ไม่ได้ตามเม้นตั้งแต่ตอนแรก..ขออภัยด้วยค่ะ
เอาล่ะนะ...หน่าจะเม้นให้ทีละตอนเลย ( สอบเสร็จแล้ว....มันว่างค่ะมันว่าง...55+ อาจจะเป็นเม้นที่ไร้สาระพอตัวนะคะ แหะๆ)
เริ่มจากตอนแรก>>>
บ้าคลั่งฉากที่หนึ่ง : ช็อคโกแลตคือ? <<<<อืม...ชื่อตอนแปลกดีนะคะ
โอ..... ช่างเป็นเหตุผลที่น่ายกย่องเหลือเกิน พวกมันทั้งหลายต่างมองแผ่นหลังของร่างสูงคนนั้นเดินเข้าไปในตัวอาคารเรียนด้วยความปลื้มปีติ ผู้นำของพวกมันช่างสูงส่งยิ่งนัก ทั้งที่ตัวเองเกลียดเอามากแท้ๆ แต่กระนั้นก็ไม่ไปละเมิดสิทธิของคนที่ชอบเทศกาลวาเลนไทน์
ทำไมประธานช่างเท่ห์อะไรอย่างนี้!!!<<<<<<<ก็นั่นน่ะสิ....ทำไมนายถึงเท่อย่างนี้เนี่ย
ความคิดยกย่องนั่น เป็นตัวส่งผลให้สารเคมีในร่างกายที่ชื่อว่า “รักคุณเคียวจุ๊บๆ” หลั่งออกมาอย่างระงับไว้ไม่อยู่<<<<<<<เหอๆ “รักคุณเคียวจุ๊บๆ”คิดได้ไงน่ะพี่โช...ฟังแล้ว....หยึยได้ใจ....น่าหยดหยองจังสำหรับอิพวกนั้นน่ะ(กรรมการรักษาระเบียบ)....พี่โชลองคิดหน้าตาแต่ละคนนะ แล้วนึกถึงคำพูด“รักคุณเคียวจุ๊บๆ”.....กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกXD (หัวเราะได้อย่างเดียวจริงๆ)
“สึ...สึนะ!!!” มือใหญ่เร่งคว้าร่างเพื่อนรักที่เข้ามาปกป้องตัวเองไว้ด้วยหน้า <<<<<<<<<<โอ๊ย...สึนะ..ทำไมนู๋ทำอย่างนั้นล่ะลูก..ทอนฟาเลยนะ...เจ็บแทนอ้ะ....เฮ้อ แต่ก็สมกับเป็นสึนะล่ะนะ
ยามใดอิสสตรีมิอาจได้มอบช็อคโกแลต
ยามนั้นเธอจะเอาอะไรให้กันหว่า...? <<<<<<<<<<<เหอๆๆ อย่าไปคิดถึงมันเชียวนะสึนะ(พี่โชก็เขียนซะน่ากลัวเชียว)
เม้นตอนสองต่อ
ทุกหนึ่งชิ้นที่ให้
มันเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่ใช่เหรอ?<<<<<<<<<<รักสึนะ...เพราะไอ้ความคิดที่คิดถึงความรู้สึกคนอื่นก่อนเสมอนี่ล่ะนะ...สุดยอดมาก
ต่อตอนสามเลยนะ >>>>>
งงงันฉากที่หนึ่ง : ทำไม <<<<<<<<ชื่อตอนก็แปลกอีกแล้วแฮะ
สัตว์กินพืชนามซาวาดะ สึนะโยชิตัวสั่นดิ๊กๆ สุดยอดลางสังหรณ์แห่งบรรพบุรุษกำลังกู่ร้องบอกลั่นหัว ระวัง!!เอ็งกำลังจะโดนปล้ำ!!!(อ้ำ....อ้ำ....) <<<<<<<<<ฮามากกกกกกกับสุดยอดลางสังหรณ์ที่แบบว่า..."คิดไปได้เนาะ"
“ฉันอยากทำอะไรก็ทำ ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลรองรับ” หมุนตัวเดินไปยังตู้ไม้ขนาดใหญ่ “ที่สำคัญ ทำไมฉันต้องอธิบายให้นายฟัง?” <<<<<<<กรี๊ดดดดดดดดด....กรี๊ดอย่างเดียวสิคะงานนี้ ...เฮ่อ..ท่านฮิบาริขา
ช่างเป็นการเอาแต่ใจที่แม่ยกกรี๊ด แต่สึนะคลั่ง!<<<<<<ถูกต้องแล้วจ้าสึนะ...แม่ยกอย่างอิชั้นก็กรี๊ดแตกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว 5555+
ฮะ ฮะ อันว่าความคิดคือความคิด ยามโดนอัดจริงๆเจ็บอย่าบอกใคร เลือดกระฉูด ฟันกระจาย อัดกับพี่แกทุกครั้งเจ็บตัวไปสี่วันแปดอาทิตย์ หมัดหนักตีนหนัก แต่นั่นยังไม่เท่าทอนฟาคุณพระคุณเจ้า เขาอยากรู้จริงๆว่าอาวุธนั่นท่านได้แต่ใดมา ใช้กี่คราๆทำไมมันไม่บุบ!! <<<<<<<เออ..จริงแฮะ ทำไมมันไม่บุบเลยเนาะ แต่อย่าไปคิดเลยสึนะ ปวดหัวฟูๆของนู๋เปล่าๆ แต่ทอนฟานี่เป็นอาวุธที่เหมาะกับท่านฮิบารจริงๆเล้ย....ว่าแต่ท่านฮิไปได้มาได้ยังไงน้า(พี่โช : บอกสึนะไม่ไห้คิด แล้วเอ็งจะคิดไปเพื่อ????)
~จากคณะกรรมการโกทูเฮล~ <<<<<<<<<<<กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกXD
“ผมคิดว่า....เมื่อกี้ผมคิดว่า....” หลับตาปี๋!! “ผมคิดว่าคุณฮิบาริน่ารักดีน่ะครับ!!!” <<<<<<<<<<<<<<ของมันแน่อยู่แล้วล่ะจ้ะ..ซือคุง โฮะๆ
เม้นต่อกับตอนสี่
“................ยาฆ่าม้าราคาเท่าไหร่กันนะ”<<<<<<อุ๊ย..ขำอีกแล้วเว้ยเฮ้ย....ตอนแรกยังส่งกระแสจิตเรียกเค้ามาช่วยอยู่ไม่ใช่เรอะ...สึนะนี่แปลกคน...แต่อย่างว่าล่ะนะ...ตอนนี้สึนะเค้ากำลังสับสนอยู่ หุหุ
ว่าเสร็จก็สะดุ้งเฮือกกับคำพูดของตัวเอง! มือเล็กทึ้งหัวฟูๆอีกครั้ง เขาเป็นอะไร!? ทำไมคิดแบบนั้นกับรุ่นพี่ที่แสนดีได้นะ!? แล้วความหงุดหงิดเมื่อกี้นี้มันอะไรกัน!! <<<<<<<สึนะ....ไอ้ความหงุดหงิดนั่น..สงสัยเอ็งจะ "หึง" เค้าซะแล้วล่ะ 55+ ต้องอย่างงี้แหละ "หึง" ไปเลย แต่อย่าฆ่าม้าดีโน่ของเค้านะเว้ย
คุณวางยาอะไรใส่ผมหรือครับ? <<<<<<<<ยาอะไรงั้นเหรอสึนะ..."ยาเสน่ห์" เลยเป็นไง 55+(ผัวะ!โดนแม่ยกท่านฮิถีบ>>แม่ยกท่านฮิ : อย่างท่านฮิบาริไม่ต้องใช้ยาเสน่ห์พรรค์นั้นหรอกย่ะ)
ทำไมถึงได้มานั่งบนเตียงของเขาล่ะ!? เฮ้ยสึนะ!! อย่าคิดนะ!! ตอนนี้แกล้งหลับอย่างเดียวพอ!! <<<<<<ให้ทายมั้ย ว่าสึนะมันจะคิดอะไร....หึหึ..ยังไงก็ต้องเป็นสุดยอดลางสังหรณ์ที่บอกว่ามันกำลังจะโดนปล้ำ(อ้ำ..อ้ำ)อยู่แล้ว 5555+
......................................
เอาล่ะจบการเม้นเพียงเท่านี้(อาจจะยาวนิหน่อย)
จะบอกว่ารักฟิคนี้มาก....ชอบทั้งฮิบาริและสึนะ
แต่..................รับไม่ได้กับโกคุเทระและยามาโมโตะที่เอ่อ....[เพื่อน กูรักมึงว่ะ!] (อ๊ากกกกกกกกก....เค้าไม่อ๊าววววว...เค้าไม่ปลื้มคู่นี้อ้ะ..พี่โช้(โอ๊...โอ๊)<<<ขอยืมมุคเอคโค่หน่อยเน่อ ว่าแล้วก็..แอ้ก..ขอตาย ณ ฟิคนี้ วิญญาณออกจากร่างสู่สุคติ////พี่โช : เฮ้ย เดี๋ยว..เอาศพแกไปด้วยดิเฮ้ย)
ปล.ขอให้พี่โชโชคดีในการสอบนะคะ...เป็นกำลังใจให้นะคะ
