Welcome
เนื่องจาก เราต้องการสกรีนคนเข้าฟอรั่ม Fiction/doujin และ YaoiLand ขอไห้ทุกท่านที่จะสอบเข้า ไปทำข้อสอบได้ที่ Vongola Test




Post new topic Reply to topic  [ 664 posts ]  Go to page Previous  1 ... 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 ... 45  Next

ซีรีย์ 3 อยากให้เป็นคู่ไหนคะ? หมดเขตเที่ยงคืน 26/4/08
B69 56%  56%  [ 61 ]
69B 44%  44%  [ 48 ]
Total votes : 109
Author Message
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 12:19 
User avatar
Joined: 12 Jan 2008, 13:34
Posts: 889
Location: มุมหนึ่งในห้องน้ำของแซนซัส
คึหึหึหึ ช่วงสอบนี่อารมณ์ SM ขึ้นกระจายดีจริงๆค่ะ อ่านหนังสือไปแล้วอดไม่ได้ ต้องมาแต่งฉากโกคุโดนทารุณ 55+

รู้สึกตอนนี้ความเห็นของคนอ่านจะแบ่งเป็น 2 ฝ่ายคือ สงสารโกคุ กะ สมน้ำหน้าโกคุ นะคะ ที่จริงมุกก็คิดตอนจบเอาไว้แล้วล่ะค่าว่าจะจบยังไง แต่หลังจากโพสตอน 3 ไปท่านคิวะเคยบอกว่าให้โกคุตายไปเลยดีกว่า สะจายยยย ทีนี้ก็เลยจะลองถามๆความเห็นดูนะคะว่าอยากให้โกคุตายมั้ย? ความเห็นของท่านอาจจะมีผลหรืออาจจะไม่มีผลก็ได้นะคะ ขึ้นอยู่กับว่าเหตุผลในการตายหรือไม่ตาย โดนใจมุกแค่ไหนน่ะค่า ^o^


ปล. ปุจฉาตอนที่ 4 มีคนตอบถูก 2 คนค่า คือ ท่าน Akuma_zokyO และท่าน sarail ค่ะ ขอยกคำตอบของท่าน Akuma_zokyO มาเฉลยนะค้า
คือ วิสัชนา : มันเป็นจำนวนวัน จาก 4 ปี 7 เดือน กับ 12 วัน ถูกต้องมั๊ยคร๊าบ ><//

โดยประมาณ 4 ปี = 365*4+1 (29กุมภา) = 1461 วัน

7 เดือน = 30*7 = 210 วัน อาจจะมีบางเดือนเป็น 31 ก็ +2 เป็น 122 วัน

1461 + 212 + 12 = 1685!!

มันบ้าจี้คิดจริง - -...
<<< ง่ะ แทงใจดำมุกดังฉึกเลย งี้มุกก็บ้าจี้คิดอะจิ ^o^


---------------------------
Story : Blessing of Moon (คำอธิษฐานแห่งดวงจันทร์)
Type : Fan Fiction from KHR
Chapter : 5
Rate : NC-17
Pair : 8059(27?)
Note : Dark DarK Dark
Warnning : มันดาร์คสุดๆ ดาร์มากๆ ดาร์คจนไม่รู้จะดาร์คไงแล้วค่า




[align=center]...หากนายปรารถนาชีวิตฉัน ฉันก็จะมอบมันให้โดยไม่ลังเล...[/align]



..แคร้ง..

เสียงโลหะกระทบกันปลุกให้ร่างบางค่อยฟื้นตื่น ดวงตาคู่สีมรกตพยายามเพ่งมองฝ่าความสลัวเลือนลางของแสงในห้อง

นี่มันวันที่เท่าไหร่แล้วนะ?

โกคุเทระถามตัวเองอย่างอ่อนล้า นับจากวันที่ยามาโมโตะรู้ความจริง การลงทัณฑ์ก็เริ่มขึ้นอย่างไม่มีวันจบสิ้น ความเจ็บปวดนานาชนิดถูกนำมามอบให้ด้วยรอยยิ้มที่แสนสุขสันต์บนใบหน้าที่หล่อเหลาปานเทพบุตรนั้น

เขาจำไม่ได้แล้วว่าตนเองหมดสติไปกี่ครา จำไม่ได้แล้วว่าถูกข่มขืนไปกี่หน และคงจะดีนักหากสามารถลืมเลือนไปว่าการได้หยุดพักนี้จะมีอยู่แค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น...

นิ้วเรียวยังคงชาจนแทบไม่อาจกระดิกได้ รสชาติของเครื่องช็อตไฟฟ้าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงตราตึงอยู่บนร่างกาย บาดแผลจากเปลวเพลิง น้ำร้อนลวก รวมไปถึงของมีคมมากมายเปรียบเสมือนแผลเป็นที่จารึกไว้อย่างไม่มีวันหายถึงความผิดบาปของเขา...

“ตื่นแล้วเหรอ?”

เสียงทุ้มเอ่ยถามราวสัญญาณเริ่มต้นของการลงโทษครั้งต่อไป ให้ดวงตาสีมรกตเหลือบมองไปยังชายหนุ่มที่ยืนอยู่ปลายเตียง ในมือถือวัตถุบางอย่างที่เป็นเส้นยาวๆคล้ายเชือกสีดำ

“............................................................”

“อยากรู้มั้ยว่านี่ไว้ทำอะไร?”

ร่างสูงเอ่ยถามพร้อมกับยกของในมือให้โกคุเทระเห็นชัดๆว่านั่นคือลวดหนามเส้นใหญ่ที่มีไว้สำหรับทำรั้ว ทว่าลวดหนามเส้นนี้ ตรงส่วนที่เป็นหนามยื่นออกมากลับถูกฝนจนคมกริบราวกับมีดก็ไม่ปาน...

แม้จะอยากเอ่ยถามเพียงใด แต่ความเจ็บปวดทั่วร่างกลับนำพาให้สมองด้านชา ร่างบางทำได้เพียงมองนิ่งๆด้วยดวงตาที่แห้งผากราวไร้ชีวิตจิตใจ ไม่แม้แต่จะขัดขืนเมื่อถูกกระชากร่างให้ถลาลงจากเตียงไปยืนอยู่กลางห้อง โดยมีลูกน้องคนหนึ่งของยามาโมโตะประคองไว้ ขณะที่อีกคนบรรจงมัดลวดหนามกับข้อมือทั้งสองข้างผูกขึงไว้กับขื่อบนเพดาน

..อย่างนี้นี่เอง..

โกคุเทระคิดพลางถอนใจเบา ร่างบางพยายามยืนหยัดด้วยแข้งขาที่อ่อนปวกเปียกให้นิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่เช่นนั้นลวดหนามที่มัดข้อมือเขาก็คงจะได้เกี่ยวเข้าไปในเนื้อสมใจยามาโมโตะเป็นแน่

ดวงตาคู่สีดำมองร่างที่ยังคงพยายามยืนหยัดอยู่ได้ทั้งที่ร่างกายท่วมไปด้วยเลือดจากบาดแผลมากมาย ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้เหล่าลูกน้องออกไปจากห้องได้

“ฉันจะคอยดูว่านายจะทนไปได้นานสักแค่ไหน”

เสียงของพญามารเอ่ยกลั้วหัวเราะ ร่างสูงเดินไปนั่งยังโต๊ะทำงานที่อยู่อีกมุมห้อง ก่อนจะลงมือเซ็นเอกสารโดยไม่สนใจโกคุเทระที่ยังคงพยายามฝืนที่จะยืนต่ออีก

...2 ชั่วโมงผ่านไป...

ขาเรียวเริ่มสั่นสะท้าน เช่นเดียวกับที่แขนก็สั่นระริก เมื่อความยาวของลวดหนามทำให้โกคุเทระต้องยกมือตลอดเวลาโดยไม่กล้าผ่อนทิ้งน้ำหนักมือลง...หากเป็นยามปกติ 2 ชั่วโมงก็อาจจะเป็นเรื่องเล็ก แต่หากเป็นยามนี้ที่ร่างกายจวนเจียนจะถึงขีดสุดแล้ว มันก็ราวกับนรกทั้งเป็นดีๆนี่เอง

“อึดใช้ได้นี่..”

เสียงห้าวเอ่ยขึ้น ยามาโมโตะผู้เริ่มเบื่อขยับเดินเข้ามาใกล้พร้อมเนคไทเปื้อนเลือดที่เคยใช้มัดปิดปากอีกฝ่ายมาแล้ว มือหนายกขึ้นเชยคางมน เมื่อมองสบเข้าไปในดวงตาคู่สีมรกตที่เขาชิงชัง

...ไม่ว่าจะทรมานสักกี่ครั้งหรือกี่หน นัยน์ตาคู่นี้ก็ยังคงทอประกายเศร้าโดยไม่มีความเคียดแค้นปรากฏแต่อย่างใด และนั่นก็ทำให้เขาหงุดหงิดเสมอ...

“ดูเหมือนว่าพวกเราจะไม่เคยลองท่ายืนมาก่อนเลยสินะ ถ้าไงก็มาลองตอนนี้เลยไหมล่ะ?”

คำถามนั้นทำให้ผู้พิทักษ์แห่งวายุถึงกับเบิกตากว้าง ร่างบางอ้าปากปฏิเสธ

“ไม่นะ..อุ๊บ!”

เนคไทเส้นเดิมถูกยัดเยียดเข้ามาในปาก พร้อมกับนิ้วเรียวที่ขยับมัดเป็นปมไว้ที่หลังศีรษะเรียบร้อย

“อย่าห่วงเลย ฉันไม่ทำให้นายผิดหวังแน่”

เสียงทุ้มเอ่ยแว่วหวาน ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับที่ฟันคมกัดลงบนแผ่นอกอย่างแรง

“อื้อ..อื้อ..”

เสียงครางอู้อี้ดังลอดออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อฟันที่กัดลงมานั้นไม่ได้เป็นไปเพื่อการหยอกล้อเฉกคู่รัก แต่เป็นการกัดที่ประสงค์จะเอาเลือดออกมาและฝากรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหายไว้บนกาย

“หึหึ อะไรกัน แค่นี้ก็เจ็บแล้วเหรอ? แล้วแกรู้บ้างมั้ยว่าสิ่งที่แกทำลงไปมันทำให้ฉันเจ็บกว่าหลายเท่า!”

ยามาโมโตะตะคอกใส่ มือขยับปลดซิปกางเกงก่อนจะยกขาเพรียวขึ้นแล้วสอดแทรกเข้ามาอย่างแรง

“อื้ออออออ!!!!”

เสียงกรีดร้องที่กลายเป็นเพียงแค่เสียงครางจากเนคไทที่มัดปากไว้สร้างความพึงพอใจให้แก่ชายหนุ่มเหลือแสน เมื่อเริ่มขยับโยกช้าบ้างเร็วบ้างตามความพอใจ โดยไม่สนว่าข้อมือของโกคุเทระจะถูกลวดหนามเกี่ยวเข้าไปหลายแผลจนเลือดเริ่มไหลซึมลงมาตามเรียวแขนอีกครา

ด้วยความเจ็บปวดที่มากเกินจะทนไหว โกคุเทระเริ่มพยายามถอยหนีแต่ก็ถูกมือหนาที่โอบกระชับรอบเอวไว้จับให้อยู่กับที่ รองรับการบุกรุกรุนแรงจนกระทั่งของเหลวสีขุ่นค่อยๆไหลลงมาตามเรียวขา...

“แกนี่มันเหมือนอีตัวราคาถูกไม่มีผิด!”

เสียงกร้าวกล่าวเหยียดหยาม เมื่อถอนกายออกแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าทำความสะอาดแก่นกายราวขยะแขยงต่อการเข้าไปอยู่ในตัวอีกฝ่ายนัก

“ฮึก..”

เสียงสะอื้นดังแผ่วเบา หยาดน้ำตารินไหลลงมาช้าๆ ให้ยามาโมโตะสบถอย่างขัดใจนัก...

ทั้งที่เขาไม่ควรจะนึกเห็นใจ แต่ทำไมพอเห็นน้ำตาของไอ้บ้านี่แล้วกลับทำให้รู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งกันนะ?

ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ร่างสูงก้าวยาวๆไปคว้าดาบชิงุเระโซเอนพร้อมด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนใหม่ก่อนจะเดินกลับเข้ามาใกล้อีกครั้ง

“ทีนี้แกก็จะได้เลิกถอยหนีซะที..”

ยามาโมโตะว่าเสียงขัน พร้อมกับที่ดาบในมือพลันปักลงบนเท้าของร่างบางตรึงติดกับพื้นห้อง

แกร๊ง แกร๊ง

เสียงลวดดังกระทบกันเมื่อร่างบางกระตุกอย่างแรงจนลวดเกี่ยวเข้าไปในเนื้ออีกหลายแผล ทว่าชายหนุ่มยังไม่สาแก่ใจ เมื่อหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมามัดบดบังดวงตาของโกคุเทระไว้

“ส่วนนี่ก็สำหรับสายตาน่ารังเกียจของแก!!”

สีหน้าเหยียดหยามปนรังเกียจคือสิ่งสุดท้ายที่โกคุเทระได้เห็นก่อนที่ความมืดจะเข้าบดบังดวงตา แต่ถึงกระนั้นมันก็อาจจะดีแล้วเมื่อเขาไม่ปรารถนาที่จะมองสีหน้ารังเกียจเช่นนั้นจากชายที่เขารักอีกต่อไป

นี่ยามาโมโตะ ถ้าฉันถาม..นายจะตอบไหมว่าสำหรับนายแล้วฉันเป็นอะไรมากกว่าอดีตเพื่อน หรือศัตรู หรือร่างที่ไว้รองรับอารมณ์ของนายรึเปล่า?

แล้วนายจะรู้บ้างมั้ยว่าฉัน..รักนายแค่ไหน?


คำถามสองข้อที่ชั่วชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสได้ถาม เอ่อล้นอยู่ในใจ ตลอดเวลายาวนานที่ถูกทรมานไม่เคยมีแม้สักนิดที่เขาจะเคียดแค้นหรือโกรธเคืองในตัวยามาโมโตะ เพราะนี่คือสิ่งที่เขาควรจะได้รับอยู่แล้ว

“เดี๋ยวฉันจะไปกินข้าวสักหน่อย คงอยู่เล่นกับนายไม่ได้”

เสียงทุ้มแว่วมาชวนให้โกคุเทระโล่งใจได้ไม่ถึงเสี้ยวนาที ผู้ทรมานก็พลันเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงใจดีอย่างเห็นได้ชัดว่าเสแสร้ง

“..แต่ไม่ต้องห่วงนะ ฉันมีของเล่นเตรียมไว้ให้นายระหว่างช่วงนี้แล้ว”

ขาดคำ อะไรบางอย่างที่เป็นแท่งเรียวๆก็ถูกสอดเข้าไปในช่องทางนุ่ม นิ้วเรียวขยับดันจนแน่ใจว่าสิ่งนั้นเข้าไปจนสุดแล้วจึงปล่อยมือออก

“เล่นให้สนุกล่ะ”

แว่วเสียงดัง กริ๊ก! ของอะไรบางอย่าง แล้วตอนนั้นเองแท่งที่อยู่ในกายก็พลันสั่นไหวรุนแรงจนร่างบางสะเทือนไปทั้งกาย

“อื้อ..ฮื้อ..อื้อ..”

ดวงตาสีดำทอดมองร่างที่บิดเร่าด้วยความเจ็บปวดอย่างพึงพอใจ เลือดหลั่งรินลงมาตามเรียวขา ข้อมือขาวถูกลวดหนามเกี่ยวจนเป็นแผลเหวอะหวะ ยิ่งดิ้นเท่าไหร่ยิ่งสั่นเท่าไหร่คมลวดก็ยิ่งบาดลึกและเกี่ยวเข้าไปในเนื้อมากขึ้นๆ

“อีกชั่วโมง ฉันจะกลับมา..โชคดีนะ”

ยามาโมโตะอวยพรด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะก้าวออกไปจากห้องโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองภาพของการทรมานอย่างหฤโหดนั้นซ้ำสอง!!

.

.

.

“ละ..ล้อเล่นใช่ไหมครับ?”

เสียงหวานถามพร่า ร่างเล็กปรากฏสีหน้าตื่นตะลึงต่อสิ่งที่เพิ่งได้รับฟัง

“นายได้ยินไม่ผิดหรอก..”

ร่างสูงที่นั่งตรงข้ามเอ่ยเสียงเย็น มือหนาวางแฟ้มเอกสารในมือลงบนโต๊ะทำงานโครมใหญ่ ดวงตาสีดำจับจ้องมองร่างเล็กที่ยังคงทำหน้าคล้ายไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูดกระนั้น

“จากบันทึกของยามหน้าคฤหาสน์เมื่อ 5 วันก่อนระบุชัดว่าไม่มีผู้บุกรุกหรือมีแขกภายนอกผ่านเข้ามาในคฤหาสน์ในวันนั้น เช่นเดียวกับที่ยามบริเวณปีกตึกวายุรายงานตรงกันว่าไม่มีคนนอกเข้ามา ดังนั้นก็เหลือแต่คนในวองโกเล่เท่านั้นที่จะเดินเข้าไปในปีกตึกวายุโดยไม่มีใครผิดสังเกตได้”

ฮิบาริอธิบายเสียงเย็น ดวงตายังทอแววหงุดหงิดเมื่อคิดถึงลูกน้องของใครบางคนที่บังอาจมาขัดขวางไม่ให้เขาเข้าไปดูห้องทำงานของเจ้าสัตว์กินพืชที่เป็นสถานที่เกิดเหตุนั่น

“หน้าห้องทำงานของเจ้าสัตว์กินพืชมีแต่รอยคราบเลือดและร่องรอยการต่อสู้ของสัตว์กินพืชชั้นล่าง แต่น่าแปลกที่ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ในห้อง มีเพียงคราบเลือดเล็กน้อยเท่านั้น ซึ่งน่าจะแสดงว่าไอ้หมอนั่นไม่ได้ต่อสู้หรือขัดขืนแต่อย่างใด”

“ทะ..ทำไมล่ะครับ? ทำไมโกคุเทระคุงถึงไม่ต่อสู้? ทำไมถึง..?”

“หมอนั่นก็คงจะมีเหตุผลของมันนั่นแหละ”

ฮิบาริตอบอย่างไม่สนใจเรื่องนี้นัก

“ที่สำคัญคือร่องรอยอาวุธของศัตรูที่ฉันพบจากประตูห้องทำงานที่ถูกทำลาย ปรากฏว่ามันน่าจะเกิดจากอาวุธประเภทดาบ และผู้ที่สามารถใช้ดาบฟันทำลายประตูหนาขนาดนั้นได้ ในวองโกเล่ก็มีอยู่เพียง 2 คน ซึ่งหนึ่งในนั้นอยู่อิตาลี ก็เลยเหลืออีกแค่คนเดียวที่อยู่ที่นี่ และน่าจะเป็นตัวการของเรื่องนี้”

ชื่อที่ไม่ได้เอ่ยออกมา แต่กลับชัดแจ้งในทุกความหมาย เมื่อคนเพียงคนเดียวที่ใช้ดาบเป็นอาวุธและมีฝีมือพอที่จะทำลายประตูที่สร้างจากคอนกรีตได้ อีกทั้งยังสามารถเดินผ่านเข้าไปในเขตตึกวายุอย่างง่ายดายนั้น มีก็แต่เพียง ยามาโมโตะ ทาเคชิ ผู้พิทักษ์แห่งพิรุณ เท่านั้น!!

วงหน้าหวานถึงกับเปลี่ยนสีเมื่อแทบไม่อาจยอมรับความจริงข้อนี้ได้ จะเป็นไปได้อย่างไรที่ยามาโมโตะผู้แสนจะอ่อนโยนคนนั้นจะเป็นตัวการที่ทำให้โกคุเทระคุงหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเช่นนี้??

“จะไปไหนครับ คุณฮิบาริ?”

สึนะตะโกนถามเมื่อเห็นร่างสูงขยับลุกขึ้นยืน หมุนกายจะก้าวออกจากห้อง

“การที่ผู้พิทักษ์ทำร้ายผู้พิทักษ์ด้วยกันเอง มันผิดกฏระเบียบของนามิโมริเวอร์ชั่นวองโกเล่ เพราะงั้น..ฉันก็จะไปสั่งสอนมันซะหน่อยยังไงล่ะ”

ฮิบาริตอบด้วยรอยยิ้มเย็น ทอนฟาในมือถูกดึงออกมาอย่างพร้อมละเลงเลือดสัตว์กินเนื้อที่ซ่อนตัวอยู่ภายใต้หน้ากากของสัตว์กินพืชรักสงบตัวนั้น

“นายไม่จำเป็นต้องไปด้วยหรอก อยู่ที่นี่แหละดีแล้ว”

สึนะยืนนิ่ง วงหน้าหวานทอแววครุ่นคิดอย่างหนัก ก่อนจะตัดสินใจได้

“ไม่ครับ ผมจะไปด้วย! ถึงยังไงผมก็เป็นวองโกเล่รุ่นที่ 10 เรื่องของยามาโมโตะกับโกคุเทระคุงเป็นเรื่องที่ผมสมควรรับรู้ด้วย”

“งั้นก็ตามใจ”

ร่างสูงว่าก่อนจะหมุนกายก้าวนำออกไป โดยมีร่างเล็กเดินตามมาติดๆ

...บางทีอาจจะถึงเวลาแล้วที่สึนะควรจะได้รู้นิสัยที่แท้จริงของลูกน้องตัวเองเสียที...

TBC. ตอน 6 อาจจะช้าหน่อยนะคะ กำลังเร่งแต่ง Blood rain อยู่ค่าตอนนี้ (แล้วอ่านหนังสือสอบล่ะ?? ^0^)
--------------------------------------------


Last edited by Muk! on 06 Mar 2008, 16:36, edited 1 time in total.

Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 12:20 
User avatar
Joined: 12 Jan 2008, 13:34
Posts: 889
Location: มุมหนึ่งในห้องน้ำของแซนซัส
กำๆ เนตห่วยจนเผลอโพสซ้ำกัน 2 ครั้งซะงั้น ขอโต้ดค่า


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 12:46 
User avatar
Joined: 03 Mar 2008, 15:36
Posts: 184
Location: หลังคาร้านซูชิ >w<
T[]To ง๊ากกกกกก

ยามะโหดร้ายยยยยยยยย

วิ่งไปกอดโกคุ.............

me// เจอยันออกมา


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 12:55 
User avatar
Joined: 20 Oct 2007, 19:11
Posts: 191
Location: ~ปราสาทของเบล~
คำถามที่ว่าอยากให้โกคุตายมั้ยหรอคะ?

รีนอยากให้โกคุตายค่ะ เพราะคิดว่าในโลกนี้คงไม่มีอะไรให้เค้ารักได้แล้วล่ะค่ะ
คิดว่าถ้าอย่างน้อยๆตายไปก็คงจะไม่ต้องทนอยู่เห็นคนที่เค้าเกลียดตัวเองอ้ะนะคะ แฮฮฮฮฮฮ


อ๊ายยยยย ฮิบะ!! มันต้องอย่างงี้เซ่!! กฏนามิโมริเวอร์ชั่นวองโกเล่!!
นายนี่มันผู้พิทกษ์คุณธรรม(?)ใช่ม๊ายยยยยยย กรี๊ดดดดดดดด
เอาเลยค่า รีนรอฉากบู๊!!!
แต่แหม.... อย่าให้ยามาโมโตะตายนะคะ โกคุตายคนเดียวก็พอ(?)

การี๊ดดดดด เรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นอีกแล้ว SM ค่า SM~

_________________
Image
Image


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 13:03 
Joined: 08 Dec 2007, 09:11
Posts: 173
แง๊ๆๆ ถึงเรื่องจะเริ่มเพราะโกคุก็จริง แต่เค้าก็ทำไปเพราะรัก
แต่ยามะทำไปด้วยความแค้น TT^TT โฮๆ

อ่านตอนนี้ยิ่งสงสารรร~

แต่ฮิบะนี่เจ๋งจริงๆ สุโก๊ยยยยยย 555+

อยากให้โกคุตายมั้ย ใจนึงก็อยากแต่อีกใจก็ไม่อยาก =w= สับสนกับตัวเองครับ


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 13:25 
Joined: 06 Feb 2008, 17:01
Posts: 167
Location: ซักแห่งบนโลก -O-
ทำไมยามะโหดร้ายแบบเน้ สงสารโกคุจับใจ T^T

อย่าให้โกคุตายเชียวน้า

แล้วท่านฮิไปตั้งกฏนามิโมริเวอชั่นวองโกเล่ตั้งแต่มะหล่ายย

รออ่านต่อปาย~


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 13:28 
Joined: 17 Jan 2008, 11:16
Posts: 995
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด

ท่านMuk! แมวดำขอโดดเกาะขาเจ้าค่ะ

ยามะดาร์กได้ใจขึ้นทุกที ><~~~!! แบบนี้สิแจ่ม เหอๆๆ

ทูน่าจะได้เห็นล่ะว่าพ่อหน้าเป็นจริงๆแล้วมีด้านมืดเหมือนกัน และแล้วความจริงทั้งหมด ความผิดอย่างเดียวของโกคุเทระก็จะแดง(รึเปล่า?)

รออ่านต่อนะคร้าบบบบบบบ

ปล.บลัดเรนสู้ๆนะขอรับท่านMuk! รออ่านอยู่คร้าบบบ เหมียววว

_________________
Walking this road,
Without you,
To remake forgotten promises
and meet you at roads end.

Faded Memories,
Reconstucted Memories,
A dream - a dream of you,
In a world without you.

The dream I see in the world without you,
Torn dream, like a memory from the far past,
I'd like to put it together,
With you...

*Credit : Kingdom Hearts II


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 13:30 
User avatar
Joined: 24 Sep 2007, 16:48
Posts: 281
Location: ชินเซนงุมิ
ตอบผิดถนัดเลยค่ะ!!!

นี่เราคิดตื้นไปสินะ =[]=

ยามะเพิ่มความโหดพรวดๆ สะจายยย

กำลังคิดว่าถ้าท่านฮิกะสึนะมาเจอโกคุในสภาพนั้นล่ะก็ บรึ๋ยยยยย



ส่วนที่ถามว่าอยากให้โกคุตายไหม?

อยากค่ะ อยากให้ตาย แต่ตายเพราะตายแทนยามะ ที่จะถูกท่านฮิลงทัณฑ์!! (เน่าเกิ๊นนน)

รอตอนต่อไปค่า

_________________
+++++++++++++++++++++++++++
Image

Fallin
g Down From Heavens....


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 14:30 
User avatar
Joined: 08 Oct 2007, 21:14
Posts: 798
อ่านแล้วอยากตบกะโหลกยามาโมโตะมากขึ้นทุกที ฮะ ฮะ ถือว่าท่านมุกตีโจทย์ยามะดาร์กได้แตกดีมั่ก!!! โชขอชมเรื่องนี้เรื่องนึงเลย เพราะไม่เคยอ่านดาร์กยามะเวอร์ชั่นไหนแล้วอยากตบมันเท่าเวอร์ชั่นนี้มาก่อน

in your eyes ของคิวะจังยังพอหยวนๆให้อภัย(ภาคแรก ภาคสองไม่ได้ย่ำอ่านเลย :lol: ) นั่นเขาดาร์กเพราะรัก โอเคแรงจูงใจมีมากมายเหลือล้น แต่อิเวอร์ชั่นท่านมุกนี่แบบว่า....เอิ่ม...ขอถามยามะหน่อยเถอะ โกคุเขาไปฆ่า your dad เหรอจ้ะ? -*- ทำอย่างกะโกคุเขาไปฆ่าล้างบางตระกูลซูซิเอ็งอย่างนั้น ล้างแค้นสาหัสสากรรจ์มาก มากซะจนอยากเชียร์ให้ท่านมุกแต่งโกคุที่รักของโชให้ตายๆไปซะ แล้วให้มันเป็นแผลฝังใจหมอนี่จวบจนชีวาวายไปเลย!!

อ๊ากกกกกกกกกกกกกก ท่านมุกผิดมากรู้มั้ยที่แต่งแล้วให้นังหัวไข่นี่อินได้ขนาดนี้เนี่ยยย~~~!!!!! จะสกิลฟูลไปไหนคะ!? กิ๊ซซซซซซ อ่านแล้วอยากเอาอีโต้ไล่สับ ทำเนื้อยามะเป็นหน้าปลามากุโร่!!!! >[]<// (แต่คงต้องฝ่าด่าน 18 อรหันต์แม่ยกยามะสินะ XD )

แต่ก็อย่างที่ได้บอกไป แค่ "อยากให้" ท่านมุกแต่งให้โกคุตายเฉยๆค่ะ เพราะงั้นเลยสรุปว่า "อย่าแต่ง" ให้โกคุตายเลยเน้อวววว เรื่องนี้โกคุเป็นลูกรักของโชมากมายนะคะ T^T อย่าให้ลูกโชตายเลย ส่วนยามะเองก็น่าจะได้รับการแก้ตัวถ้าเหตุการณ์ในอีกหลายตอนข้างหน้านี่จะทำให้หมอนี่รู้สึกว่า "โกคุเป็นคนสำคัญ" ขึ้นมาบ้าง~ ความตายไม่ได้แก้ไขอะไรเลย มีแต่สร้างแผลที่ลบไม่หายเปล่าๆ แถมถ้าตายไปแล้วโกคุก็ไม่เติบโตซะที ยามะก็อีกคน เอิ๊กส์~ =v=

โกคุเรียนรู้ที่จะรับผลกรรมแล้วก็ให้อภัยต่อทุกสิ่งที่ยามะทำแล้ว เพราะงั้นเอาแบบเรื่อง Bronze สิคะ แนวดาร์กเหมือนกัน ไม่มีใครตายสักคน แต่สุดท้ายเคะเรื่องนั้นก็ตัดใจทิ้งเมะคนรักของตนไปได้(เป็นเรื่องวายที่อ่าน ติดตามมานาน แต่พอเจอตอนจบแล้วอยากปาทิ้ง ณ ตอนนั้น แต่มาตอนนี้แล้วรู้สึกประทับใจมาก :lol: :lol: ) ความรักยังคงอยู่ไม่ได้หายไป ความทรงจำยังตราตรึงถึงความเจ็บปวดทุกอย่าง แต่ก็ตัดสินใจก้าวเดินหน้า มีชีวิตต่อไปเพื่ออธิษฐานต่อดวงจันทร์อีกครั้ง อิอิ

ส่วนยามะน่ะ กร๊าซซซซซซซซซซซซ อยากให้โดนโกคุพูดใส่เหมือนที่พระเอกในเรื่อง The Break up โดนนางเอกพูดใส่ตอนจบมากกกกกก ให้ง้อโกคุต่อไปเถิดพี่น้อง กี่ชาติกี่ปีผ่านไปก็ให้ขึ้นอยู่กับโกคุ แล้วทีนี้หมอนี่ก็ต้องเรียนรู้ที่จะรอ เรียนรู้ที่จะให้อภัยแล้วก็อดทนซะบ้าง! แล้วทีนี้ ถ้าท่านมุกจะทวิสต์จับเรื่องนี้ให้จบแบบปลายเปิดก็ยะฮู้ว~! << งงมั้ยคะ? โชก็งงไม่ต้องแปลกใจ(หัวเราะ)

พิมพ์มายาวมาก อันว่าเนื้อหามันโดนใจจอร์จอย่างแรง รอติดตามตอนต่อไปค่ะ

ปล.ถ้าท่านมุกอ่านแล้วไม่สบายใจตรงไหน อยากอธิบายว่า เป็นเพราะโชอินกับเนื้อหามากๆนะคะ อย่าคิดมาก ตัวเองแต่งเก่งเองนี่นา~ ช่วยม่ายด่ายยยยย >////<b

_________________
Image

=THE PRINCE OF ABE TENNIS=
[แม้กระทั่งเรียวมะยังต้องหลบ!!!!]


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 15:15 
Joined: 28 Feb 2008, 09:30
Posts: 56
ทวีคูณความดาร์กขึ้นเรื่อยๆ แฮะ ยามะเนี่ย = ="
แต่อ่านตรงที่ยามะท่านบ่นเรื่องสายตาโกคุแล้ว
โอ้ว = = น้ำผึ้งหยดเดียว! อิอร๊างมากค่ะ!

ปล.เชียร์ให้หนูโกคุรอดค่ะ แต่ไม่จำเป็นต้องครบทุกชิ้นส่วน ^^


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 15:32 
User avatar
Joined: 15 Sep 2007, 23:22
Posts: 839
Location: DARK WORLD
อืม......จากความเดิมตอนที่แล้ว ท่านคงเห็นข้าน้อยเป็นนังปีศาจสมนำหน้าโกคุสินะ ( หัวเราะ ) แต่ก้อย่างที่บอกค่ะ

ทำอะไรไว้ต้องรับผิด ข้าน้อยว่าการที่เพื่อนหักหลังเพื่อนนั้นมันเป็นอะไรที่เจ็บปวด แผลฝังลึกไม่มีหายนะคะ

ชนิดแม้ไม่มีบาดแผลภายนอก แต่หัวใจเหมือนโดนขยี้แหลกละเอียด ดังนั้น รู้สึกเหมือนนจะเห้นใจยามะค่ะ

( มาแปลกอีกแล้ว ) แต่ถ้าย้อนไปก่อนหน้านี้ แม้ยังไม่รู้ความจริง ยามะก็ยังโทษโกคุอยู่ดี ดังนั้น ก็ต้องถือว่า ยามะเองก็ชั่วพอดู

หักหลังความเป็นเพื่อนด้วยกันทั้งสองฝ่าย แต่กรณีโกคุ ยังเหลือความรักในฐานะแบบอื่น แต่กรณียามะ

มันไม่มีความรู้สึกแบบอื่นรองรับไว้เลย ดังนั้น ก็เหลือ...ความแค้น

จุดจบคู่นี้ ไม่อยากให้มีใครตายค่ะ แต่น่าจะเป็นบาดแผลฝังใจ และเป็นบทเรียนตีตรา คุณค่าของมิตรภาพ

การทรยศหักหลังไปจนวันตายนั่นล่ะ ต้องอยู่ด้วยกันไป แต่เข้าหน้ากันไม่ติด มองหน้ากันไม่ได้ พูดคุยก็ไม่ได้

มันเจ็บปวด อึดอัด กระอักเป็นสายเลือดยิ่งกว่าตายจากค่ะ

ปล. อินค่ะ เลยพูดยาว

ยืนยัน....ไม่สงสารใครสักคน แม้แต่โกคุ

_________________
นี่คือการรวมพลเฉพาะกิจเพื่อกอบกู้ความวาย

Image

The Sin Sister(s)


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 17:04 
User avatar
Joined: 06 Oct 2007, 23:57
Posts: 519
หึๆ ยามะเอ๋ย....เด๋วหน้ากากนายจะถูกกระชากแล้ววว หึๆ อยากรู้จิงๆ จะเนียนได้ไปซักกี่น้ำ!!!

ส่วนเรื่องที่อยากให้โกคุ ตาย รึ ไม่ตาย
อยากบอกว่า "ไม่อยากให้ตายค่ะ" ไม่อยากให้โกคุ คิดว่าการตายคือการหนีจากทุกปัญหา
โกคุชอบโทดตัวเอง ยังไม่ได้เรียนรู้ที่จะคิดอย่างอื่นเลย
ส่วนเจ้ายามะ มันก้อยังมืดบอด ไอ้ที่รักมากๆ มันก้อดีอยู่หรอก
แต่เอามาเปนเหตุผล ทำร้ายคนอื่น ยังงี้ก้อไม่ดี โกคุได้รับผลกรรมที่ทำ
แต่เจ้ายามะ มันยัง!!! เพราะฉะนั้น อยากให้ ทั้งคู่รอด มาเพื่อ แก้ปัญหาและเรียนรู้ที่จะเติบใหญ่!!!!
(คิดเหมือนผู้เฒ่าผู้แก่เลยอ่ะ ตัวเรา -"-)

_________________
Image
we love what we can't have and we can't have what we love


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 17:20 
Joined: 19 Sep 2007, 13:34
Posts: 678
Location: Vongola Family
Quote:
ยืนยัน....ไม่สงสารใครสักคน แม้แต่โกคุ


เห็นด้วยกับท่านรักเต็มๆ ทุกประโยค (อ่าใครจำได้มั้ย ความคิดโจกับความคิดพี่รักนี่ เนียนๆเหมือนกันเด๊ะ) ถึงเรื่องแนวนี้มันจะบีบคั้น อารมณ์ความรู้สึกไม่น้อย แต่ไอ้โจกลับเฉยๆนะ (แค่แอบคอดยามะตอนแรกนิดหน่อยว่าดาร์กชิบมีแอบสงสารโกคุนิดๆ แต่พอเจอเหตุผลของโกคุเข้าไป เออ เชิญดาร์กต่อตามสบาย>>>>>SM????ถึงยามะจะดาร์กไม่เปลี่ยนก็เถอะ)

เนื้อเรื่องจะดำเนินต่อไปยังไงน่ะเหรอ?? อืมมมม จะให้ยามะมารักโกคุน่ะ คงไม่ได้หรอกนะ แล้วก็ให้ยามะอภัยให้โกคุไม่ได้อีกเช่นกัน(อะไรว่ะ??) โกคุ นายน่ะเลือกหนทางที่เจ็บปวดและยากจะแก้ไข นายก็ต้องทนรับผลลัพท์ที่จะเกิดขึ้นไปจนวันตายล่ะนะ...(อย่าคิดว่าจะได้ตาย? เพราะยามะเค้าไม่ปล่อยแกให้ตายหรอก เหอๆๆ)

คำถาม คุณว่าโจเป็นคนโหดมั้ย??

_________________
~Feel Good ชีวิตคนเราไม่ใช่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ทำอะไรไม่เล็กไม่ใหญ่ ตามใจตัวเองกำลังดีก็พอแล้ว~~

http://joeykung.exteen.com


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 17:45 
Joined: 26 Feb 2008, 20:45
Posts: 95
ง่า..สงสารโกคุอะT^Tไม่นะค้า โกคุจะตายไม่ได้คะไม่งั้นmeจะมีชีวิดอยู่ทำไมขอตายตามโกคุดีกว่า><(เกี่ยวไหม..)

เเล้วไม่ง้านยามะจะไปเมะใครละคะท่าน!!!เเต่ยามะ!!!แกอย่าทำโกคุพังนะเฟ้ย!!!(เหมือนสนับสนุนเค้าเลยอะ==')

ถูกท่านฮิจับได้สะเเล้วเหรอ ม่ายยยยยยน้า(สรุปนี่เราเชียร์ใครกันเเน่เนี่ย==")

รอตอนต่อค้า^^


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 06 Mar 2008, 19:02 
User avatar
Joined: 24 Sep 2007, 07:34
Posts: 2153
Location: ทุกแห่งหนในความฝันนี้
“การที่ผู้พิทักษ์ทำร้ายผู้พิทักษ์ด้วยกันเอง มันผิดกฏระเบียบของนามิโมริเวอร์ชั่นวองโกเล่ เพราะงั้น..ฉันก็จะไปสั่งสอนมันซะหน่อยยังไงล่ะ”


1827 บันซายยยยยยยยยยยยยยยย (( เปรี้ยง!!!! โดนถีบออกจากบอร์ดข้อหานอกเรื่อง และนอกคู่ด้วย ))

_________________
ImageImageImageImageImage


Last edited by kikuva on 11 Mar 2008, 01:10, edited 2 times in total.

Profile  Offline
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 664 posts ]  Go to page Previous  1 ... 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 ... 45  Next


Who is online

Users browsing this forum: JunE VR..!, penka, princesskpp, shabu, stAr', type289, ~So~Kiss~ and 9 guests

Panel

Top You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum
Search for:
Jump to: