•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

มาต่อ 3/3 ว่องค่า~~~~


ยามาโมโตะหยิบประป๋องน้ำชาจากช่องรับน้ำของตู้ขายเครื่องดื่ม ก่อนจะเดินไปยังโซฟาในร็อบบี้ของโรงพยาบาล หัวแม่มืองัดให้กระป๋องเปิด ก่อนจะซดน้ำชาหอมนกระป๋องอย่างรวดเร็วผิดวิสัย

โกคุเทระเองก็ชอบที่จะดื่มน้ำชานี้....

พลันใบหน้าคมคายก็ขึ้นสีแดงจัด ขณะที่ปากก็สำลักเอาน้ำชาหอมหวานนั้นออกมาเปื้อนเต็มใบหน้า -- ไม่รู้ว่าเพราะดื่มเข้าไปเร็วเกินไป หรือเพราะเรื่องเมื่อครู่ที่น่าตื่นเต้นนั้นกันแน่?

"เลิกทำหน้างี่เง่าในที่สาธารณะสักทีได้มั้ย เจ้าสัตว์กินพืชหน้าโง่" เสียงเข้มของใครสักคนที่คุ้นเคยดังมาไกลๆ ก่อนใบหน้าของยามาโมโตะจะหันไปตามต้นเสียงที่ดังมาจากด้านหลัง

ฮิบาริ เคียวยะเดินดุ่ยๆเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึงสุดๆ ในมือก็กำผ้าพันคอผืนบางเอาไว้แน่น

"แหม ฮิบาริเองหรอกเหรอ?" ยามาโมโตะยิ้มทะเล้นอย่างปกติ หากแต่.... ด้วยเหตุผลบางประการที่ทำให้ฮิบาริจับพิรุธได้ในรอยยิ้มนั้น -- แต่ก่อนที่จะได้ชิงเขม่นใส่ กระป๋องน้ำชาในมือของร่างสูงก็ยื่นมาให้ "ดื่มชาหน่อยมั้ย? ไปเยี่ยมโกคุเทระคงจะใช้เวลาเทศนายาวเลย คอคงแห้งสินะ"

ฮิบาริไม่ตอบคำอะไร ก่อนจะหยิบผ้าพันคอขึ้นพาดบ่าและรับกระป๋องน้ำชาจากร่างสูง และก่อนที่ความเงียบสงบจะเข้ามาแทนที่... ซึ่งตรงนี้เองที่ทำให้ทุกอย่างดูพิรุธไปเสียหมดสิ้น ก็เพราะทั้งสองไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะถกเถียงกวนประสาทกันอย่างเคย

พวกเขาเปรียบเหมือนคนพายเรือ ที่ต่างก็มีเป้าหมายเดียวกัน แต่ก็ล่มตามๆกันไป

"หมอนั่นไปแล้วนะ" จู่ๆฮิบาริก็เปรยขึ้นมาหลังจากซดน้ำชาเข้าไปได้พักใหญ่ๆ -- ยามาโมโตะพิจะเข้าใจสิ่งที่เขาพูด หากแต่ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจอะไรนักหนา นั่นก็เพราะสิ่งที่ฮิบาริพูดนั้น... มันเป็นเรื่องที่ไม่ได้เกินการคาดเดาของเขาสักเท่าไร

"อื่อ..." ยามาโมโตะรับคำอย่างเหม่อลอย "ฉันน่ะ....คิดไว้อยู่แล้วว่าฮิบาริต้องบอกกับโกคุเทระแน่ๆ ฉันก็เลยบอกความจริงกับนาย... เพื่อว่านายจะเป็นคนไปบอกโกคุเทระ"

"แล้วทำไมนายถึงไม่บอกเองเลยล่ะ" ฮิบาริสวนกลับ แต่ก่อนที่ใบหน้านั้นจะเปื้อนยิ้มจนคนเห็นสยองเกล้า "นายไม่บอกเองในครั้งนี้ แล้วนายคิดว่านายจะได้พบหน้าหมอนั่นแบบ 'ซึ่งๆหน้า' หรือไง?"

ซึ่งๆหน้า.... งั้นเหรอ....

นี่เขาตัดโอกาสตัวเองจนไม่สามารถพบปะกับโคุเทระได้อย่างสบายใจเหมือนเคยแล้วเหรอ?

ยามาโมโตะหัวเราะอย่างสมเพศตัวเอง.... นี่เขาต้องประสาทเสียไปแล้วแน่ๆ แต่ถึงจะเพ้อจนถึงขั้นประสาทอย่างที่คิด มันก็ใช่ว่าจะชดเชยความผิของเขาได้ซะเมื่อไร....

"แกนี่มันโง่" เสียงของฮิบาริยังคงดังมาตรอกย้ำ ยามาโมโตะยังคงได้แต่หัวเราะขณะๆค่อยๆหันหน้ามามองฮิบาริ -- ใบหน้าหล่อคมนั้นแม้จะไม่ได้แสดงอารมณ์อย่างเปิดเผย แต่เขาก็รู้ดีว่าหมอนั่นกำลังเศร้ามากเพียงใด... "แต่ชั้นก็อยากจะโง่แล้วทำแบบแกบ้าง..."

"ฮะ ฮะ ฮะ.... นี่คำชมหรือเปล่า?" ยามาโมโตะฝืนหัวเราะออกมา ก่อนจะกลับไปเป็นอย่างเดิม... "นั่นสินะ... ชั้นนี่มันโง่..."

โง่ที่ทรยศความสัมพันธุ์แบบฉันท์เพื่อนลง...

เมื่อครู่ก่อนที่เขาจะมานั่งอยู่นี้... เขาได้เข้าไปในห้องของโกคุเทระและเผลอจุมพิตลงไปบนกลีบปากที่ปิดสนิทของคนที่เขารัก... เรื่องนี้ไม่น่าจะมีใครรู้ได้ หากเขาไม่ได้บอก แต่เปล่าเลย... ในจังหวะนั้นเองที่ฮิบาริ เคียวยะได้เข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ

ต้องยอมรับเลยว่า... เขาไม่เคยเห็นใบหน้าเจ็บปวดสุดๆของฮิบาริมาก่อน จนกระทั่งเมื่อครู่.... ก่อนใบหน้านั้นจะเปลี่ยนเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เหมือนกับเขาเป็นหัวหลักหัวตอก็มิปราน ขนาดที่ว่าทำเป็นมองไม่เห็นแล้วกล่าวธุระของตัวเอง (ซึ่งก็คือคำด่าว่ากล่าวนั้น)

แล้วตัวเขาจะมีหน้าอยู่ทนโท่อะไร.... คงต้องจำจากห้องนั้นไปอย่างเงียบๆ
และเขา.... คงไม่มีหน้าไปพบกับโกคุเทระอีกแล้ว...






ชั้นไม่อยากบอกว่าตัวชั้นเป็นได้ 'แค่' เพื่อน เพราะคำว่า 'เพื่อน' มันมีค่ามากสำหรับคนที่อยากมีเพื่อนอย่างนาย
ชั้นอาจไม่ใช่คนที่นายเลือก แต่ชั้นจะเลือกนายเป็นคนที่ชั้นรัก
หลายๆอย่างมันดูไม่แฟร์ แต่...ชั้นเลือกแล้วที่จะอยู่เบื้องหลังของนายเท่านั้น
ในฐานะเพื่อนของนาย.... ไม่ใช่คนใฝ่สูงคนเดิม
ขอให้นายสบายเถอะ..... โกคุเทระ



ผ้าพันคอนี้... ชั้นคิดว่าจะให้แกผูก... ข้างนอกมันหนาว ฉันรู้ดีว่าร่างกายคนป่วยอย่างแกคงจะยังรับอากาศอย่างนั้นไม่ไหว
แต่มากกว่านั้น... ฉันแค่หวังมากไปหน่อย
หวังว่า...มันจะผูกใจของแกไว้ได้
แต่... ขอบใจที่ไม่ให้ความหวังกันไปมากกว่านี้ ....เจ้าสัตว์กินพืช
เพราะชั้นคิดเอาไว้ว่า...
ถ้าวันนี้แกออกไปแล้ว... แกคงไม่ได้กลับมาเป็นแกในฐานะเดิมที่ชั้นรู้จัก
ฐานะของ... คนที่ชั้นรัก





เป็นอย่างที่ฮิบาริว่าจริงๆ ว่าแม้จะเป็นฤดูใบไม้ผลิก็ยังคงมีลมหนาวพัดโชยอยู่ตลอด ไม่สมควรที่จะใส่เสื้อเนื้อบางอย่างเสื้อของโรงพยาบาลออกมาเดินโท่งๆเป็นอย่างยิ่ง! -- ซึ่งมันก็ดูจะตรงกันข้ามไปกับเขาซะหมด ที่ทั้งเสื้อผ้าบางเบา แล้วไหนจะอาการแสบจี๊ดๆที่แล่นริ้วตามแผลที่กายยามเมื่อถูกลมหนาวตลบ

โกคุเทระวิ่งออกมายังสวนสาธารณะที่คุ้นเคย แต่ความรู้สึกในตอนนี้กลับไม่เหมือนดังก่อน นั่นไม่ใช่เพราะลมหนาวที่พัดมาตีใบหน้าสวย แต่เป็นเพราะความร้อนรนในใจที่เริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อ 5 นาทีก่อน

เขาจะไปทางไหน...

พอรู้จากปากของฮิบาริว่าเจ้าเบลเฟกอลยังไม่ตายก็รีบถามไถ่เป็นการใหญ่ถึงสารทุกข์สุขดิบ หรือที่อยู่ที่พักพิง แต่ดูเหมือนฮิบาริจะไม่ได้รู้อะไรไปมากกว่านั้นจึงได้ไม่ตอบการ แต่จะให้รอความอะไรก็ใช่ที่ -- ในเมื่อ... เขารู้สึกว่าไม่ควรช้าไปมากกว่านี้

ราวกับถูกตั้งเงื่อนไขให้วิ่งไปตามเข็มนาฬิกาที่เดินรวดเร็ว ความรู้สึกที่ต้องเร่งรีบนี้มันอะไรกัน?
ความรู้สึกที่ว่า....หากไม่รีบ ก็จะไม่ได้เจอหน้ากันอีก...


ว่าแต่ทำไมชั้นถึงต้องอยากเจอหน้ามันด้วยล่ะ??


โกคุเทระตะโกนในใจที่ท่าทางว่าจะไม่มีคำตอบกลับมา เฟ้นหาความจริงที่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าด้วยเหตุใดเขาจึงต้องวิ่งออกมาทั้งๆที่เพิ่งฟื้นคืนสติได้ไม่นาน.... -- ไม่สนใจเสียงทัดทานของฮิบาริเลยด้วยซ้ำไป

ว่าแต่ตอนนี้ เขามีเวลามากแค่ไหนกับการตามหาคนๆนั้น?

ทันที่สมองจะประมวลผลเสร็จ ร่างบางก็วิ่งรี่ไปยังทิศทางที่คุ้นเคย ไม่ยี่หระต่อสายตาของใครต่อใครที่มองมาด้วยสายตาประหลาด -- เบื้องหน้าเป็นตรอกเล็กแคบที่จะนำไปสู่สถานีรถไฟกับย่านการค้า แต่หากวิ่งแยกออกไปทางถนนย่อยก็จะเจอเขตก่อสร้างที่คุ้นเคย...

ใช่... สถานที่แห่งนี้แหละที่พวกเขาใช้เป็นสังเวียนชี้ชะตาแพ้ ชนะ
ซึ่งมันก็จบด้วยความไม่เข้าใจ
จึงต้องหาคำตอบ...
หรือว่าที่เขาวิ่งไปนี้ก็เพื่อคำตอบนั้น??





แต่เบื้องหน้ากลับว่างเปล่า...





สถานที่ก่อสร้างแห่งนี้ว่างเปล่าวังเวง เหลือเพียงแต่คราบเลือดกรังและตัวเขา.... ที่ยืนอยู่เดียวดาย

ที่ไหน....

โกคุเทระทรุดลงกับพื้น.... ความรู้สึกเดิมได้กลับเข้ามาอีกครั้ง -- ความรู้สึกเหน็ดเหนื่อยที่ต้องวิ่งตามลางสังหรณ์ เหน็ดเหนื่อยที่จะวิ่งตามสิ่งที่ไม่รู้แน่ชัดว่ามันคืออะไร นั่นสิ...มันคืออะไรกันที่เขาวิ่งตาม หากไม่ใช่คำตอบที่ต้องการนั้น


หรือคำตอบที่ว่า... คือความว่าเปล่าเช่นนี้กัน?


หากความว่างเปล่า เดียวดาย และเงียบงันนี้เป็นคำตอบ นั่นคงหมายถึงตัวเขาไม่ควรคู่ที่จะได้พบกับคนๆนั้นแล้ว.... ในเมื่อเขาได้คำตอบแล้วนี่?

"คำตอบแบบนี้ฉันไม่ต้องการ!!!!" โกคุเทระร้องออกมาเสียงดังลั่นก่อนจะทุบกำปั้นลงไปบนพื้นกว่าหลายครั้งเหมือนระบายอารมณ -- โมโหหรือ? ก็ไม่ใช่ นอกเสียจากความเสียใจที่อัดอั้นเสียมากว่า.... เสียใจที่ไม่อาจหยั่งเข้าถึงคำตอบที่ต้องการได้


นี่ชั้นบ้า.... บ้าไปแล้วหรือไง?
ชั้นน่ะ... หมอนั่นน่ะ....
หมอนั่น.........

ชั้น...........?









กึก!






แผ่นไม้หน้าตาเหมือนตัวโชงิกระเด็นหลุดออกจากวงสร้อยข้อมือ ลอยไปกระทบกับพื้นที่อยู่ห่างไกล -- ความจริงเขาไม่ได้อยากสนใจอะไรมากนัก แต่มานึกดูอีกทีว่าเป็นของที่พี่สาวสุดที่รัก(?)เป็นคนให้มาแล้วละก็ คงต้องเก็บกลับมาต่อให้ได้ ไม่เช่นนั้นคงได้รับบทลงโทษแผลงๆอีกแน่นอน

โกคุเทระเดินไปเก็บแผ่นไม้นั้นมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะหยิบสร้อยข้อมือขึ้นมาเพื่อร้อยเชือกสีแดงๆนั้นให้ยึดกับแผ่นไม้ ข้อความอวยพรผ่านตาเขาไปชั่วแว่บหนึ่ง แต่แล้วก็ต้องตกใจเมื่อสิ่งที่เห็นไม่ใช่คำอวยพร แต่กลับเป็นตัวคันจิสีทองอร้าอร่ามที่เขียนถึงสถานที่หนึ่งที่เขาไม่รู้จัก.... ศาลเจ้ามินามิโตะ

ก่อนมือบางจะพลิกกับไปที่ข้อความอวยพรอีกด้านของแผ่นไม้ -- แล้วต้องตกใจอีกครั้ง
ไม่ใช่เพราะลายมือที่สวยงดงาม แต่เป็นข้อความที่ให้อารมณ์แปลกพิลึก!




ขอโทษที่ไม่ได้พูดด้วยตัวเอง แต่ขอให้โชคดีนะ




ทำไมถึงเพิ่งมาเอะใจว่าข้อความนี้มันฟังดูเหมือนประโยคสั่งเสียซะมากกว่าจะเป็นคำอวยพร ถ้ารู้สึกอย่างนั้นจริงๆแล้วคนที่จะเขียนข้อความนี้ได้ต้องไม่ใช่เบียงกี้พี่สาวที่ต้องเจอกันทุกวันอยู่แล้ว... แต่คนที่จะเขียนมันนั้น........



เบลเฟกอล!!!!!!



ถึงจะไม่ค่อยอยากปักใจเชื่อสักเท่าไร แต่หากมันเป็นเบาะแสสุดท้ายแล้วคงไม่วายต้องเชื่อกันสักตั้ง -- โกคุเทระวิ่งกลับไปยังย่านการค้าอย่างรวดเร็ว อย่างน้อยๆเขาก็จะได้ถามเส้นทางการไปยังสถานที่แห่งนั้น ที่ที่(คาดว่า)มีใครสักคนกำลังรอการมาของเขาอยู่

แต่เขาจะแน่ใจได้อย่างไรว่ามีคนๆนั้นรออยู่ที่ปลายทางจริงๆ

ไม่สิ!!! เอาไว้คิดทีหลัง ตอนนี้เวลาเป็นเงินเป็นทอง จะให้มัวนั่งคิดตามหลักความเป็นจริงอยู่ไม่ได้แล้ว!!

ความรู้สึกเหน็ดเหนื่อยเมื่อครู่หายเป็นปลิดทิ้ง เมื่อโกคุเทระเชื่อเสมอว่าคนเราก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยแรงผลักดันแห่งความหวัง -- แม้ว่าจะเป็นเพียงเศษเสี้ยวของมัน แต่ก็ยังดีกว่าดักดานกับความสิ้นหวังและขลาดเขลาจนลืมโลก


"น้าฮะ!! ศาลเจ้ามินามิโตะอยู่ที่ไหน!!"


โกคุเทระยิงคำถามรัวเร็วเป็นชุด ขณะสายตาคู่สีเขียวงามนั้นก็ถลนมองชายหนุ่มร้านหนังสืออย่างคาดคั้นคำตอบ -- ชายหนุ่มเกาหัวแกรกๆไม่ทราบสาเหตุ แต่ใบหน้าของเขาดูจะไม่พอใจเท่าไรที่ถูกถาม ก่อนมือหนาจะชี้ไปทางถนนเส้นเล็กที่อยู่ซอกตึก

"นู่นแหนะพ่อหนุ่ม ถ้าเดินจากถนนเส้นนั้นแล้วจะออกจากตัวเมืองนามิโมริ" ชายหนุ่มอธิบายเสียงขรึม "มีทางแยกเยอะแยะ แต่วิ่งตรง..... เฮ้!! พ่อหนู!! กลับมาฟังก่อนเซ่!!!"

สมองของเขาประมวลผลเสร็จตั้งแต่ประโยคแรกของชายหนุ่มเจ้าของร้านหนังสือ ก่อนจะวิ่งพาร่างของตัวเองเบียดเข้าไปที่มุมตึกดังกล่าว และพบกับถนนสายเล็กที่ร้างผู้คน เพราะที่แห่งนี้ทั้งมืดและอับชื้น ประหนึ่งว่าสิ่งมีชีวิตเดียวที่อยู่ได้เห็นจะเป็นปีเตอร์เลยทีเดียว!

โกคุเทระวิ่งตรงไปกระทั่งฉากรอบข้างเริ่มเปลี่ยนไปด้วยแสงสว่างที่เริ่มสาดส่องเข้ามา -- พอมารู้สึกตัวก็เหมือนหลุดมาอีกมิติหนึ่งที่สว่างจ้าด้วยแสงอาทิตย์ที่สาดแสงแรงฤทธิ์ อีกทั้งหมู่แมกไม้นานาพันธุ์รายล้อมสองข้างทางที่กำลังโบกพริ้วเหมือนขับกล่อมลำนำเพลงเชื้อเชิญ

บันไดคอนกรีตทอดยาวอยู่ในโฟกัสริบๆ อันเป็นสัญญาณบอกว่าความหวังของเขาใกล้เป็นจริง เมื่อเบื้องหน้าของเขาคือศาลเจ้าญี่ปุ่นที่ไม่ไกลเกินเอื้อมนัก

ราวกับถูกฉาบรังสีความสงบจากอารามแห่งนั้น ร่างบางหยุดวิ่งราวกับอยู่ในห้วงความฝัน... ที่แห่งนี้สวยงดงามเกินที่จะจินตนาการได้ ดูคล้ายนิยายแฟนตาซีที่ไม่คิดว่าจะมีอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง...


บรืนนนน.....


เสียงเครื่องยนต์ดังมาแต่ไกลทำให้เขาตื่นจากภวังค์ ก่อนดวงตาคู่สวยจะสะท้อนภาพของลีมูซีนคันสีดำหรูหราที่จอดเทียบอยู่ ณ บันไดศาลเจ้าไม่ห่างไกลนัก

ภาพของชายหนุ่มผมเงินยวงยาวโผล่พ้นจากกระจกฝั่งประตูคนขับ ก่อนที่ร่างสองร่างในชุดโอเวอร์โค้ทสีดำจะพากันไปยังรถคันนั้น -- คนหนึ่งมีผมสีเขียวที่เป็นเพียง 1/6 ของหนังศีษะที่ตัดกับเฟอร์สีแดงสด ร่างสูงและกำยำผิดกับอีกคนที่มีร่างสันทัด.... และผมสีทองสุกปลั่งเหมือนหลุดมาจากนวนิยายเจ้าชายน้อยของอองตวนก็มิปราน...

และด้วยประสาทที่ไวกว่าการสะท้อนภาพในเรติน่ามันทำให้เขาวิ่งเข้าหาภาพตรงหน้าอย่างลืมสำรวมกิริยาในเขตวัดวาอาราม!


ก็ในเมื่อ... คนที่เขาต้องการพบเจอมากที่สุดอยู่ตรงหน้านี้แล้ว!!!






"เบลเฟกอล!!!!!!!!!!"


โกคุเทระตะโกนเสียงดังก้อง แต่ดูเหมือนใบหน้าใต้เรือนผมสีทองนั้นจะไม่ได้ยิน... -- ขณะที่คนทั้งสามตรงหน้าก้าวเท้าขึ้นรถอย่างไม่ใส่ใจอะไร









เดี๋ยว!!!!




อย่าเพิ่งไป!!!


รอชั้น......




รอชั้นด้วย.....












เบลเฟกอล!!!!!!!!!!!!!!



หากแต่.... คนผมสีทองที่หมายปองให้ทำตามกลับไม่หันมา -- หรืออีกนัยหนึ่งคือ ไม่ต้องการที่จะหัน.....


TBC



เอ่อ.... สนองนีดส่วนตัวด้วย 1859 แต่!!! นี่มันฟิค B59 สินะพับเผื่อย -*-

แอบมี 8018? เฮอ.... ชีวิตนี้คงไม่พ้นอกหักรักคุดแน่ๆเลย


ตอนต่อไปเป็นตอนจบแล้วนะคะ จบจิงๆ ความยาว 4 part และจาบอกว่า....... มันเรททั้งตอนค่า ก๊ากกกกกกกก
แต่อย่าได้คาดหวังกับฉากเรทนี้เลยค่ะ.... มันเป็นครั้งแรกที่แต่งเลย หะหะ TwT


อ่านฟิคยามะดาร์คแล้วซาบซ่านอย่างแรงค่ะ ไอ้เราเซนส์ยามะดาร์คบอดสนิทคิดไม่ออกค่ะ เลยตามดูดคนอื่นเอา ฮี่ๆ


ยังไงก็ โชคดีกันทุกคนค่า~*

โฮกกกก ชอบทุกคู่ค่า 1859 8059 B59 8018 ขอเสนอหนทางใหม่ 'สมบัติผลัดกันชม' ค่ะ!!
เวียนโกคุให้หมดมันซะเลย จะได้ไม่มีใครเศร้า (แถมอิชั้นจะสุขมากค่าTvT)

/me วิ่งหนีคนแต่ง

ทั้งๆที่ตัวเองเป็นแม่ยก 8059 100% แต่ทำไม...

ทำไม๊ ทำไม

ฟิคเรื่องนี้เราถึงเชียร์ B59 สุดใจเลยเนี้ยยยยยยยยยยยยยยย!!!

ตอนแรกๆก้อยังหวัง 8059 อยู่อะค่ะ แต่พออ่านตอนนี้แล้ว

หมดหวังฟ่ะยามะ 555+

ทีนี้ท่านฮิกะยามะก็หัวอกเดียวกันแล้วสินะ รักคนๆเดียวกัน ผิดหวังเหมือนกัน =w=

(หวังว่าคงไม่กิ๊กกันเองนะ)

รอตอนต่อไปค่า >///<

กรี๊ดกร๊าด

รุมรักโกคุกันหมดเลยหรือนี่ เคี๊ยกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เบลอย่าทิ้งไดนาไมต์ไปน๊า กี๊ซซซซซซซซซซ

โอ๊ยยยยยยยยย

ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

*0*

59 Uke รับได้หมดค่า

มาต่อไวๆนะ >O<

หุหุหุ ต่อไปฉากเรทสินะ พี่รีน

แอบเสียดาย 1859นิดๆ แต่ไม่เป็นไรเพราะ 59 Uke นู๋รับได้หมด

555+

me/ปูเสื่อรอ

ตอนนี้ดูบรรยากาศเศร้าจังเลยนะคะ ดูหดหู่ยังไงไม่รู้

ชั้นไม่อยากบอกว่าตัวชั้นเป็นได้ 'แค่' เพื่อน เพราะคำว่า 'เพื่อน' มันมีค่ามากสำหรับคนที่อยากมีเพื่อนอย่างนาย
ชั้นอาจไม่ใช่คนที่นายเลือก แต่ชั้นจะเลือกนายเป็นคนที่ชั้นรัก
หลายๆอย่างมันดูไม่แฟร์ แต่...ชั้นเลือกแล้วที่จะอยู่เบื้องหลังของนายเท่านั้น
ในฐานะเพื่อนของนาย.... ไม่ใช่คนใฝ่สูงคนเดิม
ขอให้นายสบายเถอะ..... โกคุเทระ

บางครั้งกระโดดข้ามมาอยู่เบื้องหน้าก็ได้นะคะ บวกเพิ่มความใฝ่สูงอีกนิ๊ดนึงก็ดีค่ะ ยามะคุง (--)

ผ้าพันคอนี้... ชั้นคิดว่าจะให้แกผูก...ข้างนอกมันหนาว ฉันรู้ดีว่าร่างกายคนป่วยอย่างแกคงจะยังรับอากาศอย่างนั้นไม่ไหว
แต่มากกว่านั้น... ฉันแค่หวังมากไปหน่อย
หวังว่า..มันจะผูกใจของแกไว้ได้
แต่... ขอบใจที่ไม่ให้ความหวังกันไปมากกว่านี้ ....เจ้าสัตว์กินพืช
เพราะชั้นคิดเอาไว้ว่า... ถ้าวันนี้แกออกไปแล้ว... แกคงไม่ได้กลับมาเป็นแกในฐานะเดิมที่ชั้นรู้จัก
ฐานะของ... คนที่ชั้นรัก
ผ้า.....ผ้าพันคอ!!! (กัดฟัน) อุตส่าห์เอาผ้าพันคอมาให้ TT-TT ... ท่านฮิเจ้าขา อย่าเสียใจไปเลยนะเจ้าคะ ใครก็ได้ช่วยสมานใจสองคนนี้ทีน้า ........ใครก็ได้จับคู่ 8018 ทีเหอะ please ได้โปรด~

Dark : สรุปแกเชียร์ใครเนี่ย เบล ยามะ หรือ ฮิบาริ
Light : TT-TT ก็เจ้าชายน่ะสิ ..แต่ ...แต่สงสารสองคนนั้นนี่นา ฮือ ฮือ ฮือ TToTT
Dark : ........(--"""""").............ใครก็ได้ช่วยปลอบมันหน่อยดิ ......ดู ดู น้ำหู น้ำตา หมดกัน.....
Light : TT-TT พรืดดด....
Dark : ....(- lllllllllllll -)....... ผ้าเช็ดหน้าของชั้น TT-TT เพิ่งซื้อใหม่แท้ๆ....

.....เจ้าชาย เจ้าชายจะรีบเดินไปทำไมเนี่ย อิตาลีมันไม่ไปไหนหรอก .....รอโกคุก่อนเซ่่!!!

โกคุยิ่งเจ็บหนักอยู่ด้วย แล้วอีกสองคนไม่ได้ยินเลยหรือไงนะ ใจรั้ายยยยที่สุด แล้วนะ ถ้าำอ้คุณคนขับรถดันขับออกไปนะ เดี๋ยวจะแช่งให้ไร้คู่ซะนี่ (คนขับรถ : TToTT ผมไม่รู้ ไม่เกี่ยวน้าาา)

ปล. จะรออ่านตอนหน้านะคะ hu hu hu hu

______________________________________

อ่ะ....... ตอนจบ

ตอนนี้ยาวเป็นประวัติการณ์เลยนะคะ

ทำใจก่อนอ่านนะคะทุกๆคน.............. TwT


14~* The End......




ความรักก็เหมือนผีเสื้อซุกซน
ครั้นพอตามหากลับบินหนี
แต่จะอยู่กับที่เมื่อเมินเฉย...




ความรู้สึกเจ็บปวดมันทำให้เขาลืมเหนื่อย...
ทั้งๆที่วิ่งมานานแล้วแต่เขากลับไม่มีวี่แววว่าจะหยุดพัก เมื่อภาพเบื้องหน้าคือลีมูซีนคันสีดำที่ขับไปข้างหน้าอย่างไม่มีวีแว่วจะหยุดเครื่อง -- หากรถคันนั้นไม่หยุด เขาก็ไม่อาจหยุดได้ แต่ด้วยความต่างกันของฝีเท้า... มันคงทำให้ยิ่งวิ่งไปก็เหมือนยิ่งไกลห่าง...


แกจะหนีชั้นไปถึงไหนไอ้เจ้าชายบ้า!!!
มาคุยกันให้รู้เรื่องก่อน
ว่า....


แกไม่อยากเจอฉันเหรอ.... เบลเฟกอล?










ให้ตายเถอะ!! ใครมาเปิดหนังเกาหลีวะ!!!!


สควอลโล่โวยวายในใจอย่างหัวเสียขณะที่มือจับพวงมาลัยแน่นเหมือนระบายอารมณ์ สายตาสีน้ำข้าวคมมองไปยังกระจกข้างที่ฉายภาพนักวิ่งพันเมตรหน้าเบ้ที่วิ่งตามรถเขามาได้กว่า 10 นาที!!

ฝากรักไว้ที่ปลาย - ตี๊ด - ดูจะเป็นคำจำกัดความของภาพนี้!!

ภาพนี้เหมือนกับฉากที่จุนซู(นางเอก)วิ่งตามรถโดยสารอย่างเอาเป็นเอาตาย เหตุเพราะหล่อนจำใบหน้าของชายบนรถคันนั้นได้ ซึ่งนั้นก็คือ...ซองจู(พระเอก) คนที่หล่อนตามหา ในขณะที่ซองจูดูจะไม่รู้เรื่องอะไรเลย... แต่นี่มันคนละเรื่องกัน!! เพราะคนที่เป็นพระเอกในที่นี้กลับกำลังหัวเราะชอบใจ!!

"ชิชิชิ ฮะ ฮะ ฮ่า ฮ่า~"

เสียงใสของเด็กหนุ่มหัวทองหัวเราะจนใบหน้าสีขาวมนแดงกร่ำ -- ไม่รู้ว่าจะหัวเราะอะไรนักหนา -- แม้ลุสซูเรียที่ว่าเป็นคนเส้นตื้นสุดๆในกลุ่มวอร์ริเออร์ยังไม่ขำ

"จะไม่ลงไปจริงๆเหรอจ๊ะ เจ้าชาย" ลุสซูเรียถามขึ้นด้วยใบหน้าชมพูอิ่มเล็กน้อย -- คงไม่ได้กลั้นหัวเราะอยู่ แต่เป็นเพราะเขินแทนเสียมากกว่า "คนเค้าอุตส่าห์วิ่งตามมาเลยนะ ลงไปพบหน่อยก็ยังดี"

"ไม่ล่ะ" คนเป็นเจ้าชายกล่าวเอาแต่ใจและไม่รับผิดชอบ พลางยิ้มกว้างอย่างสดใส

"แต่.... เจ้าชายรอคนๆนี้มาตั้ง 1 อาทิตย์แล้วไม่ใช่หรอ?" ลุสซูเรียกล่าวขึ้นทันควัน คิ้วบางโก่งเลิกขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

ราวกับเป็นคำถามต้องห้ามที่ทำให้ลุสซูเรียรับรู้ได้ถึงรังสีแปลกๆจากตัวเจ้าชายน้อยจอมเอาแต่ใจ ก่อนใบหน้านั้นจะยิ้มออกมาดังเดิม -- แต่มันก็ปิดอาการเศร้าโศกของคนตรงหน้าไว้ไม่มิด



"มันก็ใช่... แต่ดีแล้วล่ะที่เราจะไม่ได้เจอกัน"



ดีแล้วล่ะ..... จากกันแบบนี้...
ไม่ต้องมาแคร์เจ้าชายไปมากกว่านี้เลย ขอร้องล่ะ....
อย่าตามมา.... อย่าตามคนแปดเปื้อนอย่างเจ้าชาย...
เจ้าชายไม่อยากจะฉุดรั้ง.....คนดีอย่างนายให้ลงมาพัวพันกับโลกอันโสมมนี้............


ลุสซูเรียถอนหายใจเฮือกใหญ่เนื่องจากรู้ความหมายผ่านสายตาคู่สีดีคมที่แพลมออกมาใต้เส้นผมสีทองนั้น -- ในใจได้แต่นึกเวทนาเด็กทั้งสองที่ไม่อาจเข้าใจกันได้... เพียงเพราะโชคชะตาของทั้งสองมันแปดเปื้อนไปด้วยเลือดและความแค้น...
ที่แม้ว่าจะต้องการกันและกัน...

รักกันมากเพียงใด...
แต่ก็ไม่อาจอยู่ร่วมกันได้เหมือนกับคนอื่นๆ.....



ตุบ!!!



เสียงวัตถุกระทบกับกระจกด้านหลังจนลุสซูเรียสะดุ้งและหันไปมองตามต้นเสียงในทันที -- แล้วก็ต้องเอี้ยวตัวหลบตามสัญชาตญาณเมื่อเห็นก้อนหินวิ่งรี่เข้ามาชนในตำแหน่งเกิดเสียง -- ตุบ!!!

โชคยังดีที่รถคันนี้ใช้ฟิล์มกรองแสงลามิ - ตี๊ด - ที่กันการกระแทกเป็นอย่างดี... แต่พับผ่า!! มันไม่ใช่แค่ก้อนหินน่ะสิ!!

คงเป็นเพราะโยนก้อนหิน 2 ครั้งเลยเบื่อ คราวนี้เลยกลายเป็นไดนาไมต์แทน!!

แล้วมันจะไม่เป็นอะไรเลยหากว่าไดนาไมต์นั้นไม่ได้มาพร้อมกับของเหลวหนืดๆที่แปะค้างเติ่งอยู่บนกระจก... แล้วยิ่งฉนวนสั้นที่ชวนให้สยองยามมันติดไฟ!!

"หลบไปลุสซี่" เสียงของเจ้าชายเบลดังมา ก่อนที่จะรู้สึกถึงลมจากปลายมีดที่บินหวือไปกระแทกในทิศตรงข้ามของไดนาไมต์นั้น



เพล้ง!!



กระจกแตกกระจาย ก่อนที่ไดนาไมต์จะลอยออกไปด้วยแรงกระแทกของมีด และ....












ตูมมมมมมมมมมม!!!!



"เหวออออ!!"

โกคุเทระร้องเสียงหลงกับวัตถุขนาดเล็กที่จู่ๆก็ถูกตีกลับมา -- แถมยังประทุใส่เขาอีก!!! -- แต่โชคยังเข้าข้างที่เขาอยู่เหนือลม ไม่เช่นนั้นแล้วเขม่าดินระเบิดนั้นคงแปะเต็มหน้าเขาแล้วอะไรจะชึ้น ถ้าไม่ใช่ระเบิดตูมใหญ่!!

แต่มันก็น่าหวาดเสียวเกินไปสำหรับคนป่วยอีกนั่นแหละ... โกคุเทระทรุดลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง -- ต้นขาอ่อนเปรี้ย ส่วนน่องก็ชาวาบ คงจะถึงขีดจำกัดจากที่วิ่งมานานกว่าหลายนาทีแล้วกระมัง

แต่มันก็แลกมากับ.... การหยุอยู่กับที่ของลีมูซีนที่สู้อุตส่าห์วิ่งตามมา

คนในรถทั้งสามเดินออกมานอกรถ พลางมองสภาพชวนเวทนาของเขา -- หากแต่เขาหาได้สนใจกับสายตานั้นไม่... เพราะสิ่งที่เขาสนใจมาตลอดก็อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว -- เบลเฟกอลนั่นเอง

ร่างของคนชุดดำกับผมสีทองเปล่งปลั่งหยุดประจัญหน้ากับเขา -- รอยยิ้มที่มีให้ก็เต็มไปด้วยความวิกลจริตดังเคย


แต่ไม่รู้ว่า... เขารู้สึกไปเองหรือเปล่าที่ใบหน้านั้น... ดูจะมีแววดีใจอยู่เต็มไปหมด


"ตามเจ้าชายแบบนี้ มีอะไร 'ในใจ' งั้นเหรอ?" เสียงกวนประสาทของเจ้าชายถามขึ้นจากปากบางที่ยังยิ้มแช่มชื่น -- แต่ตัวเขาไม่ขำด้วยหรอกนะ!!

"อย่าคิดไกลไปหน่อยเลย เบลเฟกอล!!" โกคุเทระแยกเขี้ยวใส่ พลางล้วงกระเป๋ากางเกงขลุกขลัก ก่อนจะโยนมันใส่คนตรงหน้าอย่างไร้ค่า "งี่เง่า!! เอาคืนไปซะ!!!"

เบลรับวัตถุนั้นทันท่วงที ก่อนที่จะหงายมือเพื่อดูมันอย่างสงสัย -- มันคือตัวโชงิขนาดใหญ่ที่เดิมทีเคยติดกับเครื่องราง และข้อความอวยพร(หรือเปล่า?)ที่เขาอุตส่าห์บรรจงเขียนด้วยตัวคันจิอย่างยากลำบากกว่าหลายชั่วโมง! -- ใบหน้ามนเงยขึ้นก่อนจะแย้มรอยยิ้ม

ฉลาดมาก...
ไม่สิ! ต้องบอกว่า
กะแล้ว.... ว่าแกต้องรู้

ความดีใจที่ตื้นตันเต็มไปหมดจนรู้สึกเหมือนหัวใจพองโต -- ก็ในเมื่อโชคชะตาได้พาคนตรงหน้าที่อยากพบเหลือเกินมาให้แล้วไง!!

แต่ถ้าให้ทิ้งมาดกวนโทสะไปก็คงใช่ที่สินะ?

"อ่า... จริงสิ เจ้าชายก็มีของที่จะคืนให้เหมือนกันล่ะนะ" เบลว่าพลางโยนวัตถุรูปทรงกระบอกให้กับโกคุเทระ -- แต่ด้วยเหตุใดไม่ทราบทำให้เขาไม่รับมันมา.... ก็ในเมื่อมันคือไดนาไมต์ที่กำลังติดชนวนยังไงล่ะ!!!!

"เฮ้ย!!!" โกคุเทระร้องอุทาน ขณะที่กระโดดขึ้นยืนอย่างลืมเหนื่อย






บรึ้ม!!!





เสียงระเบิดดังขึ้นจนกลุ่มควันหนาคลุ้งบดบังทัศนียภาพ -- แต่พอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง หล่อน(?)ก็ไม่เห็นภาพของเด็กผู้ชายสองคนนั้นอีกแล้ว...

"แหม....เด็กสมัยนี้เค้าเร่าร้อนกันจังเลยเนอะ สควอลโล่" ลุสซูเรียกล่าวพลางสะกิดคนข้างๆที่ไม่ได้ร่วมอารมณ์เดียวกันเลยแม้แต่ผีก

"เฮ้ย!!! มันหายไปไหนกันวะ!!!!!" สควอลโล่ตวาดเสียงก้องราวกับจะใช้เสียงนี้ตามหาคนทั้งสองก็มิปราน "ไอ้เจ้าชายบ้า!!!!! นี่ต้องไปถึงสนามบินนาริตะก่อนบ่ายโมงนะว้อย!!!!!"

สควอลโล่ชักดาบออกมาอย่างหัวเสีย หมายจะเด็ดหัวคุณเจ้าชายให้กลับบ้านโดยด่วน -- แต่มือแกร่งของลุสซูเรียก็ลั้งไหล่นั้นไว้

"เด็กเค้าจะคุยกัน ปล่อยๆไปเถอะน่า" ลุสซูเรียกล่าวพลางขยิบตาซะน่ารัก -- แต่สควอลโล่ก็เข้าใจความหมายเป็นนัยๆอย่างบอกไม่ถูก -- "ยังไงซะ ค่อยกลับวันอื่นก็ได้ บอสเองก็ไม่ได้เร่งอะไรนี่นะ?"



ใช่เซ่!!! มันไม่ได้เร่ง!!!!
แต่มันขู่ชั้นว้อย!!
ถ้าชั้นไม่รีบกลับ ไม่รู้จะมีเกมลงทัณฑ์อะไรรออยู่!!!!!!!

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก ไอ้เจ้าชายบ้า~ กลับมาเร็วๆนะว้อยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!







มือของเบลเฟกอลกระชับเอวบางของอีกคนให้แนบไปกับลำตัว ขณะที่สองเท้าก็สปริงตัวหอบเอาทั้งสองร่างให้โผทะยานไปกลางอากาศ(อย่างน่าเหลือเชื่อ?)อย่างรวดเร็ว -- อีกคนที่ใบหน้าซุกอยู่กับอกของเขาหลับตาปี๋ รู้สึกหวาดเล็กๆ และยิ่งไปกว่านั้นคือความเย็นจากลมที่พริ้วสะบัดมันทำให้ร่างบางในอ้อมกอดของเขารู้สึกหนาว

แต่....แค่ได้อยู่ในอ้อมแขนของใครสักคน ก็คงจะอุ่นขึ้นมากแล้ว
ยิ่งเป็นคนที่ตามหา... ยิ่งอุ่นใจ

โกคุเทระยอมรับว่า เขาไม่รู้เลยจริงๆว่าคนตรงหน้ากำลังจะพาเขาไปที่ไหน -- แต่... ไม่ว่าจะไปที่ไหนเขาก็คงจะยินยอมให้ร่างนั้นพาเขาไป ...จะไม่ดื้อดึง จะไม่ขัดขืน ก็ในเมื่อ... เขาเข้าใจความรู้สึกในตอนนี้ของตนเองแล้ว... ว่าเขาต้องการเบลเฟกอลมากแค่ไหน

พอมารู้สึกตัวอีกที ร่างของเขาก็ถูกปล่อยให้ยันไปกับกำแพงเย็นเบื้องหลัง -- โกคุเทระลืมตาขึ้นช้าๆเหมือนกับตื่นจากนิทราอันยาวนาน

ภาพตรงหน้าเขาคือเบลเฟกอลที่ยืนอยู่ไปห่างกันมาก ใบหน้ามนสีขาวนั้นประดับด้วยรอยยิ้มเสมอ

"มีอะไร" โกคุเทระยิงคำถามขึ้นทันทีเหมื่อสติกลับมาอีกครั้ง ก่อนจะฝืนเรียวขาอ่อนเปรี้ยให้ยันตัวเองยืนอย่างแนบเนียน ปกปิดอาการอ่อนระทดระทวย

"เจ้าชายควรจะถามแกมากกว่านะ" เบลเฟกอลย้อน ฉายรอยยิ้มกวนโทสะจนโกคุเทระรู้สึกอยากเอามือตบซักป้าบ -- ถ้าไหว

"ก็บอกว่าเอาของมาคืน! แล้วแกก็ได้ไปแล้ว!" โกคุเทระตวาดกลับอย่างหัวเสียพลันใบหน้าก็แดงขึ้น เพราะความรู้สึกมันขัดแย้งกันเมื่อปากของเขามันเร็วกว่าความคิด... -- เพราะความเป็นจริงแล้ว... เขาอยากที่จะบอกไปว่าในใจเขาคิดอะไรอยู่บ้างต่างหาก!!

ไม่รู้ว่าเห็นอาการเขินของคนตรงหน้าเป็นเรื่องตลกหรือไง เจ้าชายจึงได้แต่หัวเราะอยู่นานสองนาน -- คนที่ถูกหัวเราะก็ยิ่งหน้าแดง คนที่เห็นหน้าแดงก็ยิ่งหัวเราะ แล้วเรื่องมันจะจบที่ตรงไหน หากว่าคที่เขินอายไม่ยอมพูดต่อ?

"ไอ้บ้า!! ชั้นจะกลับแล้ว!!" โกคุเทระตวาดพลางฝืนก้าวเท้าออกไป.... ออกไปจากที่ไหน?? -- ในเมื่อเบื้องหน้าเป็นตรอกแคบๆที่เขาไม่รู้จัก แถมยังมืดซะจนน่าหวาดกลัว ทั้งที่เป็นเวลากลางวันแท้ๆเชียว!! -- "....ที่นี่ที่ไหน???"

โกคุเทระหันมาถามด้วยใบหน้าไม่สู้ดีนัก -- อีกฝ่ายยิ้มให้ในความมืดอย่างประหลาด

"ก็ถ้าเรื่องที่จะคุย ไม่อยากให้ใครได้ยินก็เลยพามาที่นี่น่ะสิ" เบลเฟกอลตอบพลางเดินลากเท้ามาประจัญหน้ากับเขา -- ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มวิกลจริตนั้นไม่ได้บ่งบอกอารมณ์ใดๆเลย

โกคุเทระทำสีหน้าปั้นยาก... ก็ใช่น่ะสิ จะให้ทำหน้าแบบไหนดี ก็ในเมื่อฝ่ายที่ตามหาน่ะเป็นเขาเอง.... -- ทั้งที่พยายามนึกทบทวนเหตุผลที่วิ่งตามมาเท่าไร ยิ่งนึกไม่ออก ราวกับว่าเรื่องที่คิดไว้ว่าจะถามให้ได้พลันหายวับไปจากความคิดแล้ว!!

ชั้น.... จะบอกกับมันยังไงดีล่ะเนี่ย??
เรื่องที่สงสัย....
นั่นสิ? ชั้นสงสัยอะไร?
เฮ้.... ไม่ใช่ว่าชั้นกำลังพยายามค้นหาเหตุผลเพื่อมาเจอมัน?
ทั้งที่ไม่ได้มีเหตุผลอะไรเนี่ยนะ?
นายบ้าหรือเปล่าฟะ โกคุเทระ ฮายาโตะ!!!!!!!!
หมอนี่น่ะ....
หมอนี่คือศัตรูของแกนะ!!!!
เอ๊ะ? ศัตรูหรอ?

พอคิดได้ถึงตอนนี้ก็เหลือบสายตามองคนตรงหน้าที่ดูท่าทางว่าจะตั้งใจฟังอย่างดี -- แต่ใบหน้ามนนั้นแฝงด้วยความเศร้าประหลาดที่เขาไม่รู้ว่าจะรู้สึกเสียใจดีไหมที่ได้เห็นใบหน้านั้น...... ถ้าทำได้ก็ไม่อยากเห็นสักหน่อย...


ถ้ามันเป็นศัตรู.... ทำไมชั้นต้องห่วงมัน?




ทำไม....ฉันถึงต้องห่วงแกด้วย....



เสียงของฮิบาริดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท...... ใช่..... ความรู้สึกของฮิบาริหลั่งไหลเข้ามาโดยละเอียดอ่อน.... จนเขาเริ่มเข้าใจอะไรลางๆ ในเมื่อเขาก็มีความรู้สึกนี้เช่นกัน -- ความรู้สึกที่เข้ามาแทนที่ความเกลียดชังที่เขามีให้กับฝ่ายตรงข้ามตั้งแต่ต้น.... ความรู้สึกที่เข้ามาเติมเต็มและขจัดสิ่งบาดหมางนั้นออกไป..... ความรู้สึกที่.... ไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้นกับตน




รัก


จะเรียกแบบนี้ได้หรือเปล่า? ในเมื่อพวกเขาไม่เคยแสดงความอ่อนหวานให้กันและกัน
แต่ไม่รู้ว่าด้วยความผูกพันธ์ในโชคชะตาหรืออย่างไรที่เล่นตลกกับความรู้สึกของเขา...
ความรู้สึกที่...ต้องการคนที่เข้าใจตัวเองได้มากที่สุด
คนที่เหมือนกัน.......

และด้วยเหตุนี้... ที่ทำให้เขาออกตามหาคนตรงหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย เพื่อที่จะถามด้วยปากของตน -- และในใจก็แอบยินดีที่คนตรงหน้า... ต้องการเขาเช่นกัน -- ไม่เช่นนั้นคงไม่มีเครื่องรางที่เป็นคำใบ้....


แต่หากนี่เป็นความรู้สึกของเขาฝ่ายเดียว... ยังไงก็ยังเรียกว่า 'รัก' อยู่ใช่ไหม?


ถ้างั้น......ทำไมเขาจะต้องรักคนที่ไม่ได้รักตัวเอง?


ใช่โกคุเทระ.... เค้าไม่รักนายหรอก -- เสียงหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาท
ไม่ใช่นะ!! เค้า... เค้าต้องรักชั้น! ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่พาชั้นมาที่นี่!! -- โกคุเทระเถียงกลับไป
นายแน่ใจเหรอโกคุเทระ! ก็หมอนี่มันขับรถหนีนายนะ? -- เสียงเดิมยังคงโต้กลับมา
อึ่ก... -- โกคุเทระเริ่มอึกอัก...ก็เถียงไม่ออกน่ะสิ

หมอนั่นมันเห็นแกเป็นแค่ตัวตลก
หมอนั่นไม่ได้รักแก อย่างที่แกรักมัน
หมอนั่นก็แค่....สะใจที่ได้ทำร้ายจิตใจแกเท่านั้น


โกคุเทระช้อนตาขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างนึกหวาด -- ใบหน้ามนสีขาวยังคงประดับด้วยรอยยิ้มที่เป็นเอกลักษณ์ -- รอยยิ้มยั่วโมโห กวนโทสะ -- รอยยิ้มที่เขาไม่ต้องการ.... ไม่อยากให้มันเป็นหลักฐานว่าคนตรงหน้าไม่ได้จริงจังอะไรกับเขาเลย...


[ เธอจะมีใจหรือเปล่า เธอเคยมองมาที่ฉันหรือเปล่า ที่เราเป็นอยู่นั้นคืออะไร เธอจะมีใจหรือเปล่า มันคือความจริงที่ฉันอยากรู้ติดอยู่ในใจ แต่ไม่อยากถาม........ กลัวว่าเธอเปลี่ยนไป ]


ทิฐิที่เหมือนกับเป็นชนักติดหลังมันคอยเตือนเขาว่าอย่าก้าวข้ามพรหมแดนของฝ่ายตรงข้าม -- อย่าได้ล่วงล้ำไปเพื่อดูความรู้สึกของอีกคน.... แม้ว่าจะอยากรู้แค่ไหน แต่ก็ไม่พร้อมที่จะเจ็บปวดกับคำปฏิเสธ.....

ท....ทำไงดี??

พอคิดว่าจะพูดก็กลับรู้สึกจุกจนพูดไม่ออก จุกจนอยากจะร้องไห้

ไม่ทราบว่าเมื่อไรกันที่ความเงียบเข้ามาครอบครองอาณาเขตของทั้งสอง... -- ความรู้สึกอึดอัด และตรึงเครียดแผ่ซ่านไปจนตีบตันคอหอยให้รู้สึกหายใจไม่สะดวก โกคุเทระช้อนตามองคนข้างหน้าที่สีหน้าไม่ได้สู้ดีไปกว่ากันสักเท่าไร


มีต่อค่ะ>>>>

ตอนจบ Part 2/4


เบลขยับรอยยิ้ม -- ฝืนๆ -- ที่มุมปาก รู้แต่เพียงว่าในเวลานี้.... เขาควรจะรักษาท่าทีให้เหมือนเดิม ให้เหมือนวันเวลาที่ผ่านมา ให้เหมือนเวลาปกติ -- แม้ความรู้สึกในใจนั้นจะไม่ได้ปกติอย่างที่ผ่านๆมา

ความรู้สึกที่รับรู้ถึงอีกหนึ่งชีวิตที่แหวกเข้ามากลางใจ...

ใช่..... เขาต้องพูด





"เจ้าชาย.........ดีใจที่ได้เจอกันนะ"





โกคุเทระฟังคำพูดนั้นด้วยอารมณ์หลากหลาย -- ก็ในเมื่อความสับสนมันเข้ามาโถมทับจนไม่อาจเข้าใจสิ่งที่คนตรงหน้าพูดได้แม้แต่เสี้ยว -- ทั้งๆที่เป็นคำเปิดบทสนทนาที่ดี แต่ทำไมกัน.... ทำไมในใจมันยังร้อนรุ่ม -----




เพียะ!!




เสียงเนื้อกระทบเนื้อ -- เบลเฟกอลหน้าหันไปตามแรงกระแทกของฝ่ามือบาง มันไม่ได้เจ็บเท่าไร... ในเมื่อใจเขาเจ็บยิ่งกว่า -- ใบหน้ามนของคนถูกตบเงยหน้าขึ้นมามองผู้กระทำอย่างไม่เชื่อสายตา..... ทั้งงุนงง และเจ็บแปลบ

"ก...โกคุเทระ?" เป็นครั้งแรกที่เบลเฟกอลเรียกชื่อของเขาตรงๆ -- แต่สีหน้าที่มาพร้อมกับเสียงนั้นมันเต็มไปด้วยความช็อคและตกใจมากกว่า -- เมื่อวงหน้าสวยเริ่มหลั่งน้ำตามาเป็นสาย

"แกน่ะ.... มันเห็นแก่ตัว!" โกคุเทระตะโกนก้อง "แกมาเพื่อฆ่าชั้น! ชั้นสู้เพื่อฆ่าแก! แกจูบชั้น....แกทำให้ชั้นคิดมาก! ทั้งที่เราเป็นศัตรูกัน! เราต้องสู้กัน! แกกลับทำให้ชั้นหวั่นไหว.... แกมาทำให้ชั้นคิดไปเองว่าแก...ก็รักชั้น! ชั้นถึงได้ตามหาแก!!"

ร่างบางตัดพ้อยาวเหยียดขณะร่างก็ทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวหมดแรง -- ผลจากการที่เขาวิ่งตามรถลีมูซีนที่คนตรงหน้าโดยสารมัน... ผลจากการที่ฝืนสังขารร่างกายที่บอบช้ำ ผลจากการที่ฝืนกลั้น.... ผลจากการที่ต้องการคนตรงหน้ามากกว่าสิ่งใดๆ

แล้วทำไม....สิ่งตอบแทนมันกลับ..... กลับไม่สวยงามเลยนะ


"แต่พอตามมา...แกก็วิ่งหนีชั้น......แกขึ้นรถคันนั้นโดยไม่มองแม้แต่หน้าของชั้น.....แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าดีใจที่ได้เจอกับชั้น!! แกทำให้ชั้นรัก! แล้วแกก็จากไป!! แกทำให้ชั้นสับสน!! แกเห็นชั้นเป็นอะไร!!"


ประโยคสารภาพรัก... แต่เขากลับไม่ดีใจเลยสักนิด


โกคุเทระระเบิดเสียงขณะที่น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่งามเป็นทางยาว ร่างกายสั่นสะท้านสะอึกอื้นเหมือนคนบ้า -- เบลมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกเจ็บปวดใจสุดๆ -- นี่เขา... ทำให้คนตรงหน้า....คนที่เขารัก....ต้องเสียน้ำตา....

เป็นรอบที่เท่าไรแล้ว?

อย่างกับถูกคลื่นความตกใจอันหนาวเหน็บซัดมาจนตัวแข็ง -- ทั้งที่อยากคุกเข่าลงไปปลอบคนตรงหน้า...แต่ดูเหมือนว่า... ร่างกายจะไม่ทำตาม -- พอยื่นมือไปได้ครึ่งทาง สายตาคู่สีเขียวก็ตวัดขึ้นมองด้วยใบหน้าไม่เป็นมิตร



"แกมันคนไม่รับผิดชอบ!!!" โกคุเทระตวาดเสียงแข็งกร้าวอย่างเดาอารมณ์ไม่ถูก



ร่างสูงกระตุกกึก.....


ใช่สิ.... เขามันคนอารมณ์เรรวนใจลังเล
ทั้งที่อยากให้คนตรงหน้ามีความสุขมากกว่าใครๆ แต่ที่เห็นมันคือความทุกข์ไม่ใช่หรือ...


เบลเฟกอลคุกเข่าลงตรงหน้าร่างบาง ก่อนสองแขนแกร่งจะห่อหุ้มร่างบางอย่างแน่หนา -- มือลูบแผ่นหลังแคบอย่างนุ่มนวลทนุถนอม ใบหน้ากดค้ำลงไปบนศีรษะที่ส่งกลิ่นหอมละมุน


ความอบอุ่น...แทนคำขอโทษ
ภาษากาย...ที่พร้อมอธิบายทุกอย่าง.....


"..........เจ้าชายขอโทษ" เบลกล่าวเสียงแผ่วเบาเหมือนต้องการให้ได้ยินเพียงสองคน "เจ้าชาย....ไม่รู้มาก่อน...ไม่รู้เลยว่ามีคนรู้สึกกับเจ้าชายแบบนี้..... เจ้าชายขอโทษ... ที่เจ้าชายหนีไป....เจ้าชายไม่ได้ตั้งใจ....และคิดว่าถ้าเราไม่เจอกันมันก็คงจะดี... จะได้ไม่ต้องมีอะไรค้างคา"

"ฮึก....ไม่เจอกันน่ะสิ ที่มันค้างคา... ฮึก..." โกคุเทระสะอื้นไห้จนไหล่เล็กสั่นไหว ซุกใบหน้าลงกับอกของเบล -- ปล่อยให้น้ำตาอุ่นนี้หลั่งลงไปบนเสื้อลายทางที่ปิดอก -- หารู้ไม่ว่ามันเย็นเสียจนกรีดแทงผิวหนังของคนตรงหน้า

ทั้งสองเงียบไปสักพักจนบรรยากาศเงียบงันเข้ามาแทนที่ -- โกคุเทระเช็ดน้ำตาเข้ากับเสื้อของคนตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับสายตาคู่สีแดงที่ลอดจากเส้นผมสีทองอร่ามนั้น ปากมนขยับพูดแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน




"เบลเฟกอล..... แกคิดยังไงกับชั้นกันแน่..."




ดวงตาคู่สีเขียวเป็นประกายคาดคั้นเชิงบังคับ จับจ้องการเคลื่อนไหวของประกายตาสีแดงของเขาราวกับไม่เชื่อใจ -- แทบไม่เหลือเคล้าฌคลงของคนร้องไห้ ราวกับเตรียมใจรับคำตอบ...


ทั้งที่คิดมาตลอด....ว่าคำพูดอาจทำให้คนผิดใจกัน จึงพยายามที่จะไม่พูด
แต่กับคนที่อยากให้เข้าใจมากที่สุด
การไม่พูด...ก็เหมือนกับปิดกั้นความรู้สึกของตัวเอง


"เจ้าชาย....."


ราวกับคำพูดถูกกลืนหายไป -- ใบหน้าของเบลเริ่มแดงขึ้นๆ และมันทำให้ลิ้นพันกันได้ไม่ยาก!





"ม....แหม.....เจ้าชายนี่.....พูดไม่ค่อยเก่ง แต่....แต่..........อ่า.....แบบว่า............"





พูดไม่ค่อยเก่ง แต่รักหมดใจ!!??

โกคุเทระต่อสคริปต์ที่เจ้าชายลืมลงคอไปด้วยใบหน้าเจื่อนจ๋อย -- ก็มันน่าโมโหนัก!! ที่คนเขากำลังซึ้ง กำลังอิน ไอ้คนบอกรัก(?)ก็ดันติดอ่างกระทันหัน แถมเสียงนั้นก็สั่นอย่างกับเจ้าเข้า!!

"เอาเป็นว่า.... เจ้าชาย.....ดีใจที่ได้เจอกัน.... แล้วก็จะดีใจมากเลย.... ถ้าได้เจอกัน...บ่อยๆ... แล้วก็.... ได้.... อุ๊บ!" แต่ทันที่เบลจะพูดจบ ปากบางก็ถูกประกบจากคนตรงหน้าอย่างบางเบาแล้ว!

โกคุเทระถอนริมฝีปากออก ใบหน้าสวยขึ้นรอยสีแดงๆนิดๆ ก่อนดวงตาคู่สีเขียวนั้นจะมองมายังเขาอย่างจริงจังและลึกซึ้ง "งี่เง่า ถ้าพูดไม่เป็นก็ไม่ต้องพูด!!" ก่อนจะขยับกายให้ลุกขึ้นยืนหมายจะหลีกหนีการกระทำไร้ยางอายของตน โดยที่ไม่สนใจใบหน้าของเบลที่ร้อนฉ่าจนแทบจะละลาย....

นี่เขาถูกจูบ?
จูบจากคนที่....ไม่คิดว่าจะได้รับ

"แต่บอกไว้ก่อนนะ" โกคุเทระหันมาเสริมเสียงแข็ง "ชั้นชอบคนที่พูดตรงไปตรงมา ไม่อ้อมค้อม"

เบลยิ้มน้อยๆ ก่อนใบหน้าจะกลับเป็นสีขาวผ่องแบบคนนอกเหมือนอย่างเคย พลันปากบางก็ยิ้มกริ่มเหมือนมีเล่ศนัย เบลลุกขึ้นยืนตามร่างบาง ก่อนจะดันร่างของโกคุเทระให้ไปชิดติดกำแพงเย็น และใช้มือข้างหนึ่งค้ำไว้

ท่าทีที่เปลี่ยนไป.... เนื่องจากเขาเป็นคนเริ่ม!

"อยากกอด" เบลเฟกอลกระซิบที่ข้างหูแผ่วเบาราวกับจงใจจะยั่วอารมณ์ให้พุ่งพร่าน -- ราวกับเหตุการณ์ที่ทำให้คนตรงหน้าร้องไห้ไม่เคยเกิดขึ้น!!?? -- ก่อนจะค่อยๆใช้ต้นขาแทรกผ่านหว่างขาทั้งสองข้างของเขาอย่างรวดเร็วโดยไม่รอฟังคำอนุญาต "พูดตรงพอหรือยัง ชิชิชิ?"

โกคุเทระตลึงกับการเปลี่ยนท่าทีโดยกระทันหันของเบลเฟกอล -- เสียงหัวเราะที่ดังมาจากต้นประสาทรับเสียงมันทำให้ขนทั่วกายของเขาตั้งชูอย่างรู้สึกเสียวแบบแปลกๆ ก่อนใบหน้าขาวมนสีน้ำนมจะอมสีชมพูเหมือนนมเย็น(?)อย่างเขินอาย "เฮ้.... เดี๋ยว! อ...ไอ้เจ้าชา....."

พูดได้เพียงเท่านั้นก็ต้องกลืนคำพูดเข้าไปในลำคอเมื่อสัมผัสของลิ้นชื้นได้ลากผ่านบริเวณติ่งหู ขณะที่ต้นขาของคนตรงหน้าก็กระแทกที่หว่างขาของเขาอย่างจงใจบดขยี้

"แกว่า... แกไม่ชอบคนพูดจาอ้อมค้อม แต่แกก็ไม่ควรที่จะอ้อมค้อมนะ" เบลยังคงกล่าวขณะซุกใบหน้าลงบนต้นคอระหง และจุมพิตนุ่มนวลราวกับเชิญชวนให้ร่างบางร่วมอารมณ์เดียวกัน "ว่าไง? ได้หรือเปล่า"

"อึก..." โกคุเทระกลั้นเสียงครางอย่างเอาเป็นเอาตาย ดวงตาคู่สีเขียวปรือน้อยๆเพื่อมองทีท่าของคนตรงหน้าที่เริ่มสวมบทรุกตั้งแต่เมื่อไรไม่ทราบ -- เบลเห็นดังนั้นจึงกดต้นขาลงไปยังจุดเร้าด้วยเจตนากลั่นแกล้ง ขณะรอฟังเสียงหวานที่เล็ดรอดออกจากปากบางที่เม้มหนักจนขึ้นสีแดงสด "อะ... อา.... อ...อือ..."

เบลยิ้มกริ่มอย่างมีชัย "เมื่อกี้ตอบว่า 'อือ' สินะ?"


เฮ้ย!!
ไอ้บ้า!! ไม่ใช่นะ!!!

โกคุเทระตาเบิกโพรงด้วยความรู้สึกหลากหลาย -- จะว่าอย่างไรดีล่ะ... ก็ในเมื่อใจหนึ่งมันเขิน แต่อีกใจหนึ่งมันก็....กลัว

"ชิชิชิ" คนตรงหน้าหัวเราะหยอกเย้าราวกับเข้าใจความรู้สึกของเขา ก่อนปากบางจะมอบจุมพิตลงบนเรียวปากโค้งมนสีกุหลาบอย่างบางเบา "ไม่ต้องกลัวหรอก เจ้าชายจะเบาะๆให้แล้วกัน"

เย้ย! พูดอย่างกับทำมานักต่อนัก(?)!!!!
ไม่เอาว้อย ไม่เอา
ถึงเป็นแกชั้นก็ไม่เอา!!
ม๊ายยยยยย~!!!

ความรู้สึกคัดค้านและขัดขืนถูกแสดงออกจากสายตาคู่สีเขียว -- แต่คนตรงหน้ายังคงซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนอย่างไม่สนใจหรือเกรงอกเกรงใจใดๆ -- ขณะที่ร่างกายที่ถูกบีบอัดด้วยร่างของคนตรงหน้ากับผนังเย็นเฉียบมันเริ่มแข็งทื่อราวกับยอมจำนน


มีต่อค่า >>>>>

ตอนจย Part 3/4


ยังไม่พอ...มือซุกซนของเจ้าชายก็ได้ไล่โลมเรือนร่างใต้อาภรณ์บางของโรงพยาบาล -- กดปลายนิ้วหนักๆลงบนยอดอกที่เริ่มชูชันตั้งรับการจู่โจม ก่อนจะค่อยๆไล่เลื้อยลงไปลูบไล้ตามรอยแผลต่างๆบนท้องน้อยจนร่างบางกระตุกเกร็งรับสัมผัสอันจงใจยั่ว -- ไม่รู้ว่าเพราะเจ็บที่แผล หรืออารมณ์แปรปรวนกันแน่ที่ทำให้เขากระตุกเหมือนจงใจขยับเข้าเบียดร่างของเบล

"อา..." เสียงครางหวานถูกปล่อยออกจากกลีบปากมนที่เผยอน้อยๆ ก่อนใบหน้าของเขาจะต้องแดงซ่านอย่างอับประมาณตนที่ร้องออกมา และใช้ฟันหน้าขบลงบนริมฝีปากไม่รักดีอย่างอดกลั้น

เบลหัวเราะชอบใจเหมือนเด็กได้ของเล่นชิ้นใหม่ ก่อนจะรีบเร่งจังหวะการลูบเร้าเรือนร่างนั้นราวกับจะชักนำอารมณ์ของอีกฝ่ายให้เป็นไปตามตน ทำให้ใบหน้าของโกคุเทระที่แดงอยู่แล้วก็ยิ่งแดงและร้อนฉ่ายิ่งกว่ากาต้มน้ำที่คายควัน "ถ้าไม่ร้องจะทรมาณเอานะ ชิชิชิ"

ว่าไม่ว่าเปล่าก็เบียดท่อนขาของตัวเองให้ชิดกับจุดอ่อนไหวจนร่างบางไม่อาจสะกดกลั้นเสียง -- และยอมทำตามคำแนะนำ(?)ของร่างสูงโดยดีด้วยการร้องออกมาในที่สุด "อา... อะ...อื๊อ...!!"

ปฏิกิริยาใหม่ของร่างบางเป็นที่ประจักษ์ชัดแล้วว่ามีอารมณ์ร่วมแค่ไหน หากเช่นนี้แล้วเบลเฟกอลคงต้องรุกต่อไปอย่างไม่ต้องเกรงอกเกรงใจกันแล้ว!!

มือบางของเขาวาดถลำลงไปใต้ขอบกางเกงบางอย่างเอื่อยเฉื่อยเหมือนจงใจให้ร่างบางระทึกกับการกระทำ -- จากมือกร้านที่กุมมีดเพื่อฆ่าฟันกลับต้องกอบกุมจุดเร้าด้วยความอ่อนโยนจนร่างบางแทบละลายคามือ

"ไม่!... ตรงนั้น!! อือ...!!" โกคุเทระร้องไม่เป็นภาษาขณะท่วงทำนองนุ่มละมุนสุดบรรยายได้แล่นผ่านจากจุดสัมผัสที่เบลเฟกอลใช้นิ้วแตะบางเบาเพียงเพื่อหยอกล้อ -- และราวกับว่าความรู้สึกพุ่งพร่านและตื่นเต้นถูกหลอมรวมไว้ ณ จุดๆเดียวจนรู้สึกเหมือนมันขยาย -- เหมือนกับต้องการสัมผัสเหล่านั้นมากขึ้นอีก

แต่คนขี้แกล้งอย่างเบลเฟกอลกลับเห็นมันเป็นเรื่องตลกแต่อย่างไรไม่ทราบ ที่เอาแต่หัวเราะจนโกคุเทระต้องอายม้วนโดยไม่ยาก

"ม่ง ไม่ อะไรกัน หืม? ...ร่างกายตอบสนองแบบนี้.....จะให้หยุดทำหรอ? ชิชิชิชิชิ"

พอพูดจบประโยคปุ๊บก็ปล่อยมือปั๊บเล่นเอาคนรับสัมผัสค้างงัน -- ดวงตาคู่สีเขียวเบิกโพลงฉายแววตกใจราวกับถูกเหวี่ยงลงจากที่สูง -- เหมือนกับอะไรบางอย่างที่ขาดหายไป เหมือนกับต้องการอะไรบางอย่างเข้ามาเติมให้เต็ม!

ดวงตาคู่สีเขียวทอดมองคนตรงหน้า.... ด้วยสายตาเว้าวอน...
ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เป็นเช่นนี้?

"งั้นก็พูดสิว่า 'ต้องการ' " ราวกับอ่านใจได้เบลก็ยิงคำพูดไม้ตาย(?)ใส่ซะเสร็จสับ ก่อนปากบางจะเผยอรอยยิ้มกว้างอย่างเจ้าเล่ห์ -- พลางปลายนิ้วก็เชยคางมนเพื่อให้สบตาคู่สีเขียวมองแต่เขาเพียงผู้เดียว

โกคุเทระรู้สึกเหมือนถูกบีบทางเดินหายใจ จนหายใจได้ไม่ทั่วท้องราวกับถูกกดดันจากสายตาคู่สีแดงที่ทอดมองมาอย่างหลากหลายความหมาย -- ทั้งกลั่นแกล้ง ทั้งซุกซน ทั้งเจ้าเล่ห์ และ...ทั้งกระหายในชัยชนะจากกายของเขา -- ไม่รู้จะตัดสินใจอย่างไรจากสถานการณ์บีบบังคับนี้เลย ก็ทั้งๆที่บรรยากาศอุตส่าห์เป็นใจ(?)ให้แท้ๆ แต่กลับถูกเหวี่ยงออกข้างทางแบบนี้นี่มัน....

แล้วไม่รู้เพราะอะไรกัน... ที่จู่ๆดวงตาของเขาก็ปลดปล่อยน้ำใสๆให้ล่วงแหมะจากหางตา

โกรธหรือ? เสียใจหรือ?
หรือว่าอะไร?

เมื่อเห็นดังนั้นมาดคนขี้แกล้งก็ถูกทำลายไปในทันที -- เบลเฟกอลยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาตรึงแก้มนุ่มไว้ราวกับกลัวว่าใบหน้านั้นจะไม่มองมายังตนอีก "เอ๋! ร...ร้องไห้ทำไมน่ะ!!!"

แล้วยิ่งได้รับการให้ท้าย(?) ดวงตาไม่รัก(?)ดีก็ยิ่งหลั่งน้ำตาออกมาเป็นยกใหญ่ -- ทั้งที่เขาไม่ได้ต้องการอย่างนั้น แต่ลิ้นมันพันกันจนไม่อาจอธิบายให้คนตรงหน้าเข้าใจได้ และทางเดียวที่จะอธิบายให้หมอนั่นเข้าใจได้ก็คงมีเพียง.... สองแขนที่โอบกอดแผ่นหลังหมอนั่นเอาไว้...

แต่ท่าทางมันจะตรอกย้ำความงุนงง และไม่เข้าใจให้คนตรงหน้ามากขึ้นไปอีก

เบลประหลาดใจกับรีแอคชั่นครั้งใหม่จนแทบไม่เชื่อสัมผัส แต่ความอบอุ่นจากด้านหลังนั้นมันประจักษ์ชัดแก่สายตาว่าเป็นของจริง -- ซึ่งด้วยวงแขนนั้น... ทำให้ร่างของเขาเบียดชิดกับร่างบางจนแทบจะอัดเป็นแผ่นเดียวกัน -- และมันทำให้เขารู้สึกถึงอาการสั่นไหวจากคนตรงหน้าด้วย...

กลัว.... เจ้าชายเหรอ?

"นี่... เจ้าชายทำให้เธอกลัวหรอ?" เบลถามด้วยเสียงสั่นเครือไม่แพ้กัน -- กลัว...กลัวว่าจะถูกโกรธ ไม่สิ... ต้องบอกว่ากลัวว่าคนตรงหน้าจะเกรงกลัวตนมากกว่า -- ก่อนมือของเจ้าชายจะเชยคางของโกคุเทระขึ้นมาช้าๆและนุ่มนวล "....เจ้าชายขอโทษนะ"

ร่างสูงโน้มใบหน้าลงไปหมายจะจุมพิตอ่อนนุ่มให้คลายความกลัว...












โป๊ก!!!

แต่ก่อนที่ริมฝีปากจะได้แตะกัน กลับกลายเป็นได้รับแรงกระแทกที่หน้าผากแทน -- แรงกระแทกที่หน้าผากมันส่งผลต่อสมองส่วนกลางหรืออย่างไรไม่ทราบ ที่ทำให้เขารู้สึกมึน วิงเวียนศีรษะ แต่ก็ยังมีสติที่จะมองใบหน้าสวยที่ประจัญหน้ากับเขาอยู่!

ใบหน้าสวยนั้นนอกจากจะไม่มีน้ำตาแล้ว.... ยังแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ซะด้วย!!

"แบร่! ไอ้โง่!!" โกคุเทระว่าด้วยเสียงใส -- ที่ไม่ค่อยได้เห็นกันสักเท่าไร -- หรือนี่เป็นการแสดงความรัก(?)ในแบบฉบับของตัวแสบ(?)หรือไงกันนะ! -- "แกคิดหรอว่าชั้นจะกลัว? งี่เง่า!! เรื่องแค่นี้ชั้นไม่กลัวหรอกว้อย!!!!"

รู้สึกเหมือนโดนลูบหลังแล้วโหม่งหัว(?) จนความแค้น(?)นี้ฝังลึกและต้องการชำระขึ้นมาทุกที!!

"ไม่กลัวหรอ???" เบลเฟกอลยิ้มอย่างได้ใจ ก่อนจะสะบัดพันธนาการจากแขนสองข้างที่โอบรอบตัวเอง -- อย่างไม่ใยดี -- "แสบจริงๆอย่างที่เบียงกี้ว่าเลยนะ! แต่แบบนี้ถึงจะสมกับเกมลงโทษล่ะนะ ชิชิชิ~"

หา??? เกมลงโทษ!!!

โกคุเทระคิดในใจ นี่คงไม่ใช่ว่าเขาขุดหลุมฝังศพตัวเองใช่ไหม?? -- แทนที่จะได้มีเวลาทำใจ แต่เวลาตกใจก็ไม่มีแล้วในเมื่อริมฝีปากบางร้อนนั้นได้จู่โจมขบกัดไปตามซอกคอ ทั้งรวดเร็ว และรุนแรง ก่อนลิ้นอุ่นชื้นจะตวัดวาบหวามลงมาเรื่อยจนยอดอก ขบเม้มแล้วกัดเล็มอย่างกระหายจนรู้สึกร้อนรุ่มไม่เหลือให้โอกาสหายใจ -- โกคุเทระร้องโวยวายไม่เป็นศัพท์ปนเปไปกับอาการหอบหายใจ ท่าทางขัดขืน...แต่ในใจมันกลับเร่าร้อนเหมือนต้องการการเติมเต็มของอีกฝ่าย? -- ขณะที่มือบางก็ตีกำแพงป้าบๆเหมือนยอมรับความพ่ายแพ้ -- ราวกับคนถูกจับล็อคบนสังเวียนมวยปล้ำก็มิปราน?

ถ้าเขาอยู่ในสังเวียนมวยปล้ำจริงๆ ก็จะมีกรรมการมาช่วยปล่อยให้ทั้งสองฝ่ายแยกจากกัน
แต่บนสังเวียนรัก(?)เช่นนี้ใครกันจะมาช่วยได้!!

ไม่เอานะ!! ไม่ไหว(?)แล้ว!!

ทั้งที่อยากจะตะโกนออกไปดั่งใจ แต่ก็ต้องสะดุ้งเฮือกใหญ่เมื่อมือซุกซนของคนตรงหน้าได้ล้วงคืบเข้าไปใต้กางเกงผ้าบางๆอย่างรวดเร็วอีกครั้ง -- แต่ครั้งนี้มันกลับดูรุนแรงเหมือนพยายามรุกไร่ไม่ให้พักให้ผ่อนด้วยการบีบเค้นถี่ๆ เคล้าคลึงรุนแรงอย่างฮาร์ดคอร์ ขณะที่โกคุเทระร้องครางเสียงดังอย่างที่ประมาณไม่ได้ว่าจะสุขสมหรือทรมาณดี? -- แต่เหนือสิ่งอื่นใด... ถ้าหากว่าเบลเฟกอลนึกเล่นตลกด้วยการหยุดเอาดื้อๆอีกครั้งละก็... คราวนี้มันคงไม่สวยแน่!!

นี่.... อย่าบอกจะว่าชั้นต้องการมัน!!??

โกคุเทระคิดในใจพลันใบหน้าเป็นสีแดงกร่ำ -- อันที่จริงมันก็แดงอยู่ตั้งแต่ต้นๆที่ใบหน้ามนของเบลเฟกอลเข้ามาใกล้จนลมหายใจแทบผสมเป็นลมเดียว -- เสียงร้องโวยวายกลายเป็นเสียงครางหวานแผ่วๆที่ยั่วยวนเมื่อปลายนิ้วนั้นค่อยๆขยับเบาๆนุ่มนวลชวนเคลิ้ม -- เหมือนกับถูกหอบอุ้มด้วยลมร้อนกลางอากาศที่จะพาเขาไปยัง....ไปยัง.....

"อา.........." เสียงหวานครางกระเส่า ยาวและแผ่วอย่างเกินจะอดกลั้นและเปี่ยมไปด้วยความสุขสมเมื่อไปถึงจุดที่ว่าไว้ ก่อนความสุขล้นปลี่จะหลั่งทลักออกมาเป็นของเหลงข้นสีขาวที่เปรอะเต็มมือของเบลเฟกอล

เบลผละออกจากร่างนั้นเหมือนกลั่นแกล้ง(อีกแล้ว?) ก่อนที่ร่างอ่อนเปรี้ยนั้นจะไถลล้มลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงและไม่อาจช่วยตัวเองได้... -- ใบหน้าสวยหอบตัวโยนพลางช้อนตาคู่สวยมองคนตรงหน้าด้วยอารมณ์หลากหลาย

ดวงตาคู่สีเขียวที่ช้อนมองมายังเขาด้วยประกายประหลาดเหมือนจงใจกระตุ้นยั่วยุความต้องการของเขา ขณะใบหน้าแดงเรื่อคล้ายตำลึงกับปากบางที่เผยอด้วยหอบหายใจถี่นั่นจะเชิญชวนเขาให้เข้าหา

เบลประกบปากลงบนริมฝีปากมน ก่อนจะกวาดชอนลิ้นเข้าไปในโพลงปากหอมหวานอย่างเร่งเร้า -- จูบที่โกคุเทระเคยได้รับในตอนที่ยังไม่ได้รัก(?)กัน แต่มันต่างกัน.... เมื่อจูบครั้งนี้เติมความรักล้นเอ่อเสียจนแทบสำลักความรักตาย!

"อื้อ...." โกคุเทระครางประท้วง ขณะขบฟันลงบนลิ้นที่ชอนไชเข้ามาอย่างเบาๆเพื่อเตือนให้คนตรงหน้าหยุดการกระทำนี้ -- เนื่องจากเขาต้องการเวลาหายใจ!!

เบลทำตามแต่โดยดี แต่กลับไม่ได้ปล่อยให้เขาหายใจเปล่า มือหนาจึงค่อยๆปลดกางเกงคนป่วยออกอย่างแช่มช้าก่อนจะถือวิสาสะแหวกต้นขาขาวละเอียดออก และสอดปลายนิ้วเข้าไปยังช่องทางที่ยังไม่ได้ตื่นตัว

"อ๊า!! อย่า!!" โกคุเทระร่างกระตุกเกร็งทันทีและร้องเสียงหลงเมื่อสิ่งแปลกปลอมจากภายนอกได้ถูกสอดเข้ามาอย่างเชื่องช้าจนรู้สึกเจ็บและแน่นอึดอัดไปหมด -- ขณะที่เบลเฟกอลค้างเติ่งมันไว้อย่างนั้น ทั้งไม่ขยับ ทั้งไม่สนใจท่าทางทรมาณของอีกฝ่าย ราวกับจะกลั่นแกล้ง(อีกแล้ว!)

"บอกว่าอย่า ก็จะหยุดมันไว้อย่างนี้แหละนะ ชิชิชิ" เบลหัวเราะเสียงใสขณะจ้องใบหน้าที่แดงกร่ำของคนตรงหน้าอย่างชอบใจ

ทำให้อยากแล้วจากไป... ดูเหมือนจะเข้ากับเจ้าชายเอาแต่ใจคนนี้เหลือเกิน -- โกคุเทระคิดเช่นนั้น แต่กลับไม่อาจหลุดพ้นจากวงจรนั้นได้... -- วงจรที่จำต้องยินยอมเพื่อให้มันจบๆไป -- และคงเป็นเพราะความเจ็บปวดมากกว่าที่ทำให้ดวงตาของเขาหลั่งน้ำตาออกมาโดยอัตโนมัติ

แต่ครั้งนี้.... น้ำตามันไม่ได้ช่วยเขาเลย ในเมื่อเบลเฟกอลเริ่มขยับปลายนิ้วอย่างเบาๆมือจนรู้สึกอุ่นๆ ก่อนจะเริ่มเพิ่มจำนวนนิ้วและปรับความเร็วให้การเสียดสีสร้างพลังงานความร้อนอบอวลในช่องทางนั้น -- โกคุเทระหลับตาปี๋ พร้อมกรีดร้องเสียงหลงหลายต่อหลายครั้งปนๆไปกับเสียงหอบถี่ ขณะที่มือก็โอบรัดรอบคอของเบลเฟกอลแน่นจนปลายเล็บจิกทึ้งลงไปบนคอของฝ่ายตรงข้าม

และก่อนที่คนตรงหน้าจะตอบสนองกลับด้วยการกวนโมโหจนหน้าตบ -- หากว่ามีแรงพอ -- ด้วยการ.... หยุดกระทันหัน!

"ห๊ะ!" โกคุเทระครางกระเส่าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะรู้สึกถึงความเร่งที่กลายเป็นศูนย์ -- เปลือกตาบางฝืนปรือขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ

"ต้องการแล้วสินะ?" เบลเฟกอลถามอย่างไม่อายก่อนจะฉีกยิ้มกว้างจนคนเบื้องล่างสยองเกล้า "ถ้างั้นเจ้าชายจะช่วยแล้วกัน..."

พลางเล็บคมก็จิกลงไปบนเนื้อแน่นนุ่มจากภายในจนร่างของโกคุเทระกระตุกเกร็งอีกครั้งด้วยความเจ็บปวดและความเสียวซ่านที่ผสมกันมั่วไปหมด ที่มันแล่นริ้วมาจนถึงท้องน้อย -- ท้องไส้ของเขาบิดมวนอย่างประหลาด... มันเหมือนกับตอบรับความรู้สึกเสียวสะท้านอย่างไรอย่างนั้น

ไม่พอเท่านั้น.... เมื่อปลายเล็บคมนั้นเริ่มครูดเกี่ยวจนเกิดแผลภายใน ก่อนเลือดสีแดงคล้ำจะทลายทลักออกมาจากแผลอย่างบ้าคลั่ง -- ช่องทางที่มีอุณหภูมิภายในสูง ก็ยิ่งสูงขึ้น! -- และที่มากว่านั้นคือไม่ได้เป็นเพียงแผลเดียวเท่านั้นที่หมอนั่นทำ!!!

"อ๊า!! หยุด!!!" โกคุเทระร้องระส่ำร่ำไห้ ทั้งเจ็บปวด แสบ และทรมาณไปหมดจนไม่รู้จะไปหาความสุขสมได้ที่ไหน -- ขณะที่ยิ่งร้องจังหวะการกรีดเนื้อจากช่องทางนั้นก็ยังคงเป็นไปอย่างเชื่องช้าเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกเจ็บมากกว่าเก่า!


เบลเฟกอลไม่สนใจอะไรอีกแล้วนอกจากการทำให้ตัวเขาพอใจมากที่สุด
ทั้งไม่สนว่าคนตรงหน้าจะเจ็บปวดหรือต้องสละเลือดเพียงใดเพื่อให้เขาพอใจ


มีต่อค่า >>>>

ตอนจบ Part 4/4 จบจริงๆแล้วน้า TwT




เลือดสีแดงกร่ำไหลซึมออกมาเปื้อนเปรอะต้นขาสีขาวผ่อง -- ใช่... สีแดงและขาวที่ตัดกันโดยสิ้นเชิงนี้แหละที่เขาหาได้ไม่ยากจากร่างบาง แต่...มันก็ต้องเลือกตำแหน่งด้วยละนะ -- เบลเฟกอลหยุดการกรีดลง ปลายนิ้วก็ถูเกลี่ยเลือดในช่องทางนั้นอย่างเบามือ ก่อนจะเอาออกมาเชื่องช้า

ดวงตาคู่สีเขียวปรือนั้นมองเขาด้วยอาการหวาดวิตกอย่างเห็นได้ชัด แต่เบลเฟกอลก็หาได้สนใจอะไรอีกในเมื่อคนตรงหน้าควรจะสนใจความรู้สึกเขามากกว่า!

เบลเฟกอลซุกใบหน้าลงที่คอขาวเนียน ก่อนลมหายใจร้อนจะแผดเผามัน แต่โกคุเทระกลับรู้สึกชาวาบเมื่อได้ยินเสียงแผ่วๆของคนตรงหน้า "เจ้าชายจะไปล่ะนะ..."

พลันความรู้สึกปริแยกจากช่องทางก็ทำให้ร่างของโกคุเทระกระตุกโก่งรองรับการแทรกสอดของบางอย่างที่เข้ามาจนจุกแน่น -- มันเข้ามาพร้อมกับความร้อนระอุที่เหมือนจะเร่งให้บาดแผลภายในสังเวยเลือดออกมาเพื่อหล่อลื่นส่วนนั้น

"อ๊าาาาาา!!!! เจ็บ!!! อย่า!!!!!" โกคุเทระกรีดร้องหวนเสียงดังและสติเริ่มหลุดลอย เหลือแต่เพียงความเจ็บกับเจ็บเท่านั้นที่อยู่ในห้วงความรู้สึก -- ดวงตาคู่สีเขียวอาบล้อมไปด้วยน้ำที่หลั่งไม่ขาดสาย -- ก่อนที่แรงกระทั้นยัดเยียดครั้งแล้วครั้งเล่าจะส่งให้เขาต้องร้องออกมาอีกหลายครั้ง ซึ่งมันดูเหมือนไปกระตุ้นความเร็วของเบลเฟกอลมากกว่า!

เบลเฟกอลกระแทกสะโพกเข้าไปลึกอีก เร็วอีกอย่างไม่สนใจเสียงร้องไม่เป็นภาษาของโกคุเทระ -- ไม่ยี่หระกับความเจ็บปวดและรอยช้ำที่เกิดขึ้นกับร่างบาง ก็ในเมื่อภายในที่ร้อนระอุกับนวลเนื้อนุ่มที่ตอดรัดรับความรู้สึกบ้าคลั่งของเขามันทำให้รู้ว่าร่างบางนั้นพร้อมแล้วที่จะรอรับทุกอย่างที่เป็นเขา -- และด้วยความต่างกันของขนาดหรืออย่างไรไม่ทราบที่มันได้เสียดสีไปบนผิวร้อนจนปริแยกด้วยหลักฐานเลือดที่หลั่งออกมามากกว่าเดิม

นี่......... แกแค่ต้องการชั้นเท่านั้นหรือ?
ถึงได้ทำแบบนี้
ที่แกทำ......
แกรักชั้นหรือเปล่า?
บอกชั้นทีเบล! ตอบชั้นทีเถอะ... ขอร้อง!

โกคุเทระตะโกนก้องในใจอย่างสับสน ในใจก็แทบนึกแยกแยะความต้องการกับความรักไม่ออก -- ขณะที่พยายามกลั้นหายใจเพื่อบรรเทาความเจ็บเสียดรุนแรงจากเบื้องต่ำ แต่หารู้ไม่ว่ามันทำให้เนื้อนุ่มแนบรัดกายแข็งกร้าวที่เสียดเข้ามามากกว่าเดิม

"อ๊าาาา!! พอแล้ว!!! อ๊า!!! อึ่ก! แฮ่ก... แฮ่ก!!" โกคุเทระร้องอย่างเจ็บปวด ดวงตาเร่งผลิตน้ำตาออกมาหล่อเลี้ยงจนไหลอาบเอ่อสองพวงแก้ม พลางหอบอย่างเอาเป็นเอาตายด้วยเหนื่อยอ่อน แต่ร่างสูงกลับไม่สำนึกและยังจัใช้มืออีกข้างสอดเข้าไปในโพรงปาก -- ปลายนิ้วดิ้นไหวขยับและสอดเข้าไปลึกซะจนโกคุเทระรู้สึกเหมือนถูกมอบจูบร้อนราคะจนไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้ถนัด "อื้อ! อึ้ก!!"

ทั้งรู้สึกหายใจไม่สะดวก และเจ็บปวดจากเบื้องล่างที่ถูกวิถีจู่โจมต่อเนื่อง -- อุณหภูมิทั่วร่างกายจึงได้ประทุราวกับเกิด Big Bang และขับเหงื่อกาฬให้ไหลหลั่งเต็มเนื้อขาวนวลเนียน -- กระนั้นแล้วโกคุเทระก็ยังคงดิ้นรนขัดขืนด้วยมือที่พยายามทุบกับแผ่นอกคนตรงหน้าอย่างอ่อนแรง

เจ็บ!! ไม่ไหวแล้ว!!

แต่สิ่งที่เข้ามาพร้อมกับความเจ็บนี้มันคืออะไรกัน? -- ราวกับเบื้องหลังความเจ็บปวดมีชนักตัณหาติดพันอยู่อย่างไรอย่างนั้น -- หากว่าคนขี้แกล้งนึกอยากจะหยุดความสัมพันธุ์ทางกายนี้ แล้วไม่รู่ว่าถึงตอนนั้นเขาจะเป็นฝ่ายวอนขอให้ปะติดปะต่อมันใหม่ด้วยหรือเปล่า!!

เบลเฟกอลปล่อยนิ้วมือจากปากอิ่มสีแดงเรื่อๆนั้น ปล่อยให้คนตรงหน้าหอบหายใจเอาเป็นเอาตาย ก่อนนิ้วเดิมจะแทรกสอดไปในช่องทางที่คับแน่นอยู่แล้วอย่างเบามือ

"อ๊า!!!!!! ไม่นะ!!! พอซักที!!!" โกคุเทระแผดเสียงลั่นเมื่อช่องทางถูกขยายจนรู้สึกเหมือนร่างจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ "เอาออกไป!!!" เสียงนั้นดังจนแทบจะเหมือนคำสั่ง เบลยอมทำตามโดยดีด้วยการชักกลับอย่างรวดเร็วและรุนแรง เหมือนจงใจแกล้งให้ร่างนั้นดิ้นเร่าด้วยเจ็บปวดจากการเสียดสีรุนแรงมากกว่า!!

เบลเปลี่ยนมาเล่นงานกับส่วนเร่าร้อนของอีกฝ่ายที่กำลังขยายตัวเหมือนเชื้อเชิญ ฝ่ามือกำกุมไปตรงส่วนนั้นจนมิดก่อนจะรูดคลึงด้วยความต้องการที่จะให้ร่างนั้นเป็นสุขกับการกระทำของตน

ไม่รู้ว่าเส้นประสาทสัมผัสเสียไปแล้วหรือไง ที่ทำให้ร่างบางกระตุกเกร็งรับสัมผัสทั้งจากด้านหน้าที่ตื่นตัวและเบื้องหลังที่ถูกรุกรานจนช้ำกระอักเลือด จนมันเสียดเข้าไปลึกเหมือนโหยหา แต่ไม่รู้ว่าไปสัมผัสกับประสาทส่วนใด จู่ๆอารมณ์ร้อนวูบวาบก็แล่นริ้วจากท้องน้อยจนไปถึงใบหน้าที่แดงร้อนจนต้องซุกหน้าลงบนไหล่ของอีกฝ่าย

"อ๊า.....อา.....อือ!" โกคุเทระกลั้นเสียงจนเล็ดลอดออกมาคล้ายเสียงครางกระเส่าเร่าร้อน ขณะสะโพกบางเล็กก็ขยับเข้ากับจังหวะสอดใส่ของคนตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัวและลืมอับอาย -- รู้แต่เพียงว่า... อยากที่จะปลดปล่อยความรู้สึกที่มันหลอมรวมในอกให้ล้นออกมา "อา...!!! เบล! อ๊า..... เบล!"

โกคุเทระร้องเรียกอีกฝ่ายอย่างรัญจวนเมื่อความรู้สึกสุขสมมันใกล้ปะทุ อีกคนที่ถูกเรียกก็ยิ้มกริ่มก่อนจะเร่งจังหวะปลายนิ้วให้รุกรานเร่าระอุหลอมประสาทรับสัมผัสเบื้องหน้าของอีกฝ่ายอย่างบ้าคลั่ง จนคนรับสัมผัสแทบสำลักความสุขล้ำตายคามือ

พอรู้สึกเหมือนถูกเร่งก็เริ่มหายใจติดขัด แต่ก็เป็นเพียงชั่วเวลาเพียงอึดใจเท่านั้น -- โกคุเทระรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยขึ้นกระทั่งแสงสีขาวจ้าวาบบาดตา พร้อมๆกับที่น้ำสีขาวก็ปลิ่มด้วยแรงดันแห่งความสุขจากภายใน ก่อนที่โกคุเทระจะรู้สึกร้อนรุ่มที่ช่องทางเมื่ออีกฝ่ายก็ฉีดพุ่งความสุขสมนั้นเข้ามาในตัวของเขาเช่นกัน -- ราวกับเป็นสายที่เชื่อมร่างกายของพวกเขาให้เข้าถึงกัน

"อา...." ทั้งสองครางแทบจะพร้อมๆกันก่อนที่เบลจะขยับอีกไม่กี่ครั้งอย่างเบาแรงเพื่อให้แน่ใจว่าได้ปลดปล่อยทั้งหมดของตนเข้าไปในกายบางนั้นหมดเรียบร้อยแล้ว... -- ขณะที่โกคุเทระรู้สึกเหมือนสติล่องลอยไปไกลจนยากจะกู่กลับ

โกคุเทระหงายหลังล้มลงพิงกับกำแพง สูดอากาศหายใจเข้าไปอย่างบ้าคลั่งราวกับไม่ได้หายใจมาแรมปี แม้จะยังคงรู้สึกเจ็บที่ช่องทางที่ร้าวระบมด้วยการกระแทก -- แล้วไหนจะหลักฐานความรุนแรงที่อีกฝ่ายกระแทกกระทั้นเข้ามา ที่เต็มไปด้วยเลือดกับเลือด -- แต่ไม่ว่าจะอย่างไร... เขาก็ต้องการการพักผ่อน ดวงตาคู่สีเขียวปรือลงเรื่อยๆก่อนจะหลับพริ้มบ่งบอกสติสตางค์ที่ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

เบลผละออกจากร่างบางตรงหน้าอย่างนึกเสียดาย ก่อนก้มลงจูบเปลือกตาสีขาวนั้นอย่างบางเบา "หลับให้สบายนะ..."

เบลเฟกอลหยิบโอเวอร์โค้ทสีดำของตนลงมากองกับพื้น ก่อนจะดึงร่างบางลงมานอนอย่างเบามือและทนุถนอม หวังแต่เพียงให้ร่างนั้นได้พักผ่อนภายใต้กลิ่นอายของตนบนเสื้อคลุมอย่างพวกวอร์ริเออร์

ใบหน้านิ่งสงบของคนตรงหน้ามันทำให้เขารู้สึกผิดอยู่กรายๆที่ได้กระทำรุนแรงอย่างเอาแต่ใจ แม้จะนึกปลอบใจตัวเองทีหลังก็ตามว่าฝ่ายตรงข้ามเองก็ตอบรับสัมผัสของเขามากแค่ไหน -- แต่อย่างไรมันก็รู้สึกไม่ดีจริงๆแหละน่า... ที่ทำให้คนป่วยอย่างหมอนี่หมดแรงหอบกระแตแบบนี้



ให้ตายสิ.... หมอนี่เพิ่งฟื้นไข้นี่นะ?
แล้วก็.... จะรู้สึกยังไงกันนะ?
จะ...โกรธ หรือจะเกลียด...
ถ้าตื่นมาแล้วโกรธเจ้าชาย.... แล้วเจ้าชายจะทำไงดี?
ไม่สิ...ถ้ากลายเป็นเกลียดล่ะ?
หวา..... ไม่เอานะ เจ้าชายไม่อยากโดนเกลียดเลย....



เบลเฟกอลกุมขมับและส่ายหัวไปมาเหมือนเด็กๆ เมื่อหลายร้อยความคิดฉีดอัดเข้ามาในสมองจนรู้สึกระส่ะระส่ายไม่อาจข่มใจให้สงบ -- ความคิดที่ไม่รู้จะระบายออกไปให้คนตรงหน้าเข้าจได้อย่างไร... ในเมื่อชิงสลบไปแล้ว


แต่ถึงจะไม่ได้ยิน.... ก็ยังดีกว่าไม่พูดเลย....







".......เจ้าชายขอโทษนะ"







ในที่สุดเขาก็พูดขึ้นด้วยบหน้าเศร้าหมองอีกครั้ง -- ว่าพลางก็วางมืออุ่นลงไปยังเรือนผมสีเงินสว่างไสวอย่างเบามือ ใบหน้ามนยิ้มบางๆอย่างที่หาไม่ได้ในยามปกติ ก่อนที่มือนั้นจะลูบไล้ศีรษะนั้นอยู่เนิ่นนานด้วยรักใคร่

ความรู้สึกอุ่นจากปลายนิ้วนั้นส่งผ่านมายังคนเบื้องล่างที่เริ่มมีสติรับรู้เรื่องราวขึ้นเรื่อยๆ แต่ด้วยความเจ็บปวดจากช่องทางกับแผลบนร่างที่ยังหายไม่สนิทมันทำให้เขาไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ในชั่วเวลาหนึ่ง

อุ่นจังแฮะ....

โกคุเทระคิดในใจ ยังคงหลับตาพริ้มรับสัมผัสอบอุ่นที่มีไม่บ่อยนักอย่างเคลิบเคลิ้ม... -- สัมผัสอุ่นที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับเมื่อตอนเป็นเด็กๆ สัมผัสอุ่นที่เติมเต็มเสมอเมื่อยามขาด... สัมผัสอุ่น... ที่ขาดหายไปนาน

จนกระทั่ง...วินาทีนี้
วินาทีที่มืออุ่นนั้นสัมผัสกับเรือนผมของเขาอย่างทนุถนอม.....




เบลล้วงกระเป๋ากางเกงขยุกๆเหมือนเพิ่งนึกอะไรได้ ก่อนมือนั้นจะหยิบฉวยเอาแผ่นไม้รูป 5 เหลี่ยมขึ้นมาดูอย่างสนอกสนใจ "อ่า... ขอบคุณมากนะเบียงกี้"



ที่แท้... เบียงกี้ที่แอบแว่บไปจากโรงพยาบาลที่โกคุเทระฝากตัวอยู่ตั้งแต่เมื่อ 1 อาทิตย์ก่อน ก็เพื่อไปหาเบลเฟกอลนี่เอง -- แถมยังได้คบค้าสมาคมกันวางแผนชั่วร้าย(?) ขนาดที่ว่าต้องลงทุนซื้อเครื่องรางราคาเฉียดสี่หมื่นเยนมาเพื่อเขียนข้อความหรือคำใบ้กันเลยทีเดียว....

แน่นอนว่าเบลเฟกอลเองก็ใช้เวลาอยู่หลายชั่วโมงในการใช้พู่กันเขียนตัวคันจิอันสละสลวยในแผ่นไม้นั้น -- เล่นเอาคนทางบ้าน(สควอลโลกับลุสซูเรีย)แทบช็อคไปตามๆกัน

ที่สำคัญคือ.... เบียงกี้

ถึงหล่อนจะวางตัวเป็นผู้ปกครองที่ดูราวกับจะขึ้นครองเป็นแม่คนที่ 2 ของโกคุเทระได้อย่างไม่สวยนัก.....ถึงเจ้าหล่อนจะชอบเสิร์ฟของหวาน(?)ที่แสนอร่อย(?)จนส่งเขาไปเฝ้ายมโลกอยู่หลายหน หรือแม้ว่า... จะชอบพูดจาส่อเสียดอะไรเขาบ้าง.... แต่ครั้งนี้คงต้อยกให้เป็ความดีของหล่อน

เพราะบางที..... ถ้าไม่มีพี่สาวคนนี้


พวกเขาอาจจะไม่ได้ใช้ช่วงเวลานี้ให้คุ้มค่า(?)ได้หรอกนะ!







"แกน่ะ... เหมือนพี่ของเจ้าชายเลย"


จู่ๆเบลก็เปรยออกมาทำลายความเงียบและภวังค์ -- คนถูกเปรียบเทียบซุกหน้างุดกับโอเวอร์โค้ทสีดำด้วยไม่ทราบสาเหตุ -- ใบหน้านิ่งสงบฉายแววหมอง



แกน่ะ....แค่เห็นชั้นเหมือนพี่ชาย.... ก็เลย...
ก็เลย 'ต้องการ' ชั้นสินะ?



"ทั้งกลิ่น ทั้งสัมผัส..... และความอบอุ่นนั้น..." เบลกล่าวเหมือนคนที่กำลังฝันหวาน -- ใบหน้าติดจะอมชมพูดเล็กๆ



ให้ชั้นเป็น...ตัวแทนของคนที่ตายไป
ถ้าไม่มีเค้าก็ไม่มีชั้นใช่มั้ยล่ะ?
ชั้นน่ะ........เป็นได้แค่ในนามใช่มั้ย?
ชั้น..................



"แต่แกก็คือแก... ไม่ใช่พี่ชายของเจ้าชาย และพี่ชายก็ไม่ใช่แก....." เบลยังคงกล่าวเสียงแผ่วเบาและอบอุ่น -- รอยยิ้มบางเบาระบายออกมาบนใบหน้านิ่งสงบของเจ้าชาย


อะไรนะ???




"อาจจะช้าไปซักนิด... แต่...."




เสียงทุ้มของเจ้าชายเงียบไปสักพัก ก่อนจะระบายออกเป็นถ้อยคำที่ขาดห้วงเหมือนคนพูดกำลังตื่นเต้น...








"เจ้าชายรักนะ"







คนถูกบอกรักอย่างไม่ทันตั้งตัวหน้าแดงซ่านจนทนไม่ไหว -- ทั้งรู้สึกตื่นเต้น ตื้นตัน ดีใจ -- ก็ในเมื่อเขาได้ยินคำๆนี้ที่คาดหวังจากคนตรงหน้าแล้ว



นี่หรือเปล่า.... คือคำตอบที่เขาต้องการ?

คำตอบ.... ที่มาจากปากของคนที่เขารัก
คำตอบ.... ที่ฟังยังไงก็คำสารภาพรักชัดๆ
คำตอบ.... ที่หยั่งให้ชีวิตหนึ่งก้าวเดินพ้นขอบเขตความทุกข์
คำตอบที่.... ไม่ว่าเรื่องราวในอนาคตจะเป็นอย่างไรก็จะขอมีความสุขในตอนนี้



"ไอ้บ้า!! แล้วทำไมไม่รีบบอก!!" โกคุเทระยันกายลุกขึ้นอย่างรวดเร็วจนลืมสถานภาพทางกาย -- ก่อนความเจ็บปวดจะแล่นจากช่องทางที่คับคั่งไปด้วยของเหลวทั้งสีแดงและขาวคละเคล้ากันไป ยากนักที่จะหยั่งกายแต่ก็ปกปิดความเจ็บปวดเหล่านั้นไว้เพื่อที่จะเผชิญกับใบหน้าของอีกฝ่าย

ดวงตาคู่คมสีแดงใต้ปอยผมสีทองสุกปลั่งเบิกโพลงด้วยอาการตกใจ ก่อนปากบางจะต้องรับการจู่โจมจากปากแดงเรื่อของอีกฝ่ายที่ประกบลงมาบางเบาจนแทบไม่เรียกว่าจูบ!!

"ถ้าบอกกันดีๆ ชั้นก็ไม่ขัดขืนหรอก!" โกคุเทระตวาดด้วยใบหน้าเคร่ง แต่มันกลับแดงเรื่อจนยากที่จะให้คิดตามว่าคนตรงหน้ากำลังพูดย่างเคร่งเครียด ในเมื่อมันดูขะเขินไปซะมากกว่า

นี่ตูพูดอะร๊ายยยยยยยยยย!!!!!!!

"ถ้างั้น...." รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ถูกเข้ามาแทนที่รอยยิ้มละมุนจากปากบางของเบลเฟกอล ก่อนจะกลายเป็นรอยยิ้มกว้างวิกลจริตเหมือนกับเวลาปกติ "ตอนนี้ก็คงจะไม่ขัดขืน แล้วแกก็ยังไหวอยู่...... จะมาเริ่มอีกรอบมั้ยล่ะ?"

คนถูกถามหน้าแดงซ่านจนแทบอยากเอาหน้ามุกซีเมนต์หนีไป "อ...ไอ้เจ้าชายบ้า!! อื้อ!!"

แต่แทนที่จะได้ตั้งตัวก็กลับถูกร่างสูงกดร่างของตนด้วยน้ำหนักตัวที่ถ่ายโถมเข้ามาจนหงายหลังลงกับพื้นอีกครั้ง และปากบางที่หิวกระหายก็ลิ้มเลียรสชาติหอมหวานจากปากแดงอิ่มอย่างโหยหา.....



ถึงจะคัดค้านอยู่บ้าง.....


แต่ถ้าเป็นคนที่เขารัก และรักเขามาก.... ก็ไม่เป็นไร........






ละมั้ง!!!???


"ม่ายอ๊าววววววววว!!!!!" โกคุเทระร้องลั่นจนคนตรงหน้าต้องปิดปากด้วยการจูบเร่าร้อนเสียจนเคลิ้มละลาย....


[align=center]The End~ [/align]

บทส่งท้าย นิสนึงนะคะ =w=

ดวงตาคู่สีเขียว ที่ตรงข้ามกับสีแดง
เรือนผมสีเงิน ที่ตรงข้ามกับสีทอง
ความเข้มแข็ง ที่ตรงข้ามกับความอ่อนแอ
ทั้งหมดนี้.... มันไม่ได้เข้ากันเลยนะ ว่ามั้ย?

แต่ก็เพราะความผูกพันธ์บางอย่างที่ทำให้เกิดความรู้สึกดีๆนี้...


ความรักไงล่ะ....


สิ่งที่ทำให้เราสดใส
สิ่งที่ทำให้โลกหมุนไป
สิ่งที่.... ไขลานให้เราสองคนเดินเคียงข้างกันไป

นึกขอบคุณโชคชะตา
ไม่ว่าแกจะเล่นอะไรแผลงๆอยู่เรื่อยๆ
แต่การที่แกให้โอกาสเราในการเดินร่วมทาง... มันก็บุญโขแค่ไหน

ไม่ว่าจะอดีต ปัจจุบัน หรือนาคต มันจะเป็นอย่างไร
เราก็จะไม่สนใจ

ขอแค่มีความสุขด้วยกัน
ขอแค่ลืมตาขึ้นครั้งใดก็เห็นใบหน้านั้น
ขอแค่ได้เห็นรอยยิ้มนั้น



ขอแค่มีเขาอยู่ข้างๆ ก็จะไม่กลัวอะไรทั้งสิ้น



ไม่ว่าจะต้องทุกข์ระทม ไม่ว่ามือนี้จะแปดเปื้อนด้วยเลือดเพียงใด
หรือไม่ว่าที่ใด...

ก็จะ.... ขอร่วมทางกันไปบนถนนสายนี้...





ถนนสายที่เรียกว่า 'ความรัก'


---------------------------------------------------------

ขอบคุณท่าแม่........ที่แม้จะไม่เคยกอดประโลมเจ้าชายเหมือนแม่คนอื่นๆ แต่ท่านแม่ก็ทำเพื่อเจ้าชาย และชีวิตของเจ้าชาย และขอโทษ...ที่เจ้าชายไม่อาจตอบแทนพระคุณของท่านแม่ได้... แต่อย่างน้อยๆ เจ้าชายก็อยากให้ท่านแม่รู้ว่าเจ้าชายน่ะ....เจ้าชายก็รักท่านแม่เหมือนกัน
ขอบคุณท่านพี่.........ที่ห่วงใยเจ้าชายเรื่อยมา....แม้ตอนนี้จะไม่มีท่านพี่แล้ว แต่....เจ้าชายก็รักท่านพี่นะ

ขอบคุณสควอลโล่......สำหรับนมแก้วแรกที่แสนบริสุทธิ์และปลอดยาพิษ เจ้าชายจะไม่มีวันลืม ก็นมแก้วนั้นมันทำให้เจ้าชายมีชีวิตได้ถึงตอนนี้นี่นะ!
ขอบคุณลุสซูเรีย......สำหรับคำแนะนำดีๆ แม้ว่าเจ้าชายจะไม่ได้เอามาใช้เลยก็ตาม ฮ่าฮ๋า~
ขอบคุณมาร์ม่อน......สำหรับเวทย์มนต์ และคำสาปที่ทำให้เรามีความผูกพันธ์สยองๆ แต่...จะขอบคุณโคตรๆเลย ถ้าไม่มาเช็คบิลทีหลังนะ
ขอบคุณบอส.......สำหรับการเลี้ยงดูเจ้าชาย... เจ้าชายจะพยายามเป็นยอดชายที่ดีเหมือนที่บอสเป็นยอดชายของสควอลโล่นะ ชิชิชิ~
ขอบคุณเลวี่.......ที่แกหุบปากไม่สอดความน่ะนะ เจ้าชายซึ้งใจมาก
ขอบคุณโกร่า มอสก้า......ที่แกไม่สอใส่เกือกเช่นเดียวกับเลวี่ ไม่งั้นเจ้าชายคง.... สมหวังยากอ้ะนะ?

ขอบคุณดาบญี่ปุ่น........ที่ทำตามคำขอของเจ้าชาย ถึงมันจะไร้ประโยชน์ แต่มันทำให้เจ้าชายรู้ว่าแกเป็น Perfect Man จริงๆ!!
ขอบคุณอาวุธลับของวองโกเล่........ที่อย่างน้อยๆก็...ไม่ตามมารังควานทีหลัง.... (ละมั้ง?)
ขอบคุณ(ว่าที่)วองโกเล่รุ่นที่ 10.........ถึงเจ้าชายจะไม่ค่อยชอบ แต่เอาเป็นว่า...ขอบคุณที่ดูแลคนรักของเจ้าชายเรื่อยมาเลยแล้วกัน
ขอบคุณไทรเด้น จามาล.........ที่ไม่เห็นคนรักของเจ้าชายเป็นผู้หญิง ไม่งั้นคนรักของเจ้าชายคงอ่วมแน่ๆ
ขอบคุณเบียงกี้.........สำหรับรักแรก............ และก็....ความดีที่เธอทำให้เจ้าชายได้พบรักที่สองกับน้องชายเธอน่ะ เจ้าชายจะไม่ลื๊ม ไม่ลืมเลยนะจ๊ะ~



และก็.....



ขอบคุณโกคุเทระ ฮายาโตะ...........สำหรับความรัก...ที่มีให้เจ้าชาย



อ้อ!! แล้วก็ต้องขอบคุณทุกคนที่อ่านตำนานรักเจ้าชาย(?)ด้วยล่ะนะ ชิชิชิ~


จบแล้วค่า........... ขอบคุณสำหรับทุกคนที่(หลงมา)อ่านนะคะ TwT

รีนเพิ่งแต่งฟิคครั้งแรก รุสึกดีจมากที่แต่งจบ โฮๆๆ
อยากบอกว่าฟิคเรื่องนี้... พลอตไว้แค่ 7 ตอน แต่เอามาจริงๆเป็น 2 เท่า?

อ้ะ ฟิคเรื่องหน้า แปะไว้ก่อนแต่ยังไม่ลงนะคะ Milonga und Klavier คู่...ไม่รู้ ที่แน่ๆคือ 59*uke ค่ะ!! XD

อ๊ายยยย เจ้าชายยยยย เจ้าชายยยยยยย อั๊งงงค์~

น่ารักมากกกกกก น่ารัก น่ารักที่สุดดดดดดดดดดดดด

โอ้ยยยย ละลายยยย

ฉากเรทครั้งแรก แต่แต่งได้เยี่ยมมากค่ะ เยี่ยมจนเราสงสัยว่าท่านเป็นผู้ชายรึเปล่า = ="

เป็นฟิคที่สนุกมากเลยค่ะ ฉากบู๊ก็บู๊ หวานก็หวาน ลงตัว ไม่อยากให้จบเลย

แต่ไม่เป็นไรค่ะ ไปหาความสุข(เฮ้ย!?)กับฟิคเรื่องหน้าก็ได้

/โดดกอดคนเขียน

หลังจากที่บู๊บุ๋นกันมาอยู่นานมาก *0*

ตอนสุดท้าย น่ารักและหวานแหววมากๆเลยค่า =w=b

ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ที่สงสารคุณฮิง่า T^T

ไปจับกดคนอื่นแก้ขัดไปก่อนเถอะนะคุณฮิ 5555+

บทส่งท้ายประทับใจมากๆค่า >O<

อา~ เป็นบทจบที่น่ารักมากเลยค่ะ
เจ้าชายน่ารัก โกคุน่ารัก
คนแต่งก็น่ารักเช่นเดียวกัน
รักเบียงกี้ที่นำพาทั้งสองมาเจอกัน
จบแล้วเจ้าชายดันไปเดินสายSMเดียวกับบอส
โกคุอ่วมแน่ล่ะเหวย
ยินดีด้วยกับเจ้าชายที่กดใครได้เรื่องแรกของบล็อกนี้
ก่อนหน้านี้โดนฮิบะกด เรื่องเดียว
เฮ้ย เบลไม่ค่อยไม่กดใครเลยน่ะ
ไหงวาเรียคู่XSมันดังกลบBยังงี้เล่า
เบลสู้ๆโว้ย

SM ตั้งแต่ต้นยันจบ สมชื่อเรื่องจิงๆค่า

ฉากเรทแต่งได้สุดยอดมากๆ เล่นเอาเลือดกระฉูดไปหลายลิตรเลย ^o^

อาจจะช้าไปซักนิด แต่..........เจ้าชายรักนะ

กรี๊ดดดดดดดดดด ช้ากว่านี้ก็ได้จ้า ขอฉากเรทอีกสักหลายๆรอบแล้วค่อยบอกก็ยังได้ แต่งฉากเรทได้ถูกใจสุดๆ กรี๊ดดดดดดๆๆๆๆๆๆ