•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

title : Blind on you
paring : D18
rate: R-12 (จะสรรหาเรททุเรศไปไหนคะอีส้ม!!!)
Quest’s Owner : Sokiss
note : ส้มรักเคะซึนเสะเนียนทาสว่ะค่ะ!




รู้ถึงไหน อายเขาถึงนั้น
คนอย่างฮิบาริ เคียวยะ ถูกหลอกในวันธรรมดา!


....
“ตาบอดเหรอ ?”


“ครับ เพราะแพ้พิษ Tsundere Erotictoxy DH1218 เข้าไปน่ะครับ”


“อะไรนะ ?” ใบหน้าสวยหันควับ เพราะสำเนียงอิตาลีที่โรมาริโอ้พูดนั้นไม่ชัดเอาเสียเลย ผนวกกับไอ้ม้าบ้านี่ก็มานอนตาบอดอยู่บนเตียง แถมต่อให้มันปิดตายังไง ก็ยังมองเห็นหน้าโง่ๆชัดเสมอ


“ชื่อพิษน่ะครับ มันไม่ร้ายแรงอะไรหรอกถ้ามันไม่ลามขึ้นไปที่ตา” นัยน์ตาสีดำสนิทของลูกน้องคนสนิทหลุบมองชายหนุ่มที่นอนแผ่อยู่บนเตียงอย่างเศร้าสร้อย


“...ถ้าเป็นฉัน ฉันจะฆ่าตัวตายตั้งแต่ตอนที่รู้ว่าตาบอด” ร่างสูงที่นอนอยู่ไหวน้อยๆเพื่อลุกขึ้นนั่ง มือใหญ่โบกน้อยๆทั้งๆที่ไม่รู้ว่าโรมาริโอ้อยู่ตรงไหน แต่ลูกน้องก็รู้งานออกไปเหลือทิ้งไว้ให้บอสอยู่กับคนที่เป็นทั้งชีวิต


เสียงประตูไม้ปิดสนิทเงียบลง ดีโน่จึงเริ่มที่จะขยับริมฝีปากพูด


“ทำไมเคียวยะถึงคิดจะฆ่าตัวตาย ทั้งๆที่ร่างกายยังใช้งานได้อยู่อีกล่ะ” มือใหญ่ยกขึ้นควานป่ายปะไปทั่ว ก่อนจะไปสัมผัสโดนกับมือบาง แล้วเขาก็กอบกุมเอาไว้เสียแน่น


“เพราะตาที่มองไม่เห็น มันไร้ฆ่าเหมือนตัวหมากที่ถูกรุกฆาต” มือใหญ่ตวัดโอบอ้อมที่กลางแผ่นหลัง ให้ร่างบางซวนเซเข้าหา และนั่นมันก็ได้โอกาสที่เขาจะซุกซบใบหน้าลงไปกับหน้าท้องของอีกฝ่าย ปลายจมูกโด่งรั้นเสียดสีถูไถให้ต่ำลง แต่ก็ต้องหยุด เมื่อสัมผัสเจ็บแปลบมันแล่นริ้วบนหน้า


“เดี๋ยวนี้หัดหยิกแล้วเหรอ .. นับวันเคียวยะชักจะเหมือนราชินีแล้วน้า”


“จะหุบปากหรืออยากจะขาดแขนขาดขาด้วยล่ะ ดีโน่!”


“ทุกวันนี้ก็จะขาดใจอยู่แล้ว” ร่างสูงกว่ากอดรั้งเอวบางเอาไว้ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนให้ร่างบางทาบทับมาบนร่าง สัมผัสซุกไซร้ไปกับไรผมนิ่ม “.. คิดกันไปเองทั้งนั้น .. ใครว่าไม่เสียใจล่ะที่ตาบอด .. เจ็บจะตายไม่ได้เห็นหน้าเคียวยะ .. คิดว่าแค่เสียงมันจะไปช่วยอะไร”


ศอกแหลมๆกระทุ้งตรงลิ้นปี่ แต่ก็ไม่ได้สร้างความสะเทือนแก่ดีโน่ ฮิบาริเพียงแค่ต้องการจะยันกายขึ้น


“แต่ก็ยังไม่คิดอยากจะตาย .. เพราะพอคิดถึงหน้าเคียวยะเวลาร้องไห้ขึ้นมา ในนี้มันก็เจ็บสุดๆเลยล่ะ” ในนี้ที่ว่ามันอัดแน่นไปด้วยคนคนเดียว .. ทั้งชีวิตของฮิบาริถูกดีโน่จับใส่ใจเอาไว้ทุกเวลา


เพราะตาบอดมองไม่เห็น คนงามถึงกล้าที่จะหน้าแดงไม่อายใคร .. แล้วยอมปล่อยให้ขอบตาตัวเองแดงริ้วๆ รู้สึกปากมันกระตุกถี่ๆลมหายใจติดขัดเหมือนคนกำลังจะร้องไห้


“ใครจะบ้าไปร้องไห้กัน ไอ้ม้างี่เง่า!” มือบางตบฉาดเข้าไปที่แก้มแน่นๆ ก่อนจะกระทุ้งศอกถองเข้าไปที่ลิ้นปี่ให้ร่างสูงจุกแทบดิ้น แล้วตวัดตัวผละออกมาปิดประตูปึงปังเสียงดัง


ร่างบางทรุดนั่งพิงประตูเหมือนคนหมดแรง ฝ่ามือที่เคยกรำแต่อาวุธยกขึ้นมาลูบใบหน้าตนเองอย่างอ่อนล้า ก่อนจะสะดุดลมหายใจตัวเองถี่ๆ รับรู้ได้ถึงหยดน้ำเล็กๆแม้ไม่อยากจะยอมรับว่ามันคือน้ำตาก็ตามที


.. ก็ไม่ได้ เย็นชาถึงขั้นที่เขาบอกรักแล้วจะไม่รู้สึกอะไรนี่นา ..
เคียวยะเนี่ยน้า .. ปากแข็งจริงๆ




“คุณเคียว!! หยุดเถอะครับ!” เสียงคุซาคาเบะตะโกนลั่นไปเกือบจะทั่วทั้งคฤหาสน์คาบัคโรเน่ ลูกน้องผมทรงทรีเจนต์รีบปรี่เข้ามาล็อกแขนนายผู้เอาแต่ใจไว้ ขณะที่แม่บ้านก็รีบมาปิดยกหม้อต้มที่กำลังเดือดปุดๆฟองลอยฟอดหนีเสียก่อนที่เตาแก๊สไฟฟ้าจะได้แตกร้าวเปลี่ยนใหม่


“อย่ามาจับตัวฉัน!” สะบัดทีเดียวหลุด ชายแขนยูกาตะฟาดเข้าไปที่หน้าโหดๆนั่น แต่เป็นที่รู้กันดีว่าแท่งเหล็กของทอนฟาได้ซ่อนเอาไว้ข้างใน ..มันเลยกลายเป็นชายแขนยูกาตะที่เจ็บที่สุด


“พวกเธอก็เหมือนกัน ถ้าไม่อยากเป็นแบบมันก็ถอยออกไป”


“.. ไม่ได้นะคะ ถ้าปล่อยให้คุณเคียวยังทำเองแบบนี้ จะได้มีของเสียหายอีกแน่ๆค่ะ!”


“พังก็ซื้อใหม่ ช่างประไร หลีก!”


...

อยากจะแกล้งเขา ค่าเสียหายมันก็แพงหน่อยนะคะคุณดีโน่ ..



“หอมจังเคียวยะ ทำข้าวต้มมาให้เหรอ” ทันทีที่กลิ่นมันโชยลอดเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงเดียวดายก็ระริกระรี้ เหมือนสุนัขเวลาจะเจอเจ้าของ รอยยิ้มสดใสฉาบอยู่บนใบหน้าทำให้ฮิบาริรู้สึกผิดที่คิดจะฆ่ามันให้ตายขึ้นมาทันที


“ไม่ใช่ข้าวต้ม”


“งั้นก็ซุป”


“ไม่ใช่ซุป”


รอยยิ้มที่แย้มกว้างหุบฉับลง ก่อนจะบุ้ยปากน้อยๆแล้วบ่นอิดออด


“มันคงเป็นอะไรซักอย่างที่เคียวยะยังบอกไม่ได้ว่าคืออะไร เพราะเคียวยะทำ มันเลยอยู่ในสภาพที่ไม่น่าจะเรียกได้ว่าของกิน!”


“ม้าพยศ!”


“ก็เรื่องจริงนี่นา! ฉันจำได้ว่าครั้งล่าสุดที่เคียวยะเข้าครัว นายเอากีวี่มาทำเป็นน้ำเกรวี่แล้วย่างสเต๊กเนื้อแกะให้กิน!”


อยากจะเฉาะกบาลมันให้ร้าว!


ดีโน่รู้จักเขาดีเกินไป รู้ทุกอย่างว่าเขาทำอะไรมันจะเกิดอะไร รู้กระทั่งจุดอ่อนที่เขาพยายามลบ รู้กระทั่งสิ่งที่เขาไม่รู้..


“งั้นไอ้อาหารบำรุงกำลังนี่ก็คงไม่ต้องการ ฉันอุตส่าห์ปอกแครอทที่นายชอบ นั่งแกะกุ้งของโปรดของนาย ออกไปซื้อหนังสือทำอาหารสำหรับคนป่วยมา .. รู้แบบนี้ทิ้งมันไปซะดีกว่า”


“ไม่นะเคียวยะ!!” ม้าพยศวิ่งพรวดลงมาจากเตียง รวบเอวบางเอาไว้จน ‘ของที่คิดว่าใช่ของกิน’ กระเฉาะออกมาจากชามกระเบื้องเคลือบ รดไปบนเสื้อเชิ้ตสีขาวกระจ่างของคนตัวสูง


“โอ๊ย!! ร้อนๆๆ” วิธีปฐมพยาบาลเบื้องตนของม้าโง่ๆถือถอดเสื้อให้ไวที่สุด และวิธีที่ฮิบาริจะปฏิบัติให้ไวที่สุด คือทิ้งชามลงไปกับพื้น แล้วปรี่มาดูคนโดนของร้อนทันที


“บ้าเอ๊ย! ใครให้ให้นายพุ่งมาแบบนี้ล่ะ ลืมไปแล้วเหรอไงว่าตาบอดแล้วก็ซุ่มซ่าม!!” นัยน์ตาคู่เรียวกวาดจ้องไปบนแผงอกที่ขึ้นรอยแดงปื้น ตั้งแต่มัดอกกำยำมันแดงเป็นวงกว้างมาถึงที่หน้าท้องล่ำสำ


“ก็.. เคียวยะจะทิ้งของที่น่าจะกินได้ ที่อุตส่าห์ทำด้วยใจ ..”


“ฉันให้โอกาสพูดใหม่”


“ฉันเสียดายของที่เคียวยะปรุงด้วยใจ” ลิ้นดีโน่ลื่นเป็นปลาไหล ทำเอาคนที่นั่งอยู่ตรงหน้าตีสีหน้าไม่ถูก ร่างบางลุกขึ้นยืนช้าๆ ก่อนจะเรียกแม่บ้านมาทำความสะอาดเศษจานที่หกเรี่ยราด แล้วตนเองก็ไปหยิบกำละมังใบเล็กที่บรรจุน้ำแข็งมานั่งข้างๆดีโน่


“เคียวยะเนี่ย .. เป็นแม่บ้านขึ้นไปทุกทีแล้วเนอะ” หน้าสวยๆแดงเรื่อขึ้นอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะยกชายแขนยูกาตะสีที่ปากตัวเองบิดเบือนรอยยิ้มที่แย้มอยู่น้อยๆ


“หุบปากไปซะม้าพยศ” ผ้าชุบน้ำเย็นเช็ดตามรอยแดงไหม้บนแผงอกเบาๆ ใบหน้าน่ารักดูจะขะมักเขม้นอยู่เต็มตื้น..ดีโน่ลอบเห็น .. ลอบใจเต้นอยู่เงียบๆ



และความน่ารักนั่นก็คือยาพิษดีๆนี่เอง


พอดีโน่ยืนยันที่จะกิน ‘ไอ้สิ่งที่คิดว่าอาหารบำรุงกำลัง’ เขาก็สัมผัสได้ถึงรังสีความสุขที่แผ่ออกมาเงียบๆ และความซวยก็มาเยือนเขาทีละน้อย


รสชาติมันแย่เสียยิ่งกว่าน้ำกีวี่ราดบนสเต๊กเนื้อแกะเสียอีก!


แต่ .. เขาไม่มีสิทธิกระทั่งจะพูดคำว่าอิ่มแล้ว ถ้าฮิบาริไม่หยุดมือที่ป้อนเขาเรื่อยๆ ..


อา.. มันคงจะดีกว่านี้ ถ้านี่คืออาหารไม่ก็ขนมหวานรสเลิศล่ะนะ



เสียงช้อนกระทบจานเบาๆ เป็นตัวส่งสัญญาณอาหารที่พร่องหมดไปแล้ว ดีโน่ผ่อนลมหายใจออกมาหนักหน่วงก่อนจะรีบดื่มน้ำชามะนาวแก้เลี่ยนเฮือกใหญ่


“จะนอนเลยไหม หรือจะทำงาน ?”


“กี่โมงแล้วล่ะ”


“อีก 12 นาทีจะหนึ่งทุ่ม” มือกร้านกวาดไปข้างหน้า ก่อนจะสัมผัสที่แก้มเนียน อังความอบอุ่นให้ในต้นเหมันต์ที่อากาศเริ่มจะเหน็บหนาว


“อยากดูดาว..ที่ริมระเบียง พาไปหน่อยสิ”


“ตานายบอด” ดีโน่ขยับยิ้มบ้างๆ ก่อนจะเกลี่ยนิ้วมือไปบนริมฝีปากนุ่มของคนตรงหน้า


“เคียวยะก็เป็นตาให้ฉันสิ” ร่างสูงขยับลุกยืนจากเก้าอี้บุนวม จับข้อมือคนตรงหน้าเอาไว้แล้วใช้เป็นไฟในใจนำทาง อากาศเย็นชื้นกระทบผิวกายให้สดชื่น ดีโน่สูดลมหายใจลึกๆ นึกขอบคุณทัศนียภาพห้องนอนตนเองที่หันระเบียงเข้าหาผืนป่าและหุบเขา


“ถ้ามองเห็น .. ก็คงจะดีเนอะ” ศีรษะที่ปกคลุมด้วยกลุ่มผมทองเอนพังไปกับศีรษะอีกที่ที่อยู่ในตำแหน่งเหมาะเจาะพอดีจะอิงแอบ


สองมือที่จับประสานกัน อังความอุ่นให้แนบเต็มหัวใจ จนดีโน่เผลอคิดไปว่า ต่อให้ต้องตาบอดจริงๆก็ยังมีความสุขให้เห็นอยู่เรื่อยๆ


“นายไว้ใจ .. ให้ฉันเป็นดวงตาแทนนายจริงๆน่ะเหรอ” คนตัวเล็กเอ่ยเสียงเรียบ มือที่ถูกจับอยู่ขยับให้แน่นขึ้นกุมกระชับเหมือนไม่ให้ไปไหน


“สักวันฉันอาจจะรีดทรัพย์นายไป หรือทำพินัยกรรมให้นายเซ็นก็ได้”


“ถ้าเคียวยะจะทำ เคียวยะจะไม่มาสุงสิงกับฉันเป็นเจ็ดแปดปีแบบนี้หรอก”



เพราะเขาเองก็เอาความเชื่อใจทั้งหมดเป็นเดิมพันในความรักครั้งนี้




มันไม่ควรจะมีอะไรน่าอาย .. ทั้งๆที่คนตรงหน้าก็ตาบอดมองไม่เห็น..


ทั้งๆที่ยามปกติดีโนน่เห็นเขาทุกซอกทุกมุม จำได้แม้กระทั่งว่ามีไฝหรือรอยแผลเป็นที่ไหน


แต่เวลานี้เขาช่างอับอายจริงๆ รู้สึกเหมือนมีสายตาที่แสนเร่าร้อนโลมเลียเรือนร่างนี้อยู่เนืองๆ


“เคียวยะ ขอสบู่หน่อยสิ” มือใหญ่แผ่ออกไปข้างหน้า เพื่อควานหาคนตัวเล็กทั้งที่อ่างอาบน้ำมันก็ไม่ได้กว้างอะไรแค่อัดกันสองคนในนี้ไม่หายใจลำบากก็เท่านั้น


มือเรียวส่งสบู่เหลวที่ถือไว้ในมือให้อย่างเงียบเชียบชนิดที่ว่าจับไม่ได้เลยว่าอยู่มุมไหนของอ่าง


“ขอฟองน้ำขัดตัวด้วยสิ”


“ใช้อยู่ รอไปก่อน” ดีโน่แย้มรอยยิ้ม ก่อนจะแน่ใจแล้วว่าเป้าหมายอยู่ตรงไหน ก็ไม่รีรอที่จะถาโถมเข้าหา ทำให้น้ำในอ่างหายไปกว่าครึ่ง เนื้อตัวที่เปียกลื่นสัมผัสกันไปมาจนดีโน่ต้องรัดร่างบางแน่นๆไม่ให้ปลิ้นหลุดไปจากอ้อมกอดเสียก่อน


“ขัดหลังให้หน่อยสิคนดี” ดีโน่ขโมยจูบบนแก้มเรื่อๆไปเสียหนึ่งที ก่อนจะยึดเอาฟองน้ำขัดตัวมาไว้ในอานัติ “.. แต่จะขัดให้เคียวยะก่อนแล้วกัน”


ฟองน้ำสากแต่นุ่มไล้ไปทั่วแผ่นหลัง ดีโน่ค่อยๆนวดวนเบาๆคลึงเป็นจุดๆ พร้อมด้วยมืออีกข้างที่พาดอยู่ที่เอวเริ่มไล้หน้าท้องและบั้นเอวอย่างช้าๆกลืนไปกับจังหวะขัดหลังที่ทำเรื่อยๆ


ร่างบางแอ่นหลังเร่าเมื่อสัมผัสสากกดไล้แนวสันหลังจรดบั้นเอวรังความรู้สึกที่เสียววูบวาบในใจให้หวือหวา ริมฝีปากบางเม้มแน่น ไม่ยอมพูดอะไรและไม่ยอมให้เสียงที่แสนน่าอายหลุดออกมา


ดีโน่ไล้มือต่ำลงเรื่อยๆ ฟองที่ฟอดอยู่ค่อยๆจางหายเพราะน้ำชะล้าง ฟองน้ำขัดตัวเลื่อนไล้ไปตามเอวบางมายังหน้าท้องและวนรอบแอ่งสะมือ ให้คนตัวเล็กต้องเกร็งตัวแน่นหลับตาไม่รับรู้เรื่องราว


สัมผัสหยาบเขี่ยเม็ดสีสองเม็ดที่อยู่สูงขึ้นมาอย่างปัดแผ่ว ไม่จงใจบดขยี้ แต่อยากให้มันฉาบฉวย .. เพราะดีโน่รู้ดีว่าเวลาเคียวยะต้องการเขาเองนั้นมันน่ารักขนาดไหน


“พ..พอได้แล้ว” ดีโน่หยุดอย่างว่าง่ายจับฟองน้ำยัดใส่มือฮิบาริตามเดิมแล้วหันหลังให้จงใจปัดยอดอกอีกครั้งแล้วลอบยิ้มอย่างพึงพอใจ


หน้าสวยแดงเรื่ออาจเพราะน้ำที่อาบเป็นน้ำอุ่นก็เป็นได้.. หรือบางทีอาจเป็นเพราะคนตรงหน้าจงใจจะแกล้งเขา


นัยน์ตาคู่เรียวพิจรณาแผ่นหลังที่ตนคิดว่าเป็นสิ่งที่เห็นได้น้อยครั้งที่สุดและสนใจน้อยที่สุด..มันดูกำยำและพึ่งพาได้เสมอ


มือเรียวไล้ฟองน้ำไปช้าๆ พร้อมๆกับลูกไล้รอยสักที่ลามมาถึงข้างหลังอย่างเผลอไผล


.. อยากกอด.. และฮิบาริคงจะกอดจริงๆถ้าดีโน่ไม่สัพยอกหยอกล้อขึ้นมาให้หน้าแดงกว่าเก่า


“เคียวยะแต๊ะอั๋งเค้าเหรอ”


“บ้า!” น้ำเฮือกใหญ่สาดกระเซ็นใส่แผ่นหลังและเส้นผม ร่างบางกดมือหนักที่สุดแล้วลากฟองน้ำตั้งแต่ต้นคอยันสุดกระดูกสันหลัง ให้ดีโน่กระเด้งตัวขึ้นยืนร้องซี๊ดอย่างจงใจ


ร่างสูงหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับฮิบาริอีกครั้ง .. แต่คราวนี้สิ่งที่นัยน์ตาสองข้างจับจ้องได้คือน้องชายดีโน่ที่ยังสงบเสงี่ยมอยู่ในโอวาทเท่านั้นเอง


“บ้าก็รักใช่มั้ยล่า”


“ลามก!!!!!” มือเรียววาดตบประหนึ่งตบหน้าดีโน่แต่โลเคชั่นมันต่ำเกินจะเป็นใบหน้าหล่อเหลานั่น ปลายเล็บตวัดขูดน้อยๆให้เป็นรอยแดง ทำเอาพ่อคนไม่เคยคิดจะอายเรือนร่างถึงกับทรุดตัวนั่งลงไปในอ่างแล้วบิดตัวกุมเป้าเสียแน่น


“Ouch!” ถ้าใบหน้าเปลี่ยนสีได้ดีโน่คงมีทั้งแดงเขียวและซีดสลับกัน “ตบ..ตบ.. ผู้ชายที่ไหนเขาตบน้องชายกันบ้าง! .. อ่ะ ลืมไปเคียวยะเป็นผู้เคะ”


“ดีโน่!!!”


“จริงนี่นา! เจ็บนะคราวหลังไม่เล่นด้วยแล้ว คนสวยใจร้าย!”


“ดีโน่!!!!”


เสียงตวาดสุดท้ายที่ดีโน่เก็บปากเก็บคำลงไป ร่างสูงใหญ่มุ่ยหน้าน้อยๆ มือก็ลูบดีโน่จูเนียร์ประหนึ่งลูกน้อยที่กำลังงอแง


เสียงน้ำในอ่างดังซวบแล้วยุบลง ดีโน่หันหน้าไปทางที่เกร็ดน้ำกระเซ็นใส่ และถ้านึกภาพได้ มันก็คงจะเดจาวูเหมือนๆตอนที่ฮิบาริทักทายดีโน่คนน้องนั่นเอง


ติดแต่.. เคียวยะไม่รู้ว่าหลังม่านสีขาวนี่เขามองเห็นทุกๆอิริยาบท


อีกไม่นานหรอก.. เคียวยะจะต้องการเขา หรือไม่บางที อาจจะเป็นพฤติกรรมลับสุดยอดของคนคนนี้ที่ให้ตายยังไงก็ไม่มีวันทำให้เขาเห็น


“ฉันจะขึ้นแล้ว! นายอยากขึ้นก็เรียกแล้วกัน”


ร่างสูงยกแขนสองข้างก่ายขอบอ่างก่อนจะแหงนศีรษะพิงที่ก๊อกน้ำเบาๆ ก่อนจะหัวเราะใสออกมาให้ได้ยินแค่ตนเองเท่านั้น



บ้าที่สุด! .. คำบริภาษในใจของฮิบาริร่างบางเดินตัวเปล่าไปยังตู้เสื้อผ้าไม้โอ๊ค ก่อนจะเปิดมันอย่างกระฟัดกระเฟียด


แขนเรียวเอื้อมไปหยิบยูกาตะออกมา แต่ต้องชะงักเมื่อสายตาชำแลเห็นกระจกเกาที่ติดอยู่กับประตูตู้ คนมองมองเงาตัวเองอย่างกระดากอาย


ทั้งใบหน้าที่แดงราวจับไข้ ทั้งยอดอกที่ชูชันตึงแน่น .. ทั้งแก่นกายที่ขยับไหว


ทั้งหมดนั่นมันก็เพราะดีโน่!




จะว่าไป.. ร่างกายนี่มันยั่วยวนดีโน่ขนาดที่ว่าอยู่กันมาเจ็ดแปดปีไม่มีเบื่อขนาดนั้นเลยหรือ..


ฮิบาริชักเห็นด้วยนิดๆ กระทั่งตัวเขาที่มองเงาตัวเองยังอดใจเต้นไม่ได้ ขณะที่มือเรียวกำลังจะทำอะไรที่ผิดพลาดพลั้ง เสียงดีโน่ก็ดังลอดออกมาจากห้องน้ำเสียก่อน


“เคียวยะ.. ทูนหัวจ๊ะสามีจะขึ้นจากอ่างแล้วนะ!”


“ดีโน่ คาบัคโรเน่!” ประตูตู้เสื้อผ้าปิดดังลั่นทำเอาดีโน่สะดุ้งน้อยๆเหมือนกัน แต่รอยยิ้มขี้เล่นก็ยังเกลี่ยอยู่บนใบหน้า นั่งนิ่งๆรอการมาถึงของคนรัก



ร่าง บางที่นอนข้างๆพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมาเหมือนร้อนรนอะไรสักอย่าง และดีโน่ก็คงจะเหมือนกัน ก็ตลอดทั้งชีวิตเขาไม่เคยเลยสักครั้งที่จะเข้านอนไวกว่าห้าทุ่มโดยที่ตลอด ทั้งวันไม่ได้ใช้แรงงานอะไรให้เหนื่อยล้า


“เคียวยะ เลิกพลิกตัวได้แล้วน่า” ร่างสูงหันมารวบเอาร่างแน่นเนื้อไว้ในอ้อมอก มือกร้านป่ายแปะอยู่บนแผงอกและถ้าฮิบาริเข้าใจไม่ผิดดูเหมือนมันจะออกแรงบีบน้อยๆแต่ถี่ๆด้วย


“อยู่นิ่งๆสักพักเดี๋ยวก็หลับเองแหละ” ริมฝีปากหยักคมกดลงไปบนขมับ ก่อนจะมางับใบหูไล้ลิ้นวนให้ชุ่มแฉะ


ช่างเป็นคำพูดที่สวนกับการกระทำ..


“มันนอนไม่หลับ .. เหมือนลืมอะไรไปบางอย่าง” บางอย่างที่ว่าทั้งคู่รู้ดีที่สุด แต่ฮิบาริเลือกที่จะไม่พูดมันออกมาแน่ๆ และดีโน่เองก็จะไม่สนองจนกว่าคนตรงหน้าจะเลิกปากแข็ง หันมาปากตรงกับใจเสียที


“ลืมๆไปซะ หลับตา.. เดี๋ยวซักพักก็จะหลับ” ดีโน่ง้างขาขึ้นก่ายน่องเรียว ก่อนจะกดแนบร่างกายให้ลำตัวเสียดสีบั้นท้ายมนอย่างฉาบฉวย .. ดึงร่างบางเข้ามาให้แนบชิดแล้วไล้มือไปกับส่วนเว้านูน


ร่างทั้งร่างชาวาบ..เผลอเกร็งลมหายใจอัตโนมัติ และลึกๆอยู่ในจิตใจเคียวยะ หวังให้ดีโน่จับเขาพลิกตัวแล้วเสพสมกันก่อนจะนอนหลับไปในอีกชั่วโมงที่จะถึงข้างหน้า


“หลับไม่ลง” เสียงเอ่ยพยายามให้นิ่งเรียบที่สุด ร่างบางขยับสะโพกหนี ก่อนจะดังมือที่วางทาบอยู่บนแผงอกออกไปแล้วมุดตัวออกมาจากเตียงนอนเปิดไฟให้แสงสลัวน้อยๆ


“ฉัน .. ฉันจะลงไปอ่านหนังสือข้างล่าง!” เสียงประตูห้องเปิดและปิดลง ทิ้งไว้แต่ความอ้างว้างแต่เต็มตื้นอยู่ในใจดีโน่ คนตัวสูงนอนกอดหมอนข้างยิ้มอยู่คนเดียว .. ก่อนจะเผลอหลับลงในไม่ช้า




“อ..อืม” เสียงครางต่ำในลำคออย่างเคยชินเสมอเวลาที่ใกล้จะตื่น ดีโน่ยืดเส้นยืดสายแขนขาด้วยการกอดรัดร่างบางที่อยู่ในอ้อมแขนแน่นๆ ก่อนจะคลายออกเฮือกเดียวแล้วยันตัวขึ้นนั่งเกาหัวอย่างมึนๆ


ฮิบาริกลับมานอนตอนไหนเขาก็ไม่รู้ ..


นัยน์ตาที่หลบอยู่หลังม่านขาวมองโครงหน้าสวยที่หลับพริ้มก่อนจะเกลี่ยเส้นผมที่ลงมาปรกหน้านั้นออกไป แล้วก้มลงแนบริมฝีปากไปกับแก้มนุ่ม ก่อนจะเชยคางมนขึ้นแล้วจูบเบาๆไปบนริมฝีปาก ปลายลิ้นค่อยๆชำแรกลึกเลาะตามไรฟันไปเรื่อยๆ ก่อนจะกัดที่ริมฝีปากล่างอย่างมันเขี้ยว แล้วร่างที่ถูกขโมยจูบก็ลืมตาพรึ่บฟาดสันมือไปกับกระดูกไหปลาร้าเต็มแรง


“Ouch!” ดีโน่ตื่นเต็มๆตาก็คราวนี้


“นายนี่มันลวนลามได้ตลอดเวลาจริงๆ!”


“ใครว่าลวนลาม .. ฉันเพิ่งจะได้จูบเคียวยะครั้งแรกในสามวันมานี้เองนะ!”


“ลามก!”


“เอ๊า ! ลวนลามไม่ได้ ลามกก็ยังดีงั้นเหรอ เคียวยะเอาตรงไหนมาวัดกันที่ว่าลามกน่ะ!”


“ตรงที่นายจ..ฮึ้ย! ไม่พูดแล้ว!” น้ำหนักเตียงที่หายไปส่วนหนึ่งเพราะร่างบางลงมาจากเตียง ก่อนจะจ้วงจ้ำตรงไปที่ห้องน้ำ ตัดการสนทนาที่กวนประสาทยามเช้าไปเสียหมด


“จะบอกว่าตรงที่ฉันชอบจับนู้นจับนี่งั้นสิ ที่ฉันต้องจับต้องคลำเพราะตาฉันมองไม่เห็น เคียวยะนั่นแหละที่ลามก” เสียงมันดังกวนประสาทเข้าไปถึงในห้องน้ำมือที่กำแปรงสีฟันอยู่แทบจะหักมันได้


ผิด คิดผิดจริงๆที่สงสารมันเพราะตาบอด ตอนตาดีว่ากวนประสาทเขาแล้วมาเจอสภาพบอดนี่มันจงใจจะปั่นหัวเขาให้หมุนชัดๆ


.....แต่เขาก็แอบหวัง ว่าในกระแสคำพูดที่ดีโน่พูดมา มันจะรู้ถึงความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ภายใน



ฮิบาริไม่คิดจะพูดอะไรอีกนอกจากให้ความคิดอยู่กับตัวเอง ขณะที่มือก็ลูบเช็ดหยดน้ำตามเนื้อตัวดีโน่ให้แห้ง


แผงอก ..หัวไหล่ หน้าท้อง.. มือเรียวเฝ้าประพรมเช็ดหยาดน้ำด้วยใบหน้าที่แดงเรื่อ ทั้งที่ปกติเขาเห็นมันมาจนน่าจะชินตาแล้วแท้ๆ แต่หัวใจยังเต้นรัวประหนึ่งเด็กวัยรุ่นเมื่อแรกรัก


“ใจเต้นแรงเนอะ.. เคียวะยะ” มือกร้านทาบไปกับอก ก่อนจะแหวกสาบยูกาตะป่ายปะไปสะกอดยอดสีหวานแผ่วๆ ก่อนจะละออกมาไล้มือไปตามข้างลำตัว แล้วมาหยุดลงที่สะโพกบีบคลึงมันเบาๆ จนคนถูกลวนลามกัดริมฝีปากตัวเองแน่น


ร่างสูงใหญ่กว่าถาโถมนอนลงไปกับเตียง ดีโน่เกร็งหน้าท้องรับน้ำหนักร่างบางที่กดทับลงมา แต่ก็สติแทบเตลิดเหมือนกันเพราะนอกจากจะไม่มีอะไรกั้นระหว่างเคียวยะจูเนียร์กับกล้ามเนื้อดีโน่แล้วเคียวยะยังตื่นตัวอยู่เนืองๆ..


“ไม่ไหวแล้ว.. อย่าทำเหมือนไม่รู้ว่าฉันต้องการอะไรได้ไหม!”มือเรียวที่กดแนบอยู่บนอก ทุบอักทำเอาดีโน่สำลักลมออกมา


“ก็เคียวยะไม่พูด จะรู้เหรอว่าต้องการอะไร ทำอะไรไปก็ไม่เคยถูกใจอยู่แล้วนี่”มือใหญ่กว่ารวบสองข้อมือเอาไว้ทำให้ร่างบางเสียหลักลงมานอนพังพาบอยู่บนอก ดีโน่ยกท่อนขาขึ้นรัดบั้นเอวเอาไว้ให้แก่นกายที่ตื่นตัวน้อยๆสัมผัสแนบลึกไปกับหน้าท้องแข็งๆ ขณะที่ซอกคอกรุ่นกำลังถูกปั่นป่วนไปด้วยริมฝีปากหยักคม


“อ..อึ่ก”


“พูดสิ.. ต้องการอะไรก็พูดออกมา” กะโพกหนาเกร็งกระดกขึ้นแม้จะมีผ้าเช็ดตัวแนบอยู่แต่ก็ไม่สามารถจะปิดบังได้ สัมผัสแข็งขืนเสียดสีอยู่ที่ร่องบั้นท้าย ก่อนดีโน่จะไล้มือตามแนวสันหลังลงเรี่ยต่ำไปปั่นป่วนกลีบเนื้อนวล


“ไม่..ไม่พูด” ทั้งๆที่สติก็ใกล้จะคล้อยหาย .. เคียวยะไวมากกว่าปกติ ดีโน่รู้ซึ้งซึ่งเหตุผลทั้งมวล..ก็อยากจะแกล้ง นิสัยซึนเดเระแบบนี้ ถ้ามันมีมากเกินไปก็น่าหมั่นไส้อยู่เหมือนกัน


“ไม่พูด .. ไม่พูดก็ไม่พูด” นิ้วมือชำแรกเข้าไปภายในแค่เพียงข้อ ไม่สามารถจะสนองอะไรร่างมากได้มากไปกว่าความรู้สึกแน่นน้อยๆ


ข้อนิ้วที่ฝังอยู่ภายในขยับไหว มันไม่รู้สึกอะไร ไม่รู้สึกถึงจุดกระสัน ไม่รู้สึกถึงความเสียวที่เคยแล่นอยู่ในใจ


“อึ่ก..!” ริมฝีปากจิ้มลิ้มกัดเข้าไปที่หัวไหล่เป็นเชิงสั่งให้เลิกล้อเล่น แต่ขอโทษดีโน่ฉลาดพอที่จะทำเป็นไม่เข้าใจ Body language เขายังคงขยับข้อนิ้วเกี่ยวปากทางซ้ำๆ


ร่างบางที่แนบอยู่กับอกหอบหายใจแรงประหนึ่งเพิ่งวิ่งฝ่าสมรภูมิรบ มือเรียวยันแผงอกกว้างเอาไว้ก่อนจะหยัดตัวเหยียดตรง


“นายมันงี่เง่า!” หนึ่งประโยคที่มาพร้อมลูกตบหนึ่งฉาดที่ฟาดเข้ากับแก้ม ขาที่แนบไปกับลำตัวดีโน่ตวัดมาข้างหน้ายันวางพานยันหัวไหล่ทั้งสองของเขาเอาไว้ เปิดโชว์ภายในถึงความต้องการที่สั่งสม


ปลาย เล็บคมจิกลงไปบนยอดอกตนเอง ก่อนจะคลึงมันช้าๆจนเต่งแดง ยูกาตะที่ปิดไหลสองข้างเอาไว้หลุดรุ่ยมากองอยู่ที่ข้อแขนแลดูน่าพิสวาสเสีย จนอยากจะเลิกแกล้งเป็นคนตาบอดแล้วใช้สายตาที่ร้อนแรงลูบไล้ผิวกายนี้จนคนตรง หน้าอายละลายสักทีให้หายอยาก


“อา ..อา” นิ้วเรียวสวยแหวกยูกาตะขึ้น ก่อนจะจับที่ปลายยอดความปรารถนารูดไล้มันเสียจนน้ำเมือกใสแห่งการเตรียมพร้อมเกาะพราว


“อ๊า .. ด..ดีโน่” แม่เจ้าประคุณกำลังทำเขาคลั่ง มัสเตอร์เบรชั่นเต็มรูปแบบของเคียวยะที่เขาเห็นครั้งแรก ถ้าไม่แกล้งบอดชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีวันจะเห็น


นิ้วที่เล็กแต่เรียวกว่าเขา ค่อยๆแหวกช่องทางที่ปิดสนิทออกทีละน้อย และดีโน่ก็เฝ้าดูกลีบเนื้อนั่นกลืนกินนิ้วเรียวเข้าไปทีละข้อ จนต้องลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่


“อ..อ๊า อ๊า!” แค่แรกชำแรกก็เหมือนเคียวยะจะขาดใจ สองมือที่ปรนเปรอตนเองมันขยับโยกไหวรัวเร็ว จนดีโน่อดไม่ได้ที่ต้องเอื้อมมือขขึ้นไปบนคลึงยอดอกที่เต่งตั้งช่วยระดมความรู้สึกทั้งหมดให้แล่นริ้วมากองอยู่ที่จุดจุดเดียว


“ดี..ดีโน่ แรงอีก อีก อ๊า!!” เคียวยะเกร็งหน้าท้องเขาก็พร้อมเกร็งตามไปด้วย ร่างบางกระตุกอยู่บนเรือนร่างเขา ปล่อยให้เมือกขาวพุ่งฉีดติดอยู่บนหน้าท้อง


.. เคียวยะ.. หน้าเคียวยะตอนไม่ต้องเก๊กทำฟอร์มซึนเดเระมันเป็นแบบนี้เองเหรอ..


ฮิ บาริกล้าที่จะเผยอปากคราง กล้าที่จะห่อปากแล้วส่งเสียงที่เผ็ดร้อน กล้าที่จะกางขาประจันหน้าหาเขา .. เพียงเพราะเจ้าตัวเข้าใจว่าดีโน่ไม่มีทางเห็นไปมากกว่าที่จะได้ยินเสียงครวญ คราง


“ทนไม่ไหวแล้ว!!” ร่างสูงพลิกตัวเองรวดเดียวก็กดแนบให้ฮิบาริมานอนอยู่ใต้ร่าง ริมฝีปากคมบดเบียดจูบเข้าหาอย่างร้อนรน แต่มันก็หวานเคลือบความเจ็บแสบและคาวเลือดได้ชะงักนัก


“อื้อ!” ริมฝีปากเผยอหาออกซิเจน เสียงฟันขบกระทบทั้งเจ็บทั้งแสบแต่มันก็ทำให้ฮิบาริส่งเสียงซี๊ดซ๊าดหนักกว่าเก่า มือเรียวไล้ไปตามกล้ามเนื้อกำยำ ก่อนจะปาดวงปานสีเข้มให้ดีโน่ครางต่ำในลำคอ


“..ดีโน่ ดีโน่ อา” ขาเรียวที่ชันขึ้น ยกตวัดรัดสะโพกหนาให้แนบเข้ามา ผ้าเช็ดตัวหลุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครจะมาสนใจกับรายละเอียดปลีกย่อยตรงนี้ .. รู้เพียงแต่ตรงนั้นมันร้อน ร้อนเสียจนคนทั้งคู่แทบจะคลั่ง


ลำท่อนที่ผงาดผึงเสียดทับอยู่กับท่อนเนื้อที่เล็กกว่า เพราะน้ำรักเมื่อครู่ชะโลมให้มันลื่นมากพอจะเกิดเสียงให้ปั่นป่วนหัวใจ


“เ...เข้า..เข้ามา เข้ามาได้แล้ว!!”


“ครับ ครับ” มือใหญ่ปาดเอาเมือกที่เริ่มจะแห้งเกาะผิวมาไล้อยู่กับปลายยอดความตื่นตัวของตนช้าๆ ก่อนจะกดแนบมันให้ทะลวงผ่านช่องทางสวาทที่สั่นระริก


“ลึก..ลึกอีก” หน้าน่ารักเว้าวอนอ้อนขอ พอจะขยับสะโพกเข้าหาดีโน่ก็ถอยห่างออกไปหนึ่งจังหวะ ให้ส่วนหัวเสียบคาบำเรอแค่ความสุขตัวเองอยู่เท่านั้น


“ดีโน่... อึ่ก..” เล็บคมข่วนเข้าไปที่ต้นแขนทั้งสองข้าง ก่อนจะมาประคองใบหน้าให้แนบลงมากดจูบร้อนเร่า


“ต้องการฉันเหรอ..” ความโหวงเหวงมาเยือนร่างกายก่อนจะถูกเติมเต้มตื้นๆอีกหน ซ้ำๆ..


“ต้องการ..”


“แค่ไหน”


มือเรียวไล้ไปทั่วทั้งแผ่นอกกำยำ สะกิดหัวนมป้านทั้งสองข้างอย่างมือความหมาย แล้วไล้มือไปตามข้างลำตัวออกแรงกดสะโพกดีโน่ให้แนบลึกเข้ามาพร้อมทั้งแบะขากว้างให้แทรกสอดได้มากขึ้น


“มาก..”



“อ๊า!!!!” เสียงท่อนเนื้อเปียกเลือดดังกระทบกันปั่บๆ ร่างเล็กที่อยู่ใต้ร่างสั่นคลอนกระดกเอวรับอย่างงรู้จังหวะประสาน


ความร้อนภายในที่ชำแรกทะลวงเข้ามาปั่นป่วนสมองให้ขาวโพลนจนไม่สามารถจะหยุดตัวเองได้อีกแล้ว


มือเรียวป่ายปะข่วนที่หลังเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว ก่อนจะขยุ้มเอาเรือนผมสีทองแน่นจิกเอาผ้าพันแผลให้หลุดรุ่ยลงมา สัมผัสสากของผ้าพันแผลทาบทับอยู่บนริมฝีปากบางก่อนดีโน่จจะบดจูบซ้ำลงมาให้รสชาติจืดนั้นเจือไปด้วยความหวานที่ไม่อาจเทียบ แต่หัวใจเขาเหมือนนจะขาดรอนๆ..


“อ..อื้อ ฮื้อ!” ขาทั้งสองข้างถูกแบะออกกว้างจนหัวเข่าชนหัวไหล่ ดีโน่ถอดกายออกมาจนสุดสัมผัสเปียกลื่นอยู่ปลายปากทางแล้วดันกลับเข้าไปใหม่ แล้วถอนออกมาด้วยความเร็วมากพอที่คนงามสัมผัสได้ถึงความกระสันชั่วววูบ


“อา.. ดี..ดีโน่อ๊า!” เสียงครางกระเส่ากระชั้น เป็นสัญญาณบอกว่าฮิบาริไม่มีสติจะมากลั้นความปรารถนาที่ใกล้จะพวยพุ่งอีก


ดีโน่กดลำตัวลงไปเร็วและแรงกระชากออกอย่างไวที่สุด สัมผัสได้ถึงผนังภายในที่เริ่มเกร็งบีบรัดให้เขาถอนตัวไม่สะดวกอีกแล้ว


ฮิบาริใกล้จะกลืนกินเขาทุกหยาดหยด


นัยน์ตาสีน้ำตาลเหม่อลอยและพร่าไปด้วยความปรารถนา ริมฝีปากคมเผยอหอบเฮือกสุดท้ายก่อนจะครางต่ำในลำคอพร้อมเสียงกรีดร้องจากใต้ร่างแว่วหวาน ให้ร่างทั้งสองกระตุกเกร็งไปจนถึงสุดยอดของความหฤหรรษ์


“อา.. อึ่ก” เนื้ออ่อนนุ่มภายในบีบเกร็งดูดกลืนเขาจนหยดสุดท้ายที่ถาโถม ดีโน่ค่อยๆถอนกายออกมาอย่างแผ่วเบาให้น้ำเมือกขาวไหลย้อนอาบร่องบั้นท้ายแลดูเย้ายวน


“เคียวยะ.. รักนะ..” ริมฝีปากหยักพรมจูบไปทั่วไปหน้าเนียน ร่างบางยังนอนหลับตาหอบกระเส่า แต่พอถูกรุกรานก็ต้องอดเสียไม่ได้ที่จะปรือดวงตาที่ฉ่ำแฉะมองเจ้าของต้นเสียง


แต่ภาพที่ฮิบาริเห็นคือนัยน์ตาสีน้ำตาลเชื่อมที่ประกายสดใสมีชีวิตชีวาและที่สำคัญเขามองเห็นตัวเองในตาคู่นั้น


มือเรียวทดสอบง้างขึ้นจะจิ้มไปยังลูกกะตาใสแจ๋ว และมันก็เป็นอย่างที่เขาคิด ดีโน่มีการตอบสนองเหมือนคนตาดีปกติ มันหลับตาแน่น แล้วค่อยๆลืมมาเผชิญหน้ากับมารร้ายตัวน้อยๆของตนเอง


“อา.. ความแตกซะแล้ว”


“แก..หลอก..ฉัน” เสียงลอดไรฟันทุกคำพูด เคียวยะพยายามเค้าความน่ากลัวที่สุดเท่าที่ตัวเองจะหาได้จากร่างกายที่อ่อนล้านี้


“ฉันตาบอดจริงๆ..ก็ความรักเคียวยะมันทำให้ฉันตาบอด”


ฉาด!!!


หนึ่งมือสวยตบไปที่ข้างแก้มเหมือนเดิม แต่คราวนี้มันข่วนเอาเนื้อไปด้วยให้เห็นแต่เส้นเล็บทั้งสี่ที่ฝากรอยเอาไว้


“โธ่ ก็โรมาริโอ้บอกแล้วไงว่าเพราะพิษ Tsundere Erotictoxy DH1218ทำให้ฉันตาบอดจริงๆ!”


คนหน้ามืดถึงกับชะงักมือได้ เมื่อได้ฟังชื่อโรคชัดๆ .. ชัดมาก ชัดจนทะลุข้อครหาในจิตใจหมดแล้วซึ่งความสงสารม้าบ้ากามตรงหน้า


“พอเคียวยะเลิกซึน ฉันก็เลิกตาบอ.. อั๊ก!!!”


“เกลียดนายที่สุด!!!!”



ให้ตายสิ.. นี่เขาคงต้องตาบอดทุกครั้งที่เคียวยะบอกว่าเกลียด..





--- The end---
แด่น้องพลอยหวังว่าจะถูกใจนะ ดร๊วบๆ


มาโพสก่อนชีวิตจะหายจากอินเตอร์เน็ท ซีด

อีกนิด..

have a nice dreams กันนะคะทูนหัวทั้งหลาย

/me เลื่อนไปมองเรทอีกรอบ..

เรทฮูเนะสินะ 12 เนี่ย.. 555+


(เดาถูก...เดามั่วถูก...)

ทาสเนียนหื่นฮูเนะสุดยอด... อั๊ง~ รักพี่ส้มนะขอรับ~

เห็นเรทตอนแรกแล้วตกใจ

เลื่อนลงมาอ่านยิ่งตกใจกว่า

ชื่อโรคตอนแรกไม่เอะใจ พอลงมาสุดท้ายแล้ว อ๋อออ นี่เองสินะฮ่าๆๆ

ขอบอกคำเดียว....สุดยอดจริงๆคับ- -b

คารวะทั่นส้ม18ล้านรอบ

เห็นเรททีแรก รอบนี้ท่านส้มมาแปลก(โดนท่านส้มโบก)

แต่พอเลื่อนลงมา.....มันฮูเนะนี่เอง55+

เหมือนเรปบนครับตอนแรกไม่เอะใจชื่อโรค

แต่พอมาสุดท้ายก็เข้าใจ..มันเป็นแบบนี้นี่เองเนอะพี่โน่

คารวะด้วยคน

ถูกใจสิจะที่รักจุู๊บุๆๆ 5555555555555555+

แหม๋ ตาบอดทุกครั้งวที่เคียวยะบอก5555555555555+ว่าเกลียดหัวหมอนะพี่ส้ม

ว๊าก...พี่ส้ม
ชอบชื่อโรคที่โน่เป็นจังเลยค่า

เคียวยะทำของที่น่าจะเป็นอาหารให้ดี่โน่กินด้วยอ่ะ...

อ่านแล้วได้หลายอารมเลยค่า
แต่ที่ได้แน่ๆคือ อ่านไปก็นั่งยิ้มไปเลยค่า

ขอบคุณมากค่าพี่ส้ม
(ไปต่างจังหวัดให้สนุกนะคะ)

รักD18สุดชีวิตค่า

ท่านส้มสุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
เรท 12 นะเนี่ย หึ หึ
เนียนขั้นเทพจิงๆๆๆๆๆๆเลย
ท่านฮิ is so sexy เราชอบมากกกกกกกกก
แล้วก้อชื่อโรคสุดแสนจะประทับใจ

วิ่งมาอ่านฟิคส้มเป็นคนแรก เพราะกะว่าจะอ่านเรียงตามความฮูเนะของคนแต่ง กร๊ากก //หลบรองเท้า

การแกล้งตาบอดแก้นิสัยซึนเดเระได้จริงๆด้วย เหอๆๆ แต่หลังจากถูกจับได้อาจจะเอาชีวิตไม่รอดก็ได้นะดีโน่

เคียวยะคราวหลังอย่าำทำอาหารเลยนะ สงสารคนกิน ฮาา

ชื่อโรคก็บอกธาตุแท้ละม้าเอ๋ย

เรท R12 นี่มันเร้าใจสุดยอดครับทั่นส้ม

มัสเตอร์เบรชั่นเต็มรูปแบบ *ซับน้ำลาย*

ไม่เบื่อหรอกจ้ะ... ไม่เบื่อ...

ถ้าพี่ม้าเบื่อก็แสดงว่าเสื่อมแล้วสิครับท่านฮิ

แต่แกล้งตาบอดแล้วมันอิอ๊าง

เคะซึนปากแข็งแพ้ภัยตัวเองซะแล้ว

"ต้องการ... มาก"

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก


ขอบคุณทั่นส้มและพลอยจังคร้าบบบ

ความรักทำให้โน่ตาบอดดดด
แกล้งได้ดยอดฮูเนะมากโน่
เรทได้ใจมากคุณลูกเขย= =d
ปล.มัสเตอร์ไวเบรชั่นเต็มรูปแบบ....

“ครับ เพราะแพ้พิษ Tsundere Erotictoxy DH1218 เข้าไปน่ะครับ”

พี่ส้ม มันชื่อพิษแน่เรอะ ก๊ากก

“เดี๋ยวนี้หัดหยิกแล้วเหรอ .. นับวันเคียวยะชักจะเหมือนราชินีแล้วน้า”

เคะราชินี!!

rate: R-12 เนียนนนนน

พี่ส้ม ฮูเนะ!! อั๊งงงส์

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด มาสเตอร์เบรชั่น รักส้มมมมมมมมมมมมมมมมม

โอ้ยไม่ไหวแล้ว เซะกุซี่อะไรเช่นนี้ โน่*ของส้ม*มันหลับตาได้ยังไง ถ้าเป็นโน่*ของพี่*ถึงถูกขย้ำให้ตายก็จะจับมาขืนใจจนเสร็จเล้ย

ยั่วเมพมาก

เชืิอดกันนิ่มๆเลยฟิกเรื่องนี้

มันหวานน่าร๊ากก อ๊ากกกกก

ดีโน่เอ๊ยกำไรชีวิตแล้วล่ะงานนี้ เคียวยะทั้งซึนทั้งซื่อเลยยังไงก็ตามโน่ไม่ทันหรอก - -+

ว่าแ่ต่เรทมันผิดไม่ใช่เรอะ =A=!!

ม้าหลอกเด็กอีกแล้ว
ท่านฮิเร่าร้อนจนแ่ยกนอนตายไปเป็นแถบเลย

อ๊ายยยยยยย
ท่านฮิร้องแรงมากๆเลยยยยย
>/////<

พี่โน่แพ้พิษที่ชื่อสวยมากๆเลยนะเนี่ยยยย
55555555