•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title : Black Bullet
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : Comedyนิด Dramaหน่อย Actionน้อย อร่อยรวมกัน
Rate : NC-17 ถ้าไม่แรงคงกดป๋าไม่อยู่มือ
Pairing : 27X คู่ประหลาดที่ชาวบ้านเขาไม่เขียน



...................................................................




ดวงตาสีเพลิงทอดมองผ่านออกไปยังแผ่นฟ้ากว้างสีครามอย่างเงียบงัน กระแสสายลมรำเพยพัดพาเอากลิ่นไอแดดอึงอวลมาห้อมล้อมกาย ...บนบัลลังก์แห่งนภา ราชาผู้ครอบครองจะมีเพียงหนึ่งเดียว และเขาเคยคิดว่า มันคือผู้ที่ได้ไป

หากคำว่าหนึ่งเดียวสำหรับผู้เป็นดังท้องฟ้าแห่งวองโกเล่แฟมิลี่แล้ว ความหมายกลับตรงกันข้าม



“นายกับฉัน เหมือนท้องฟ้ายามกลางวันและกลางคืน ไม่มีทางบรรจบกันได้ แต่ก็ขาดกันไม่ได้ จริงไหม”



...หนึ่งเดียวนั้นคือแฟมิลี่ คือกลไกกิ่งก้านสาขาที่จะร่วมขับเคลื่อนไปข้างหน้าพร้อมกันอย่างแข็งแกร่งและมั่นคง ...เป็นสิ่งที่เจ้านั่นพูดไว้ก่อนจะหันเดินจากไป

ยังอ่อนหัดเหมือนเคย ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานกี่ปี คำพูดของมันบ่งบอกว่าไม่อาจละทิ้งสิ่งไร้ประโยชน์ที่จะฉุดแข้งขาให้จมดิ่งสู่หายนะได้

ดวงตาสีเพลิงค่อยหลับลงอย่างเชื่องช้าบนเก้าอี้ใหญ่ตัวเดิมที่นั่งอยู่ประจำ ...ถึงจะฟังดูน่ารำคาญใจ หากแสงอาทิตย์สีทองอุ่นอ่อนที่ส่องผ่านเข้ามาในบรรยากาศเย็นเยียบแห่งความอนธการนั้น ก็ใช่ว่าเขาจะนึกชิงชังมันเหมือนในอดีตที่ผ่านมา...




.................................................................






“อะไรนะ?!”





ซาวาดะ สึนะโยชิบอสหนุ่มแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ร้องอุทานลั่นเมื่อได้ยินความจากที่ปรึกษามือขวาที่อยู่ข้างกายขณะทำงานอยู่ในห้องทำงานอันเงียบสงัด

“เป็น... คำสั่งจากรุ่นที่ 9 ครับ เอ่อ เห็นว่าคุณรีบอร์นเป็นคนเสนอชื่อบอสด้วยตัวเอง รุ่นที่ 9 ก็เลย...” ฮายาโตะ โกคุเดระไม่รู้จะพูดอย่างไรดี เขารู้ดีว่าทำไมบอสสุดที่รักไม่อยากรับทำงานนี้

...ก็บอสวาเรียเกลียดท่านรุ่นที่ 10 อย่างกับอะไรดี แล้วนี่มีคำสั่งว่าให้ไปช่วยดูแลงานทางนั้นสัก 2 อาทิตย์ ไม่น่าแปลกใจที่บอสเขาจะอ้าปากค้างแบบนี้ ไม่เข้าใจคุณรีบอร์นเลยจริงๆ แถมยังสั่งให้เอาผู้ติดตามไปได้แค่คนเดียวอีกต่างหาก เขาคนเดียวจะคุ้มครองท่านรุ่นที่ 10 ได้ดีหรือเปล่าก็ยังไม่รู้

“ไปบอกยามาโมโตะทีสิ โกคุเดระคุง บอกว่าให้เตรียมตัวไปกับผมหน่อย” บอสหนุ่มแห่งวองโกเล่ถอนหายใจเฮือก เพราะรู้ดีว่าเขาไม่ควรปฏิเสธ ยิ่งเป็นคำขอโดยตรงของรุ่นที่ 9 ด้วยแล้ว



ก๊อง!



โกคุเดระรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆตกใส่หัว ตกลงไม่ได้เอาเขาไปด้วยหรอกเหรอ? ยังไม่ทันจะทำให้เจ้านายสุดที่รักเปลี่ยนใจ เวลาก็ผ่านไปเร็วเหมือนโกหก ตอนนี้... เขาและสมาชิกแฟมิลี่รุ่นที่ 10 สาขาญี่ปุ่นก็ต้องมายืนส่งสึนะที่สนามบินเสียแล้ว

“อย่าไปเลยครับบอส ถ้าเจ้านั่นเกิดบ้าจ้องจะฆ่าท่านขึ้นมาเหมือนคราวศึกชิงแหวนจะทำยังไง อีกอย่าง ทำไมไม่ให้ผมไปด้วยล่ะครับ ไอ้บ้าเบสบอลจะคอยดูแลท่านได้ดีแค่ไหนก็ไม่รู้” โกคุเดระร่ายเพลงโศกด้วยตาแดงๆแต่ไม่ร้องไห้เพราะกลัวว่าจะเสียภาพพจน์มือขวารุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่

หลังจากที่สึนะเข้ารับตำแหน่งนภารุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่พร้อมผู้พิทักษ์แหวนทุกคนอย่างเป็นทางการไม่นาน งานที่ต้องเดินทางและติดต่อพบปะกับคนในแฟมิลี่ หัวหน้าสาขาต่างๆ และพบปะกับพันธมิตรนั้นจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงได้ยาก ยิ่งเป็นที่รู้จักมากเท่าใดก็ยิ่งมีอำนาจบารมีมากขึ้นเท่านั้น

รีบอร์นรู้ตรงส่วนนี้ดี รายนั้นจัดการวางแผนงานให้เขาและนี่ก็คงเป็นแผนหนึ่งของรีบอร์นด้วยอย่างไม่ต้องสงสัย สึนะนึกสงสัยว่ารีบอร์นคิดจะทำอะไรกันแน่ ก็หมอนั่นรู้ดีว่าซานซัสเกลียดเขา ทำไมอยู่ๆคิดจะส่งไปช่วยงานทางวาเรีย แบบนี้ไม่ไปตีกับซานซัสตายเหรอ? ...ไม่สิ เขาน่าจะถูกตีตายอยู่ฝ่ายเดียวมากกว่า

คุณลุงรุ่นที่ 9 ก็หลงคารมรีบอร์นไปอีกคน นี่คงจะไม่ได้คิดส่งเขาไปเป็นกระสอบทรายให้ลูกชายใช่ไหม? สึนะคิดถึงสีหน้าซานซัสตอนเจอเขาแล้วก็เสียววาบในใจ ฮือ ความจริงเขาก็ไม่อยากไป โดนรีบอร์นซ้อมยังดีกว่าโดนซานซัสซัดจนตาย

แม้จะคิดแบบนั้น แต่พอมองเห็นสีหน้าของผู้พิทักษ์แหวนแห่งพายุแล้ว เขาก็จำเป็นต้องวางมาดให้สมกับเป็นบอสแห่งวองโกเล่ ต้องเป็นผู้ใหญ่ ต้องเป็นผู้ใหญ่ ทำตัวเป็นเด็กไม่ได้ โดยเฉพาะต่อหน้าโกคุเดระ ไม่อย่างนั้นคนตรงหน้าเขานี่คงยิ่งกังวล

“อย่างอแงสิ ถ้าโกคุเดระคุงไปกับผมอีกคน แล้วใครจะดูแลที่นี่ล่ะ” เป็นดังที่คิด เมื่อได้รับความไว้วางใจจากเจ้านายที่ชื่นชมสุดหัวใจ โกคุเดระก็หน้าบานขึ้นมาทันที

“อย่าห่วงทางนี้เลยครับ! ผมจะดูแลอย่างดีที่สุดรอบอสกลับมาครับ!”

“ขอบ... ขอบคุณมาก โกคุเดระคุง” สึนะหัวเราะแห้งๆ โกคุเดระไม่เปลี่ยนจากเมื่อก่อนเลยสักนิด ยังคงเป็นคนซื่อตรงแบบนี้เสมอ มันจะหลอกง่ายเกินไปหรือเปล่าเนี่ย

“ไม่ต้องห่วงโกคุเดระ ฉันจะดูแลสึนะไม่ให้มดไต่ไรตอมเลย” ยามาโมโตะหอบกระเป๋าทั้งของตัวเองและของคนที่เป็นทั้งเพื่อนรักทั้งเจ้านายขึ้นมาถือ สึนะเห็นอย่างนั้นก็จะเข้ามาห้าม “ไม่เป็นไรสึนะ ฉันถือให้ ตอนนี้นายเป็นบอสนี่นา”

ยามาโตะเองก็ไม่เปลี่ยนไปเลย ยังคงเป็นห่วงและคิดถึงเขาเหมือนเช่นเมื่อก่อนไม่เปลี่ยนแปลง แถมยังเพิ่มความเคารพในฐานะที่เขาเป็นนายเข้าไปด้วยอีกอย่าง แต่เพราะว่าสึนะไม่ชอบให้ทุกคนนบนอบกับเขามากจนเกินไป ยามาโมโตะจึงฉลาดพอที่จะแฝงมันอยู่ในความเป็นเพื่อนแบบแนบเนียน

“ขอบใจนะ ยามาโมโตะ ...ผมไปก่อนนะโกคุเดระคุง” ...ไปขึ้นเขียงก่อนล่ะนะ มาถึงตอนนี้ก็เริ่มปลงกับชีวิตแล้ว จะโดนทรมานอะไรบ้างก็ช่างมันเถอะ ขออย่าตายเป็นใช้ได้






...บนเครื่องบิน สึนะและยามาโมโตะซึ่งนั่งอยู่ข้างๆยังคงพูดคุยกันเรื่องธุระที่จะต้องไปทำคราวนี้ บอสหนุ่มแห่งวองโกเล่มองไปรอบๆกายแล้วได้แต่ถอนหายใจ

“เฟิร์สคลาสเลยเหรอเนี่ย ความจริงผมนั่งชั้นประหยัดก็ได้” โกคุเดระคุงอุตส่าห์จองให้ก็ดีใจอยู่หรอก แต่เขาไม่ค่อยชอบความหรูหราแบบนี้สักเท่าไหร่

“น่า น่า ให้มีเครื่องส่วนตัวนายก็ไม่ชอบนี่นา เรื่องนี้ก็ยกให้โกคุเดระเถอะ สึนะ”

“อืม...” ยามาโมโตะพูดถูก สึนะจึงเอนหลังกับพนักบุนวมกำมะหยี่นุ่ม “ตกลงทางวาเรียเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ ถึงขอให้ฉันไปช่วยดูแลเรื่องงานแทนตั้ง 2 อาทิตย์” หรือว่าเกิดอะไรขึ้นกับซานซัส? ฮ่ะๆๆ บ้าน่า จะเกิดอะไรขึ้นกับคนถึกๆแบบนั้นได้ล่ะ? ซานซัสน่ะเผลอๆ ...ไม่สิ ไม่เผลอหรอก ซานซัสน่ะเก่งกว่าเขาไม่รู้เท่าไหร่ ถ้าไม่ติดที่ความทะเยอทะยานเกินควร และความโหดร้ายนั้นแล้ว เขายังอยากเชียร์ให้ซานซัสขึ้นเป็นรุ่นที่ 10 แทนเขาเสียด้วยซ้ำ คิดแล้วสึนะก็รู้สึกเพลียๆ คิดเรื่องงานที่แฟมิลี่ คิดเรื่องที่จะต้องไปเจอซานซัส โอย...เวียนหัวไปหมด

“ได้ยินจากสควอลโล่ว่าบอสทางนั้นไม่ค่อยสบาย...” ยามาโมโตะมองสีหน้าเหนื่อยอ่อนของสึนะอย่างเป็นห่วง ขึ้นรับตำแหน่งมาไม่นาน เพื่อนสนิทของเขาก็ต้องมาตระเวณทำงานแทบไม่ได้พักผ่อน แต่เขารู้ดีว่าอัลโกบาเลโน่นักฆ่าทำเพื่อสึนะและทำเพื่อแฟมิลี่

“ป่วย?! ซานซัสน่ะเหรอ!?” บอกว่าน้ำท่วมโลกยังจะน่าเชื่อมากกว่าเลย! ป่วยการเมืองหรือเปล่า!? สึนะนึกสภาพบอสใหญ่แห่งวาเรียป่วยไม่ออก แต่ถ้าบอกว่าป่วยจนต้องให้เขาไปช่วยงาน ท่าทางจะเป็นหนักจริงๆ... เอ แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะได้เผชิญหน้ากับฝ่ายนั้นแล้วสิ!






...ทว่า... นั่นก็เป็นเพียงฝันลมๆแล้งๆของสึนะเท่านั้น เพราะเมื่อไปถึง พวกสควอลโล่ก็ออกมาต้อนรับ และต้องเข้าไปทักทายบอสของวาเรียเสียก่อนตามมารยาท นั่นก็คือการต้องไปพบซานซัส ซึ่งท่าทางจะไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่เขาคิด... แม่เจ้า ว่าแล้วว่าโลกนี้ไม่มีอะไรเป็นไปตามที่หวัง

“โว้ยยยยย!!!! ไง ไอ้เปี๊ยก! ท่าทางยังสบายดีนี่หว่า! สูงขึ้นผิดตาเลยนะ!” สควอลโล่ตรงเข้ามาล็อคคอพลางขยี้ผมสึนะเล่นจนยุ่งไปหมด หลายปีมานี่สึนะตัวสูงขึ้นมากจริงๆ และดูสมกับเป็นชายหนุ่มมากขึ้น แต่ยังไงก็ตาม... ยังสูงไม่ทันพวกวาเรียเลยสักนิด

“แล้วนี่พวกนายกำลังจะไปไหนกัน สควอลโล่?” ยามาโมโตะถามขึ้นเมื่อเห็นเหล่านักรบวาเรียทำท่าจะออกไปข้างนอก

“ไปทำงาน ชิชิชิ” เบลตอบขึ้น “เอาไว้ว่างๆจะมาเล่นด้วยนะ” สึนะสะดุ้งเฮือก เล่นอะไร? เล่นไล่ฆ่าเหรอ!?

“บอสอารมณ์ไม่ค่อยดี ถ้าเป็นไปได้พวกนายก็อย่าไปยุ่งกับท่าน” เลวี่มองสึนะเขม็ง ให้อีกฝ่ายได้แต่หัวเราะแห้งๆ ...ก็ไม่ได้อยากยุ่งหรอก ให้ตายเถอะ

“เออ โว้ย เดี๋ยวฉันให้คนมาช่วยดูพวกแกไปก่อน กลับมาแล้วค่อยว่ากันอีกที! เฮ้ย!” สควอลโล่หันไปทางลูกน้องก่อนที่หนุ่มชุดดำหลายคนจะวิ่งเข้ามาหอบสัมภาระของเขาและยามาโมโตะขึ้นไปที่ห้องพัก “ดูแลดีๆ ถ้าตายไปเสียก่อนที่ฉันจะกลับมา พวกแกเตรียมตัวเป็นศพ!”

สึนะสะดุ้งสุดตัว ...ตายไปเสียก่อน!? หมายความว่ายังไง!? “เฮ้ย! ไอ้เปี๊ยก ฉันขอยืมตัวหมอนี่ไปหน่อยแล้วกัน ไปเยี่ยมไอ้บอสหมาบ้านั่นคนเดียวคงไม่เป็นไรใช่ไหม!?”

ว่าแล้วสวอลโล่ก็ลากยามาโมโตะไปทำงานด้วยโดยไม่รอคำตอบจากรุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่แฟมิลี่ซึ่งได้แต่อ้าปากพะงาบๆมองแผ่นหลังเพื่อนรักที่ถูกถูลู่ถูกังจากไปจนลับตา

“ท่านซาวาดะครับ บอสเรารออยู่ที่ห้อง” สึนะค่อยๆเหลียวมามองคนพูด สายตาบ่งบอกว่าไม่อยากไป แต่ดูเหมือนทางนั้นจะตีความผิด “ไม่ต้องกังวลครับ ท่านซานซัสป่วยไม่มาก”

ความจริงอยากให้ป่วยจนลุกไม่ขึ้นมากกว่า ยิ่งได้ฟังแบบนั้นสึนะก็ยิ่งใจเสีย แต่เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วท่าทางจะเลี่ยงยาก เอาวะ!

“ขอบคุณครับ งั้น...ผมไปทักทายเขาก่อนก็แล้วกัน”



โครม! ตูม!!



ทุกคนเหลียวควับไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว ผู้คนสวมชุดเครื่องแบบวาเรียวิ่งกันวุ่น เสียงโครมครามยังสนั่นลั่นทุ่งตามมาอย่างต่อเนื่องเหมือนมีผู้ก่อการร้ายบุกเข้ามากราดลูกปืนใส่ฝูงชน เสียงโช้งเช้งล้งเล้งประหนึ่งโรงพยาบาลที่มีผู้ป่วยฉุกเฉินถูกส่งตัวเข้ามาเป็นร้อยทำให้สึนะชักหวั่นไหว

“แย่ล่ะ! บอสอารมณ์เสียอีกแล้ว!” คนพูดรีบพุ่งไปทางที่เกิดเหตุ และลากสึนะที่กำลังคิดจะหนีไปด้วย เล่นเอาร่างเล็กได้แต่คร่ำครวญในใจ ...ให้ตายสิ ซานซัสอารมณ์เสีย!? ไม่ตายคราวนี้จะให้ไปตายคราวไหน!?



ตูม!



ทันทีที่วิ่งกันมาถึงหน้าห้องเจ้านาย ร่างลูกน้องหลายคนก็ถูกซัดกระเด็นออกมาหน้ากระแทกกระจายเกลื่อนพื้น จนรุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่แฟมิลี่ได้แต่ทำหน้าสยอง

“เอ่อ ฮ่ะๆๆ ดูท่าซานซัสคงยังไม่ว่าง ผมขอตัวก่อนดีกว่า” คนพูดทำท่าจะหันเดินหนี แต่โดนคนที่พามาด้วยกระโดดล็อคตัวไว้เสียก่อน

“ไม่เป็นไรครับ มีแขกตอนนี้ แถมยังเป็นท่านซาวาดะวองโกเล่รุ่นที่ 10 ด้วยแล้ว ท่านซานซัสคงจะสงบลงได้บ้าง” นี่มันคิดจะส่งตูไปเป็นด่านหน้ากล้าตายใช่ไหมเนี่ย! สึนะอ้าปากจะค้าน แต่กลับถูกจับโยนเข้าไปในห้องโดยไม่ทันได้ตั้งตัว นี่เห็นเขาเป็นอาวุธสงคราม ระเบิดมือ หรืออะไรเทือกนั้นหรือยังไง!?

ทันทีที่ข้ามผ่านพ้นธรณีประตู ก็ปะทะเปรี๊ยงเข้ากับดวงตาสีเพลิงซึ่งคมกริบไม่ต่างจากใบมีดโกน และยิ่งโชนวาวราวสัตว์ร้ายเมื่อได้ประสานกับดวงตาสีอ่อนของอีกฝ่าย วินาทีนั้นสึนะแทบจะลืมหายใจ เพราะกลัวว่าถ้าหากกระดุกกระดิกแม้เพียงเล็กน้อย อีกฝ่ายอาจจะกระโจนเข้ามาขย้ำเขา ทว่า...นั่นก็เป็นเพียงมโนภาพเกินจริงที่ฟุ้งซ่านไปเองเท่านั้น

“ฮี้~ย!!” บอสหนุ่มแห่งวองโกเล่ที่แฟมิลี่ร้องเสียงหลงเมื่อเห็นว่าในมือเจ้าของห้องมีลูกน้องที่สลบเหมือดเลือดกลบปากอยู่ ...นะ... น่ากลัวไม่ต่างจากคุณฮิบาริเลย ต้อง...ต้องรีบทักทายให้เสร็จจะได้กลับห้องเสียที “พอดี ระ... รุ่นที่ 9 ส่งผมมาช่วยงานทางนี้ 2 อาทิตย์ ก...ก็ ฝากตัวด้วยนะ แล้ว... เห็นกำลังยุ่ง เอ่อ... ผมกลับห้องก่อนล่ะ!”

พอตั้งท่าจะหันหลังจากไป เสียงข้างหลังก็ดังขึ้นมา

“ใครให้แกไปได้” สึนะชะงักเท้ากึก ประโยคคำสั่งนั้นเหมือนตรวนที่พันธนาการเท้าให้ไม่กล้าขยับไปไหน เหงื่อกาฬพาลแตกพลั่ก พอค่อยๆเหลียวกลับไปมองก็เห็นอีกฝ่ายจ้องมาทางเขาเขม็ง ...รีบอร์นช่วยด้วย...

ซานซัสยังคงไม่ต่างจากเมื่อครั้งที่เผชิญหน้ากันในศึกชิงแหวนนัก ใบหน้าคมเข้มยังมีความเหี้ยมแฝงเร้นอยู่เช่นเคย แววตาที่จ้องจับมานิ่งนั้นยังคงเหมือนท้องทะเลที่ราบเรียบทว่าพร้อมจะกลายเป็นสึนามิซัดทุกอย่างให้พังทลายได้ตลอดเวลา และหลายปีมานี่ผมของซานซัสก็ยาวขึ้น ทำให้ดวงหน้าคมคายดูดีเป็นเท่าตัว แม้ว่าร่องรอยที่เกิดจากพลังของท่านรุ่นที่ 9 ยังคงติดแน่นอยู่บนใบหน้านั้นก็ตาม

สึนะเผลอมองอีกฝ่ายอย่างพิจารณา ...ต่างไปอย่างเดียว นั่นคือบรรยากาศที่ห้อมล้อมฝ่ายนั้น มันดูสงบกว่าครั้งกระโน้น ถึงจะยังแฝงไปด้วยความดำมืดอย่างที่เขาได้เคยสัมผัส แต่กลับมีอะไรบางอย่างต่างออกไปจากซานซัสเมื่อคราวที่เจอกันครั้งแรก น่าแปลกที่ความบ้าคลั่งของบอสใหญ่แห่งวาเรียเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยความสงบลุ่มลึกมากขึ้น จนดูเหมือน...รูปจำแลงของท้องฟ้าเยือกเย็นยามราตรี ไม่ใช่เพลิงทมิฬที่โหมไหม้อย่างเร่งเร้ารุนแรงเช่นเคย



โครม!



พ่อคุณยกเท้าขึ้นมาวางกระแทกโต๊ะตรงหน้าจนสึนะสะดุ้งเฮือกคิดว่ามันจะแตกเป็นสองเสี่ยงเสียแล้ว ยังไงก็ตาม ท่าทางป่าเถื่อนนั่นก็ยังเหมือนเดิมทุกกระเบียดนิ้ว

“แล้วใครให้แกเข้ามา ไอ้สวะ!” สึนะสะดุ้งเฮือก อ้าว เมื่อกี้บอกไม่ให้ไป แล้วตอนนี้ถามว่าใครให้เข้ามา ตกลงจะเอายังไงกันแน่?

“ผม...คิดว่าควรจะมาทักทายเสียก่อน ก็เลย...” ไม่รู้เหมือนกันว่าใครโยนเข้ามา ไม่ทันมองก็เลยตอบไม่ได้ง่ะ

“มาทำไม?” สึนะอ้ำอึ้ง ดูๆแล้วซานซัสก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร แบบนี้ทำเป็นเข้าใจผิดแล้วกลับบ้านเลยดีไหม “ฉันถามอยู่ไม่ได้ยินเหรอวะ!!”

“ฮี้~ย!!! ด...ได้ยินครับ! พอดีรุ่นที่ 9...”

“ตาแก่นั่น...” ซานซัสเข่นเขี้ยว และเหมือนจะยิ่งอารมณ์เสียหนักขึ้นอีกจนสึนะเสียวไส้ว่าตัวเองจะโดนกระซวกเครื่องในออกมากินหรือเปล่า แต่ไม่เป็นดังที่คิดเมื่อเขาเห็นมุมปากนั้นเพียงกระตุกรอยยิ้มเย็นเยียบเหมือนมีแผนการร้าย “ไอ้ขยะไร้ค่าอย่างแกจะมาช่วยอะไรได้ ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน”





................................................

TBC

เข้ามาเพราะคู่แปลก หายาก

สึนะอัพสกิลถึงขนาดกดแซนซัสเลยรึ!!

แล้วให้ช่วย??ช่วยอะไร??

โอ้ว คู่แรร์ ห้าๆๆ

หายากจิงๆๆๆ อิอิ

ซือคุง ของเราอัพเลเวลแล้ว ห้าๆ

อัพสูงซะด้วย อิอิ

“ไอ้ขยะไร้ค่าอย่างแกจะมาช่วยอะไรได้ ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน”

ช่วยอะไรละค่ะป๋าถามได้ ก็กดป๋าไง อิอิ

มาต่อเร็ว ๆ นะค่ะ อิอิคู่หายากรอดู คุคุ

จะกดป๋ายัไงหนอหนูซือ
รีบกดเข้ามาเพราะเห็นคู่แปลก
ไม่คิดว่าจะมีใครแต่งนะ

อ่านตอนแรกยังรู้สึก X27 นะฮับ
แล้วจะเปลี่ยนสมการได้ตอนไหนเนี่ย

อีกอย่าง
ป๋าป่วยตรงไหน!!!
เห็นซัดลูกน้องเอาๆแบบนั้นนอะ
ไม่เรียกป่วยน่า เรียกว่าอาละวาดมากกว่า

รออ่านตอนต่อไปน่า
รอดูหนูซือกดป๋า อิอิ

โอ้วว.. คู่แปลก o_O

รออ่านตอนต่อไปจ้า ^^

OoO คู่ดับเบิ้ลแรร์หายากมากๆ กรี้ดดดดดดดดดด แต่ก็ชอบมากๆเช่นกัน 555+

ป๋าป่วยพระเจ้า!!! มันไปได้ด้วยหรอค่ะเน่ย ไม่น่าเชื่อเลยว่าคนถึกๆ(แกร๊ก!)ทนๆ(- +)และตายยากอย่างป๋าจะป่วยเป็นกับเขาด้วย(ปัง!!!)
(ดับอย่างอนาท) ทำไมซืองคุงยังดูคล้ายๆเคะอยู่ไม่ได้นะ!! เดี๋ยวสมการมันจะเปลี่ยน!! แมนเข้าไว้ทูน่า!

รีบๆมาต่อนะค่ะ เชียรอยู่ชอบมากๆเลย^^

เดี๋ยวนี้ทูน่าเค้าพัฒนาแล้ว

จะกดทั้งทีก็เล่นซะรุ่นใหญ่เลย

ป๋าเค้าจายอมให้ทูน่ากดหรอ?

ระวังกลายเป็นทูน่าย่างนะ!

รีบมาอัพไวๆๆๆนะค๊

รออ่านอยู่

รหัสแรร์ ดับเบิ้ลแรร์ แต่เวนชอบบบบบ~~~~~
X มันต้องเคะราชินี โหด เหี้ยม ดี๋ ด๋า(?)
ดูสิ ขนาดป่วย เขาก็ยังยั่ว(?) ได้ขนาดนี้เชียวนะ
อย่างนี้มันต้องเข้าสู่หลุมดำ(ม่วง)ตั้งแต่ต้นเรื่อง ยันจบไปโลด!!!
(อะไรจะหื่นกินตับขนาดนี้ : me)
นอกจาก 27X แล้ว ในเรื่องจะมีคู่แรร์อื่นอีกรึเปล่าคะ อาทิเช่น S80!
เห็นเพิ่งเจอหน้า หลามก็ลากยัตโม้จจี้ ไปด้วยซะแว้ว โอ้ว ถูกใจแม่ยก 80 เคะ!!
(บักหง่าว เป็น 80S ละเวนจะโศกให้ดู)

ไอ ว๊อนซ์ รี๊ด ต่อมาก ๆ เลยค่า
มาต่อเร็ว ๆ นะคะ เร็วสายฟ้าแลบไปโลด!!!!!

อร๊างงงงงง~

อยากจะบอกว่าชีสรอที่จะได้อ่านฟิคของท่านมาตลอดเลยนะคะเนี่ย! คือแบบว่าชีสชอบฟิคที่ท่านแต่งมากเลยล่ะ!
โดยเฉพาะเรื่องTime Traveller(G27)ของท่านน่ะ มันสุดยอดโฮวกกกกกก>[]<b
ขออนุญาตเรียกว่าท่านบลูได้ไหมคะ? คือแบบท่านเป็นนักเขียนฟิคในดวงใจของชีสเลยนะคะ
อีกอย่างเรื่องTime Travellerเป็นฟิคเรื่องแรกที่ชีสได้อ่านในบอร์ดนี้แล้วประทับใจมาก!
ท่านแต่งเก่งได้ใจ โอย ไม่รู้จะพูดไงแล้ว>///<

ว่าแล้วก็เข้าเรื่องฟิคนี้ดีกว่า..

ชะงักกึกไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นสมการ..

ทูน่า?.. อัพสกิลเมะถึงขนาดกดป๋าได้แล้วเรอะ!! O[]Olll แม่เจ้า~!!
คู่แรร์ขนาดหนัก! แต่ถูกใจเหลือหลายสำหรับแม่ยกทูน่าเมะเยี่ยงชีส 55+

อ่านแล้วฮาทูน่ายังไงชอบกล ดูเหมือนตอนแรกจะไปให้เขากดมากกว่าจะมากดเขาซะอีก เอิ๊กๆ
ผ่านมากี่ปีก็ยังกลัวป๋าไม่หายสินะ ^[]^

ชอบมากเลยป๋าดูราชินีได้ใจ ไม่ทราบว่าไปติดสกิลนี้มาจากหนใดกัน? 555+

นั่งขำกลิ้งๆๆๆ รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ

เราชอบ X27 นะ

ชอบมากเลย แต่ 27Xนี่ ยีงงงอยู่นะ555+

สึนะกดมัน ได้จริงหรอ

อยาก อ่าน ฉาก NC + อย่างแรงงงงง

55+

จะกดยังไง น้อ? 55+(แอบหื่นเล็กๆ(--! ไม่เล็กแล้วมั้ง))

55+

ป๋าเคะ X[]x

ตามหาอ่านมานานแสนนาน

มีคนแต่งจริงๆ

ย๊ากกกกกกกกกกกกกกหู้วววววววววววววววววว

ขอบใจท่านมากฮะ

ว่าแล้วก็สร้างกระต๊อบรอตอนต่อไป

Title : Black Bullet
Fandom : Katekyo Hitman Reborn!
Genre : Comedyนิด Dramaหน่อย Actionน้อย อร่อยรวมกัน
Rate : NC-17 ถ้าไม่แรงคงกดป๋าไม่อยู่มือ
Pairing : 27X คู่ประหลาดที่ชาวบ้านเขาไม่เขียน

- 80เคะ! อันนี้เป็นอะไรที่คิดมานานค่ะ อยากเขียน 5980 แต่ยังนึกพล็อตไม่ออก S80 อืม น่าคิดนะ หึหึหึ
- ป๋าจะยอมให้ทูน่ากดไหม คิดว่าไม่นะคะ (อ้าว!) แต่ถึงป๋าไม่ยอมเรื่องนี้ป๋าก็ต้องเคะง่ะ (กำปั้นทุบดินมากเลยตู)

Edit : [17/08/52]
- เล็กน้อย ตรงชื่อพลังของซานซัส ไฟดับเครื่องชนของซานซัสมันมีชื่อเรียกอยู่นี่หง่า ลืมไป = =A (เขียนพวกวาเรียไม่ค่อยแม่นค่ะ ฮ่ะๆๆ)


...................................................................





“ไอ้ขยะไร้ค่าอย่างแกจะมาช่วยอะไรได้ ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน”





ได้ฟังแบบนี้แล้วคนที่คิดว่าตัวเองไม่พ้นเป็นเป้ากระสุนแน่ๆก็ยิ่งหนาวเยือกไปทั้งสันหลัง ทว่าก่อนจะเกิดอะไรขึ้นนั้นเอง เสียงที่แว่วมาให้ได้ยินก็เบนความสนใจของซานซัสไปจากเขา



.............................................

Se ci separó, se ci allontanó l'ala del destino, non ne ho colpa, no, e ti sentiró
sempre a te vicino.

......................

Non dimenticar che t'ho voluto tanto bene.
T'ho saputo amar non dimenticar.

................



“อื๋อ?” เสียงเพลงดังมาจากทางไหน? สึนะเหลียวมองหา เสียงนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ขณะที่ซานซัสยังนั่งนิ่งไม่แสดงสีหน้าบอกอารมณ์ใดๆ



Non dimenticar means don’t forget you are my darling
Don’t forget to be...
All you mean to me...
..................



ใครบางคนในชุดสีดำสนิทก้าวข้ามร่างที่สลบเหมือดของสมาชิกกลุ่มวาเรียเข้ามาทางประตูที่เปิดค้างไว้ พอเห็นหน้าผู้มาใหม่สึนะก็อุทานเสียงดัง

“รีบอร์น!?” เมื่อกี้เสียงรีบอร์นร้องเพลงเรอะ!? ไม่น่าเชื่อ ...รีบอร์นร้องเพลงเป็นด้วย! นึกว่าเป็นแต่ทรมานทรกรรมคนอื่นเสียอีก

“Ciao” เสียงทักที่คุ้นหูและร่างสูงในชุดสูทเจนตาเดินเข้ามาในห้อง ก่อนจะหยุดใช้ปลายเท้าเขี่ยลูกน้องกลุ่มวาเรียที่ระเกะระกะอยู่ตรงบริเวณทางเข้า “ดูเหมือนเรี่ยวแรงจะยังไม่กลับมาล่ะสิซานซัส ไม่อย่างนั้นเจ้าพวกนี้คงกระเด็นออกไปหน้ากระแทกพื้นด้านนอกหมด”

“มีอะไร” บอสวาเรียทักทายแบบมะนาวไม่มีน้ำตามปกติวิสัย แววตาคมกล้ายังคงจ้องประสานอีกฝ่ายนิ่งอย่างที่ไม่มีใครสามารถเดาความคิดได้ถูก ขณะเดียวกันก็ราวกับมีรังสีทมิฬแผ่ออกมากดดันบรรยากาศรอบด้านให้หายใจหายคอลำบาก ...สึนะกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ ระหว่างรีบอร์นกับซานซัส ถ้าปะทะกันจริงๆใครจะชนะ?

ทว่าข้อสงสัยนั้นก็ไม่ได้ถูกเฉลย เมื่อรีบอร์นเพียงกระตุกมุมปากขึ้นยิ้มเย็นเช่นเคยก่อนจะโยนกล่องสีขาวสะอ้านใบขนาดย่อมส่งให้สึนะที่ยื่นมือมารับไว้แทบไม่ทัน

“แค่มาส่งยา แล้วก็...” รีบอร์นเหลือบมาทางบอสหนุ่มแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ “...จดหมาย”

สึนะทำหน้างง ก่อนจะถึงบางอ้อเมื่อเปิดกล่องดูแล้วเห็นจดหมายประทับตราวองโกเล่จ่าหน้าถึงเขา ...จดหมายจากรุ่นที่ 9 ส่งมาถึงเขา แถมยังโยนกล่องยาของซานซัสมาให้เขา ...ไม่อยากคิด... ไม่อยากเลยจริงๆ... อย่าบอกนะว่าที่ให้มาช่วยน่ะคือ...

“เอากลับไปซะ...” ปฏิกิริยาของซานซัสเหมือนระเบิดเวลาดังที่คาดไว้ และท่าทางไอ้ที่บอกว่าให้เอากลับจะหมายถึงเขามากกว่ากล่องยา สึนะเหลียวไปทางรีบอร์น ...ความจริงเขาก็อยากกลับ แต่ไม่กล้าพูดมากในเมื่อเป็นคำขอร้องของรุ่นที่ 9

“ฉันไม่ใช่คนที่มีสิทธิ์ตัดสินใจ” นักฆ่าแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ยักไหล่ก่อนจะเอ่ยง่ายๆ




แกร่ก!




กระบอกปืนสองกระบอกถูกยกขึ้นประจันหน้ากันโดยที่คนอยู่ตรงกลางไม่ทันเห็นเลยว่าชักกันออกมาตอนไหน

“อย่าดีกว่า” รีบอร์นแสยะยิ้มได้น่ากลัวกว่าที่เคย “ตอนนี้แม้แต่พลังเพลิงพิโรธยังใช้ไม่ได้ จะเสียเปรียบฉันเปล่าๆ”

ซานซัสมีแววตาวาวโรจน์เหมือนสัตว์ร้ายทันทีที่สิ้นประโยคนั้น เล่นเอาสึนะที่อยู่ตรงกลางหันรีหันขวาง ซวยแล้วตู จะฆ่ากันแล้ว ถ้าลั่นไกกันจริงๆนี่ คนที่ตายก่อนจะเป็นใครถ้าไม่ใช่เขาที่ยืนอยู่ระหว่างคนทั้งคู่ตอนนี้




เปรี๊ยง!




ซานซัสหรือจะฟังคำที่รีบอร์นเอ่ยเตือน สึนะหนีตายออกไปข้างๆทันทีที่กระสุนจากปืนประทับตราเลขสิบโรมันในมือบอสวาเรียพุ่งวาบเข้ามาทางอัลโกบาเลโน่ชุดดำโดยไม่มีการกล่าวเตือน

“ฮี๊~ย!!” ร่างสูงโปร่งหลังชนฝาหลับตาแน่นอย่างหวาดเสียว

วินาทีที่กระสุนพุ่งเข้าใส่ แทนที่จะยิงสวน รีบอร์นกลับปล่อยมือจากอาวุธตน ให้มันกลายร่างกลับเป็น เลออน กิ้งก่าคาเมเรียคู่ใจ กิ้งก่าตัวใหญ่ไต่ขึ้นไปยืนเกาะบ่านักฆ่าแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ก่อนจะใช้หางสีเขียวแก่ปัดวูบ กระสุนที่พุ่งเข้าหาด้วยความเร็วสูงก็พลาดเป้ากระเด็นไปกระแทกกำแพงห้องระเบิดแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยร่วงกราวลงกระแทกพื้น เฉี่ยวผ่านหน้าสึนะไปไม่กี่มิลลิเมตร เล่นเอาใจหายใจคว่ำ ...ทำไมต้องปัดมาทางนี้เล่า!?

อัลโกบาเลโน่นักฆ่าเหลือบมองหางสัตว์เลี้ยงที่ไหม้เกรียมเพราะแรงปะทะเมื่อครู่ด้วยหางตา แล้วจึงเหลียวกลับมาทางซานซัส

“ไม่เลว ขนาดใช้พลังเพลิงนั่นไม่ได้เต็มที่ ฝีมือก็ยังไม่ด้อยลงเลย ซานซัส” บอสวาเรียไม่พูดตอบความ ตรงกันข้ามปืนในมือยังคงเล็งมายังอีกฝ่าย “เสียดายที่ฉันมีหน้าที่แค่มาส่งของ เรื่องนอกจากนี้ก็เชิญติดต่อรุ่นที่ 9 เอาเอง”




แกร่ก!




เสียงเหนี่ยวไกปืนลั่นมาให้ได้ยินอีกรอบโดยที่เจ้าของปืนไม่พูดพล่ามทำเพลง สึนะสะดุ้งเฮือก คิดว่าเขาควรต้องทำอะไรสักอย่าง ก่อนที่มันจะยิ่งแย่ไปกว่านี้ ...รุ่นที่ 9 ก็ช่างกระไรเลย ส่งเสือมาหาสิงโต มีแต่จะฟัดกันตายเท่านั้น

“เอ่อ...” เพียงแค่เสียงแผ่วเบาดังออกมาจากปากรุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่แฟมิลี่ สายตาเปี่ยมรังสีอำมหิต 2 คู่ก็เหลือบแลมายังเขา เล่นเอาเหงื่อเย็นๆไหลซึม “ด... ได้เวลาทานยาแล้วมั้ง ซานซัส...?”





...............................................





[สึนะโยชิคุง

ขอโทษด้วย ที่ต้องให้เธอช่วยไปดูแลงานทางนั้นทั้งๆที่รู้ดีว่าเธออาจจะไม่อยากไป จากครั้งที่มีเรื่องศึกชิงแหวน ฉันก็เข้าใจว่าเธอคงจะมองซานซัสไม่ค่อยดีนัก ทว่าสำหรับฉันแล้ว เขายังคงเป็นลูกชายคนเดียวที่ฉันรักมากกว่าสิ่งใด และทั้งๆที่คิดว่า บางที สักวันฉันอาจจะต้องฆ่าเขากับมือตนเองเพื่อแก้ไขข้อผิดพลาดที่เคยทำไว้ เพื่อวองโกเล่ของเรา แม้ไม่อยากแต่ฉันรู้ว่าคงต้องทำ

แต่สึนะโยชิคุง เธอเป็นคนเปลี่ยนมัน เธอเปลี่ยนความเลวร้ายทุกอย่างให้กลับไปสู่เส้นทางที่ดี และนับจากวันนั้นมา ซานซัสก็คงจะได้ซึมซับอะไรบางอย่างมาจากเธอบ้างไม่มากก็น้อย เพราะตอนนี้ฉันคิดว่ามีหลายครั้งที่ฉันมองเห็นความอ่อนโยนในตัวเขา ถึงแม้ว่าจะเป็นการคิดเข้าข้างตัวเองของคนเป็นพ่อก็เถอะนะ เธอคงนึกสมเพชตาแก่คนนี้ในใจ

เธอคงรู้แล้วว่าซานซัสไม่สบาย เด็กคนนั้นเป็นคนใจแข็ง ตั้งแต่เด็กมาแล้วที่เขามักจะปัดมือของทุกคนที่ยื่นเข้ามาช่วยเหลือทิ้งไป แต่ในขณะเดียวกันตัวเขาก็ต้องการความช่วยเหลือนั้น ลูกชายฉันเป็นคนเช่นนั้นมาโดยตลอด และมันทำให้ฉันนึกเป็นห่วงเขา ในความเป็นจริงแล้วฉันอยากจะอยู่ข้างๆเขาให้มากที่สุด แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่างทำให้ฉันไม่อาจทำได้อย่างที่ใจปรารถนา

ดังนั้น ฉันจึงได้ขอร้องเธอ สึนะโยชิคุง ฉันรู้ว่าถึงแม้เด็กคนนั้นจะปากแข็งบอกว่าไม่ชอบเธอ แต่หลังจากที่ได้พบกับเธอ เขาก็เปลี่ยนไป ฉันจึงอดหวังไม่ได้เรื่องที่อยากให้พวกเธอได้เป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน และคิดว่าเธอจะเป็นคนเพียงคนเดียวนอกจากฉันที่สามารถอยู่เคียงข้างซานซัสได้โดยที่เด็กคนนั้นให้การยอมรับ...]




อา... ใครจะกล้าปฎิเสธได้ลงคอล่ะครับนี่ บอสหนุ่มแห่งวองโกเล่แฟมิลี่วางจดหมายลงบนโต๊ะแล้วล้มตัวลงนอนหงายหลัง ฟูกเตียงนุ่มยุบยวบลงไปตามแรงกดทับพาเอารอยแผลที่เกิดจากแรงถากของกระสุนเจ็บแปลบขึ้นมา เมื่อครู่นี้เล่นไปสอดปากหาเรื่อง... เป้าหมายมันเลยเปลี่ยนจากรีบอร์นมาเป็นเขา กว่าจะออกจากห้องซานซัสมาได้ก็โดนกระสุนมรณะกราดใส่เอาแทบตาย

“อูย...” ร่างสูงโปร่งลุกพรวดขึ้นพลางงอตัวอย่างเจ็บปวด ใครอีกคนที่ยืนอิงประตูห้องพักอยู่ตรงหน้าเขากระตุกรอยยิ้มขึ้นมา ให้ได้ฉุนกึก “ยังหัวเราะได้อีกเหรอรีบอร์น นี่ตกลงตั้งใจจะยกฉันมาเป็นเป้าให้ซานซัสซ้อมมือจนกว่าจะหายป่วยใช่ไหม?”

“ฉันไม่ใช่คนตัดสินใจ” รีบอร์นบอกปัดเอาดื้อๆ แต่สึนะรู้ดีว่าอีกฝ่ายเลี่ยงเก่งเป็นที่หนึ่ง

“นายไปพูดอะไรกับรุ่นที่ 9 เข้าล่ะ?”

“ก็แค่บอกว่า นภารุ่นที่ 10 เองก็มีคุณสมบัติพอที่จะร่วมมือกับทางวาเรีย”

“เอะ... หา?” ร่วมมือกับวาเรีย? ทั้งๆที่อีกฝ่ายประกาศชัดเจนว่าจะไม่ขึ้นกับใครนอกจากรุ่นที่ 9 น่ะเหรอ? ...รนหาที่ตายชัดๆ ทั้งนิสัยทั้งฝีมือของซานซัส ไม่ใช่สิ่งที่คนอย่างเขาจะควบคุมได้เลย แถมอีกฝ่ายยังเห็นเขาเป็นศัตรูเสียขนาดนั้น สึนะกุมขมับ “กำลังจะบอกว่า 2 อาทิตย์นี้ฉันต้องญาติดีกับซานซัสให้ได้ใช่ไหม?”

ท่าทางตอนส่งศพกลับบ้านเขาจะเหลือแค่เศษเนื้อไม่กี่ชิ้นเสียแล้วกระมัง บอสรุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่แฟมิลี่นึกสยอง แต่... ที่ยอมตามน้ำมาถึงตอนนี้เพราะเขารู้ดีว่าทั้งรีบอร์นและรุ่นที่ 9 คิดอย่างไร... เขาไม่ใช่เด็กๆที่จะร้องไห้ตีโพยตีพายโดยมองข้ามเหตุผลต่างๆอีกต่อไปแล้ว สึนะถอนหายใจเฮือก อนาคตต่อจากนี้ไป ถ้าไร้ที่พึ่งซึ่งเป็นเสาหลักของแฟมิลี่อย่างรุ่นที่ 9 เขาซึ่งเป็นรุ่นที่ 10 ก็ต้องแบกรับภาระทั้งหมดนั้นมาแทน

ตอนนี้สึนะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะสร้างฐานของตัวเองในแฟมิลี่ ฐานที่จะสามารถรวบรวมทุกความรู้สึกเข้ามาไว้ได้เป็นหนึ่งเดียวโดยไม่แตกกระสานซ่านเซ็นกระจัดกระจายออกไปเมื่อถึงวันที่รุ่นที่ 9 ปลดเกษียนตนเอง

คิดแล้วก็เหนื่อย อยากกลับไปเด็กใหม่อีกครั้ง อา...พูดถึงเด็กแล้วก็นึกถึงเพลง ...เพลงที่รีบอร์นร้องตอนเข้าไปในห้องซานซัส

“เพลง...” สึนะเอ่ยขึ้นมาลอยๆ แต่กลับเรียกรอยยิ้มมุมปากอัลโกบาเลโน่นักฆ่าได้ “เอ่อ ที่นายร้อง เหมือนฉันจะเคยได้ยินมาก่อน จากที่ไหนนะ เอ... เหมือนจะได้ยินบ่อยๆเสียด้วย”

“หมายถึงเพลงโปรดของรุ่นที่ 9 น่ะเรอะ?” รีบอร์นเฉลย

“ใช่... จำได้แล้วว่าเคยได้ยินจากคุณลุงรุ่นที่ 9 ตอนฉันเด็กๆ” สึนะคิดออกเมื่อรีบอร์นเอ่ยถึงบุรุษนภารุ่นที่ 9 แห่งวองโกเล่แฟมิลี่ แล้วเขาก็หัวเราะ “ว่าแต่ไม่คิดเลยว่านายก็ร้องเพลงเป็นกับเขาด้วย”

“ไม่ใช่แค่นายหรอกที่เคยได้ยิน ซานซัสเองก็เคยเหมือนกัน” อัลโกบาเลโน่ชุดดำเปิดประตูออกจากห้อง สึนะขมวดคิ้วมุ่น ...หมายความว่ายังไง? เขาไม่เข้าใจ รีบอร์นอยากจะบอกว่าให้ไปร้องเพลงที่ว่านั่นกล่อมซานซัสนอนเรอะ!? โดนยิงตายเลยนะนั่น! “โชคดี สึนะ 2 อาทิตย์นี้พยายามอย่าตายล่ะ”




................................................





รีบอร์นกลับไปแล้ว พร้อมกับทิ้งท้ายอะไรให้ได้หวาดเสียวเหมือนเคยไม่เปลี่ยนแปลง และตอนนี้สึนะก็กำลังจะต้องเผชิญนรกบนดินตามลำพัง ถึงจะพูดทำเก่งไปแบบนั้น แต่ในใจก็ยังกลัวอยู่ดี ...คิดแล้วบอสหนุ่มแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ก็อดหน้าซีดไม่ได้

“ท่านซาวาดะครับ บอสเรียกหา” เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น และคนถูกเรียกหาก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆ ...มาแล้ว มันมาแล้ว เวลาแห่งความหายนะ เขาจะถูกบดขยี้ไปทำสเต็กยังไงบ้าง แค่คิดก็อยากแขวนคอตายมันแถวนี้... หลังจากนั่งท้อแท้อยู่สักครู่ สึนะก็เงยหน้าขึ้น ยังไงก็ไม่มีทางเลือก เอาวะ ไหนๆก็ตัดสินใจมาถึงนี่แล้ว ลองสู้ดูสักตั้ง!







...ไม่น่าทำเก่งเลยตู...


สึนะโอดครวญกับตัวเองในใจ ...ว่าแล้วว่าจะต้องเสียใจทีหลัง ...ร่างสูงโปร่งเจ้าของนัยน์ตาสีอ่อนมองเอ็กซ์โกรฟในมือตัวเองอย่างชั่งใจ นึกเสียใจอยู่หน่อยๆที่ตัวเองตกปากรับงานนี้มา หลังจากเข้าไปพบซานซัสตามที่ถูกเชิญแล้ว พ่อเจ้าประคุณก็โยนงานมาให้เขาทันที ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ฆ่าใคร ให้มารับงานของวาเรียนี่ก็มีแต่ต้องเหนื่อยเป็นสองเท่า ท่าทางซานซัสคงกะจะใช้เขาให้แห้งตายไปเลยก็เป็นได้

นึกแล้วเศร้า... เมื่อไหร่กันหนอที่ฝ่ายนั้นจะเปิดใจยอมรับเขาขึ้นมาบ้าง? ...บางที 2 อาทิตย์นี้เขาอาจจะลำบากปางตายแต่ไม่ได้อะไรขึ้นมาเลยก็ได้

แล้วเขามัวมาทำอะไรอยู่ที่นี่? ...สึนะถามตัวเอง ในเมื่อรู้ทุกอย่างแล้วว่าอะไรเป็นอะไร การที่เขายังคงอยู่ที่ตรงนี้ไม่หนีไปไหน ก็เป็นเพราะว่าต้องการการยอมรับจากฝ่ายนั้น เหมือนที่เขาตระเวนไปทั่วเพื่อให้ได้รับความไว้วางใจและการยอมรับจากแฟมิลี่พันธมิตรและเครือข่ายสาขาแฟมิลี่ของตนเอง

2 อาทิตย์เหรอ... ยังไงก็ยังอดคาดหวังไม่ได้สักที เฮ้อ




เปรี๊ยง!!




“ฮี้~ย!!” สึนะหลบวูบเข้าไปหลังเสา กระสุนลึกลับเฉี่ยวหน้าเขาไปไม่กี่เซ็นต์ ให้ตายเถอะ มัวแต่เหม่ออยู่แบบนี้ ดีไม่ดีจะพรุนเสียก่อน ร่างสูงโปร่งยกยาเม็ดขึ้นกลืนลงคอ ดวงไฟสีส้มสว่างลุกโชนขึ้นมาที่หน้าผากทันที ถุงมือไหมพรมที่สวมแปรสภาพเป็นสนับมือตราด้วยสัญลักษณ์แห่งวองโกเล่เดซิโม่ ‘X’ ดวงตาสีอ่อนถูกประกายไฟดับเครื่องชนเข้าครอบครองกลายเป็นสีทองสว่างวาว

ประสาทการรับรู้ที่เฉียบคมขึ้นทำให้นภารุ่นที่ 10 จับการเคลื่อนไหวของศัตรูในเงามืดได้ ...10 คน ทางซ้ายดูเหมือนจะมีอยู่ 7 ทางขวาอีก 3 ที่กำหนดได้ชัดเจน ถ้าพุ่งออกไปตรงๆ ไฟดับเครื่องชนของเขาคงกลายเป็นเป้าได้ง่าย ท่าทางคงจะต้องอ้อมผ่านไปทางด้านหลัง แต่ในเมื่อถูกล้อมไปทั้งสองทาง หากพุ่งตัวออกออกเงาตึก ก็มีหวังจะโดนสาดกระสุนใส่

สึนะเหลือบสายตามองทางซ้าย ฝ่ายตรงข้ามกำลังพยายามเคลื่อนเข้ามาประชิดเขา ...ช่วยไม่ได้ มัวแต่คิดหาหนทางที่จะไม่ต้องเจ็บตัวทั้งสองฝ่ายก็มีแต่ยิ่งช้า ถ้าถูกรุมขึ้นมาเขาอาจจะต้องลงมือหนักกว่านี้ สึนะเคลื่อนตัวไปตามเสาทางขวาก่อนอย่างรวดเร็ว




เปรี๊ยง!




ทันทีที่บอสหนุ่มแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ขยับกาย เขาก็เสียวปลาบที่ไหล่ขึ้นมากะทันหัน ความรู้สึกร้อนผ่าวราวกับถูกเหล็กเผาไฟนาบใส่ทำให้รู้ว่าตนเองถูกยิง ...แย่แล้ว! เขาประมาทเพราะมัวแต่ใส่ใจกับศัตรูในเงามืดทั้งสองด้านมากจนเกินไป ทำให้ไม่ทันได้ระวังหลัง และโชคร้ายที่ประเมินกำลังศัตรูผิด เพราะยังมีอีกคนหนึ่งคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบโดยที่เขาไม่ทันรู้ตัว





โดนยิง! และยิ่งกว่าอะไรอื่น สัมผัสบอกให้รู้ว่านี่ไม่ใช่กระสุนธรรมดา!!





..............................................






“ท่านรุ่นที่ 10 ครับ!”





เสียงคนมากมายโหวกเหวกร้องเรียกชื่อเขาระงมรอบกายจนน่ารำคาญ สึนะมุ่นหัวคิ้วก่อนจะค่อยๆฝืนลืมตาขึ้นมา ...โกคุเดระคุง?

ทว่าพอลืมตาตื่นขึ้นมาเต็มที่ก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่ ชายชุดดำปิดหน้าปิดตาด้วยเครื่องแบบหน่วยวาเรียร้องตะโกนบอกเพื่อนด้วยภาษาอิตาลี ก่อนที่หน่วยพยาบาลของวองโกเล่จะถลาเข้ามาทางเขา

“ไม่เป็นไร ผม เอ่อ ไม่บาดเจ็บอะไรหรอก” สึนะปฎิเสธที่จะขึ้นเปลพยาบาล “ไปดูคนอื่นๆเถอะ”

ดวงตาสีอ่อนกวาดมองไปรอบๆกาย จำได้ครั้งสุดท้ายว่าสมาชิกวาเรียวอริเออร์ที่มากับเขาถูกสอยร่วงไปทีละคนสองคน จนกระทั่งเหลือเขาเพียงคนเดียวที่ถูกไล่ต้อนไปจนมุมที่หลังเสาอาคารใต้ดินนี้ เอ...แล้วหลังจากนั้นก็เหมือนจะถูกยิง

สึนะจับไหล่ตนเองก่อนจะเหลียวไปมอง แล้วก็โล่งใจที่มันไม่มีแผลหรือเลือดไหลอย่างที่คิด เขาอาจจะคิดไปเองก็ได้ คงเป็นหินที่กระเด็นมาใส่หรืออะไรสักอย่าง เพราะถ้าถูกยิงจริงๆมีหรือจะเป็นแค่รอยถลอกแบบนี้ คิดแล้วก็...นะ ให้ตายเถอะ เขาอ่อนแอลงถึงขนาดโดนสะเก็ดหินกระเด็นใส่แล้วสลบไปเลยเรอะ!? นี่ถ้ากำลังเสริมของวาเรียไม่มา ป่านนี้คงเน่าไปแล้ว

“พวกมันแอบใช้กระสุนต้องห้าม” สมาชิกหน่วยวาเรียคนหนึ่งเดินตรงเข้ามาคุยกับอีกคนด้านหลังสึนะที่หน่วยพยาบาลกำลังทำแผลให้





...กระสุนต้องห้าม?





สึนะเหลียวควับไปมองคนพูดอย่างรวดเร็วจนฝ่ายนั้นสะดุ้งอย่างตกใจ

“มีอะไรหรือครับ ท่านซาวาดะ?” สมาชิกหน่วยวาเรียแปลกใจที่เห็นแววตาตื่นๆของนภารุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่

“เอ่อ อ้อ เปล่า คือ ...กระสุนต้องห้ามเหรอ?” เขาเริ่มจับต้นชนปลายไม่ถูกทิศ ใจเริ่มคิดว่าไอ้ที่โดนตอนนั้นมันอาจจะไม่ใช่หิน อย่าบอกว่านะว่าเขาถูกยิงด้วยกระสุนประหลาด แย่แล้ว... แย่แน่ๆ แล้วมันจะมีผลยังไงบ้าง?

“ครับ เป็นกระสุนสีดำยังไม่ทราบผลกระทบ แต่เรายึดมาได้หมดแล้ว คงจะส่งไปทำลายตามคำสั่งท่านรุ่นที่ 9...” คนอธิบายเหมือนจะสะดุดใจอะไรบางอย่าง “ท่านซาวาดะคงจะไม่ได้ถูกยิงด้วยกระสุนที่ว่านี้หรอกนะครับ”

“แล้วมีใครบาดเจ็บบ้างหรือเปล่า?” สึนะเปลี่ยนเรื่องกลางอากาศ ปล่อยให้คนถามสงสัยหนักขึ้น

“มีบาดเจ็บเล็กน้อยครับ รวมทั้งพวกมันด้วย จับเป็นได้หมดทุกคน ตอนนี้ทางวินดีเช่กำลังจะมารับตัว”

“ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะนะ เอ่อ เพลียจริงๆ สงสัยผมคงต้องขอตัวล่วงหน้ากลับก่อน” ว่าแล้วสึนะก็ปลีกตัวออกมา ปล่อยให้สายตาหลายคู่มองตามอย่างประหลาดใจ





....................................................





ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก



แย่จริงๆ... ให้ตายสิ มันจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาบ้าง? สึนะเดินวนเป็นเสือติดจั่นอยู่ในห้องพักตัวเอง ใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ เขายังไม่ได้บอกใครว่าตัวเขาเองอาจจะโดนกระสุนต้องห้ามที่ยังไม่รู้ว่าคืออะไรยิงใส่เอา โธ่ ให้ตายเถอะ ทำไมซวยแบบนี้!

ขณะที่กำลังว้าวุ่นใจ เสียงรถมาจอดเทียบหน้าอาคารหน่วยวาเรียก็ทำให้สึนะนึกใจชื้นขึ้นเป็นกอง พอตรงเข้าไปเปิดม่านออกมองผ่านหน้าต่างลงด้านล่างก็เห็นพวกสควอลโล่กำลังเดินเข้ามา ...ยามาโมโตะกลับมาแล้ว!

อย่างน้อยถ้าสามารถปรึกษากันได้ บางทียามาโมโตะอาจจะมีทางออกที่ดีสำหรับเรื่องนี้ คิดได้ดังนั้นสึนะก็รีบออกจากห้องไปทันที





...................................................





แสงไฟ... ส่องลอดออกมาจากห้องซานซัส ดูเหมือนบอสวาเรียจะไม่เคยได้ออกไปไหนเลยนอกจากนั่งเอกเขนกบนเก้าอี้ตัวใหญ่ให้ลูกน้องเข้าไปรายงานเรื่องต่างๆเท่านั้น

สึนะนึกทึ่งในตัวซานซัสมานาน อาจจะตั้งแต่คราวที่มีเรื่องศึกชิงแหวนกันคราวนั้น พูดตรงๆก็คือ ถ้ามองข้ามเรื่องอุปนิสัยโหดร้ายที่ไม่น่ายกย่องเท่าไหร่แล้ว ซานซัสคือคนที่สมเป็นบอสที่สุด ไม่ว่าจะสำหรับวาเรียหรือวองโกเล่ ทั้งด้านฝีมือ พลัง หรือแม้กระทั่งลักษณะผู้นำ

ผิดกับตัวเขา ...อ่อนแอขนาดนี้ ขึ้นมาเป็นบอสมาเฟียได้ น่าให้กินเนสบุ๊คจดทะเบียนเป็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกเสียจริงๆ

บอสหนุ่มแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปเคาะประดูกึก เมื่อได้ยินเสียงยามาโมโตะดังมาจากข้างใน

“เรื่องบอส ความจริงน่าจะรอฉันกลับมาก่อนนะซานซัส”

“โว้ยยยย! นั่นสิวะ! งานหินขนาดนี้ดันปล่อยไอ้เปี๊ยกไปทำคนเดียว เดี๋ยวก็เป็นชิ้นๆ!” เสียงสควอลโล่ดังขึ้น และตามมาด้วยเสียงดังพลั่กเหมือนรองเท้าไปกระทบหัวหรืออะไรสักอย่าง





“เศษสวะนั่นจะเป็นหรือตาย เกี่ยวอะไรกับฉัน”





คำพูดของซานซัสหยุดเสียงทุกคนให้เงียบไป และทั้งๆที่ยังมีรอยยิ้ม ยามาโมโตะกลับมุ่นหัวคิ้วอย่างไม่พอใจในคำพูดอีกฝ่ายนัก

“หวา ใจร้ายจังเลยนะบอส” เบลส่งเสียงหัวเราะอย่างเคย นับถือในความดื้อด้านของเจ้านายตน

ไม่มีใครรู้สักคนเลยว่า ร่างคนที่ถูกกล่าวถึงนั้นอยู่หยุดอยู่หลังบานประตูซึ่งเปิดแง้มเอาไว้นานแล้ว และได้ยินหมดทุกคำพูด ...นั่นสินะ เขาน่าจะรู้อยู่แล้ว ...กับซานซัส ไม่ว่าจะทำอะไรลงไป ก็เหมือนรดน้ำลงบนพื้นทราย ทุกอย่างมันดูจะซึมหายไปหมด ไม่มีผลสะท้อนใดๆตอบกลับมา

...ความเสียใจ ความโกรธ ความผิดหวังแล่นริ้วขึ้นมาในใจบอสหนุ่มแห่งวองโกเล่แฟมิลี่ และคราวนี้มันกลับพลุ่งพล่านเก็บกดเอาไว้แทบไม่ไหว โดยที่เจ้าตัวไม่รู้เลยว่า เหตุใด ความรู้สึกในใจตนจึงได้รุนแรงถึงขนาดนี้ นี่มัน... แปลกกว่าที่เคย

แล้วอยู่ๆ สึนะก็รู้สึกเหมือนเส้นด้ายบางๆในตัวฉีกขาด ทุกอย่างในหัวดับวูบมืดสนิทไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะสามารถลืมตาขึ้นมาได้อีกครั้ง และคราวนี้...สมองกลับปลอดโปร่งสบาย อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเลยตั้งแต่เข้ามารับตำแหน่งนภารุ่นที่ 10 แห่งวองโกเล่แฟมิลี่





ปัง!





ประตูห้องเปิดอ้าออกขัดจังหวะการสนทนาของเหล่านักรบวาเรีย ดวงตาสีเพลิงของซานซัสตวัดมองไปยังผู้มาใหม่อย่างไม่พอใจ

“อ้าว!! โว้ยยยยย!!!! ไอ้....!!!” สควอลโล่ทำท่าจะร้องทัก แต่เสียงที่เคยชอบตะโกนดังโหวกเหวกแบบไม่เกรงใจชาวบ้านนั้นกลับชะงัก “...เปี๊ยก...กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”

นักดาบมือหนึ่งแห่งวาเรียลดเสียงลงไปโดยอัตโนมัติ ทุกคนหันมองสึนะเป็นตาเดียวกัน ทว่าร่างของนภารุ่นที่10 ที่เคยขี้กลัวกลับขยับยิ้มตอบรับทุกสายตาอย่างเยือกเย็นผิดปกติวิสัย

“เมื่อกี้นี้เอง”

“สึนะ... ตานาย” ยามาโมโตะ ทาเคชิ ผู้พิทักษ์แหวนพิรุณเดินเข้าไปหาผู้ที่เป็นทั้งเพื่อนทั้งนายตนพลางขมวดคิ้วกับความผิดปรกติของอีกฝ่าย “ทำไมมันกลายเป็นสีแดงแบบนั้นได้?”

“เอ๋?” สึนะยกมือขึ้นคลึงตรงหางตาตนเอง “...สงสัยจะนอนไม่พอ ไม่มีอะไรมากหรอก เดี๋ยวก็คงจะหาย”

ยามาโมโตะนิ่งงัน สีของดวงตาที่เปลี่ยนไป ดูอย่างไรก็ไม่ใช่เพราะเกิดจากการอดนอน ไม่สิ อีกอย่างที่สำคัญ... ดูเหมือน... ไม่รู้ว่าเขาคิดไปเองหรือเปล่า ที่รู้สึกว่าบรรยากาศรอบกายอีกฝ่ายที่เคยอบอุ่นอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นเย็บเยียบแปลกๆ


โดยเฉพาะ... เวลาที่มองประสานไปยังดวงตาสีเพลิงของบอสหน่วยวาเรีย






“ได้เวลากินยาแล้วนะ ซานซัส...”






.................................................




TBC
*เพลงที่หยิบยืมเนื้อร้องมาคือเพลง Non dimenticar ทั้งเวอร์ชั่นอิตาเลียนและอังกฤษค่ะ

*o* วู้วๆ~~~ 555+ ดีใจจังเลยที่มาต่อ(เพราะนั่งส่องทุกครั้งที่เข้าเลยว่าซืองคุงจะกดแซนซัสยังไง)

รีบอร์นร้องเพลง!! เพราะไหมสึนะ(เพลงที่แซนซัสเคยฟัง สึนะจะร้องเพลงกล่อมบอสเรอะ!! แชว่าสึนะยังไม่ทันได้ร้องหรอกจะโดนแซนซัสยิงเสียก่อน)

โอ้วว ซืองคุงโดนยิง แถมยังเป็นกระสุนสีดำด้วย ทูน่าสายพันธ์ใหม่เวอร์ชั่นดาร์ก(ถึงขนาดกดบอสแห่งวาเรียได้แสดงว่ามันต้องไม่ใช่ดาร์กธรรมดาๆซะแล้ว)

S80 555+น่าสนใจมากค่ะ อยากลองอ่านยามะเคะมานานแล้วด้วย

กรี้ดดด มาต่อแล้ว อิอิ นั่งรอ นอนรอ คลานรอ กระึดึ้บรอ (เอ้ยไม่ใช่คนแล้วพี่)

อิอิ รีบอร์น ร้องเพลงกะเค้าเป็นด้วยเหรอ

ซือคุงจะทำยังไง กะป๋าเนี่ย

“ได้เวลากินยาแล้วนะ ซานซัส...”

ทานยา หรือทำอย่างอื่นกันนะ คุคุ