•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

แหะๆ ในที่สุดท่านมุกก็เอามาลง
ถึงแม้จะเป็นแบบก้างปลา แต่ก็สวยมากค่า
บ่งบอกถึง 80*59 สุดๆ
แล้ววาดมาลงอีกนะค่า

น่ารักดีอ่ะมุก
ไอเดียแจ่มแจ๋ว
เนี่ยฝ่ายงานโฆษณาชอบทำกันเยอะ

โอ้ คารวะท่านมุก

รูปสื่อความหมายชัดเจนมากกกกก

๕๕๕

เห็นรูปแล้วอดไม่ไหว.. เม้นอีกรอบ

เป็นก้างปลาที่น่ารักมากค่ะ ชอบอ่ะ น่ารัก >///<

วาดมาลงอีกนะค๊าท่านมุก


**มาEDIT ค่ะ ไม่อยากเปลืองเม้นมาก

วันนี้ลองนั่งไล่สูบอาร์ตดู ไปเจอรูปนี้เข้าค่ะ เลยเอามาฝากท่านมุก

อยากเห็นก็จิ้มโลด

ภาษายุ่นนั่น แปลว่าอะไรเก๊าะม่ายรุ (55+)

ย้ำว่าไปสูบมาค่ะ ไม่ได้วาดเองแต่อย่างใด =w=

หวังว่าคงดาร์กถูกใจนะคะ

กะ...กะ....ก้างปลา!!!!

อยากจะแทะก้างปลานามว่าโกคุเทระเหลือเกิน ส่วนก้างปลายามะดาร์คก็โยนให้แมวกิน(ความแค้นเป็นเหตุ)

เด๋วว่างๆ เอามาวาดแปะบ้างดีฟ่า (สกิลคงไม่ต่างกับท่านมุกเท่าไร แง่มๆ)

มะ....ไม่เข้าจ๊าย~ย = =" ชั้นไม่เข้าใจแกเล้ย ยามาโมโตะ ในเมื่อคนที่ทำให้โกคุเป็นแบบนั้นก็คือแกเองไม่ใช่เรอะ!!
แกจะโกรธชาวบ้านหาพระแสงอะร๊ายยยย ทั้งๆที่ตัวเองก็รู้อยู่แล้วว่าโกคุไม่ได้รับการยอมรับจากครอบครัว มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว
แกคิดว่าพอพ่อโกคุรู้เรื่องดีวีดีเข้าเขาจะทำเฉยรึว่าจะมาช่วยเรอะง้ายยย *เครียด*

ทำไมนายถึงได้ทำหน้าราวกับเจ็บปวดใจถึงเพียงนั้นกันนะ?

ไอ้โง่ววววววว (ขออนุญาตค่ะ - -) อ๊ากกกกกก กะ...แก...แกร๊~ ไม่รู้เร้อ~ ไม่รู้เรอะ!!! (ไม่รู้จะสรรหาคำมาพูดยังไงดีแล้ว)

แล้วความฝันนั่น เค้าก็บอกกันอยู่โต้งๆแล้วว่าเป็นตัวจริง ความรู้สึกมันก็ต้องเป็นสิ่งที่โกคุเค้าอยากจะแสดงออกให้แกเห็นจริงๆอยู่แล้ว
แล้วคนที่ให้มุคุทำแบบนั้นก็คือทูน่าที่แกรักไม่ใช่เรอะ แล้วแกจะไปโกรธโกคุหาอะร้ายยย แถมยังไปขู่มุคุอี๊กกกกก มันจะมากไปแล้วเฟร้ยยยย

“บางครั้งฉันก็คิดว่านายเป็นคนโชคร้ายจริงๆนะ”

โชคร้ายเพราะมาเจอกับคนอย่างแกน่ะสิ - -*

แล้วจู่ๆน้องนางเธอก็ถูกตั้งค่าหัวซะงั้น มันอะไรกันละนี่
แล้วพวกนักฆ่าชั้นปลายแถวคิดจะมาทำอันตราย(อดีต<ชั่วคราว)ผู้พิทักษ์แหวนวายุแห่งวองโกเล่น่ะนะ มันก็สมควรโดนบึ้มแบบนั้นแหละ ชิ

และ...และแล้วในที่สุดเจ้าชายก็เปิดตัวมาอย่างสวยงามพร้อมรอยยิ้มชั่วร้าย(?)อันเป็นเอกลักษณ์ ไม่รู้ว่ามาช่วยแน่รึเปล่า
แต่อย่างน้อยโกคุก็รอดไปอีกตอนล่ะนะ - - ....ถึงเจ้าชายจะปรากฏตัวมา(เหมือนจะ)ช่วยเจ้าหญิงก็ตาม แต่เราก็ยัง 8059 อยู่นะคะ แต่อันที่จริงอยากให้ ชามาลโกคุซะแล้วล่ะค่ะ(ฮา)

หายหัวไปนาน มาถึงก็เมนท์ผสมมั่วหลายตอนปนๆกันเลยทีเดียว ขอโทษนะคะ อ่านแล้วอารมณ์แปรปรวนไปหน่อย(?)
ปกติเราจะเมนท์แบบพยามเป็นกลาง คิดถึงความรู้สึกของทั้งสองฝ่าย ถึงเราจะรักโกคุ แต่ก็คิดถึงยามะด้วย
แต่ขอโทษเหอะ มันมากไปแล้วเฟร้ยยยยย แบบนี้มันเหมือนกับเด็กเอาแต่พาลใส่ยังไงยังงั้น
แต่ยามะก็ดูสับสนๆ ยังไงพิกล การกระทำไปทาง ความคิดก็ไปทาง คำพูดก็ไปอีกทาง มึนจริงๆเลยให้ตายเหอะ
ตอนที่อยู่ในความฝันก็นึกว่าจะเริ่มฉลาดขึ้นมาแล้วแท้ๆเชียวน้า

อะ...ท่านมุกฝึกงาน สู้ๆนะคะ!! ส่วนเรื่องรูป....เราอ่านเรื่องนี้แล้วอยากวาดแทบทุกช็อตทุกฉากเลยค่ะ ชอบมากกก ถึงมากที่สุด แต่ขอโทษนะคะ!!! เราวาดรูปไม่เป็น!!!! *ผลั่วะ* /me โดนตบ >> แล้วแกจะพูดขึ้นมาเพื่อออออ (ขะ...ขะโทษค่ะ ขอโทษค่ะ ฮือ~ TT_TT เค้าก็อยากวาดเหมือนกันง่ะ )

เปิดหน้าถัดมา....พรูดดดด *เสียงพ่นน้ำ* ท่านมุก...โอ้ว ท่านทำได้ค่ะ เห็นรูปท่านแล้วความเครียดหายไปในบัดดล (ฮา) ก้างปลา ก็น่ารักดีนะคะเนี่ย
ดูโกคุ๊โกคุ ยาม๊ะยามะ มากเลยล่ะค่ะ!! อืมม เห็นยังงี้แล้ว...เราจะหัดวาดรูปนะคะท่านมุก เราจะพยาพยามค่ะ!! เราจะหัดวาดมนุษย์ก้างปลาให้ได้เหมือนท่านค่ะ!!(ฮา)
ปล.อ้าว ไม่ให้หัวเราะหรอกเหรอเนี่ย ขอโทษนะคะ หัวเราะไปซะแล้วล่ะค่ะ ><~

พี่ซัสจี้ฝากมาโฮกฟิคครับผม > w<!!!!!!!!!!!!!

ฝากนี้มาให้ด้วยครับ


และฝากบอกว่า


เครดิทบล็อคพี่ซัสจี้ครับ
http://zircony.exteen.com/

อ่านตั้งแต่ต้นจนจบ

ถึงจะไม่ชอบ 1827 ก็ตามนะคะ...แหะๆ...(/โดดถีบออกนอกกระทู้)

เกลียดยามะขึ้นถนัดตา...

อ่านไปน้ำตาซึมค่ะ....โกคุ ยังเศร้ากว่านี้ได้อีกเหรอ...

ชีวิตนายมันบัดซบจริงเลย~!!!!!!!!

มาสครีมแค่เนี้ยแหละค่ะ

แล้วก็ ไม่ได้อ่านคอมเม้นต์อื่นนอกจากตัวฟิคเลย...*ตั้งใจจัด*

พอจะจับความได้ว่าท่านฝึกงาน

ยังไงก็สู้ๆนะคะ~!!

Story : Blessing of Moon (คำอธิษฐานแห่งดวงจันทร์)
Type : Fan Fiction from KHR
Chapter : 13
Rate : -
Pair : 8059(27?)
Note : Dark DarK Dark
-----------------------------------------

...อิตาลี...

ดวงตาสีมรกตช้อนขึ้นมองชายตรงหน้าราวไม่อยากเชื่อสายตา ริมฝีปากแห้งผากเป็นชื่อของชายคนที่ไม่คิดว่าจะได้พบ

“แก..เบลเฟกอล..”

“ชิชิชิ ไม่ได้เจอกันนานนะ ไดนาไมต์”

ร่างโปร่งผมทองหันมาหัวเราะอย่างมีเลศนัย ไม่ต้องสงสัยเลยว่าดวงตาที่อยู่ภายใต้เส้นผมสีทองนั่นกำลังกวาดมองโลหิตบนเรือนร่างของอีกฝ่ายราวเด็กที่กำลังได้ของเล่นใหม่ก็ไม่ปาน

“ไม่ได้เจอกันหลายปี ไดนาไมต์เซ็กซี่ขึ้นเยอะเลยนะ”

คมมีดแตะลงที่ปลายคางมน ก่อนจะเชยคางขึ้นน้อยๆให้ดวงตาสีมรกตที่น่าปรารถนาสบตากับเขาถนัดขึ้น และความเจ็บช้ำรวมไปถึงความตกใจที่คละเคล้าอยู่ในดวงตาคู่งามก็ยิ่งเพิ่มรอยยิ้มบนใบหน้าของเจ้าชายนักฆ่ามากขึ้น

..ไม่เสียแรงที่อุตส่าห์มาจริงๆ

“ทะ..ทำอะไรของแกฟะ?”

โกคุเทระตะโกนขณะปัดมีดออกจากปลายคางของตน ให้ร่างโปร่งจุ๊ปากน้อยๆราวไม่พอใจต่อกิริยานั้น

“ชิชิชิ เจ้าชายก็แค่อยากจะดูหน้าไดนาไมต์ให้ชัดๆก็เท่านั้นเอง จะได้แน่ใจว่าไม่ผิดตัวไงล่ะ”

มันจะไปผิดตัวได้ไง? ไอ้บ้าที่ไหนจะลงทุนปลอมตัวซะเลือดสาดแบบนี้!!

อารมณ์ที่หม่นเศร้าของผู้พิทักษ์แห่งวายุเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดอย่างรวดเร็วเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูคู่แค้นที่พกความโรคจิตมามากกว่าเดิมหลายเท่านัก

การสนทนาของวายุทั้งสองอยู่ในสายตาของเหล่านักฆ่านับสิบที่ยังคงยืนล้อมเป็นรูปครึ่งวงกลม ปืนในมือถูกบรรจุกระสุนใหม่อย่างเตรียมพร้อมดับชีพทั้งผู้มาช่วยเหลือและเป้าหมายให้ตายตกตามกัน

การกระทำทั้งหมดทำอย่างเงียบเชียบไร้เสียงใดๆให้ผิดสังเกต ด้วยแม้จะไม่รู้ว่าหนุ่มผมทองคนนี้เป็นใครแต่หากสามารถลอบสังหารในยามที่อีกฝ่ายยังคงยืนคุยอยู่ก็คงจะเป็นการประหยัดแรงมากกว่ากันเยอะ

ทว่าแม้จะไร้เสียงผิดปกติ แต่จิตสังหารย่อมไม่ใช่สิ่งที่จะซ่อนเร้นกันง่ายๆ และยิ่งเมื่อเป็นจิตสังหารที่มีต่อเจ้าชายนักฆ่าผู้อาบเลือดมาชั่วชีวิตแล้ว สิ่งนั้นก็แทบไม่อาจหลุดพ้นจากการรู้สึกตัวไปได้เลย!!

ดวงตาภายใต้เส้นผมสีทองเหลือบมองแมลงสาบนับสิบตัวแวบหนึ่ง แล้วรอยยิ้มคลุ้มคลั่งก็ปรากฏบนใบหน้าอีกครา

“รอเจ้าชายสักแปบนะ ไดนาไมต์...อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้วล่ะ”

คำพูดนั้นเอ่ยยังไม่ทันสิ้นประโยค หนึ่งในเหล่านักฆ่าที่นึกขัดตามาตั้งแต่เห็นทั้งคู่ยืนคุยกันอย่างไม่สนใจรอบข้างก็ตวาดขึ้น

“เฮอะ! ฝันอยู่รึไง ไอ้หนู!! คิดว่าจะกำจัดพวกเราได้อย่างงั้นเรอะ? รู้บ้างรึเปล่าว่าพวกเราเป็นนักฆ่าจากหน่วยงานไหน?”

ว่าพลางก็เบี่ยงกายเผยสัญลักษณ์รูปงูสองหัวที่ปักอยู่บนแขนเสื้อให้เด็กหนุ่มแปลกหน้าได้เห็น ทว่าอีกฝ่ายกลับทำเพียงเอียงคอมองน้อยๆแล้วเสียงหัวเราะป่วนประสาทก็ดังขึ้นอีกครา

“ชิชิชิ เจ้าชายจำไม่ได้หรอกว่าสัญลักษณ์นี่เป็นของใคร? ก็แมลงสาบมันมีหลายสายพันธุ์เหลือเกิน แล้วจะให้เจ้าชายจำสัญลักษณ์ของทุกสายพันธุ์ได้ยังไงกันล่ะ?”

เสียงก่นด่าดังมาจากเหล่า ‘แมลงสาบ’ แต่มีหรือที่เชื้อพระวงศ์อย่างเบลเฟกอลจะต้องสนใจคำด่าของพวกชั้นต่ำเช่นนี้ มีดสีเงินวาววับนับสิบเล่มพลันปรากฏขึ้นในมือราวเล่นกล แล้วก่อนที่ใครจะทันได้รู้สึกตัว นักฆ่าปากดีก็ล้มลงไปกองกับพื้น!!

“เฮ้ย! แกเป็นอะไรไป??”

ชายผู้อยู่ใกล้สุดรีบก้มลงหมายประคองสหายผู้อยู่ๆก็ล้มลงนอน ทว่าเพียงมือเขย่าร่างนั้น ศีรษะก็กลิ้งหลุดออกจากร่างที่นอนกับพื้นทันที

“ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

นักฆ่าผู้หวังดีแผดร้องอย่างเสียขวัญ เลือดสดๆจากคออีกฝ่ายสาดพุ่งเข้าใส่จนย้อมร่างนั้นให้เป็นสีแดงฉาน ที่แท้ระหว่างที่คุยกันอยู่นั้นเบลก็ได้ลอบลงมือใช้ลวดพันเข้ากับรอบคออีกฝ่ายและเพียงการกระตุกอย่างรวดเร็วก็ทำให้คอขาดทันที แต่เพราะการกระทำเหล่านี้รวดเร็วมากไปจึงทำให้คอยังคงเชื่อมติดกับร่างจนกระทั่งมีคนเขย่า สิ่งที่เกิดขึ้นจึงได้เผยออกมาให้เห็น!!

ส่วนศีรษะที่ถูกตัดขาดกลิ้งหลุนๆไปตามทางเดินที่ทุกคนพากันชักเท้าหลบ ก่อให้เกิดเป็นทางสายเลือดที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก

“ชิชิชิ ทีนี้แมลงสาบก็ตายไปตัวแล้วนะ” เจ้าชายนักฆ่าหัวเราะเสียงระรื่น มีดนับสิบเล่มลอยวนทั่วร่างราวเล่นกล “ต่อไปจะเป็นตัวไหนดีน้า..ช่วยทำให้เจ้าชายสนุกหน่อยล่ะ ชิชิชิ”

เสียงหัวเราะที่น่าสะพรึงกลัวและการฆ่าอย่างหฤโหดเมื่อครู่ทำให้เหล่านักฆ่าได้รู้ว่าเด็กหนุ่มที่ยืนเผชิญหน้าอยู่นี้หาใช่เด็กหนุ่มธรรมดาไม่ แต่จะต้องเป็นหนึ่งในเหล่ามือสังหารเช่นกัน!

“อะ..เอาไงดีครับ หัวหน้า จะถอยก่อนมั้ย?”

ลูกน้องผู้ถูกบรรยากาศละเลงเลือดของเจ้าชายนักฆ่าข่มจนเสียขวัญกระซิบถามหัวหน้าเบาๆ ให้ผู้ถูกถามเม้มปากแน่น แม้สัญชาตญาณจะเตือนให้รู้ว่าไม่อาจสู้เด็กหนุ่มตรงหน้าได้ แต่หากจะให้ทิ้งเงินค่าหัวจำนวนมากนั้นไปทั้งที่เป้าหมายอยู่แค่เอื้อมนี้ เขาก็ไม่อาจทำใจได้เช่นกัน!

“เราจะไม่ถอยเด็ดขาด! ถึงยังไงมันก็มีแค่ตัวคนเดียวท่านั้น ส่วนพวกเรายังมีพรรคพวกที่รอสนับสนุนอยู่นอกบ้านอีกหลายสิบคน มันไม่มีทางสู้พวกเราได้หมดหรอก!!”

“เอ๊าะเหรอ..?” เจ้าชายเอ่ยเสียงสูง รอยยิ้มอย่างขบขันกระจายเต็มใบหน้าขาวกับคำพูดโง่ๆของอีกฝ่าย “แล้วแกคิดว่าเจ้าชายมาคนเดียวรึไง? นี่ไงล่ะ ได้ยินอะไรรึเปล่า?”

มือยกขึ้นป้องหูทำทีเป็นฟังเสียงที่ลอยมาตามลมด้วยท่าทางยียวนเฉกเช่นปกติ ทว่าการกระทำนี้กลับไม่ใช่เป็นการลวงให้ศัตรูหวาดหวั่น เมื่อเสียงกรีดร้องลอยมาจากบริเวณสวนนอกตัวบ้านไม่ขาดสาย

อ๊ากกกก ช่วยด้วยยยย!!

ขอกำลังสนับสนุน ขอกำลัง...อ๊ากกกก!!

ไม่น้า!!!!

เสียงของเหล่ากองหนุนที่แผดร้องวิงวอนขอความช่วยเหลือ ก่อนที่เสียงนั้นจะค่อยๆเงียบลงไปทีละคน ยิ่งสร้างความหวาดผวาให้แก่เหล่านักฆ่าที่ยืนประจัญหน้ากับเป้าหมายมากขึ้น เหงื่อเย็นชื้นซึมลงมาตามร่างกายด้วยรู้สึกถึงความตายที่กังจะใกล้เข้ามาในบัดดล
เจ้าชายนักฆ่าฉีกยิ้มกว้าง มองความสิ้นหวังที่ปรากฏในตัวของแมลงสาบอย่างมีความสุข แล้วเทศกาลละเลงเลือดก็เริ่มต้นขึ้น

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!

เป็นอีกครั้งที่เสียงกรีดร้องดังขึ้น ต่างกันก็แต่ที่เสียงในคราแรกเกิดที่สวนนอกบ้าน แต่เสียงในคราวนี้กลับเกิดขึ้นภายในตัวบ้าน!

เบื้องหน้าของดวงตาสีมรกตคือหยาดเลือดที่เปรอะเปื้อนไปทั่วทั้งบริเวณ เจ้าของเรือนผมสีทองเคลื่อนไหวรวดเร็วจนเห็นเป็นเพียงเงารางๆเมื่อจัดการปลิดชีพของเหล่าแมลงสาบชั้นต่ำไปทีละตัวอย่างสนุกสนาน แม้แมลงสาบจะพยายามฮึดสู้สักเพียงใด แต่น่าเสียดายที่ระดับชั้นมันห่างกันมากเกินไป...

เสียงกรีดร้องวิงวอนขอชีวิตดังอยู่เพียงไม่นานก็เงียบเสียงลง เมื่อในห้องก็เหลือแต่เพียงวายุทั้งสองและหัวหน้าของเหล่านักฆ่าที่นอนหอบหายใจรวยรินรอความตายอยู่ที่พื้น

“ชิชิชิ ยังไม่ตายอีกเหรอ? เป็นแมลงสาบที่อึดดีจังนะ”

เบลว่าพลางตวัดเท้าเตะร่างที่มีเลือดไหลโซมกายอย่างนึกสนุก ให้ผู้ถูกเหยียดหยามเม้มปากแน่น แม้จะรู้ว่าไม่อาจมีชีวิตรอดกลับไปแต่ก็ไม่ขอแสดงความขี้ขลาดแม้แต่น้อย

“กะ..แก! กลุ่มนักฆ่าของฉัน..จะต้อง..มา..ล้าง..แค้น..แกแน่..!”

น้ำเสียงที่ขาดห้วงเช่นเดียวกับลมหายใจรวยริน เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากริมฝีปากสีเรื่อของเด็กหนุ่มผู้ยกเท้าเหยียบอยู่บนกาย

“ชิชิชิ อยากมาก็มาเลย..เจ้าชายรอได้เสมอ”

มือขาวกระชากคอเสื้ออีกฝ่าย ยกร่างที่หนากว่าหลายเท่าให้ขึ้นมาอยู่ในระดับสายตา มีดในมือจ่ออยู่ที่เส้นเลือดที่ลำคอซึ่งกำลังเต้นตุบๆชวนให้ปาดลงไปยิ่งนัก

“เจ้าชายรู้นะว่าในตัวแกมีวิทยุสื่อสารที่ดังไปถึงพวกพ้องของแก เพราะงั้นฟังให้ดี เจ้าชาย คือ เบลเฟกอล เชื้อพระวงศ์นักฆ่าแห่งวาเรีย!!”

“นะ..นักฆ่าแห่งวาเรีย!?”

“ชิชิชิ รู้จักเหมือนกันนี่นา..ถ้างั้นก็คงรู้นะว่าถ้าอยากมาแก้แค้นกับเจ้าชายล่ะก็ให้ไปหาที่ไหน แล้วเจ้าชายจะออกมาเล่นด้วย”

รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้า ก่อนที่มีดคมกริบจะปาดลึกลงไปบนเส้นเลือดใหญ่ที่หมายตา ให้ร่างในมือชักกระตุกได้เพียงสองสามทีก็แน่นิ่งไปอย่างรวดเร็ว

ตุ้บ

ศพของแมลงสาบถูกปล่อยลงกับพื้น ดวงตาภายใต้เรือนผมสีทองหันกลับมาหาร่างบางที่ยืนหอบหายใจพิงผนัง วงหน้าขาวแปดเปื้อนด้วยหยาดเลือดที่กระเซ็นมาโดนขับให้ใบหน้านั้นยิ่งซีดลงกว่าเดิมมากนัก

“แค่กแค่ก”

โกคุเทระไอออกมาเป็นเลือด แผ่นหลังยันกับผนังห้องอย่างพยายามฝืนทรงกายขณะเหลือบมองไปยังอดีตศัตรูที่กำลังสาวเท้ามาหา

“ฉันไม่รู้ว่าแกมาช่วยฉันทำไม แต่ก็..” ร่างบางชะงักไปเล็กน้อย วงหน้าขาวกลายเป็นสีระเรื่อเมื่อฝืนใจเอ่ยคำที่ไม่อยากจะบอกชายตรงหน้าออกมา “..ขอบใจนะ”

“ชิชิชิ ไม่ต้องขอบใจเจ้าชายก็ได้”

เบลเฟกอลพูดกลั้วหัวเราะ ชายหนุ่มเดินเข้ามาจนชิด สองมือวางคร่อมกายบางท้าวกับผนังด้านหลังไว้ ให้ใบหน้าของทั้งคู่ใกล้กันจนสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

รอยยิ้มหวานจนน่ากลัวปรากฏบนใบหน้าของหนุ่มผมทอง เมื่อมีดในมือเข้าประชิดเส้นเลือดที่คอขาวผ่อง

“..อย่าลืมสิว่าเจ้าชายก็เป็นนักฆ่าเหมือนกัน”

!!!!!

ดวงตาสีมรกตเบิกกว้างกับเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน ภายในปากราวกับจะแห้งผากกับความตายที่มาเยือนตรงหน้าอีกครา

“แกก็เป็นนักฆ่าที่ไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้ส่งมาเหมือนกันงั้นเรอะ?”

“ชิชิชิ ผิดแล้วล่ะ ไดนาไมต์”

คมมีดแตะสัมผัสกับผิวขาวส่งกระแสความเย็นเฉียบทั้งจากคมมีดและความหวาดกลัวในความตายให้แล่นปราดไปทั่วร่าง

“จริงๆแล้วตอนนี้มีใครคนหนึ่งได้ตั้งค่าหัวไดนาไมต์เอาไว้ 1,000,000 $ ในเซิร์ฟเวอร์ของพวกนักฆ่า ถึงได้มีนักฆ่าทั่วโลกแห่กันมาที่นี่เพื่อจะเอาชีวิตของไดนาไมต์ยังไงล่ะ”

1,000,000 $ !!!

จำนวนเงินที่จัดได้ว่ามหาศาลสำหรับค่าหัวของคนๆหนึ่งที่ไม่ได้เป็นหัวหน้าแกงค์มาเฟียหรือหนึ่งในบุคคลสำคัญทั่วโลก แต่เป็นเพียงแค่อดีตผู้พิทักษ์ที่ถูกปลดเท่านั้น แล้วเหตุใดจึงได้มีคนที่อยากให้เขาตายถึงขนาดยอมทุ่มเงินมหาศาลขนาดนี้กันนะ?

โกคุเทระช้อนตามองร่างสูงกว่าที่ยังคงยิ้มยียวนกวนประสาทอย่างนึกหงุดหงิด

“แล้วไง? นักฆ่าของวาเรียอย่างแกมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วยล่ะ?”

“ชิชิชิ ก็เดือนนี้เจ้าชายโดนบอสตัดค่าขนมนี่นา เจ้าชายก็เลยต้องหางานพิเศษทำมั่งสิ”

คำตอบที่กวนประสาทพอๆกับรอยยิ้ม ให้โกคุเทระได้แต่ขบกรามกรอด แม้ใจจะไม่นึกอยากตายด้วยมือของไอ้โรคจิตนี่สักเพียงใด แต่คนที่แค่ก้าวขาเดินก็ยังทำไม่ไหวอย่างเขามีสิทธิ์เลือกด้วยหรือ?

ดวงตาสีมรกตพริ้มหลับลงช้าๆ พลางเอ่ยห้วน

“อยากฆ่าก็ฆ่าสิวะ! แล้วต่อให้ฉันตายกลายเป็นผี ก็จะกลับมาหลอกหลอนแกให้ได้!!”

เจ้าชายนักฆ่าแย้มรอยยิ้มกว้าง มือกดมีดลงจนโลหิตซึมออกมาจากคอขาวผ่อง

“ชิชิชิ ถือว่าไดนาไมต์อนุญาตแล้วนะ ถ้างั้นเจ้าชายก็จะ..โอ๊ย!!”

เสียงร้องครางอย่างเจ็บปวดพร้อมกับคมมีดที่ถูกดึงกลับไป ทำให้ร่างบางอดมิได้ที่จะลืมตาขึ้นมองภาพตรงหน้าที่เบลเฟกอลทรุดลงไปนั่งคุกเข่า มือกุมศีรษะที่ปูดโนออกมาเล็กน้อย โดยมีร่างโปร่งบางที่อาบไปด้วยเลือดศัตรูของชายอีกผู้หนึ่งยืนค้ำหัวอยู่

“เลิกเล่นงี่เง่าได้แล้วว้อย!!!”

ฉลามแห่งวาเรียตวาดลั่น วงหน้าหวานเกินชายเต็มไปด้วยความหงุดหงิดต่อไอ้เด็กตัวแสบที่ทำเป็นสำออยนั่งเอามือกุมหัวอยู่กับพื้น ดวงตาคู่สีฟ้าตวัดมองร่างบางที่ยังคงมองเขาตาค้างราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน

“สะ..สะ..สควอโล่!!”

โกคุเทระเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อสายตา เมื่อครั้งสุดท้ายที่เขาได้พบหมอนี่ก็นานกว่า 3 ปีมาแล้ว และในครั้งนั้นฉลามหนุ่มก็ยังคงเป็นแค่ผู้ชายที่หน้าสวยกว่าปกติเท่านั้น ทว่าในวันนี้สควอโล่กลับกลายเป็นบุรุษรูปงามกว่าสตรีนางใดที่เขาเคยเห็น ทั้งเรือนร่างที่ดูจะโปร่งบางกว่าเดิม เรือนผมสีเงินยวงที่ยาวเลยแผ่นหลังซึ่งถูกแสกไปด้านข้างเปิดให้เห็นหน้าผากลาดมน และที่สำคัญที่สุดก็คือสเน่ห์ที่ดึงดูดใจเพศเดียวกันอย่างร้ายกาจนั่น!!

“แล้วแกจะมองอีกนานมั้ยวะ! เดี๋ยวพ่อสับซะเลยนี่!!”

เสียงตวาดเกรี้ยวกราดยืนยันยี่ห้อฉลามขาวแห่งวาเรีย ของแท้ต้องโวยวาย! ทำให้โกคุเทระค่อยแน่ใจว่าร่างตรงหน้าเขานี้คือสควอโล่ตัวจริง และยังช่วยยืนยันสุภาษิตที่ว่า ‘เวลาเปลี่ยน คนเปลี่ยน แต่สันดาน(โวยวาย)ยากจะเปลี่ยน’ จริงๆ

“ชิชิชิ ก็ไดนาไมต์ไม่ได้เจอสควอโล่มาหลายปีแล้วนี่นาก็ต้องตกใจเป็นธรรมดาอยู่แล้ว”

เจ้าชายนักฆ่าเสนอหน้าตอบแทนด้วยรอยยิ้มกวนประสาท

“..ก็ใครจะคิดล่ะว่าสควอโล่โดนบอสกอดแค่ไม่กี่ปี ฟีโรโมนจะเพิ่มขึ้นรุนแรงขนาดนี้น่ะ! นี่แหละน้าที่เค้าว่าถ้าผู้หญิงถูกคนที่ตัวเองรักกอดก็จะสวยวันสวยคืน..”

“ไอ้เบล!!!”

ฉลามหนุ่มแผดเสียงแปดหลอด วงหน้าหวานแดงก่ำ สันดาบที่ใช้เคาะกบาลเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นด้านคมเข้าฟาดฟันหนุ่มผมทองตัวแสบที่วิ่งหนีหลบไปรอบๆพร้อมด้วยเสียงหัวเราะกวนบาทานั่น

“ชิชิชิชิชิชิชิ ไม่ต้องเขินน่า สควอโล่...ใครๆเค้าก็รู้กันทั้งนั้นแหละว่าสควอโล่กับบอสเป็นอะไรๆกันน่ะ”

(มีต่อจ้า)

ยิ่งตะโกนด่าก็ยิ่งเหมือนกับเป็นการยุให้เจ้าชายปากบอนยิ่งเปิดเผยความสัมพันธ์ในที่ร่มของฉลามหนุ่มกับบอสแห่งวาเรียมากขึ้น ให้โกคุเทระได้แต่มองตามฉากการฆ่าฟันที่เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆของทั้งคู่อย่างนึกปลง

ขอให้พวกมันทะเลาะกันจนลืมเรื่องของเขาไปทีเถอะ...

ผู้พิทักษ์แห่งวายุนึกภาวนาในใจ แม้จะไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้นัก แต่สัญชาตญาณก็ร้องบอกว่าการอยู่กับคนสติไม่เต็มทั้งสองนานๆไม่น่าจะใช่เรื่องดี ด้วยเหตุนั้นเองมือเรียวจึงค่อยๆยันกายกับผนังห้อง ขณะลากเท้าออกไปอย่างเงียบกริบที่สุดในชีวิต

ทว่า....

ฟิ้ววววว.............ฉึก!

มีดคมกริบปักฉึกเข้าที่พื้นตรงหน้าโกคุเทระ ปลายด้ามยังคงสั่นไหวน้อยๆ คมมีดสีเงินสะท้อนแสงจันทร์บาดตาของผู้คิดจะหลบหนีนัก

“ชิชิชิ คิดจะหนีไปไหนเหรอ ไดนาไมต์?”

เบลถามเสียงเยียบเย็น เพียงพริบตาร่างโปร่งที่ยืนอยู่ห่างออกไปก็พลันมายืนอยู่ด้านหลังคนเจ็บ มือขาวแต่แกร่งบีบไหล่ของโกคุเทระแน่น

“คิดว่าเจ้าชายจะยอมให้เงินตั้งมากสูญไปเปล่าๆอย่างนั้นเหรอ?”

อีกครั้งกับคมมีดกดเข้ากับคอขาว ให้โกคุเทระเค้นเสียงอย่างโกรธจัด

“แก..! ไอ้โรค...”

โป๊ก!!!

และอีกครั้งกับสันดาบที่ฟาดผัวะเข้าให้กลางศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีทอง มือขาวกระชากคอเสื้อของไอ้เด็กตัวแสบเหวี่ยงออกไปห่างๆให้พ้นสายตา

อดีตผู้พิทักษ์แห่งวองโกเล่มองร่างโปร่งที่ลงไปนอนครางหงิงๆเอามือกุมหัวอยู่กับพื้น ก่อนจะถอนสายตากลับมาสบดวงตาคู่สีฟ้าตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจอะไรทั้งสิ้น

“นี่มันอะไรกัน? พวกแกไม่ได้มีจุดประสงค์เดียวกันรึไง?”

คิ้วเรียวเลิกขึ้นสูง ดวงตาสีวารียังคงเยือกเย็นเมื่อมองสำรวจบาดแผลบนร่างตรงหน้าคร่าวๆ

“ไม่ต้องไปสนใจหรอกว่าไอ้เด็กเวรนี่มันพูดอะไรบ้าง” ว่าอย่างเดาได้ว่าเบลคงไม่ยอมพูดในสิ่งที่เป็นงานเป็นการออกไปแน่ “ฉันมาที่นี่ในนามของรองหัวหน้าแห่งวาเรีย..หลังจากนี้ไปชีวิตของแกจะถูกปกป้องโดยคนของวาเรียจนกว่าค่าหัวที่ตั้งไว้จะถูกยกเลิก!!”

คำประกาศที่น่าตื่นตะลึง ซึ่งหากสควอโล่บอกว่ามาที่นี่เพื่อเล่นชู้กับเขา..เขาก็คงจะไม่ประหลาดใจมากไปกว่านี้อีกแล้ว!

นั่นก็เพราะเขาไม่เคยมีสัมพันธไมตรีอันใดกับกลุ่มวาเรียมาก่อน ครั้งสุดท้ายที่เจอหน้าคนพวกนี้ก็เป็นเมื่อหลายปีก่อนที่ไปอิตาลีพร้อมกับรุ่นที่สิบ แล้วอย่างนี้พวกวาเรียจะมาปกป้องเขาเพื่ออะไรกันเล่า?

“ทำไมพวกแกถึงได้จะปกป้องฉัน?”

ริมฝีปากสีเรื่อยิ้มน้อยๆราวเหยียดหยันต่อคำถามที่โง่เขลานั้น

“อย่าเข้าใจผิดสิวะ! พวกฉันไม่ได้จะปกป้องแก แต่การปกป้องแกจะเป็นแบบฝึกหัดให้กับเหล่าวาเรียตั้งแต่ระดับกลางลงไปต่างหาก!!”

ว่าแล้วฝ่ามือภายใต้ถุงมือสีขาวสะอาดก็ตบเบาๆครั้งหนึ่ง แล้วพลพรรควาเรียในชุดดำนับสิบคนก็ทยอยกันเดินเข้ามาภายในห้อง

“พวกนี้คือวาเรียระดับตั้งแต่ B C D ที่จะทำหน้าที่ปกป้องแกภายใน 24 ชั่วโมง ถ้าแกยังมีชีวิตรอดอยู่จนครบเวลา พวกนี้ก็ถือว่าสอบผ่านได้เลื่อนขั้น แต่ถ้าไม่..พวกมันก็ตาย!”

คำบอกเล่าง่ายๆแต่ได้ใจความ รอยยิ้มหวานยังประดับอยู่บนใบหน้าราวไม่ได้รู้สึกเลยว่าสิ่งที่ทำนั้นคือการล้อเล่นกับชีวิตผู้อื่นนั่นเอง

“อ้อ..วาเรีย 1 หน่วย 20 คนที่จะปกป้องแกจะถูกเปลี่ยนตัวทุก 24 ชั่วโมง แต่แกไม่ต้องเป็นห่วงไป พวกที่เข้ารับการทดสอบครั้งนี้มีมากกว่า 300 คน รับรองว่าปกป้องแกได้อีกหลายวันแน่”

ฉลามหนุ่มยังคงอธิบายอย่างยิ้มแย้ม ให้โกคุเทระได้แต่ขบกรามกรอด ดวงตาสีมรกตมองเหล่าวาเรียระดับล่างที่ถูกสควอโล่ชี้นิ้วสั่งให้ทำความสะอาดและกำจัดศพภายในห้องนี้ซะอย่างนึกหงุดหงิด..หากว่าเขาไม่ได้บาดเจ็บหนักถึงขนาดนี้ก็คงอยากที่จะพูดอะไรที่มันรุนแรงออกไปอย่างแน่นอน

“ชิชิชิ พวกแกน่ะพาไดนาไมต์ไปหาที่นอนพักซะ” เบลเฟกอลสั่งวาเรียระดับล่าง 2 คนที่ยืนเก้ๆกังๆอยู่ “แล้วก็หมอไปดูแลแผลให้ไดนาไมต์ด้วย”

หมอของวาเรียที่ถือล่วมยาขนาดใหญ่ผงกศีรษะรัคำ พร้อมกับที่วาเรียที่ได้รับคำสั่งก้าวเข้ามาพยุงร่างบางไว้

“เฮ้ย! ไม่ต้องจับ ฉันเดินเองได้!”

โกคุเทระโวยลั่น ร่างบางพยายามขัดขืนมือที่ช่วยประคองตน แต่มีหรือที่แรงของคนเจ็บหนักจนยืนยังแทบยืนไม่ไหวจะสู้แรงของชายฉกรรจ์สองคนที่รับคำสั่งมาจากเจ้านายผู้ชอบละเลงเลือดลูกน้องที่ทำตามคำสั่งไม่สำเร็จได้ ให้เพียงไม่นานผู้พิทักษ์แห่งวายุก็ถูกลากออกไปท่ามกลางเสียงโวยวายที่ยังคงดังไม่ขาดสาย...

“ชิชิชิ ไดนาไมต์นี่ยังชอบโวยวายเหมือนเดิมเลยนะ”

เสียงทุ้มพึมพำเบาๆ ให้ดวงตาสีวารีของคนข้างกายปรายมองมาอย่างเหยียดๆ

“มันจะโวยวายหรือไม่โวยวายก็ไม่เห็นเกี่ยวกับแก ยังไงไอ้หนูโกคุเทระก็เป็นอดีตสำหรับแกไปแล้วไม่ใช่เรอะ?”

คำถามที่เรียกรอยยิ้มอย่างมีเลศนัยให้ปรากฏบนมุมปากของหนุ่มผมทอง ดวงตาทอดมองไปตามทางเดินที่ผู้พิทักษ์แห่งวายุถูกพาตัวออกไปอย่างขบขัน

เสียใจด้วยนะ ไดนาไมต์! เจ้าชายไม่ได้มาเพื่อช่วยไดนาไมต์หรอก...ถึงครั้งหนึ่งเจ้าชายอาจจะเคยชอบไดนาไมต์ก็จริง แต่ตอนนี้เจ้าชายพบคนที่เจ้าชายรักจากใจจริงแล้ว...

ดวงตาภายใต้เรือนผมสีทองพริ้มหลับลงราวจะหวนคิดถึงใครคนนั้นที่เคยปรากฏตัวให้เขาเห็นในความฝันอยู่เสมอ รอยยิ้มอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อปรากฏบนใบหน้าคมคาย

..เจ้าชายกำลังจะทำตามสัญญาแล้วนะ มุคุโร่..ทีนี้ก็ถึงตามุคุโร่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าชายแล้ว!!!

[align=center]---- TBC. ตอนที่ 14 ----[/align]

อธิบายเพิ่มเติม >> ในวาเรียจะแบ่งนักฆ่าออกเป็น 5 ระดับ คือ A B C D E และ F พวก A คือระดับสูง และ F คือระดับล่างสุด ถ้าอยากเลื่อนขั้นก็ต้องทำผลงานหรือสอบเลื่อนขั้นเอา ส่วนระดับผู้บริหารมีแรงค์เป็น X

สำหรับตอนนี้ เชื่อว่าหลายคนคงพอจะเดากันได้แล้วว่า ซีรีย์ 3 ภาคของมุก ภาคที่ 3 จะเป็นคู่ของใคร คำตอบก็คือ เบลและมุคุโร่ นั่นเองค่ะ ^^ มีใครเดากันถูกบ้างมั้ยเนี่ย??

แต่เนื่องจากมุกยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะให้เป็น B69 หรือ 69B ดี เพราะคิดพล็อตได้ 2 แบบเลย ก็เลยจะให้คนอ่านฟิคนี้ทุกคนและคนอ่านเรื่อง The Third Hand(s) ช่วยกันโหวตนะคะ

สปอยล์เนื้อเรื่องนิดหน่อย >> แน่นอนว่าคู่นี้ คนนึงก็โรคจิต อีกคนก็คลุ้มคลั่ง ดังนั้นรับรองว่ามัน SM เลือดสาดกระจุยแหงๆ และดาร์คแหงๆ แต่ว่าความแตกต่างจะอยู่ตรงที่....

ถ้าเป็น B69 แน่นอนว่า มุคุโร่น่าสงสาร โดนทารุณกรรมทั้งเรื่องแน่ๆค่ะ แต่ก็ดูน่าสนใจดีนะสำหรับคอ SM

แต่ถ้าเป็น 69B ก็อาจจะน่าสนใจไปอีกแบบ แต่มุกแต่งมุคุโร่ออกมาทีไร มันแรด + แหล กระจุยทุกที ไม่รู้จะอัพพลังเสะขึ้นรึเปล่านะคะ 55+

เพราะงั้นสิทธิ์ในการเลือกเป็นของท่านผู้อ่านทุกท่าน กดโหวตที่หน้าแรกนะคะ โปรดจำไว้ว่า "หนึ่งเสียงของท่าน จะส่งผลต่อ[s]สภา[/s] ฟิคเรื่องต่อไปของมุกค่า" ^o^

ปล. ท่านที่อ่านทั้ง The Third Hand(s) และ 8059 ช่วยกดโหวตครั้งเดียว ในฟิคเรื่องใดเรื่องหนึ่งพอนะคะ
.
.
.

เนื่องจากความบ้ายุ + หน้าด้านขึ้น 2 เท่า ทำให้มุกอดไม่ได้ที่จะมาลงภาพที่ 2 ต่อจากภาพแรกที่ได้รับคำปลอบใจว่าน่ารักไปอย่างท่วมท้น กร๊ากกกกกกกกกกกกกก เลยอดไม่ได้ต้องเอารูปที่ 2 มาลองแปะดู ถ้าใครทำใจไม่ได้ อย่าเลื่อนลงไปนะคะ

ขอบคุณท่าน cray และท่านซัสจี้ เรื่องรูปมากๆเลยนะคะ ดูรูป 2 รูปนี่แล้วหันกลับมาดูรูปที่ตัวเองวาด...ง่า มุกขอลาไปผูกคอตายดีกว่า TToTT
.
.
.
.
.

[align=center][/align]

คราวหน้าว่าจะลองทำ ก้างปลาเวอร์ชั่นฉากเรทดู แต่คราวนี้เอาแค่ฉาก SM ไปก่อนแล้วกันนะคะ ไม่รู้ยังจำฉากนี้ได้มั้ยเอ่ย?

ปล. มีใครรู้บ้างมั้ยเนี่ยว่าไอ้เส้นดำๆ นั่นคือ แส้ =[]="

กำลังจะเดินไปนอน สะกิดใจ...เอ.....ขอเข้าบอร์ดดูอีกทีดีก่า....

กรี๊ดค่า กรี๊ดดดดดดดดดด วาเรียยื่นมือมาช่วยโกคุจริงๆด้วย >[]<

เจ้าชายออกมาอย่างเท่(แม้จะโรคจิตเช่นเคย) ตลอดจนสควอลโล่ที่ออกมาอย่างงาม =///=

ปริศนาความสวยที่อัพเกรดอย่างท่วมท้นของสควอลโล่มาจากการโดนบอสกอดนี่เอง =//3//= แหม่คันปากอยากบอกบอสว่า กอดบ่อยๆ ทุกวัน หลังอาหารสามเวลาไปเลยสิคะ รับรอง สควอลโล่จะสวยวันสวยคืนเป็นสิบเท่า (เอ่อ...บางทีถ้าขนาดที่มิว่า...สควอลโล่อาจจะเหนื่อยตายก่อน555) =3= ให้ตายสิคะ สควอลโล่โผล่มาพร้อมกับเบลทีไร ให้อารมณ์คุณแม่ยังสาวกับลูกชายวัยรุ่นจริงๆ(ได้ข่าวว่า TYL เบลก็ 26แล้ว...ยังวัยรุ่นอีกเหรอ?)

=3= เสียดาย โรงแรมที่หัวหินเนตแพง.....ชิชิชิชิชิ

ตะลึงตึงโป๊ะกับคู่ใหม่ เจ้าชายกับสัปปะรด....=[]=!?

ยินดีด้วยนะไดนาไมต์ กิ๊กเก่า(เจ้าชาย...)และวาเรียออกโรงป้องกันให้ขนาดนี้....นายน่าจะรอดครบสี่เดือนแล้วล่ะ (รึเปล่า?) ยังไงก็ จะรอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อค่า !!!

ท่าน มุกเจ้าคะ สคอวโล่สวยขึ้นเพราะโดรบอสกอดจริงๆๆ สวยวันสวยคืน สวยๆๆนะเจ้าคะ

- -* แหม่ เบลมาช่วยคนที่เคอยชอบ - -* 555+ กดโหวตไม่รู้จะเลือกคู่ไหนดีเจ้าคะ

(กระซิบบอสกอดสคอวโล่เยอะๆๆจะหลามจะได้อัพเกรดความสวย) ฉึก มีดปักหัว ฮึกๆๆ

เจ้าชาย~~

มาแล้ว มาอย่างเท่เลย

กรี๊ดๆ

แอบลุ้นมานานว่าจะโผล่มาเมื่อใด

ที่นี้ได้ออกแล้วนะเบล~

เรื่องโหวตนี้ตัดสินใจยากแฮะ

งี๊ดๆ

ตามมาเม้นนนนนนนนนนนนนนนน
โกคุจะรอดไปได้ตลอดหรือเปล่าน่อ
แล้วยามะหายไปไหนเนี่ย
มาต่อเร็วๆ นะค่าท่านมุก

ปล . กดโหวตเรียบร้อย จิ้ม 1 บี69 ค่า
อยากเห็นสัปปะรดอัพสกิลแหลอยู่ในสถานะถูกทารุณกรรมบ้่าง อิอิ

จิ้มข้อ 1 ไม่ลังเล

สัปปะรดเคะ!!!!!!!!!!!!!ชอบค่ะ >_<


อืมๆ...มาเข้าเรื่อง 8059 ดีกว่า

ยามะแกหายไปหนายยยยย

โกคุเทระซวยสุดจะกล่าวแล้วนา

เจอกันก็ทะนุทะหนอมหน่อยละกัน


ต่อไวๆน้าท่านมุก ^_^