค่ะ 55+
แต่งไปแต่งมาชักจะหลงรักอีตาเอนริโกแฮะ... แต่พระเอกเรื่องนี้มันพี่โน่นี่นะ ...สงสัยจะอาภัพซะแล้วล่ะค่ะ 55+

ส่วนที่เป็นเนื้อเพลงยังไม่โผล่เลยแม้แต่น้อย ..พี่โน่ก็ยังไม่โผล่ แต่ตอนหน้าต้องโผล่แน่ๆ ค่ะ
(อย่าเพิ่งกระทืบคนเขียนเน๊อ~ ใจร่มๆ =w=)

เรื่องนี้คงไม่เกิน 3 ตอนค่ะ เดี๋ยวเดียวก็จบแล้ว
แต่อาจจะมาอัพช้าหน่อยนะ การบ้านเยอะได้ใจจริงๆ ค่ะ = ="

รักคนอ่านค่า~

ท่านเคทจะรักอะไรท่านฮิขนาดนั้นค้าเล่นอาภัพตั้งแต่เปิดเรื่องเลย(ว่าแต่เค้าไม่ดูตัวเองเล้ย)
ตอนหน้าม้าจะโผล่มาแล้วใช่มั้ยค้า
จะรอตอนต่อไปนะคะ

ภารกิจครั้งสุดท้ายจะชักนำความซวย (ซุ่มซ่าม) เอ้ย ความรักเข้ามาหาหัวใจท่านฮิหรือเปล่าคะ

เอนริโก เสียใจด้วยนะที่เป็นแค่พระรอง

รอตอนต่อไปค่ะ

ภารกิจลักหัวใจโน่อ๊ะป่าวคะ??

แต่ว้า..โน่อดเป็นคนแรกของฮิเลยอ่ะ

ยังไงๆก็เชียร์ม้าอยู่แล้วเน่อ

โธ่น้องฮิชีวิตรันทดยิ่งนัก ตกเป็นของตัวประกอบ(?)มากมาย

ภารกิจสุดท้ายแล้ว ขอให้ถอนตัวออกมาได้ และได้รักกับโน่

แต่โน่จะทนได้เหรอที่เคียวยะตกเป็นของคนอื่นมามากมายขนาดนี้ โฮวววววว

รีบมาต่อด้วยนะคะ อยากอ่านจะแย่แ้ล้ว =A=

เคทจังงงงงงงงงงงงงงง
ไอคนนั้นที่ชื่อะไรนะ ที่มากดกอดเคียวยะอ่ะ
อ้อ"เอนริโก" ไม่ชอบนายเลยล่่ะจะบอกให้
ถึงจะเป็นคนที่เคียวยะเปิดใจให้มากที่สุดในสถานที่แห่งนี้
แต่เพราะนายไม่ใช่พี่ม้า เพราะฉะนั้นอย่างได้หวังความรักจากเคียวยะและแม่ยกเลย//ความดาร์กเข้าสิงห์คนเมนท์^^!!

เคียวยะจะไปทำงานครั้งสุดท้าย และจะได้ออกไปจากที่นี่ซะที
คงจะได้ไปเจอพี่ม้าแล้วสินะคะ เคทจัง....ส่งสายตาวิ้งๆ...*_*
เอาใจช่วยเคียวยะให้ได้พบกับพี่ม้า และเป็นอิสระนะคะ
เพราะมีแต่พี่ม้าเท่านั้นที่รอเคียวยะอยู่นะคะ//เริ่มเมนท์ออกนอกโลกแล้วเรา

ขอบคุณเคทจังมากมายเลยค่า สู้สู้นะคะ
เอาใจช่วยเรื่องการบ้านนะคะ สู้สู้ค่า

มีนักฆ่าคนอื่นมั้ยจะสั่งฆ่าเอนริโกให้มันตาย=[]=*
ศัตรูพี่ม้าคือศัตรูของเรา(เอ๊ะ)
ไงพี่ม้าก็เป็นพระเอกใช่มั้ย วิ้งวิ้ง

ชอบเรื่องแนวนี้มากมายอะ
แล้วยังเป็น D18 ด้วย >o<~!

ไอตานั่นเป็นใครละเนี่ย
มากอดเคียวยะ(ของโน่) ได้ไง T^T
เคียวยะน่าสงารมากอะ
โดนบังคับตลอด ไม่มีอิสระ ~

ภาระกิจที่ว่าคืออะไรนะ
คงจะเกี่ยวกับโน่สินอยากให้เคียวยะเจอกับโน่เร็วๆอะ
(หวังว่าโน่คงไม่ดาร์กนะ T^T ปกติชอบเสะดาร์กนะ แต่เรื่องนี้สงสารเคียวยะพอแล้ว ฮึก ~)

Ps. รออัพต่อนะค่ะ เพลงประกอบเพราะมาก ^^~

โอ้ว้าว...เปิดเรื่องมา ก็ชวนให้อิจฉาตาเอนริโก

แต่ต้องแสดงความเสียใจ เรื่องนี้นายไม่ใช่พระเอก
พระเอกเค้าอยู่นู้น...เดี๋ยวก็เจอ

รออ่านนะ

อ่า..

น้องฮิไปฆ่าใครน่ะ

....

มีลางสังหรณ์ ว่า.....

ลุ้นๆๆๆ

แอบสงสารน้องฮิ

ชีวิตรันทด จริงๆๆ

..สายตาสะดุด ครอสเดรส ล่ะ 55555555

น้องอิสวยอยู่แล้วล่ะ..ไม่ต้องแต่งหน้าก็น่าหลง..

อย่าบอกนะว่า..ต้องไปฆ่า..น่ะ... ขย้ำให้ตายคาอกล่ะสิ...
(ทำเมินเอนริโก.. //โดนเตะ)

เคียวยะของโน่ T^T เคะซึนๆของม้า เอาคืนมาน้า~

แล้ว "...ทีตอนทำกับคนอื่นล่ะไม่เห็นจะบ่นอะไรมากเรื่องขนาดนี้เลยนี่” หมายความว่ายังง้าย~ย เคียวยะจ๋า

แล้วอีตาเอนริโกมาจากไหนเนี่ย?? //โดดถีบ ย้ากส์!!

รอม้ากลับมาทวงของคืนนะฮะ


ปล. อีตาเอนริโกนี่ใช่ม้ารึเปล่า เห็นว่าผมสีทองๆอยู่

ปลล. อยากจะบอก ได้ยินชื่อเอนริโกเนี่ย นึกถึงตาแก่หื่นกามคนแรกเลยนะ!!

เคียวยะจ๋า~!! T__T

ทำไมไม่รอให้เป็นคนแรกของโน่ล่า~!!???

ชีวิตท่านฮิรันทดเหลือเกิน T..T

โน่มาช่วยฮิไวๆน้า~

//กระโดดถีบเอนริโก ทำอะไรเคียวยะของโน่ห๊า~!!!!!!

=[]=++ ก๊าซซซซซซ พ่นไฟฟฟฟฟฟฟ

จองค่ะๆ > <,,
ไว้ตอบเม้นต์ทีหลังน๊า~

*คุณดิท*

ตอบเม้นต์ค่า~

ท่าน meiar
ฮ่าๆ แกล้งคนที่ชอบนี่สนุกดีออกค่ะ ก๊ากกก
(คุณฮิก็ซวยไป =w=")

พี่ม้าโผล่มาแล้วค่า~


ท่าน IndigoMist
แหมๆ พี่ม้าเขาไม่ได้ซุ่มซ่ามตลอดเวลาหรอกค่ะ อยู่ต่อหน้าคุณฮิมันก็ต้องกั๊กไว้บ้าง 555+
(เดี๋ยวไม่หล่อ ฮ่าๆ XD)

เสียใจกับเอนริโกด้วยเช่นกันค่ะ จริงๆ เราชอบผู้ชายแบบนี้มากเลยนะนี่ TTwTT"

อัพตอนใหม่แล้วค่า~


ท่าน mikey
ถึงจะไม่ใช่ในภารกิจ แต่คุณฮิก็ลักหัวใจพี่ม้าได้ง่ายๆ ชัวร์ๆ อยู่แล้วล่ะค่ะ ของตายยยยย !!!
ไม่ใช่คนแรกก็ไม่เป็นไร~ โน่รับได้~
(จริงๆ คือพวกฟิคเรื่องยาวที่เราแต่งเนี่ย ...เคะที่เป็นตัวหลัก ..รู้สึกว่าจะยังไม่เคยมีใครเวอร์จิ้นเลยล่ะค่ะ = =")

พี่ม้าสู้ๆ ค่า~


ท่าน freyachan
ยิ่งรันทด อิคนแต่งยิ่งชอบค่ะ 55+
จะถอนตัวได้ไหม แล้วจะได้รักกับพี่ม้าหรือเปล่า ต้องติดตามต่อไปค่ะ^^

ฮิจะเป็นยังไง โน่ก็รับด้ายยย~
(ชักจะเพ้อเจ้อละ ฮ่าๆ)

เอามาลงต่อแล้วค่ะ ^^


ท่าน kotami
ฮ่าๆ เอนริโกเอ๋ย~ เป็นตัวประกอบช้ำรักแล้วยังถูกคนอ่านเกลียดอีก น่าสงสารจริงจริ๊ง~
อ่า... ท่านแน๊ตอย่าเพิ่งดาร์คสิคะ เราดาร์คคนเดียวก็เกินพอแล้ว =w="

เรื่องได้พบเนี่ย ต้องได้พบกันแน่ๆ ค่ะ (แหงสิ ไม่อย่างนั้น ม้าจะเป็นพระเอกได้เรอะ = []=")
เรื่องเป็นอิสระก็คิดว่าเป็นได้สูงอยู่ค่ะ

เคลียร์งานใกล้จะเสร็จหมดแล้วล่ะค่ะ (ดีใจ (ฮา) ) เหลือแต่เรื่องสอบนี่แหละ - -
ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่า~


ท่าน nunu
นักฆ่าคนอื่นน่ะมีค่ะ แต่เดี๋ยวเรื่องอีตาเอนริโกนี่ เราจัดการให้เองก็ได้ 55+
/me เอนริโกเอาปืนจ่อหัว

ยังไง๊ยังไง พี่ม้าก็เป็นพระเอกแน่นอนค่ะ
(แถมยังเป็นพระเอกแบบ "พระเอ๊กพระเอก" ที่เราไม่เคยแต่งมาก่อนซะด้วยสิ ฮ่าๆ)


ท่าน Hayon_18
..ดีใจที่ชอบค่ะ ...แต่เราไม่ค่อยถนัดแต่งเรื่องแนวๆ นี้เท่าไรแฮะ =w="

ยิ่งน่าสงสารก็ยิ่งน่ารักค่ะ~ เฮ้อ~ เพ้อๆ 55+
ภารกิจของคุณฮิเกี่ยวกับพี่ม้าแน่นอนค่ะ จะได้พบกันแล้ว~ ^^

เราก็ชอบเมะดาร์คๆ เหมือนกันค่ะ หึๆ
/me จับมือๆ


ท่าน soulmate
ฮ่าๆ คนแต่งก็อิจฉาอิตานั่นเหมือนกันค่ะ เพิ่งเริ่มเรื่องแท้ๆ เลยน๊า~

แต่ความจริงที่ว่าไม่ใช่พระเอกเนี่ยมันเจ็บปวดหลายๆ เลยนะคะเนี่ย
แบบว่าแพ้ตั้งแต่จุดสตาร์ทเลย 555+

อัพตอนใหม่แล้วค่ะ ^^


ท่าน kazahaya
คนที่คุณฮิไปฆ่าน่ะก็ ... นั่นแหละค่ะ
(แล้วเขาจะรู้เรื่องม๊ายยยยย !!!)

คิดว่าลางสังหรณ์ของท่านอาจจะถูกเผงเลยก็ได้ค่ะ
สุดยอดลางสังหรณ์ ฮ่าๆ

เคะรันทดสุดยอดค่ะ!!!


ท่าน onimizu_382
อ๊ะ.. ครอสเดรสรึคะ..
เราก็เพิ่งเคยแต่งแหละค่ะ ครอสเดรสเนี่ย (แต่ว่าช๊อบชอบ ฮ่าๆ)

คนสวยไม่ต้องแต่งอะไรมากมายก็สวยเนอะค่ะ ^^
(เชียร์ใหญ่ๆ 55+)

ไอ้ "ขย้ำให้ตายคาอก" เนี่ยน่าสนใจมากมายค่ะ อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ 55+

อย่าเมินอิตานั่นเลยค่ะ แค่นี้ก็อาภัพ(รัก)จะแย่แล้ว ฮ่าๆๆ


ท่าน bluelin
ยังไงพี่ม้าก็ต้องมาทวงคุณฮิคืนอยู่แล้วล่ะค่ะ ก็พระเอกนี่นะ (ฮา)

อ่า... อิตาเอนริโกนี่ไม่ใช่พี่ม้านะคะ ...แค่หัวทองเหมือนกันเฉยๆ =w=
(แค่นิสัยก็คนละขั้วกันแล้วล่ะเนอะ)
ส่วนเรื่องชื่อ "เอนริโก" นี่เราไปเสิร์จๆ หามาค่ะ แบบว่าอยากได้ชื่อที่ฟังดูแมนๆ หน่อย ก็เลยลงตัวกับชื่อนี้น่ะค่ะ
ว่าแต่... ได้ยินแล้วนึกถึงตาแก่หื่นกามเลยจริงรึคะ = []="
(เซนส์ในการตั้งชื่อตัวละครไม่ดีเลยฉัน ฮ่าๆ..)

ท่าน finfish
สายไปแล้วล่ะค่ะ เป็นคนแรกไม่ทันแล้วววว โฮรวววว TTwTT"
แต่ยังไง พี่ม้าก็จะเป็นพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยคุณฮิอยู่ดีล่ะค่า~ > <,,

แบบอิตาเอนริโกแค่กระโดดถีบไม่พอค่ะ... ต้องเอาไรเฟิลเจาะสมองซะ ฮ่าๆๆ
(จะโหดไปไหน = =")

EP.02 [ซินเดอเรลล่า]

ใบหน้างดงามของเด็กหนุ่มที่ก้มลงต่ำเล็กน้อยถูกแต่งแต้มด้วยสีสันหลากหลายชวนมอง บนศีรษะของร่างที่นั่งนิ่งอยู่นั้นมีมงกุฎสีเงินเล็กๆ ซึ่งประดับเพชรระยับวางอยู่ทั้งที่เจ้าตัวไม่เต็มใจ ฮิบารินั่งขดตัวน้อยๆ อยู่ในชุดราตรียาวกรอมเท้าสีขาวบริสุทธิ์ซึ่งดูราวกับแทบจะหลอมรวมไปกับผิวกายบอบบางอ่อนนุ่มนั้นในทันที แม้สีหน้าจะดูอึดอัดอยู่บ้างแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเรือนผมยาวสลวยสีดำขลับที่ล้อมกรอบวงหน้าหวานอยู่นั้นยิ่งทำให้เจ้าตัวดูราวกับเจ้าหญิงที่หลุดออกมาจากในเทพนิยายไม่มีผิดเพี้ยน

แม้ว่าความจริงแล้วจะเป็นได้เพียงเด็กกำพร้าคนหนึ่งเท่านั้น


“เคียวยะ... ใส่รองเท้านี่ซะสิ”

รองเท้าคู่หนึ่งถูกยื่นมาให้เด็กน้อยที่ยังคงนั่งอยู่กับที่ในห้องพักเล็กๆ ของตน ดวงตาสีดำสนิทจ้องมองสิ่งนั้นอยู่เพียงชั่วครู่ก่อนจะรับมาสวมโดยไม่มีอาการปฏิเสธใดๆ ทั้งสิ้น

-------รองเท้าแก้วของเจ้าหญิงซินเดอเรลล่า


朝まで踊る夢だけ見せて
ทำได้เพียงแค่มองดูความฝันที่ได้เต้นรำจนถึงรุ่งสาง


“ฉันจะทวนภารกิจให้ฟังอีกครั้งอย่างรวบรัดนะ”

หญิงสาวลุกขึ้นยืนตรงหน้าร่างเล็กก่อนจะเอ่ยปากออกมา แม้น้ำเสียงจะเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนแต่เขากลับไม่ได้รู้สึกเช่นนั้นเลย …อาจจะเพียงเพราะ ..นั่นเป็นสิ่งที่เด็กหนุ่มไม่เคยได้สัมผัสอย่างจริงจังก็เป็นได้


“...ถ้าถึงเวลาเที่ยงคืนแล้วล่ะก็... ที่นั่นจะมีนาฬิกาคอยตีบอกเวลาอยู่ ...ถึงตอนนั้น...”


時計の鐘が解く魔法
เวทย์มนต์ถูกคลายออกเมื่อเสียงนาฬิกาตีบอกเวลา


“ขอให้รีบจัดการคนที่เป็นเป้าหมายในคราวนี้ซะ ...แล้วฉันจะไปรับตัวเธอออกมาเอง”


ฮิบาริพยักหน้ารับเงียบๆ

มีเวลาถึงเพียงแค่เที่ยงคืนเท่านั้น -------เช่นเดียวกับเจ้าหญิงคลุกฝุ่นในเทพนิยาย



รถสปอร์ตสีดำติดฟิล์มทึบรอบด้านค่อยๆ แล่นออกไปอย่างเชื่องช้าแล้วเร่งความเร็วขึ้นทีละน้อย ฮิบาริ เคียวยะนั่งเอนกายพิงเบาะหลังในตัวรถอยู่ข้างกายผู้หญิงที่อยู่ด้วยจนถึงเมื่อครู่นี้

เธอคนนี้มีชื่อว่าคาลอตต้า หนึ่งในผู้มอบหมายภารกิจให้กับเหล่านักฆ่าในองค์กร

คาลอตต้าเป็นคนเจ้าระเบียบ เจ้ากี้เจ้าการ ไม่เคยมีข้อบกพร่องในการทำงาน รู้จักควบคุมอารมณ์และแยะแยกเรื่องส่วนตัวออกจากเรื่องงาน ซ้ำยังหน้าตาสะสวย เพราะฉะนั้นจึงไม่ค่อยมีเรื่องผิดใจกันกับคนที่อยู่รอบข้างเท่าไรนัก

แม้ภายนอกจะดูเย็นชาไปบ้าง แต่ก็เป็นคนเดียวที่คอยดูแลพวกเด็กๆ ในองค์กรอยู่เสมอมิได้ขาด


อาจจะพูดได้ว่าเป็นคนอ่อนโยน ช่างเอาใจใส่

แต่เด็กหนุ่มกลับไม่เคยสัมผัสถึงสิ่งนั้น


จู่ๆ หญิงสาวก็ยื่นสิ่งหนึ่งที่หยิบออกมาจากกระเป๋าถือของตนให้เด็กน้อยที่กำลังจะไป ‘ทำงาน’ ตรงหน้า ดวงเนตรคู่สวยจ้องมองตรงมายังนัยน์ตาที่อยู่หลังกรอบแว่นนั้นอย่างสงสัยเล็กๆ ร่างสูงสง่าจึงคลี่ยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยปากออกไป

“...หน้ากากที่ใส่ในงานราตรีไง ..ถ้าไม่อยากให้ใครเห็นหน้าก็ใส่ไว้ซะนะ”

--------หน้ากากที่ส่องประกายสีเงินยวง ปิดบังเพียงครึ่งหนึ่งของดวงหน้า ตกแต่งประดับประดาด้วยขนนกสีขาวบริสุทธิ์...ราวกับขนปีกของเทพธิดา


ทำไมถึงรู้ได้ล่ะ ?


“สงสัยเหรอว่าฉันรู้ได้ยังไงว่าเธอไม่อยากให้ใครเห็นในสภาพนี้ ?” พูดจบแล้วจึงยิ้มออกมาอีกครั้งอย่างนึกเอ็นดู แสงสีของยามค่ำคืนในเมืองใหญ่ลอดผ่านเข้ามาทาบทับลงบนใบหน้าของหญิงสาว “...จริงๆ แล้วเธอน่ะดูออกง่ายจะตาย ...อย่างตอนเมื่อกี้นี้ที่เดินสวนกับอีตาเอนริโกก่อนจะออกมาน่ะ เคียวยะก็เอาแต่หลบหน้าเขาตลอดเลยนี่ ...ทั้งที่ปกติออกจะสนิทกันแท้ๆ ไม่ใช่เหรอ ?”


ฮิบาริหลบหน้าหนีไป พลันนึกถึงสุ้มเสียงของชายหนุ่มที่ตนคุ้นเคยเมื่อครู่นี้ ...ยังก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทไม่เลือนหาย...


“เคียวยะ ? เคียวยะหรือเปล่าน่ะ ? …เฮ้ ทำไมไม่ตอบฉันเล่า...”


ไม่ใช่แค่เอนริโก ...ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ...ก็ไม่อยากให้เห็นตัวเขาเองในสภาพนี้ทั้งนั้น


“...ถึงแล้วล่ะ”

รถหรูค่อยๆ เทียบจอดลงตรงหน้าอาคารสูงซึ่งตั้งตระหง่านอยู่กลางเมือง เมื่อผู้มอบหมายภารกิจให้ร้องทักขึ้น ร่างในชุดราตรีสีขาวผ่องจึงวกหันกลับไปมอง


“เอ้า ...ไปได้แล้วล่ะ”

มือของหญิงสาวร่างสูงดันแผ่นหลังบางที่แทบจะเปลือยเปล่าเพราะชุดที่ตนสวมใส่ไปข้างหน้าหลังจากผู้ติดตามของเธอเดินลงมาจากเบาะคนขับรถแล้วเอื้อมมือมาเปิดประตูให้เด็กหนุ่มร่างเล็กได้เดินลงไปจากรถได้โดยง่าย แต่ในขณะที่กำลังจะเยื้องย่างเข้าไปในตัวอาคารนั้นนั่นเอง

คาลอตต้าดึงร่างแบบบางกลับเข้ามาหาใกล้ตัว หยิบขวดสีชมพูอมม่วงขวดเล็กๆ ขึ้นมาแล้วฉีดพรมบนเรือนร่างนั้นอย่างไม่ให้ตั้งตัว กลิ่นหอมอันเย้ายวนฟุ้งกระจาย ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

“...แค่น้ำหอมน่ะ ..ไม่เป็นไรหรอก …เข้าไปในตึกกันเถอะ”


เหนือขึ้นไปบนศีรษะ ท่ามกลางฟากฟ้าสีทึบ ...จันทรากลมโตลอยเด่นอยู่อย่างนุ่มนวล ..สาดแสงสีอำพันอบอุ่น...จนเผลอไผลเหม่อมองอยู่เนิ่นนาน


曖昧な指誘う階段
ขั้นบันไดที่ราวกับเชิญชวนอย่างคลุมเครือ
三段飛ばしに跳ねていく
เหยียบย่างปลายเท้าขึ้นไปสามขั้น


เด็กหนุ่มที่แต่งกายอย่างหญิงสาวก้าวเข้าไปในงานเลี้ยงฉลองที่อยู่ ณ ชั้นบนสุดของตัวอาคารโดยสวมหน้ากากที่ได้รับมาบดบังใบหน้างดงามของตนเอาไว้ ก้าวเดินช้าๆ ตามหลังฝ่ายที่เป็นผู้ใหญ่กว่าไปด้วยท่าทางที่ดูราวกับสงบเสงี่ยม แต่แท้ที่จริงแล้วเด็กน้อยเพียงแค่ยังไม่ชินกับกระโปรงยาวและรองเท้าส้นสูงเท่านั้นเอง

ไม่ได้รู้สึกไปเองแน่ๆ ว่าสายตาที่จับจ้องมาจากใต้หน้ากากเช่นเดียวกับตนนั้นมากมายเหลือเกิน


ไม่ได้ ...คิดมากไปเองแน่ๆ-------


馬車の中で震えてた
เธอนั่งตัวสั่นอยู่ในรถม้า
みじめな古着　めくり廻れ夜の舞踏
จากที่สวมใส่อาภรณ์หมองเศร้าเก่าเก็บ กลับได้ไปเข้าร่วมงานเต้นรำยามค่ำคืน

“..อย่าเกร็งสิ ...ไม่เป็นไรหรอก”

เสียงที่คุ้นเคยของหญิงสาวดังขึ้นโดยไม่ได้หันกลับมาสบตาแม้เพียงนิด ฮิบาริถอนใจแผ่วบางก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ เพื่อมองหาเป้าหมายในคราวนี้พลางขานรับเมื่อถูกถามว่าได้นำ ‘อุปกรณ์’ ที่ต้องใช้ในภารกิจครั้งนี้มาด้วยหรือเปล่า

แน่นอนอยู่แล้วว่า ...เขาไม่มีทางลืมเรื่องสำคัญแบบนั้นเด็ดขาด


見知らぬ顔探す　囁くあの声が
เฝ้ากวาดสายตามองหาใบหน้าที่ไม่รู้จักตามเสียงที่คอยกระซิบอยู่นั้น


นัยน์ตาคู่สวยภายใต้หน้ากากสีเงินระยับงดงามกวาดมองไปทั่วงานเลี้ยงฉลองครบรอบห้าสิบปีของบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งในอิตาลีอย่างลวกๆ เพื่อมองหาคนที่ตนไม่คุ้นหน้า ...แต่จำต้องรู้จักหลังจากนี้ไปแล้ว...


ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งอายุราวๆ ยี่สิบ เรือนผมและนัยน์ตาสีอำพันทอประกายราวแสงจันทร์


“..เจอแล้วล่ะ”

ทว่าคนที่หาเจอก่อนกลับเป็นผู้มอบหมายภารกิจที่มาด้วยกันเสียนี่ คาลอตต้าคว้าข้อมือเล็กๆ ในถุงมือสีขาวที่ปกคลุมไปถึงต้นแขนให้ก้าวขาออกเดินมาพร้อมตน ด้วยความที่ยังไม่คุ้นชินกับรองเท้าส้นสูงที่สตรีนิยมใส่กันดีนัก ร่างของคนตัวเล็กจึงเซถลาไปข้างหน้า แต่เคราะห์ดีที่ถูกรับตัวไว้ได้ทัน


“ว้าย ขอโทษนะจ้ะ ดีโน่คุง ..หลานสาวน้าเนี่ยซุ่มซ่ามจริงๆ เลยเชียว”


เด็กหนุ่มแหงนหน้าขึ้นมองเจ้าของอ้อมแขนนั้น

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งอายุราวๆ ยี่สิบ เรือนผมและนัยน์ตาสีอำพันทอประกายราวแสงจันทร์


เขายิ้มให้บางๆ ...รอยยิ้มที่อบอุ่น ...ราวกับแสงจันทร์ที่ตระหง่านอยู่กลางผืนฟ้า


“...ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณคาลอตต้า”


握り締めた刃衝きたて　すべてを奪えと
ทุกสิ่งทุกอย่างจักต้องถูกช่วงชิงไปด้วยมีดที่กำไว้แน่นในมือนี้
__________________________
TBC.โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ

แต่งไปแต่งมา ...ท่าทางจะจบยากแล้วแฮะ = ="