•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Kiding(Make)Lover
Author : pimmiez
Pairings : XS
Rate : PG-15

มาแล้ววววจร้า ~~! หลังจากได้ฟังคำแนะนำจากรุ่นพี่ผู้มีประสบการณ์และกลับไปปรับปรุง จากฟิคเรื่อง….(…=มันจำไม่ได้) อีพิมกลับมาอีกครั้งกับฟิคเรื่องที่สอง (วงการฟิคเตรียมพินาศกับความห่วย ก๊ากๆ) เรื่องนี้ก็พยายามปรับปรุงพัฒนาฝีมือให้ดีขึ้นเลย เพื่อฟิคเรื่อนี้โดยเฉพาะ(คนอ่าน:ทำมาจริงจัง พิม: ก้อเค้าจริงจัง !!) แต่งออกหลายๆแนวนะ หวานๆบ้าง เศร้าๆบ้าง อีพิมก็เป็นคนที่ขอบอ่านนิยายมาก(เกินไป) ก็พยายามใช้ประสบการณ์การอ่านให้มากที่สุด ใช้ภาษาตามแบบฉบับของพิมนะก๊ะ อาจจะไม่ลื่นเท่าไหร่ แต่ขอให้แนะนำมาน้า จะได้ปรับปรุงแนวทางของตัวเองให้ดีที่สุดจร้า เรื่องนี้กะจะจบประมาณ 10 ตอน หรืออาจจะน้อยกว่านั้น นร้า (บอกไว้ก่อนกลัวหาเรื่องแต่งไม่ได้ ๕๕+)บ

ก่อนอื่นขอฝากเนื่อฝากตัวก่อนนะก๊ะ
กราบสวัสดี พี่ ป้า น้า อา ทั้งหลายคร่า ~~~
อันตัวดิเหนา(ดิฉัน+เรา+นู๋)นั้น ชื่อ พิม (อีพิม)
อายุ 14 นะ หลงใหลในรีบอร์น คู่Yของเรื่อง และ ฟิคNC 55+(หื่นนนน~~)
ฝากตัวด้วยเจ้าค่ะ ^^

คำเตือน : ฟิคเรื่องนี้อุปนิสัยของตัวละครบางตัว บางตอนอาจจะไม่ตรงกับคอนดัคเตอร์ เอ๊ย !! คาเร็คเตอร์จริงๆของตัวละครนักนะจ๊ะ แต่อย่าตกใจไปอีพิมอยากให้มานหวานเจี๊ยบๆ ไม่ก้อเศร้าๆ มีอารมณ์(?)ไปตามเนื้อเรื่องจร้า ~~!









Kiding(Make)Lover
Author : pimmiez
Pairings : XS
Rate : PG-15

Chapter 1

ใบหน้าของร่างบางผู้มีเรือนผมสีเงินยาวถึงกลางหลัง ปรากฏร่องรอยความขุนมัว หงุดหงิดอย่างเด่นชัด สควอโล่ฉลามคลั่งแห่งวาเรียเดินปึงปังมาถึงห้องนั่นเล่นของปราสาทใหญ่ซึ่งมีชายสอง ไม่ชายหนึ่งนั่งคุย หัวเราะกันอยู่อย่างสนุกสนาน และสีหน้าของสควอโล่ทำให้เสียหัวเราะหยุดลง

“อ้าว! สควอโล่จังเป็นอะไรน่ะ ทำหน้าเหมือนไอ่หลามอึ๊ไม่ออก”

ร่างอรชรของสาวงามลุซสุเรีย(?)แห่งวาเรียผู้มีศรีษะเหมือนหงอนไก่สีเขียวถามขี้นอยากคลางแคลงใจ และคำพูดนั้นทำให้ฉลามหนุ่มหันขวับมามองด้วยสายตาอยากฆ่าคน

“ชิชิชิ ทำไมสควอโล่มองลุซสุเรียอย่างงั้นอ่ะ”

เจ้าชายเชื้อพระวงศ์อันสูงส่งถามอย่างสงสัยในสายตา แต่ตัวตนของเชื้อพระวงศ์ผู้นี้หาใช่เช่นนั้นไม่ เพราะตัวตนของเบลเฟงกอลนั้น เป็นเพียงเจ้าชายนักฆ่าเอาแต่ใจเท่านั้น

“ว้อยยยยย! ก็มันอารมณ์ไม่ดีนี่หว่า ก็หน่วยของฉันน่ะสิ มันพากันมาเป็นร้อย ตอนแรกฉันก็นึกว่าเป็นเรื่องสลักสำคัญ ที่แท้พากันยกโขยงเข้ามา นับ หนึ่งถึงสาม คุกเข่าต่อหน้าฉันพร้อมกัน แล้วบอกว่าขอให้จัดงานวันคริสมาสต์ให้หน่อยครับ ท่านสควอโล่ เหอะ!!”

ฉลามหลุ่มแค่นลมหายใจอย่างอารมณ์เสียงอีกครั้ง เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่พึ่งเกิดขึ้นไปสดๆร้อนๆ

“ถ้าหน่วยแกจัด หน่วยอื่นก็ต้องจัดด้วย ไม่งั้นมันก็หาว่าพวกฉันที่เป็นบอสหน่วยมัน ใจร้ายใจดำไม่ยอมจัดงานให้เหมือนหน่อยพิรุณอีก”

มาม่อน อัลโกบาเลโน่สายหมอกแห่งวาเรียพูดขึ้นอย่างรู้ทันว่าเหล่าลูกน้องในหน่วยของตน สมองก็หวนคิดไปถึงงานเทศกาลต่างๆที่ผ่านมา ยกตัวอย่างเช่น เทศกาลใหญ่เมื่อต้นปี

……………………………………….


ปีใหม่………………..

“เฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ!”

เคร้ง เคร้ง เคร้ง !

เสียงเฮและเสียงชนแก้วดังสนั่น ราวกับเสียงปาร์ตี้ส่งท้ายปีเก่าที่บาร์เหล้ากลางเมือง แต่เสียงอึกกะทึกนี้ เป็นเพียงการฉลองส่งท้ายปีเก่าของหน่วยพิรุณในห้องพักแห่งวาเรียเท่านั้น นั่นทำให้ห้องพักรวมข้าง ถึงกับพูดว่า

“ท่านสควอโล่แม่งใจดีชิบ ยอมให้ไอพวกนี้ฉลองปีใหม่ง่ายๆ แค่ไปคุกเข่าอ้อนวอน ดูพวกเราดิ แทบจะลอยตามท่านมาม่อนอยู่แล้ว ยังไม่ได้อะไรเลย”

เสียงบ่นเล็กๆของลูกน้องแห่งสายหมอกวาเรีย แต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นหูของผู้เป็นนายไปได้สักนิด ฉับพลัน ห้องที่มีเตียงนอนเรียงราย กลับกลายเป็นสถานที่กว้างใหญ่ไพศาลที่มีแต่น้ำแข็งปกคลุมและพายุหิมะกระหน่ำ หนาวเหน็บ

“ทะ ท่าน มาม่อน นน กระผม ขอ ทะ โทษ คร้าบบบบ !! “

เสียงขอความอภัยครวญคราง แต่นั้นก็ทำให้มาม่อนใจอ่อนได้ แต่ก็ได้แค่เพียงพายุหิมะที่สงบไปเท่านั้น ห้องๆนั้นยังเป็นพื้นน้ำแข็งกว้างใหญ่จนถึงเช้า


…………………………………….

“นั่นดิ ! ฉันก็ไม่มีเงินมากพอที่จะเลี้ยงคนทั้งวาเรีย ฉันก็เลยต้องอารมณ์เสียแบบนี้ไง”

สควอโล่ผู้ปากร้ายแต่ทว่าก็มีความใจดีกับลูกน้องของตนในวาจาที่ร้ายกาจนั่นคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรให้หน่วยพิรุณได้จัดงานตามที่อยาก และไม่ทำให้เดือดร้อนหน่วยอื่น (ที่อยากจัดเหมือนกัน)

ถึงสควอโล่จะมีคำสั่งอนุญาตให้ลูกน้องของเขาจัดงานรื่นเริงได้ แต่ค่าใช้จ่ายทั้งหมดก็เป็นเงินตราของเค้าทั้งสิ้น ไม่ได้รบกวนวาเรียแต่อย่างใด แต่การจัดงานแต่ละครั้งทำให้ลูกน้องสังกัดหน่วยอื่นอยากจะย้ายมาอยู่หน่วยพิรุณทั้งนั้น ครั้งนี้ฉลามหนุ่มเลยได้แต่อารมณ์เสียเพราะลูกน้องของเขา เพราะเมื่อเขาปฏิเสธพร้อมบอกเหตุผลลูกน้องของเขาก็พูดอยากน่าสับ

……………………………………….




10 นาทีก่อน….. ห้องทำงานสควอโล่

“หนึ่ง สอง สาม”

เมื่อนับเลขอนุบาลเสร็จร่างของผู้กล้านับร้อย(หมายถึงกล้าที่จะมาขอ)ก็คุกเข่าลงอย่าพร้อมเพรียงพร้อมตะโกนดังลั่น

“ท่านสควอโล่ครับ ได้โปรด ให้พวกเราจัดงานคริตมาสด้วยครับ”

เสียงรวมพลังกล้าหาญของเหล่าพิรุณดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ด้วยหวังคำตอบที่ว่า “ได้สิ พวกแกนี่มันยุ่งยากจริงๆ”ดังทุกครั้ง

แต่ครั้งนี้พวกเขากลับคาดผิดถนัดเมื่อคำตอบคือ

“ไม่ว้อยยยย !! พวกแกจะบ้ารึไง หะ ครั้งที่แล้วรู้ไหมว่าลูกกระจ๊อกหน่วยอื่นมันพูดยังไง หะ มันหาว่าบอสมัน ซึ่งก็เป็นเพื่อนฉัน โหดร้ายทารุณ แถมยังบอกว่าฉันน่ะ นักดาบอย่างฉันน่ะ สวยแถมยังใจดีอีก พวกแกคิดว่าฉันจะยังยอมให้พวกแกจัดงานบ้าๆอีกรึไงวะ”

เสียงโวยของสควอโล่ทำให้พวกลูกน้องทำหน้าเศร้าสลดกับความหวังที่พังทลาย

“ท่าสควอโล่ ก็เลี้ยงทั้งวาเรียเลยสิครับ”

ผู้กล้าอันเป็นหนึ่งในร้อยคนที่กล้าพูดออกมา แต่นั้นก็ทำให้เกิดเสียงเห็นด้วยเซ็งแซ่ว่า ”ช่ายยย” ตามกันไปหมด แต่จากประโยคนี้ทำให้ฉลามคลั่ง บอสของพวกเขาระเบิดบึ้มทันที

“ว้อยยยยยย!! แกคิดว่าฉันเป็นบิล เกต รวยที่หนึ่งของโลกรึไงวะ ฉันถึงจะมีเงินมาเลี้ยงพวกแกทั้งวาเรียน่ะ หา ไอ้พวกบ้า”

พูดจบฉลามหลุมก็ปึงปังออกไปด้วยความหงุดหงิด ทิ้งไว้เพียงความเศร้าจากใบหน้าลูกน้องทั้งหลาย



………………………………….

“ชิชิชิ เจ้าชายว่าจัดงานบ้างก็ดีนะ” เบลเอ่ยขึ้นลอยๆแต่มันก็ได้รับเสียงตอบรับของกระเทยร่างอรชร(?)

“ช่ายยย เจ๊ก็เห็นด้วยนะ”

“จะจัดไปทำไมเปลืองงบเปล่าๆ”

เสียงขัดเล็กดังขึ้นจากร่างเล็กของมาม่อน ทำให้อ้อมแขนของเบลที่อุ้มอยู่นั้นรัดเขาจบเกือบตาย

“โอ๊ยยย เบลปล่อยสักที แค่กๆๆ ค่าทำให้ฉันหายใจไม่ออก โอนเข้าบัญชีฉัน 1000$ นะ ส่วนนายสควอโล่ลองไปขอบอสดูสิ”

ร่างเล็กเอ่ยอย่างเสนอความคิดเห็นและนั้นก็เป็นความคิดที่ดีทำให้สควอโล่เลือกที่จะวิ่งไปที่ห้องของบอสแห่งวาเรียอย่างรวดเร็ว

“สควอโล่จังนี่น้า พอเอ่ยชื่อบอสเท่านั้นแหละ รีบไปเลยนะ เฮ้อ บอสก็พอบอส รู้ทั้งรู้ว่าสควอโล่จังมีความรู้สึกพิเศษแต่ไหง มัวแต่ล้อเล่นอยู่นั่นแหละ ลุซซี่ละไม่เข้าใจ”

อรุณแห่งวาเรียเปรยขึ้นมาเบาๆอย่างเหนื่อยหน่ายกับผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นบอสของตน ที่มัวแต่เล่นกับความรู้สึกของฉลามหนุ่มที่เผลอใจมาหลงใหลในนภาสีรัตติกาล แต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ ทำได้เพียงถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่อย

“ชิชิชิ เจ้าขายว่าบอสอ่ะ ลีลา เจ้าชายรู้ว่าบอสก็ชอบสควอโล่เหมือนกันนั่นแหละ แต่บอสมัวแต่ล้อเล่นพอถึงเวลาที่บอสเอาจริงมาถึง สควอโล่จะรู้ไหมนะ ว่าบอสน่ะรู้สึกอย่างที่ทำจริงๆ เจ้าชายอยากให้สควอโล่รู้เร็วๆจัง”

คำเห็นด้วยจากเจ้าชายผู้เอาแต่ใจทำให้สามร่าง รวมถึงมาม่อนที่นั่งฟังอยู่อย่างไม่รู้จะพูดอะไรดี ถอนหายใจอย่างพร้อมเพรียง

........................................

ห้องทำงานของแซนซัส...

โครม !!

“เอะอะอะไรกันวะ ! ไอ้พวกสวะ”

เสียงตะโกนอย่างอารมณ์เสียของบอสแห่งวาเรีย ชายผู้มีใบหน้าที่เต็มไปด้วยแผลเป็น และเป็นที่น่าเกรงขาม แต่กลับเป็นที่หลงใหลของฉลามหนุ่ม

“บอส ! มีเรื่องจะคุยหน่อยอ่ะ”

ร่างบางพูดขึ้นอย่างขออนุญาต ทำให้แซนซัสเงยหน้าขึ้นมามองด้วยใบหน้าเย็นชาเช่นทุกวัน แต่ทว่าภายในใจกลับยิ้มอย่างผู้มีชัยเมื่อพบว่าคนที่มาพบเขาคือร่างบางที่เขา ........ ชอบแกล้ง ก็แค่ชอบแกล้ง(หรอ?) มาให้แกล้งถึงที่

“มีอะไร ไอ้ฉลามหัวเน่า”

“คือว่า .. นะ เอ่อ .. “

สควอโล่พูดตะกุกตะกักอย่างไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไรดี ในขณะที่เขากำลังสรรหาคำพูดดีๆนั้นเอง ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สีดำพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“แกมีอะไร ไอ้สวะ แกจะพูดว่า ‘บอส ช่วยจัดงานวันคริสมาตส์ให้หน่อย’ หรือ “ไอ้บอสบ้า ฉันว่าแกควรจะมีเมตตาจัดงานให้พวกลูกกระจ๊อกสวะของแกหน่อย’ ดีละ หืมม์”

ร่างสูงพูดพร้อมลุกจากเก้าอี้สีดำเดินมาประชิดตัวฉลามหนุ่ม ทำให้ร่างบางถอยหนีอย่างตกใจ

“กะ แก รู้ ได้ งะ ไง”

สควอโล่พูดอย่างตะกุกตะกักกเพราะใบหน้าคร้ามที่เขาหลงใหลกำลังประชิดเข้ามาเรื่อยๆทำให้เลือดของเขาสูบขึ้นมาหล่อเลี้ยงที่หน้ามากผิดปรกติ ลำคอแห้งผาก ใบหน้าหวานแดงขึ้นน้อยๆ ทำให้คนตรงหน้ากระตุกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กๆ แต่แล้วมันก็ถูกกลบด้วยสีหน้าเย็นชา ทว่าตอนนี้เจ้าเล่ห์นัก

“มีอะไร ที่ฉันคนนี้ ไม่รู้บ้างละ หืมม์”

แซนซันพูดด้วยเสียงแหบพร่า หมายจะแกล้งร่างบ้างตรงหน้าให้หน้าแดงมากขึ้น ด้วยระยะที่ประชิดเข้ามาเรื่อยๆทำให้ร่างบางต้องถอยหนีอย่างหมดทางสู้ไปติดกำแพง แซนซัสไม่รอช้ารีบเอามือกั้นไวทั้งสองข้างเพื่อกันไม่ให้ร่างบางหนีไปได้

“กะ... แก จะ ทะ ...ทำอะไร”

สควอโล่ส่งเสียงอย่างตกใจ ไม่สามารถควบคุมเสียของตนได้แม้แต่นิดเดียว เพราะลมหายใจอุ่นๆที่กำลังเป่ารดพวงแก้มของใบหน้าหวาน ทำให้สติของเขาเตลิดเพริดไปหมด

“ฉันจะทำอะไรกับแกได้ละ หืมม์ ไอ้ฉลามสวะ”

แซนซัสถามแต่ทว่าไม่ต้องการคำตอบที่อยู่นอกเหนือตัวเลือก เมื่อแซนซัสเสนอตัวเลือกให้ร่างบางตรงหน้า

สวบ!!

“ฉัน..ทำอย่างนี้ได้ไหมนะ”

แซนซัสรวบร่างบางมาไว้ในอ้อมแขน แล้วพูดอย่างถามหาคำตอบว่าร่างบางตรงหน้าจะเลือก ข้อ ก.ไก่หรือไม่ แต่สควอโล่ที่อยู่ในอาการช็อคก็ไม่สามารถตอบคำถามได้
“รึ...ฉันจะทำอย่างนี้ได้นะ”

แซนซัสเสนอตัวเลือกข้อ ข.ไข่ ขึ้น ร่างบางตรงหน้านิ่งฟังอย่างสงสัยว่าข้อ ข.ไข่คืออะไร พลันร่างสูงของแซนซัสก็ตวัดมือขึ้นอุ้มร่างบางตรงหน้าและเดินนำไปวางบนโซฟาห้องทำงานของเขาทันที

“เฮ้ย !! ไอ้บอสเวรทำอะไรของแกวะ” ร่างบางดิ้นพราดอยู่ในอ้อมแขนของเซนซัสทำให้เขาอดยิ้มเล็กๆไม่ได้

แซนซัสวาง(โยน)ร่างบางในอ้อมแขนลงบนโซฟาตัวใหญ่และคร่อมทับไว้อย่างรวดเร็ว ยิ่งเห็นรางบางตรงหน้าดินพราดๆ เขาก็ยิ่งอยากจะแกล้ง

“ดิ้นอย่างนี้ แสดงว่าแกไม่ได้เลือกข้อนี้สินะ ไอ้ฉลามหัวเน่า”

แซนซัสพูดขึ้นอย่างได้ใจ ที่ร่างบางตรงหน้าไม่ได้ประสีประสากลับเรื่องแบบนี้มากนัก ต่างจากเขาที่มีประสบการณ์อย่างโชกโชน ทำให้ฉลามหลุ่มไม่สามารถรู้ได้ว่าถ้าเขาไม่รีบเลือกคำตอบละก็...... คงจะเสร็จบอสหนุ่มเป็นแน่

“งั้น...ข้อนี้ละ ไอ้สวะ”

ร่างสูงว่าพลางซบหน้าลงที่คอลมหายใจอุ่นเป่ารดที่คอของร่างบางทำให้สควอโล่ครางแว่วหวานอย่างลืมตัว

“อืมม์ ..”

“อ่า..จะเลือกข้อนี้งั้นหรอ ไอ้ฉลาม แต่แกยังฟังชอยส์ข้อนี้ไม่จบเลยนะ ...” ร่างสูงว่าพลางปฏิบัติรายละเอียดของตัวเลือกที่สาม

ร่างสูงค่อยๆประทับริมฝีปากลงบนคองามระหงของสควอโล่ช้าๆ ขบเม้มเบาๆ พอที่จะให้ร่างบางครางออกมาอย่างพอใจ

“อะ..อื้ม”

แซนซัสยิ้มอย่างพอใจ เมื่อได้ยินเสียงพอใจของสควอโล่

“แกยังอ่านตัวเลือกไม่ครบแล้วแกจะเลือกได้ไง หา ไอ้สวะ” แซนซัสใช้จมูกของตนไล้ไปบางเบาๆบนคอของร่างบาง พลางต่อว่าถึงความสับเพร่าของสควอโล่

“อ ... อะไร อีกอ่ะ ไอ้บอสบ้า” สควอโล่ถามอย่างหวั่นๆถึงตัวเลือกข้อสุดท้าย แต่เขาจะหารู้ไม่ว่าตัวเลือกข้อนี้จะไม่ใช่ข้อสุดท้ายถ้าเค้าไม่รีบเลือกสักตัวเลือกเสียก่อน

“ตัวเลือกสุดท้าย .... “

แซนซัสพูดเบาๆ ลากเสียงยาว เพื่อให้คนตรงหน้าสงสัยเล็กๆ โดยที่สควอโล่ไม่ทันได้ตั้งตัว แซนซัสออกแรงดึงใบหน้าของร่างบางใต้อาณัติเบาๆ แต่แรงดึงเพียงน้อยนิดก็ทำให้ใบหน้าของร่างบางเข้ามาชิดใกล้โดยง่ายดาย

“ตัวเลือกข้อสุดท้าย” แซนซัสพูดเบาๆ ริมฝีปากของเขากดลงบนริมฝีบางอ่อนนุ่มเบาๆอ่อนโยน และเปลี่ยนเป็นร้อนแรงและร้อนรุ่มอย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างบางผงะเล็กน้อย แต่ก็อดคล้อยตามไปกับริมฝีปากของบอสใหญ่

“อืมม์...ม์” เสียงครางเบาในลำคอของฉลามหนุ่ม แต่นั่นก็ยิ่งทำให้บอสใหญ่ได้ใจ ถอนริมฝีปากออกมาช้าๆ

“ตัวเลือกหมดแล้ว แต่สวะอย่างแกก็ไม่เลือกข้อไหนสักข้อ เอางี้ละกัน ฉันมันใจดี(หรอ?) สงสารฉลามสวะอย่างแก ฉันมีตัวช่วย”

----------------------------------------------------------See U Chapter 2 ------------------------------------------------------
วะฮาฮ่าๆๆๆ
(หัวเราะแบบชั่วๆ-*-) ตัดตอนกันซึ่งๆ เลย
พยายามเต็มที่แว้ว>_< แต่อย่างว่า ความพยายามไม่มีสิ้นสุด 55+

ชอบไม่ชอบก็บอกกันบ้างน้า ^^*
จะรออ่านคำแนะนำของทุกคนนะคะ

ลืมไป อัพทุก 3 วันน้า เจอกันวันที่ 20มี.ค. จร้า !! (มาเจอด้วยนะ หงิง >^<)

โอ๊ยยย น่ารักมากกกกกกกกกกก
น่าตกใจที่ไม่ใช่หลามน่ารักคนเดียว บอสก็น่ารักกะเค้าด้วย
รออ่านต่อค่า

สวยแถมยังใจดีอีก พวกแกคิดว่าฉันจะยังยอมให้พวกแกจัดงานบ้าๆอีกรึไงวะ” << เพราะว่าหลามสวยแถมยังใจดีจริงๆ(????)ยังไงล่ะฮร้าาา >///<

“ฉันจะทำอะไรกับแกได้ละ หืมม์ ไอ้ฉลามสวะ” << น่ากลัวว่าจะทำได้ทุกอย่างนะคะบอส.....

กรี๊ด!!!!!!!!! น่ารักทั้งหลามและบอส

ตัวเลือก.. ตัวเลือก... อร๊ายย บอสเลือกเองเลยเหอะค่ะ!! XD

แอบลุ้นจริงๆ ตัวช่วยของบอสจะเป็นอะไรหนอ~ อาจจะเป็นอะไรแผลงๆรึเปล่าบอสยิ่งมีรสนิยมล้ำเลิศ =w= (เริ่มยัดเยียด)

...ขอรวมทุกตัวเลือกไว้ในข้อตัวช่วย.....กดมันตรงนั้นเลยครับ(โดนตบ)

บอสน่ารัก^O^~ บันไซ!!
แต่ออกจะเจ้าเล่ห์นะเนี่ย หุๆ

นานๆทีจะเห็นป๋าเป็นแบบนี้สักที

สู้ๆละกันนะคะ อัพไวๆเน้อ

xs บันซายยยย

รักคนแต่งทุกคน อิอิอิ

หลามบอสรักกกานนน อ๊ายย ชอบบอสมากเลย

ตัวเลือกทั้งหมดคือ จับกดซะ 5555+

รอตอนต่อไปคร้าบบบบ

Kiding(Make)Lover
Author : pimmiez
Pairings : XS
Rate : PG-15

ความเดิมตอนที่แล้ว(จำได้เราเคยร๊ากกัล~~) :
“ตัวเลือกข้อสุดท้าย”

แซนซัสพูดเบาๆ ริมฝีปากของเขากดลงบนริมฝีบางอ่อนนุ่มเบาๆอ่อนโยน และเปลี่ยนเป็นร้อนแรงและร้อนรุ่มอย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างบางผงะเล็กน้อย แต่ก็อดคล้อยตามไปกับริมฝีปากของบอสใหญ่ไม่ได้


“อืมม์...ม์”


เสียงครางเบาในลำคอของฉลามหนุ่ม แต่นั่นก็ยิ่งทำให้บอสใหญ่ได้ใจ ถอนริมฝีปากออกมาช้าๆ


“ตัวเลือกหมดแล้ว แต่สวะอย่างแกก็ไม่เลือกข้อไหนสักข้อ เอางี้ละกัน ฉันมันใจดี(หรอ?) สงสารฉลามสวะอย่างแก ฉันมีตัวช่วย”



Chapter 2

Special : S.(Little)SharK Talkative (หลุดรั่วนิดๆ)

“ตัวเลือกหมดแล้ว แต่สวะอย่างแกก็ไม่เลือกข้อไหนสักข้อ เอางี้ละกัน ฉันมันใจดี(หรอ?) สงสารฉลามสวะอย่างแก ฉันมีตัวช่วย”


ในขณะที่ฉัน(หรือผมดี ไม่ดีกว่า ฉันอ่ะดีแล้ว-*-) กำลังสงสัยในตัวช่วยของไอ้หมอนั่น แตถึงฉันจะสงสัยในตัวช่วยแต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าไอ้หมอนนั่นมันเป็นใคร --* ไอ้บอสงี่เง่า แสนศักดิ์ เอ๊ย!! แซนซัสไง ตอนนี้มันกำลังเล่นโรคจิตอะไรไม่รู้ (แกก็ไปยอมมันแหละ : อีพิม) อยู่ดีๆมากำให้รักทำมายยย



“ตัวช่วยของฉัน ........ “



แกจะพูดอะไรก็พูดไปดิ อย่ามาลูบๆขาอ่อนฉันดิ ขนลุก ๆ แต่จะปัดออกก็ไม่ได้ เดี๋ยวมันรุนแรงขึ้นมาจะสู้มันไม่ไหว รอจังหวะก่อนดีกว่า(ข้ออ้าง-*-)



“ถูกทุกข้อยังไงละ”



“ถูกทุกข้อหรอ? คืออะไรวะ บอส”



ฉันถามแซนซัสอย่างสงสัย มันคืออะไรวะถูกทุกข้อ ฉันเห็นข้อนี้มันมีแต่ในข้อสอบงี่เง่านี่หว่า และพวกเด็กอันไม่รู้จะตัดสินใจยังไงดีก็ชอบเลือกข้อนนี้ซะด้วย(อ้าว--*)


“ถูกทุกข้อสำหรับฉัน....ก็รวบตัวเลือกทุกตัวไว้ด้วยกันไงละ”


แซนซัสพูดพร้อมเอาจมูกมาไล้ที่แก้มฉันเบาๆ ......(เคลิ้มไปแปบนึง) แต่...ว่าไงนะ! รวมตัวเลือกทุกข้อไว้ข้อนี้งั้นหรอ ไอ้บอสโรคจิตเอ๊ย !! อย่าหวังเลยว่าจะได้แอ้มฉันน่ะ


แซนซัสเอาริมฝีปากของเขามาจ่อที่ริมฝีปากของฉัน โอ้ย! ตื่นเต้นจนจะระเบิดอยู่แล้วแหะ แต่ไม่ได้ๆเราจะเสร็จมันไม่ได้ เอาละรวบรวมลมปราณ ฟู่ๆๆๆๆ


“ไม่”


“หืมม์ ไม่อะไรหรอ”


แซนซัสถามอย่างสงสัย ก็อยู่ดีๆฉันก็พูดขึ้นมาว่าไม่ ฉันยิ้มและช้อนตามองแซนซัส แต่ว่า...เท้าของฉัน


ตอนนี้แหละ !!! พลังฉลามน้อยคิกกาปู้ ~~!


พลั่ก โครม !!

(END : Special)


ร่างโปร่งยกเท้า(ติง)ทั้งสองข้างถีบอย่างเต็มแรงไปที่อกของแซนซัส เป็นผลให้แซนซัสตกลงโซฟาดังโครมใหญ่ เขาเริ่มเกิดความไม่เข้าใจปนหงุดหงิดว่าอยู่ดีๆทำไมผู้ที่อยู่ใต้อาณัติของเขาลุกขึ้นมาสู้ได้ ในขณะที่ก่อนหน้านี้ยังเคลิ้มเป็นลูกแมวแสนเชื่องอยู่เลย


“ไอ้สวะ แกถีบฉันทำไมวะ”


แซนซัสพูดด้วยความหงุดหงิด ทั้งๆที่เขากำลังจะได้ลิ้มรสร่างบางตรงหน้าแท้ๆ (ไม่น่าลีลาเลยตู) แต่เขามั่วแต่พูดพล่ามถึงตัวเลือกบ้าๆอะไรไม่รู้ รู้งี้จับขมขืนแต่แรกซะก็ดี (อ้าว?)


“ก็แกจะทำอะไรฉันละ!!! ไอ้บ้าโรคจิต!!! วิปริต!!! วิตถาร!!!”


สควอโล่โวยออกมาอย่างอายๆ เมื่อรู้ว่าก่อนหน้านี้ตนจะถูกทำอะไร และเขาก็หงุดหงิดเช่นกัน กับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ เพราะเขารู้แก่ใจว่า..


“ฉันก็แค่ล้อเล่นเท่านั้นแหละ ไอ้สวะเอ๊ย !”


...แซนซัสไม่ได้รู้สึกอย่างที่ทำจริงๆ


แซนซัสหลุดปากอย่างไม่ได้ตั้งใจ เพราะมัวแต่โมโหที่ตนโดนถีบจนตกลงมาจาโซฟา โดนไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของร่างบางตรงหน้าเลยสักนิด


ล้อเล่นงั้นหรอ ล้อเล่น....สวะอย่างฉัน ความรู้สึกของสวะอย่างฉัน มันมีค่าแค่ล้อเล่นสินะ


“ฮึ!ล้อเล่น”


สควอโล่พึมพำเบาๆและหมุนตัวเดินออกจาห้องไปทันที ทิ้งให้แซนซัสนั่นครุ่นคิดอะไรบ้างอย่างอยู่คนเดียว แววตาประกายแสดงถึงความรู้สึกผิดที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับเรื่องใดๆ แต่มีเพียงเรื่องของฉลามหนุ่มเท่านั้นที่เขาจะมีความรู้สึกนี้ให้….


ขอโทษนะ.....ไอ้ฉลามสวะ

..........................................................................................................................



หึๆ--* ล้อเล่น ล้อเล่นอย่างนั้นหรอ ฉันมันเป็นของเล่นที่เอามาล้อเล่นได้ใช่ไหม แซนซัส...นายรู้สึกยังไงกับฉันกันแน่ ทั้งๆที่นายก็รู้ว่าฉัน....รักนาย


ร่างบางขบคิดอย่างน้อยใจพลางเดินไปที่ห้องนั่งเล่นของวาเรีย เพื่อไปเล่นกับพวกเบลให้หายเศร้า(หรือให้เศร้ากว่าเดิม)TT^TT แต่ไม่ทันที่จะเดินไปถึงเสียงเพลงแทงใจก็ลอยมาเบาๆแต่เขากลับได้ยินมันอย่างชัดเจน


“ตกลงว่าเธอนั้นรักฉันหรือมันแค่ขำๆ ให้เป็นคนรักหรือเป็นแค่เพื่อนเธอ ให้เป็นคนคุยไว้แก้เหงา ไว้กอดเมื่อตอนพบเจอ แบบไหน ยอมเป็นให้เธอ บอกทีว่าฉันเป็นใคร ~~♪”


ร่างบางเจอเพลงแทงใจเข้าอย่างจัง TToTT (ลุซซี่ หยุดร้องเต๊อะ สงสารหลาม)


คนยิ่งเศร้าๆอยู่มาร้องเพลงบ้าอะไรไม่รู้ แต่คนร้องเพลงนี้นี่หล่อนะ(เอ๊ะ!ยังไง) แต่ฉันไม่ชอบความหมายของเพลงว้อยย


“แกร้องเพลงทำไมหะ คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่”


ฉลามหนุ่มโวยออกมาอย่างหงุดหงิดนิดๆ แต่เสียงที่เปล่งออกมานั้นกลับแฝงความเศร้าใจอยู่อย่างชัดเจน แล้วเดินไปทิ้งตัวลงนั่งข้างๆกับเบลพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่


“ก็เจ๊กับเบลกำลังเล่นต่อเพลงกันอยู่นี่ฮ้า ถ้าสควอโล่จังไม่ให้ร้องเพลง จะให้ร้องกอ.เอ๋ย กอ.ไก่ หรอฮ้า~”


แหนะ ! ดูมันกวนมือกวนติงซะไม่มีอ่ะ ถ้าไม่ติดว่าเศร้าอยู่นะ เดี๋ยวปั๊ดสับเป็นชิ้นๆ



“ตาเจ้าชายแล้ว เมื่อกี้ลุซซี่ลงตัวไหนอ่ะ ว่าแต่สควอโล่เป็นอะไรรึเปล่าดูหน้าเศร้าๆนะ ชิชิชิ”


เจ้าชายถามอย่างเป็นห่วง เมื่อเห็นใบหน้าเศร้าของร่างบางตรงหน้าที่ตนนับถือเป็นพี่ชาย


“เปล่า ไม่ได้เป็นอะไรหรอก”


“เจ๊ลงตัว ค.ควาย นะ เร็วๆสิเบล”


เบลทำหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงยิ้มน้อยๆขึ้นมาเหมือนอิคคิวซังที่ปิ๊งไอเดีย


“เอาเพลงนี้ละกันนะ”


“แค่อยากรู้ว่าฉันเป็นใคร อยู่ตรงไหนของหัวใจเธอ ให้อยู่ใช่ไหม หรือให้ไปดีกว่า ให้เป็นคนครึ่งๆ กลางๆ แก้อารมณ์อ้างว้าง แค่บางเวลาใช่ไหม หรือแค่เหงาฉันไม่เข้าใจเธอ หรือแค่เหงาพูดให้เข้าใจที~~~♪ ชิชิชิ เป็นไงสควอโล่เจ้าชายร้องเพราะป่าว?”


เบลร้องเพลงจบก็หัวมาเกาะแขนพี่ชายแล้วเขย่าเล็กๆอย่างถามความเห็น สควอโล่ที่ฟังเพลงที่เบลร้องแล้วนั่งครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่นั้น ไม่ได้ยินเสียงที่เบลถามเลยแม้แต่น้อย


นั่นสินะ อยากรู้ว่าฉันเป็นใครสำหรับนายกันแน่ นายคิดจริงจังกับฉันหรือเปล่า คำถามนี้ จะมีคำตอบจากคนอย่างนายไหมนะ


สควอโล่แกะมือเบลออกช้าๆ แล้วลุกยืนแล้วหันหลังกลับห้องไปทันที โดยที่ไม่ทันได้บอกลา เพราะเขาต้องรีบไปให้ถึงห้อง ...ก่อนที่น้ำตามันจะไหลออกมา


----------------------------------------------------See U Chapter 3 ------------------------------------------------------

แต่งตอนนี้แบบว่า เผา มากเลย>__<
พอดีพรุ่งนี้ไม่อยู่ เลยมาอัพวันนี้ก่อน
พอจะพาไปไหนนี่แหละงิ จำไม่ได้งิ

ชอบไม่ชอบก็บอกกันบ้างน้า ^^*

ปอกุงเกงลิง : ตอบเม้นไว้ Chapter 3 นะคะ เด๋วต้องไปเรียนพิเศษแว้ว

เจอกันใหม่จร้า !! ข่วงนี้ระบุวันที่ไม่ได้แหะ บางทีเร็วไป บางทีอาจจะช้าไป ไม่แน่จายย (มาเจอด้วยนะ หงิง >^<)

มาเมนท์ให้ค่ะ=w=

ถือว่าบอสปราณีแล้วนะหลามน้อยผู้น่าสงสาร
กล้าถีบบอส ปกติคงไปสู่สุขคติแล้วแหงมๆ


ยอมๆไปเถ๊อะ บอสออกจะน่ารัก..(!?)

จี๊ดอ่า
อยากอ่านต่อ
อัพด่วนอิอร๊างงงงงงงงงงงงงง
โดนเจ้าค่าาาาาาาา

รอติดตามนะคะ ^^

เพลงโดน รออ่านต่อ อิอิ

ขอทีเห๊อะ ไอ้ตรงเนี่ย มันโดนใจมั่กมากกก สวยและใจดี กร๊าวๆๆ


ขอก๊อปคำพูดมิกหน่อยเหอะ

"อย่า แอ๊บ แบ๊ว"

อย่าทำอินโนเซ้นท์ได้มั้ยจ๊ะหลาม มันน่ารักเกินไปอ่ะ


อ่านแล้วจึ่ก! มันกระแทกใจฉลามอะไรขนาดนั้นน่ะ ป๋ารีบมาอธิบายให้หลามเข้าใจเร็วเข้า ว่าโล่เป็นแค่ที่รองมือรองตีน เอ๊ยย รองวาเรียภรรเมียสุดทีรัก =3= มาเร็วๆนะป๋า


มาต่อเร็วๆเน้~ รออ่านอยู่อ่ะตัวเอง

((สรุปได้จัดคริสต์มาสมั้ยเนี่ย))

ตอนนี้แหละ !!! พลังฉลามน้อยคิกกาปู้ ~~! << แอบล้มครืนนนน หลามน่าร๊ากกก

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย บอสดูเป็นคนดีอย่างไม่น่าเชื่อมากมายค่าาา

แอบรั่วได้น่ารักมากมาย XD

โอ๊ย เพลงแต่ละเพลง อดสงสัยไม่ได้เล้ยว่าเบลกับลุซซี่นี่จงใจรึเปล่าฟระ XD เอิ๊กกกก

หลามน้อยอ่อนไหว *กระโดดเข้าโอ๋*

เพลงชั่งแทงใจได้เจ็บจริงๆ

Kiding(Make)Lover
Author : pimmiez
Pairings : XS
Rate : PG-15




ความเดิมตอนที่แล้ว(จำได้เราเคยร๊ากกัล~~) :




“แค่อยากรู้ว่าฉันเป็นใคร อยู่ตรงไหนของหัวใจเธอ ให้อยู่ใช่ไหม หรือให้ไปดีกว่า ให้เป็นคนครึ่งๆ กลางๆ แก้อารมณ์อ้างว้าง แค่บางเวลาใช่ไหม หรือแค่เหงาฉันไม่เข้าใจเธอ หรือแค่เหงาพูดให้เข้าใจที~~~♪ ชิชิชิ เป็นไงสควอโล่เจ้าชายร้องเพราะป่าว?”


เบลร้องเพลงจบก็หัวมาเกาะแขนพี่ชายแล้วเขย่าเล็กๆอย่างถามความเห็น สควอโล่ที่ฟังเพลงที่เบลร้องแล้วนั่งครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่นั้น ไม่ได้ยินเสียงที่เบลถามเลยแม้แต่น้อย


นั่นสินะ อยากรู้ว่าฉันเป็นใครสำหรับนายกันแน่ นายคิดจริงจังกับฉันหรือเปล่า คำถามนี้ จะมีคำตอบจากคนอย่างนายไหมนะ


สควอโล่แกะมือเบลออกช้าๆ แล้วลุกยืนแล้วหันหลังกลับห้องไปทันที โดยที่ไม่ทันได้บอกลา เพราะเขาต้องรีบไปให้ถึงห้อง ...ก่อนที่น้ำตามันจะไหลออกมา




Chapter 3 (เรื่องวันคริสมาสต์กลับมาละ555+)



ยามเย็นที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า นภาถูกแต่งแต้มไปด้วยสีส้มอ่อน ดวงอาทิตย์กำลังจะจากนภาไปดูเหว่าเหว่เหมือนความรู้สึกที่กำลังขายหายไปจากจิตใจของหลายๆคนในยามเย็นนี้ เมื่อไหร่นะ ที่เขาจะถูกเติมเต็มความรู้สึกให้สดใสอีกครั้ง เหมือนดวงอาทิตย์ขึ้นในยามเช้า


นภานั่น จะรู้ไหมนะ ว่ามีคนมองอยู่มากมายขนาดนี้


สควอโล่มองนภาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด กับความรักที่ถูกมองเป็นเพียงของเล่น คำพูดว่าล้อเล่นมันเหมือนกับมีดที่กรีดใจของเขา


แซนซัสมองดวงจัทร์ด้วยความเจ็บปวด กับคำพูดที่ตนพูดไปอย่างไม่คิด ทำให้คนที่เขารักต้องเสียใจ


เบล ม่าม่อนและลุซสุเรีย มองนภาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด และว้าวุ่น เขาจะทำยังไงดีนะ ให้เพื่อนและบอสของเขาไม่ต้องเจ็บปวดอย่างนี้


มีแต่นภาเท่านั้นที่จะรับรู้ถึงความเจ็บปวดของพวกเขา........


“แซนซัส แกก็เป็นนภานะ แกน่าจะรับรู้ ถึงความเจ็บปวดของฉัน”



ร่างบางนั่งอยู่บนเตียง พึมพำออกมาเบาๆ

.............................................................................

Special : Bell(Uke) Talkative (เจ้าชายมาแล้ว)

ว้าวๆๆๆๆ ~~! เมื่อวานตอนกลางคืนนะ บอสเรียกเจ้าชายไปคุยด้วยแหละ บอสบอกว่าจะได้ไปฉลองคริสมาสต์ที่ญี่ปุ่นด้วย เจ้าชายตื่นเต้นจัง แล้วบอสก็บอกว่าให้ไปบอกสควอโล่ด้วย เจ้าชายก็เลยถามบอสว่าแล้วทำไมบอสไม่ไปบอกเองอ่ะ บอสก็ตะคอกเจ้าชายใหญ่เลย ฉันสั่งอะไรก็ไปทำสิฟระ!!! เจ้าชายงี้ตกใจสุดหูรูด(คำฉันเว้ย:เรียวเฮ) เจ้าชายไม่เข้าใจทำไมต้องมาตะคอกเจ้าชายด้วย เจ้าชายอยากร้องไห้TT^TT (โอ๋ๆมาซบอกอีพิมนี่)



แต่เจ้าชายว่านะ บอสต้องทะเลาะกับสควอโล่แน่ๆเลยอ่ะ พอกลับมาจากห้องของบอส เจ้าชายก็เลยไปนั่งคุยกับมาม่อนและลุซสุเรีย มาม่อนบอกว่าไปได้ข่าวจากลูกหนี้ของมันมาว่าบอสอ่ะ ไปพูดว่าล้อเล่นกับสควอโล่ เห็นว่าสควอโล่เดินออกมางี้หน้าเศร้าเป็นไอ้หลามหงอยเหงาเลยแหละ


“ต๊ายยย ตาย ! ฟังแล้วเจ๊อยากไปเตะปากบอสจริงๆเลย ถ้าไม่ติดว่าเจ๊ยังอยากมีชีวิตอยู่กับหนุ่มหล่อๆของเจ๊นะ เจ๊จะทำเดี๋ยวนี้เลยแหละ”


ลุซซี่พูดขึ้นมาอยากโกรธๆที่บอสไปพูดทำร้ายจิตใจสควอโล่ของเจ้าชาย(ของป๋าแสนตะหาก) แต่เจ้าชายก็เห็นด้วยนะ ดู ดู๊ ดู~ ดูบอสทำ >__< ทำไมบอสทำกับหลามได้~~~


“ชิชิชิ เจ้าชายสงสารสควอโล่จัง เจ้าชายรู้แล้วแหละว่าทำไมสควอโล่ทำหน้าเศร้าตอนที่พวกเรานั่งเล่นต่อเพลงกันอ่ะ”


“เจ๊ยอมรับนะว่าเจ๊เห็นสควอโล่เดิมมาก็เลยร้องเพลงนั้น แต่ไม่คิดว่าพึ่งจะทะเลาะกับบอสมาอ๊า เจ๊ขอโทษสควอโล่จัง TT><TT”


“เจ้าชายว่านะ มาขอโทษตรงนี้สควอโล่จะได้ยินหรอ ไปหาสควอโล่กันดีกว่าเนาะ เจ้าชายจะได้บอกเรื่องที่จะไปญี่ปุ่นกันด้วย”


“อะไรนะ ! ไปญี่ปุ่นหรอ”


มาม่อนกับลุซซี่ประสานเสียงขึ้นมาอย่างตกใจ เจ้าชายงง ตกใจอะไรกันอ่ะ


“มาม่อนกับลุซซี่ตกใจอะไรกันเจ้าชายก็บอกไปแล้วนี่นา ว่าจะได้ฉลองคริสมาสต์ที่ญี่ปุ่นอ่ะ^^*”


“บอกบ้าอะไรละยังเฟร้ย”


มาม่อนพูดไม่เพราะเลย เดี๋ยวเจ้าชายจะน้อยใจแล้วนะ


“เจ้าชายถือว่าบอกไปแล้วก็แล้วกันเนาะ ไปหาสควอโล่กัน”


ระหว่างทางที่เดินไปห้องสควอโล่ โดยมีลุซซี่เดินนำไป ตอนแรกเจ้าชายจะเดินนำนะ แต่มาม่อนบอกว่าให้แกเดินนำเดี๋ยวชาวบ้านเขาก็ตื่นกันหมด มาม่อนต้องหลอกด่าเจ้าชายแน่ๆเลย แต่ไม่เป็นไร เจ้าชายไม่โกรธ^o^ เพราะเจ้าชายเป็นเจ้าชายไงล่า~~


“ชู่วววววว ~”


ลุซซี่หันมาทำสัญญาณให้พวกเราเงียบๆแล้วเอานิ้วชี้ไปทางห้องสควอโล่แล้วภาพที่พวกเจ้าชายเห็นทำให้เจ้าชายรู้ว่า...ต้องแอบดูแล้ว ~~

เจ้าชาย มาม่อน และลุซซี่วิ่งไปแอบมุมที่จะเห็นหน้าห้องนั้นชัดที่สุด รู้ป่าวว่าเจ้าชายเห็นอะไร...


ก๊อกๆๆๆ


“ไอ้สวะ .... ไอ้ฉลามสวะ”


บอสมาเคาะห้องสควอโล่ยังไงละ ชิชิชิ สุดท้ายบอสก็ต้องมาง้อสควอโล่สินะ ชิชิชิ ดูหน้าบอสสิ ท่าทางคงจะเคาะห้องนี้มานานแล้วนะเนี่ย ไม่ได้แล้วเจ้าชายเป็นเจ้าชาย เจ้าชายอยากเห็นทุกคนมีความสุขนะ ถึงเวลาเจ้าชายออกโรงแล้ว~~~!


“เดี๋ยวเจ้าชายไปช่วยบอสหน่อยนะ”


เจ้าชายบอกกับลุซซี่แล้วฝากมาม่อนไว้ก่อน ลุซซี่พยักหน้าหงึกหงัก ชิชิชิ เห็นด้วยกับเจ้าชายละซี่ เจ้าชายนี่คนดีจัง


เจ้าชายเดินออกไปหาบอสช้าๆ แล้วไปหยุดตรงบอสที่กำลังเคาะห้องสควอโล่อยู่ทำเหมือนว่าเดินผ่านมาเฉยๆ แล้วทักขึ้นมา เหมือนคนเจอกันทั่วไป (เนียนนนน>__<)


“บอส มีอะไรกับสควอโล่หรอ เจ้าชายได้ยินเสียงเคาะไปถึงห้องเจ้าชายเลย”


“เปล่านี่”


บอสตอบว่าเปล่านี่งั้นหรอ ชิชิชิ ปากแข็งจังน้า เดี๋ยวหมั่นไส้มากๆไม่ช่วยซะนี่


“เจ้าชายเรียกสควอโล่ได้นะ แต่ถ้าบอสไม่มีอะไรกับสควอโล่ งั้นเจ้าชายไปละ หิว ~~”



….ก้าวที่….1


….ก้าวที่….2


….ก้าวที่….3


….ก้าวที่….4




“ดะ เดี๋ยวๆๆๆ เบล”




ชิชิชิ บอสแพ้เจ้าชายแล้ว สะใจจังๆๆๆ


“บอสมีอะไรหรอ”


“ช่วยเรียกไอ้ฉลามหัวเน่านี่ออกมาที”


“ชิชิชิ จัดไปเลยบอส”


เจ้าชายแกล้งเดินช้าๆให้บอสโมโหเล่น แล้วมาหยุดที่หน้าห้องของสควอโล่ บอสต้องแอบด่าเจ้าชายในใจแน่ๆเลย


ก๊อกๆๆๆๆ


เจ้าชายเคาะห้องสควอโล่เบาๆ ใครจะไปเหมือนบอสละ เคาะซะกังไปทั้งปราสาทเลย


“สควอโล่ววววว >___< ขอเจ้าชายไปเล่นด้วยหน่อยสิ เจ้าชายฝันร้าย นอนไม่หลับเลยอ๊า”


“เบลหรอ ? แซนซัสมันไปแล้วใช่มั๊ย”


“ไปแล้วแหละ เจ้าชายไม่เห็นใครเลย บอสคงไปอยู่แถวนี้หรอกมั้ง”


เจ้าชายทำเสียงไร้เดียงสาที่สุดแล้วนะเนี่ย สควอโล่ต้องเชื่อเจ้าชายแน่ๆเลย ชิชิชิ


“เออๆ เดี๋ยวไปเปิดให้”


สควอโล่ตอบกลับมาจากนั้นเจ้าชายก็ได้ยินเสียงกุกๆกักๆเบาๆในห้อง ว่าแต่….เจ้าชายต้องรีบเผ่นแล้วไม่อยากโดนสับเป็นชิ้นๆง๊า


“เจ้าชายไปแล้วนะบอส ไม่อยากตาย เจ้าชายยังอยากเป็นเจ้าชายอยู่นะ ลาละ”


“เออๆ ไปได้แล้ว”



เจ้าชายเดินออกมาอย่างรวดเร็วก่อนที่ประตูมันจะเปิดออกมา จากนั้นก็จะมีศพเชื้อพระวงศ์อยู่หน้าห้องสควอโล่ โอ้! ไม่อาวนะ แต่ดีที่เจ้าชายหลบพ้นรัศมีแล้ว อยากรู้จังว่าบอสให้เรียกสควอโล่ออกมาทำไมนะ ทั้งๆที่พังเข้าไปก็ได้นี่นา อ๋อ!รู้ละ เดี๋ยวพังแล้วจะปิดไม่ได้ เดี๋ยวคนอื่นเห็นหมด เป็นตากุ้งยิงกันพอดี ชิชิชิ แต่ยังไงถึงจะให้เรียกสควอโล่ออกมา พอสควอโล่มาเปิดปุ๊บ บอสก็ต้องบุกเข้าไปในห้องอยู่ดีนั่นแหละ เสร็จแน่ๆเลยสควอโล่ ชิชิชิ

~END Special~


ร่างบางนั่งอยู่บนเตียงนอน สีหน้าบ่งบอกถึงการครุ่นคิดอะไรบางอย่าง



สควอโล่อดคิดไม่ได้ว่าแซนซัสจะมาง้อตนหรือไม่ แล้วเขาควรจะเปิดประตูดีไหม คำตอบคือมาง้อ และไม่เปิดประตูนั่นเอง แต่ในเมื่อตอนนี้เบลมาเคาะประตูห้องของเขา เขาควรจะเปิดดีไหมนะ หรือไอ้บ้านั่นมันจะบอกให้เบลมาเคาะแทน



“เอาไงดีวะเนี่ย”



ร่างบางพึมพำเบาๆก่อนจะตัดสินใจตะโกนออกไป



“เออๆเดี๋ยวไปเปิดให้”



ถ้าเป็นแซนซัสจริงๆละก็ เขาก็ไม่เห็นมีอะไรที่ต้องกลัวนี่นา(มีเยอะแยะเลยแหละ หลาม >_<) ว่าแล้วเขาก็เดินไปที่ประตูช้าๆและกระชากมันออก และสิ่งที่เขาเห็น ทำให้เขาอยากไปสับเจ้าชายเป็นชิ้นๆทันที



“ว่าไง ไอ้ฉลามสวะ”



ยังไม่ทันที่เขาจะหายตกใจกับภาพตรงหน้าและปิดประตูหนี แซนซัสก็ผลักเขาเข้าไปในห้องและปิดประตูทันที



ปัง!คลิ๊ก!



แถมยังล็อคห้องอีกต่างหาก



ไอ้เบล แกนะแก ถ้าฉันรอดออกไปได้ พ่อจะฟันไม่เลี้ยง



ร่างบางคิดในใจ และหันหน้ามาหาผู้บุกรุก


“แกมีอะไรกับสวะของเล่นอย่างฉันละ แซสซัส !!!!”



----------------------------------------------------See U Chapter 4 ------------------------------------------------------

อ๊า ~~! บอสบุกห้องสควอโล่แล้ววว

เอาไงดีหว่า >___< ไม่มีใครเรียกร้อง NC เลย 555

ไม่รู้จะแต่งไปทำมาย~~~

แต่ถ้าเรียกร้อง อีพิมก็จัดไปจร้า ^^

ดูก่อนว่ารีเควสมาเยอะเปล่า 555 ตามหลักประชาธิปไตย

^^*

ปอกุงเกงลิง : สุดท้ายก็ไม่ได้ตอบเม้นแฮะ (คนเม้นน้อย เศร้าTT^TT)