•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

แซสซัสดูโหดดีชอบ เถื่อน ๆ งี้ช่ายเลย ((55))
ฉากต่อไปสคอโล่จาเปนงายเนี่ย
เรียกเบลกลับมาช่วยเถอะ

รออ่านต่อนะค่ะ

ตอนที่ 3 ค่า
---------------------------------

เพียงย่างเท้าเข้ามาในห้องของบอสแห่งวาเรีย บรรยากาศเย็นยะเยียบก็เคลื่อนตัวเข้ามาเกาะกุมให้ชวนหนาวลึกจับขั้วหัวใจ สควอโล่สูดลมหายใจลึก ทำเมินต่อบรรยากาศมาคุ ทักเสียงดัง

“ว่าไง ไอ้คุณบอส มีเรื่องอะไรอีกล่ะ..”

ไม่ทันขาดคำแก้วน้ำข้างเตียงก็ถูกเขวี้ยงมากระแทกศีรษะของสควอโล่อย่างแรง เสียงเพล้งยามเมื่อแก้วแตกกังวานไปทั่วห้อง โดยมีคุณหมอที่ได้แต่ยืนหน้าตื่นอยู่อีกด้านมองมาด้วยความเป็นห่วง

“ส..ค..ว..อ..โ..ล่...”

เสียงเหี้ยมเอ่ยชัด ดวงตาคู่สีแดงดุจเลือดจับจ้องมาปานจะเข่นฆ่าด้วยสายตา ทว่าสควอโล่กลับทำเสมือนไม่สนใจ ร่างโปร่งหันไปมองคุณหมอที่ยืนตัวสั่นงันงก

“บอกให้เก็บแก้วให้พ้นมือหมอนั่นแล้วไม่ใช่รึไง”

ฉลามหนุ่มถามเยือกเย็น มือเรียวปาดเช็ดหยดน้ำที่เกาะบนใบหน้าออกไปอย่างเฉยเมย โชคยังดีที่หัวของเขาเคยฝึกรับแรงกระแทกจากแซนซัสในตอนปกติมามาก ดังนั้นด้วยแรงที่ยังไม่ฟื้นตัวดีของอีกฝ่ายในตอนนี้ย่อมไม่อาจทำให้หัวเขาแตกด้วยแก้วเพียงใบเดียวแค่นี้หรอก

“ขะ..ขอโทษครับ คือว่า..มันเป็นแก้วน้ำสำหรับกินยาน่ะครับ ท่านสควอโล่”

คุณหมอผู้น่าสงสารบอกตัวลีบ ให้นึกอยากละลายหายไปจากห้องนี้เสียเหลือเกินเมื่อท่านเจ้าประคุณที่นอนอยู่บนเตียงกำลังแผ่รังสีอำมหิตกดดันออกมาอย่างเงียบๆจนเขาแทบไม่อาจทนอยู่ได้ แม้แต่สควอโล่เองซึ่งแม้จะทำท่าเหมือนไม่รู้สึกรู้สา แต่หยาดเหงื่อที่ไหลซึมของฉลามหนุ่มกลับค้านกับท่าทางเบื้องนอกมากนัก

แซนซัสซึ่งตะโกนเรียกลูกน้องตัวดีมาด้วยเสียงที่ดังพอจะฆ่าคน มาบัดนี้กลับนิ่งเงียบจนน่าหวาดหวั่น ร่างสูงกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงโดยมีเชือกผสมใยเหล็กมัดแน่นหนา แต่กระนั้นแววตาที่เหี้ยมโหดกลับไม่ได้ลดความน่าเกรงขามแม้แต่น้อย

คุณหมอแห่งวองโกเล่เริ่มสวดมนต์ภาวนาหาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในใจ หากทั้งคู่คิดจะเปิดศึกระหว่าง ไอ้ขนนกบ้าเลือด VS ฉลามสวะปากดี แล้วล่ะก็..เขาก็ไม่ต้องการที่จะเป็นผู้โชคดีเพียงคนเดียวที่ได้อยู่รับชมศึกนองเลือดในครั้งนี้แน่!
ขณะที่คุณหมอกำลังเริ่มทำอาเมน แฟ้มเอกสารในมือแซนซัสก็พลันปลิว หรือจะพูดให้ถูกก็คือเขวี้ยงไปโดนเต็มหน้าของฉลามหนุ่มพร้อมกับเสียงตวาดก้องปานแผ่นฟ้าจะแยกออกจากกัน

“แกทำอะไรลงไป!! ไอ้สวะหน้าโง่ แกกล้าดียังไงถึงทำสัญญาพรรค์นี้ขึ้นมา หา!”

สควอโล่โน้มตัวลงเก็บกระดาษที่ตกอยู่บนพื้นด้วยเจตนาจะถ่วงเวลาอย่างหนึ่งเพราะเขาเองก็ไม่ปรารถนาที่จะพูดเรื่องนี้เช่นกัน

“มันก็แค่สัญญาทั่วๆไป ไม่มีความหมายอะไรหรอก บอส”

ฉลามหนุ่มตอบแบบเอาสีข้างเข้าถู มือที่ถือเอกสารสัญญาฉบับถ่ายเอกสารชื้นไปด้วยเหงื่อขณะนึกดีใจที่ตัวเองรอบคอบพอที่จะใช้เชือกผสมใยเหล็กมัดตัวแซนซัสไว้ ไม่เช่นนั้นบอสแห่งวาเรียคงได้ลุกขึ้นมาฆ่าเขาตายคามือไปแล้ว

“แกยังกล้าบอกว่าเป็นสัญญาทั่วไปอีกงั้นรึ ไอ้ฉลามหัวเน่า” แซนซัสตวาดกร้าว “แกกล้าดียังไงถึงได้ลงชื่อในฐานะตัวแทนของกลุ่มวาเรียที่จะภักดีต่อไอ้เด็กรุ่นที่สิบนั่น แกรู้รึเปล่าว่าแกทำอะไรลงไป!!!”

ประโยคสุดท้ายตะคอกดังจนคุณหมอถึงกับลงไปทรุดกับพื้นด้วยความปวดหู แต่สำหรับสควอโล่ผู้อยู่กับเสียงดังที่เกิดจากทั้งตัวเองและคนอื่นมานาน เพียงเสียงแค่นี้ยังไม่มากพอที่จะข่มเขาได้

“รับรองว่าฉันไม่ได้ดื่มเหล้าสักหยดตอนที่เซ็นเอกสารนั่น ดังนั้นฉันมีสติสัมปชัญญะเต็ม 100% ชัวร์” ฉลามหนุ่มยิ้มตอบอย่างกวนโทสะ “ถึงอย่างไรต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ ฉันก็ยังเลือกที่จะทำอย่างนี้ เพราะนี่คือหนทางเดียวที่จะทำให้นายมีชีวิตรอดต่อไป”

“ชีวิตที่ได้มาเพราะการยอมก้มหัวให้ไอ้เด็กนั่นจะมีไปทำไม! ถ้าต้องยอมก้มหัวให้ไอ้เด็กเวร ฉันยอม..”

“จะบอกว่ายอมตายรึไงวะ!” สควอโล่ขึ้นเสียงเป็นครั้งแรกนับแต่เข้ามาในห้อง ดวงตาคู่สีฟ้าไหวระริกราวเปลวเพลิงด้วยความโกรธต่อถ้อยคำที่ไม่คิดถึงจิตใจผู้อื่นนั้น “แกเคยคิดรึเปล่าว่าถ้าแกตายไป แล้วกลุ่มวาเรียจะทำยังไง คนที่ภักดีต่อแก เชื่อในตัวแกจะทำยังไงต่อไป หา!!”

“นั่นก็เป็นเรื่องของสวะอย่างพวกแก ไม่เกี่ยวกับฉัน!” แซนซัสตอบกร้าว ดวงตาสีเลือดไร้น้ำใจเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชังที่ยังคงไม่เลือนหาย

ฉลามหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ขมขื่นแสนเศร้า...นั่นสินะ เขาจะคาดหวังอะไรได้จากผู้ชายคนนี้ที่ไม่เคยมีน้ำใจให้ใคร ไม่เคยสนใจว่าเขาเฝ้ามองอยู่ด้วยสายตาแบบไหน แต่ถึงกระนั้นทำไมเขาจึงยังเลือกที่จะติดตามหมอนี่กันนะ?

“แกพูดถูก บอส นี่เป็นเรื่องของฉัน เป็นปัญหาที่ฉันจะต้องจัดการเอง” สควอโล่บอกเสียงเบา เสียงหัวเราะน้อยๆอย่างเย้ยหยันหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากบาง “แกคงเห็นว่าการที่ฉันเซ็นสัญญานั่นคือการทรยศต่อแกและกลุ่มวาเรียสินะ..ใช่ ฉันยอมรับ! ฉันทรยศแก ทรยศต่อกลุ่มวาเรีย ถ้าเช่นนั้นแล้วคำสาบานที่ฉันมีให้แกก็คงจะถึงเวลาจบสิ้นกันเสียที”

มือข้างที่ว่างจับปลายผมไว้มั่น ขณะที่มือถือดาบพลันตวัดตัดเส้นผมแห่งพันธะสัญญาขาดสะบั้น..!

“ทีนี้คำสาบานที่ฉันมีให้นายก็สิ้นสุดลงเสียที”

วงหน้าที่งามเกินชายแย้มรอยยิ้มหยัน ขณะยื่นมือที่ถือกลุ่มผมสีเงินยวงไปโยนลงบนอกแซนซัสที่ได้แต่มองการกระทำอันบ้าบิ่นของสควอโล่นิ่งๆ

“ฉันให้ คิดซะว่าเป็นของที่ระลึกก็แล้วกัน”

ว่าแล้วร่างโปร่งก็หันหลังเดินจากไป โดยมีคุณหมอคลานตามออกไปด้วยความหวาดหวั่นที่มากเป็นทับทวีคูณ

...น่ากลัว ช่างน่ากลัวเหลือเกิน...

...ก่อนหน้านี้ท่านแซนซัสก็น่ากลัวมากพออยู่แล้ว แต่นี่ดวงตาคู่สีเลือดที่เคยระริกไหวด้วยความโกรธอันร้อนแรง กลับแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉย สงบราวเปลวไฟที่กำลังจะระเบิดเผาผลาญทุกสิ่งทุกอย่างให้เป็นเถ้าถ่าน เพียงเพราะการกระทำของท่านสควอโล่ที่แสดงถึงการตัดขาดอย่างสิ้นเชิงเท่านั้น...แล้วนี่มันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปกันนะ..?

คุณหมอผู้พลัดเข้ามาอยู่กลางศึกของสองนักฆ่าคิดอย่างปริวิตก จากเท่าที่ดูความสัมพันธ์ระหว่างแซนซัสและสควอโล่ไม่ธรรมดา จนไม่น่าจะเป็นเพียงหัวหน้าและลูกน้องทั่วไป เมื่อเขายังจำได้ดีถึงท่าทางปานจะแหลกสลายในครั้งที่แซนซัสอยู่ในห้อง ICU ของฉลามหนุ่ม แล้วเช่นนี้มีหรือที่สควอโล่จะทรยศต่อแซนซัสได้ลงกัน?

“เฮ้ย ไอ้หมองี่เง่า!”

เสียงจากคนที่เดินนำหน้าทำเอาหมอถึงกับสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นมองเห็นหน้าตาเบื่อหน่ายแกมรำคาญของอีกฝ่ายก็พอจะเดาออกว่าฉลามหนุ่มคงเรียกเขามาหลายครั้งแล้ว

“มะ..มีอะไรหรอครับ ท่านสควอโล่?”

“แกขับรถเป็นรึเปล่า?”

คำถามที่มาอย่างไม่มีที่มาที่ไปทำเอาหมองงไปวูบ ก่อนจะรีบตอบ

“เป็นครับ เป็นแน่นอน”

“งั้นก็ดี” ร่างโปร่งว่าพลางยื่นจดหมายปิดผนึกฉบับหนึ่งส่งให้พร้อมกุญแจรถ “เอานี่ไป มอบให้รุ่นที่ 9 กับมือ ห้ามให้คนอื่นเด็ดขาด...ส่วนรถจอดรอไว้ที่หน้าปราสาทแล้ว แกก็รีบเผ่นไปก่อนจะสายเกินการณ์เถอะ”

ว่าแล้วโดยไม่รอคำตอบ ร่างสูงก็เดินออกไปอย่างเห็นได้ชัดว่ากำลังยุ่งตัวเป็นเกลียวขนาดไหน ทว่าคุณหมอก็ยังอดมิได้ที่จะต้องถามในสิ่งที่สงสัยแต่ยังทำใจให้เชื่อไม่ได้นั้น

“ อะไรที่จะสายเกินการณ์หรือครับ?”

ฉลามหนุ่มหยุดนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา

“ชีวิตของแกไงล่ะ เพราะที่นี่กำลังจะกลายเป็นสนามรบ!!”

ตูว่าแล้ว!!

คุณหมอคิดในใจก่อนจะรีบใส่ตีนหมาโกยออกไปขึ้นรถโดยมิพักจะถามสาระใดๆอีก

ข้างฉลามหนุ่มหลังจากส่งหมอออกไปแล้วก็จัดแจงสั่งงานเหล่าลูกน้อง โดยให้หนีออกไปจากตัวปราสาทให้เร็วที่สุด

“พวกแกต้องไปให้พ้นจากที่นี่ภายใน 1 ชั่วโมง ถ้าใครคิดจะอยู่ล่ะก็..ฉันจะช่วยสับเป็นชิ้นๆแทนศัตรูเอง!”
ด้วยเหตุนั้นแม้เหล่าวาเรียจะอยากอยู่ต่อสักเพียงใด แต่การถูกรองหัวหน้าฆ่าตายก็ไม่ใช่เรื่องน่าพิสมัยนัก ดังนั้นเองแม้จะไม่เต็มใจอย่างยิ่ง แต่ทั้งหมดก็จำต้องพากันทยอยจากไป ทิ้งให้ปราสาทอันกว้างใหญ่เหลือเพียงคนสองคนเท่านั้น

...ไม่เคยคิดเลยว่าที่นี่จะกว้างขนาดนี้...

ฉลามหนุ่มคิดขณะเดินสำรวจภายในปราสาท ภาพความทรงจำต่างๆผุดขึ้นมามากมาย เบลที่กำลังเล่นมีดอยู่ตรงระเบียง มาม่อนที่กำลังนับเงินอยู่ตรงโต๊ะอาหาร ลุสซูเรียที่นั่งแต่งหน้าอยู่หน้ากระจกในห้องนั่งเล่น เลวี่ที่ยืนประจำอยู่หน้าห้องทำงาน และบอส..ที่ควรจะนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่นั้น ทั้งหมดนี้เหมือนเป็นเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานมากกว่าจะเป็นเหตุการณ์เมื่อกว่าสัปดาห์ก่อน ทว่าในครั้งนี้ปราสาทที่เปรียบเสมือนบ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมายกำลังจะถูกทำให้หายไปในวันนี้

“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”

ฉลามหนุ่มถามลูกน้องที่เหลืออยู่เป็นกลุ่มสุดท้ายซึ่งถูกเขาสั่งการให้นำอาหารและเครื่องดื่มทั้งหมดที่มีเข้าไปไว้ในห้องของแซนซัส

“เรียบร้อยครับ”

ลูกน้องคนหนึ่งตอบด้วยท่าทางอกสั่นขวัญแขวน แม้จะภูมิใจที่เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่สควอโล่ไว้ใจให้เข้าไปในห้องของบอส แต่หากให้เขาเลือกแล้ว..เขาก็คงเลือกที่จะไม่กลับเข้าไปในห้องนั้นเพื่อพบกับบรรยากาศที่ราวกับความตายนั้นอีกครั้งเป็นอันขาด!

เพียงแค่คิดถึงภาพของหัวหน้าที่นั่งนิ่งอยู่กับเตียง วงหน้าที่มีแต่แผลเป็นเหี้ยมเกรียมราวฆาตกรฆ่าร้อยศพและบรรยากาศเย็นยะเยือกชวนให้คิดถึงความตายอันน่าสยองขวัญก็เพียงพอที่จะทำให้ทั้งหมดขนลุกเกรียวไปตามๆกันแล้ว

“ขอบใจ” สควอโล่เอ่ยสั้น “ทีนี้พวกแกก็รีบไปได้แล้ว เดี๋ยวจะไม่ทันเอา”

“แต่ว่า ท่านสควอโล่..ให้พวกเราอยู่ที่นี่ด้วยเถอะครับ..”

“ไม่ได้! ไสหัวไปให้พ้นเดี๋ยวนี้!!”

ฉลามหนุ่มตวาดกร้าว มือข้างที่มีดาบขยับราวจะฟาดฟันให้สิ้น ให้เหล่าลูกน้องแตกฮือออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นทั้งหมดพากันจากไปแล้ว ดวงตาคู่สีฟ้าจึงหันกลับมามองยังบานประตูหนาที่ขวางกั้นระหว่างเขากับชายที่เคารพรักด้วยชีวิต ก่อนจะลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมาหน้าประตู แล้วนั่งลง..

...สควอโล่กำลังรอ...

...รอ...

...รอเวลาที่จะฆ่าคนเป็นครั้งสุดท้าย...

----------------------------
ต้องขอประทานโทษโปรดอภัยเป็นอย่างสูงสำหรับทุกท่านที่รอฉาก SM กันนะคะ แบบว่าแต่งยังไงๆมันก็ไม่ถึงฉาก SM สักที แถมจำนวนตอนก็เริ่มเพิ่มไปเรื่อยๆ -_-" สงสัยมุกจะกะพลาดซะแล้วค่ะว่าตอนนี้จะมีฉากเรทสักหน่อย แต่ไม่ต้องห่วงนะค้า แต่งจวนจะถึง SM จริงๆแล้วค่า คราวนี้รับรอบว่าชัวร์ ไม่มั่วนิ่ม

ฮ๊ากกกก อ๊ากกกก สควอโล่~

โฮๆ ร้องไห้ไปหลายตลบ ช่างซึ้งกินใจมากมายเลยท่านมุข ฮือ...

ฉลามคลั่งผู้สละชีพตัวเองผู้เจ้านายอันเป็นที่รัก ช่วงนี้อ่านฟิคสควอโล่นางเอกบ่อยเหลือเกิน น่าสงสารมากมายเลยน้องหลาม ทามม๊ายเฮียแสนไม่มาปลอบใจบ้าง(เฮียคงมีวิธีปลอบแบบ SS แหละน่า)

โอย.... รักสควอโล่มากขึ้นจมเลย

มาอัพเร็วๆนะคะ

โธ่ จงรักภักดีขนาดนี้....ไม่ห่วงลูกน้องบ้างหรอออ บอสสสส
มาต่อไวๆ น่าคร้า

XSจ๋า..(คลานกลับมาอ่านหลังจากโดนไซโคอีกคู่ไปนาน=[]='!!)

นี่ล่ะป๋า นี่ละน้องหลาม อิมเมจของแท้จริงๆให้ดิ้นตายเถอะTwTb

ป๋าโหดร้าย..ขนาดน้องหลามตัดขาด(?)ยังไม่พูดอะไรซักคำ (หรือว่าอึ้งจนพูดไม่ออก?)

ไม่ต้องรับประกันว่าต่อไปจะSหรือจะMหรอกน่อ.. เรารู้ดีว่าคนเขียนลำบากขนาดไหนกว่าฟิคจะออกมาได้แต่ละตอน เพราะฉะนั้น ขออ่านเรื่องนี้ไปเรื่อยๆดีกว่า^ ^

(แต่ความจริง..เรทก็ดีนะ-///-)

/me โดนตบผัวะ!

รู้สึกชอบฉลามจังเลย และเริ่มหมั่นไส้ไอ้คุณบอสเล็กน้อยถึงปานกลาง
ฉลามนี่ไม่ไว้ใจลูกน้องหรือไงกัน ช่วยกันสู้อาจจะชนะก็ได้ ทำม๊ายทำไมต้องเลือกสู้ตายเพื่อปกป้องบอสคนเดียวด้วย

ชอบเนื้อเรื่องมากๆเลยครับ น่าติดตามมากมาย โฮก
เป็นคู่ที่เท่สุดยอดเลยครับ อู้วววววว ได้ใจ

เรื่องSMไม่SM เรทไม่เรทนี่
ตามแต่เหมาะสมดีกว่าฮะ ฝืนเนื้อเรื่องเดี๋ยวจะไม่ได้อารมณ์ครับ ฮา

ติดตามชมตอนต่อไปครับผม!

มาอัพตอนที่ 4 ให้อย่างไวค่า ^^

จริงๆแต่งไปถึงตอนที่7แล้วล่ะค่ะ แล้วจะทยอยเอามาโพสนะค้า เดี๋ยวจะไม่ได้ลุ้นกัน

ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ค่า

ปล. ฉากนี้เนื้อหาออกแนวโหด + เลือดสาด
....................................................

ขณะที่สควอโล่กำลังรอที่จะฆ่าคนอยู่ด้านนอก แซนซัสก็กำลังรอที่จะฆ่าคนอยู่ข้างในห้องเช่นกัน

ร่างสูงที่ถูกมัดติดกับเตียงกำมือแน่นด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ลามเลียราวไฟไหม้ป่า เส้นผมสีเงินยวงของลูกน้องผู้ทรยศถูกกำแน่นในมือที่บาดเจ็บ

...สควอโล่กล้าดีอย่างไรถึงได้ทำเสมือนตนเองเป็นฝ่ายเหนือกว่าเช่นนั้น..!

หมอนั่นบังอาจทำกำแหงใส่เขา ทั้งที่ตัวมันเป็นเพียงแค่สวะรกโลกตัวหนึ่ง แต่กลับฝ่าฝืนคำสั่งของเจ้านาย ทำในสิ่งที่รู้ว่าเขาไม่มีวันยอมเช่นนี้!?

...อย่าให้ฉันหลุดออกไปได้นะแก..!

ยิ่งคิดยิ่งแค้น ร่างสูงบิดไปมาบนเตียงอย่างพยายามให้พันธนาการขาด เสียงเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดน่ากลัวแต่ก็ไร้ผลเมื่อเชือกผสมใยเหล็กยังคงทำหน้าที่ของมันอย่างซื่อสัตย์ นั่นคือกักขังแซนซัสไว้จนกว่าจะถึงเวลา!

ไอ้สวะนั่นคิดจะทำอะไรของมัน?

แซนซัสเริ่มสงสัย แน่นอนว่าสควอโล่ต้องรู้ว่าไม่อาจกักขังเขาไว้ได้ตลอดกาล แต่ไอ้สวะนั่นก็ยังทำโดยที่รู้ว่าถ้าเขาหลุดไปได้เมื่อไหร่ มันตาย..แต่หมอนั่นก็ไม่สน ทั้งยังพูดแปลกๆถึงการจัดการปัญหาด้วยตัวเอง และยังตัดผมทิ้งเสียอีก

เพียงแค่คิดถึงเรื่องตัดผม เพลิงพิโรธที่เพิ่งสงบลงก็เริ่มจะคุกรุ่นขึ้นมาอีกครั้ง ไอ้ฉลามหัวเน่านั่นคิดจริงๆหรือว่าเพียงแค่ตัดผม บอกว่ายกเลิกคำสาบานที่มีให้เขา แล้วจะลอยนวลรอดพ้นความผิดนี้ไปได้ ไม่มีวันซะล่ะ!!

บอสแห่งวาเรียสบถกร้าว โมโหจนแทบคลั่งกับการหายหน้าหายตาไปของลูกน้องตัวแสบ อีกทั้งการที่มีคนขนตู้เย็นรวมกับข้าวของอีกสารพัดเข้ามาในห้องแบบลับๆล่อๆนั้นอีก นี่ไอ้เวรนั่นคิดจะทำอะไรกันแน่นะ?

“เฮ้ย! บอสสสสสสสส ฟังอยู่รึเปล่าวะ!!!”

เสียงของไอ้ฉลามงี่เง่าดังสนั่นขัดความคิดของแซนซัสจนสิ้น ดวงตาสีเลือดจ้องไปยังกำแพงที่พลันปรากฏจอทีวีขนาด 49 นิ้วขึ้นมา

“ถ้าฉันเดาไม่ผิด ตอนนี้แกคงกำลังโกรธแทบคลั่งอยู่สินะ?”

ภาพของสควอโล่ในจอถามด้วยน้ำเสียงยียวนกวนบาทา

...เออสิวะ...

แซนซัสด่ากลับ พร้อมกับที่ฉลามหนุ่มหัวเราะออกมา

“ฮ่าฮ่าฮ่า เสียใจด้วยนะ ถึงแกจะโกรธยังไงตอนนี้ก็ทำอะไรฉันไม่ได้หรอกว่ะ ดังนั้นจงนอนอย่างสงบเสงี่ยมและฟังสิ่งที่ฉันจะพูดต่อไปนี้ให้ดี”

ใบหน้าของแซนซัสตึงเปรี๊ยะด้วยความโกรธต่อถ้อยโอหัง แต่เทปบันทึกภาพก็ยังคงเล่นต่อไปอย่างไม่สนใจ

“เมื่อประมาณ 2-3ชั่วโมงก่อนหัวหน้าสาขาอิตาลีเหนือติดต่อมาว่ามีกลุ่มนักฆ่าประมาณ 300 คนกำลังเดินทางมาที่นี่เพื่อล่าค่าหัวฉันกับแก” วงหน้าหวานเอ่ยเคร่งขรึม ให้แซนซัสถึงกับชะงักการสวดด่าเจริญพรลูกน้องไปนิดหนึ่ง

...300 คนงั้นรึ?

ไม่ใช่จำนวนที่มากสำหรับยามปกติ แต่เป็นจำนวนที่แทบเป็นไม่ได้ที่พวกเขาจะชนะในยามบาดเจ็บปางตายเช่นนี้ แล้วไอ้สวะนั่นมันคิดจะทำอะไรของมันกัน?

“ฉันไล่ทุกคนในปราสาทออกไปหมดแล้ว ตอนนี้ที่นี่เหลือเพียงแค่ฉันกับนายสองคน” สควอโล่ในจอพูดต่อเรื่อยๆ “ถึงจะใช้กำลังคนที่มีทั้งหมดที่นี่ก็ไม่มากพอจะหยุดยั้งกองทัพนักฆ่าที่เยอะขนาดนั้นได้ หรือต่อให้จะเรียกระดมพลมา กว่าสาขาที่อยู่ใกล้สุดจะมาถึง มันก็คงจะสายเกินไป ดังนั้นย่อมไม่มีประโยชน์อะไรที่จะให้คนที่นี่ต้องมาตายอย่างไร้ค่าแบบนั้น”

แซนซัสเลิกคิ้วน้อยๆกับถ้อยวิจารณ์ในเชิงรบนั้น ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่าค่าหัวของเขาและไอ้ฉลามบ้ามีราคาขนาดไหน อย่างน้อยก็มากพอจะทำให้คนๆหนึ่งอยู่ไปได้สบายทั้งชีวิตนั่นแหละ ดังนั้นในยามที่บาดเจ็บเช่นนี้จึงย่อมมีนักฆ่าหวังมาตักตวงผลประโยชน์เป็นธรรมดา และเขาก็เข้าใจในสิ่งที่สควอโล่พูดดี และยิ่งเข้าใจในสิ่งที่หมอนั่นไม่ได้พูดว่าคนบาดเจ็บเช่นเขาไม่มีทางหนีรอดไปจากที่นี่ได้ แต่ที่เขาไม่เข้าใจก็คือทำไมไอ้สวะนี่ถึงยังไม่หนีไปกันเล่า?

“ก่อนอื่นขอบอกก่อนว่าพวกเราไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยสักคน เบลกับมาม่อนถูกขังอยู่ที่ฐานทางตะวันออก เลวี่ถูกขังเดี่ยวอยู่ที่ฐานในย่านไชน่าทาวน์ ส่วนลุสซูเรียยังนอนอยู่โรงพยาบาล ไม่อย่างนั้นไอ้พวกนี้ก็คงจะแห่กันมาที่นี่ทันทีที่ทราบข่าว แต่ก็อย่างที่ฉันบอก..” ฉลามหนุ่มยักไหล่ “ไม่จำเป็นต้องให้พวกนั้นมาตายอย่างไร้ค่า!”

ร่างในจอหัวเราะน้อยๆอย่างคล้ายรู้ทันในความสงสัยของแซนซัส ความสงสัยที่ว่า..

...ก็แล้วแกจะทำยังไงต่อล่ะโว้ย..?

“ฟังนะ แกคงจำได้ว่าห้องที่แกเป็นอยู่เป็นห้องนิรภัยเพียงห้องเดียวในปราสาทนี้ ผนังทั้งสี่ด้าน เพดาน พื้นทำมาจากวัสดุที่จะไม่มีวันถูกทำลายแม้จะถูกเผาก็ตามที ทางออกเพียงหนึ่งเดียวคือประตูห้อง แต่ฉันก็ได้จัดการล็อคกุญแจและทำลายกุญแจไปแล้ว”

“ไอ้สวะเอ๊ยยยยยยยยยยยยยยย”

แซนซัสลืมตัวเผลอด่าใส่จอทีวีเข้าให้ เมื่อเริ่มข้าใจถึงความคิดของอีกฝ่าย

“อย่างที่แกก็รู้ว่าเมื่อล็อคประตูบานนี้ก็จะไม่มีทางที่ใครจะเข้าออกได้อีก ยกเว้นแต่เพียงวิธีเดียวที่จะทำลายประตูได้ นั่นคือการใช้พลังไฟที่บริสุทธิ์ หรือก็คือ ไฟดับเครื่องชน ไงล่ะ!”

ฉลามหนุ่มยิ้มกว้างอย่างพออกพอใจกับความคิดของตนนัก

“ตอนนี้คนที่ใช้พลังไฟดับเครื่องชนได้ก็มีแต่รุ่นที่ 9 เจ้าหนูรุ่นที่ 10 แล้วก็แกเท่านั้น...และฉันก็ได้ส่งจดหมายไปบอกรุ่นที่เก้าแล้ว เชื่อว่ารุ่นที่เก้าฟื้นตัวเมื่อไหร่คงจะรีบมาพาตัวแกออกไปจากที่นี่ แต่ถ้าอยากออกไปก่อนหน้านั้นก็ลองเรียกไฟที่หายไปของแกกลับมาดูสิ” น้ำเสียงนั้นท้าทายปนเยาะหยัน ให้ร่างสูงที่ถูกมัดโกรธจนควันขึ้น ยิ่งร่างบางในจอยิ้มหวานกวนบาทาก็ยิ่งทำให้คันมือคันเท้ามากกว่าเดิมนัก

ไอ้สวะเอ๊ย คิดหรือว่าคนอย่างฉันจะยอมนอนรอให้ไอ้แก่หรือไอ้สวะที่ญี่ปุ่นนั่นมาช่วย เสียศักดิ์ศรีที่สุด!!

แซนซัสคิดขณะพยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากพันธนาการ ซึ่งก็ดูเหมือนคนในเทปจะคาดการณ์ไว้อยู่แล้วเมื่อเอ่ยต่ออย่างรู้ทัน

“ถ้าแกคิดจะแก้เชือกล่ะก็ ขอบอกว่าหมดหวัง! ฉันตั้งเวลาไว้แล้วว่าให้คลายออกหลังจากเทปนี้เล่นจบ 1 ชั่วโมง ไม่อย่างนั้นแกอาจจะลุกขึ้นมาทำบ้าๆอย่างเช่นปาแก้วใส่จอก่อนฉันจะพูดจบก็ได้”

ฉลามหนุ่มพูดด้วยเสียงระรื่นน่าถีบ

“อ้อ ฉันให้คนเตรียมอาหารมาไว้ให้นายแล้ว น่าจะพอกินได้สัก 3 เดือน ในตู้เย็นมีอาหารสดอยู่ด้วย แต่ไม่ขอแนะนำให้นายลงมือทำอาหารเองหรอกนะ” ร่างบางทำหน้าเบ้เมื่อคิดถึงรสชาติอาหารห่วยแตกปานยาถ่ายที่บอสเคยลงมือทำด้วยตัวเองมาแล้ว “น้ำไฟใช้ระบบดาวเทียมต่อให้บ้านพังก็ไม่ถูกตัด ทีวีเครื่องนี้ก็ต่อUBC เอาไว้แล้ว แถมมีห้องน้ำติดกันที่ข้างๆนี้อีก น่าจะอยู่ได้อย่างสบายนะ.”

เสียงในจอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อร่างโปร่งหันไปคุยเบาๆกับลูกน้องคนหนึ่งที่เข้ามารายงาน ก่อนจะหันกลับมา

“โทษทีว่ะ คงจะฝากคำพูดถึงแกได้แค่นี้แหละ เดี๋ยวฉันต้องไปจัดการปัญหาอะไรนิดหน่อย แต่เดี๋ยวจะกลับมานั่งอยู่หน้าห้องแก รอศัตรูก็แล้วกัน..” คิดไปคิดมาชายหนุ่มก็ทำท่าลังเลก่อนจะพูดแก้ “ที่จริงตอนแกดูเทปนี้ฉันก็คงนั่งอยู่หน้าห้องแกแล้วล่ะ แล้วแกก็คงจะมีคำถามสินะว่าทำไมฉันถึงยังไม่หนีไป..”

ถูกเผง!!

สควอโล่ยิ้มกว้างอย่างพอจะคาดเดาความคิดในแง่ลบสุดๆของเจ้านายได้ ตอนนี้แซนซัสคงจะสงสัยสินะว่าทำไมเขาคนนี้จึงไม่หนี ทำไมจึงไม่เข้าไปหลบในห้องด้วยกัน และทำไมจึงยังคงอยู่ต่อทั้งที่ได้ทำลายคำสาบานไปแล้ว

“ถ้าฉันหลบหรือหนี ศัตรูก็คงจะตามไปฆ่าพวกลูกน้องคนอื่นที่หนีไปหรือไม่ก็อาจจะตามไปฆ่าพวกเบลต่อ แต่พวกนั้นบาดเจ็บหนักมาก ไม่น่าจะสู้ไหว ดังนั้นฉันถึงต้องอยู่ที่นี่เพื่อทำหน้าที่สุดท้ายในฐานะรองหัวหน้าแห่งกลุ่มวาเรีย และในฐานะ..ลูกน้องสวะ ของแกไงล่ะ”

ร่างบางยิ้มระรื่นราวไม่ตระหนักต่อนัยคำพูดของตน การทำหน้าที่สุดท้ายนั้นแท้จริงแล้วก็คือการเป็นเหยื่อล่อเพื่อช่วยให้พรรคพวกปลอดภัยนั่นเอง แต่สำหรับตัวสควอโล่แล้วด้วยร่างกายที่บาดเจ็บหนักถึงเพียงนั้นย่อมไม่มีทางที่จะรอดไปได้..

“ไอ้ฉลามหัวเน่า! ฉันไม่อนุญาตให้แกทำแบบนี้นะ!!”

แซนซัสตวาดใส่จอทีวี แต่ก็ไร้ผลเมื่อนี่เป็นเพียงเทปเท่านั้น ตัวของสควอโล่จริงๆคงกำลังนั่งอยู่ยังหน้าห้องนี้ตามที่พูดนั่นเอง

“ฉันเตรียมกล้องวงจรปิดและลำโพงเอาไว้ทั่วปราสาทแล้ว นายสามารถดูได้จากที่นี่เลย...ดูแล้วจำไว้ว่าใครคือศัตรูของนาย แล้วพอหายเมื่อไหร่ค่อยไปกวาดล้างพวกมันให้ราบ”

ฉลามหนุ่มว่าก่อนจะส่งจูบให้ด้วยท่าทางยั่วเย้าที่ไม่มีวันทำให้บอสเห็นมาก่อน

“ลาก่อน บอส..ถ้าแกจะฟังคำแนะนำสุดท้ายของฉันบ้างล่ะก็..คืนดีกับรุ่นที่ 9 ซะ ตอนที่แกเจ็บหนัก รุ่นที่ 9 เป็นห่วงจนแทบจะมาเฝ้าไข้แกด้วยตัวเองเลย ท่านน่ะรักแกจากใจจริงนะโว้ย คืนดีกับพ่อแกซะเถอะน่า”

คำพูดสุดท้ายขาดหายไปพร้อมกับหน้าจอที่ดับมืดลง ทิ้งให้บอสแห่งวาเรียผู้กำลังได้รับการปกป้องจากไอ้สวะที่เขาเคยดูแคลนเสมอมาถึงกับแทบคลั่ง

...สควอโล่ แกกล้าดีอย่างไรถึงได้ทำแบบนี้? ทำไมแกถึงคิดจะเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่กันวะ..!!

ด้วยแรงบ้าเลือดที่ได้รับมาจากคำพูดของอวดดีของลูกน้องตัวแสบ แซนซัสรวบรวมแรงควายกระชากเชือกผสมใยเหล็กจนขาดได้สำเร็จ ก่อนจะถลาลงจากเตียงวิ่งไปยังตำแหน่งมุมห้องที่เป็นศูนย์ควบคุมกล้องวงจรปิดทั้งหมดในปราสาท

แซนซัสเลือกกดดูตำแหน่งกล้องหน้าห้อง และก็เป็นอย่างที่คิด..ไอ้ฉลามหน้าโง่นั่งอยู่ตรงนั้นด้วยสภาพร่างกายที่มีแต่ผ้าพันแผล ขาก็ยังเดินเขยก แล้วแบบนี้แกจะเอาอะไรไปสู้กับไอ้นักฆ่าพวกนั้น!?

“สควอโล่ ไอ้บ้าเอ๊ย!!!”

บอสแห่งวาเรียสบถกร้าว ปรารถนาที่จะตะโกนด่าให้อีกฝ่ายรู้สำนึกแล้วรีบหนีไป แต่น่าเสียดายที่เสียงมีเพียงจากฝั่งด้านนอกมา โดยที่แซนซัสไม่อาจจะส่งเสียงจากฝั่งนี้ไปด่าได้ ทว่า..เหมือนจะรู้ตัวว่าถูกแอบมอง ร่างบางที่นั่งหันหลังให้กล้องพลันหันกลับมาหาด้วยรอยยิ้มที่งดงาม..รอยยิ้มเฉกเช่นผู้ที่กำลังจะพบหนทางไปสู่โลกหน้า...

ฉลามหนุ่มชูนิ้วกลางใส่กล้อง เล่นเอาแซนซัสถึงกับแทบทุบจอมอนิเตอร์ด้วยความโกรธ

...จะตายห่- อยู่รอมร่อแล้ว ยังบ้าไม่เลิกอีกนะแก...

แลเห็นร่างบางในจอหัวเราะขบขัน ก่อนที่ริมฝีปากจะขยับพึมพำเบาๆ

“ฉันไม่ได้คิดจะตายหรอกน่า อย่าลืมสิว่าฉันคือเทพดาบรุ่นที่สองนะโว้ย!!”

สควอโล่ละสายตาจากกล้อง ถ้าเขาเดาไม่ผิดป่านนี้แซนซัสคงดูเทปจบแล้วและก็เป็นไปได้ที่หมอนั่นจะบ้าเลือดจนทำลายเชือกผสมใยเหล็กที่มัดเอาไว้ได้ และเพราะเหตุนั้นเองเขาจึงได้ตัดสินใจที่จะลองส่งคำพูดสุดท้ายไปหาคนที่สำคัญที่สุดในชีวิต

ทันใดนั้นเอง เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นบนทางเดิน แม้จะเป็นเสียงที่เบาแสนเบาแต่สัญชาตญาณนักฆ่าของสควอโล่ก็ไม่ปล่อยให้มันรอดผ่านไปได้

...มากันแล้วสินะ...

มือที่ถือดาบขยับช้าๆ ฉลามหนุ่มไม่คิดจะตามไปวิ่งฆ่าศัตรูอย่างที่ชอบเมื่อขาทั้งสองข้างคงจะไม่ให้ความร่วมมือกับความคิดนั้น จึงได้แต่จำต้องนั่งปักหลักอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ยอมเป็นฝ่ายรับเพื่อจะยืดชีวิตของตนออกไปให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้

<มีต่อค่า>

“น่าประทับใจจริงๆ” ชายผู้หนึ่งก้าวออกมาตามทางเดินพร้อมกับตบมืออย่างเห็นได้ชัดว่าเสแสร้ง “เลือกที่จะมารับมืออยู่เพียงลำพังอย่างนั้นหรือ สเพลฮี สควอโล่..แต่ว่าสารรูปแบบนี้จะทนสู้ไปได้สักกี่คนเชียว”

“อย่างน้อยก็มากพอจะเชือดแกได้ล่ะวะ ริคาร์โด” ฉลามหนุ่มตอบกร้าว ไม่คาดคิดเลยว่าหนึ่งในนักฆ่าที่มาจะมีเพื่อนสมัยมัธยมที่เคยถูกเขากระทืบอยู่บ่อยๆด้วย “ไม่เจอตั้งหลายปี ได้ยินว่าตอนนี้แกได้ขึ้นเป็นบอสของแฟมิลี่บ้านนอกของแกแล้วนี่”

ฉลามหนุ่มแขวะเสียงหยัน ให้ใบหน้าที่มีแผลเป็นพาดผ่านจากดวงตาถึงริมฝีปากแสยะยิ้มกว้าง ลิ้นแลบเลียออกมาเลียแผลเป็นเบาๆ

“รู้มั้ยว่าแผลเป็นนี้ที่ได้รับจากแกเมื่อ 8 ปีก่อนนั่นมันเจ็บขนาดไหน..ทุกคืน ทุกคืนที่ฉันเห็นแผลเป็น ฉันก็เห็นภาพที่กำลังสับแกเป็นชิ้นๆด้วย”

“ก็ถ้าเจ็บขนาดนั้นทำไมไม่มาซะตั้งนานแล้วล่ะวะ”

สควอโล่ถามเสียงหยัน ไม่รู้สึกผิดต่อรอยแผลเป็นที่กลายเป็นตราบาปบนใบหน้าของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ก็ใครใช้ให้ไอ้
หมอนี่แอบดูเขาอาบน้ำตอนอายุ 14 แถมยังเข้ามาในห้องน้ำแล้วพยายามแตะโน่นจับนี่อีกล่ะ แค่เขาทำแค่นี้มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ!

“เฮอะ ก็ใครใช้ให้แกไปซบอกไอ้แซนซัสล่ะวะ ในเมื่อไอ้หมอนี่มันมีอิทธิพลมากขนาดนี้ ถึงฉันอยากจะฆ่าแกยังไงก็ไม่มีปัญญาบุกเดี่ยวเข้ามาในรังวาเรียแล้วลากหัวแกออกไปได้หรอก”

“อ้อ เพราะงั้นไอ้สวะขี้ขลาดอย่างแกถึงต้องรอจนถึงตอนนี้สินะ” สควอโล่ผงกศีรษะด้วยทีท่าเข้าอกเข้าใจ

ปากของ ‘ไอ้สวะขี้ขลาด’ เม้มแน่น ก่อนจะเปลี่ยนเป็นแสยะยิ้มพร้อมกับโบกมือเบาๆ

“แกจะเรียกยังไงก็เรียกไป แต่จำไว้ว่าถึงเวลาของฉันบ้างแล้ว”

คนร่วมร้อยเดินออกมาตามสัญญาณ แต่ละคนถืออาวุธครบมือ ทั้งดาบ มีด ปืน แม้กระทั่งระเบิด ได้ถูกตระเตรียมมาเพื่อล่าค่าหัวของฉลามบาดเจ็บโดยเฉพาะ

“พยายามจับเป็น ฉันอยากเล่นสนุกกับมันก่อนแล้วค่อยเชือด”

ริคาร์โดสั่งพร้อมกับถอยไปด้านหลังปล่อยให้เหล่าชายฉกรรจ์นักฆ่าทั้งหลายก้าวเข้ามาแทนที่

“แล้วแกก็ยังคงเป็นไอ้สวะขี้ขลาดเหมือนเดิม!”

ฉลามหนุ่มยิ้มหยัน พร้อมกับตวัดดาบขึ้น ระเบิดถูกซัดออกไปจากตัวดาบอย่างรวดเร็วให้นักฆ่าสองคนแรกถึงกับตายคาที่

“ระวัง!!”

ริคาร์โดตวาดก้องเมื่อม่านควันจากระเบิดปกคลุมไปทั่วบริเวณ แต่สายไปเสียแล้วเมื่อฉลามร้ายเริ่มแยกเขี้ยว แม้จะเป็นฉลามบาดเจ็บ แต่ผลที่ได้รับก็ยังคงรุนแรงอยู่นั่นเอง

แสงสะท้อนจากตัวดาบตวัดแปลบปลาบไปทั่วราวสายฟ้า เสียงแผดร้องดังระงม หยาดเลือดไหลเจิ่งนองพื้นห้อง ท่ามกลางหมอกควันที่มืดมัวมีเพียงภาพของฉลามหนุ่มที่เห็นเพียงเงารางๆเคลื่อนที่ผ่านไปด้วยความเร็วสูงราวกำลังเริงระบำ

ใช่แล้ว..สควอโล่ คือ ฉลามร้ายที่กำลังสุขสันต์กับการเชือดเฉือนเหยื่อเป็นชิ้นๆในท้องทะเลกว้าง!

ริคาร์โดกัดฟันแน่น ขณะถอยหลบออกไปจากบริเวณนั้นอย่างรู้เชิง...ไม่จำเป็นที่เขาจะต้องเข้าไปยุ่งในตอนนี้ สู้รอให้สควอโล่อ่อนแรงก่อนแล้วค่อยจับตัวยังดีกว่า..ถึงหมอนั่นจะร้ายขนาดไหนแต่ก็มีเพียงลำพัง ย่อมไม่มีทางสู้กับนักฆ่านับร้อยเหล่านี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งแน่

มือกร้านยกขึ้นลูบรอยแผลเป็นบนใบหน้า แผลเป็นนี้ว่าเจ็บแล้วแต่ยังไม่อาจเจ็บสู้รอยแผลเป็นในอีกที่หนึ่งได้

..รอก่อนเถอะ สควอโล่ แก..ไม่มีทางหนีรอดหรอก!




ด้านหลังประตูที่มีการสู้รบกัน แซนซัสยังคงเฝ้าดูจอมอนิเตอร์ด้วยความกระวนกระวายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
นัยน์ตาสีเลือดตามติดทุกการเคลื่อนไหวของร่างบาง การฟันดาบตอบโต้แต่ละครั้ง เสียงปืนที่ดังขึ้นแต่ละครา ทำให้เขาพลอยตระหนกไปด้วย

...ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมถึงได้ห่วงไอ้ฉลามหัวเน่าขนาดนี้ ทั้งที่หากมันอยากตายก็ปล่อยมันตายไปสิ ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาเสียหน่อย แต่ไม่รู้ทำไมที่เขายังคงไม่อาจละสายตาจากร่างบางนั้นได้ รู้แต่ว่าห่วง..ห่วงเหลือเกิน..ห่วงจนแทบเป็นหวาดกลัวต่อความตายที่อาจจะมาเยือนได้ทุกเมื่อ...

“แกต้องรอดนะ ไอ้สวะ”

แซนซัสพึมพำเบาๆ ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ฝีมือของสควอโล่ แต่การสู้แบบหนึ่งต่อร้อยนี่มันก็มากเกินไป แถมสควอโล่ยังไม่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ดี หรือหากจะพูดให้ถูกแล้วเพียงแค่ไอ้บ้านั่นลุกขึ้นวิ่งได้ก็แทบเรียกได้ว่าเป็นการฝืนกล้ำกลืนถึงที่สุดแล้ว..แล้วแบบนี้จะเอากำลังที่ไหนไปสู้ได้จนตลอดรอดฝั่งเล่า

และก็เป็นไปตามที่คาด แม้ฉลามจะร้ายกาจเพียงใด แต่เมื่อตกมาอยู่ท่ามกลางฝูงปิรันย่ากระหายเลือดนับร้อย ก็แทบจะมีแต่หนทางพ่ายแพ้เท่านั้น

ผ่านไปสี่ชั่วโมง สควอโล่ก็เริ่มอ่อนแรง ขาทั้งสองข้างปวดตุบๆจนแทบบ้า แขนที่ถือดาบหนักราวถือเหล็กนับร้อยตัน ความเร็วที่ตกลงทำให้เหล่านักฆ่าเริ่มตั้งตัวติดและหันมาตีโต้กลับให้ร่างบางปรากฏรอยแผลจากคมดาบที่สีข้างอย่างรวดเร็ว

“ยอมให้จับเสียดีๆเถอะ สเพลฮี สควอโล่” หนึ่งในนักฆ่าตะโกนบอก

ฉลามหนุ่มผู้กำลังเอาหลังพิงกับประตูอย่างอ่อนแรงยังคงยิ้มหยัน ดาบคู่ใจถูกยกขึ้นช้าๆ

“ฝันไปเหอะว่ะ...”

“แอคแทคโก ดี สควอโล่!!”

แรงอัดอากาศจากหนึ่งในท่าถนัดของสควอโล่ สร้างสายลมที่คมกริบราวกับมีดขึ้นซัดใส่เหล่านักฆ่าชะตาขาดที่ต่างก็ประมาทและลำพองใจจนเกินไป ให้สายลมเหล่านั้นกระแทกใส่ร่างกายและตัดแยกตัวออกเป็นชิ้นๆ

เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว เศษเนื้อเศษอวัยวะกระจัดกระจายอยู่เบื้องหน้าชายที่กำลังยิ้มหวานราวพญามัจจุราช..ชายที่บัดนี้ร่างทั้งร่างแทบถูกชโลมด้วยเลือดทั้งจากของตนเองและของศัตรู

“แน่จริงก็เข้ามาอีกสิวะ”

คำท้าทายของมัจจุราชที่เพียงดาบเดียวที่ลงมือเต็มกำลังก็สามารถพรากชีวิตนักฆ่ามือดีไปหลายศพสร้างความหวั่นเกรงให้แก่คนอื่นไม่น้อย ให้ต่างก็ได้แต่รีๆรอๆทั้งไม่กล้าบุกเข้าไปและไม่อาจถอยออกมา

สควอโล่ถือโอกาสที่ศัตรูมัวแต่ลังเล หยุดพักหอบหายใจโดยพยายามสะกดกลั้นอาการไว้ไม่ให้ใครได้รู้ว่าสภาพร่างกายของตนแย่เพียงใด มือที่ไม่ได้ถือดาบกดแน่นลงบนปากแผลที่สีข้างซึ่งเลือดกำลังไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

...ไม่นึกเลยว่าจะโดนเล่นงานเร็วขนาดนี้...

ฉลามหนุ่มคิด แม้จะคาดเดาไว้อยู่แล้วว่าไม่อาจหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บไปได้ แต่ก็นึกไม่ถึงจริงๆว่าเพียงการพลั้งเผลอไปชั่วขณะจะทำให้เกิดบาดแผลถึงเพียงนี้ และเป็นบาดแผลที่ฉกรรจ์พอจะทำให้เขาล้มลงเสียด้วย...

...ถึงยังไงก็ต้องทนอยู่ไปให้ถึงค่ำวันพรุ่งนี้ก็ยังดี...

สควอโล่คิดอย่างไม่เจียมตัวว่าหากเลือดยังคงไหลไม่หยุดเช่นนี้ เขาก็คงได้ไปเฝ้ายมบาลภายในคืนนี้เสียด้วยซ้ำ..อย่าว่าแต่จะถึงพรุ่งนี้เลย เพียงแค่นี้ขาทั้งสองข้างก็แทบจะรับน้ำหนักไว้ไม่ไหวแล้ว

อาการสั่นที่ขาของฉลามหนุ่มแม้จะเล็กน้อยเพียงใด แต่ก็ไม่อาจหลุดรอดสายตาของเหล่านักฆ่ามืออาชีพไปได้ ให้ทั้งหมดพากันชำเลืองมองอย่างส่งสัญญาณแวบหนึ่งก่อนที่จะดาหน้าบุกเข้าไปอีกครั้ง

ทว่าตอนนั้นเองสควอโล่ที่พริ้มเปลือกตาลงราวเหนื่อยล้าทั้งกายใจพลันลืมตาขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาคู่สีฟ้าโชนแสงกล้าเมื่อดาบฟาดฟันด้วยหนึ่งในท่าไม้ตาย

ซันนา ดี สควอโล่!!

เหล่านักฆ่าเคราะห์ร้ายล้มลงราวใบไม้ร่วง เมื่อเพลงดาบที่บ้าคลั่งแทงใส่ตำแหน่งหัวใจของแต่ละคนอย่างแม่นยำ แท้ที่จริงแล้วสควอโล่แสร้งทำเป็นเหนื่อยอ่อนกว่าปกติเพื่อให้เหล่าศัตรูตายใจและบุกเข้ามาในระยะที่ดาบของเขาเปล่งพลังได้ถึงขีดสุด ดวงตากระหายเลือดของฉลามร้ายกวาดหาริคาร์โดท่ามกลางฝูงนักฆ่า แต่น่าเสียดายที่หมอนั่นราวจะรู้ตัวว่าเป็นเช่นนี้จึงได้หลบออกไปจากบริเวณนั้นเสียนานแล้ว

“ไอ้ขี้ขลาดเอ๊ย..”

สควอโล่สบถด่าอีกฝ่ายเท่าที่พอจะมีแรงเหลือ ดวงตาสีฟ้ากวาดไปยังนักฆ่าร่วมร้อยที่บัดนี้เหลืออยู่ไม่ถึงครึ่ง กลยุทธ์การใช้หลังยันประตูไว้เพื่อช่วยผ่อนแรงในการทรงกายดูจะได้ผลดีพอดู เสียอย่างเดียวคือขาของเขาไม่อาจทรงกายได้มากพอที่จะก้าวออกไปและเข่นฆ่าศัตรูให้สิ้นนี่สิ..

ฉลามหนุ่มถอนใจเบาๆ สะบัดคราบเลือดที่ติดอยู่บนดาบให้กระเซ็นออกไป ก่อนจะถามเหี้ยมเกรียม

“เอ้า ใครจะเข้ามาตายเป็นตัวต่อไปล่ะวะ?”

.......................................................................................

.............................................................

................................

TBC.

อ๊าาาาาาาา
สุดยอดดดดดดดดดดดด
สควอโล่ต้องรอดสิ นะนะนะนะนะ ต้องรอดกลับมาอยู่กับบอสเซ่!!!!
T T
ไอ้เพื่อนสมัยก่อน.....แบบว่า แก ไม่ ตาย ก็ บุญ แล้ว นะเฮ้ย!!!!!

หลามไม่ตายง่ายๆหรอกน่า!!

ป๋า รีบหายบ้าแล้วออกมาช่วยได้เร๊ว.. เจ้าคนที่ถูกขังอยู่นั่นก็เหมือนกัน!.. แอบกลัวว่าถึงน้องหลามฆ่าเรียบเจ้าเพื่อนเลวนั่นก็มาคาบไปทีหลังอยู่ดี กรี๊ด ป๋าแสนมาช่วยด่วน=[]=''(ใครจะSMก็มีแต่ป๋าเท่านั้นแหละ อย่าให้ตัวประกอบขโมยซีน!)


เทพกระบี่รุ่นที่สอง อย่าพึ่งสืบตำแหน่งให้รุ่นที่สามเลยน่า..

บีบคอคุณแสง แกต้องไปช่วยน้องหลามน้า~~~~~~อ๊ากกกกกก น้องหลามอย่าตายน้า T^T
(คุณแสง :: ไม่ใช่ว่าไม่อยากออกแค่ตรูออกไม่ได้โว้ยยยยยยย โฮกกกกกกก)

ตอนต่อไปขอเลือดเยอะๆ(อย่าให้น้องหลามเสียเวอร์จิ้นน้า)

ว้าว~ท่าน Muk อัพเร็วมาก~ ชอบๆๆๆ

สควอโล่สู่เขา~! สู้ต่อไปสควอโล่ และท่าน Muk ก็สู้ๆนะค้า