•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ชอบธีมเรื่องนี้ของท่านมุกมากเลย ตัวละครแต่ละตัวมีมิติมาก โดยเฉพาะโกคุเดระ โห...ท่านมุกแต่งได้เฉียบมากเลยอ่ะ ความรู้สึกของโกคุเดระนี่ตอนนี้เศร้า ทรมาน ทุกข์ที่สุดในเรื่องแล้ว T___T สุดยอดมาก เป็นเรื่องที่อ่านแล้วชอบตัวโกคุเดระมาก "ความรู้สึกที่ยอมให้ใครไม่ได้" ท่านมุกสื่อได้ชัดเลยว่าความรักที่โกคุเดระมีให้ยามาโมโตะมันจริงจัง มั่นคงแล้วก็เป็นดาบสองคมมาก ทุกวันนี้ก็ยังคงเศร้าอยู่ที่ทรยศทั้งเพื่อนรักและเจ้านาย แต่ก็สละความรักที่มีในใจไม่ได้

สับสน ทุกข์ ทรมาน เอามากๆเลยล่ะค่ะ T^T
แต่ยังไงก็รักยามาโมโตะอยู่ดี ทั้งรักทั้งรู้สึกผิด

ส่วนยามาโมโตะเอง ดาร์กจัดเข้าท่า แต่สุดท้ายหมอนี่แหละที่จะทุกข์มากกว่าใครเขาในเรื่องสินะ....คำพูดแต่ละคำของโกคุเดระอย่างเช่นว่ากำลังมองดูพระจันทร์อยู่นั่น....กินใจอย่างบอกไม่ถูกเลยค่ะท่านมุก สักวันถ้ายามาโมโตะรู้ความจริงทั้งหมดแล้ว คำพูดเหล่านี้อาจทำให้นายแทบบ้าเลยก็ได้นะ นายยิ่งรักใครรักจริงอยู่ด้วย....อย่าให้มันสายเกินไปกว่านี้ อย่างที่ท่านมุกว่าไป แก้วที่แตกแล้ว มันไม่สามารถประสานได้เหมือนเดิม ต่อให้ติดได้ แต่รอยร้าวไม่เคยหายไป

สงสัยคงมีแต่ความรักและกาลเวลาเท่านั้นแหละน้า~ หุหุ เป็นกำลังใจให้ท่านมุกสอบ ขอให้ได้เกรดจ๊าบๆเลยนะคะ สอบเสร็จแล้วมาอัพเรื่องดีๆอย่างเรื่องนี้ต่อนะคะ โชจะรอติดตามเสมอ แล้วก็เรื่องดีๆแบบนี้อย่าหลังไมค์เลยนะคะ กินใจมากเลย แต่ถ้าจะหลังไมค์จริงๆ ยังไงก็ขอลงชื่อเอาด้วยคนค่ะ!

เอ่อ...บอร์ดมันรวนน่ะค่ะ เลยโผล่อันนี้มาอีกหนึ่ง ขออภัยค่ะ m_ _m

อ่านเรื่องนี้แล้วประทับใจมากเลยอ่า ชอบมากมาย

โกคุเทระ น่าสงสาร จริงๆนะ อ่านแล้วน้ำตาคลอT_T

และเราก็ได้เห็น โกคุเทระ ในมุมมองใหม่ที่ดาร์ก

ลงชื่อตอนนี้ยังทันไหมอ่าคะ^^

ยามะใจร้ายดีน่ะ

แต่ยังไงก้ยังเชียร์ 8059

ไม่เข้าใจความรู้สึกโกคุเหรอ ยามะเอ๊ย

น่าฉงฉานนนน โกคุ อด~ ทน~ ไ้ว้~

กรี๊ดดดดดดดดดดด

โกคุน่ารัก!!!

ยามะดาร์คได้ใจมากค่า *0*

โฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ตอนต่อไปจะเป็น nc รึเปล่าน๊า

/กลิ้งกลับเข้าหลืบ

สอบเสร็จไป 2 ตัว ก็รีบมาโพสตอนใหม่ให้ด้วยความเศร้า TToTT แงๆ ลาก่อนเกรด B จ๋า

สำหรับตอนนี้จะดาร์คมากๆๆๆๆๆนะคะ เพราะมุกแต่งตอนกำลังเครียดเรื่องสอบก็คือเมื่อคืนนี้เอง แต่งไปแต่งมาเลยเผลอระบายอารมณ์เครียดเข้าไปในเรื่องด้วย เพราะงั้น..ทำใจ๊ทำใจพบกับยามะเวอร์ชั่นโคตะระดาร์คได้เลยค่า

ปล. ตอนนี้ มุกใช้เวลาครึ่งชั่วโมงแต่งแล้วรีบเอามาลง เพราะงั้นอาจจะมีพิมพ์ผิดเยอะนะคะ ขอโต้ดด้วยค่า ^o^

ปล.ของปล. คราวหน้าจะมาตอบเมนต์นะคะ ตอนนี้ยุ่งจิงเลย เฮ้อๆๆ อยากสอบเสร็จเร็วๆ (เหลืออีก 5 วิชา 55+)
--------------------------------------
Story : Blessing of Moon (คำอธิษฐานแห่งดวงจันทร์)
Type : Fan Fiction from KHR
Chapter : 4
Rate : NC-17
Pair : 8059(27?)
Note : Dark DarK Dark
Warnning : มันดาร์คสุดๆ ดาร์มากๆ ดาร์คจนไม่รู้จะดาร์คไงแล้วค่า


[align=center]...หากว่าความรักคือการให้...

...ถ้าเช่นนั้นความรักของฉันคงเป็นเพียงสิ่งที่ไม่คู่ควรจะเรียกว่าความรัก...[/align]



“ว่าไงนะ!!”

เสียงร้องถามดังมาจากร่างเล็กของวองโกเล่รุ่นที่สิบ ดวงตาสีน้ำตาลทอแววตกใจต่อสิ่งที่ลูกน้องคนสนิทของผู้พิทักษ์แห่งพิรุณเอ่ยออกมา

“โกคุเทระคุงถูกศัตรูจับตัวไป?? เป็นไปไม่ได้..ก็เมื่อกี้เรายังชมหิมะด้วยกันอยู่เลย”

“เอ้อ..จากรายงานคาดว่าเวลาที่ท่านโกคุเทระถูกจับตัวไป น่าจะเป็นเวลาประมาณ 2 ชั่วโมงก่อนครับ โดยที่ผู้พบเหตุการณ์คนแรกคือท่านยามาโมโตะ จากการตรวจสอบเบื้องต้นพบว่าลูกน้องของท่านโกคุเทระอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสจนไม่อาจให้ปากคำใดๆได้ ส่วนตัวท่านโกคุเทระหายสาบสูญไป และท่านยามาโมโตะกำลังออกติดตามอยู่ครับ”

“ถ้ายามาโมโตะออกตามหาแล้วก็ค่อยยังชั่วหน่อย”

สึนะถอนใจแผ่วเบาอย่างโล่งใจขึ้นมานิดหนึ่ง เมื่อคิดว่าเพื่อนสนิทที่เขาไว้ใจได้ออกตามหาโกคุเทระแล้วก็คงจะพาตัวกลับมาได้ในอีกไม่นานนัก

“เกิดอะไรขึ้น?”

เสียงทุ้มห้วนเอ่ยถามมาจากประตูให้ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นร้องอย่างดีใจ

“คุณฮิบาริ!! กลับมาแล้วเหรอครับ”

ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็โถมกายเข้าสู่อ้อมกอดของร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทที่ยังคงได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ(ของศัตรู)มาจากกาย มือหนาโอบร่างเล็กไว้ ก่อนที่ดวงตาคู่สีดำเหี้ยมเกรียมจะตวัดมองมายังลูกน้องคนสนิทของยามาโมโตะ

“ฉันถามว่าเกิดอะไรขึ้น?”

เพียงแค่ดวงตาสีดำจ้องมองมา ร่างทั้งร่างก็เหมือนจะสั่นสะท้านด้วยรังสีอำมหิตของผู้ล่าที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกาย ให้ชายหนุ่มรีบรายงานข้อความ ‘เท็จ’ เสียงสั่น

เมื่อฟังรายงานจบแล้ว คิ้วเรียวก็ขมวดมุ่นอย่างแปลกใจปนไม่สบอารมณ์ ด้วยคฤหาสน์วองโกเล่หลังนี้มีระบบรักษาความปลอดภัยที่ดีเยี่ยมจนไม่น่าที่จะมีศัตรูบุกเข้ามาถึงห้องทำงานของเจ้าสัตว์กินพืชนั่นได้ อีกทั้งหากบุกเข้ามาได้จริงคนภายในคฤหาสน์ก็น่าจะรู้ตัว ทว่าศัตรูคนหรือกลุ่มนั้นกลับสามารถทำร้ายองครักษ์หน้าห้องแถมยังพาสัตว์กินพืชออกไปได้โดยไม่มีใครล่วงรู้อีก บางทีเรื่องนี้อาจจะมีลับลมคมนัยก็เป็นได้..

“ไม่รู้โกคุเทระคุงจะเป็นยังไงบ้างนะครับ น่าเป็นห่วงจังเลย”

เสียงหวานพึมพำ ให้ดวงตาคู่คมก้มลงมองร่างเล็กในอ้อมแขน ก่อนที่รอยยิ้มหายากจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า พร้อมกับที่วงแขนแกร่งช้อนร่างนั้นขึ้นอุ้มทันที

“หวา...”

สึนะร้องเสียงหลง มือไขว่คว้ากอดคอร่างสูงไว้มั่น

“ไม่ต้องห่วงเจ้าสัตว์กินพืชนั่นหรอก ในเมื่อศัตรูไม่ได้ฆ่ามันทิ้งซะตอนนั้น ก็คงไม่ฆ่าทิ้งหลังจากอุตส่าห์จับตัวไปหรอกน่า”

เสียงทุ้มเอ่ยปลอบ พลางปรายตามองไปยังลูกน้องของยามาโมโตะที่ทำตัวลีบก่อนจะค่อยๆย่องออกไปจากห้องทันทีที่เห็นคำสั่งที่ปรากฏในดวงตาคู่นั้น

“ตะ..แต่ว่าถึงยังไงก็น่าเป็นห่วงนะครับ..อ๊ะ คุณฮิบาริ!!”

คำสุดท้ายกลายเป็นเสียงครางแว่วหวาน เมื่อริมฝีปากร้อนทาบทับลงมาบนซอกคอ มือหนาสอดเข้าไปในเสื้อกันหนาวของร่างเล็กก่อนจะกดไล้ยอดอกแผ่วเบา

“คะ..คุณฮิบาริ..อ๊ะ..ที่นี่..ไม่ได้นะครับ..”

เด็กหนุ่มครางบอกเสียงพร่า ใบหน้าหวานแดงซ่านยิ่งขึ้นเมื่อฟันคมงับลงบนติ่งหูเบาๆ

“รู้แล้วน่า..ถ้างั้นนายก็ไปทำหน้าที่คนรักที่ดี ต้อนรับฉันกลับมาในห้องนอนก็แล้วกัน”

ฮิบาริเอ่ยเสียงเย็น ร่างสูงก้าวออกจากประตูมุ่งตรงไปยังห้องนอนของวองโกเล่รุ่นที่สิบ พลางกระซิบเบาๆกับร่างในอ้อมแขน

“..แล้วหลังจากนี้ฉันจะมาเช็คให้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นถึงได้มีศัตรูบุกเข้ามาถึงในคฤหาสน์นี่ได้”

น้ำเสียงกร้าวอย่างชวนให้ขนหัวลุกแทนศัตรูตัวจริง แต่น่าเสียดายที่ทั้งสึนะและฮิบาริยังไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วผู้ที่พาตัวโกคุเทระไปหาใช่ศัตรูไม่...

.

.

.

“กลับไปคอยเฝ้าห้องทำงานของโกคุเทระไว้ อย่าให้ใครเข้าไปตรวจสอบได้ บอกว่าเป็นคำสั่งของฉันก็แล้วกัน”

เสียงทุ้มดังมาจากร่างสูงผู้ตัดการสนทนาทางโทรศัพท์ทิ้งทันทีหลังจากสิ้นสุดคำสั่ง ดวงตาคู่สีดำทอแววกระหายเลือดจับจ้องมองไปยังประตูห้องนอนของตนที่อยู่ภายในตึกพิรุณที่แยกต่างหากออกมาจากคฤหาสน์วองโกเล่

มือหยาบกร้านเพราะการจับดาบผลักประตูเข้าไปอย่างแช่มช้า มุมปากยกขึ้นน้อยๆเมื่อเห็นร่างเปลือยเปล่าที่นอนคว่ำอยู่บนเตียง

“พักพอหรือยังล่ะ?”

เสียงทุ้มเอ่ยถาม ปลุกให้ร่างบางค่อยขยับตัวน้อยๆ ใบหน้าซีดเซียวอ่อนระโหยมองมายังชายหนุ่มที่ยืนค้ำหัวราวพญามาร...

“..ยามา..โม..โตะ..”

โครม!

กำปั้นซัดเข้าใส่ใบหน้าอย่างจัง ให้โกคุเทระถึงกับกระเด็นไปจนแทบตกเตียง เลือดหยาดหยดลงมาอีกครา แต่ดูเหมือนยามาโมโตะจะไม่ใส่ใจ

มือหนาจิกเส้นผมสีเงินให้เงยหน้าขึ้น สั่งเสียงกร้าว

“จำไว้ว่าอย่าเรียกชื่อฉันอีก..คนอย่างแกไม่มีสิทธิ์จะเรียกชื่อฉัน!!”

ดวงตาที่หรี่ปรือเจียนหมดสติมองภาพของชายตรงหน้าที่พร่าเลือนจนแทบไม่เห็นชัด เลือดซึมลงมาจากมุมปากไหลรินลงไปตามเรือนกายขาวผ่องที่แปดเปื้อนไปด้วยเลือดแห้งกรังจากบาดแผลนับไม่ถ้วนที่ถูกประทานให้โดยน้ำมือของชายที่รัก

ยามาโมโตะแค่นเสียงเบาๆ รอยยิ้มกลับคืนสู่ใบหน้าอีกครั้งเมื่อโยนร่างในมือลงไปกองกับเตียงราวขยะชิ้นหนึ่ง มือขยับถอดกางเกงออกเหวี่ยงทิ้งไปอีกทาง ก่อนจะจับขาขาวแยกออกกว้างแล้วกระแทกเข้าใส่ช่องทางนุ่มรุนแรง

“อ๊าาาาาาาา..”

เสียงกรีดร้องดังก้อง หากก่อนหน้านี้เขาไม่เคยได้รับความสุขสมจากการถูกข่มขืนโดยยามาโมโตะแล้ว ในครั้งนี้ก็คงเรียกได้ว่ามันเป็นเพียงความเจ็บปวดสุดทานทน!

เล็บจิกลงบนผ้าปูที่นอนด้วยความเจ็บปวดจากร่างที่ขยับโยกอยู่ภายในตัว ฟันคมขบแน่นจนรู้สึกได้ถึงรสคาวของโลหิต สติพร่าเลือนจนคล้ายจะดับวูบไปได้ทุกเมื่อ และคงจะเป็นการดีหากเขาหมดสติไปจริง ทว่า....

ฉาด!

ฝ่ามือหนาตบฉาดเข้าใส่แก้มนุ่ม เล็บจิกเข้าไปในเนื้อที่ต้นคอซึ่งมีแต่รอยช้ำและแผลเป็นทางยาว

“ถ้าหมดสติไปง่ายๆแบบนี้ ฉันก็หมดสนุกแย่สิ”

ยามาโมโตะบอกด้วยรอยยิ้มราวเทพบุตร ร่างกายขยับโยกรุนแรงอย่างจงใจจะมอบความเจ็บปวดให้เพียงอย่างเดียว

ดวงตาสีดำมองเลือดที่ไหลรินลงมาตามเรียวขาซึมซับปะปนกับรอยเลือดเดิมที่แห้งกรังไปอย่างสาแก่ใจ เล็บจิกลงไปบนแผ่นอกขาวก่อนจะครูดลงมาให้เกิดเป็นรอยแผลขึ้นมาทันที

“..อะ..!!”

เสียงครางหลุดรอดออกมาเพียงนิดหนึ่ง ก่อนเจ้าตัวจะกัดฟันข่มกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ ดวงตาคู่สีมรกตคลอคลองไปด้วยหยาดน้ำตาที่ได้แต่หวังว่าจะทนกลั้นน้ำตาไว้ได้จนกว่าจะถึงเวลาที่อีกฝ่ายตัดสินใจจะมอบความตายให้แก่ตน

ขอโทษนะ ยามาโมโตะ..ฉันขอโทษ...

คำพูดที่มิอาจเอื้อนเอ่ยดังสะท้อนไปมาอยู่ในจิตใจที่บอบช้ำ เมื่อความเจ็บปวดที่ได้รับยังไม่อาจเทียมเท่ากับความเจ็บปวดที่ได้เห็นอีกฝ่ายเปลี่ยนแปลงไปเช่นนี้

เพราะการกระทำของฉัน ถึงทำให้ยามาโมโตะที่อบอุ่นอ่อนโยนหายไป

เพราะการกระทำของฉัน ทำให้นายต้องพลาดหวังในความรัก...

...ฉันรู้ว่าเพียงคำขอโทษ ไม่อาจทำให้อะไรเปลี่ยนได้...

...รู้ว่าแม้มอบชีวิตให้ เวลาก็ไม่มีวันหวนคืนกลับมา...

...แต่ถึงกระนั้น ฉันก็มีเพียงชีวิตนี้เท่านั้นที่จะมอบให้แก่นาย...


ของเหลวสีขาวขุ่นสาดซัดเข้าใส่กายบาง ดวงตาคู่สีดำยังคงทอแววเหี้มเกรียมไม่เปลี่ยนเมื่อถอนตัวออกมาโดยไม่สนใจความบอบช้ำที่เกิดกับช่องทางนุ่ม มือหนาจับดาบชิงุเระโซเอนก่อนจะฟันใส่เรือนกายเบื้องล่าง

ฉัวะ...!!

เลือดสีแดงกระเซ็นซ่าน บนแผ่นหลังของร่างบางปรากฏรอยแผลจากคมดาบเป็นทางยาว โลหิตค่อยๆซึมออกมาช้าๆแต่สม่ำเสมอด้วยฝีมือของชายผู้สืบทอดวิชาดาบสังหาร

“อย่าเพิ่งตายก่อนล่ะ..”

เสียงเย็นชาดังแทรกเข้ามาในสติที่เลือนลางปานจะมอดดับ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาไล้เลียเลือดบนปากแผลด้วยความสาแก่ใจ

“..ยังเหลืออีกหลายร้อยแผลนักกว่าจะครบ 1,685 แผลที่แกติดค้างฉันไว้ แล้วพอครบเมื่อไหร่ฉันถึงจะเมตตาปล่อยแกไปตายให้!!”

.

.

.

“แม่ครับ ทำไมคุณพ่อถึงไม่อนุญาตให้แม่อยู่กับผมล่ะครับ?”

โกคุเทระในวัยเด็กเอ่ยถามผู้เป็นมารดาที่ทำเพียงยิ้มเศร้าๆกับคำถามนั้น

“เพราะแม่ไม่ใช่ภรรยาของคุณพ่อก็เลยไม่มีสิทธิ์อยู่กับลูกไงล่ะจ๊ะ”

“ทำไมถึงไม่ใช่ล่ะครับ? คุณพ่อไม่รักแม่เหรอ?”

“ไม่ใช่ไม่รัก แต่รักไม่พอต่างหาก ดังนั้นจำไว้นะ ฮายาโตะ..สักวันหากลูกจะมีความรัก จงพยายามทำให้แน่ใจว่าคนที่ลูกรัก รักลูกที่สุด รักเหนือกว่าใครอื่น..จงอย่าได้เดินทางผิดแบบแม่เลย”

รอยยิ้มเศร้าๆของแม่ดูเลือนลางนัก หยาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาจากหางตาดูเศร้าสร้อยจนชวนให้หวาดหวั่น..ท้ายสุดแล้ว เขาก็เดินทางผิดสินะ..
.

.

.

เพียะ!!

ฝ่ามือหนาตบฉาด วงหน้าหล่อเหลาปรากฏรอยยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นดวงตาสีมรกตทอแววรับรู้อีกครั้งหนึ่ง

“มันต้องอย่างนี้สิ ตื่นมารับรู้โทษทัณฑ์ที่แกสมควรได้รับซะ!!”

มือข้างที่ถือดาบกรีดลงบนแผ่นอกเปลือยที่แทบมองไม่เห็นบริเวณผิวกายอีกต่อไป เมื่อเรือนกายขาวผ่องกำลังถูกย้อมไปด้วยเลือดจากบาดแผลนับร้อยและเลือดที่หลั่งรินเหมือนจะไม่มีวันหมดสิ้น

“ไม่ร้องงั้นหรือ? นายคิดว่าถ้าไม่ร้องแล้ว จะทำให้ฉันเห็นใจขึ้นมาหรือยังไง?”

เสียงทุ้มถามขบขัน มือหนาไขว่คว้าขวดแก้วสีใสที่วางไว้ข้างเตียงมาเปิดฝาออก ให้กลิ่นแอลกอฮอลล์โชยออกมาทันที

“เวลามีแผลก็ต้องฆ่าเชื้อใช่ไหมล่ะ..ฉันน่ะเป็นคนใจดี เพราะงั้นจะช่วยล้างแผลให้นายเอง!”

ขาดคำแอลกอฮอล์ก็ถูกราดลงมาบนปากแผลจนหมดขวด ความเจ็บปวดแสบร้อนที่ได้รับสุดที่ร่างเล็กจะทนไหวเรียกเสียงกรีดร้องโหยหวนให้ดังก้องไปทั่วทั้งชั้น ฟันคมเผลอขบลงบนลิ้นอย่างแรงจนได้เลือด ทว่าเนคไทสีดำก็พลันถูกสอดเข้ามาบนลิ้นอย่างรวดเร็วตามด้วยเสียงทุ้มนุ่มนวลที่กระซิบอยู่ข้างหู

“เสียงร้องของนายมันก็เพราะดีอยู่หรอกนะ แต่ว่ามันหนวกหูไปหน่อย..รู้บ้างหรือเปล่า โกคุเทระ”

“อื้อ..ฮื้อ..”

ร่างเล็กบิดกายเร่า ความแสบร้อนทั่วเรือนกายราวกับบาดแผลที่ไม่มีวันจางหาย ยิ่งดิ้นรน แอลกอฮอล์ก็ยิ่งซึมเข้าไปในปากแผล ยิ่งอยู่นิ่ง ก็ยิ่งรับรู้ถึงความเจ็บปวดได้มากขึ้น..ไม่ว่าทำอย่างไรก็ไม่วันหนีพ้นความเจ็บปวดที่ราวกับนรกนี้!

ยามาโมโตะมองร่างเล็กที่เจ็บจนหมดสติเพียงครู่เดียว ความเจ็บปวดก็ทำให้ฟื้นอีกครั้ง ก่อนจะหมดสติไปใหม่ วนเวียนซ้ำไปเรื่อยอย่างสาแก่ใจ

นี่สิถึงจะเหมาะสมกับสิ่งที่แกได้ทำลงไป!!

ชายหนุ่มแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม มือหนาดันขาเรียวให้กางออกกว้างก่อนจะโถมกายเข้าหาอย่างรุนแรงอีกครั้งและอีกครั้ง

“รู้ไว้ว่าตัวแกมันสกปรกแค่ไหน..โกคุเทระ คนอย่างแกมันก็แค่เศษสวะ เป็นแค่สายลมโสโครกที่ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป!!”

ความรุนแรงจากกามกิจทำให้ร่างบางสะเทือนไปทั้งร่าง เสียงกรีดร้องกลับเป็นเพียงเสียงอู้อี้ที่ถูกปิดไว้ด้วยเนคไทเปื้อนเลือด ในเสี้ยวหนึ่งของความเจ็บปวดที่เข้าครอบงำ หยาดน้ำตาที่สะกดกลั้นไว้ค่อยๆหลั่งรินลงมาในที่สุด...

นี่แม่ครับ..ผมน่ะไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่สินะ..?

TBC.
-----------------------------------------------------------
ปุจฉา : เลข 1,685 มาจากไหนเอ่ย??

วิสัชนา : มันเป็นจำนวนวัน จาก 4 ปี 7 เดือน กับ 12 วัน ถูกต้องมั๊ยคร๊าบ ><//

โดยประมาณ 4 ปี = 365*4+1 (29กุมภา) = 1461 วัน

7 เดือน = 30*7 = 210 วัน อาจจะมีบางเดือนเป็น 31 ก็ +2 เป็น 122 วัน

1461 + 212 + 12 = 1685!!

มันบ้าจี้คิดจริง - -...

อืม...

เทียบกับความเสียใจยามะแล้ว...ลินว่านี่ยังไม่ดาร์กเท่าไร่นะคะ *me ได้ข่าวาแพ้ SM ไม่ใช่เหรอ : อีเพื่อนกระซิบ..

โกคุเหมือนจะน่าสงสาร..แต่แผลกายหายได้..แผลใจน่ะมันยากนะ.. แล้วนายก็ทำตัวเองส่วนหนึ่งด้วย..

T[]T อ้ากกกกกก

ยามะโหดเว้ยย (แต่ไอโจชอบบบบบบบ)

สางสารโกคุจังเยย T^T

(เน็ตหลุดอีกล่ะ ชักปวดหัว --)

วิสัชนา : หนูไม่รู้ค่าาาาาาาา (ผั๊วะ!!!!!!! แล้วจะตอบทำไม มิทราบ --**)

“ไม่ใช่ไม่รัก แต่รักไม่พอต่างหาก ดังนั้นจำไว้นะ ฮายาโตะ..สักวันหากลูกจะมีความรัก จงพยายามทำให้แน่ใจว่าคนที่ลูกรัก รักลูกที่สุด รักเหนือกว่าใครอื่น..จงอย่าได้เดินทางผิดแบบแม่เลย” รอยยิ้มเศร้าๆของแม่ดูเลือนลางนัก หยาดน้ำตาที่ไหลรินลงมาจากหางตาดูเศร้าสร้อยจนชวนให้หวาดหวั่น..ท้ายสุดแล้ว เขาก็เดินทางผิดสินะ..

yes!!!!!!!

แม่นแล้วล่ะค่าาาาาาาาา นู๋กำลังเดินทางผิดอยู่ อย่าไปรักมันเลย ยามะน่ะมันบ้าาาาาาาไปแล้ววววววว

[size=18]เปรี้ยงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!![/siez]

ง่ะ เจอกระสุนจากแม่ยก 80 เฉียดหน้าไปนิ๊ดเดียว นิดเดียวจริงๆ -lll-

“รู้ไว้ว่าตัวแกมันสกปรกแค่ไหน..โกคุเทระ คนอย่างแกมันก็แค่เศษสวะ เป็นแค่สายลมโสโครกที่ไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่อีกต่อไป!!”
อุ แหม .....ยามะนะ ยามะ ด่าเข้าไปเถอค่ะ ด่าเข้าไป รับรองว่าตอนท้ายที่สุด นายต้องเสียใจภายหลังแน่ๆ ....หึ หึ หึ ....อย่าหวังเลยว่าจะได้รับการยกโทษได้ง่ายๆ หึ หึ หึ ใช่ไหมคะ ท่านมุก ....me จะรอคอยวันนั้น hu hu hu hu hu hu hu

ปล.1 . ท่านฮิเจ้าขา ช่วยออกจากห้องนอนเร็วๆ หน่อยได้ป่ะคะ กว่าจะออกมา โกคุคงแทบตายแล้วล่ะนั่น (ว่าแล้ววิ่งหลบทอนฟาและกระสุนจากบรรดาแม่ยก 1827 ฐานขัดจังหวะ)

ปล.2 ยามะ........ว่าแต่ว่า ตอนนี้ เหลืออยู่กี่แผลแล้วนะนั่น --""""""
_________________________________

ท่านมุกสุโก้ยยยยยย ยามะโหดสะใจมากค่ะ!!

ปุจฉา : เลข 1,685 มาจากไหนเอ่ย??

<<< ขอเดาว่าเป็นจำนวนแผลใจจากการที่ยามะอกหักจากสึนะใช่ไหมคะ

ประมาณว่าพอเห็นท่านฮิบาริกิ๊กกะสึนะทีนึง ก้ได้มา 1 แผล = ="

**มาเพิ่มคำตอบค่ะ เล่นเนตไปมาฉุกใจคิดได้!!! (อินี่ฟุ้งซ่าน)

1685 มาจาก 18698059 ใช่ไหมคะ!!!

เล่นตอบซะสองอย่างเลย ขี้โกงชะมัด = ="

อยากบอกว่าตั้งแต่อ่านมาฟิคนี้ตัดตอนไปได้ดีจิงๆค่ะ ประหยัดเลือด(คนอ่าน)ดีแท้ค่ะ
ถ้ามีตอนต่อละก็... โกคุตายแน่.... แน่นอนคนอ่านก็ตาย โฮๆๆ TwT

ทำไมรู้สึกเหมือนโกคุเป็นนักโทษเลยเนาะ.... อ๋อก็ทำผิดไว้นี่นะ?
แต่แบบว่า.... ไอ้วิธีทำโทษของคุณยามะนี่มันก็จริงๆเลยนะ โหดสะบัดเลยค่า กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด
คนเราเปลี่ยนไปเพราะความรัก.... ไอ้นี่ก็ถูกนะ แต่มันคนละเรื่องกับยามะยังไงไม่รุ้!

แอลกอฮอลล์ 70 เปอมันทำให้หนังแห้งด้วยนะคะ.... ระวังโกคุเปื่อยด้วยค่า โฮๆๆๆๆ TwT~

แต่ไอ้ที่บอกว่าสลบแล้วปลุกไปเรื่อยๆนี่สะเทือนใจมากค่ะ อยากร้องไห้จัง แง๊ โกคุ


ปล. พรของโกคุ 3 ข้อ สุดท้ายจะได้สักข้อไหมคะเนี่ย ในเมื่อหมดไปแล้วตั้ง 2 ข้อ ข้อที่เหลือคือขอคนรักสินะ... ดูเหมือนมันยังห่างไกล เหมือนจะไม่น่ามีเลยแฮะ!!

ปล.2 เลข 1685 ได้ไงคะ มันต้อง 1827 เซ่!!! (ล้อเล่นค่า 555+)

ปล.3 คุณฮิบาริเค้าเริ่มสงสัยยามะแล้วใช่มั้ยคะ? แล้วยามะจะไม่ไปเฝ้าห้องโกคุนี่....แด๋วก็โดนจับได้หรอก.... หรือว่าเฮียริจะไปช่วยโกคุแล้วคว้าตำแหน่ง 1859 กันคะ???

ปล.4 สอบก็สู้ๆนะคะ โย่ววว

สึนะเอ๊ย นายจะซื่อเกินไปแล้วนะ ขอสารภาพ ฟิคนี้อ่านแล้วไม่สงสารโกคุเลยค่ะ ( ไหงงั้น )

คนเราทำอะไรต้องเตรียมใจรับผลที่จะตามมา ในเมื่อนายตัดสินใจแบบนั้น ก็ควรรู้ว่าสักวันต้องเป็นแบบนี้

ดังนั้น....ใช้กรรมต่อไปเถอะนะ ( โดนแม่ยกปากะละมังใส่ หึๆ )

สงสารฮายาโตะจัง
ยามะดาร์คจริงๆ