เป็นโนดาเมะเร้ออออ~~~!!!!? =[]=llll อ่านเสร็จไม่ต้องถามเลยว่าตอนนี้ซาวาดะ สึนะโยชิกำลังทำอะไรกับจดหมายลูกโซ่นั่น กระดาษ A4 น่าสงสารถูกขยำจนยู่ยี่ อยากปาทิ้งใจแทบขาด แต่มิทราบว่ามันเป็นของพี่ท่านหรือไม่!? ถ้าปาทรัพย์สมบัติแผ่นดินทิ้งไปจะเกิดอะไรขึ้น!!!? (หายนะ : คนแต่ง)
[align=center]
โฮ้วววว~~!!!
ไอ้จดหมายส่อเรทนี่มันอะไรกานนนนน~~~!?
ยิ่งไปกว่านั้น
ทำไมคุณฮิบาริถึงได้ปาไอ้กล่องที่มีเจ้านี่อยู่มาให้เขา!!?
หรือว่า!?[/align]
หน้าซีดดดดดด~~~ คิดภาพคุณฮิติดเรทมิออกกกกกก มันจะไปมีอะไรในกอไผ่ได้ยังไงกันล่าาาาาาาาาาาา~~~!!!? มันไม่มีอะไรในกอไผ่แน่นอน!!!! โอย....แล้วจดหมายลูกโซ่นี่เป็นของใครกันแน่เนี่ย~!? ทำไมถึงมาอยู่ในกล่องพยาบาลคุณฮิบาริได้
[align=center]
หรือว่า!?
คุณฮิบาริคือหนึ่งในคณะกรรมการโกทูเฮลลลลล~~~!?
มีสิทธินี่หว่า~~~!!? =[]=;;;;[/align]
รู้สึกว่ายิ่งสันนิษฐาน ฐานะของฮิบาริ เคียวยะในสายตาของสึนะตอนนี้เริ่มส่อแววบัดซบมากขึ้นเรื่อยๆ รังสีอัปยศที่รู้สึกได้ ทำให้ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมอง แล้วก็ต้องชะงักกับสายตาหมิ่นประมาทของเจ้าสัตว์กินพืชนั่น
“?” งุนงงได้ไม่นาน เนตรคมกลับต้องเบิกกว้าง ชายหนุ่มแทบอยากเขวี้ยงทอนฟาใส่ไอ้เด็กบ้านั่นทันทีที่เห็นว่าอะไรอยู่ในมือมัน!!
หากชะงักไว้เพราะมีอะไรต้องถาม!!
เงาร่างทะมึนใกล้เข้ามาเรื่อย ทอนฟาถูกชักขึ้นสะท้อนแสงไฟวูบ สึนะเหงื่อตก กระนั้นก็ยังกำหลักฐานไว้ในมืออย่างแน่นหนา น้ำลายกลืนลงคออย่างยากลำบาก เสียงทุ้มแถมพร้อมด้วยแววตาอำมหิตเอ่ยขึ้น
“...นาย...ไปเอา
“นั่น” มาจากไหน?”
ตอบโดยไม่รอช้า เสแสร้งนัยน์ตามิให้หมิ่น
“มัน...มันอยู่ในกล่องพยาบาล....” กลั้นหัวเราะไว้อย่างสุดชีวิต!! “อยู่ในกล่องพยาบาลที่คุณฮิบาริปาให้ผมเมื่อกี้น่ะครั....
จ๊ากกกกก!!!!”
เข้าใจใช่ไหมว่าร้องเพราะอะไร ร่างเล็กกลิ้งหลบหลีกอาวุธเทพประธานไปตามโซฟาด้วยความว่องไว ดูเหมือนว่าท่านเทพเริ่มองค์ลงอีกครั้ง ฟาด
ฟาด! ฟาด!! คนหนึ่งหนี คนหนึ่งตามทุบ วิ่งกันให้วุ่นในห้อง ที่สุดเจ้าของชีวิตที่หมิ่นเหม่มากขึ้นทุกทีๆก็ร้องอธิบาย
“เดี๋ยวก่อนสิครับคุณฮิบาริ!!!! ผมยังไม่....”
“อย่ามาแก้ตัวไปหน่อยเลย เจ้าสัตว์กินพืช!”
ผัวะ!! เตะเก้าอี้ให้พ้นออกจากทาง “นายอ่านมันแล้วใช่ไหม?”
“เอ๋? ครับ..ก็อ่านแล้วแต่....ว่า!!!” ก้มหลับเก้าอี้ที่ถูกเตะเข้าใส่ “แต่ว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับคุณฮิบาริไม่ใช่เหรอครับ!!?”
[align=center]เปรี้ยง!!![/align]
ถูกเก้าอี้ลวงตาซะหลงกล เลยโดนร่างสูงกระโดดซัดด้วยทอนฟาซ้ำ นอนนับสิบอย่างอนาถใจ คนที่ยืนคร่อมร่างป้อแป้นั่นเอ่ยต่อเสียงขรึม
“ถ้าอย่างนั้น....
เมื่อกี้นายจะยิ้มทำไม?”
[align=center]
อิ๊ก![/align]
คำถามโดนใจทำให้ศพนอนสะดุ้ง เมื่อกี้เขาหลุดไปงั้นเหรอ!? โอ้วจอร์จ!!!!
“เอ่อ....” รอยหยักทำงานเต็มที่ทว่า!
“ตอบมา!!!”
เนตรคมกริบจ้องเขม็งอย่างคาดคั้น ดูท่าฮิบาริ เคียวยะคงไม่ลงมือฆ่ามันอย่างง่ายดายเป็นแน่ ถ้าต้องให้เจ้าเด็กบ้านี่ตายแล้วเอาเขาไปเผาอย่างผิดๆในเมืองผี สู้แก้ให้มันเข้าใจถูก จากนั้นค่อยสวดศพตาม!! ศักดิ์ศรีของฉันจะถูกเหยียบย่ำไม่ได้!!! ยิ่งไปกว่านั้นไอ้จดหมายบ้าๆนี่น่ะ....หน้าตาของลูกน้องคนสนิทปรากฏท่ามกลางความหงุดหงิด!
[align=center]
คุซะ!!
ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้เอาไปทิ้ง!!
ไอ้หลักฐานบ้าๆนี่อ่านแค่ครั้งเดียวก็อยากอ้วกจะแย่อยู่แล้ว!
คณะกรรมการโกทูเฮลเรอะ!?
วันนี้ฉันไม่ปล่อยพวกแกไว้แน่!![/align]
ฉับพลันระหว่างรอคำตอบจากเจ้าสัตว์กินพืชน่าโมโห แผนการกำจัดคณะกรรมการต้นตอของจดหมายลูกโซ่ก็ผุดขึ้นในหัวอย่างมากมาย คิดว่าจะปล่อยให้คุซาคาเบะจัดการ แต่ในเมื่อเรื่องเป็นแบบนี้.....
อย่าหาว่าเขาโหดร้ายก็แล้วกัน!!
“........................ก็มันอดไม่ได้นี่ครับ”
เสียงราวกระซิบที่ดังขึ้น ทำให้ฮิบาริขมวดคิ้ว
“....?”
ร่างเล็กที่นอนอยู่กับพื้น เงยหน้าจ้องมองคนสูงกว่าที่กำลังยืนอยู่เพียงชั่วครู่แล้วต้องเสตาไปมองทางอื่น
“ก็แค่คิดว่า...คุณฮิบาริ......”
ปากที่กำลังขยับอยู่ทำให้ชายหนุ่มรู้ว่าเจ้าสัตว์กินพืชพูดอะไรแน่ๆ แต่เพราะได้ยินไม่ชัด จึงถามซ้ำใหม่
“อะไรนะ?”
อันคำตอบที่เพิ่งหลุด คงเป็นการอาจหาญเกินไป คิดเช่นนั้นสึนะก็หัวเราะแหยๆ มือไม้โบกปฏิเสธ
“ม่ะ....ไม่มีอะไรหรอกครับ” ตอบตะกุกตะกัก “ผมไม่ได้พูดอะไรเลยครับ!”
[align=center]ปึ้ด![/align]
คำตอบนั่นไม่พอใจต่อเส้นเลือดในสมองอย่างแรง ทอนฟาถูกเก็บลง มือใหญ่คว้าจับไอ้เด็กกวนโอ๊ยนั่นขึ้นกลางอากาศ แล้วเหวี่ยงให้ไปปะทะกำแพงจนร่างเล็กร้องอั่ก ความเยือกเย็นบางอย่างที่รู้สึกได้นั่น ทำให้สึนะลืมตาขึ้นมอง ฉับพลันใบหน้าก็ยิ่งซีดเผือด เมื่อพบว่าร่างสูงของรุ่นพี่จอมโหดอยู่ใกล้แค่คืบ แขนเรียวแกร่งทั้งสองกำลังยกทาบกำแพงเอาไว้ กั้นไม่ให้เขาทำการหนี บรรยากาศรอบกายกำลังบิดเบี้ยวมากขึ้นทุกที เนตรคมกริบขนาดฆ่าคนมองได้ ทำให้ร่างเล็กหายใจแทบไม่ออก
“....ฉันถามว่า....” เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้หู รังสีเย็นยะเยือกทำให้แทบบ้า “....เมื่อกี้...นายพูดว่าอะไร?”
“ผม.....คือ....” หนีไม่ได้ ได้แต่หลบตา คุณฮิบาริตอนนี้น่ากลัวกว่าปกติ! ให้ตายสิ เขาไม่น่าหลุดเลย!!!
อากัปกิริยาเยี่ยงสัตว์อ่อนแอนั่น ยิ่งทำให้ฮิบาริ เคียวยะโมโห ถูกหัวเราะ โดนดูถูก คำตอบอะไรก็เค้นไม่ได้!
[align=center]บัดซบ!![/align]
“จะตอบหรือไม่ตอบ ซาวาดะ สึนะโยชิ!?”
ตอบก็ตาย สู้ไม่คายดีกว่า!! คิดแล้วร่างเล็กก็สำทับหนักแน่น!
“ผมไม่ได้พูดอะไรจริงๆนะ......
อื้อ!!!”
ปากเรียวได้รูปตรงเข้าประกบปิดความน่ารำคาญนั่น นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างอย่างตกใจ ด้วยสัญชาตญาณจึงหันหน้าหนี หากมือแกร่งกลับจับหน้าเขาเอาไว้ให้หันกลับ ตรงเข้าปะทะด้วยริมฝีปากต่อ สึนะเม้มปากแน่น ดิ้นขลุกขลัก ยิ่งทวีความหงุดหงิดแก่ฮิบาริ ร่างสูงดันร่างเล็กฤทธิ์มากด้วยร่างกายทั้งหมด เนตรคมมองตาโตๆที่ปิดสนิทแน่นด้วยความขุ่น
[align=center]เมื่อนายหยามฉัน
ฉันจะหยามนายบ้าง!![/align]
สึนะหน้าซีด ลมหายใจเริ่มหมดลงทุกที ยามนี้เขาไม่รู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น! รู้แต่ว่าชายหนุ่มจอมโหดกำลังกักร่างเขาไม่ให้ดิ้นได้อีกต่อไป หัวใจเริ่มกองไปอยู่ตาตุ่ม หน้ามืดลงเรื่อยๆ ในที่สุดก็ต้องอ้าปากกอบเอาอากาศ แต่ก็ได้เพียงชั่วครู่เท่านั้น
“คุณ...!!!”
ลิ้นร้อนชำแรกลึก คนถูกจูบพยายามดิ้นกุกกักอย่างตกใจ หากไร้ซึ่งผล ยามนี้ลิ้นเรียวของฮิบาริกำลังรุกไล่เสียจนสึนะแทบจนทาง กระหวัดเกี่ยวไม่หยุดหย่อน ลมหายใจร้อนของอีกฝ่ายที่รินรด ทำให้ร่างเล็กตัวสั่นระริก อุณหภูมิจากร่างของชายหนุ่มที่ดันเขาไม่ให้ไหวหนียิ่งทำให้มึนงง ความร้อนประหลาดทวีคูณจากการเบียดชิดจนแทบกลืนเป็นร่างเดียว
“อื้ม...อื้อ...”
เสียงครางในลำคอดังอย่างประท้วงระคนรู้สึกดี ร่างของเจ้าสัตว์กินพืชสั่นเป็นลูกนก มือเล็กกำเสื้อเชิ้ตของร่างสูงแน่น ในหัวเริ่มคิดอะไรไม่ออกอีกต่อไป ฮิบาริถอนริมฝีปากออก มองเจ้าคนหยามเขาอย่างเต็มตา ใบหน้าคมคายเคลื่อนเข้าใกล้อีกครั้ง ลิ้นเรียวยกขึ้นเร่งให้อีกฝ่ายเผยอปากออก สัมผัสร้อนและความมึนชา ทำให้สึนะทำตามอย่างว่าง่าย
[align=center]
แล้วเมื่อลิ้มรสช็อคโกแลตในปากนั่นอีกครั้ง
ฮิบาริก็แทบ......คลั่ง[/align]
ลมหายใจของร่างเล็กร้อนระอุ เนื้อตัวเต็มไปด้วยกลิ่นขนมหวาน มือขาวนั่นกุมเสื้อเขาไว้แน่น ลิ้นเล็กเริ่มสัมผัสเขาอย่างเดียงสา ริมฝีปากนุ่มแสนนุ่มราวกับไม่ใช่ของคนเพศเดียวกัน ทั้งร่างกายที่สั่นน้อยๆตลอดเวลายามที่เขารุกเร้านั่น
[align=center]ที่สุดฮิบาริก็ได้คลั่งจริงๆ[/align]
มือใหญ่จับท้ายทอยสึนะให้รับรสยิ่งกว่าเดิม อีกข้างกอดร่างเล็กให้แนบชิดกับร่างเขามากยิ่งขึ้น หน้าอกสัมผัสหน้าอก ต้นขาสัมผัสต้นขา นิ้วเรียวไล้ลงตามแนวแผ่นหลังเล็ก ริมฝีปากไม่อาจถอนคลาย
[align=center]แล้วตัวนายจะหอมกว่านี้ไหม?[/align]
ฉับพลันที่คิด มือใหญ่ก็เริ่มดึงเสื้อร่างเล็กออกจากชายกางเกง ความร้อนและสัมผัสที่รู้สึกได้ทางแผ่นหลังทำให้สึนะสะดุ้ง ร่างเล็กถอนริมฝีปากหนี เอ่ยระรัว
“ค่ะ....คุณ...ฮิบา...อื้ม”
คำคัดค้านหายไปด้วยการปิดปากอีกครา มือใหญ่ลากไล้ไปตามแผ่นหลัง ความนุ่มประหลาดราวกับขนมโมจิทำให้ฮิบาริเริ่มอยากไล้มาเบื้องหน้า ความหอมที่ยิ่งทวีทำให้ฮิบาริอยากเห็น
[align=center]
ผิวนาย....จะสวยขนาดไหน?[/align]
หากเลือดที่ลิ้มรสได้เพียงชั่วครู่ก็ดึงสติชายหนุ่มกลับมา
“ในปากนาย....”
สึนะยังตอบอะไรไม่ได้ ร่างเล็กแทบลงไปกองกับพื้น โชดยังดีที่มือใหญ่ๆนั่นยังคงจับร่างเขาอยู่ ได้แต่หอบแฮ่ก พยายามหายใจเต็มที่ พยายามตั้งสติอย่างสุดความสามารถ
“...อา...มัน...แตกน่ะครับ...” เอ่ยตอบแผ่วเบา นัยน์ตากลมโตปรือด้วยแรงอารมณ์ เขามึนไปหมดแล้ว มึนจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว
นิ้วเรียวดันหน้าเขาให้เงยสบ
“เพราะเมื่อเช้าสินะ?”
..........ที่เขาหยุดมือไม่ทัน
“ไม่เป็นไรหรอกครับ” บางอย่างในแววตาฮิบาริทำให้สึนะตอบออกไป ร่างเล็กยิ้มเล็กน้อย “เดี๋ยวก็หายแล้วล่ะครับ”
“อวดเก่ง”
คำบ่นนั่นทำให้ร่างเล็กหัวเราะอีกครั้ง รอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกแปลกเหลือเกินสะกดให้คนสูงวัยกว่าจ้องมองนิ่ง เมื่อกี้ที่หมอนี่หัวเราะก็แบบนี้เหมือนกัน.....รอยยิ้มเดียวกัน....
“ตอบมาได้แล้วว่าเมื่อกี้นายพูดว่าอะไร”
คำถามที่ได้ยินอีกครั้งทำให้คนตัวเล็กกว่าสะดุ้ง หน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด
“คือ...คือ....”
หากคราวนี้ฮิบาริไม่คิดจะเร่งอีกแล้ว ปล่อยให้ตอบไม่ได้อย่างนี้แหละ เดี๋ยวเขาจะใช้วิธีการเมื่อครู่เค้นออกมาเอง คิดแล้วรอยยิ้มก็ปรากฏเล็กน้อยให้ร่างเล็กเสียวสันหลัง แนวว่าจะโดนอีกรอบทำให้สึนะตัดสินใจตอบ
“ตอบแล้วอย่าทุบผมนะครับ”
“ตอบยังไงก็ทุบอยู่ดี” ว่าแล้วร่างสูงก็เคลื่อนหน้าเข้าใกล้อีกครั้ง เห็นแบบนั้นสึนะก็หน้าแดงวาบ พยายามดิ้นหนี พร้อมให้คำตอบด้วยความฉับไว
“น่ะ....น่ารัก!!!~” เสียงเล็กตะโกนลั่นห้อง และดังพอให้ฮิบาริชะงัก
ได้ทีสึนะก็เร่งถอยตัวออกมาให้ห่างจากการกักขัง นัยน์ตากลมโตมองรุ่นพี่ที่ยังอึ้งอยู่อย่างไม่ละสายตา ฉับพลันคำพูดที่จุกอกก็ทำให้หน้าแดงวาบ
“ผมคิดว่า....เมื่อกี้ผมคิดว่า....” หลับตาปี๋!!
“ผมคิดว่าคุณฮิบาริน่ารักดีน่ะครับ!!!”
[align=center]ปัง!!![/align]
ไม่ต้องใช้แสตนด์อิน ไม่ต้องมีสลิงและสตั๊น!! จบประโยคปุ๊บ เจ้าเด็กปีหนึ่งผู้อาจหาญก็เผ่นออกมาจากห้องอาถรรพ์นั่นทันที ในหัวมันตอนนี้มึนตื้อหมุนติ้วๆ แขนเล็กวิ่งปิดปากตัวเองไปตลอดทาง ....เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นในห้องบ้างน่ะ!? อะไร
อะไร อะไร!!?
[align=center]
เมื่อกี้เขาพูดอะไรออกไปนะ!?
แล้ว....แล้วคุณฮิบาริ....
[จูบที่ ริมฝีปาก หมายถึง ฉันรักเธอ]
อ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
เงียบเดี๋ยวนี้นะไอ้คณะกรรมการโกทูเฮลลลลล!!!![/align]
เหล่านักเรียนที่อยู่ในห้องต่างมองตามรถด่วนหัวฟูวิ่งผ่านไปด้วยความแปลกใจ แต่ตอนนี้มันก็ไม่สนใจสายตาใครอีกต่อไปแล้ว
[align=center]
ก็ในหัวของซาวาดะ สึนะโยชิเวลานี้
ทำไม
ทำไม
ทำไมเต็มไปด้วยเรื่องของคุณฮิบาริอย่างนี้ล่ะ!!!!?[/align]
TBC..จาก คณะกรรมการโกทูเฮล(หัวเราะ)
ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านกันนะคะ เรื่องนี้ยาวหน่อย กะไว้แล้วว่าไม่จบในวันวาเลนไทน์แน่ๆ เพราะงั้นจบตอนนี้แล้วไปต่อตอนหน้า ในวาเลนไทน์ปี 52 กันดีไหม?
ล้อเล่นค่ะ อิอิ เด๋วตอนต่อไปจะรีบเอามาต่อให้ก่อนตัวเองสอบนะคะ ถ้าสอบแล้วจะหายยาว
รักคนอ่านทุกคนเลยค่ะ ขอบคุณที่เม้นต์ให้สำหรับฟิครั่วๆแบบนี้นะคะ งิงิงิ
Board index
