Login |  Register



Welcome
เนื่องจาก เราต้องการสกรีนคนเข้าฟอรั่ม Fiction/doujin และ YaoiLand ขอไห้ทุกท่านที่จะสอบเข้า ไปทำข้อสอบได้ที่ Vongola Test


Post new topic Reply to topic  [ 454 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5 ... 31  Next
Author Message
 Post subject:
PostPosted: 21 Jan 2008, 22:13 
Joined: 13 Oct 2007, 22:30
Posts: 124
แซสซัสดูโหดดีชอบ เถื่อน ๆ งี้ช่ายเลย ((55))
ฉากต่อไปสคอโล่จาเปนงายเนี่ย
เรียกเบลกลับมาช่วยเถอะ

รออ่านต่อนะค่ะ


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Jan 2008, 12:03 
User avatar
Joined: 12 Jan 2008, 13:34
Posts: 889
Location: มุมหนึ่งในห้องน้ำของแซนซัส
ตอนที่ 3 ค่า
---------------------------------

เพียงย่างเท้าเข้ามาในห้องของบอสแห่งวาเรีย บรรยากาศเย็นยะเยียบก็เคลื่อนตัวเข้ามาเกาะกุมให้ชวนหนาวลึกจับขั้วหัวใจ สควอโล่สูดลมหายใจลึก ทำเมินต่อบรรยากาศมาคุ ทักเสียงดัง

“ว่าไง ไอ้คุณบอส มีเรื่องอะไรอีกล่ะ..”

ไม่ทันขาดคำแก้วน้ำข้างเตียงก็ถูกเขวี้ยงมากระแทกศีรษะของสควอโล่อย่างแรง เสียงเพล้งยามเมื่อแก้วแตกกังวานไปทั่วห้อง โดยมีคุณหมอที่ได้แต่ยืนหน้าตื่นอยู่อีกด้านมองมาด้วยความเป็นห่วง

“ส..ค..ว..อ..โ..ล่...”

เสียงเหี้ยมเอ่ยชัด ดวงตาคู่สีแดงดุจเลือดจับจ้องมาปานจะเข่นฆ่าด้วยสายตา ทว่าสควอโล่กลับทำเสมือนไม่สนใจ ร่างโปร่งหันไปมองคุณหมอที่ยืนตัวสั่นงันงก

“บอกให้เก็บแก้วให้พ้นมือหมอนั่นแล้วไม่ใช่รึไง”

ฉลามหนุ่มถามเยือกเย็น มือเรียวปาดเช็ดหยดน้ำที่เกาะบนใบหน้าออกไปอย่างเฉยเมย โชคยังดีที่หัวของเขาเคยฝึกรับแรงกระแทกจากแซนซัสในตอนปกติมามาก ดังนั้นด้วยแรงที่ยังไม่ฟื้นตัวดีของอีกฝ่ายในตอนนี้ย่อมไม่อาจทำให้หัวเขาแตกด้วยแก้วเพียงใบเดียวแค่นี้หรอก

“ขะ..ขอโทษครับ คือว่า..มันเป็นแก้วน้ำสำหรับกินยาน่ะครับ ท่านสควอโล่”

คุณหมอผู้น่าสงสารบอกตัวลีบ ให้นึกอยากละลายหายไปจากห้องนี้เสียเหลือเกินเมื่อท่านเจ้าประคุณที่นอนอยู่บนเตียงกำลังแผ่รังสีอำมหิตกดดันออกมาอย่างเงียบๆจนเขาแทบไม่อาจทนอยู่ได้ แม้แต่สควอโล่เองซึ่งแม้จะทำท่าเหมือนไม่รู้สึกรู้สา แต่หยาดเหงื่อที่ไหลซึมของฉลามหนุ่มกลับค้านกับท่าทางเบื้องนอกมากนัก

แซนซัสซึ่งตะโกนเรียกลูกน้องตัวดีมาด้วยเสียงที่ดังพอจะฆ่าคน มาบัดนี้กลับนิ่งเงียบจนน่าหวาดหวั่น ร่างสูงกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงโดยมีเชือกผสมใยเหล็กมัดแน่นหนา แต่กระนั้นแววตาที่เหี้ยมโหดกลับไม่ได้ลดความน่าเกรงขามแม้แต่น้อย

คุณหมอแห่งวองโกเล่เริ่มสวดมนต์ภาวนาหาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในใจ หากทั้งคู่คิดจะเปิดศึกระหว่าง ไอ้ขนนกบ้าเลือด VS ฉลามสวะปากดี แล้วล่ะก็..เขาก็ไม่ต้องการที่จะเป็นผู้โชคดีเพียงคนเดียวที่ได้อยู่รับชมศึกนองเลือดในครั้งนี้แน่!
ขณะที่คุณหมอกำลังเริ่มทำอาเมน แฟ้มเอกสารในมือแซนซัสก็พลันปลิว หรือจะพูดให้ถูกก็คือเขวี้ยงไปโดนเต็มหน้าของฉลามหนุ่มพร้อมกับเสียงตวาดก้องปานแผ่นฟ้าจะแยกออกจากกัน

“แกทำอะไรลงไป!! ไอ้สวะหน้าโง่ แกกล้าดียังไงถึงทำสัญญาพรรค์นี้ขึ้นมา หา!”

สควอโล่โน้มตัวลงเก็บกระดาษที่ตกอยู่บนพื้นด้วยเจตนาจะถ่วงเวลาอย่างหนึ่งเพราะเขาเองก็ไม่ปรารถนาที่จะพูดเรื่องนี้เช่นกัน

“มันก็แค่สัญญาทั่วๆไป ไม่มีความหมายอะไรหรอก บอส”

ฉลามหนุ่มตอบแบบเอาสีข้างเข้าถู มือที่ถือเอกสารสัญญาฉบับถ่ายเอกสารชื้นไปด้วยเหงื่อขณะนึกดีใจที่ตัวเองรอบคอบพอที่จะใช้เชือกผสมใยเหล็กมัดตัวแซนซัสไว้ ไม่เช่นนั้นบอสแห่งวาเรียคงได้ลุกขึ้นมาฆ่าเขาตายคามือไปแล้ว

“แกยังกล้าบอกว่าเป็นสัญญาทั่วไปอีกงั้นรึ ไอ้ฉลามหัวเน่า” แซนซัสตวาดกร้าว “แกกล้าดียังไงถึงได้ลงชื่อในฐานะตัวแทนของกลุ่มวาเรียที่จะภักดีต่อไอ้เด็กรุ่นที่สิบนั่น แกรู้รึเปล่าว่าแกทำอะไรลงไป!!!”

ประโยคสุดท้ายตะคอกดังจนคุณหมอถึงกับลงไปทรุดกับพื้นด้วยความปวดหู แต่สำหรับสควอโล่ผู้อยู่กับเสียงดังที่เกิดจากทั้งตัวเองและคนอื่นมานาน เพียงเสียงแค่นี้ยังไม่มากพอที่จะข่มเขาได้

“รับรองว่าฉันไม่ได้ดื่มเหล้าสักหยดตอนที่เซ็นเอกสารนั่น ดังนั้นฉันมีสติสัมปชัญญะเต็ม 100% ชัวร์” ฉลามหนุ่มยิ้มตอบอย่างกวนโทสะ “ถึงอย่างไรต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็ยังเลือกที่จะทำอย่างนี้ เพราะนี่คือหนทางเดียวที่จะทำให้นายมีชีวิตรอดต่อไป”

“ชีวิตที่ได้มาเพราะการยอมก้มหัวให้ไอ้เด็กนั่นจะมีไปทำไม! ถ้าต้องยอมก้มหัวให้ไอ้เด็กเวร ฉันยอม..”

“จะบอกว่ายอมตายรึไงวะ!” สควอโล่ขึ้นเสียงเป็นครั้งแรกนับแต่เข้ามาในห้อง ดวงตาคู่สีฟ้าไหวระริกราวเปลวเพลิงด้วยความโกรธต่อถ้อยคำที่ไม่คิดถึงจิตใจผู้อื่นนั้น “แกเคยคิดรึเปล่าว่าถ้าแกตายไป แล้วกลุ่มวาเรียจะทำยังไง คนที่ภักดีต่อแก เชื่อในตัวแกจะทำยังไงต่อไป หา!!”

“นั่นก็เป็นเรื่องของสวะอย่างพวกแก ไม่เกี่ยวกับฉัน!” แซนซัสตอบกร้าว ดวงตาสีเลือดไร้น้ำใจเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่ยังคงไม่เลือนหาย

ฉลามหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ขมขื่นแสนเศร้า...นั่นสินะ เขาจะคาดหวังอะไรได้จากผู้ชายคนนี้ที่ไม่เคยมีน้ำใจให้ใคร ไม่เคยสนใจว่าเขาเฝ้ามองอยู่ด้วยสายตาแบบไหน แต่ถึงกระนั้นทำไมเขาจึงยังเลือกที่จะติดตามหมอนี่กันนะ?

“แกพูดถูก บอส นี่เป็นเรื่องของฉัน เป็นปัญหาที่ฉันจะต้องจัดการเอง” สควอโล่บอกเสียงเบา เสียงหัวเราะน้อยๆอย่างเย้ยหยันหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบาง “แกคงเห็นว่าการที่ฉันเซ็นสัญญานั่นคือการทรยศต่อแกและกลุ่มวาเรียสินะ..ใช่ ฉันยอมรับ! ฉันทรยศแก ทรยศต่อกลุ่มวาเรีย ถ้าเช่นนั้นแล้วคำสาบานที่ฉันมีให้แกก็คงจะถึงเวลาจบสิ้นกันเสียที”

มือข้างที่ว่างจับปลายผมไว้มั่น ขณะที่มือถือดาบพลันตวัดตัดเส้นผมแห่งพันธะสัญญาขาดสะบั้น..!

“ทีนี้คำสาบานที่ฉันมีให้นายก็สิ้นสุดลงเสียที”

วงหน้าที่งามเกินชายแย้มรอยยิ้มหยัน ขณะยื่นมือที่ถือกลุ่มผมสีเงินยวงไปโยนลงบนอกแซนซัสที่ได้แต่มองการกระทำอันบ้าบิ่นของสควอโล่นิ่งๆ

“ฉันให้ คิดซะว่าเป็นของที่ระลึกก็แล้วกัน”

ว่าแล้วร่างโปร่งก็หันหลังเดินจากไป โดยมีคุณหมอคลานตามออกไปด้วยความหวาดหวั่นที่มากเป็นทับทวีคูณ

...น่ากลัว ช่างน่ากลัวเหลือเกิน...

...ก่อนหน้านี้ท่านแซนซัสก็น่ากลัวมากพออยู่แล้ว แต่นี่ดวงตาคู่สีเลือดที่เคยระริกไหวด้วยความโกรธอันร้อนแรง กลับแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉย สงบราวเปลวไฟที่กำลังจะระเบิดเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็นเถ้าถ่าน เพียงเพราะการกระทำของท่านสควอโล่ที่แสดงถึงการตัดขาดอย่างสิ้นเชิงเท่านั้น...แล้วนี่มันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปกันนะ..?

คุณหมอผู้พลัดเข้ามาอยู่กลางศึกของสองนักฆ่าคิดอย่างปริวิตก จากเท่าที่ดูความสัมพันธ์ระหว่างแซนซัสและสควอโล่ไม่ธรรมดา จนไม่น่าจะเป็นเพียงหัวหน้าและลูกน้องทั่วไป เมื่อเขายังจำได้ดีถึงท่าทางปานจะแหลกสลายในครั้งที่แซนซัสอยู่ในห้อง ICU ของฉลามหนุ่ม แล้วเช่นนี้มีหรือที่สควอโล่จะทรยศต่อแซนซัสได้ลงกัน?

“เฮ้ย ไอ้หมองี่เง่า!”

เสียงจากคนที่เดินนำหน้าทำเอาหมอถึงกับสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นมองเห็นหน้าตาเบื่อหน่ายแกมรำคาญของอีกฝ่ายก็พอจะเดาออกว่าฉลามหนุ่มคงเรียกเขามาหลายครั้งแล้ว

“มะ..มีอะไรหรอครับ ท่านสควอโล่?”

“แกขับรถเป็นรึเปล่า?”

คำถามที่มาอย่างไม่มีที่มาที่ไปทำเอาหมองงไปวูบ ก่อนจะรีบตอบ

“เป็นครับ เป็นแน่นอน”

“งั้นก็ดี” ร่างโปร่งว่าพลางยื่นจดหมายปิดผนึกฉบับหนึ่งส่งให้พร้อมกุญแจรถ “เอานี่ไป มอบให้รุ่นที่ 9 กับมือ ห้ามให้คนอื่นเด็ดขาด...ส่วนรถจอดรอไว้ที่หน้าปราสาทแล้ว แกก็รีบเผ่นไปก่อนจะสายเกินการณ์เถอะ”

ว่าแล้วโดยไม่รอคำตอบ ร่างสูงก็เดินออกไปอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังยุ่งตัวเป็นเกลียวขนาดไหน ทว่าคุณหมอก็ยังอดมิได้ที่จะต้องถามในสิ่งที่สงสัยแต่ยังทำใจให้เชื่อไม่ได้นั้น

“ อะไรที่จะสายเกินการณ์หรือครับ?”

ฉลามหนุ่มหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา

“ชีวิตของแกไงล่ะ เพราะที่นี่กำลังจะกลายเป็นสนามรบ!!”

ตูว่าแล้ว!!

คุณหมอคิดในใจก่อนจะรีบใส่ตีนหมาโกยออกไปขึ้นรถโดยมิพักจะถามสาระใดๆอีก

ข้างฉลามหนุ่มหลังจากส่งหมอออกไปแล้วก็จัดแจงสั่งงานเหล่าลูกน้อง โดยให้หนีออกไปจากตัวปราสาทให้เร็วที่สุด

“พวกแกต้องไปให้พ้นจากที่นี่ภายใน 1 ชั่วโมง ถ้าใครคิดจะอยู่ล่ะก็..ฉันจะช่วยสับเป็นชิ้นๆแทนศัตรูเอง!”
ด้วยเหตุนั้นแม้เหล่าวาเรียจะอยากอยู่ต่อสักเพียงใด แต่การถูกรองหัวหน้าฆ่าตายก็ไม่ใช่เรื่องน่าพิสมัยนัก ดังนั้นเองแม้จะไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่ทั้งหมดก็จำต้องพากันทยอยจากไป ทิ้งให้ปราสาทอันกว้างใหญ่เหลือเพียงคนสองคนเท่านั้น

...ไม่เคยคิดเลยว่าที่นี่จะกว้างขนาดนี้...

ฉลามหนุ่มคิดขณะเดินสำรวจภายในปราสาท ภาพความทรงจำต่างๆผุดขึ้นมามากมาย เบลที่กำลังเล่นมีดอยู่ตรงระเบียง มาม่อนที่กำลังนับเงินอยู่ตรงโต๊ะอาหาร ลุสซูเรียที่นั่งแต่งหน้าอยู่หน้ากระจกในห้องนั่งเล่น เลวี่ที่ยืนประจำอยู่หน้าห้องทำงาน และบอส..ที่ควรจะนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่นั้น ทั้งหมดนี้เหมือนเป็นเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานมากกว่าจะเป็นเหตุการณ์เมื่อกว่าสัปดาห์ก่อน ทว่าในครั้งนี้ปราสาทที่เปรียบเสมือนบ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมายกำลังจะถูกทำให้หายไปในวันนี้

“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”

ฉลามหนุ่มถามลูกน้องที่เหลืออยู่เป็นกลุ่มสุดท้ายซึ่งถูกเขาสั่งการให้นำอาหารและเครื่องดื่มทั้งหมดที่มีเข้าไปไว้ในห้องของแซนซัส

“เรียบร้อยครับ”

ลูกน้องคนหนึ่งตอบด้วยท่าทางอกสั่นขวัญแขวน แม้จะภูมิใจที่เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่สควอโล่ไว้ใจให้เข้าไปในห้องของบอส แต่หากให้เขาเลือกแล้ว..เขาก็คงเลือกที่จะไม่กลับเข้าไปในห้องนั้นเพื่อพบกับบรรยากาศที่ราวกับความตายนั้นอีกครั้งเป็นอันขาด!

เพียงแค่คิดถึงภาพของหัวหน้าที่นั่งนิ่งอยู่กับเตียง วงหน้าที่มีแต่แผลเป็นเหี้ยมเกรียมราวฆาตกรฆ่าร้อยศพและบรรยากาศเย็นยะเยือกชวนให้คิดถึงความตายอันน่าสยองขวัญก็เพียงพอที่จะทำให้ทั้งหมดขนลุกเกรียวไปตามๆกันแล้ว

“ขอบใจ” สควอโล่เอ่ยสั้น “ทีนี้พวกแกก็รีบไปได้แล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันเอา”

“แต่ว่า ท่านสควอโล่..ให้พวกเราอยู่ที่นี่ด้วยเถอะครับ..”

“ไม่ได้! ไสหัวไปให้พ้นเดี๋ยวนี้!!”

ฉลามหนุ่มตวาดกร้าว มือข้างที่มีดาบขยับราวจะฟาดฟันให้สิ้น ให้เหล่าลูกน้องแตกฮือออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นทั้งหมดพากันจากไปแล้ว ดวงตาคู่สีฟ้าจึงหันกลับมามองยังบานประตูหนาที่ขวางกั้นระหว่างเขากับชายที่เคารพรักด้วยชีวิต ก่อนจะลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมาหน้าประตู แล้วนั่งลง..

...สควอโล่กำลังรอ...

...รอ...

...รอเวลาที่จะฆ่าคนเป็นครั้งสุดท้าย...

----------------------------
ต้องขอประทานโทษโปรดอภัยเป็นอย่างสูงสำหรับทุกท่านที่รอฉาก SM กันนะคะ แบบว่าแต่งยังไงๆมันก็ไม่ถึงฉาก SM สักที แถมจำนวนตอนก็เริ่มเพิ่มไปเรื่อยๆ -_-" สงสัยมุกจะกะพลาดซะแล้วค่ะว่าตอนนี้จะมีฉากเรทสักหน่อย แต่ไม่ต้องห่วงนะค้า แต่งจวนจะถึง SM จริงๆแล้วค่า คราวนี้รับรอบว่าชัวร์ ไม่มั่วนิ่ม


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Jan 2008, 16:10 
User avatar
Joined: 18 Sep 2007, 18:29
Posts: 286
Location: Brioche sweetshop
ฮ๊ากกกก อ๊ากกกก สควอโล่~

โฮๆ ร้องไห้ไปหลายตลบ ช่างซึ้งกินใจมากมายเลยท่านมุข ฮือ...

ฉลามคลั่งผู้สละชีพตัวเองผู้เจ้านายอันเป็นที่รัก ช่วงนี้อ่านฟิคสควอโล่นางเอกบ่อยเหลือเกิน น่าสงสารมากมายเลยน้องหลาม ทามม๊ายเฮียแสนไม่มาปลอบใจบ้าง(เฮียคงมีวิธีปลอบแบบ SS แหละน่า)

โอย.... รักสควอโล่มากขึ้นจมเลย

มาอัพเร็วๆนะคะ

_________________
Image
ย้ายบ้าน
http://cofactor.exteen.com

ผู้สนับสนุนตัวประกอบอย่างเป็นทางการ


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Jan 2008, 17:22 
User avatar
Joined: 06 Oct 2007, 23:57
Posts: 519
โธ่ จงรักภักดีขนาดนี้....ไม่ห่วงลูกน้องบ้างหรอออ บอสสสส
มาต่อไวๆ น่าคร้า


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Jan 2008, 17:40 
User avatar
Joined: 07 Dec 2007, 19:35
Posts: 819
Location: ห้องสารภาพบาป
XSจ๋า..(คลานกลับมาอ่านหลังจากโดนไซโคอีกคู่ไปนาน=[]='!!)

นี่ล่ะป๋า นี่ละน้องหลาม อิมเมจของแท้จริงๆให้ดิ้นตายเถอะTwTb

ป๋าโหดร้าย..ขนาดน้องหลามตัดขาด(?)ยังไม่พูดอะไรซักคำ (หรือว่าอึ้งจนพูดไม่ออก?)

ไม่ต้องรับประกันว่าต่อไปจะSหรือจะMหรอกน่อ.. เรารู้ดีว่าคนเขียนลำบากขนาดไหนกว่าฟิคจะออกมาได้แต่ละตอน เพราะฉะนั้น ขออ่านเรื่องนี้ไปเรื่อยๆดีกว่า^ ^

(แต่ความจริง..เรทก็ดีนะ-///-)

/me โดนตบผัวะ!

_________________
Denunci ต่อไปนี้จะลงที่นี่นะคะ >>Blog

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามค่ะ ^ ^
ใครสนใจเล่มหนึ่งให้ไปที่นี่นะคะ > Shop


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Jan 2008, 19:01 
Joined: 26 Nov 2007, 13:39
Posts: 24
รู้สึกชอบฉลามจังเลย และเริ่มหมั่นไส้ไอ้คุณบอสเล็กน้อยถึงปานกลาง
ฉลามนี่ไม่ไว้ใจลูกน้องหรือไงกัน ช่วยกันสู้อาจจะชนะก็ได้ ทำม๊ายทำไมต้องเลือกสู้ตายเพื่อปกป้องบอสคนเดียวด้วย


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 22 Jan 2008, 21:20 
Joined: 23 Dec 2007, 19:59
Posts: 38
Location: ที่ๆมีเกียร์ออโต้
ชอบเนื้อเรื่องมากๆเลยครับ น่าติดตามมากมาย โฮก
เป็นคู่ที่เท่สุดยอดเลยครับ อู้วววววว ได้ใจ

เรื่องSMไม่SM เรทไม่เรทนี่
ตามแต่เหมาะสมดีกว่าฮะ ฝืนเนื้อเรื่องเดี๋ยวจะไม่ได้อารมณ์ครับ ฮา

ติดตามชมตอนต่อไปครับผม!


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 23 Jan 2008, 12:01 
User avatar
Joined: 12 Jan 2008, 13:34
Posts: 889
Location: มุมหนึ่งในห้องน้ำของแซนซัส
มาอัพตอนที่ 4 ให้อย่างไวค่า ^^

จริงๆแต่งไปถึงตอนที่7แล้วล่ะค่ะ แล้วจะทยอยเอามาโพสนะค้า เดี๋ยวจะไม่ได้ลุ้นกัน

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ค่า

ปล. ฉากนี้เนื้อหาออกแนวโหด + เลือดสาด
....................................................

ขณะที่สควอโล่กำลังรอที่จะฆ่าคนอยู่ด้านนอก แซนซัสก็กำลังรอที่จะฆ่าคนอยู่ข้างในห้องเช่นกัน

ร่างสูงที่ถูกมัดติดกับเตียงกำมือแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ลามเลียราวไฟไหม้ป่า เส้นผมสีเงินยวงของลูกน้องผู้ทรยศถูกกำแน่นในมือที่บาดเจ็บ

...สควอโล่กล้าดีอย่างไรถึงได้ทำเสมือนตนเองเป็นฝ่ายเหนือกว่าเช่นนั้น..!

หมอนั่นบังอาจทำกำแหงใส่เขา ทั้งที่ตัวมันเป็นเพียงแค่สวะรกโลกตัวหนึ่ง แต่กลับฝ่าฝืนคำสั่งของเจ้านาย ทำในสิ่งที่รู้ว่าเขาไม่มีวันยอมเช่นนี้!?

...อย่าให้ฉันหลุดออกไปได้นะแก..!

ยิ่งคิดยิ่งแค้น ร่างสูงบิดไปมาบนเตียงอย่างพยายามให้พันธนาการขาด เสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดน่ากลัวแต่ก็ไร้ผลเมื่อเชือกผสมใยเหล็กยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ นั่นคือกักขังแซนซัสไว้จนกว่าจะถึงเวลา!

ไอ้สวะนั่นคิดจะทำอะไรของมัน?

แซนซัสเริ่มสงสัย แน่นอนว่าสควอโล่ต้องรู้ว่าไม่อาจกักขังเขาไว้ได้ตลอดกาล แต่ไอ้สวะนั่นก็ยังทำโดยที่รู้ว่าถ้าเขาหลุดไปได้เมื่อไหร่ มันตาย..แต่หมอนั่นก็ไม่สน ทั้งยังพูดแปลกๆถึงการจัดการปัญหาด้วยตัวเอง และยังตัดผมทิ้งเสียอีก

เพียงแค่คิดถึงเรื่องตัดผม เพลิงพิโรธที่เพิ่งสงบลงก็เริ่มจะคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง ไอ้ฉลามหัวเน่านั่นคิดจริงๆหรือว่าเพียงแค่ตัดผม บอกว่ายกเลิกคำสาบานที่มีให้เขา แล้วจะลอยนวลรอดพ้นความผิดนี้ไปได้ ไม่มีวันซะล่ะ!!

บอสแห่งวาเรียสบถกร้าว โมโหจนแทบคลั่งกับการหายหน้าหายตาไปของลูกน้องตัวแสบ อีกทั้งการที่มีคนขนตู้เย็นรวมกับข้าวของอีกสารพัดเข้ามาในห้องแบบลับๆล่อๆนั้นอีก นี่ไอ้เวรนั่นคิดจะทำอะไรกันแน่นะ?

“เฮ้ย! บอสสสสสสสส ฟังอยู่รึเปล่าวะ!!!”

เสียงของไอ้ฉลามงี่เง่าดังสนั่นขัดความคิดของแซนซัสจนสิ้น ดวงตาสีเลือดจ้องไปยังกำแพงที่พลันปรากฏจอทีวีขนาด 49 นิ้วขึ้นมา

“ถ้าฉันเดาไม่ผิด ตอนนี้แกคงกำลังโกรธแทบคลั่งอยู่สินะ?”

ภาพของสควอโล่ในจอถามด้วยน้ำเสียงยียวนกวนบาทา

...เออสิวะ...

แซนซัสด่ากลับ พร้อมกับที่ฉลามหนุ่มหัวเราะออกมา

“ฮ่าฮ่าฮ่า เสียใจด้วยนะ ถึงแกจะโกรธยังไงตอนนี้ก็ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกว่ะ ดังนั้นจงนอนอย่างสงบเสงี่ยมและฟังสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ให้ดี”

ใบหน้าของแซนซัสตึงเปรี๊ยะด้วยความโกรธต่อถ้อยโอหัง แต่เทปบันทึกภาพก็ยังคงเล่นต่อไปอย่างไม่สนใจ

“เมื่อประมาณ 2-3ชั่วโมงก่อนหัวหน้าสาขาอิตาลีเหนือติดต่อมาว่ามีกลุ่มนักฆ่าประมาณ 300 คนกำลังเดินทางมาที่นี่เพื่อล่าค่าหัวฉันกับแก” วงหน้าหวานเอ่ยเคร่งขรึม ให้แซนซัสถึงกับชะงักการสวดด่าเจริญพรลูกน้องไปนิดหนึ่ง

...300 คนงั้นรึ?

ไม่ใช่จำนวนที่มากสำหรับยามปกติ แต่เป็นจำนวนที่แทบเป็นไม่ได้ที่พวกเขาจะชนะในยามบาดเจ็บปางตายเช่นนี้ แล้วไอ้สวะนั่นมันคิดจะทำอะไรของมันกัน?

“ฉันไล่ทุกคนในปราสาทออกไปหมดแล้ว ตอนนี้ที่นี่เหลือเพียงแค่ฉันกับนายสองคน” สควอโล่ในจอพูดต่อเรื่อยๆ “ถึงจะใช้กำลังคนที่มีทั้งหมดที่นี่ก็ไม่มากพอจะหยุดยั้งกองทัพนักฆ่าที่เยอะขนาดนั้นได้ หรือต่อให้จะเรียกระดมพลมา กว่าสาขาที่อยู่ใกล้สุดจะมาถึง มันก็คงจะสายเกินไป ดังนั้นย่อมไม่มีประโยชน์อะไรที่จะให้คนที่นี่ต้องมาตายอย่างไร้ค่าแบบนั้น”

แซนซัสเลิกคิ้วน้อยๆกับถ้อยวิจารณ์ในเชิงรบนั้น ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าค่าหัวของเขาและไอ้ฉลามบ้ามีราคาขนาดไหน อย่างน้อยก็มากพอจะทำให้คนๆหนึ่งอยู่ไปได้สบายทั้งชีวิตนั่นแหละ ดังนั้นในยามที่บาดเจ็บเช่นนี้จึงย่อมมีนักฆ่าหวังมาตักตวงผลประโยชน์เป็นธรรมดา และเขาก็เข้าใจในสิ่งที่สควอโล่พูดดี และยิ่งเข้าใจในสิ่งที่หมอนั่นไม่ได้พูดว่าคนบาดเจ็บเช่นเขาไม่มีทางหนีรอดไปจากที่นี่ได้ แต่ที่เขาไม่เข้าใจก็คือทำไมไอ้สวะนี่ถึงยังไม่หนีไปกันเล่า?

“ก่อนอื่นขอบอกก่อนว่าพวกเราไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยสักคน เบลกับมาม่อนถูกขังอยู่ที่ฐานทางตะวันออก เลวี่ถูกขังเดี่ยวอยู่ที่ฐานในย่านไชน่าทาวน์ ส่วนลุสซูเรียยังนอนอยู่โรงพยาบาล ไม่อย่างนั้นไอ้พวกนี้ก็คงจะแห่กันมาที่นี่ทันทีที่ทราบข่าว แต่ก็อย่างที่ฉันบอก..” ฉลามหนุ่มยักไหล่ “ไม่จำเป็นต้องให้พวกนั้นมาตายอย่างไร้ค่า!”

ร่างในจอหัวเราะน้อยๆอย่างคล้ายรู้ทันในความสงสัยของแซนซัส ความสงสัยที่ว่า..

...ก็แล้วแกจะทำยังไงต่อล่ะโว้ย..?

“ฟังนะ แกคงจำได้ว่าห้องที่แกเป็นอยู่เป็นห้องนิรภัยเพียงห้องเดียวในปราสาทนี้ ผนังทั้งสี่ด้าน เพดาน พื้นทำมาจากวัสดุที่จะไม่มีวันถูกทำลายแม้จะถูกเผาก็ตามที ทางออกเพียงหนึ่งเดียวคือประตูห้อง แต่ฉันก็ได้จัดการล็อคกุญแจและทำลายกุญแจไปแล้ว”

“ไอ้สวะเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยย”

แซนซัสลืมตัวเผลอด่าใส่จอทีวีเข้าให้ เมื่อเริ่มข้าใจถึงความคิดของอีกฝ่าย

“อย่างที่แกก็รู้ว่าเมื่อล็อคประตูบานนี้ก็จะไม่มีทางที่ใครจะเข้าออกได้อีก ยกเว้นแต่เพียงวิธีเดียวที่จะทำลายประตูได้ นั่นคือการใช้พลังไฟที่บริสุทธิ์ หรือก็คือ ไฟดับเครื่องชน ไงล่ะ!”

ฉลามหนุ่มยิ้มกว้างอย่างพออกพอใจกับความคิดของตนนัก

“ตอนนี้คนที่ใช้พลังไฟดับเครื่องชนได้ก็มีแต่รุ่นที่ 9 เจ้าหนูรุ่นที่ 10 แล้วก็แกเท่านั้น...และฉันก็ได้ส่งจดหมายไปบอกรุ่นที่เก้าแล้ว เชื่อว่ารุ่นที่เก้าฟื้นตัวเมื่อไหร่คงจะรีบมาพาตัวแกออกไปจากที่นี่ แต่ถ้าอยากออกไปก่อนหน้านั้นก็ลองเรียกไฟที่หายไปของแกกลับมาดูสิ” น้ำเสียงนั้นท้าทายปนเยาะหยัน ให้ร่างสูงที่ถูกมัดโกรธจนควันขึ้น ยิ่งร่างบางในจอยิ้มหวานกวนบาทาก็ยิ่งทำให้คันมือคันเท้ามากกว่าเดิมนัก

ไอ้สวะเอ๊ย คิดหรือว่าคนอย่างฉันจะยอมนอนรอให้ไอ้แก่หรือไอ้สวะที่ญี่ปุ่นนั่นมาช่วย เสียศักดิ์ศรีที่สุด!!

แซนซัสคิดขณะพยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากพันธนาการ ซึ่งก็ดูเหมือนคนในเทปจะคาดการณ์ไว้อยู่แล้วเมื่อเอ่ยต่ออย่างรู้ทัน

“ถ้าแกคิดจะแก้เชือกล่ะก็ ขอบอกว่าหมดหวัง! ฉันตั้งเวลาไว้แล้วว่าให้คลายออกหลังจากเทปนี้เล่นจบ 1 ชั่วโมง ไม่อย่างนั้นแกอาจจะลุกขึ้นมาทำบ้าๆอย่างเช่นปาแก้วใส่จอก่อนฉันจะพูดจบก็ได้”

ฉลามหนุ่มพูดด้วยเสียงระรื่นน่าถีบ

“อ้อ ฉันให้คนเตรียมอาหารมาไว้ให้นายแล้ว น่าจะพอกินได้สัก 3 เดือน ในตู้เย็นมีอาหารสดอยู่ด้วย แต่ไม่ขอแนะนำให้นายลงมือทำอาหารเองหรอกนะ” ร่างบางทำหน้าเบ้เมื่อคิดถึงรสชาติอาหารห่วยแตกปานยาถ่ายที่บอสเคยลงมือทำด้วยตัวเองมาแล้ว “น้ำไฟใช้ระบบดาวเทียมต่อให้บ้านพังก็ไม่ถูกตัด ทีวีเครื่องนี้ก็ต่อUBC เอาไว้แล้ว แถมมีห้องน้ำติดกันที่ข้างๆนี้อีก น่าจะอยู่ได้อย่างสบายนะ.”

เสียงในจอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อร่างโปร่งหันไปคุยเบาๆกับลูกน้องคนหนึ่งที่เข้ามารายงาน ก่อนจะหันกลับมา

“โทษทีว่ะ คงจะฝากคำพูดถึงแกได้แค่นี้แหละ เดี๋ยวฉันต้องไปจัดการปัญหาอะไรนิดหน่อย แต่เดี๋ยวจะกลับมานั่งอยู่หน้าห้องแก รอศัตรูก็แล้วกัน..” คิดไปคิดมาชายหนุ่มก็ทำท่าลังเลก่อนจะพูดแก้ “ที่จริงตอนแกดูเทปนี้ฉันก็คงนั่งอยู่หน้าห้องแกแล้วล่ะ แล้วแกก็คงจะมีคำถามสินะว่าทำไมฉันถึงยังไม่หนีไป..”

ถูกเผง!!

สควอโล่ยิ้มกว้างอย่างพอจะคาดเดาความคิดในแง่ลบสุดๆของเจ้านายได้ ตอนนี้แซนซัสคงจะสงสัยสินะว่าทำไมเขาคนนี้จึงไม่หนี ทำไมจึงไม่เข้าไปหลบในห้องด้วยกัน และทำไมจึงยังคงอยู่ต่อทั้งที่ได้ทำลายคำสาบานไปแล้ว

“ถ้าฉันหลบหรือหนี ศัตรูก็คงจะตามไปฆ่าพวกลูกน้องคนอื่นที่หนีไปหรือไม่ก็อาจจะตามไปฆ่าพวกเบลต่อ แต่พวกนั้นบาดเจ็บหนักมาก ไม่น่าจะสู้ไหว ดังนั้นฉันถึงต้องอยู่ที่นี่เพื่อทำหน้าที่สุดท้ายในฐานะรองหัวหน้าแห่งกลุ่มวาเรีย และในฐานะ..ลูกน้องสวะ ของแกไงล่ะ”

ร่างบางยิ้มระรื่นราวไม่ตระหนักต่อนัยคำพูดของตน การทำหน้าที่สุดท้ายนั้นแท้จริงแล้วก็คือการเป็นเหยื่อล่อเพื่อช่วยให้พรรคพวกปลอดภัยนั่นเอง แต่สำหรับตัวสควอโล่แล้วด้วยร่างกายที่บาดเจ็บหนักถึงเพียงนั้นย่อมไม่มีทางที่จะรอดไปได้..

“ไอ้ฉลามหัวเน่า! ฉันไม่อนุญาตให้แกทำแบบนี้นะ!!”

แซนซัสตวาดใส่จอทีวี แต่ก็ไร้ผลเมื่อนี่เป็นเพียงเทปเท่านั้น ตัวของสควอโล่จริงๆคงกำลังนั่งอยู่ยังหน้าห้องนี้ตามที่พูดนั่นเอง

“ฉันเตรียมกล้องวงจรปิดและลำโพงเอาไว้ทั่วปราสาทแล้ว นายสามารถดูได้จากที่นี่เลย...ดูแล้วจำไว้ว่าใครคือศัตรูของนาย แล้วพอหายเมื่อไหร่ค่อยไปกวาดล้างพวกมันให้ราบ”

ฉลามหนุ่มว่าก่อนจะส่งจูบให้ด้วยท่าทางยั่วเย้าที่ไม่มีวันทำให้บอสเห็นมาก่อน

“ลาก่อน บอส..ถ้าแกจะฟังคำแนะนำสุดท้ายของฉันบ้างล่ะก็..คืนดีกับรุ่นที่ 9 ซะ ตอนที่แกเจ็บหนัก รุ่นที่ 9 เป็นห่วงจนแทบจะมาเฝ้าไข้แกด้วยตัวเองเลย ท่านน่ะรักแกจากใจจริงนะโว้ย คืนดีกับพ่อแกซะเถอะน่า”

คำพูดสุดท้ายขาดหายไปพร้อมกับหน้าจอที่ดับมืดลง ทิ้งให้บอสแห่งวาเรียผู้กำลังได้รับการปกป้องจากไอ้สวะที่เขาเคยดูแคลนเสมอมาถึงกับแทบคลั่ง

...สควอโล่ แกกล้าดีอย่างไรถึงได้ทำแบบนี้? ทำไมแกถึงคิดจะเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่กันวะ..!!

ด้วยแรงบ้าเลือดที่ได้รับมาจากคำพูดของอวดดีของลูกน้องตัวแสบ แซนซัสรวบรวมแรงควายกระชากเชือกผสมใยเหล็กจนขาดได้สำเร็จ ก่อนจะถลาลงจากเตียงวิ่งไปยังตำแหน่งมุมห้องที่เป็นศูนย์ควบคุมกล้องวงจรปิดทั้งหมดในปราสาท

แซนซัสเลือกกดดูตำแหน่งกล้องหน้าห้อง และก็เป็นอย่างที่คิด..ไอ้ฉลามหน้าโง่นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยสภาพร่างกายที่มีแต่ผ้าพันแผล ขาก็ยังเดินเขยก แล้วแบบนี้แกจะเอาอะไรไปสู้กับไอ้นักฆ่าพวกนั้น!?

“สควอโล่ ไอ้บ้าเอ๊ย!!!”

บอสแห่งวาเรียสบถกร้าว ปรารถนาที่จะตะโกนด่าให้อีกฝ่ายรู้สำนึกแล้วรีบหนีไป แต่น่าเสียดายที่เสียงมีเพียงจากฝั่งด้านนอกมา โดยที่แซนซัสไม่อาจจะส่งเสียงจากฝั่งนี้ไปด่าได้ ทว่า..เหมือนจะรู้ตัวว่าถูกแอบมอง ร่างบางที่นั่งหันหลังให้กล้องพลันหันกลับมาหาด้วยรอยยิ้มที่งดงาม..รอยยิ้มเฉกเช่นผู้ที่กำลังจะพบหนทางไปสู่โลกหน้า...

ฉลามหนุ่มชูนิ้วกลางใส่กล้อง เล่นเอาแซนซัสถึงกับแทบทุบจอมอนิเตอร์ด้วยความโกรธ

...จะตายห่- อยู่รอมร่อแล้ว ยังบ้าไม่เลิกอีกนะแก...

แลเห็นร่างบางในจอหัวเราะขบขัน ก่อนที่ริมฝีปากจะขยับพึมพำเบาๆ

“ฉันไม่ได้คิดจะตายหรอกน่า อย่าลืมสิว่าฉันคือเทพดาบรุ่นที่สองนะโว้ย!!”

สควอโล่ละสายตาจากกล้อง ถ้าเขาเดาไม่ผิดป่านนี้แซนซัสคงดูเทปจบแล้วและก็เป็นไปได้ที่หมอนั่นจะบ้าเลือดจนทำลายเชือกผสมใยเหล็กที่มัดเอาไว้ได้ และเพราะเหตุนั้นเองเขาจึงได้ตัดสินใจที่จะลองส่งคำพูดสุดท้ายไปหาคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต

ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นบนทางเดิน แม้จะเป็นเสียงที่เบาแสนเบาแต่สัญชาตญาณนักฆ่าของสควอโล่ก็ไม่ปล่อยให้มันรอดผ่านไปได้

...มากันแล้วสินะ...

มือที่ถือดาบขยับช้าๆ ฉลามหนุ่มไม่คิดจะตามไปวิ่งฆ่าศัตรูอย่างที่ชอบเมื่อขาทั้งสองข้างคงจะไม่ให้ความร่วมมือกับความคิดนั้น จึงได้แต่จำต้องนั่งปักหลักอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ยอมเป็นฝ่ายรับเพื่อจะยืดชีวิตของตนออกไปให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้

<มีต่อค่า>


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 23 Jan 2008, 12:07 
User avatar
Joined: 12 Jan 2008, 13:34
Posts: 889
Location: มุมหนึ่งในห้องน้ำของแซนซัส
“น่าประทับใจจริงๆ” ชายผู้หนึ่งก้าวออกมาตามทางเดินพร้อมกับตบมืออย่างเห็นได้ชัดว่าเสแสร้ง “เลือกที่จะมารับมืออยู่เพียงลำพังอย่างนั้นหรือ สเพลฮี สควอโล่..แต่ว่าสารรูปแบบนี้จะทนสู้ไปได้สักกี่คนเชียว”

“อย่างน้อยก็มากพอจะเชือดแกได้ล่ะวะ ริคาร์โด” ฉลามหนุ่มตอบกร้าว ไม่คาดคิดเลยว่าหนึ่งในนักฆ่าที่มาจะมีเพื่อนสมัยมัธยมที่เคยถูกเขากระทืบอยู่บ่อยๆด้วย “ไม่เจอตั้งหลายปี ได้ยินว่าตอนนี้แกได้ขึ้นเป็นบอสของแฟมิลี่บ้านนอกของแกแล้วนี่”

ฉลามหนุ่มแขวะเสียงหยัน ให้ใบหน้าที่มีแผลเป็นพาดผ่านจากดวงตาถึงริมฝีปากแสยะยิ้มกว้าง ลิ้นแลบเลียออกมาเลียแผลเป็นเบาๆ

“รู้มั้ยว่าแผลเป็นนี้ที่ได้รับจากแกเมื่อ 8 ปีก่อนนั่นมันเจ็บขนาดไหน..ทุกคืน ทุกคืนที่ฉันเห็นแผลเป็น ฉันก็เห็นภาพที่กำลังสับแกเป็นชิ้นๆด้วย”

“ก็ถ้าเจ็บขนาดนั้นทำไมไม่มาซะตั้งนานแล้วล่ะวะ”

สควอโล่ถามเสียงหยัน ไม่รู้สึกผิดต่อรอยแผลเป็นที่กลายเป็นตราบาปบนใบหน้าของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ก็ใครใช้ให้ไอ้
หมอนี่แอบดูเขาอาบน้ำตอนอายุ 14 แถมยังเข้ามาในห้องน้ำแล้วพยายามแตะโน่นจับนี่อีกล่ะ แค่เขาทำแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ!

“เฮอะ ก็ใครใช้ให้แกไปซบอกไอ้แซนซัสล่ะวะ ในเมื่อไอ้หมอนี่มันมีอิทธิพลมากขนาดนี้ ถึงฉันอยากจะฆ่าแกยังไงก็ไม่มีปัญญาบุกเดี่ยวเข้ามาในรังวาเรียแล้วลากหัวแกออกไปได้หรอก”

“อ้อ เพราะงั้นไอ้สวะขี้ขลาดอย่างแกถึงต้องรอจนถึงตอนนี้สินะ” สควอโล่ผงกศีรษะด้วยทีท่าเข้าอกเข้าใจ

ปากของ ‘ไอ้สวะขี้ขลาด’ เม้มแน่น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแสยะยิ้มพร้อมกับโบกมือเบาๆ

“แกจะเรียกยังไงก็เรียกไป แต่จำไว้ว่าถึงเวลาของฉันบ้างแล้ว”

คนร่วมร้อยเดินออกมาตามสัญญาณ แต่ละคนถืออาวุธครบมือ ทั้งดาบ มีด ปืน แม้กระทั่งระเบิด ได้ถูกตระเตรียมมาเพื่อล่าค่าหัวของฉลามบาดเจ็บโดยเฉพาะ

“พยายามจับเป็น ฉันอยากเล่นสนุกกับมันก่อนแล้วค่อยเชือด”

ริคาร์โดสั่งพร้อมกับถอยไปด้านหลังปล่อยให้เหล่าชายฉกรรจ์นักฆ่าทั้งหลายก้าวเข้ามาแทนที่

“แล้วแกก็ยังคงเป็นไอ้สวะขี้ขลาดเหมือนเดิม!”

ฉลามหนุ่มยิ้มหยัน พร้อมกับตวัดดาบขึ้น ระเบิดถูกซัดออกไปจากตัวดาบอย่างรวดเร็วให้นักฆ่าสองคนแรกถึงกับตายคาที่

“ระวัง!!”

ริคาร์โดตวาดก้องเมื่อม่านควันจากระเบิดปกคลุมไปทั่วบริเวณ แต่สายไปเสียแล้วเมื่อฉลามร้ายเริ่มแยกเขี้ยว แม้จะเป็นฉลามบาดเจ็บ แต่ผลที่ได้รับก็ยังคงรุนแรงอยู่นั่นเอง

แสงสะท้อนจากตัวดาบตวัดแปลบปลาบไปทั่วราวสายฟ้า เสียงแผดร้องดังระงม หยาดเลือดไหลเจิ่งนองพื้นห้อง ท่ามกลางหมอกควันที่มืดมัวมีเพียงภาพของฉลามหนุ่มที่เห็นเพียงเงารางๆเคลื่อนที่ผ่านไปด้วยความเร็วสูงราวกำลังเริงระบำ

ใช่แล้ว..สควอโล่ คือ ฉลามร้ายที่กำลังสุขสันต์กับการเชือดเฉือนเหยื่อเป็นชิ้นๆในท้องทะเลกว้าง!

ริคาร์โดกัดฟันแน่น ขณะถอยหลบออกไปจากบริเวณนั้นอย่างรู้เชิง...ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องเข้าไปยุ่งในตอนนี้ สู้รอให้สควอโล่อ่อนแรงก่อนแล้วค่อยจับตัวยังดีกว่า..ถึงหมอนั่นจะร้ายขนาดไหนแต่ก็มีเพียงลำพัง ย่อมไม่มีทางสู้กับนักฆ่านับร้อยเหล่านี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งแน่

มือกร้านยกขึ้นลูบรอยแผลเป็นบนใบหน้า แผลเป็นนี้ว่าเจ็บแล้วแต่ยังไม่อาจเจ็บสู้รอยแผลเป็นในอีกที่หนึ่งได้

..รอก่อนเถอะ สควอโล่ แก..ไม่มีทางหนีรอดหรอก!




ด้านหลังประตูที่มีการสู้รบกัน แซนซัสยังคงเฝ้าดูจอมอนิเตอร์ด้วยความกระวนกระวายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
นัยน์ตาสีเลือดตามติดทุกการเคลื่อนไหวของร่างบาง การฟันดาบตอบโต้แต่ละครั้ง เสียงปืนที่ดังขึ้นแต่ละครา ทำให้เขาพลอยตระหนกไปด้วย

...ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมถึงได้ห่วงไอ้ฉลามหัวเน่าขนาดนี้ ทั้งที่หากมันอยากตายก็ปล่อยมันตายไปสิ ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเสียหน่อย แต่ไม่รู้ทำไมที่เขายังคงไม่อาจละสายตาจากร่างบางนั้นได้ รู้แต่ว่าห่วง..ห่วงเหลือเกิน..ห่วงจนแทบเป็นหวาดกลัวต่อความตายที่อาจจะมาเยือนได้ทุกเมื่อ...

“แกต้องรอดนะ ไอ้สวะ”

แซนซัสพึมพำเบาๆ ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ฝีมือของสควอโล่ แต่การสู้แบบหนึ่งต่อร้อยนี่มันก็มากเกินไป แถมสควอโล่ยังไม่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ดี หรือหากจะพูดให้ถูกแล้วเพียงแค่ไอ้บ้านั่นลุกขึ้นวิ่งได้ก็แทบเรียกได้ว่าเป็นการฝืนกล้ำกลืนถึงที่สุดแล้ว..แล้วแบบนี้จะเอากำลังที่ไหนไปสู้ได้จนตลอดรอดฝั่งเล่า

และก็เป็นไปตามที่คาด แม้ฉลามจะร้ายกาจเพียงใด แต่เมื่อตกมาอยู่ท่ามกลางฝูงปิรันย่ากระหายเลือดนับร้อย ก็แทบจะมีแต่หนทางพ่ายแพ้เท่านั้น

ผ่านไปสี่ชั่วโมง สควอโล่ก็เริ่มอ่อนแรง ขาทั้งสองข้างปวดตุบๆจนแทบบ้า แขนที่ถือดาบหนักราวถือเหล็กนับร้อยตัน ความเร็วที่ตกลงทำให้เหล่านักฆ่าเริ่มตั้งตัวติดและหันมาตีโต้กลับให้ร่างบางปรากฏรอยแผลจากคมดาบที่สีข้างอย่างรวดเร็ว

“ยอมให้จับเสียดีๆเถอะ สเพลฮี สควอโล่” หนึ่งในนักฆ่าตะโกนบอก

ฉลามหนุ่มผู้กำลังเอาหลังพิงกับประตูอย่างอ่อนแรงยังคงยิ้มหยัน ดาบคู่ใจถูกยกขึ้นช้าๆ

“ฝันไปเหอะว่ะ...”

“แอคแทคโก ดี สควอโล่!!”

แรงอัดอากาศจากหนึ่งในท่าถนัดของสควอโล่ สร้างสายลมที่คมกริบราวกับมีดขึ้นซัดใส่เหล่านักฆ่าชะตาขาดที่ต่างก็ประมาทและลำพองใจจนเกินไป ให้สายลมเหล่านั้นกระแทกใส่ร่างกายและตัดแยกตัวออกเป็นชิ้นๆ

เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว เศษเนื้อเศษอวัยวะกระจัดกระจายอยู่เบื้องหน้าชายที่กำลังยิ้มหวานราวพญามัจจุราช..ชายที่บัดนี้ร่างทั้งร่างแทบถูกชโลมด้วยเลือดทั้งจากของตนเองและของศัตรู

“แน่จริงก็เข้ามาอีกสิวะ”

คำท้าทายของมัจจุราชที่เพียงดาบเดียวที่ลงมือเต็มกำลังก็สามารถพรากชีวิตนักฆ่ามือดีไปหลายศพสร้างความหวั่นเกรงให้แก่คนอื่นไม่น้อย ให้ต่างก็ได้แต่รีๆรอๆทั้งไม่กล้าบุกเข้าไปและไม่อาจถอยออกมา

สควอโล่ถือโอกาสที่ศัตรูมัวแต่ลังเล หยุดพักหอบหายใจโดยพยายามสะกดกลั้นอาการไว้ไม่ให้ใครได้รู้ว่าสภาพร่างกายของตนแย่เพียงใด มือที่ไม่ได้ถือดาบกดแน่นลงบนปากแผลที่สีข้างซึ่งเลือดกำลังไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

...ไม่นึกเลยว่าจะโดนเล่นงานเร็วขนาดนี้...

ฉลามหนุ่มคิด แม้จะคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าไม่อาจหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บไปได้ แต่ก็นึกไม่ถึงจริงๆว่าเพียงการพลั้งเผลอไปชั่วขณะจะทำให้เกิดบาดแผลถึงเพียงนี้ และเป็นบาดแผลที่ฉกรรจ์พอจะทำให้เขาล้มลงเสียด้วย...

...ถึงยังไงก็ต้องทนอยู่ไปให้ถึงค่ำวันพรุ่งนี้ก็ยังดี...

สควอโล่คิดอย่างไม่เจียมตัวว่าหากเลือดยังคงไหลไม่หยุดเช่นนี้ เขาก็คงได้ไปเฝ้ายมบาลภายในคืนนี้เสียด้วยซ้ำ..อย่าว่าแต่จะถึงพรุ่งนี้เลย เพียงแค่นี้ขาทั้งสองข้างก็แทบจะรับน้ำหนักไว้ไม่ไหวแล้ว

อาการสั่นที่ขาของฉลามหนุ่มแม้จะเล็กน้อยเพียงใด แต่ก็ไม่อาจหลุดรอดสายตาของเหล่านักฆ่ามืออาชีพไปได้ ให้ทั้งหมดพากันชำเลืองมองอย่างส่งสัญญาณแวบหนึ่งก่อนที่จะดาหน้าบุกเข้าไปอีกครั้ง

ทว่าตอนนั้นเองสควอโล่ที่พริ้มเปลือกตาลงราวเหนื่อยล้าทั้งกายใจพลันลืมตาขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาคู่สีฟ้าโชนแสงกล้าเมื่อดาบฟาดฟันด้วยหนึ่งในท่าไม้ตาย

ซันนา ดี สควอโล่!!

เหล่านักฆ่าเคราะห์ร้ายล้มลงราวใบไม้ร่วง เมื่อเพลงดาบที่บ้าคลั่งแทงใส่ตำแหน่งหัวใจของแต่ละคนอย่างแม่นยำ แท้ที่จริงแล้วสควอโล่แสร้งทำเป็นเหนื่อยอ่อนกว่าปกติเพื่อให้เหล่าศัตรูตายใจและบุกเข้ามาในระยะที่ดาบของเขาเปล่งพลังได้ถึงขีดสุด ดวงตากระหายเลือดของฉลามร้ายกวาดหาริคาร์โดท่ามกลางฝูงนักฆ่า แต่น่าเสียดายที่หมอนั่นราวจะรู้ตัวว่าเป็นเช่นนี้จึงได้หลบออกไปจากบริเวณนั้นเสียนานแล้ว

“ไอ้ขี้ขลาดเอ๊ย..”

สควอโล่สบถด่าอีกฝ่ายเท่าที่พอจะมีแรงเหลือ ดวงตาสีฟ้ากวาดไปยังนักฆ่าร่วมร้อยที่บัดนี้เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง กลยุทธ์การใช้หลังยันประตูไว้เพื่อช่วยผ่อนแรงในการทรงกายดูจะได้ผลดีพอดู เสียอย่างเดียวคือขาของเขาไม่อาจทรงกายได้มากพอที่จะก้าวออกไปและเข่นฆ่าศัตรูให้สิ้นนี่สิ..

ฉลามหนุ่มถอนใจเบาๆ สะบัดคราบเลือดที่ติดอยู่บนดาบให้กระเซ็นออกไป ก่อนจะถามเหี้ยมเกรียม

“เอ้า ใครจะเข้ามาตายเป็นตัวต่อไปล่ะวะ?”

.......................................................................................

.............................................................

................................

TBC.


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 23 Jan 2008, 12:07 
User avatar
Joined: 24 Sep 2007, 07:34
Posts: 2155
Location: ทุกแห่งหนในความฝันนี้
ฮึก น้องหลาม

น้องหลาม

แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

วิ่งหนีออกจากกระทู้

ง่ะ ขออภัยค่ะท่าน อินจัดไปหน่อย

ลืมอ่านตรงว่ามีต่อ เอวัง

ง่า นั่งรอค่ะ


_________________
ImageImageImageImageImage


Last edited by kikuva on 24 Jan 2008, 17:33, edited 2 times in total.

Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 23 Jan 2008, 13:55 
User avatar
Joined: 22 Sep 2007, 21:12
Posts: 340
อ๊าาาาาาาา
สุดยอดดดดดดดดดดดด
สควอโล่ต้องรอดสิ นะนะนะนะนะ ต้องรอดกลับมาอยู่กับบอสเซ่!!!!
T T
ไอ้เพื่อนสมัยก่อน.....แบบว่า แก ไม่ ตาย ก็ บุญ แล้ว นะเฮ้ย!!!!!

_________________
มันต้องสควอโล่สิเหวย
Image
http://maikobd.exteen.com


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 23 Jan 2008, 17:56 
User avatar
Joined: 07 Dec 2007, 19:35
Posts: 819
Location: ห้องสารภาพบาป
หลามไม่ตายง่ายๆหรอกน่า!!

ป๋า รีบหายบ้าแล้วออกมาช่วยได้เร๊ว.. เจ้าคนที่ถูกขังอยู่นั่นก็เหมือนกัน!.. แอบกลัวว่าถึงน้องหลามฆ่าเรียบเจ้าเพื่อนเลวนั่นก็มาคาบไปทีหลังอยู่ดี กรี๊ด ป๋าแสนมาช่วยด่วน=[]=''(ใครจะSMก็มีแต่ป๋าเท่านั้นแหละ อย่าให้ตัวประกอบขโมยซีน!)


เทพกระบี่รุ่นที่สอง อย่าพึ่งสืบตำแหน่งให้รุ่นที่สามเลยน่า..

_________________
Denunci ต่อไปนี้จะลงที่นี่นะคะ >>Blog

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามค่ะ ^ ^
ใครสนใจเล่มหนึ่งให้ไปที่นี่นะคะ > Shop


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 23 Jan 2008, 18:38 
User avatar
Joined: 16 Nov 2007, 22:45
Posts: 346
Location: ใต้เตียงแซนซัส

ฉลามเอย ฉลามมมม แกมันยังคงความเป็นทาสยิ่งนัก

ไม่ค่อยได้เห็นฟิวแบบนี้ใน ฟิค XS เท่าไหร่ ส่วนใหญ่เจอแต่หื่นๆ หวานๆ กะใสๆ (เอ๊ะ ยังไง 555+)

ต่อๆ ไป น่าจะดราม่า และเน่าหนัก ( กี๊ดดด ชอบ = =b )



รออ่านตอนต่อนะค่า

เฟียร์+

_________________
มันไม่ใช่ความรักหรอก
ไม่ใช่ ....ฉันแน่ใจ

แต่ฝนจะอยู่เคียงฟ้า ....ช่วงนิรันดร์
In the name of dark sky and blue rain.

Image

BLOG :: http://fiar.exteen.com/


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 24 Jan 2008, 08:40 
Joined: 19 Sep 2007, 13:34
Posts: 682
Location: Vongola Family
บีบคอคุณแสง แกต้องไปช่วยน้องหลามน้า~~~~~~อ๊ากกกกกก น้องหลามอย่าตายน้า T^T
(คุณแสง :: ไม่ใช่ว่าไม่อยากออกแค่ตรูออกไม่ได้โว้ยยยยยยย โฮกกกกกกก)

ตอนต่อไปขอเลือดเยอะๆ(อย่าให้น้องหลามเสียเวอร์จิ้นน้า)

_________________
~Feel Good ชีวิตคนเราไม่ใช่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ทำอะไรไม่เล็กไม่ใหญ่ ตามใจตัวเองกำลังดีก็พอแล้ว~~

http://joeykung.exteen.com


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 24 Jan 2008, 15:37 
User avatar
Joined: 22 Oct 2007, 10:19
Posts: 317
Location: อืม...ที่ไหนดีล่ะ?
ว้าว~ท่าน Muk อัพเร็วมาก~ ชอบๆๆๆ

สควอโล่สู่เขา~! สู้ต่อไปสควอโล่ และท่าน Muk ก็สู้ๆนะค้า

_________________
Image Image Image
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
-- Varia Organization --
-- Cherry Blossom FC --
http://warisareue.exteen.com บล๊อกเค้าเอง...บุ๋ย~


Profile  Offline
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 454 posts ]  Go to page Previous  1, 2, 3, 4, 5 ... 31  Next


Who is online

Users browsing this forum: clover2329, julienie27, komu-rin, simon_mm, zatanintel, ~So~Kiss~ and 2 guests

Panel

Top You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum
Search for:
Jump to: