•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ตอนนี้ก็ยังดาร์คอยู่ =[]=!!
ดาร์คยิ่งกว่าตอนที่แล้วซะอีก....

"ไม่อยากให้โกคุตายค่ะ"

เพราะว่า อยากให้ยามะชดใช้ ในสิ่งที่ทำลงไปกับโกคุ...
โกคุเค้าชดใช้ไปแล้ว 1685แผล (เพราะเรื่องนี้ ถือว่าผิดทั้งคู่ ก็ต้องชดใช้กันทั้งคู่)
แต่ถือว่ายามะยังไม่ได้ชดใช้ให้กับโกคุ

ยามะเอง ก็เจ็บปวดที่เห็นน้ำตาของโกคุ จริงมั้ยค่ะ
แสดงว่า มีใจ แต่ไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง
เพราะงั้น ถ้าตอนหลัง ยามะได้รู้ใจตัวเองแล้ว
แต่โกคุไม่ยกโทษให้ หรือ ยกโทษให้ไม่ได้ (เช่น พิการ, สมองเสื่อม, เป็นเจ้าชายนิทรา, บลาๆๆ)
ยามะเองก็คงจะรู้สึก ถึงคำว่า "เจ็บปวด" เหมือนกับที่ โกคุ "เจ็บปวด" เพราะโดนคนที่ตัวเองรักทำร้ายค่ะ

ยามะเองก็ควรจะชดใช้ให้กับโกคุเช่นกัน...
เพราะงั้น จะปล่อยให้โกคุตายไม่ได้ค่ะ!!!
ต้องอยู่เพื่อให้ยามะได้ชดใช้ >O<!!!

ปล.พิมเอง เริ่มงงเอง แต่หวังว่าคุณมุกคงจะเข้าใจ(อ้าว..)
ยังไงก็มาต่อไวๆนะค่า <3

ยามะนายจาโหดเกินไปแล้วอ่า
อารัยจา dark ได้ขนาดนี้ ((55))

อืม เราไม่อยากหั้ยโกคุตายนะ
เพราะอารัยเก๊อะมะรู้อ่า
อยากหั้ยจบแบบคู่กันด้วย

อ่า ฮิบาริจาไปแล้วหรอ
โกคุช้านจารอดแล้ว ว ว ว ว ((หรอ??))

รออ่านต่อนะค่ะ

คุณฮิเป็นอัศวินขี่ม้าขาวมาแล้วล่ะค่า~~~
ก่อนที่โกคุจะชอกช้ำมากกว่านี้ มาช่วยเร็วๆนะคะ T T

จะว่าไป ยามะนี่ไม่เนียนเท่าไหร่เลยนะ
เล่นทิ้งหลักฐานให้คนอื่นจับตัวได้ทนโท่เนี่ย
แต่เรื่องตอแหลขอให้บอก ไอ้บ้านี่เก่งนักล่ะ 55

ต่อไวๆนะคะ จะติดตามประวัติชีวิตนู๋โกคุต่อไป
ป.ล. อย่าเพิ่งตายนะลูก T T

ไม่ได้เข้าบอร์ดนาน...โกคุของช้านนนนนนน ตายแล้ว ตายแล้ว ตายแล้ว T^T

มุกซังโหดไปแล้วน้า ...((แต่ก้อชอบ))

ขอเม้าท์หน่อย....

ส่วนตัวแล้วรักโกคุม๊ากมาก
ดังนั้น เรื่องโกคุไม่ส่งจม.ให้ ไม่ถือเป็นความผิด ((ไม่ส่งหละถูกแล้วลูก...ถ้าเราไม่ได้ใครก็อย่าหวัง))

ส่วนยามะที่ทรมานโกคุก้อไม่ผิดเหมือนกัน ((เข้าใจว่าแค้น))
((แต่ในใจแล้วแกเองก็หวันไหนชิมิหล้า))

แล้วถ้าจะให้โกคุตายก็ยิ่งดี ((อ้าวนี่ช้านอยู่ฝ่ายไหนนิ)) เพราะถึงตอนนั้นหละนายน่าจะเข้าใจอะไรๆ ได้ดีขึ้นยามะ
"I believe you don't know what you got until you say goodbye"

สงสารโกคุจัง ขอให้สึนะกับฮิบาิริไปช่วยเร็วๆ ด้วยเถอะ

อืม.....จะพูดไงดีอะ


ในมุมมองของยามะโกคุก็สมควรตายอะนะ


แต่ดูยังไงก็สงสารโกคุอะ แต่เดาว่าโกคุคงเตรียมใจมานานแล้วแหงๆที่จะตายด้วยน้ำมือคนที่เรารัก


อยากรู้จังว่าถ้ายามะรู้ถึงความรู้สึกที่โกคุจะยังมีใจทำโหดอยู่รึเปล่า

(ขอเดาว่าถึงตอนนั้นโกคุอาจนอนจมกองเลือดเรียบร้อยแล้วละนะ)


แต่....................


ท่านฮิเท่โคตรรรรรรรรร


ช่างเป็นผู้พิทักษ์คุณธรรมจริงๆ


แล้วถ้าสึนะรู้ความจริงที่ยามะทำร้ายโกคุเนี้ย จะทำหน้ายังไงนะ......

ยามะจัง นายจะโหดปายถึงหนายยยยยยยยยยยยยยย

แค่นั้นโกคุก็ใกล้ตายแล้วน้า TT^TT

เวรต้องระงับด้วยการไม่จองเวรนะเออ

ดูจิ เล่นซะโกคุเยินเลย

ถึงโกคุจะผิด แต่ก็ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นี่นา TT^TT

สงสารโกคุจังอ่ะ ดูจิ ฮือ TTT___TTT

แต่อยากให้สึนะรู้ความจริงเร็วๆ ว่า ยามะมันดาร์คกว่าที่คิดไว้มากกกกกกกก

ฮิบาริเป็นคนรักแสนดี พ่วงด้วยผู้พิทักษ์ที่มีคุณธรรมจริงๆ นับถือ นับถือ

มาต่อเร็วๆน้า อยากอ่านต่อ อยากรู้ว่าอีกนานแค่ไหนกว่าโกคุจังจะหลุดจากคนซาดิสม์พรรค์นี้

ถ้าเปงไปได้เราอยากให้โกคุบาดเจ็บมากจนความจำเสื่อม หรือไม่ก็เป็นอะไรสักอย่างที่ทำให้ยามะมันเจ็บปวดได้

Story : Blessing of Moon (คำอธิษฐานแห่งดวงจันทร์)
Type : Fan Fiction from KHR
Chapter : 6
Rate : PG
Pair : 8059(27?)
Note : Dark DarK Dark
Warnning : มันดาร์คสุดๆ ดาร์มากๆ ดาร์คจนไม่รู้จะดาร์คไงแล้วค่า

-------------------------------------------------------
[align=center]...เมื่อหน้ากากแตกออก...
...สิ่งที่หลงเหลืออยู่ภายใต้นั้นคืออะไร...?[/align]


...ตึกพิรุณดูเงียบงันกว่าที่เขาจำได้...

ร่างเล็กก้าวเดินตามร่างสูงเข้าไปบนทางเดินที่เงียบงันไร้ผู้คน

...ลูกน้องของยามาโมโตะหายไปไหนกันหมดนะ..?

สึนะคิดอย่างสงสัย ดวงตาคู่สีน้ำตาลกวาดมองรอบข้าง ไม่รู้เป็นอุปาทานหรืออย่างไรที่ทำให้รู้สึกถึงกลิ่นไอแห่งความตายที่แฝงอยู่ภายในตึกที่ตกแต่งแบบญี่ปุ่นนี้

“ไง ซาวาดะ”

เสียงร้องทักทายอย่างสดใสตามด้วยฝ่ามือหนาที่ตบป้าบใหญ่ลงมาบนไหล่มน คนที่จะกล้าทำแบบนี้ต่อวองโกเล่รุ่นที่ 10 ได้มีอยู่เพียงคนเดียว คือ

“คุณพี่!!”

ร่างเล็กทักชายหนุ่มหัวสนามหญ้าที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ด้านหลัง..ผู้พิทักษ์แห่งแสงอรุณ ซาซางาวะ เรียวเฮ นี่เอง!!

“ทำไมคุณพี่มาอยู่นี่ได้ครับ? มีธุระอะไรกับยามาโมโตะเหรอครับ?”

“เปล่าหรอก..ฮะฮะฮะ หลงทางตะหากล่ะเฟ้ย!!”

ร่างสูงว่ากลั้วหัวเราะ มือเกาหัวแกรกๆพลางเหลียวซ้ายแลขวาอย่างขบขัน

“ที่จริงว่าจะกลับไปที่ห้องตัวเองน่ะ แต่เดินไปเดินมาเป็นชั่วโมงแล้วยังหาห้องตัวเองไม่เจอเลยล่ะ สนุกสุดหูรูดไปเลยแฮะ เขาวงกตที่นี่น่ะ”

คุณพี่คร้าบ ที่นี่มันตึกพิรุณ ไม่ใช่ตึกแสงอรุณครับ..เดินให้ตายคุณพี่ก็หาห้องตัวเองไม่เจอหรอกคร้าบ TToTT

ร่างเล็กเกิดอาการพูดไม่ออกในท่าทางตื่นเต้นกระดี๊กระด๊าที่เข้าใจผิดว่าตนเองหลงเข้ามาในทางเดินเขาวงกตของอีกฝ่าย ก็พอดีกับที่เรียวเฮว่าต่อ

“เมื่อกี้นะ เดินไปผ่านห้องนึงได้ยินเสียงยามาโมโตะกำลังประชุมลูกน้องด้วยละ เห็นพูดถึงว่าให้คอยเฝ้าห้องนอนไว้ อะไรทำนองนี้ เสียงเครียดเชียวล่ะ”

ห้องนอน???

ฮิบาริและสึนะคิดพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ตอนแรกก็ยังไม่แน่ใจว่าจะไปพิสูจน์ความจริงจากที่ไหนก่อนดี แต่ถ้ามีเบาะแสนี่ล่ะก็....

“คุณพี่ครับ ผมจะบอกทางออกจากตึกพิรุณให้นะครับ คุณพี่...”

“ไม่ต้อง!” ฮิบาริค้านเสียงเย็น “ให้ไอ้สัตว์กินพืชปัญญาอ่อนนี่ไปด้วยดีแล้ว”

“แต่ว่า...”

สึนะยังไม่ทันจะค้านต่อ ร่างสูงก็ก้าวเดินไปโดยไม่สนใจเสียงถามอย่างตื่นเต้นจากด้านหลัง

“จะไปไหนกันเหรอ?? ฉันไปด้วยสิ ท่าทางจะสนุกสุดหูรูดเลยนะ!!”

เพราะเหตุนั้นเองสึนะจึงได้แต่จำใจฝืนยิ้ม ก่อนจะเดินตามฮิบาริไป...
.

.

.

ทั้งสามคนเดินผ่านไปตามบันไดขึ้นสู่ชั้นสอง เพียงไม่นานก็มาถึงหน้าห้องนอนของยามาโมโตะที่มีลูกน้องยืนเฝ้าอยู่ถึง 5 คน

เสียงฝีเท้าทำให้เหล่าลูกน้องเบนหน้ามา ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะเอ่ยทัก

“ท่านสึ...”

เปรี้ยง! โครม!!

ยังไม่ทันจะเรียกชื่อจบ ลูกน้องคนแรกก็ลงไปกองกับพื้นด้วยฝีมือของผู้พิทักษ์สุดโหดเรียบร้อย

“คุณฮิบาริ! อย่ารุนแรงสิครับ!!”

เสียงหวานเตือนไม่ทันขาดคำ อีกหนึ่งหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆก็หายตัวไปเสียแล้ว ตามด้วยเสียงตะโกนลั่น

“แมคซิมั่ม แคนนอน!!”

โครม!!

ลูกน้องคนที่สองกลิ้งลงไปนอนพะงาบๆกับพื้นอย่างน่าสงสาร โดยมีเรียวเฮยืนโพสท่าแห่งชัยชนะอยู่ไม่ห่าง

“ที่แท้ก็ชวนฉันมาเล่นเกมส์นี่เอง รับรองไม่ยอมแพ้แกแน่ ฮิบาริ!!”

เรียวเฮเข้าใจผิดว่าพวกสึนะกำลังเล่นเซอร์ไววัลเกมส์ไปเรียบร้อย ร่างสูงหันไปจัดการเหล่าลูกกระจ๊อกคนอื่น โดยที่ฮิบาริเพียงแค่นเสียงเบาๆอย่างเหยียดหยาม มือสะบัดเลือดสกปรกที่ติดทอนฟาออกไป ก่อนจะก้าวเดินไปยังประตูที่ถูกปิดอยู่

“คุณฮิบาริ...”

เสียงหวานดังให้ร่างสูงหันมามองเด็กหนุ่มผู้ยืนอยู่เคียงข้าง วงหน้าหวานปรากฏเค้าของความหวั่นกลัวในบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ต้องการจะพบเห็นเบื้องหลังประตูบานนี้

...สังหรณ์ว่าหากเปิดประตูบานนี้ไป บางสิ่งบางอย่างจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีก...

ลางสังหรณ์ของวองโกเล่ทำให้ร่างเล็กจับชายเสื้อฮิบาริแน่น ซึ่งร่างสูงก็กำมือเล็กนั้นไว้อย่างปลอบประโลม ก่อนจะผลักประตูเข้าไป พร้อมด้วยเสียงที่ตะโกนดังมาจากทางเดิน

“อย่าเปิด!!”

ยามาโมโตะ ทาเคชิ ผู้พิทักษ์แห่งพิรุณกำลังวิ่งเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกอย่างผิดวิสัย แต่สายไปเสียแล้วเมื่อประตูถูกเปิดออกตามแรงผลักของฮิบาริ...

...นั่นคือภาพที่ราวกับนรก...!!!

ภายในห้องที่มืดสลัว ร่างเปลือยร่างหนึ่งถูกมัดขึงอยู่ด้วยลวดหนามเส้นใหญ่โยงกับขื่อกลางห้อง เส้นผมสีเงินยุ่งเหยิงปรกใบหน้าจนไม่อาจมองเห็นชัด ร่างแบบบางมีแต่รอยแผลสาหัสนับไม่ถ้วนที่กำลังถูกชโลมด้วยเลือดสดๆที่กำลังหลั่งรินลงมาจากข้อมือบางที่ถูกลวดหนามเกี่ยวเป็นแผลเหวอะหวะจนลึกถึงกระดูก เรียวขาขาวกระตุกเป็นระยะจากบางสิ่งบางอย่างที่ฝังลึกและยังคงทำงานอยู่ในช่องทางนุ่ม..แทบไม่มีสิ่งใดที่บอกได้ว่าร่างนั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?

“โกคุเทระคุง!!!”

เสียงกรีดร้องดังมาจากร่างเล็ก ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างมองภาพของลูกน้องคนสนิทที่ถูกมัดโยงราวซากที่ไร้ชีวิตอย่างแทบไม่เชื่อสายตา ร่างบางสั่นสะท้านโงนเงนราวจะเป็นลมล้มลงไปพร้อมกับที่ความมืดเข้าบดบังเบื้องหน้า

“หลับตาซะ แกไม่จำเป็นต้องดูภาพพรรค์นี้หรอก”

เสียงห้าวทุ้มเอ่ยปลอบ มือหนาโอบกอดร่างเล็กที่สั่นระริกไว้ในอ้อมแขน บดบังภาพที่ไม่ชวนมองไปจากทัศนวิสัยจนสิ้น

ความอบอุ่นที่ถ่ายทอดผ่านเรือนกายอีกฝ่าย ช่วยให้สึนะค่อยๆสงบสติอารมณ์ได้ทีละน้อย มือเล็กกำชายเสื้อร่างสูงไว้มั่น เมื่อขอร้องเสียงพร่า

“ชะ..ช่วยปลดโกคุเทระคุงลงมาทีเถอะครับ..”

“อืมม์”

ร่างสูงจุมพิตเบาๆบนเรือนผมสีน้ำตาลนุ่ม มือหนาลูบปิดเปลือกตาของร่างในอ้อมแขนไว้ ก่อนที่ทอนฟาในมือจะถูกเขวี้ยงไปใส่ลวดหนามกลางห้อง

แคร้ง!!

แม้ลวดหนามที่พันธนาการจะมีขนาดใหญ่ แต่ก็ไม่อาจแข็งแกร่งไปกว่าทอนฟาของผู้พิทักษ์แห่งเมฆาได้ ให้ร่างของโกคุเทระล้มลงมาในอ้อมแขนของเรียวเฮที่วิ่งเข้าไปรับทันท่วงที

“เฮ้ย! ไอ้หัวปลาหมึกยังมีชีวิตอยู่มั้ย??”

ตะโกนถามพลางเขย่าร่างอ่อนปวกเปียกนั้นไปมา เมื่อร่างในอ้อมแขนยังคงสั่นเป็นระยะจากของเล่นชิ้นน้อยที่ฝังลึกอยู่ในกาย

เรียวเฮจับสายควบคุมที่ห้อยระต้นขาของร่างบางไว้ก่อนจะดึงไวเบรเตอร์โชกเลือดออกมา ให้โกคุเทระค่อยคลายอาการกระตุกลง

แคร้ง!!

เสียงปะทะกันของอาวุธสองชิ้นดังลั่น ให้สึนะผู้ยืนหลับตาหันไปมองฮิบาริผู้กำลังใช้ทอนฟายันกับดาบชิงุเระโซเอนในมือของยามาโมโตะ

“รู้ใช่มั้ยว่าถ้าละเมิดกฏของฉันแล้วจะเป็นยังไง?”

เสียงทุ้มเอ่ยถามยะเยียบเย็น ดวงตาคู่สีดำของผู้พิทักษ์แห่งเมฆาทอแววอำมหิตที่เจือปนไปด้วยความสนุกไปพร้อมๆกัน

การได้ขย้ำสัตว์กินเนื้อที่ทำลายหน้ากากใสซื่อออก มันก็น่าสนุกดีไม่ใช่หรือ?

ทอนฟาในมือเพิ่มแรงกดลงไป ให้ยามาโมโตะผู้ตกเป็นฝ่ายตั้งรับตัดสินใจสู้กลับ

“เพลงดาบสำนักชิงุเระโซเอน กระบวนท่ารุก กระบวนท่าที่ 8 วรุณกระหน่ำแทง!!”

เสียงตวาดก้องพร้อมกับที่ดาบคมกล้าฟาดฟันลงมาใส่ร่างของชายที่เป็นศัตรูหัวใจ ให้เสียงโครมดังสนั่น พื้นที่ฮิบาริเคยยืนอยู่กลายเป็นหลุมกว้างจากพลังทำลายนั้น แต่น่าเสียดายที่ฮิบาริไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่ยามาโมโตะจะล้มลงได้ง่ายๆเพียงแค่นี้

ท่ามกลางฝุ่นควันหนาทึบที่กระจายไปทั่วห้อง ดวงตาคู่สีดำของนักดาบหนุ่มเบิกกว้างมองหาเป้าหมาย แต่ยังไม่ทันที่จะหาพบ เสียงทุ้มเหี้ยมเกรียมก็ดังขึ้นที่ข้างหู

“กระจอกสิ้นดี”

โครม!!

ทอนฟาฟาดเข้าใส่ ให้ยามาโมโตะที่แม้จะยกดาบขึ้นรับทันแต่ก็ถึงกับเซถลาไปไกล ดาบกระเด็นหลุดจากมือ พร้อมกับที่ร่างสูงวิ่งเข้าหา พร้อมด้วยอาวุธสังหารนั่น

“ปิดฉากกันล่ะนะ ยามาโมโตะ ทาเคชิ”

สีเงินของทอนฟาสะท้อนเข้าดวงตาของชายผู้กำลังจนมุมเพียงแวบเดียว เสียงโครมก็ดังกึกก้องเมื่อสิ่งนั้นสัมผัสเข้ากับเนื้อมนุษย์!!

“เฮอะ! เข้ามาขวางทำไมไม่ทราบ?”

ฮิบาริถามเสียงเย็น ดวงตาสีดำเหี้ยมเกรียมมองร่างของสัตว์กินพืชที่ทำท่าจะตายมิตายแหล่แต่กลับยังมีแรงลากสังขารมายืนขวางระหว่างเขากับเหยื่อได้

“โกคุเทระคุง!!”

สึนะตะโกนเรียกอย่างแทบไม่เชื่อสายตา เมื่อเห็นร่างของลูกน้องคนสนิทที่ยืนโงนเงนขวางอยู่เบื้องหน้าของยามาโมโตะ ร่างทั้งร่างมีแต่บาดแผลที่กำลังหลั่งเลือดโซมกาย อีกทั้งยังทอนฟาที่โดนเข้าไปกลางอกที่ถึงแม้ฮิบาริจะยั้งมือทัน แต่ก็น่ากลัวว่ากระดูกซี่โครงคงจะหักไปหลายท่อนเลยทีเดียว

“ขะ..ขอโทษนะครับ รุ่นที่ 10 ...แต่ว่า..แต่...”

เสียงทุ้มขาดห้วงเป็นพักๆ ดวงตาสีมรกตพร่าเลือนพยายามเพ่งมองไปยังฮิบาริและสึนะที่อยู่ตรงหน้า ขณะพยายามฝืนยืนหยัดให้ถึงที่สุดเพื่อปกป้องยามาโมโตะไว้ ทว่า....

“แค่ก..อุ๊ก....”

ร่างบางงอตัวไอออกมาเป็นโลหิตสดๆ ทอนฟาที่พุ่งเข้ามาปะทะเมื่อครู่น่ากลัวว่าคงจะทำให้กระดูกซี่โครงหักไปทิ่มปอดเสียแล้ว...

ร่างของโกคุเทระล้มฮวบลงกองกับพื้น โดยที่ผู้ยืนอยู่เบื้องหลังไม่แม้แต่จะเอื้อมมือมาช่วยพยุงร่างที่เพิ่งสละกายเข้ามาช่วยรับอาวุธสังหารนั่นแทนตน ดวงตาคู่สีดำปรากฏความรู้สึกหลากหลายก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย็นชาเมื่อก้าวข้ามร่างนั้นมาเผชิญหน้ากับทั้งสามคน

“เฮ้ย! ไอ้หัวสนามหญ้าอุตส่าห์ช่วยรับทอนฟาแทนแกเชียวนะ! แกไม่คิดจะดูอาการมันหน่อยเรอะ??”

เรียวเฮโวยลั่นอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นท่าทางที่แสนเย็นชาของอีกฝ่าย ทว่ายามาโมโตะจะสนใจก็หาไม่ วงหน้าหล่อเหลาแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนให้กับสึนะที่ยืนมองด้วยสายตาผิดหวัง

“ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ สึนะ?”

เสียงทุ้มเอ่ยถาม วงหน้ายังมีคราบโลหิตของโกคุเทระที่กระเซ็นมาโดนเมื่อครู่ติดอยู่ ขณะที่มือหนายื่นออกมาหาเด็กหนุ่มที่รักกว่าชีวิตตน

“ไม่สบายรึเปล่า? มีอะไรทำให้นายไม่สบายใจอย่างนั้นหรือ?”

รอยยิ้มที่เหมือนเดิม ดวงตาที่เหมือนเดิมและคำพูดอ่อนโยนที่เหมือนเดิม แต่กระนั้นกลับมีอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิมและจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกแล้วสำหรับพวกเขา...

สึนะถอยหลบมือที่ยื่นมาหา ดวงตาคู่สีน้ำตาลทอแววเจ็บช้ำและผิดหวังในตัวบุรุษตรงหน้ายิ่งนัก

...นี่หรือคือตัวตนที่แท้จริงของยามาโมโตะ...

...นี่หรือคือผู้ชายที่เขาปรารถนาให้อยู่คู่เคียงกับโกคุเทระ...

...นี่หรือคือเพื่อนที่เขาคบหามาตลอดหลายปี...


“ทำไม ยามาโมโตะ? ทำไมนายถึงทำแบบนี้..ทำไมต้องทำร้ายโกคุเทระคุงถึงเพียงนี้ด้วย??”

สึนะถามเสียงสั่น ดวงตาคู่สีน้ำตาลคลอคลองด้วยหยาดน้ำตาแห่งความผิดหวัง ให้ชายหนุ่มตรงหน้าชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคลี่ยิ้มราวเทพบุตรเฉกเดิม เมื่อหัวเราะเบาๆ

“ฮะฮะฮะ นายเข้าใจผิดแล้ว..ฉันไม่ได้ทำร้ายโกคุเทระซะหน่อย ฉันน่ะก็เพียงแต่กำลังจะให้มันชดใช้หนี้ที่ติดไว้ก็เท่านั้น”

“หนี้อะไรกัน? ยังมีหนี้อะไรที่ต้องชดใช้ถึงเพียงนี้ด้วยเหรอ?”

เสียงหวานถามอย่างแทบไม่เชื่อหู ดวงตากวาดมองหยาดโลหิตที่แปดเปื้อนไปทั่วพื้นห้อง..โลหิตของโกคุเทระที่ถูกทรมานมาตลอดหลายวันที่หายตัวไป...

“มันเป็นหนี้ชีวิต!” เสียงทุ้มตอบกลั้วหัวเราะ “ไอ้สารเลวนี่ทำลายความสุขในชีวิตฉัน ดังนั้นมันจึงต้องชดใช้ด้วยชีวิตของมันเช่นกัน”

ดวงตาคู่สีดำเหลือบมองร่างที่กองอยู่แทบเท้าด้วยสายตาเหยียดหยาม ก่อนจะตวัดเท้าเตะร่างนั้นกระเด็นออกไปไกล

โครม!

ร่างของโกคุเทระปะทะเข้ากับเสาเตียงก่อนร่างจะรูดลงมากองอยู่กับพื้นเช่นเดิม

“ทำอะไรของนายน่ะ ยามาโมโตะ!!”

สึนะตะโกนอย่างตกใจ แทบไม่อาจเชื่อสายตาในสิ่งที่ยามาโมโตะได้กระทำลงไปกับผู้ที่เพิ่งช่วยชีวิตตนไว้

นี่นายเสียสติไปแล้วหรืออย่างไรกัน?

“คุณพี่ครับ ช่วยใช้กล่องธาตุแสงอรุณรักษาโกคุเทระคุงเร็วเถอะครับ”

สึนะหันไปสั่งคนข้างกาย

“ได้เลย”

เรียวเฮหยิบกล่องธาตุอรุณออกมาพร้อมกันถึง 4 กล่องขณะวิ่งไปรักษาให้แก่ร่างที่น่าจะสิ้นสติไปเสียแล้ว ทิ้งให้กลางห้องเหลือเพียง 3 คนที่ยังคงยืนเผชิญหน้ากันอยู่...

ฮิบาริยืนกอดอกอยู่ด้วยใบหน้ายิ้มๆที่ไม่อาจปิดรังสีอำมหิตไปได้ ดวงตาคู่สวยทอประกายระยับด้วยความพอใจเฉกผู้ล่าที่กำลังจะได้ขย้ำเหยื่อของตน

ตรงข้ามกับสึนะ..วงหน้าหวานทอแววเจ็บปวดรวดร้าวในสิ่งที่ได้เห็น ดวงตาสีน้ำตาลแทบไม่อาจละจากใบหน้าที่ยังคงแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนของผู้เป็นเพื่อนไปได้

“ทำไมล่ะ ยามาโมโตะ...ช่วยบอกฉันทีเถอะว่ามันเป็นหนี้อะไรที่ทำให้นายต้องทำร้ายโกคุเทระคุงถึงขนาดนี้”

ยามาโมโตะนิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาจับจ้องมองใบหน้าหวานของคนที่เขารักแสนรักจนหมดใจ คนที่วันนี้สมควรจะได้อยู่เคียงข้าง แต่กลับต้องมาแยกจากเพียงเพราะการกระทำของไอ้สารเลวคนหนึ่ง

“4 ปีก่อน ฉันฝากให้โกคุเทระเอาจดหมายฉบับหนึ่งไปให้นาย..”

เสียงทุ้มเริ่มเล่าเรื่องด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยตรงข้ามกับหัวใจที่เต้นแรงอย่างบ้าคลั่งด้วยความโกรธาที่จะมิมีวันจางหาย

“ในจดหมายนั้น ฉันเขียนบอกถึงความรู้สึกของฉันและนัดให้นายมาพบกันที่สถานที่หนึ่ง แต่แล้วนายก็ไม่มา กลับเป็นโกคุเทระที่มาแทนและบอกปฏิเสธแทนนาย..”

“ปฏิเสธงั้นหรือ? ปฏิเสธอะไรกัน?”

คำถามที่แสนใสซื่อหรือบางทีเจ้าตัวอาจจะไม่ทันคิดถึง ให้ยามาโมโตะแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่เขาปรารถนาจะได้พูดให้อีกฝ่ายฟังมานานหลายปี

“ฉันรักนาย สึนะ..! รักมาตลอดนับแต่เมื่อ 4 ปีก่อนและจนถึงวันนี้ก็ยังคงรักนายอยู่!!”

ยามาโมโตะ!!

วงหน้าหวานเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงต่อคำพูดของอีกฝ่าย ร่างเล็กบางสั่นสะท้านเมื่อเริ่มตระหนักถึงนัยคำพูดนั้นและบางสิ่งบางอย่างที่โกคุเทระอาจจะทำลงไปจนทำให้ยามาโมโตะเคียดแค้นถึงเพียงนี้

ร่างสูงมองปฏิกิริยาของสึนะที่ไม่ได้มีความดีใจหรือพอใจอยู่ในท่าทางนั้นแม้แต่น้อย ให้หัวใจราวกับถูกบีบคั้นอีกครา

มันสายเกินไปแล้วสินะ หัวใจของนายเป็นของชายอื่นแล้วสินะ...

ความจริงที่น่าเจ็บปวดยิ่งตอกย้ำความเคียดแค้นที่มีต่อคนที่เป็นตัวการให้เขาต้องพลาดหวังในความรัก ดวงตาคู่สีดำตวัดมองไปยังร่างที่กองอยู่มุมเตียงด้วยสารรูปที่น่าสมเพช ซึ่งไม่ว่าเขาจะลงมือทารุณกรรมสักเพียงใด ความโกรธแค้นในจิตใจก็ยังไม่จางหาย...ไม่ว่าจะใช้กำลังสักเท่าไหร่ ดวงตาคู่สีเขียวนั้นก็ไม่เคยมีแม้แต่ความชิงชังกลับมา และนั่นก็ยิ่งทำให้เขาหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก!!

“ฉัน..ไม่เคยรู้เลยว่าถูกหลอกจนกระทั่งเมื่อวันก่อนที่นายบอกฉันว่า 4 ปีก่อนนายเองก็ชอบฉันเช่นกัน และนั่นก็ทำให้ฉันได้รู้ว่าพวกเราต่างก็ถูกหลอกลวงด้วยแผนสกปรกของไอ้สารเลวนี่!!”

น้ำคำเหี้ยมเกรียมจนน่าขนลุก ความอำมหิตเยียบเย็นราวจะแผ่ซ่านออกมาจากกายของชายผู้มีความแค้นแน่นหัวใจ ให้สึนะถึงกับตัวสั่นเมื่อคาดคิดถึงชะตากรรมต่อจากนี้ของโกคุเทระ

“บะ..บางที..บางทีอาจมีอะไรสักอย่างเกิดขึ้นกับจดหมายนั่นก็ได้...บางที...”

สึนะยังคงคัดค้าน ด้วยไม่อาจเชื่อว่าคนสนิทของตนจะทำในสิ่งที่เลวร้ายเช่นนั้น แต่แล้วความจริงบางอย่างก็วาบเข้ามาในหัว ให้เด็กหนุ่มไม่อาจแม้แต่จะเอ่ยปากแก้ตัวแทนได้อีกต่อไป...

มันเริ่มขึ้นตั้งแต่ 2 ปีก่อน...ที่เขาเริ่มสังเกตเห็นถึงแววตาที่โกคุเทระลอบมองยามาโมโตะในยามที่คิดว่าอีกฝ่ายไม่อาจเห็น แววตาคู่สีเขียวหม่นเศร้าแต่ก็สะท้อนถึงความรักที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงต่อชายเพียงคนเดียวที่เลือกแล้ว นั่น..ทำให้เขาซึ่งตอนนั้นใจตรงกับคุณฮิบาริแล้ว ตัดสินใจที่จะแอบเชียร์และให้กำลังใจในความรักของลูกน้องคนสนิท

ทว่า..หากความรักที่โกคุเทระมีให้ยามาโมโตะมันมีมาก่อนหน้านั้นนานแล้วล่ะ? หากว่าเมื่อ 4 ปีก่อนโกคุเทระก็รักยามาโมโตะแล้ว..ถ้าเช่นนั้นโกคุเทระจะกล้าพอที่จะจงใจไม่มอบจดหมายให้หรือไม่?

คำตอบในคำถามนั้นช่างน่าหวาดหวั่นเสียจนสึนะไม่กล้าหาคำตอบ เพราะหากคิดที่จะให้ได้คำตอบจริงๆแล้วล่ะก็..บางทีคำตอบนั้นคงเป็นบางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่ต้องการจะฟังเป็นแน่

“..ระ..รุ่นที่..10..”

เสียงเรียกแหบเครือปลุกให้สึนะตื่นจากภวังค์ ดวงตาสีน้ำตาลคู่โตหันไปมองเด็กหนุ่มที่พยุงกายขึ้นมาคุกเข่าอยู่แทบเท้าด้วยร่างที่โชกเลือดทั้งตัว

“ทะ..ทำอะไรน่ะ โกคุเทระคุง!!”

ร่างบางกำลังจะถลันเข้าหาเพื่อพยุงอีกฝ่ายขึ้น แต่แล้วเสียงแหบพร่านั้นก็สะกดเขาไว้

“ยะ..อย่าเข้ามาครับ..! ผม..ไม่อยากให้คุณ..ต้อง..เปื้อนเลือด..ไปด้วย..”

แต่ละถ้อยคำที่ถูกเค้นออกมาผ่านริมฝีปากแห้งกรังที่มีแต่รอยแผล ดวงตาคู่สีเขียวขุ่นมัวราวจะพร่าเลือน แต่กระนั้นก็ยังคงจ้องมองมาที่ชายที่เขาสาบานว่าจะปกป้องด้วยชีวิตตน

“ผมคิดเอาไว้..นานแล้ว..ว่า..สักวัน..แค่ก..”

ร่างบางล้มตัวลงไอเป็นชุด หยาดโลหิตซึมออกมาจากริมฝีปากขณะที่พยายามประคองร่างไว้ไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้นอีก

“..สะ..สักวัน..รุ่นที่ 10 คงจะ..ดะ..ได้รู้ความจริง..ว่าผมมันสกปรก..สารเลวแค่ไหน..ว่าผม..เคยทำเรื่อง..ทะ..ที่เป็นการทรยศ..รุ่นที่ 10..”

“พะ..พอเถอะ โกคุเทระคุง..ไม่ต้องพูดแล้ว”

เสียงหวานร้องห้าม แทบไม่อาจทนมองสภาพที่ราวกับกำลังจะก้าวผ่านประตูแห่งความตายเข้าไปได้ทุกเมื่อของอีกฝ่ายต่อแม้แต่นาทีเดียว

...มันไม่สำคัญจริงๆว่าทำไมโกคุเทระคุงไม่เอาจดหมายมาให้...

...มันไม่สำคัญเลยว่าโกคุเทระคุงจะเคยทำเรื่องที่เป็นการทรยศเขารึเปล่า...

...เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่โกคุเทระคุงก็ยังคงเป็นเพื่อน เป็นคนสนิทที่เขาไม่อาจและไม่ต้องการที่จะสูญเสียไปอยู่นั่นเอง...

“เลิกพูดเถอะ ฉันจะเรียกหมอมาให้นะ!”

ร่างบางว่า มือหยิบมือถือขึ้นมากดเรียกหน่วยแพทย์ฉุกเฉินให้ตรงมายังห้องนี้ด่วน ให้เด็กหนุ่มผู้พิทักษ์แห่งวายุแย้มรอยยิ้มบาง..รุ่นที่ 10ช่างใจดีนัก แต่น่าเสียดายที่ผมไม่มีสิ่งใดจะชดใช้ให้คุณนอกจากชีวิตนี้อีกแล้ว...

มือที่เคยขาวนวลมาบัดนี้กลับมีแต่รอยแผล เมื่อค่อยๆถอดแหวนแห่งวายุออกจากนิ้วตนเอง ประคองส่งให้คนเบื้องหน้า

“เพื่อเป็นการ..ชดใช้ความผิด..ผม..ขอคืนแหวนแห่ง..วายุ..และตำแหน่งผู้พิทักษ์คืนแก่..รุ่นที่ 10 ครับ”

แหวนสีเงินทอประกายแวววาวอยู่บนฝ่ามือสั่นสะท้านเปื้อนเลือดที่ยื่นมาเบื้องหน้า ให้สึนะถึงกับไม่อาจพูดอะไรออกมาได้แม้แต่คำเดียว ด้วยรู้ดีว่าการทำเช่นนี้มันหมายความเช่นไรสำหรับโกคุเทระ..

มันหมายความว่าอีกฝ่ายได้ยอมละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งเกียรติยศ ศักดิ์ศรี ความหมายในการมีชีวิตอยู่ไป เพื่อสะสางความผิดในอดีตที่ก่อไว้..

ภาพเมื่อครั้งที่โกคุเทระดีใจสุดขีดยามได้รับแหวนแห่งวายุราวจะย้อนกลับมาให้เห็น ตลอดมาโกคุเทระมีชีวิตอยู่เพื่อเขา มีชีวิตอยู่เพื่อมอบชีวิตให้แก่เขา ซาวาดะ สึนะโยชิ วองโกเล่รุ่นที่สิบ คนนี้ แต่นับแต่นี้ต่อไปจะไม่มีอีกแล้ว..ไม่มี โกคุเทระ ฮายาโตะ ผู้พิทักษ์แห่งวายุ คนนั้นอีกแล้ว!!

“ถ้าแกคืนแหวนวงนี้มาก็เท่ากับว่าแกไม่ใช่ผู้พิทักษ์แห่งวายุอีกแล้ว จะไม่มีสิ่งใดคุ้มหัวแกให้ปลอดภัยจากไอ้สัตว์กินเนื้อนี่ได้อีกแล้ว”

เสียงเยียบเย็นของฮิบาริเอ่ยชัด ร่างสูงขยับเข้ามายืนเคียงข้างสึนะ มือที่เคยแต่ถืออาวุธเปลี่ยนมาโอบไหล่มนไว้อย่างหวังจะถ่ายทอดพลังและกำลังใจให้แก่เด็กหนุ่มผู้จำต้องแบกรับตำแหน่งวองโกเล่รุ่นที่สิบอย่างไม่มีทางเลี่ยง

ดวงตาคู่สีน้ำตาลจ้องมองแหวนแห่งวายุในมือเปื้อนเลือดราวเห็นอสรพิษร้าย เด็กหนุ่มย่อมรู้ดีว่าการรับแหวนวงนี้คืนมาย่อมเท่ากับว่าโกคุเทระจะไม่ใช่คนของวองโกเล่อีกต่อไป นั่นคือยามาโมโตะจะมีสิทธิเต็มที่ในการออกตามล่าและสังหารโกคุเทระทิ้งเสีย แต่ถึงจะรู้เช่นนั้น..เขาก็ไม่อาจพูดสิ่งใดเพื่อห้ามโกคุเทระที่แสดงเจตจำนงค์ที่จะชดใช้ให้แก่ยามาโมโตะออกมาอย่างชัดแจ้งถึงเพียงนี้ได้

ร่างบางกลืนน้ำลายลงอย่างฝืดคอ เมื่อจำต้องเอื้อมมือออกไปรับแหวนแห่งวายุคืนมา

“ฉันจะไม่แต่งตั้งผู้พิทักษ์คนใหม่หรอกนะ โกคุเทระคุง..แต่ฉันจะรับฝากแหวนวงนี้ไว้ จนกว่าเมื่อใดที่นายคิดว่าเหมาะสมที่จะกลับคืนมา”

เสียงหวานเอ่ยชัด ไม่มีแม้ร่องรอยความโกรธใดๆ ทั้งที่รุ่นที่สิบควรจะเป็นหนึ่งในคนที่โกรธเขามากที่สุดแท้ๆ

ดวงตาคู่สีเขียวปิดเปลือกตาลงช้าๆ น้ำหนักของแหวนในมือที่ดูจะหนักหน่วงเพิ่มขึ้นทุกทีนับจากวันที่เขาทำเรื่องเลวร้ายนั้นจางหายไปแล้ว เพียงเท่านี้เขาก็คงหมดห่วงไปเปลาะหนึ่งกระมัง

รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าหวานเพียงชั่วขณะ รองเท้าบู้ทหนาหนักก็พลันเหยียบลงกลางศีรษะกระแทกกดลงกับพื้นอย่างแรง

“อั่ก..!”

เสียงร้องครางแทบไม่เป็นภาษา เมื่อฝ่ามือหนาตบฉาดใส่ใบหน้าหวานจนเลือดกบปาก สติที่คล้ายจะหลุดลอยไปได้ทุกเมื่อราวกับจะได้ยินเสียงของคนที่เขาเคารพมาจากที่ไกลๆ

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ ยามาโมโตะ!!”

สึนะตวาดลั่น ร่างบางถลันเข้าหาอย่างลืมตัว แต่ก็ถูกฮิบาริโอบไว้ในอ้อมแขนให้ไม่อาจเข้าไปใกล้เพื่อนทั้งสองคนได้

“อย่า สึนะ!”

ฮิบาริตวาดห้าม ให้เรียวเฮที่กำลังจะเข้าไปช่วยอีกแรงถึงกับพลอยหยุดลงด้วย

“ทำไมล่ะวะ? ไม่เห็นเหรอว่าไอ้หัวปลาหมึกมันกำลังจะถูกฆ่าตายอยู่แล้ว!!”

“ถึงมันจะถูกฆ่าตายก็ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราจะเข้าไปเกี่ยวข้องได้” ฮิบาริเอ่ยกร้าว “เจ้าสัตว์กินพืชเป็นฝ่ายทำผิด และตัวมันเองก็ได้ยอมรับความผิดนั้นแล้ว คนที่จะมีสิทธิ์ตัดสินชะตามันได้มีแต่ไอ้บ้านั่นคนเดียว”

ดวงตาคู่สีดำปรายมองไปยังร่างสูงที่ยืนผงาดอยู่เหนือร่างที่โทรมราวกับผ้าขี้ริ้วเก่าๆ วงหน้านั้นแย้มรอยยิ้มราวฆาตกรร้ายใส่เหยื่อที่น่าชิงชัง

“ยามาโมโตะ ทาเคชิ..” เสียงทุ้มเอ่ยเยียบเย็นต่อผู้พิทักษ์แห่งพิรุณ “ชีวิตของโกคุเทระ ฮายาโตะ เป็นของแกแล้ว อยากทำอะไรก็ตามใจ แต่ถ้าฉันเป็นนายล่ะก็..ฉันคงไม่รับชีวิตที่ได้มาง่ายๆอย่างนี้แน่”

ประโยคสุดท้ายแฝงแววเหยียดหยาม ให้ดวงตาคู่แข็งกร้าวตวัดมองมาแวบหนึ่ง ก่อนที่มือหนาจะกระชากเส้นผมสีเงินขึ้นมา ให้ดวงตาคู่สีมรกตหรี่ปรืออยู่ในระดับเดียวกับสายตาของตน

“ถ้าคิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะใจอ่อนกับแกก็ฝันไปแล้ว โกคุเทระ!”

ยามาโมโตะเอ่ยเสียงเหี้ยม ดาบชิงุเระโซเอนในมือถูกกำแน่นให้ทุกคนต่างเข้าใจว่าดาบเล่มนั้นคงกำลังจะใช้เป็นอาวุธสังารอีกฝ่ายในไม่ช้า ทว่าตอนนั้นเองริมฝีปากได้รูปก็พลันแย้มรอยยิ้มอ่อนโยนราวเทพบุตร..รอยยิ้มแบบที่ยามาโมโตะเมื่อสมัยก่อนพึงมี

“..แต่หากแกตายไป สึนะก็คงจะเสียใจมาก เพราะงั้นฉันจะละเว้นชีวิตแกเพื่อเห็นแก่สึนะ แต่จงจำไว้ว่าฉันไม่ได้อภัยให้แก โกคุเทระ!!”

ว่าแล้วร่างในมือก็ถูกโยนลงกองกับพื้น ให้สึนะระบายลมหายใจออกมาอย่างคลายใจ ร่างเล็กปรากฏรอยยิ้มอย่างขอบคุณให้แก่เพื่อนสนิทที่ช่วยละเว้นชีวิตของโกคุเทระให้

“ขอบใจนะ ยามาโมโตะ ขอบใจนายจริงๆ”

“ถ้าเพื่อให้นายสบายใจ ไม่ว่าอะไรฉันก็ทำได้ทั้งนั้น สึนะ”

ยามาโมโตะบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ดวงตาคู่สีดำมองไปยังประตูที่บัดนี้ทีมแพทย์ที่ถูกเรียกไปต่างพากันมายืนอออยู่เต็ม

“เราออกไปกันเถอะ หมอจะได้ทำงานได้สะดวก”

คำชักชวนประกอบกับสภาพอาการเฉียดตายของโกคุเทระทำให้สึนะพยักหน้าน้อยๆ ร่างบางยอมเดินออกไปจากห้องแต่โดยดีพร้อมด้วยเรียวเฮและฮิบาริที่หันมายิ้มเย็นอย่างรู้ทันแวบหนึ่ง ก่อนร่างสูงจะสาวเท้าเดินตามชายคนรักออกไปรอที่หน้าประตูห้อง

ยามาโมโตะก้มกายลงช้อนร่างแบบบางที่กองอยู่แทบเท้าขึ้นแนบอก ขณะเดินพาร่างนั้นไปวางบนเตียงนุ่ม แผ่นหลังที่หันให้กับประตูห้องทำให้ทุกนไม่ทันสังเกตถึงริมฝีปากที่แนบชิดกับใบหูของคนเจ็บ

“ฉันให้เวลาแกรักษาตัว 4 เดือน..วันนี้ของ 4 เดือนข้างหน้า เจอกันที่เดิม..!”

น้ำเสียงเหี้ยมยะเยียบเย็นดังชัดที่ริมหู ก่อนร่างบางจะถูกวางลงบนเตียงที่เหล่าแพทย์ต่างพากันกรูเข้ารุมล้อมแทนที่ยามาโมโตะที่เดินออกไปสมทบกับสึนะที่หน้าประตู โดยที่ไม่มีหมอคนใดจะล่วงรู้ถึงสาเหตุของรอยยิ้มบางๆอย่างขมขื่นบนริมฝีปากสีแดงระเรื่อนั้นแม้แต่น้อย

...ท้ายสุดแล้ว นายก็ยังคงเกลียดชังฉันไม่เปลี่ยนสินะ ยามาโมโตะ...

TBC.
-----------------------------------------------

โหยยยยยยยยยย

อ่านแล้วแทบขาดใจ

4 เดือน อีก4 เดือน

ฮืออออออออ

โกคุจางง

ฮ์อออออออออออออ
อ่านแล้วเศร้าเหลือเกิน
ทำไมยามะจังถึงได้โหดถึงเพียงนี้
แถมมีเวลาอีกแค่ 4 เดือนเองด้วย
มาต่อเร็วๆ นะค่า

โกคุ T T รักคนผิดแล้วววววว
แง ยิ่งอ่านยิ่งอยากร้องไห้ ฮือๆ อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปมากกว่านี้นะ
ถ้าพวกสึนะมาช่วยไม่ทันจะเป้นยังไงล่ะเนี่ย

สู้ต่อไปนะคะ (ทั้งโกคุทั้งคนเขียน) ต่อไวๆน่อ><

4 เดือน!! ใครมันจะไปรักษาตัวทันเล่า!!!!

ยามะ นายเข้า Dark โหมดเพื่อโกคุคนเดียวเลยใช่มั้ยเนี่ย?
น่าดีใจจริงๆ ...ซะเมื่อไร!!!

ใจร้าย...

แล้วที่เดิมเนี่ย มันที่ไหนหว่า???

โว้ยยยยยยยยยยย

ทนไม่ไหวแล้วยามะ อะไรมันจัชั่วได้ปานน้านนนนนนน
กะอีแค่ทำให้เฮียแกไม่สมหวังในรัก พี่เล่นล้างแค้นหยั่งกับโกคะไปค่าป๊ะแกอย่างงั้นแหล่ะ

โกคุนี่ก็เป็นคนดีเกินไปแล้ว จะชดใช้ จะรักยังไงมันก็ต้องมีขอบเขย เข้าใจ๊
ไม่ใช่ให้ยามะมันสับๆๆๆๆเป็นหมูบะช่อเยี่ยงเน้!!!

ทนไม่ไหวโมโหยามะเจงๆ
แกรู้บ้างมั้ยว่าเขารักห๊า แล้วทำไมตอนนั้นแกไม่บอกรักหนูซือมันตรงๆตั้งแต่เเรกเล่า ใช้วิธีป๊อดๆมันก็ต้องโดนเยี่ยงนี้แล

โว้ยยยยยย โมโห หนูอิน!!!
อย่าไปเดินแถวตลาดสดนะยามะ ไม่งั้นไม่พ้นหมอนทองแน่!!!!!
(อินไปมั้ย? 555+)

กรีดร้องงงงงงงงงงงงง


อีก4 เดือน อีก4เดือนนนนโกคุจะเป็นยังไงบ้างนะ น่าสงสารTTwTT

แต่ . . . .

แมวดำถูกใจยามะเวอร์ชั่นนี้~~!!!!!!! >////< ยิ่งอ่านยิ่งชอบ ยิ่งโหดยิ่งถูกใจ ชอบยามะแบบนี้มากกว่าที่ตัวเองคิดนะนี้ ครึๆ ^^

ขอเม้นท์สั้นๆเพราะอยู่ระหว่างงานจ้า จะรออ่านต่อนะจ๊ะ