•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

เรื่องนี้แต่งด้วยอารมณ์ชั่ววูบอีกแล้วค่ะ - -
อาจจะดูเมาๆ ไปบ้าง ก็ขออภัยด้วยค่ะ (แบบว่าคนแต่งมันก็เมาอยู่อ่ะค่ะ 55+)

รักคนอ่านค่า~



SHORTFIC-ONESHOT : CARINA
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : 6918 (Mukuro x Hibari), D18 (Dino x Hibari)
Rate : PG
Category : BL, Angst, Romance



“เจ็บมากไหมครับ ?”

เสียงทุ้มเย็นที่ฟังดูกังวลอยู่ไม่น้อยเอ่ยถามออกมาพลางเบี่ยงหน้าไปทางด้านหลัง แต่ร่างที่ตนแบกขึ้นหลังนั้นก็กลับไม่ได้ตอบว่ากระไร เสียงฝีเท้าดังขึ้นเพียงแผ่วเบาระหว่างทางเดินที่ว่างเปล่า


“..ทนอีกนิดนะครับ ใกล้จะถึงห้องพยาบาลแล้วล่ะ”

พอได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าหวานที่ดูเซื่องซึมลงไปของฝ่ายที่ได้รับบาดเจ็บก็ซุกหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างเบื้องหน้าแล้วพริ้มตาหลับลง แขนเล็กบอบบางนั้นโอบรัดร่างตรงหน้าเอาไว้แน่นขึ้นเล็กน้อยราวกับโหยหาความอบอุ่น แม้จะรู้ตัวดีว่าไม่อาจพานพบ ..ไม่อาจไขว่คว้ากลับคืนมาได้อีกแล้ว

เด็กหนุ่มได้แต่ขดตัวเล็กลง ..เล็กลง ...กระทั่งหัวใจที่บีบรัดตัวเองก็ยังปวดแปลบ ...เช่นเดียวกับข้อเท้าที่แพลงไปเมื่อครู่นี้

...หรือบางทีอาจจะ ...เจ็บปวดมากกว่านั้นเสียด้วยซ้ำ

______________________________

ร่างของคนเจ็บถูกวางให้นั่งลงบนขอบเตียงในห้องพยาบาลของโรงเรียนมัธยมในยามเย็น คนที่เป็นฝ่ายพามาเหลียวมองไปรอบๆ ห้องแต่แล้วก็กลับไม่พบแม้แต่เงาของผู้ใด จึงตัดสินใจหยิบบางอย่างออกมาจากตู้ยาที่ติดอยู่ข้างผนังห้องซึ่งอยู่ถัดไปไม่ไกลนัก แล้วทรุดตัวลงนั่งตรงหน้าอีกฝ่าย

โรคุโด มุคุโร่คว้าข้อเท้าแบบบางข้างที่ได้รับบาดเจ็บของคนตัวเล็กขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ...จนอาจเรียกได้ว่าทะนุถนอม ...ค่อยๆ บรรจงปฐมพยาบาลให้อย่างเบามือที่สุดเท่าที่ตนจะทำได้

“..ทนหน่อยนะครับ ...ที่นี่ไม่มีอะไรเย็นๆ ที่พอจะใช้ประคบได้อยู่บ้างเลยหรือไงนะ ?” ประโยคหลังที่พร่ำบ่นกับตัวเองนั้นแผ่วเบาลงแต่ยังคงก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงัน ณ เวลานี้แทบจะไม่มีใครหลงเหลืออยู่ในสถานที่แห่งนี้อีกแล้ว

ขณะที่ร่างสูงยังคงก้มหน้าก้มตาพันผ้ารอบข้อเท้าเล็กๆ อยู่นั้น คนเจ็บก็ร้องงอแงขึ้นมา

“..เจ็บ”

“ผ้ารัดแน่นไปหรือครับ ?”

ฮิบาริ เคียวยะส่ายหน้าไปมาช้าๆ ราวกับจะปฏิเสธ นิ้วเรียวยาวที่วางทาบลงบนผืนเตียงสีขาวสะอาดตาขยุ้มเข้าหากันแน่น ทั้งที่จ้องมองลงมายังปลายเท้าของตนเอง ทว่าในดวงตาสีรัตติกาลที่ขุ่นมัวนั้นกลับไม่สะท้อนสิ่งใด

เพียงแค่นั้นอีกฝ่ายจึงเข้าใจได้ในทันที


--------เรื่องนี้อีกแล้วสินะ


แม้จะเข้าใจแจ่มชัด แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยู่ในฐานะที่จะพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้


...การสูญเสีย ‘คนสำคัญ’ ไปอย่างกะทันหันเช่นนี้ ...เขาที่เป็นเพียงแค่ ‘เพื่อนร่วมชั้น’ ..หรือบางทีอาจจะน้อยกว่านั้น ..จะปริปากพูดอะไรออกไปได้เล่า ?


“...น่ารำคาญ” ฮิบาริเปล่งถ้อยคำที่ราวกับสบถออกมาเบาๆ ยังคงก้มหน้านิ่งอยู่เช่นนั้นทั้งที่ข้อเท้าถูกปฐมพยาบาลเรียบร้อยแล้ว นัยน์ตาคู่สวยพร่ามัวลงด้วยบางสิ่งที่เกาะพราวอยู่บนขอบตา คิ้วโก่งเรียวขมวดมุ่นเข้าหากัน

เจ้าของดวงตาต่างสียันกายลุกขึ้นยืน มองลงมายังร่างเล็กๆ ที่นั่งนิ่งทว่ายังคงไหวระริกอยู่น้อยๆพลางสดับฟังน้ำเสียงอันไร้เรี่ยวแรงนั้น

“…น่ารำคาญจริงๆ ทำไม ..ทำไมนะ...”


แม้จะอยู่ใกล้กันเพียงเอื้อมมือ แม้อยากจะดึงร่างตรงหน้าเข้ามาสวมกอดปลอบโยนสักเท่าไร...


“…ทำไมถึงได้เจ็บอยู่ตลอดเวลาเลยนะ ...ตรงนี้น่ะ” มือผอมบางข้างหนึ่งยกขึ้นมาทาบลงบนอกข้างซ้ายของตนก่อนจะขยุ้มเนื้อผ้าที่สวมใส่อยู่เอาไว้แน่นจนแทบฉีกขาด ไหล่เล็กแคบสั่นเทาราวกับกำลังร่ำไห้ “ต้องทำยังไง ....ถึงจะหายไปได้นะ -------ความรู้สึกที่น่ารำคาญแบบนี้”


แต่เขาเองก็รู้ดี ...รู้ดีอยู่แก่ใจแล้ว --------ว่าจะทำแบบนั้นไม่ได้

เพราะฉะนั้น...


“...ร้องไห้ออกมาสิครับ”

ดวงหน้าหวานแหงนเงยขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่มั่นใจนักในสิ่งที่ได้รับฟังเมื่อครู่ แต่คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็กลับแย้มยิ้มให้ราวกับต้องการยืนยันขณะที่ทรุดตัวลงนั่งข้างกาย

“...ยืมหลังผมร้องไห้ก็ได้นะครับ ...จะไม่แอบมองหรอก ...ไม่แอบฟังด้วย ------จะไม่ทำอะไรทั้งนั้น”


เพราะฉะนั้น...

เขาจึงหลับตาลงขณะที่ร่างเล็กเบียดเข้าหาแผ่นหลังกว้างอย่างหวั่นๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นปิดหูเมื่อเสียงสะอื้นเบาๆ ดังแว่วมา ร่างที่ราวกับจะแตกสลายไปนั้นยึดรั้งร่างของเขาไว้แน่น สัมผัสได้ถึงเนื้อตัวที่สั่นระริก อ่อนแอลงอย่างที่ไม่เคยให้ผู้ใดพบเห็นมาก่อน ...เขาคิดว่าคงจะเป็นเช่นนั้น


ในสถานการณ์เช่นนี้ ...เขาควรจะดีใจหรือเสียใจกันนะ ?


ในขณะที่คิดว่าอีกฝ่ายยอมเผยความอ่อนแอออกมาให้เห็นและยอมพึ่งพิงเขาบ้างแล้ว ทั้งที่เป็นอย่างนั้นแล้วแท้ๆ...

ทั้งๆ ที่คิดว่าตัวเองปิดหูแน่นจนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรแล้วแท้ๆ แต่ทว่าเสียงของเขา... ชื่อของคนๆ นั้น...


“ฮึก... ดีโน่------”


ทำไมคุณถึงได้เอาแต่คร่ำครวญหาแต่เขาคนนั้น ...ทำไมถึงต้องร้องไห้มากมายเพียงนี้เพื่อเขาคนนั้นที่ไม่อาจจะกลับมาได้อีกแล้วด้วยล่ะครับ ?

ทำไม ...คุณถึงต้องเจ็บปวดขนาดนั้น ?
______________________________

“ให้ผมไปส่งนะครับ”

นั่นเป็นคำแรกที่เอ่ยถามขึ้นมาหลังจากที่ทั้งสองคนเดินลงมาจากอาคารเรียน โดยที่คนหนึ่งในนั้นต้องใช้ไม้ค้ำที่ขอยืมมาจากอาจารย์ห้องพยาบาลที่กลับมาปิดห้องพอดีช่วยพยุงเพื่อให้เดินได้สะดวกกว่าที่เป็นอยู่แม้จะไม่เต็มใจเท่าไรนัก แต่เพราะโดนอีกฝ่ายคะยั้นคะยอบอกว่ากลัวข้อเท้าจะบวมมากกว่าเดิมจึงจำใจยอมทำตามอย่างช่วยไม่ได้เพราะสุดจะทนกับความน่ารำคาญของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ นี้เต็มที

เมื่อได้ยินดังนั้นจึงถามกลับไปด้วยน้ำเสียงที่สดใสกว่าตอนอยู่ห้องพยาบาลเล็กน้อย เขาหยุดร้องห่มร้องไห้แล้ว

“แล้วจะกลับยังไง ?”

“จักรยานไงล่ะครับ” ว่าเช่นนั้นแล้วก็แย้มยิ้มขึ้นมาอีกครั้งก่อนจะเดินนำไปยังจักรยานกลางเก่ากลางใหม่ของตนที่จอดเอาไว้ไม่ไกลนัก ใจจริงก็อยากจะช่วยพยุงให้คนตัวเล็กนั่นเดินได้ดีๆ กว่านี้อยู่หรอก แต่ดูท่าเจ้าตัวคงจะไม่ยินยอมเป็นแน่

แค่ยอมร้องไห้กับเขาเมื่อครู่นี้ก็ถือว่ามากเกินพอแล้ว ...แค่นั้นก็เกินพอแล้ว


เมื่อเริ่มเหนื่อยที่จะฝืนสังขารตัวเองแล้ว ฮิบาริจึงยอมให้อีกคนทำตามอำเภอใจแต่โดยดี ระหว่างทางกลับบ้าน จักรยานที่ซ้อนท้ายอยู่นั้นแล่นผ่านสายลมที่เริ่มหนาวเย็นขึ้นมาเล็กน้อยไปอย่างไม่รีบร้อนนัก เลียบผ่านชายหาดเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ไม่ค่อยมีคนนิยมไปเดินเล่นมากนัก เห็นแล้วกลีบปากสีชาดก็เปล่งเสียงออกมา

“..ฉันเคยมาที่นี่กับหมอนั่นด้วย”

มุคุโร่นิ่งเงียบไปพักหนึ่งแต่ก็ยังตั้งใจฟัง เขาตอบกลับมาพร้อมรอยยิ้มที่ไม่อาจมองเห็น

“---กับอาจารย์ดีโน่น่ะหรือครับ ?”

“อืม”

“คงจะ ...เป็นความทรงจำที่ดีนะครับ”

“...ก็คงจะอย่างนั้นล่ะนะ” เพียงชั่วขณะหนึ่งที่นัยน์ตาสีถ่านนั้นวูบไหวอย่างอ่อนแอ หลบเลี่ยงไปแม้ไม่อาจมีผู้ใดมองเห็น เป็นอยู่เช่นนั้นไม่เลือนหายไป


ทั้งคู่เงียบกันไปพักหนึ่ง ไม่มีฝ่ายไหนเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมาจนกระทั่งเสียงหวานเอ่ยถาม

“นี่...”

“ครับ ?” ขานรับไปโดยทันทีราวกับกลไกอัตโนมัติของเครื่องจักร เหลือบมองทางด้านหลังเล็กน้อย

“...ขอยืมหลังพิงหน่อยได้ไหม ?”


การเคลื่อนที่ของจักรยานเชื่องช้าลง แต่แล้วเพียงชั่วครู่ก็กลับสู่สภาพเดิมอีกครั้ง

นัยน์ตาสีไพลินเพลิงหรี่ลงน้อยๆ อย่างแสนอ่อนโยนเมื่อรอยยิ้มเปื้อนบนดวงหน้าคมคาย


“...ด้วยความยินดีครับ”


แขนเรียวเล็กค่อยๆ เอื้อมออกไปโอบกอดร่างตรงหน้าอย่างกล้าๆ กลัวๆ แนบซุกใบหน้าหวานลงกับแผ่นหลังกว้างตรงหน้าราวกับแสนเหน็ดเหนื่อย ถอนใจออกมาอย่างลืมตัวเมื่อรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่ได้เป็นมานาน


มุคุโร่เป็นคนตัวเย็น แผ่นหลังที่เขาซบลงไปนั้นก็ยังคงเย็นเยียบแม้จะอยู่ใต้เนื้อผ้าก็ตาม แต่กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกกังวลเลย ตรงกันข้าม ...บางครั้งเขาเองก็คิด ...แม้จะไม่อยากยอมรับสักเท่าไร ...ว่านั่นยิ่งทำให้สบายใจเสียด้วยซ้ำ

“..จริงๆ แล้วก็ไม่อยากพูดหรอกนะ”

“หืม ? มีอะไรหรือครับ ?” ราวกับสุ้มเสียงนั้นจะถูกพัดพาเลือนหายไปในสายลมจนไม่อาจได้ยิน ฝ่ายที่เป็นผู้ฟังจึงเอ่ยปากถามขึ้น

“…ถึงจะไม่อยากพูด ..แต่ก็...” แล้วร่างบางก็นิ่งเงียบไปอีกครั้งอย่างไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ถึงเรื่องที่ตนพูดออกมาหรือไม่ ก่อนจะค่อยๆ เค้นเสียงออกมา ผิวแก้มบางแดงระเรื่อเล็กๆ อย่างน่าเอ็นดู


“…ขอบใจนะ”
_____________________________

ก่อนเข้าชั่วโมงเรียนสุดท้ายในอีกสามวันให้หลัง...


“..ชั่วโมงต่อไปนี่ วิชาอะไรหรือครับ เคียวยะ ?” เด็กหนุ่มร่างสูงเอ่ยปากถามขึ้นทั้งที่ไม่ได้หันไปสบตาคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะเรียนตัวถัดไปด้านหลัง แต่เมื่อสังเกตได้ว่าไม่มีเสียงตอบกลับมาจึงวกผันใบหน้ากลับไปหา

“..ภาษาอังกฤษ ...ที่มีอาจารย์คนใหม่มาสอนแทน ‘หมอนั่น’ ไง” ถอนใจบางๆ ก่อนจะตอบกลับไปเช่นนั้นแต่กลับไม่ได้สบตา เอาแต่มองเหม่อออกไปด้านนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมายราวกับไม่พอใจ

เป็นเช่นนั้นแล้ว โรคุโด มุคุโร่จึงได้แต่คิดว่า ไม่น่าถามออกไปเลย ...แม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใจก็ตามที


เด็กหนุ่มเฝ้ามองเสี้ยวหน้างดงามที่มองเห็นได้เพียงด้านข้างพลางระลึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อเย็นวันก่อนซึ่งเป็นการยืนยันได้เป็นอย่างดีแล้วว่า คนที่ตัวเขาเองได้แต่เฝ้ามองตลอดมานั้น ยังไม่อาจลืมเลือนความเจ็บปวดที่เพิ่งได้ผันผ่านมาเพียงในเวลาไม่นานนัก ยังคงพร่ำเพ้อละเมอหาเพียงเขาคนนั้น ร่ำไห้ครั้งแล้วครั้งเล่าเพียงเพราะเขาคนนั้น ..ยอมที่จะอ่อนแอลง ...เพราะเขาคนนั้น ...ทั้งๆ ที่ไม่อาจกลับมาได้อีกแล้ว

นั่นทำให้เขารู้สึกตัวขึ้นมา ...ว่าไม่ว่าจะพยายามสักเท่าไร ...เนิ่นนานเพียงใด ...ก็คงไม่อาจ ...แทนที่คนที่แสนสำคัญถึงขนาดนั้นได้


------------ไม่มีทางเลย


แต่ว่า...


“ถ้าอย่างนั้นชั่วโมงต่อไป ...โดดกันเถอะครับ”


ใบหน้าที่เอาแต่เบี่ยงไปทางหน้าต่างห้องจำต้องวกหันกลับมาเพราะคำพูดเมื่อครู่ของคนที่นั่งถัดไปด้านหน้า ส่งสายตางุนงงสงสัยราวกับต้องการให้ตอบสิ่งที่ตนข้องใจอยู่ แต่แล้วสิ่งที่ได้กลับคืนมามีเพียงรอยยิ้มที่ดูราวกับไม่ทุกข์ร้อนอะไรซึ่งมักจะมองเห็นอยู่เสมอ และก่อนที่จะได้ถามอะไรออกไปมากกว่านั้น ก็กลับถูกคนตรงหน้าลากตัวออกไปจากห้องเสียแล้ว



“นายพาฉันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย ?”

เสียงหวานเอ่ยถามออกมาเมื่อสงสัยกับการกระทำของอีกฝ่ายที่จู่ๆ ก็ฉุดกระชากลากดึงตัวเขาขึ้นมาที่ดาดฟ้าโรงเรียนแห่งนี้ ทำเอาต้องวิ่งตามจนแทบขาลากแม้ว่าจะหายดีจากอาการขาแพลงแล้วก็ตาม ยืนหอบฮั่กๆ อยู่ในที่ที่ไม่มีอะไรแห่งนี้ แต่แล้วตัวต้นเหตุกลับทิ้งตัวลงนั่งพิงกรงเหล็กที่รายล้อมรอบด้านเอาไว้พลางแหงนหน้ามองฟากฟ้าสีครามเบื้องบนอย่างสบายใจ

“นั่งสิครับ ...บนดาดฟ้าเนี่ยอากาศดีออกนะ”

“..นี่จะโดดเรียนจริงๆ หรือไง ?” ฮิบาริถามออกมาด้วยน้ำเสียงเป็นกังวลเล็กๆ ยังคงไม่ยอมนั่งลงข้างกายอีกคนที่มาด้วยกันจนร่างสูงต้องฉุดรั้งลงมาอีกครั้ง


“...คุณไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นเด็กดีถึงขนาดนั้นในเวลาแบบนี้หรอกครับ”


มุคุโร่เอ่ยออกมาเช่นนั้นแล้วจึงเงียบไป วางฝ่ามือลงบนศีรษะเล็กๆ พลางลูบเรือนผมสีถ่านไปมาอย่างเอ็นดู ทำเอาถ้อยคำที่ตระเตรียมเอาไว้เพื่อจะต่อล้อต่อเถียงจำต้องถูกกลืนหายกลับเข้าไปในลำคออย่างเชื่องช้า นิ่งลงแล้วรอสดับฟังสิ่งที่เพื่อนร่วมชั้นกำลังจะเอื้อนเอ่ยต่อไป


“..ผมรู้ ...ว่าคุณเจ็บปวด”


วินาทีแรกที่รู้ ...ว่าไม่อาจหวนคืนกลับมาได้อีกแล้ว

...ตอนนั้น ...เราไม่อาจรับรู้ถึงสิ่งอื่นใดได้อีก ...นอกเสียไปจากความรวดร้าวอย่างที่ไม่เคยประสบพบเจอ



“..การที่ใครสักคนพยายามเข้ามาแทนที่ในที่ๆ เรารู้สึกว่าควรเป็นที่ของคนที่แสนสำคัญที่สุดสำหรับเราเท่านั้นน่ะ...”


ได้แต่คิดไปว่า ...คงไม่มีใครสามารถแทนที่หมอนั่นได้


“...ช่วงแรกๆ จะเป็นใครก็คงจะทนไม่ได้กันทั้งนั้น ...ต่อให้เป็นคุณเองก็ตาม ...การที่ไม่ได้เห็นอาจารย์ดีโน่ยืนอยู่ในที่ๆ คุณคิดว่าเขาควรอยู่ ...แม้แต่ในชั่วโมงเรียนเอง ...มันก็คงจะ ...ปวดใจล่ะสินะครับ ...แต่ว่า...”


เราเอาแต่คิดแบบนั้น ...คิดเอาแต่ใจตัวเองแบบนั้น ...แล้วก็จมปลักกับความทุกข์มาตลอด


“...อยากจะขอให้ ..คุณลองให้โอกาสดูสักครั้งนะครับ”


...แต่ว่าตอนนี้ ...ขอโทษนะดีโน่ ...ขอโทษจริงๆ ...ฉันคงจะ...

คงจะ...


“มุคุโร่...” ร่างบางหันไปสบนัยน์ตาต่างสีสันคู่นั้นตรงๆ อย่างไม่ทันให้เจ้าของชื่อตั้งตัว อดขำออกมาไม่ได้เมื่อเห็นคนที่พูดจาเป็นการเป็นงานอยู่เมื่อครู่มีท่าทีตกใจกับแค่การที่ถูกเขาเรียกชื่อถึงเพียงนั้น

“ค.. ครับ !?” มุคุโร่เผลอสะดุ้งเล็กน้อยด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่ลืมที่จะขานรับกลับไปในทันทีแม้จะยังมีอาการแปลกใจระคนสงสัยอยู่บ้างกับการที่เรือนกายแบบบางที่อยู่ข้างกายเบียดเข้าหาอีกเล็กน้อย อดใจเต้นตึกตักกับท่าทางอันน่าเอ็นดูเมื่อครู่นี้ไม่ได้ เสียงของคนที่คุ้นเคยเปล่งออกมาอย่างแผ่วเบาด้วยน้ำเสียงที่แปลกไปจากเดิมเล็กน้อย


“...ฉันอยากงีบสักหน่อยน่ะ ...ขอยืมหลังพิงหน่อยได้ไหม ?”


------------คงจะหลงแผ่นหลังของเจ้าบ้ามุคุโร่นี่เข้าจริงๆ ซะแล้วล่ะ

- FINISH -

ว้าว เข้ามาเจอเรื่องใหม่ของท่านเคทอีกแล้ว

เปิดตัวมาซะเศร้าเชียว แต่จบแบบอบอุ่นมากเลย

ใช่แล้ว ท่านฮิน่าจะปล่อยม้าเข้าป่า แล้วหันมากินสับปะรดแทน

โฮวกกก

ซับน้ำตา

ท่านฮิ

ท่านแสดงความเศร้าออกมามากมายขนาดนี้

พี่สาวยอมไม่ได้

อย่าท่านฮิถ้าจะเคะขอแบบโมเอ้ด้ายม้ายยยย

แงงงงงงง

กรี๊ดดดดด~~~~

ท่านเคทมาอีกแว้วววว~~~

สุโค่ย~~~~

ในที่สุดเรื่องนี้ก้ลงเอยแบบ 6918 ซะที...

( รีเปล่า? )



แล้วเรื่องยาวละค่ะ ^^ เมื่อไหร่จะอัพน้า~~

ไม่ได้กดดันนะ...


แต่ข่มขู่!!!!!

เป็นวันช็อตก็เลยปลูกกระท่อมไม่ได้อ่ะ แต่ก็ดีนะคะ ชอบ

/ล้มโต๊ะ(รอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของวัน)
ดีโน่!!!!!!!!!!!!!!!!
โผล่มาแต่ชื่อช่างน่าเศร้า
แต่ยังไงเมื่อโน่ไม่อยู่แม่ยกก็ขอเชียร์ให้เอามุคุมาดามใจเจ้าค่า!!!!!!!!!!!!!!!!
มุคุเรื่องนี้ช่างแสนดี

โน่............ไปไหน??? เป็นคำถามที่ไม่อยากถามเคทจัง และเราก็ไม่อยากคิดสุดๆเลยค่า กลัวคำตอบมากมายTT^TT

เอาเป็นว่านี่เป็นฟีค มุคุxเคียวยะ^^นะคะ

ตอนที่มุคุให้เคียวยะยืมแผ่นหลัง ในห้องพยาบาล
อ่านแล้ว น้ำตาคลอเบ้าเลยค่าTT^TT
แต่มันก็น่ารักดี
ชอบการกระทำ ความคิด และการแสดงออกของมุคุจังเลยค่า
เคียวยะเศร้า น่าสงสาร แต่ก็น่าเอ็นดู
จนท้ายสุด เราว่าเรื่องนี้มันเศร้าแบบน่ารักดีค่า เคทจัง

ช่วงนี้ ฟีคสั้นลงหลายเรื่องเลยนะคะ ขอบคุณเคทจังมากมายเลยค่า
รอฟีคหลักและเรื่องให้ๆเจ้าค่า สู้สู้นะคะ

เศร้ามากเลยTT//น้ำตาคลอ

เรื่องนี้สงสารมุคุโร่แฮะ ไม่รู้ทำไม แต่ดูอิมเมจเหมาะกับเป็นพระรองที่มาปลอบนางเอก(?)ที่กำลังเศร้าจากพระเอกซะงั้นมากกว่า555

แต่สุดท้ายก็เป็นพระเอกนี่นะ

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความรักสื่อได้ด้วยแผ่นหลัง(?)

555

ซึ้งเน่อะ

แต่อ่านมายังไม่เห็นคุณโน่พูดเรยค่ะ-.- (555 ดีแล้วแล้วคุณสัปป้าพูดไป)

เอ่อ คุณสัปป้าใส่ไรไว้ที่หลังหรอคะ? ทำไมท่านฮิติด เอามาให้ใช้มั่งสิคะ-.-(เค๊อะๆ)

PS.ท่านเคทสู้ๆค่ะ อิขี้เชียร์อยู่เน่อะ (^ ^) v

ดีโน่โผล่ออกมาแต่ชื่อ T^T

มุคุเท่อะ
แถมยังโรแมนติกมากมาย
ชอบตอนปั่นจักรยาน
(นึกภาพ 6918 นั่งจักรยานแล้วแปลกดี ~)

Ps. เคียวยะหลงแค่แผ่นหลังมุคุ อย่างเดียวหรอ?