•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

AU Fiction : BROTHER ★ BROTHER
Author : KateBuster (Kate_Buster[at]hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : TYL!6918 (TYL!Mukuro x Hibari)
Rate : PG-15
Category : BL, Drama, Angst, Comedy(เรอะ ?), Romance
Warning : Incest(?)


1st Day [brother !?]


“เฮ้อ~ ไม่จบไม่สิ้นกันสักทีน๊า~ งานอะไรมันจะเยอะอย่างนี้เนี่ย~”

ชายหนุ่มปริปากบ่นพึมพำขึ้นมาอีกครั้งในรอบวัน เขาดึงแว่นสายตาที่สวมอยู่ออกพลางบีบปิดดวงตาต่างสีแปลกประหลาดคู่นั้นลง นิ้วเรียวยาวนวดคลึงระหว่างดวงตาทั้งสองข้างเพื่อผ่อนคลายความเมื่อยล้าที่ได้รับจากจอคอมพิวเตอร์ที่ตนจับจ้องอยู่เป็นเวลานาน คลายมืออีกข้างออกจากเมาส์ที่กุมอยู่แล้วเอนท้ายทอยลงพิงพนักเก้าอี้ที่อยู่ถัดไปด้านหลัง ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่ายใจ

จริงๆ แล้วไอ้งานที่ได้ทำที่บ้านแบบนี้มันก็ดีอยู่หรอกนะ ...แต่พักหลังๆ นี่มันชักจะเยอะเกินไปหรือเปล่า ?


“..ปวดตาชะมัดเลยแฮะ”

โรคุโด มุคุโร่ลืมตาขึ้นมองเพดานห้องส่วนตัวของตนก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง นึกถึงงานที่ถูกสั่งให้แก้แล้วแก้อีกแล้วก็พาลจะอารมณ์เสียขึ้นมา จริงๆ แล้วการเป็นกราฟิกดีไซน์เนอร์นี่มันก็ไม่ได้สบายอย่างที่คิดเสมอไปหรอก

ร่างสูงโปร่งยันกายให้ลุกขึ้นยืนพลางเดินออกไปนอกห้องทั้งที่ยังเปิดงานทิ้งไว้อยู่อย่างนั้น ยังไงก็ยังทำตัวให้เข้ากับการทำงานโต้รุ่งไม่ไหวอยู่ดี แม้จะผ่านมันมาหลายต่อหลายครั้งแล้วก็ตาม บางทีการหาอะไรเติมลงในกระเพาะสำหรับเช้านี้อาจจะเป็นการทำให้เขาสามารถอยู่สู้กับงานได้นานขึ้น คิดเช่นนั้นแล้วจึงเดินลงบันไดไปยังชั้นล่างของตัวบ้านด้วยหวังจะหาอะไรทานบ้างสักหน่อยก็ยังดี แต่แล้วเสียงกริ่งหน้าประตูบ้านก็ดังขึ้น


“...ใครมาซะเช้าป่านนี้ล่ะเนี่ย ?”

พอเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง เข็มทั้งสองของมันก็ยังตีเวลาบอกว่านี่ยังเป็นเวลาเพียงเจ็ดโมงเช้านิดๆ เท่านั้น แต่ขายาวทั้งสองข้างก็กลับเดินออกไปเปิดประตูตามความเคยชินอย่างเช่นในทุกๆ วัน พลางนึกสงสัยถึงแขกในยามรุ่งอรุณเช่นนี้ จากนั้นจึงต้องแปลกใจกับภาพตรงหน้า


“อ้าว ...คุณน้านี่เอง มีอะไรหรือครับ ? …มาหาผมแต่เช้าเชียว”

เสียงทุ้มเย็นของชายหนุ่มถูกปรับให้สดใสขึ้นอีกเล็กน้อยก่อนจะกล่าวทักทายหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเป็นมิตร เธอจึงกล่าวทักทายกลับตามประสาของคนที่อาวุโสกว่าพร้อมทั้งบอกถึงธุระของตน

“...คือว่า ..น้ามีเรื่องอยากจะขอร้องมุคุโร่คุงหน่อยน่ะจ้ะ...” น้ำเสียงนั้นฟังดูอ่อนลงเล็กน้อย มุคุโร่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเพราะเมื่อเชิญให้อีกฝ่ายเข้าไปนั่งพักในบ้านแล้วก็กลับได้รับการปฏิเสธกลับมาเสียเฉยๆ เข้าใจว่าคงจะมีธุระที่ต้องรีบไปทำต่ออยู่มากทีเดียว

“อะไรหรือครับ ?”

“ตั้งแต่วันนี้ไป ...น้าต้องไปดูงานที่ต่างประเทศเป็นเวลาเดือนนึงน่ะจ้ะ ก็เลย...” ผู้เป็นน้าหยุดนิ่งลงชั่วครู่ก่อนจะพูดต่อไปด้วยท่าทางที่ดูว่าจะลำบากใจที่จะขอร้องอยู่บ้าง “...ว่าจะขอช่วยให้ฝากดูเด็กคนนี้ให้หน่อยน่ะจ้ะ”

“หืม ? ลูกชายคุณน้าน่ะหรือครับ ?” เขาเอ่ยถามอย่างนึกสงสัย ...เด็กที่เราเคยเจอเมื่อนานมาแล้วสินะ ...ตอนนั้นยังตัวเล็กๆ แบเบาะอยู่เลยนี่นา

“..ใช่จ้ะ”

ว่าแล้วเธอก็ดันร่างของ ‘ลูกชาย’ ออกมาข้างหน้า

เด็กหนุ่มร่างเล็กผู้มีเรือนผมและดวงตาสีดำขลับเช่นเดียวกับผู้เป็นแม่ยืนนิ่งอยู่ในอาการสงบ ทว่ากลับเหลือบมองมาทางชายหนุ่มด้วยหางตาเพียงชั่วครู่แล้วกลับหลบสายตาไปเสียเฉยๆ กิริยาที่ได้สัมผัสนั้นทำให้ผู้ถูกไหว้วานชักจะหวั่นๆ ขึ้นมาบ้างเสียแล้วจนได้


อะไรเนี่ย ...หน้าตาก็น่ารักดีอยู่หรอก แต่เพิ่งเจอหน้ากันก็มองด้วยหางตาแบบนี้เลยเหรอ ...ท่าจะร้ายใช่เล่นแฮะ..

...แต่ถ้าจำไม่ผิด ..ชื่อของเด็กคนนี้...



“...น้าขอร้องล่ะจ้ะ ฝากดูแลเคียวยะทีนะ ...แค่เดือนเดียวเองคงไม่เป็นไรนะจ้ะ ?”



…เคียวยะ ...ฮิบาริ เคียวยะ...



มุคุโร่ลอบถอนหายใจน้อยๆ แค่เรื่องงานเขาก็จะเอาตัวเองไม่รอดอยู่แล้ว ยังมาเจอคำขอร้องที่ปฏิเสธไม่ได้อย่างนี้...

“...ก็ได้ครับ ...ไม่มีปัญหา”


...ตอบรับไปจนได้
_____________________________

...เห็นนิ่งๆ แบบนี้ ...ดูไม่ออกเลยแฮะว่าเป็นเด็กดีหรือร้ายลึกกันแน่


...ถึงจะรู้สึกโชคดีที่เด็กคนนี้อยู่ ม.ต้น ...พอจะช่วยเหลือตัวเองได้บ้างแล้ว ...แต่ก็นั่นแหละนะ...

จู่ๆ ก็ดันต้องมาดูแล ‘น้องชาย’ แบบนี้...


...มันก็ ..รู้สึกแปลกๆ อยู่เหมือนกันแฮะ



โชคดีที่บ้านของเขายังพอมีห้องว่างเหลืออยู่บ้าง จึงไม่เป็นการลำบากอะไรนักที่จะจัดหาที่หลับที่นอนให้กับสมาชิกใหม่ที่เพิ่มเข้ามาอย่างกะทันหันเช่นนี้ มุคุโร่ช่วยเด็กหนุ่มขนกระเป๋าใส่สัมภาระขึ้นไปไว้บนห้องที่อยู่บนชั้นสองของบ้าน แอบคิดบ่นอุบอิบอยู่ในใจว่าถึงขนาดเตรียมข้าวของย้ายมาอยู่เลยนี่ คุณน้าต้องคิดแน่ๆ ว่าเขาไม่มีทางปฏิเสธคำขอร้องของเธอได้

...แล้วก็ดันถูกซะด้วยสิ


“..เคียวยะอยู่ห้องนี้ละกันนะ”

เขาเอ่ยปากขึ้นเมื่อวางกระเป๋าของอีกฝ่ายที่ตนช่วยขนขึ้นมาลงบนเตียงตัวหนึ่งที่อยู่ในห้องว่างนั้น ร่างเล็กๆ ของเด็กหนุ่มผู้อาศัยคนใหม่เคลื่อนเข้าไปในห้อง พลางกวาดนัยน์ตาสีนิลมองสำรวจไปรอบด้วยท่าทางสนใจอยู่บ้าง


“ห้องพี่ก็อยู่ข้างๆ นี่เอง ...ถ้ามีอะไรก็เรียกได้นะ ...ว่าแต่ ..เคียวยะทานข้าวเช้ามาหรือยังล่ะครับ ?”

“...ยังเลย” เสียงที่ติดจะหวานหูอยู่หน่อยๆ ตอบกลับมาโดยทิ้งช่วงไว้พอสมควร จากนั้นจึงล้มตัวลงนอนบนเตียงนุ่มในห้องที่เพิ่งกลายเป็นของตนไปเมื่อครู่นี้

“..ถ้าอย่างนั้นจะกินไหมล่ะครับ ? …พี่เองก็ยังไม่ได้กินเหมือนกัน”

“ไม่อยากกิน...” เจ้าของใบหน้าหวานที่ซุกลงกับหมอนใบใหญ่ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงบางเบาราวกับหงุดหงิดรำคาญ เปลือกตาปิดทาบลง เหลือเพียงแพขนตายาวสยาย ริมฝีปากอ่อนนุ่มยังคงเปล่งเสียงต่อไป “..ปวดหัว ...ขอนอนก่อนแล้วกัน”

“...ไม่ทานข้าวเช้าไม่ได้นะครับ ถ้าเกิดไม่สบายขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ”

ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา ชายหนุ่มรู้ได้ในทันทีว่าคนตรงหน้าเพียงแค่แกล้งหลับไปเท่านั้น คงต้องไม่พอใจกับอะไรบางอย่างหรือยังปรับตัวไม่ทันแน่ๆ ดังนั้นเขาจึงถอนหายใจพร้อมรอยยิ้มเบาบาง ขณะที่เจ้าของร่างบอบบางเบียดไซ้ดวงหน้าอ่อนเยาว์นั้นลงกับหมอนนุ่มด้วยท่าทางน่าเอ็นดูเกินจะบรรยาย


“..ถ้ารู้สึกหิวแล้วก็ลงไปข้างล่างนะครับ ...พี่จะทำอาหารเช้าไว้ให้นะ..”
_____________________________

“...ดูท่าทางต่อไปคงจะลำบากอยู่พอตัวเลยแฮะ”

มุคุโร่เอ่ยปากกับตัวเองเพียงเงียบๆ ขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำอาหารมื้อเช้าอยู่ในครัวพลางนึกถึงเรื่องของน้องชายจำเป็นของตน แต่ก็ยังโล่งใจอยู่บ้างที่ดูๆ ไปแล้วก็ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดไว้

...แล้วก็ออกจะ ...น่ารักเสียด้วยซ้ำ …ถึงจะเข้าใจยากไปบ้างก็เถอะ


หลังจากนั้นไม่นานนักก็มีเสียงฝีเท้าดังแว่วลงมาจากชั้นสองของบ้าน ร่างเล็กๆ ของเด็กหนุ่มที่เพิ่งลืมตาตื่นและลุกขึ้นจากเตียงนอนอีกครั้งของวันค่อยๆ ก้าวลงมาจากขั้นบันไดที่อยู่ติดกับครัวส่วนที่เจ้าของบ้านหลังนี้ นัยน์ตาสองสีจึงเหลือบไปเห็นพอดี

“อ้าว ..ลงมาแล้วหรือครับ ? ไหนว่าไม่อยากทานข้าวเช้าไงล่ะครับ ?” เห็นแล้วก็พาลนึกอยากลองแกล้งหยอกเล่นดูขึ้นมาอย่างเสียไม่ได้ จึงพูดออกไปเช่นนั้นด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง

“ยุ่งน่า...” ฮิบาริบอกปัดๆ เมื่อรู้สึกเสียหน้าขึ้นมา ดวงตาสีถ่านคู่สวยเลี่ยงหลบสายตาที่มองมาไปอีกทาง พวงแก้มขาวร้อนผะผ่าวขึ้นมาบางๆ อย่างน่าเอ็นดู “...ก็แค่ ..กลัวเสียของเท่านั้นแหละน่า”

เห็นอีกฝ่ายมีอาการเช่นนั้นแล้ว ร่างสูงโปร่งถึงกับทำอะไรไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่งไปเลยทีเดียว ยังเคราะห์ดีที่ไม่เผลอทำมีดที่ถืออยู่ในมือตกเสียบทะลุขาตัวเองด้วยความขาดสติไปด้วย...


อ... ไอ้อาการเขินแบบนั้นเนี่ย...

เคียวยะ ...น ...น่ารักชะมัดเลยครับ !!! น่ารักจริงๆ ให้ดิ้นตายเถอะ !!!


นี่ผมควรจะดีใจสินะครับ ? ที่จู่ๆ ก็ได้มี ‘น้องชาย’ น่ารักๆ แบบนี้น่ะ ?



“...เลือดออกแล้วนะ ..ที่นิ้วนั่นน่ะ...”

เสียงของฝ่ายที่อ่อนวัยกว่าโพล่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยเมื่อเห็นบาดแผลที่เกิดขึ้นเป็นทางยาวบนนิ้วข้างที่ยังว่างอยู่ ถึงจะไม่ได้ทำมีดตกเสียบทะลุขา แต่ก็ยังทำบาดนิ้วตัวเองจนได้... แต่ยังไงก็ยังดีกว่าถูกเสียบทะลุแหละนะ...

“อ.. อ้าว ...เมื่อไรเนี่ย ?” คนที่กำลังทำครัวอยู่มีทีท่าตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนอย่างไม่ได้ตั้งใจขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าหากฝ่ายที่คอยสังเกตอยู่ไม่ได้เอ่ยปากขึ้นมา ป่านนี้เขาก็ยังคงไม่รู้สึกตัวเป็นแน่..

“..ยื่นมือมาสิ”

คนตัวเล็กเดินเข้ามาใกล้พลางดึงมือเย็นเยียบที่เปรอะเลือดที่ไหลล้นออกมาจากปากแผลเข้าไปหา จากนั้น...


“..ด ..เดี๋ยวสิครับ ! เคียวยะ !”

“...อืออ---”


ห.. ห้ามไม่ทันซะแล้ว..


ปากแผลถูกห้ามเลือดด้วยวิธีที่เขาไม่ทันจะได้คาดคิดถึง ลิ้นเรียวอุ่นของเด็กหนุ่มค่อยๆ เล็มเลียไปตามคราบข้นสีแดงสดและปากแผลนั้น จากนั้นไม่นานนักจึงถูกดูดกลืนเข้าไปในโพรงปากเล็กๆ ตรงหน้าอย่างไม่ทันจะให้ตั้งตัว แม้จะเป็นสัมผัสที่เนิบนาบ แต่ความร้อนวูบวาบบวกกับสีหน้าที่ราวกับจะเชิญชวนของเด็กหนุ่มนั้นก็ทำให้เขาใจเต้นแรง สติกระเจิดกระเจิงไปได้ง่ายดายโดยไม่ต้องใช้ความพยายามเลยแม้เพียงนิด


“ค.. เคียวยะ----”

“หืม ? …ทำหน้าแบบนั้น …คิดอะไรกับผมอยู่หรือครับ พี่ ...มุคุโร่ ...ชื่อมุคุโร่สินะครับ ?” ร่างบางผละออกชั่วครู่อย่างเชื่องช้า พลางแหงนดวงหน้าขึ้นมอง หรี่นัยน์ตาคู่สวยลงเล็กน้อย คลี่ริมฝีปากสีชาดแย้มยิ้มเบาบางอย่างเย้ายวน ...ไม่ว่าจะดูยังไง ...เด็กคนนี้ก็กำลังยั่วเขาอยู่ชัดๆ...

และนี่ ...ยังเป็นแค่วันแรกเท่านั้น...



เด็กบ้าเอ๊ย !!! ตัวเองก็น่ารักซะขนาดนั้นแล้วยังมายั่วคนเป็นพี่ชายให้ใจสั่นเล่นอีก มันจะมากไปแล้วนะครับ !!!



คุณน้าครับ ...ผมขอโทษนะครับ---------

...แต่ผมน่ะ ...เมื่อกี้นี้ ...แอบคิดอกุศลกับลูกชายคุณน้าไปแล้วล่ะครับ...



นี่ผมควรจะดีใจจริงๆ หรือครับ ...ที่ได้มี ‘น้องชาย’ ที่ ‘น่ารัก’ ถึงขนาดนี้ ‘แบบนี้’ น่ะครับ ?
______________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ^^

ตื่นเช้าๆ นี่ดีจริงๆ นะคะ...
พลอตฟิคใหม่ๆ ทะลักเลยล่ะ 555+

เรื่องนี้นี่ ...พอจิ้นพลอตได้ก็แบบ ..นั่งกรี๊ดอยู่คนเดียว ทนไม่ไหวเลยต้องรีบระบายออกมาเป็นฟิคนี่แหละค่ะ ฮ่าๆๆ
(/me โดนรุมกระทืบ ...แล้วเรื่องเก่าๆ ล่ะยะ = =")

คราวนี้แหวกแนวแฮะ ..ไม่เคยแต่งอะไรแบบนี้เลย
น่าจะยากอยู่ ...พยายามจะให้ให้มัน comedy อยู่นะคะเนี่ย =______,="
(แต่สงสัยไม่เวิร์ค (ฮา) )

แต่ว่าแต่งเรื่องนี้แล้วสนุกดีค่ะ เพิ่งเคยเขียนคุณฮิในโหมดนี้เป็นครั้งแรก ฮ่ะๆๆ ^^


อยากรู้เหมือนกันว่าสัปป้าจะอดทนไปได้สักกี่น้ำ แค่ตอนแรกก็จะตบะแตกซะแล้ว ฮ่าๆ


แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่า~ ^^

ท่านทำให้เราเสียเงินปลูกกระท่อมหลังใหม่อีกแล้ว

มาแหวกแนวจริงๆด้วยค่ะ จะติดตามนะคะ

แต่เรื่องอื่นท่านก็ต้องอัพนะคะ เรารออยู่ทุกเรื่องเลย

น่ารักดียะเรื่องนี้

อิโยโย่จะต้องมานั่งกรี๊ดดดด~!!! กับเรื่องที่ท่าน kate แต่งไม่เคยจบซักทีกี่เรื่องแล้วน่ะคะเนี่ย = = ?

รีบๆมาต่อนะคะ เเนวแบบนี้ชอบมากเลยอ่า ไม่มีแม่คอยเป็นมารขวางทาง ( หรือแม่แอบเปิดทางให้ห่างๆหว่า = =) มุคุโร่เลยได้ใจใหญ่ หื่นแต่ต้นเรื่องนะ ตาคนนี้ = =** ( ช่วยไม่ได้ ก็น้องฮิเราเสน่ห์เกินห้ามใจ =///= )

ส่วนน้องฮิ เออ ไม่ทราบว่าอดอยากมาจากไหนรึเปล่าจ๊ะ มาถึงก็ถาม (?) หาข้าวเช้าเลย แถมยังเอา (นิ้ว) ของมุคุโร่ไปดูดอีก นิสัยไม่ดีเลย มันต้องแรงๆกว่านี้ซิ ^O^

รอติดตามเรื่องใหม่ต่อไปนะคะ = =

วิ่งเข้าไปกอดเคทจังค่ะ^^

เรื่องนี้มัน....มัน.อร๊างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง//ไม่ไหวแล้วค่ะ
เคียวยะม.ต้น ก็อายุ10กว่าๆสินะคะ
มุคุ เอ่อ....อายุเท่าไหร่หว่า ขอจิ้นว่าว่สัก20กว่าๆไปก่อนนะคะ
แล้วได้อยู่ร่วมชายคากันสองต่อสอง เดือนนึง//อินี่จิ้นเกินเลยไปไกลแล้วค่ะเคทจัง//ถ้าไม่รีบว่าต่ออินี่คงดิ้นตายก่อนมุคุเป็นแน่แท้เลยค่ะ^^

เคียวยะ โหมดดดดดดดดดดดดนี้มัน น่ารัก ยั่ว น่ากดมากมายเลยค่ะ
มุคุจะทนได้กี่น้ำนะ ฮาความคิดมุคุจริงๆ จะว่าไปมันก็ฮานะคะเรื่องนี้
โอ่ยยยยยยยยยยอยากอ่านต่อมากมายเลยค่ะ เติมพลังวายก่อนสอบ//สงสัยวันอาทิตย์นี้ได้ตายคาห้องสอบแน่ๆ5555++

ขอบพระคุณเคทจังมากมายเลยค่ะ
รอตอนต่อไปและรอทุกเรื่องค่ะ สู้สู้นะคะ^^

ฮ่าๆๆ ควรจะดีใจอยู่แล้วล่ะ มุคุ

เพราะถ้าไม่ใช่ฟิคท่านเคท นายคงต้องโดนทอนฟาหน้าหงายไปแล้ว

แม่ยกกรี๊ดสลบตอนเคียวยะเขิน แต่ก็ยังดูดเลือดให้นี่ล่ะ แต่คุณมุยังอุตส่าห์แอบรั่วอีกนะ

ขอบคุณคุณแม่มากมายที่เอาคุณฮิมาฝากบ้านนี้ ขอบคุณท่านเคทที่อุตส่าห์ตื่นเช้า รอตอนต่อไปอีกค่ะ

ป๋ามุ

พี่สาว

สนับสนุนการพรากผู้เยาว์

ในกรณีที่ผู้เยาว์ยั่วยวนให้หม่ำซะขนาดนี้

ไม่ติดคุกแน่ๆจ้า

อร๊ายยย

อยากกินเด็กแบบเคียวยะ

หึๆ...

ซึนไม่ซึน~ ซึนไม่ซึน~~

ก๊ากกกกก ฮ่าๆๆๆๆ~~






^
^
^
^

อย่าไปสนใจข้างบนนะเจ้าคะ เอาเป็นว่าติดตามค่า~~~~ ><~

ตอบเม้นต่ค่ะ ^^

ท่าน Yuri_K
อ๊ะ สร้างกระท่อมหลังใหม่แล้ว เราก็ขอเข้าไปอยู่ด้วยตามเคยนะคะ แหะๆ ^^"
ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
ตอนนี้ก็กำลังเร่งแต่งเรื่องอื่นอยู่เหมือนกันเน๊อ~


ท่าน patch
อ๊ายยยย ดีใจที่ชอบค่า~ ^/////////^


ท่าน yoyopo03
ง่า... ขอโทษด้วยนะคะ TT TT" ตอนนี้เราก็พยายามเร่งมือแต่งเรื่องอื่นๆ ที่ค้างอยู่ค่ะ ใจร่มๆ นะ

ที่ไม่มีแม่มาเป็นมารคอยขวางทางเพราะอิคนแต่งมันไม่ชอบแบบนั้นน่ะสิคะ อุปสรรคอย่างอื่นแต่งสนุกกว่าเยอะ =w=
(เดี๋ยวเหมือนละครหลังข่าว (ฮา) )

ฮ่าๆ ถ้าไม่มีไอ้คำว่านิ้วในวงเล็บนั่น เราคิดลึกแล้วนะคะเนี่ย ก๊ากกกก
(สรุปว่ามุติดเชื้อหื่นไปจากเรานี่เอง =w=")

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ อ่ะแหะๆ ^^"


ท่าน kotami
/me กอดแน่นๆ

คุณฮิอายุเกือบๆ 15 แล้วค่ะ ส่วนสัปป้าอายุ 25 ค่ะ ^^
(บอกแค่อายุคงไม่สปอยล์มั้งเนอะ =w=)

(ว่าแต่ ..อายุห่างกันเป็นสิบปีเลยแฮะ 55+)

สัปป้าทนได้ไม่นานหรอกค่ะ คุณฮิเล่นยั่วซะขนาดนั้น 555+

เรื่องสอบก็ขอให้ทำคะแนนได้เยอะๆ นะคะ เอาใจช่วยค่ะ ^^


ท่าน IndigoMist
ความจริงมันเพราะคุณฮิไม่พกทอนฟาต่างหากค่ะ (ถ้าพกก็โดน หน้าหงายเหมือนกัน 555+)

ร.. รั่ว ...ได้ยินคำนี้แล้วปลาบปลื้มใจมากมายค่ะ TTwTT
การแต่งฟิครั่วๆ นี่เป็นความฝันอันยิ่งใหญ่ของเราเลยค่ะ (เพราะแต่งไม่เป็น (ฮา) )
ดีใจกว่าได้เป็นนางสาวไทย(ซึ่งชาตินี้ไม่มีวันได้เป็น)ซะอีก 555+

คุณแม่ก็ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยยยยย ยื่นอ้อยเข้าปากช้างซะแล้ว ฮ่ะๆ


ท่าน isisneptra
คนแต่งก็สนับสนุนการพรากผู้เยาว์ของสัปป้าค่ะ ก็เด็กมันยั่วววววว... TT TT"
แต่เรื่องคุกนี่ไม่รับผิดชอบนะคะ 555+


ท่าน doglkm2536
ซึนไม่ซึน... ขอตอบว่าซึนบ้าง ไม่ซึนบ้างค่ะ 55+

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ^^

AU Fiction : BROTHER ★ BROTHER
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : TYL!6918 (TYL!Mukuro x Hibari)
Rate : PG-15
Category : BL, Drama, Angst, Comedy(เรอะ ?), Romance
Warning : Incest(?)

2nd Day […don’t worry, brother !!!]


กริ๊งงงงงง !!!

เสียงปลุกตามเวลาที่ตั้งไว้ดังสนั่นขึ้นเมื่อยามเช้ามาเยือนอีกครั้ง มือของคนที่ยังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มยื่นออกมาก่อนจะควานหาจุดหมายอย่างสะเปะสะปะ จากนั้นจึงพลาดไปโดนนาฬิกาปลุกร่างกลมปุ๊กที่วางไว้ใกล้หัวเตียงหล่นกลิ้งกระเด็นกระดอนลงไปยังพื้นห้องเบื้องล่าง ทว่าถึงกระนั้น เสียงปลุกที่น่ารำคาญก็ยังคงไม่เงียบลง ความคิดที่กำลังจะหลับตาลงนอนอีกรอบพลันมลายหายไปสิ้น

ชายหนุ่มเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิดใจเล็กๆ ก่อนจะพาตัวเองขึ้นมาจากเตียงนุ่ม ก้มตัวลงเก็บข้าวของของตนที่หล่นกลิ้งไปโดยไม่ตั้งใจนั้นขึ้นมา กดปุ่มเพื่อเงียบเสียงก่อนจะวางกลับไว้ที่เดิมของมัน

เขายืดตัวบิดขี้เกียจเล็กน้อยก่อนจะคว้าโทรศัพท์มือถือของตนที่วางอยู่ไม่ไกลนักขึ้นมาดูวันเวลา


“...วันนี้วันจันทร์สินะ”

เสียงทุ้มเย็นที่ยังฟังดูงัวเงียอยู่ไม่น้อยพร่ำบ่นกับตัวเองเพียงเงียบๆ พลางนึกถึงเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งขึ้นมา


“...ถ้าเป็นนักเรียนก็ต้องไปโรงเรียน ..แสดงว่าเราก็ต้องไปปลุก ..เคียวยะ ...สินะ ..เฮ้อ..”

แล้วก็ถอนหายใจครั้งหนึ่ง


และแล้วเมื่อวานเขาก็ยังทำงานไม่เสร็จจนได้ แถมพอถึงเวลานอนก็ดันนอนไม่หลับเสียอีก สาเหตุทั้งหมดมันมาจากเด็กคนนั้นนั่นแหละ ...ไหนจะต้องกังวลเรื่องงาน เรื่องที่ต้องมาคอยดูแลเด็ก แถมยังนอนไม่พอ ...แล้วก็ยังเรื่องแบบที่เกิดขึ้นเมื่อวานนั่นอีก

...จะว่าไป ..นั่นแหละสาเหตุหลักเลยล่ะ ..เด็กสมัยนี้มันร้ายกันจริงๆ


“..แต่เรานี่ก็ท่าจะบ้าแฮะ...”

แล้วก็ถอนหายใจอีกครั้งหนึ่ง



มุคุโร่จัดการธุระส่วนตัวเรียบร้อยแล้วจึงแต่งตัวสบายๆ เพราะถึงอย่างไรเขาก็ไม่ได้มีโครงการจะออกไปไหนอยู่แล้วด้วย นัยน์ตาสองสีเหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนังอีกครั้ง เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้า แต่ก็ถึงเวลาที่เด็กนักเรียนควรจะต้องตื่นแล้วเตรียมตัวไปโรงเรียนได้แล้ว คิดเช่นนั้นก่อนจะก้าวออกไปนอกห้อง แล้วหยุดอยู่หน้าประตูบานหนึ่ง

เสียงก๊อกก๊อกดังขึ้นมาจากการเคาะประตูที่ดูเหมือนจะเป็นการขออนุญาตเจ้าของห้องที่เจ้าตัวคิดว่าจำเป็นต้องทำ แม้ว่านี่จะเป็นในบ้านของเขาเองก็ตามทีเถอะ


...ก็กลัวว่ามันจะมีอะไรที่ชวนให้หัวใจวายโผล่มาอีกน่ะสิ


แต่แล้วก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา ร่างสูงจึงถือวิสาสะเปิดประตูห้องเข้าไปก่อนจะกดสวิตช์เปิดไฟในห้องให้ส่องสว่าง ร่างเล็กๆ ที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนาตรงหน้า แม้ดวงตาจะหลับพริ้มแต่ทว่ากลับนิ่วหน้าขึ้นมาเล็กน้อยราวกับรู้สึกหงุดหงิดจากแสงสว่างที่อยู่ๆ ก็สาดส่องลงมารบกวนการหลับนอนของตน

ขายาวทั้งสองข้างสาวเข้าไปใกล้ร่างนั้น ก่อนจะโน้มกายลงไปเขย่าตัวคนที่ยังคงหลับใหลอยู่ให้ลืมตาตื่นขึ้น

“..เคียวยะ ..ตื่นเถอะครับ เช้าแล้วนะ”

“..อือ---”


ฮิบาริตอบรับเพียงแค่นั้นทว่าไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้น เขาพลิกกายจากที่นอนตะแคงข้างกลับมาเป็นนอนหงาย เผยให้เห็นแผ่นอกขาวเนียนบางส่วนที่โผล่พ้นออกมาจากชุดนอนตัวใหญ่หลวมโพรก กระดุมเสื้อสองเม็ดบนคงหลุดออกโดยไม่ตั้งใจระหว่างที่กำลังหลับใหลอยู่ แต่เจ้าตัวก็กลับไม่มีทีท่ารับรู้แต่อย่างใด

...แต่คนมองอยู่เลือดกำเดาจะพุ่งเอาน่ะสิ ..ขนาดไม่รู้สึกตัวนะเนี่ย ...พ่อเจ้าประคุณเอ๊ยยยยย !!!


ชายหนุ่มรีบหลบตาไปโดยอัตโนมัติ อะไรมันจะมีเรื่องให้หัวใจวายกันแต่เช้าอย่างนี้เนี่ย !!!


...แต่ว่า ...หน้าตาตอนหลับนี่ก็ ..น่ารักดีแฮะ..


“...พี่มุคุโร่ ..หรือครับ ?”

เสียงหวานงัวเงียดังแว่วขึ้น แขนเสื้อที่ยาวจนปกคลุมถึงข้อมือของฝ่ายที่สูงวัยกว่าถูกดึงรั้งไว้เล็กน้อย เขาจึงหันกลับไป ร่างบางยันกายขึ้นอยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนพลางยกมือขึ้นขยี้ตาด้วยอาการที่กำลังพยายามทำให้ตัวเองตาสว่าง จากนั้นจึงเลื่อนมือข้างที่ยังว่างอยู่มาปิดปากที่อ้ากว้างหาวหวอดๆ จนน้ำใสๆ เกาะระยับที่ขอบตาทั้งสองข้าง

ชายหนุ่มเอ่ยปากอีกครั้ง

“...ตื่นแล้วก็รีบไปแต่งตัวเถอะครับเคียวยะ ...เดี๋ยวไปโรงเรีย...”

ยังไม่ทันที่ประโยคจะถูกเรียงร้อยให้จบลงอย่างสมบูรณ์ ร่างสูงโปร่งก็ถูกฉุดรั้งไปอีกทาง มุคุโร่ไม่ทันได้ตั้งตัวเสียหลักล้มลงบนเตียงสีขาวสะอาดนั้น ดวงตาทั้งสองข้างถูกบีบปิดลงโดยอัตโนมัติจากเหตุการณ์ที่ไม่ได้คาดคิด ทว่าเมื่อลืมตาขึ้น...


“..ตื่นเช้าจังนะครับ”


เสียงนั้นแว่วดังมาจากใต้ร่างของเขา เมื่อลืมตาขึ้นตรงหน้าก็คือนัยน์ตาสีดำสนิทที่ยังดูหยาดเยิ้มอยู่บ้างเพราะเพิ่งตื่นจากนิทราเมื่อครู่ ลมหายใจอุ่นๆ ราดรดลงบนผิวกายของชายหนุ่ม ที่ควรตระหนักเป็นอย่างยิ่งก็คือ การที่ตอนนี้ปลายจมูกของพวกเขาทั้งสองคนอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบด้วยซ้ำ

“ค... เคียวยะ..”

“ครับ ?”

สุ้มเสียงแว่วหวานเปล่งขานรับราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น อีกทั้งบนใบหน้าที่งดงามนั้นก็ยังเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่ราวกับจะหลอมละลายเจ้าของสายตาที่ได้พบเห็น มือทั้งสองข้างที่วางค้ำยันร่างของตนลงบนเตียงนั้นกำยึดผ้าปูที่นอนไว้แน่น

เด็กคนนี้ ...คิดอะไรอยู่กันแน่ ถึงได้เล่นอะไรอันตรายแบบนี้ ?


มืออุ่นๆ ข้างหนึ่งวางทาบลงบนแผ่นอกกว้างอย่างเนิบนาบ ค่อยๆ ไล้ผ่านลงมาราวกับเชิญชวน


“..นี่ ...พี่มุคุโร่ครับ”


เสียงของเด็กหนุ่มแผ่วเบาลงราวเสียงกระซิบที่ชักนำให้หัวใจหวั่นไหว


“------ถ้าเป็นตอนนี้ ...จะทำก็ได้นะครับ”


มุคุโร่กัดฟันแน่นขณะมองภาพตรงหน้าด้วยอาการสงบนิ่งที่สุดเท่าที่เขาจะคุมตัวเองไหว ...ถึงอย่างไรตอนนี้เขาก็เป็นผู้ปกครองของเด็กน้อยตรงหน้า ...เป็น ‘พี่ชาย’ ของเขา...


เขาเองก็ไม่รู้ ...ว่าทำไมคนตรงหน้าถึงได้ทำเรื่องแบบนี้

แต่เขาจะสอนให้รู้ ...ว่าอย่าได้ทำเรื่องแบบนี้อีก เพราะความอดทนของเขาเองก็มีขีดจำกัดเช่นกัน...


“----อ๊ะ !”

ใบหน้าคมคายลดต่ำลง ริมฝีปากเย็นเยียบซุกไซ้ลงข้างลำคอขาวระหง ก่อนจะเลื่อนลงมายังแผ่นอกบอบบาง กระดุมที่ยังคงติดแน่นค่อยๆ ถูกปลดออกช้าๆ เสียงครวญหวานเย้ายวนแว่วดังขึ้นบางเบาเป็นระยะ


“..อ ..อา---- อ๊ะ ! ..พ ..พี่มุคุ…โร่-------”



โอ๊ยยยย เสียงน่ารักชะมัดเลย ...ชักจะอยากทำขึ้นมาจริงๆ แล้วสิครับ

...นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกชาวบ้านชาวช่องที่จะต้องคอยมานั่งดูแลล่ะก็ ป่านนี้นะ...


คุกก็คุกเถอะครับ โธ่ !!!!! จะด่าว่าผมเป็นไอ้หื่นกามก็เชิญเลยครับ …อยู่ตรงหน้าแถมเจ้าตัวยังให้ท่าซะขนาดนี้ แต่ดันทำอะไรไม่ได้ซะอย่างนั้น แบบนี้มันน่าเจ็บใจไหมล่ะครับ ?------


ฮือ อยากร้องไห้เป็นภาษาเยอรมันจริงๆ เลยครับ ...พับผ่าสิ



มุคุโร่ยืดกายขึ้นเล็กน้อยก่อนจะดึงรั้งใบหน้าหวานให้เข้าใกล้ ขณะที่กำลังจะประทับจุมพิตลงบนกลีบปากสีชาดอ่อนนุ่มนั่นเอง ร่างบางก็ยื่นมือออกมากันเอาไว้เป็นเชิงห้าม

เขาสบตาน้องชายด้วยอาการแปลกใจเล็กๆ กับการกระทำนั้น


“...ตอนนี้ ..ยังไม่ได้ครับ ...ที่ปากน่ะ.. ผม...”


ว่าเช่นนั้นแล้วร่างที่ยังอยู่ในชุดนอนก็หลบเลี่ยงสายตาไปทั้งที่ยังไม่ทันที่คนตรงหน้าจะเข้าใจอะไรได้แจ่มชัด ฝ่ายพี่ชายจึงถือโอกาสนั้นดึงมือที่ทาบปิดบนริมฝีปากของตนออกแล้วยึดไว้แน่นก่อนจะเปล่งวาจา

“..เคียวยะ ..ฟังพี่นะครับ...”

ดวงหน้าหวานหันกลับมาตามเสียงเรียกนั้น สบตาเขาอยู่ชั่วครู่ด้วยอาการสับสนเล็กๆ


“...อย่าทำแบบนี้อีกเลยนะครับ ...เคียวยะน่ะ..น่ารักอยู่แล้วล่ะครับ ถึงไม่ทำแบบนี้ก็...” เสียงเย็นเยียบเงียบลงไปพักหนึ่งก่อนจะพูดต่อ “…อีกอย่าง ..ถ้าคุณแม่รู้ล่ะก็ ...ท่านจะต้องเสียใจมากๆ แน่ครับ...”


ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดให้ลึกเพื่อระงับอาการร้อนรน


“...แล้ว -----ถ้าพี่เกิดทนไม่ไหวขึ้นมาจริงๆ ...แล้วเผลอทำอะไรไม่ดีลงไปกับเคียวยะแบบเมื่อกี้นี้ ...เคียวยะจะทำยังไงล่ะครับ ?”


มือเล็กๆ ข้างนั้นถูกปล่อยให้เป็นอิสระจากการกอบกุมเมื่อสังเกตเห็นฝ่ายที่ซุกซนเลี่ยงหลบสายตาไปอีกครั้งราวกับรู้สึกสำนึกผิด มุคุโร่ยิ้มเล็กน้อยพลางลอบถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงที่ตนเองล้มคะมำลงไปแล้วเอ่ยปากเตือนอีกครั้ง

“...เคียวยะเองก็รีบแต่งตัวไปโรงเรียนเถอะครับ ..เดี๋ยวไปสายพี่ไม่รู้ด้วยนะ”


แผ่นหลังกว้างหันกลับไปทางประตูห้อง เพื่อที่จะเดินลงไปเตรียมข้าวเช้าที่ชั้นล่าง แต่แล้วก็กลับถูกดึงรั้งไว้

“มีอะไรหรือครับ ?” เขาหันไปเอ่ยถามคนที่ยังคงยึดรั้งชายเสื้อตนเอาไว้ด้วยความสงสัยใคร่รู้ น้องชายของเขาเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะปริปาก

“...เรื่องแบบนั้น ...ถ้าพี่เผลอทำลงไปจริงๆ ล่ะก็...”


ทิ้งช่วงลงชั่วครู่ ปล่อยให้ทั้งห้องอยู่ในความเงียบงัน ก่อนเสียงหวานจะเอื้อนเอ่ย พร้อมรอยยิ้มดั่งที่เคยผ่านตา... ราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาวใดๆ ทั้งสิ้น...


“...ผมเองก็ ...ไม่ว่าอะไรหรอกนะครับ”



นี่สรุปว่า ไม่ได้สำนึกเลยสินะครับ !?

...อย่างน้อยก็อยากจะให้สงสารพี่หน่อยนะครับ เคียวยะ ...เพราะคนที่ต้องอดทนน่ะ ..มันทางนี้ต่างหากล่ะครับ !!!!!



โธ่... นี่ยังเหลือเวลาที่ผมจะต้องดูแลเขาอีกตั้ง 28 วันสินะครับ ...แล้วอย่างนี้ ..เวอร์จิ้นของเคียวยะจะรอดมือผมไปได้หรือเปล่าล่ะครับเนี่ย ?


ฮือ ตอนนี้ผมชักอยากจะร้องไห้เป็นภาษาอิตาลีแทนซะแล้วล่ะครับ-----
______________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่า~ > <,,


สัปป้าเกิดอยากจะเป็นพี่ชายที่แสนดีอะไรขึ้นมาตอนนี้เล่า !!! จับคุณฮิกดไปเลยเซ่ !!! TT []TT!!!
(แต่ปล่อยไว้สักพัก เดี๋ยวก็ตบะแตกอีกเองแหล่ะค่ะ 555+)

ช่วงนี้กำลังคึกแต่งเรื่องนี้เลยค่ะ ฮ่าๆๆ
(เขาเรียกบ้าเห่อค่ะ 55+)

แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ ^^

พี่ชาย น้องชาย
แบบนี้มัน อร๊าง ง งง >o<~!!

เคียวยะน่ารักอะ
ซึนนิดๆ แต่โมเอะไปเต็มๆ ^^~

วันแรกมุคุก็เป็นซะขนาดนี้แล้ว
นี่ต้องอยู่ 1 เดือน
อา.. ยังมีเวลาอีกเยอะ ~!

ก็ไม่ไงจับกดไปเลยเซ่!
คุกก็คุกเถอะให้ท่าขนาดนี้ ทั้งยั่วทั้งอ่อยแถมเจ้าตัวอนุญาตแบบนี้อีก
อต่สงสัยจะได้หัวเราะดังคุกๆๆแทนคึหึหึแน่มุคุเอ้ย

น่ารักอีกแล้วค่ะพี่น้อง กระท่อมมดขึ้นใหญ่เลย

อีกนิดเดียวเองง่า เสียดายแถะๆ

อา .... เคียวยะมันยั่วก็กดไปเลยสิคะ ปกติไม่กลัวคุกไม่ใช่เหรอ -*-

อ่านแล้วเขินแทนป๋า โดนเด็กยั่วนี่มัน ... จะอดทนได้อีกสักกี่น้ำคะ

มาต่อเร็วๆนะคะ

- -เพราะเราคู่กันแต่ชาติปางก่อน ชาตินี้นั้นก็ยังมิอาจจะพราก จำต้องยวนยั่วเป็นคู่กันดั่งชาติก่อน(ถึงแม้ต้องพรากผู้เยาว์)=w=b