•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กรุณาอย่านำฟิคไปดัดแปลง แก้ไข หรือโพสลงที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต



Title: Brute
Author: melody
Pairing: Shoichi*Spana [5187]
Rating: R-15
Spoilers: -
Disclaimer: Akira Amano
Summary: -
Author notes: เพื่ออรรถรสกรุณาลบภาพโชอนาถๆ ออกไปก่อนอ่านค่ะ (ฮา)











=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=







-Intro-







"พวกแบล็คสเปลน่ะ...มีแต่พวกป่าเถื่อน..."



...แต่ก็...มียกเว้นไว้คนนึงล่ะนะ...



ชายหนุ่มก้าวผ่านทางเดินซับซ้อนจนไม่ต่างจากเขาวงกตอย่างไร้ความลังเลหรือ ไม่แน่ใจ เขารู้จักทางเดินทุกเส้น ห้องทุกห้อง ทางลับทุกทาง เพราะเขา...คือผู้ที่คิดโครงสร้างของฐานลับใต้ดินนี้...ด้วยตัวเอง



อิริเอะ โชอิจิยืนอยู่เบื้องหน้าประตูบานหนึ่ง เขาสั่งให้เชคเบโล่ที่เดินตามมาเป็นเงาตามตัวกลับไปก่อน แล้วจึงค่อยๆ เปิดประตูห้องนั้นเข้าไปอย่างแผ่วเบา



ภายในห้องปราศจากแสงไฟทำให้มองเห็นได้ไม่ชัดนัก มีเพียงแค่แสงสว่างจากหน้าจอแลปท็อปเครื่องเล็กที่เป็นสิ่งที่ช่วยบ่งบอกให้ เขารู้ว่าสมควรจะเดินไปทางไหน



ชายหนุ่มก้าวย่างอย่างระมัดระวังไม่ให้ไปเตะถูกอะไรเข้า และเมื่อเข้าใกล้ที่มาของแสงนั้นมากพอดวงตาเบื้องหลังกรอบแว่นเรียวรีจึงพบ กับสิ่งที่กำลังตามหา



ร่างเล็กๆ ในชุดหมีสีเข้มนั่งอยู่บนตักของหุ่นยนต์ตัวใหญ่ที่เย็นเยียบและไร้ซึ่งชีวิต ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเรือนผมสีทองเอนซบแผ่นอกแข็งกระด้างของหุ่นเหล็กตัวใหญ่ ที่โอบอุ้มร่างนั้นเอาไว้ เปลือกตาบางปิดสนิทซุกซ่อนดวงแก้วสีฟ้าใสเอาไว้เบื้องหลัง ลมหายใจแผ่วเบาผ่อนเข้าออกอย่างสงบ...ในมือยังคงมีก้านอมยิ้มที่เหลือเพียง เศษก้อนน้ำตาลเล็กน้อย



โชอิจิผ่อนลมหายใจก่อนขยับยิ้ม... สองมือช้อนร่างเล็กๆ นั้นขึ้นโอบอุ้มอิงแนบแผ่นอกอุ่นพรากเอาร่างผอมบางนั้นออกจากอ้อมแขนของสิ่ง ไม่มีชีวิต การเคลื่อนไหวทั้งมวลล้วนแผ่วเบาและเงียบกริบ เพื่อระวังไม่ให้เจ้าหญิงผมทองต้องฟื้นตื่นจากนิทราก่อนเวลาอันควร...



หากทว่า



"อ...อือ..." เปลือกตาบางขยับไหวก่อนปรือขึ้นเผยให้เห็นอัญมณีสีฟ้าใสแสนงดงาม เสียงครางงัวเงียในลำคอที่ดังขึ้นทำให้ดวงตาสีมรกตทอดลงมองก่อนยิ้มบาง...



"ขอโทษนะ ทำให้ตื่นใช่ไหม..."



สปาน่าขยับร่างเล็กน้อยก่อนซุกดวงหน้าลงกับแผ่นอกภายใต้เครื่องแบบสีขาวของอีกฝ่ายโดยไร้คำตอบ...



...เมื่อถูกวางลงบนเตียงก็เพียงช้อนตาขึ้นมองชายหนุ่มที่ทับคร่อมอยู่เบื้องบนอย่างเหม่อลอย...



ริมฝีปากบางรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นชื้นที่ทาบทับก่อนบางสิ่งที่อุ่นกว่าจะสอด แทรกเข้ามาในโพรงปากที่ไร้การขัดขืน...หากทว่าก็ไม่ได้ตอบรับเช่นกัน...



ลมหายใจติดขัดเมื่อถูกช่วงชิงความหอมหวานอย่างหิวกระหายและเนิ่นนาน



ชุดหมีตัวโคร่งถูกปลดออกจากร่างอย่างเชื่องช้า แผ่วเบา...



ผิวกายนั้นสั่นเทาเมื่ออาจจะเป็นเพราะสัมผัสจากอากาศเย็นเฉียบทำให้หนาว เยือก...หรือบางทีอาจจะเป็นมือหยาบที่ลูบไล้อย่างจาบจ้วงนั้นก็เป็นได้...



เปลือกตาบางสั่นระริกก่อนปิดลงแน่น...เสื้อสีขาวถูกทิ้งลงบนพื้นข้างเตียงนั้นพร้อมๆ กับอาภรณ์ที่ถูกปลดออกจากร่างผอมบางอย่างไม่ไยดี



...ถึงกระนั้น...



...สปาน่าก็เพียงแค่หลับตา...นิ่งงัน...







...เจ็บ...







ดวงตาสีฟ้าหรี่ลงเมื่อยามที่ยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่ม...



ภายในห้องมีเพียงความว่างเปล่า...ไร้ซึ่งวี่แววของใครบางคนที่เป็นต้นเหตุของบาดแผลซึ่งเจ็บแปลบจนทำให้ขยับกายแทบไม่ได้



เรียวขาบางสั่นเทาเปลือยเปล่าแตะลงบนพื้นเย็นเฉียบ หลับตาแน่นก่อนกลั้นใจทิ้งน้ำหนักลงไป



ของเหลวเหนียวเหนอะรินไหลลงมาตามเรียวขาผ่านกางเกงขาสั้นผ้าเนื้อนุ่มทำให้ ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจแผ่วเบา...ระงับความเจ็บปวด พยายามก้าวเท้าเดินไปยังห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกล มือเรียวบางพยุงร่างจนแตะประตูห้องน้ำได้ในที่สุด... เมื่อเหลือบไปมองด้านหลังก็พบกับรอยเลือดที่หยดเป็นทาง...กลิ่นคาวชวนให้ คลื่นเหียนที่ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ครั้งก็ยังไม่ชินเสียทีทำให้เขารีบหันกลับมา ก่อนบิดลูกบิดเปิดประตูเข้าไป



ร่างผอมบางซวนเซจนต้องเอนหลังพิงประตู...อ่อนล้าจนแทบหมดแรง



เขาเพิ่งได้นอนเพียงชั่วครู่เท่านั้น...ก่อนที่จะถูกทำให้ตื่นขึ้นมาด้วย ฝีมือของชายหนุ่ม จนกว่าคนคนนั้นจะพอใจหรือเขาสลบไป...จึงได้พักผ่อนอีกครั้งหนึ่ง



สปาน่าผ่อนลมหายใจแผ่วก่อนดึงเสื้อยืดบางๆ ออกทางศีรษะ กางเกงที่ตกลงไปกองบนปลายเท้าเต็มไปด้วยของเหลวสีแดงสดบ่งบอกให้เขารู้ว่า บาดแผลนั้นคงสาหัสกว่าที่คิด



...คงต้องเปลี่ยนผ้าปูที่นอนใหม่อีกแล้ว...



ดวงตาสีฟ้าเหลือบมองกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า...ภาพสะท้อนในกระจก ปรากฏเพียงร่างผอมบางของชายหนุ่มที่มีสีหน้าเรียบเฉย...ติดจะเหม่อลอย...และ รอยช้ำมากมายบนร่างขาวนวล



เมื่อเห็นเงาสะท้อนบนกระจกเขาจึงก้มลงมองข้อมือของตน ก่อนจะพบว่ามันมีรอยช้ำที่เกิดจากการถูกมัดเอาไว้บาดลึก...ที่ข้อเท้าเองก็ มีรอยแบบเดียวกันนี้ทั้งสองข้างเช่นกัน...



ดวงตาที่สะท้อนในกระจกนั้นแดงช้ำ...



สปาน่าหลับตาลงช้าๆ



...ปวดหัว...ปวดตา...เจ็บคอ...







...เจ็บ...







เมื่อเห็นร่องรอยเหล่านั้น เขาถึงเพิ่งรู้สึกถึงความเจ็บที่ฝังลึก...ยากจะถอน...



...ความเจ็บ...ที่หัวใจได้ด้านชา..







...เกินกว่าจะหลั่งน้ำตาให้กับมัน...








=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=













อะไร อะไร อะไร
หนูไม่รู้ หนูไม่เห็น หนูมาววววววววววววววววววววว
กรุเขียนอะไรลงไปเนี่ย
จบแล้วหรือมีต่อก็ไม่รู้
(ความจริงมันมีเรื่องต่อจากนี้ล่ะ แต่จะเมาเขียนได้อีกรึเปล่ามันอีกเรื่องนึง ฮ่าๆๆ)
เขียนโชแบบนี้ก็...ไม่เลวนะ (แต่ก็ชอบเวอร์ชั่นอนาถมากกว่าอยู่ดีอ่ะ)
(ดีใจด้วยโช แกเป็นพระเอกคนแรกที่ฉันไม่ชอบให้กดเคะ...ถึงจะชอบให้เคะโดน(คนอื่น)กดก็ตาม กรั่กๆๆๆๆๆ)

ไว้เจอกันอีกทีตอนอัพข่าว spring ค่ะ (ผ่าน ไม่ผ่าน ผ่าน ไม่ผ่าน ผ่าน ไม่ผ่าน)

อุ๊ก =[]= ... นังโชวววววว เดี่ยวนี้ร้ายใช่มั้ย กล้าหือใช่มั้ย *ขีดข่วนหน้า*

เห็นเค้ายอม เค้าเอ๋อนิดหน่อย ก็กล้าอัพเกรดแมนเชียวเร้อออออ !!!

โชเวอร์ชั่นอนาถก็ออกจะน่าสงสารไปนิด แต่แบบนี้ก็ ... คึ๊กๆๆ ให้ความรู้สึกหล่อเลวดีเหมือนกัน =v=~ แต่รู้สึกว่าสปาน่าคงไม่เหมาะเท่าไหร่ เพราะประแจออกแนวน่ารัก เอ๋อๆ น่าจะเหมาะกับตาโชตาคุคนเดิมมากกว่า

แต่ก็ให้ความรู้สึกแหวกแนวเดิมๆ ดีเหมือนกัน *v*~ ฮ่า ๆๆๆ

โชอิจิ....มาดนี้มัน....

ติดเชื้อเบียคุรันมาสินะ

แหวกแนวสุดๆ เลยค่ะ

น้องโชมามาดร้ายเลยละค่ะ *-*

น้องประแจก็นิ่งยอมเชียวววว

ได้เห็นคู่นี้ในมาดดาร์กๆ ก็ดีเหมือนกันแหะ แต่ก็ยังชอบโชอนาถมากกว่าอยู่ดีเหมือนกันค่ะ 55

นั่นสิเค่อะ...
ติดอิเบียมาแน่ๆ=[]=!
ป๋าเบี๊ยยยยยยยยย!!
ป๋าทำให้เมะขาวสะอาด(!!!?? ได้ข่าวว่ามันโชตาคุ...)คนนึงโฉดชั่วตามป๋า!!(แต่ไม่เหมือนป๋าอย่างตรงที่ป๋าหล่อโฮกกกกก = =+)

อะ...ไม่นึกว่าจะเจอคู่นี้...ในมาดนี้....
อ้ากกกก เอาโชอนาถของเค้าคืนมาน้าา

โชมันไปกินอะไรผิดมาเปล่าง่ะ แง่มมมมๆๆ

ตอนแรกมานี่เหมือนจะดีหวาน แต่ที่ไหนได้
มา(เกือบ)smซะงั้น

ว่าแต่ไม่ค่อยมีคนแต่งคู่นี้เลยเนาะ

กรุณาอย่านำฟิคไปดัดแปลง แก้ไข หรือโพสลงที่อื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต



Title: Brute
Author: melody
Pairing: Shoichi*Spana [5187]
Rating: R-15
Spoilers: -
Disclaimer: Akira Amano
Summary: -
Author notes: เพื่ออรรถรสกรุณาลบภาพโชอนาถๆ ออกไปก่อนอ่านค่ะ (ฮา)










=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=










-1-
Impression
















มันเป็น...ความประทับใจ...ที่ไม่รู้ลืม...










ดวงหน้าขาวๆ ดวงตาสีฟ้าใสคู่งาม เรือนผมสีทองที่แสนจะดูนุ่มมือ สีหน้าที่เรียบเฉยติดจะเหม่อลอยและห่างไกลจากคำว่าเย็นชา ริมฝีปากแดงๆ ที่คาบอมยิ้มหวานๆ ไว้ราวกับคนติดบุหรี่



ทั้งหมดนั่น...ล้วนน่าเอ็นดู...น่าค้นหา...น่าสนใจ...















"จิสโรเนโรของจะรวมเข้ากับเจสโซแฟมิลี่...เป็นมิลฟิโอเล่แฟมิลี่ คนของเจสโซจะใช้ชื่อว่าไวท์สเปล ส่วนพวกเราคือแบล็คสเปล..."



...เข้าทำนองเอาดีเข้าตัว เอาชั่วเข้าคนอื่นหรือเปล่าหนอ...



เสียงของแกมม่า...คนสนิทของบอสแห่งจิสโรเนโร...ทั้งรุ่นแม่และรุ่นลูก...ลอยผ่านเข้าหู



ดวงหน้านั้นช่างเคร่งเครียดและเงียบขรึม บรรยากาศผิดจากที่ผ่านมาลิบลับ แกมม่าเวลาอยู่กับท่านหญิง...ไม่ว่าจะคนใดก็ตาม จะมีบรรยากาศที่อ่อนโยนและปกป้องอยู่เสมอ



"ใครคัดค้านการเข้าร่วมแฟมิลี่ครั้งนี้ก็สามารถจากไปได้ องค์หญิงยูนิบอกมาเช่นนั้น..."



เสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นจับใจความไม่ได้ก่อนเงียบลงด้วยการตบโต๊ะเพียงครั้งเดียวจากบุรุษผู้ที่รับใช้จิสโรเนโรมาแสนนาน



"อีกไม่นานผู้บัญชาการของไวท์สเปลจะมา เมื่อถึงตอนนั้นจะหมดเวลาตัดสินใจ ใครจะออกก็รีบๆ ไปซะ!" ท่าทางของแกมม่าดูจะอยากไล่ให้ทุกคนออกไปให้หมดเสียด้วยซ้ำ



เสียงเก้าอี้ครูดพื้นดังครืดคราดรอบตัว หากทว่าเด็กหนุ่มคนหนึ่งยังคงนั่งนิ่ง เท้าคางมองไปเบื้องหน้าด้วยดวงตาที่ราวกับกำลังเหม่อลอย



"เฮ้ สปาน่า ...มาเถอะ" เสียงของเพื่อนร่วมงานที่นั่งข้างๆ เอ่ยเรียก ดวงตาสีฟ้านั้นเพียงแค่ช้อนขึ้นมองเท่านั้น ไม่ได้ลุกขึ้นหรือมีทีท่าว่าจะขยับไปไหนแต่อย่างใด



"ไปไหน...?"



"โธ่ นายนี่..." ดูเหมือนคู่สนทนาจะชินชาเสียแล้วกับท่าทางเช่นนั้น "ไปจากที่นี่น่ะสิ อีกเดี๋ยวพวกเจสโซก็จะมาแล้ว รีบๆ ไปกันก่อนดีกว่า"



เด็กหนุ่มนั่งนิ่งอยู่สักพัก ก่อนเอ่ยประโยคที่ทำให้เพื่อนคนนั้นต้องตกตะลึง



"ไม่ล่ะ...ฉัน...จะอยู่ต่ออีกสักหน่อย"



"เฮ้ย!"



ดวงตาสีฟ้าใสที่มองสบนั้นไร้ซึ่งความลังเล...เขาจึงได้แต่ถอนหายใจ



"ถ้าเปลี่ยนใจก็รีบออกมาละกัน"



ชายหนุ่มโบกมือลาก่อนถูกฝูงชนกลืนหายลับไปเบื้องหลังบานประตู



มาเฟียส่วนใหญ่นิยมสวมสูทดำ ในห้องก็หลงเหลือชายหนุ่มที่อยู่ในเครื่องแต่งกายเช่นนั้นประปราย



มีเพียงเขา...มีเพียงเขาที่เป็นฝ่ายประดิษฐ์ที่อยู่ในอาภรณ์อันแปลกแยกจากคนอื่นอยู่เพียงผู้เดียว



"สปาน่า...เธอจะไปก็ได้นะ" แกมม่าเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นท่าทีไม่อนาทรร้อนใจอันเป็นบุคลิกภายนอกของเด็ก หนุ่ม เขาอายุยังน้อย...ยังไม่สมควรจะกระโจนเข้าหาโลกมืดเร็วเพียงนี้



"ไม่ล่ะ ฉันตัดสินใจแล้ว"



เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายหนุ่มก็ถอนหายใจแผ่วเบา...เด็กคนนั้นเป็นเด็กหัวแข็ง ...สิ่งใดที่เจ้าตัวบอกว่าตัดสินใจไปแล้วก็ไม่มีวันเปลี่ยนแปลง...ต่อให้ขู่ จะเอาชีวิตก็ตาม ทั้งที่ถ้าเป็นปกติออกจะว่าง่ายแท้ๆ



...แกมม่านึกอยากให้สปาน่าว่าง่ายดังเช่นปกติในเวลาสำคัญเช่นนี้เสียเหลือเกิน...



"ยังเหลือเวลาอีกนิดหน่อย ใครจะออกไปตอนนี้ก็ยังทันนะ" พวกที่เหลือไม่มีใครขยับ มีทั้งพวกที่จงรักภักดีต่อจิสโรเนโร และพวกที่กระหายอยากในการต่อสู้ของโลกมืด ทว่าไม่ว่าจะอยู่ด้วยเหตุผลใด...เพียงนาทีต่อมา...ก็ไม่มีโอกาสให้เปลี่ยนใจ อีกต่อไป



ประตูเปิดออกอีกครั้ง ...ไม่ใช่ด้วยใครที่ก้าวออกไป หากทว่าเป็นคนกลุ่มหนึ่งที่เดินเข้ามา



...คนคนนั้น...คนที่เดินนำอยู่ข้างหน้าสุด...ร่างในชุดเครื่องแบบสีขาวอันแปลกตา



ถ้าเขาไม่ได้จำผิดคน...



อิริเอะ โชอิจิ



ผู้หญิงสองคนที่เดินตามหลังมานั้นเหมือนกันราวกับฝาแฝด...คนของเชคเบลโล...



ยังมีอีกสองสามคนที่เขาไม่รู้จัก



ดวงตาสีมรกตเบื้องหลังกรอบแว่นนั้นแสดงออกถึงความเบื่อหน่าย...



โดยปกติแล้ว...เมื่อมีคนตำแหน่งสูงกว่าเดินเข้ามา ทุกคนจะต้องยืนขึ้นเพื่อเป็นการแสดงความเคารพในที่ประชุม หากจิสโรเนโรแฟมิลี่...กลับพร้อมใจกันนั่งนิ่ง มีเพียงแกมม่าที่ยืนอยู่ก่อนแล้วเท่านั้นที่กำลังยืนอยู่ เผชิญหน้ากับกลุ่มคนในชุดขาวที่มีกลิ่นอันตรายคาวคลุ้ง



ร่างเล็กสะดุ้งไหวน้อยๆ เมื่อรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่ง ชายหนุ่มคนหนึ่ง...ดูเพียงภายนอกก็รู้สึกได้ถึงความไม่ปกติกำลังจ้องมองมา ทางเขา ราวกับแมวที่เจอเหยื่อเลยทีเดียว



ดวงตาสีฟ้าใสมองสบกลับนิ่งเฉย ไม่ได้แสดงท่าทีหวาดกลัวที่คนอื่นๆ ล้วนมีต่อสายตาวิปลาสนั้น



บางทีความไม่รู้อะไรเลยของสปาน่าก็มีดีที่ตรงนี้ล่ะ...หากจะมองว่ามันเป็นข้อเสีย...ก็ไม่ผิดนักเช่นกัน



กุโละ คิชเนียเลียริมฝีปากที่แห้งผาก นึกอยากเอาเลือดหวานๆ ของคนผมทองที่มีดวงตาสีฟ้าอันแสนงดงามนั้นมากลั้วคอดับความกระหายเป็นกำลัง



รังสีการฆ่าฟันเริ่มแผ่กระจาย...หากคนความรู้สึกช้าก็ยังคงความนิ่งเฉยที่ชวนให้เปลี่ยนเป็นท่าทีหวาดกลัวจนตัวสั่นไม่เปลี่ยนแปลง



"ผม..." เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นตัดบรรยากาศตึงเครียดทั้งมวลให้ขาดสะบั้น สปาน่าเบือนสายตาหันไปจับจ้องที่มาของเสียงซึ่งบัดนี้เดินมาอยู่ตำแหน่ง เดียวกับแกมม่าที่ด้านหน้าเรียบร้อยแล้ว "อิริเอะ โชอิจิ..."



ชื่อที่เอ่ยแนะนำตัวนั้นทำให้ดวงตาสีฟ้ากะพริบปริบ



"ผู้กองระดับ A หน่วยโรซ่าที่สองแห่งไวท์สเปล ท่านเบียคุรันได้ส่งผมมาดูแลฐานบังคับบัญชาที่ญี่ปุ่นนี้ ขอเข้าเรื่องเลยก็แล้วกัน อีกไม่นาน...เราจะเปิดศึกกับวองโกเล่แฟมิลี่ แกงค์มาเฟียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดมาตลอดหลายร้อยปี ถ้ามีข่าวคราวเกี่ยวกับฝ่ายนั้นขอให้แจ้งผมทันที"



เขาหยุดเล็กน้อยก่อนปรายตามองมายังร่างผอมบางซึ่งเป็นผู้เดียวที่ไม่ได้สวมใส่สูทดำ



"กำลังพลเป็นเรื่องสำคัญ ใครที่ไม่มีความสามารถในการต่อสู้อาจจะเสียท่าให้ศัตรูได้ เพื่อหลีกเลี่ยงเหตุการณ์เช่นนั้นผมหวังว่าพวกคุณที่เชี่ยวชาญเจนศึกจะ ต่อสู้ได้อย่างสมคำร่ำลือที่มีมาช้านาน..."



สปาน่าผ่อนลมหายใจเล็กน้อย... ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังพูดถึงใคร... แต่ด้วยความคิดที่ว่าถ้าอยู่เฉยๆ เรื่องยุ่งๆ ก็คงไม่เกิดทำให้เขาไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกไป ...ทว่ามันกลับไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น....



"เดี๋ยวสิ แล้วคนนั้นล่ะ...ท่าทางแบบนั้นน่ะจะสู้ใครเขาไหวหรือไง" คนที่เอ่ยแทรกขึ้นมาคือชายหนุ่มชุดขาวที่หมายหัวเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่สบตา สายตาน่ารังเกียจนั้นกำลังทอแววกระหายเลือดอย่างไม่คิดปิดบังเลยทีเดียว



สปาน่ามองไปรอบๆ เมื่อทิศทางที่นิ้วเรียวนั้นชี้ตรงมามีเพียงเขาเท่านั้น...จึงตีความเป็น อื่นไม่ได้...นอกเสียจากว่าเขาคงไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขเสียแล้ว



"เขาเป็นนักประดิษฐ์ที่เก่งกาจที่สุดของเรา..." แกมม่าที่รู้ดีว่าต่อให้เอาอะไรมาง้างปากคนคนนั้นก็คงไม่มีทางได้อะไรกลับไป นอกจากความเงียบและดวงตาใสๆ ที่มักกระตุ้นต่อมโมโหของพวกชอบหาเรื่อง



"เป็นแค่นักประดิษฐ์ เวลาเจอศัตรูจะเอาอะไรไปสู้เขา...แค่เจอพวกระดับล่างก็คงจอดสนิทแล้วล่ะ มั้ง..." กุโละ คิชเนียแสยะยิ้มที่มุมปาก ดวงตาเบื้องหลังกรอบแว่นหรี่ลงราวกับกำลังประเมิณคุณภาพของสิ่งของ "ถ้ายังไง...ทดสอบดูเลยดีกว่า!"



และโดยที่ไม่มีใครได้ตั้งตัวทัน ร่างของชายในชุดขาวก็พุ่งเข้าหาเด็กหนุ่มที่ยังคงนั่งนิ่งจ้องมองมาด้วยสี หน้าที่ปราศจากความเปลี่ยนแปลง



"จะต่อให้...ใช้แค่มือเปล่าก็แล้วกัน!" มือเรียวยื่นออกมาหมายจะคว้าลำคอบอบบางนั้นมาหักเอาเสียง่ายๆ เสียงกระดูกลั่นในยามนั้นคงไพเราะไม่ต่างจากเสียงดนตรีหากน่าเสียดายที่ไม่ มีโอกาสได้ฟังเสียงกรีดร้องวอนขอชีวิตจากริมฝีปากคู่นั้นก็ตาม



ทว่าบางสิ่งที่พุ่งเข้าหาจากทางด้านข้างทำให้เขาต้องชะงักลงกลางทางก่อน กระโดดถอยหลังหลบแรงกระแทกที่พุ่งมายังบริเวณที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ เงาลึกลับนั้นโต้ตอบว่องไวด้วยการตวัดมือปัดร่างเขาให้ถอยห่างจากเด็กหนุ่ม ผมทอง



ดวงตาเบื้องหลังกรอบแว่นหรี่ลงตวัดมองก่อนพบว่าสิ่งที่มาขัดขวางความสุขของ ตนนั้นคือหุ่นเหล็กขนาดใหญ่ ความเร็วของมันเมื่อครู่ไม่เข้ากับขนาดร่างกายที่ใหญ่โตนั่นเลย...



ริมฝีปากแสยะยิ้มก่อนพุ่งเข้าหาอย่างลำพองใจ



"เป็นแค่หุ่นกระป๋อง บังอาจมาขวาง...!!" นิ้วมือที่เป็นปล้องนั้นเปลี่ยนเป็นใบมีดคมกริบ ประกายแวววาวของมันช่างขับให้ความกระหายเลือดยิ่งพลุ่งพล่าน คมดาบในมือฟันลงเวลาเดียวกับชายหนุ่มแทงสวนขึ้นมา



"หยุด"



สองเสียงประสานกันเรียกอาการชะงักจากสองร่างที่กำลังทำให้กลางห้องพังไปเป็นแถบ



สปาน่าช้อนตาขึ้นมองมอสก้าที่หยุดนิ่งก่อนเอ่ยอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแสนอ่อนโยน "กลับมานี่..."



อิริเอะ โชอิจิปรายตามองเด็กหนุ่มผมทองซึ่งแน่นอนว่าเขาเองก็จำอีกฝ่ายได้เช่นกัน...ใครเล่าจะลืมลง...



...สปาน่า...



"คงพอแล้วสำหรับการป้องกันการโจมตีของนายได้ กุโละ คิชเนีย..."



ชายหนุ่มทำเสียงจิ๊จ๊ะอย่างไม่ค่อยพอใจนักแต่ก็ยอมรามือแต่โดยดี



ดวงตาสีมรกตปรายมองร่างเล็กๆ ที่นั่งอยู่กลางห้อง รอยกายพังราบด้วยโต๊ะเก้าอี้ที่กระจัดกระจายบ้างแตกหัก บางพังยับ ข้างๆ นั้นคือร่างขนาดใหญ่ของหุ่นเหล็กที่เขาเคยรู้มาว่ามันเป็นความลับสุดยอดของ ทางทหาร... สปาน่ายิ่งดูตัวเล็กจ้อยลงไปอีกเมื่ออยู่ข้างๆ ร่างของหุ่นรบที่เชื่องราวกับลูกแมวเมื่อถูกจับจ้องด้วยดวงตาสีฟ้าใสคู่นั้น



มือเรียวบางลูบส่วนที่เป็นตักของมันแผ่วเบาราวกับว่าแผ่นเหล็กนั้นจะสามารถรับรู้สัมผัสอ่อนนุ่มจากมือคู่นั้นได้



ดวงตาสีฟ้าใสเบือนมามองเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่กำลังจับจ้องมองมา...















ดวงหน้าขาวๆ ดวงตาสีฟ้าใสคู่งาม เรือนผมสีทองที่แสนจะดูนุ่มมือ สีหน้าที่เรียบเฉยติดจะเหม่อลอยและห่างไกลจากคำว่าเย็นชา ริมฝีปากแดงๆ ที่คาบอมยิ้มหวานๆ ไว้ราวกับคนติดบุหรี่



ทั้งหมดนั่น...ล้วนน่าเอ็นดู...น่าค้นหา...น่าสนใจ...










มันเป็น...ความประทับใจ...ที่ไม่รู้ลืม...








=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=+=









ตอนแรกตั้งใจว่าจะเขียนว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น (เรทนั่นล่ะ)
แต่มันออกมาเป็นแบบนี้ได้ไง...
...
...
...
หนูไม่รู้ววววววววววววว

หนูมาวววววววววววววววววววว


(มันคือมหากาพย์ เพ้อระยะยาวอีกเรื่องแล้วค่ะ)

จงเมา จงเมา.....จงเมา.....จงเมา.....จงเมา..... เมาๆๆๆๆๆๆๆ เมาอีก!

น่ารักมากกกกกกกก >///< ภาษาดีด้วยค่ะ


อัพต่ออีกนะคะ

อาถรรพ์มาก ทั้งที่ exteen ทั้งที่บอร์ด พอจะเม้นส์แล้วมันต้องมีอะไรมาจวางทุกที (ซีด)


กุโละโรคจิตมาก...ม๊าก....= = น่ากลัว อยู่ห่างๆมันนะประแจ อย่าเข้าไปใกล้มัน



รู้สึกเหมือนมอสก้าเป้นอุปกรณ์อัพความโมเอะ กร๊ากกก แบบ เวลายืนข้างกันแล้วรู้สึกเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อยกับหุ่นยนต์องครักษ์อะไรก็ว่าไป เอิ้ก

ง่ะ!! โชด้านมืดออกแล้วววววว (แบบนี้ผมคงต้องจัดการเบียคุรันข้อหาแพร่เชื้อแบบนี้ให้โชอิจิสินะ)

สปาน่าน่าสงสารจริงๆ (เมา....แล้วแต่งต่อไปเรื่อยๆนะครับ...หึหึ...เอาเหล้าป๋าแซนมาดื่มไปด้วยก็ได้นะครับ)

สปาน่าน่าร้ากกกก นิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหว

มอสก้าเท่โฮกเลยอ่ะ ทำได้ไง อ่ะ เกิดอารมณ์หลงมอสก้าเสียแย้ว

ตอนอินโทร โชจังทำอะไรสปาน่าอ่ะ ฮั่นแหน่

แอบปิ๊ง กุโละ x สปาน่า ฉับพลัน โรคจิตนิด ๆ นี่แหล SM สุดยอด (น้ำลายไหล)

โชดาร์กๆ กุโละยังคงความโหดจิตเช่นเดิม =_="


สปาน่าเรียบเฉยมากกก.... แต่ว่าก็ยังน่ารักโมเอะอยู่ดี ><

ชู้ต โดนใจฮ้าบ

5187 บันซาย โห่ฮิ้วววว

โชจังดูจะหลงรักสปาน่าสินะ เคอะ เคอะ

มาต่อเร็ว ๆ นะคะ ฮิ้วววว

เฮือก!!!!!!! (-[]-llll)

อะไรกันโชจัง ...เกิดอะไรขึ้น!!!! (แม้ลึกๆๆ จะพอใจก็เหอะ แต่เล่นแค่บทนำ ที่ทำให้สป่าน่าเป็นแบบนั้น มันจี๊ดใจแฮะ)

สปาน่าช้อนตาขึ้นมองมอสก้าที่หยุดนิ่งก่อนเอ่ยอีกครั้งด้วยน้ำเสียงแสนอ่อนโยน "กลับมานี่..."

///////// (น้ำลายสอ)(????) อิจฉาหุ่นมันชะมัดเลย อยากเข้าไปแทนที่ชะมัด (^////^)

ว่าแต่ ...กุโละ....มัน...โรคจิตขึ้นจริงๆ แฮะ (-**-) (แถมยังคิดหมายตาคอสวยๆ ของสป่าน่า...ของชั้นนะ!!!) (เจอสายตาน่าสยองจากคนใส่แว่น )
__________________________________________________________________________

========น่ารักกกก อ้ากกกก
อยากเป็นอมยิ้มอันนั้นจังเลย

หุหุ โชจังทำเท่ครับ .....ว่าแต่สองคนรู้จักกันมาก่อนเรอะ
เหอๆๆๆๆ มาต่อนะคะ

สอบรอ....