•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

มาว่องๆ 2/3



[ เรา.... ลืมอะไรไปอย่างหนึ่งหรือเปล่านะ? ]



เป็นวันแรกที่เขาหนีออกมาจากวังได้ด้วยตัวของเขาเอง.....

เบลน้อยวิ่งทั่กๆมายังสวนดอกทิวลิป ในมือทั้งสองก็แบกเอาบัวรดน้ำขนาดย่อมๆมาด้วย -- ใบหน้ามนน่ารักยิ้มกริ่ม ขณะที่เหวี่ยงวงแขนที่ถือบัวรดน้ำอย่างเบาแรง -- สายน้ำไหลเป็นเส้นๆถูกซัดสาดไปยังเหล่าบุปผางามที่ราวกับชูคอขึ้นรับน้ำวิเศษนั้น

เด็กน้อยยังคงยิ้มเบิกบาน... ก็นี่เป็นครั้งแรกในรอบปีที่เขาได้มาดูแลดอกไม้เหล่านี้อย่างใกล้ชิด -- แต่น่าเสียดายนักแล ที่พี่ชาย -- เจ้าของ -- ไม่ได้ออกมาช่วยกัน -- พอคิดได้ดังนั้นก็รู้สึกน้อยใจเล็กๆ....

เฮ้อ.... วันนี้อุตส่าห์ได้ออกมาทั้งที ทำไมต้องออกมาคนเดียวด้วยนะ?

เจ้าชายน้อยคิดพลางเหวี่ยงวงแขนไปด้านซ้าย -- ในตอนนั้นเองที่เขารู้สึกเหมือนกับเสียศูนย์ถ่วงอย่างน่าประหลาด -- ร่างเล็กเซไปด้านซ้าย ก่อนจะสะดุดกับก้อนหินเล็กๆอย่างไม่ได้ตั้งใจ -- แต่ในชั่ววินาทีนั้นเองที่เขาดึงร่างตัวเองกลับมาสู่สมดุลอีกครั้ง -- ทว่าบัวรดน้ำในมือของเขาก็ได้ลอยไปกว่าเมตรแล้ว



โป๊ก!!!



"โอ๊ย!!!!"

เสียงของบัวรดน้ำที่ตกกระแทกอย่างทารุณและตามมาด้วยเสียงร้อง -- แน่นอนว่าไม่ใช่เสียงของเขา -- แทบจะในทันที -- เบลหันไปมองทิศทางที่เสียงเดินมาเป็นเส้นตรง -- เบื้องหน้าของเขาเป็นเด็กชายตัวเล็กที่มีเส้นผมสีเงินยวงยาวล้อมกรอบใบหน้าสีขาวละมุนเหมือนนมสด

สีเงิน......ที่สวยงดงาม ไม่ว่ายามใดๆ
เหมือนกับสีผมของพี่ชาย....
และดวงตาคู่งามสีเขียวนั้นก็สวยงาม... แม้ว่าจะไม่ได้เย็นชาเหมือนกับของอันนุนซิโอ...
เพราะมันเต็มไปด้วยประกายอ้างว้าง...

เด็กชายผู้นั้นยกมือขึ้นลูบหน้าผากที่โนป้อยๆ ขอบตาใต้กระจกตาสีเขียวมรกตชื้นแฉะไปด้วยหยดน้ำ อีกทั้งเสื้อผ้าสีขาวสะอาดนั้นก็แนบเนื้อเนื่องด้วยถูกน้ำชะโลมเลีย -- ก่อนที่ร่างเล็กนั้นจะลุกขึ้นยืนและแทบจะในทันทีที่มือทั้งสองเข้ามาผลักเบลให้หงายกลิ้งเกลือกด้วยแรงมหาศาลไม่สมตัว

"โอ๊ย!"

เบลร้องเสียงหลง ก้นจ้ำเบ้าจูบพื้นโดยไม่ทันตั้งตัว -- ดวงตาตวัดมองคนข้างหน้าตัวดี ต้นเหตุที่ทำให้เขาล้มไม่เป็นหลักอย่างนี้...

ร่างเล็กของคนผมสีเงิน ดวงตาสีเขียวกลมโตน่ารักนั่น ดูเหมือนว่าจะอายุน้อยกว่าเขาจริงๆ แต่ถึงกระนั้นใบหน้าถมึงทึงและท่าทางกระด้างกระเดื่องนั้นก็ทำให้เขารู้สึกได้ว่าคนข้างหน้านั้นแข็งแกร่ง.... แม้ว่าผิวพรรณจะสะอาดเกลี้ยงเกลาใสปิ๊งอย่างลูกคุณหนูก็ตาม

"เธอ!! ผลักเจ้าชายทำไม!!" เบลร้องประท้วงพลางพยายามลุกขึ้น -- แต่ไม่ทราบว่าเพราะถูกดวงตาคู่โตสีเขียวนั่นข่มอยู่หรือเปล่าถึงได้รู้สึกเหมือนไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นยืนเลย

"แกโยนไอ้นี่ใส่ชั้น!" เสียงหวาน -- ละมั้ง? -- สวนกลับทันควัน พลางมือจิ๋วๆก็โยนบัวรดน้ำขนาดย่อมที่ไม่เหลือน้ำแล้วใส่หน้าของเขา -- โชคยังดีนะที่เขาเอามือรับไว้ได้ทัน -- แต่มันก็ต้องแลกมาด้วยความเจ็บปวดที่ข้อมือ

"แล้วเธอโยนใส่เจ้าชายทำไม!!!" เบลตวาดขึ้นเสียงอย่างสุดจะทน -- ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยมีใครกระทำการไร้มารยาท และเหิมเกริมเช่นนี้ใส่เขา! แล้วนับประสาอะไรกับไอ้เด็กที่อายุน้อยกว่าเช่นนี้

ดวงตาคู่สีเขียวยังคงไม่มีแววว่าจะขอโทษ แต่กลับรู้สึกเหมือนเห็นเปลวไฟลางๆอยู่ในดวงตาคู่นั้นแทนเสียด้วยซ้ำ! -- อีกครั้งที่เบลต้องเอี้ยวตัวหลบอย่างสัญชาตญาณ -- มือบางของเด็กชายผมสีเงินปัดวืดเหมือนตบยุงในตำแหน่งที่ใบหน้าของเบลเคยอยู่ -- เด็กชายผมสีเงินเสียหลัก -- ก่อนที่มือที่ใหญ่กว่าของเบลจะฉุดข้อแขนของร่างเล็กไม่ให้ล้มลงกองกับพื้น -- นึกขอบคุณอันนุนซิโอที่สอนบ่มวิชาป้องกันตัวเหล่านี้ให้กับเขา -- และออกแรงกระชาก.... ให้ใบหน้ามนสีน้ำนมหันมาสบตากับตน

"ขอโทษเจ้าชายเดี๋ยวนี้นะ!" เบลตะคอกใส่ ดวงตาสีแดงคมใต้เรือนผมสีทองปลั่งเบิกถลนเหมือนจะกินเลือด

แต่กระนั้น... เจ้าของสายตาคู่สีเขียวก็ยังคงหายใจกระฟัดกระเฟียด ใช้มืออีกข้างขึ้นผลักร่างของเบลอย่างดิ้นรน -- เขายอมรับว่าเขาไม่มีแรงมากพอที่จะยื้อร่างของเด็กชายผู้นี้ได้ -- และในระหว่างที่คิดๆอยู่ ใบหน้าของเบลก็หันไปตามแรงหมัดที่เจ้าตัวเล็กปล่อยใส่

ความเจ็บร้าวระบมจากหมัดของเด็กชายตัวเล็กมันทำให้เขาชะงักงัน -- ความรู้สึกร้อนที่ทรวงอกมันทำให้เขาเผลอใช้มืออีกข้างขึ้นจิกเรือนผมสีเงินนั้นอย่างรุนแรง

"โอ๊ย!!!!!" เด็กชายร้องในขณะที่ศีรษะถูกดึงไปในทิศของฝ่ายตรงข้าม ก่อนจะสะดุดขาตัวเองแล้วล้มลงกองกับพื้นหญ้าชะอุ่ม -- เจ็บทั้งตัว โดยเฉพาะบริเวณที่หนังศีรษะที่ถูกดึงสุดแรง... -- เด็กชายร้องครางก่อนจะกลิ้งหลุนๆเพื่อเผชิญหน้ากับเบลอย่างไม่ยอมแพ้ -- ทั้งๆที่น้ำตาไหลเป็นสายอยู่แท้ๆเชียว.......

แน่นอน.... ว่าเขาตกใจมาก...

เบลเฟกอลไม่เคยเจอเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างนี้มาก่อน -- และนี่คงไม่ใช่ความทรงจำที่ดีสักเท่าไรที่เขาได้ทำร้ายคนที่ไม่รู้จักตั้งแต่แรกพบ -- เขารู้สึกตกใจในการกระทำอันเลวร้ายของตนเองมาก ยิ่งทำให้ใครร้องไห้แล้ว... ยิ้งรุ้สึกผิดเต็มประดา -- เข่าน้อยๆค่อยๆย่อลง พร้อมกับที่มือบางถูกยื่นออกไปใกล้ๆร่างเล็กกว่า...

เจ้าชายนี่มัน.... นิสัยไม่ดีเลย!!
ทั้งๆที่ถ้าเจ้าชายขอโทษเค้าตั้งแต่ก็จบแล้วไม่ใช่เหรอ???

"เจ้าชายไม่ได้ตั้งใจ... ขอโทษนะ...." เบลกล่าวน้ำเสียงอ่อนโยนติดจะขะเขิน.... รู้ทั้งรู้... ว่ามันเป็นคำแก้ตัวข้างๆคูๆ แต่ก็ยังดีกว่าการทำผิดไม่ยอมรับผิด -- ความผิดที่เขาเองก็ไม่รู้ว่ามันผิดที่ตรงไหน?

มือเล็กของเด็กชายผมสีเงินยื่นขึ้นมาจับ.... -- ก่อนความเจ็บจะแล่นขึ้นมาจากใบหน้าอีกครั้ง เมื่อกำปั้นเล็กแต่แกร่งถูกถวายเสยเหมือนเคย -- เบลรู้สึกเหมือนร่างของตัวเองกำลังลอยไปด้านหลังอย่างตั้งสติไม่ได้



ตุ้บ!



ก้นจ้ำเบ้าอีกครั้ง ทำให้รู้สึกเจ็บรอบสอง เบลตวัดใบหน้ามนไปทางเด็กชายที่ลุกขึ้นยืน -- ราวกับน้ำตาเหล่านั้นไหลย้อนกลับเข้าสู่ดวงตาคู่สีเขียวสวย ใบหน้ามนของเด็กน้อยยิ้มร่า แถมยังแลบลิ้นปลิ้นตาให้อย่างล้อเลียน -- หรือนี่จะเรียกว่ามารยาหญิง เอ้ย! มารยาหนุ่ม!!

"แบร่~ แบร่~ คิดหรอว่าชั้นจะยอมยกโทษให้ง่ายๆ" ปากบางสีกุหลาบนั้นกล่าวเสียงดังอย่างมีชัย หัวเราะร่วนเหมือนตัวละครในการ์ตูนที่ดูบ่อยๆ "เจ้าชง เจ้าชายอะไรก๊าน.... ฮ่า ฮ่า... หวา!!!!"

ร่างเล็กรอยขึ้นเหนือพื้นเกือบ 2 ฟุต ใบหน้ามนตกตลึง พลางมองความสูงที่ผิดแผลก

"ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยเบล?"

เสียงนุ่มของผู้เป็นพี่ชายดังมาจากด้านหลังของเด็กน้อยผมสีเงิน -- ใบหน้ายื่นพ้นมาจากลำคอของเด็กชายผู้นั้น ขณะที่แขนทั้งสองข้างก็จัดการล็อคแขนของเด็กน้อยไว้จากด้านหลัง แถมยังยกจากพื้นไม่ให้เคลื่อนที่ซะด้วยสิ!

"ท่านพี่!" เบลอุทานอย่างประหลาดใจเมื่อเห็นคนที่รอมานานมาอยู่ด้านหลังเด็กน้อยที่ดิ้นรนขัดขืนนั้น

"ขอโทษนะ ที่มาช้า" พี่ชายยิ้มหวานให้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ว่าแต่ เธอเป็นใครน่ะ! ทำไมต้องทำร้ายน้องของชั้นด้วย!?!"

"ปล่อย!! ปล่อยนะ!!" เด็กชายยังคงดิ้นรนต่อ ไม่สนใจที่จะตอบคำถามเสียด้วยซ้ำไป -- ก็มันรู้สึกเสียวๆเบื้องต่ำที่ถูกยกให้สูงขึ้นแบบนี้

เบลลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก พลางมองอากัปกิริยาดิ้นๆของคนตรงหน้า -- นี่ถ้าขาแตะพื้นคงเป็นนักเต้นอะโกโก้(?)ที่มันส์น่าดูเลยนะ! "ท่านพี่... ปล่อยเค้าไปเถอะ"

"เอ๋???" คนเป็นพี่อุทานอย่างไม่เชื่อหู -- แต่ไม่คิดที่จะถามเหตุผล ในเมื่อเขาก็รู้ๆอยู่แล้วว่าน้องชายของตนเป็นคนอ่อนโยนมากแค่ไหน -- น้องชายของเขามักถูกแกล้งอยู่เสมอๆเพราะสุขภาพร่างกายอ่อนแอ แต่... กระนั้นเบลก็คงไม่อยากเห็นใครถูกแกล้งเหมือนกับตน เพราะเขาเข้าใจความรู้สึกของคนที่ถูกแกล้งเป็นอย่างดี....

ว่ามันน่ากลัวแค่ไหน....





ตุ้บ!





ก้นเล็กกระแทกพื้นใต้แทบเท้าคนตัวสูงกว่า ก่อนจะรีบใช้กำลังขาและแขนคลานไปให้ห่างให้มากที่สุด!

ผู้เป็นพี่วิ่งไปหาผู้เป็นน้องที่ยังคงมองร่างเล็กกระเสือกกระสนคลานอย่างยากเย็น "เป็นอะไรหรือเปล่าเบล?" -- ถามพลางก็ใช้มือปัดฝุ่นที่กางเกงของน้องชายอย่างเป็นห่วง และไม่ลืมที่จะตรวจตราดูความเรียบร้อยของน้องชายด้วย

เห็นดังนั้นเด็กชายที่กำลังคลานหนีก็หยุดกึกอย่างเสียไม่ได้ -- ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร...



"ฮายาโตะ~ ฮายาโตะจ๊ะ~ อยู่ไหนกันจ๊ะ~"



เสียงวิ่งของฝีเท้าคู่หนึ่งฝ่าดงสวนปะปนไปกับเสียงหวานแจ้วเจื้อยก้องมาแต่ไกล -- เด็กชายบนพื้นหน้าซีดเผือด ลุกขึ้นวิ่งไปยังร่างของฝาแฝดที่ยืนแจอยู่ไม่ไกล -- สองมือดึงร่างของเบลมาปกป้องตนไว้เป็นโล่ หน้ามุดชายเสื้อขาวเปรอะอย่างจงใจ

"อ...อะไร!!" เบลร้องอย่างประหลาดใจ เอี้ยวตัวไปข้างหลังเพื่อมองคนที่เกาะตนอยู่ -- ท่ามกลางความประหลาดใจ.... เขาก็ต้องประหลาดใจยิ่งกว่า ในเมื่อ... คนตรงหน้ามีสีหน้าที่ซีดหนักอย่างเห็นได้ชัด! "นี่เธอ! เป็นอะไรหรือเปล่า!!"

เด็กน้อยส่ายศีรษะไปมาพร้อมกับดึงชายเสื้อของเขาแรงขึ้น มือเกาะเกร็งอย่างอาการหวาดกลัว เสียงอู้อี้ที่ฟังเหมือนคนร้องไห้ดังมาจากด้านหลัง -- แต่ในขณะที่กำลังจะตั้งใจฟัง จู่ๆก็มีร่างของอีกคนโผล่ออกมาจากโพรงหญ้า

เจ้าหล่อนมีผมสลวยสีบลอนด์แดงอ่อนๆ กับด้วยตาคู่สีเขียวหยาดเยิ้มงดงาม ร่างของหล่อนสูงกว่าพวกเขา -- คงประมาณได้ว่าหล่อนอายุอานามก็มากกว่าพวกเขาไม่มากนักหรอก

ใบหน้าสะสวยนั้นยิ้มกริ่มเล่นเอาหัวใจชายทั้งสองที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่(?)ใจละลายเลยล่ะ.....

"พ่อหนุ่มจ๊ะ.... เห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆน่ารักแถวนี้บ้างไหมจ๊ะ?"

เสียงหวานของหล่อนนั้นไพเราะชวนเพ้อ เคลิ้มเคลิบไปกับท่วงทำนองชวนฝัน -- เบลหน้าแดงกร่ำ.... ก็คนตรงหน้าของเขานั้นสวยมากจริงๆ มากราวกับเทพธิดาองค์ที่สอง -- แน่นอนว่าองค์แรกคือแม่ของเขา -- ที่สถิตอยู่ ณ สวรรค์บนดินแห่งนี้...

"ช...ใช่...."

ใช่คนข้างหลังนี้หรือเปล่า -- คือสิ่งที่เขาอยากจะพูดมากที่สุดในเวลานี้ -- แต่ไม่รู้ว่าเพราะลิ้นพันกันเพราะความขะเขิน หรือเพราะร่างเล็กที่เบียดใบหน้าอาบน้ำตาของตนเข้ากับแผ่นหลังของเขาจนรู้สึกเย็นยะเยือก -- ความรู้สึกหวาดกลัวแผ่ซ่านจากจุดสัมผัสเหล่านั้น -- เหมือนเป็นสัญญาณให้เขาหยุดพูดอย่างไรอย่างนั้น...

"ม.. ไม่เห็นครับ..."

ถ้อยคำสุภาพอย่างบุรุษของเขาทำให้หญิงสาวยิ้มหน้าแบ๊วอย่างประหลาดใจ ก่อนปากบางสีชมพูเหมือนกลีบกุหลาบจะเผยออย่างเสน่หา

"ขอบใจจ้ะ" หล่อนกล่าวเสียหวานและยิ้มละมุน -- รู้สึกราวกับถูกริมฝีปากบางเบาประทับแนบแก้มจนร้อนฉ่า -- เหมือนไม่ได้ติดใจเคลือบแคลงอะไร -- ในตอนนั้นเองที่เบลรู้สึกเหมือนท้องไส้มันตีลังกาปั่นป่วนเป็นวงล้อ เหมือนกับรู้สึกผิดที่โกหกหล่อน -- ก่อนร่างนั้นจะเคลื่อนออกไปราวกับนกน้อยที่โผบิน -- ซึ่งคงไม่ได้พบกันอีก....

แต่อาการหวั่นไหวใดเลยจะสู้เท่าอาการเจ็บที่เท้าเมื่อเจ้าตัวน้อยออกแรงบดขยี้เท้าของเขาด้วยเท้าจิ๋วๆของตน

"โอ๊ย!!!" เบลร้องหวน ก่อนจะชักเท้ากลับอย่างว่อง -- ดวงตาใต้เรือนผมสีทองถมึงทึงไปยังร่างของเด็กตรงหน้า -- รู้สึกองศาใจจะร้อนผ่าวยิ่งกว่าใบหน้า -- แต่ไม่รู้ว่าดวงตาที่คลอด้วยน้ำใสของเจ้าเด็กแสบนั้นหรืออย่างไร ที่ทำให้เบลตัดสินใจที่จะยุติมัน...

เด็กคนนั้นเดินผ่านเขาไปจนถึงกอหญ้ารกที่สุดปลายสวนดอกทิวลิป ก่อนใบ้หน้ามนของเด็กน้อยจะหันกลับมา -- ปากบางได้รูปสีกุหลาบคล้ายดรุณีนางเมื่อครู่ปริปากแย้มรอยยิ้มอย่างที่ไม่คาดว่าจะได้เห็นจากใบหน้ากวนโทสะนั้น.... -- ดวงตาคู่กลมโตสีเขียวมรกตที่อับเฉาและอ้างว้างบัดนี้เปล่งประกายสว่างด้วยความจริงใจเป็นอย่างยิ่ง...





"ขอบคุณมาก"





เสียงนั้นเบามากจนแทบจะไม่ได้ยิน.... หากไม่ได้รับสายลมจากทิศตะวันออกพัดพามันมาหาเขา....... -- ความรู้สึกโลดแล่นในช่องท้องเหมือนจะสร่างซาลงทันที... เหมือนไม่นึกเสียใจที่ได้โกหกอะไรเลย -- เบลยิ้มรับ.... -- ลืมความโกรธเมื่อครู่ไปโดยสิ้นเชิง -- อย่างน้อยๆเด็กคนนี้ก็มีข้อดีอยู่บ้างไม่ใช่หรือไง?




เธอชื่อ..... ฮายาโตะ...... สินะ???











"ฮ..... ฮา...ฮายาโตะ......"

มืออุ่นของสควอลโล่สะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงแหบพร่าของคนป่วย -- ความร้อนจากหน้าผากของเบลเฟกอลมันส่งผ่านมายังฝ่ามือของขา -- รู้สึกมึนงง แกมเป็นห่วง เพราะนับจากวันนั้นก็เป็นเวลากว่า 2 อาทิตย์ได้ที่ร่างนี้แทบไม่ได้เขยื้อนตัวออกจากเตียงคนป่วยนี้เลย

มือบางที่สั่นเทาถูกยกขึ้นมาแตะบนมือใหญ่ของเขา..... มือของคนป่วยที่เย็นเฉียบผิดกับหน้าผากที่ร้อนเพราะพิษไข้


เป็นถึงขนาดนี้ยังจะเป็นห่วงเจ้านั่น......
นายน่ะ... มันใจดีเกินไป...
ชั้นขอโทษ.... ที่พานายมาที่นี่
คนที่ทำให้นายเป็นแบบนี้.... มันชั้นนั่นแหละ!!!


ตั้งแต่วันนั้น... เขาก็นึกโทษตัวเองเรื่อยมาที่ทำให้ร่างบนเตียงอยู่ในสภาพเช่นนี้ -- ร่างนั้นแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆด้วยการต่อสู้อีท่าไหนก็ไม่รู้ที่อาวุธของเจ้าตัวได้ซัดเข้าจังๆกว่าหลายสิบแผลบนร่างของตัวมันเอง -- อันที่จริงเขาก็ปะติดปะต่อเรื่องได้ไม่ยาก.... ก็ในเมื่อชีวิตของหมอนั่นไม่เหลืออะไรอีกแล้ว....

คงอยากจะตายมาก.... เลยสินะ?

สควอลโล่คิดในใจ และต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อร่างที่พันด้วยผ้าพันแผลนั้นดิ้นกุกๆ ก่อนเปลือกตาสีอ่อนนั้นจะปรือๆ -- ดวงตาคู่สีแดงติดจะเหม่อลอย ก่อนจะหันมาสบกับเขาที่อยู่ข้างๆ

"ส...สควอลโล่!" สิ้นเสียงแหบพร่าร่างนั้นก็เด้งเหมือนมีกลไกขึ้นมานั่ง -- ธรรมดาสุดๆจนเขาคิดว่าหมอนี่เป็นตุ๊กตา! ก็ในเมื่อใบหน้ามนนั้นไม่แสดงความรู้สึกเจ็บปวดอะไรออกมาเลยนี่นา! -- "แล้วเจ้าฮายาโตะหละ??"





มีต่อนะคะ >>>>>

มาว่องอีกรอบ 3/3 จบแล้วค่า~

"ฮายาโตะ????" สควอลโล่ทวนคำท่าฉงน -- จะไม่ให้งงได้ไง ในเมื่อคนที่นั่งเฝ้าเขามากว่า 2 อาทิตย์มันไม่ใช่ไอ้บ้านั่นสักหน่อย -- ก่อนจะใช้มือเดิมที่แตะหน้าผากของคนตรงหน้าตบตะครุบหัวเบลเฟกอลที่เพิ่งฟื้นอย่างจัง -- ถ้าไม่ติดว่ามันเพิ่งฟื้น บางทีเขาอาจจะตบหัวนั้นแบะเป็นแตงโมแตกไปแล้วก็ได้! -- "อะไรวะ!! อย่ามาตลกนะโว้ย!! จะตายอยุ่แล้ว ยังไปคิดถึงคนอื่นอีก!!!"

ใบหน้าของคนป่วยท่าทางตกตลึง ก่อนสองมือของเขาจะลูบคลำเรือนร่างที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลอย่างประหลาดใจ -- "อะไรเนี่ย~"

"ไอ้เด็กโง่!" สควอลโล่ตวาดแว้กใส่หน้า ก่อนจะยั่งลงข้างเตียง -- มือกอดอกเพื่อยับยั้งไม่ให้ใช้กำลังกับคนตรงหน้า -- ดวงตาคู่สีเทาคมมองขวางใส่คนบนเตียง "ถ้าแกอยากตายนัก ก็บอกชั้น!! ชั้นจะเป็นคนฆ่าแกเอง!!"

เบลเอียงคอท่าทาางสงสัย ก่อนจะคลี่ยิ้มโชเขี้ยว "ใครว่าเจ้าชายอยากตายกันล่ะ?"

"นี่แกอย่าคิดว่าชั้นโง่นะโว้ย ไอ้เจ้าชายบ้า!!" เสียงของสควอลโล่ยังคงอยุ่ในระดับเดิม -- เสียงตวาด -- ดวงหน้าคมปรากฎเส้นเลือดเต้นตุบๆชัดแจ้ง "ชั้นเลี้ยงแกมา แกคิดว่าชั้นไม่รู้ความคิดแกหรือไง?"

ใช่... สควอลโล่เปรียบเสมือนพี่ชายที่ช่วยชีวิตเขาจากเหตุการณ์ครั้งนั้น... เหตุการณ์ที่เขาพยายามฆ่าตัวตายครั้งแรก.... -- เหตุการณ์หลังจากที่พี่ชายแท้ๆของเขาได้จากเขาไปด้วยน้ำมือของตัวเอง -- พอตื่นมาก็เห็นเด็กผู้ชายผมสีเงินซอยสั้นอยู่ข้างๆ -- เหมือนกับตอนนี้ที่ร่างนั้นได้นั่งอยู่ข้างๆเขาหลังจากที่เขาพยายามฆ่าตัวตายอีกครั้งหนึ่ง...

เบลยังคงยิ้มกว้างตามวิสัยที่ควรจะเป็น

ทั้งสองสบตากันแต่ไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไร... มีแต่เพียงรอยยิ้มกว้างๆของเจ้าชายน้อยเท่านั้นที่คอยจรรโลงใจให้สควอลโล่สบายใจได้ -- แม้จะรู้ว่ารอยยิ้มนั่นขมขื่นเพียงใด -- ไม่ต้องพูดอะไร... แต่ก็เข้าใจความรู้สึกได้...






แอ๊ด....






"เจ้าชายจ๊ะ..."

เสียงของชายหนุ่ม(?)ร่างกำยำดังมาจากประตูที่เปิดออก ก่อนใบหน้าของหล่อน(?)จะโผล่พ้นจากบานประตูห้องคนป่วย "มีคนมาเยี่ยมจ้ะ!"

เอ๋? ใครมาเยี่ยมหรอ? -- เบลคิดในใจพลางเหลือบสายตามองสควอลโล่ -- หมอนั่นก็ติดจะสงสัยเหมือนๆกับเขา -- ในเมื่อถ้าเป็นคนที่พวกเขารู้จักแล้ว ทำไมลุสซูเรียจะต้องมากพิธีเช่นนี้ -- ก่อนที่ลุสซูเรียส่งสายตาใต้กรอบแว่นไปยังสควอลโล่ที่ยังดูงงงวย -- เป็นเชิงว่า.... ออกไปก่อน

สควอลโล่เดินออกไปจากห้องแต่โดยดีไม่ขัดขืน เดินสวนทางกับร่างบางที่กำลังเข้ามาในห้อง -- ใบหน้าสวยๆนั้นส่งยิ้มหวานฉ่ำให้เขา... ทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน


เบลอ้าปากค้างตลึงงัน -- ก่อนปากบางจะยิ้มกว้างตามวิสัยเป็นการทักทาย "ไม่เจอกันนานเลยนะ ชิชิชิ..."


หญิงสาวยิ้มรับคำทักทาย... "เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ คุณเจ้าชาย"










ตึง!!!

"โอ๊ย!!!!" โกคุเทระร้องเสียงหลงเมื่อรู้สึกถึงอาการบีบเกร็งที่กล้ามเนื้อหัวไหล่ -- เมื่อมือของเจ้าฮิบาริได้ตะครุบเข้ามา และกดไหล่ของเขาลงกับเตียงนอน -- ในตอนนั้นเองที่เหมือนกับได้รับพลังงานมหาศาล -- ดวงตาคู่สีเขียวของคนป่วยลืมตาขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบ 3 อาทิตย์

ทัศนะตรงหน้าบอกได้ว่าหน้าของเจ้าฮิบาริมาบังเต็มๆจอ... ชนิดที่ว่าปลายจมูกจะชนกันแหล่ไม่ชนกันแหล่!!

"ก...แก..." เสียงแหบของคนป่วยครางอย่างตกใจ -- ก็เมื่อครู่เพิ่งถูกจับได้ว่าแอบฟังเรื่องที่ไม่ควรฟัง(?) -- คงไม่ต้องรับบทลงทัณฑ์จากทอนฟาอะไรนั่นหรอกใช่ไหม? -- โกคุเทระภาวนาไว้อย่างนั้น -- ก็ตอนนี้เขายังไม่มีแรงพอที่จะขึ้นมาดิ้นรนหนีทอนฟาที่ไล่หวดเหมือนครั้งก่อนๆหรอกนะ!!

ยิ่งถูกใบหน้าคมของฮิบาริจดจ้องเหมือนจะเสกให้ละลายเป็นไอศกรีมเหลว.... ยิ่งรู้สึกเหมือนร่างกายขับเหงื่อออกมามากเกินพิกัด -- ไม่ได้กลัวว่าจะถูกหมอนั่นฟาดจนร่างแหลกเหลวไม่เหลือเค้าความเป็นคน... แต่มันไม่รู้จะปั้นหน้ายังไงต่างหากเล่า!!!!



"ป... ปล่อยนะ!! ปล่อย!! อ๊ะ!!! อื้อ...!"




TBC -> ความจริงใจความจริง


มาดูกันดีกว่า... ว่าเฮียริทำไรฮิบะ ก๊ากๆ...
แต่งแบบนี้กลัวทุกคนฆ่าตายจิงๆ.... ก็เล่นส่อ 1859 เข้าทุกทีๆ ใจมันเรียกร้องอะค่ะให้ทำไงได้ แง๊~

ลองเอาฟิคตัวเองไปเปิดในเวิร์ด... แอบอึ้ง!! นี่ปาไป 200 กว่าหน้าแล้วเหรอ = =
มันก็น่าแล้วมั้ง... ที่เพื่อนเค้าบ่น ฮ่าฮ๋า TwT~



บราโวววววว เหนี่อย~ ขอตัวไปอ่านหนังสือสอบ แล้วหลังสอบจะมาอัพล่ะค่า แฮฮฮฮฮ

รักคนอ่านค่า กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด >.<~

/me สกรีมมม อ๊ายยยย ต่อมโชตะระบาด เอ๊ย ระเบิดหนักค่า >[]< น่ารักอย่างแรงค่า
อยากสต๊าฟทั้งหมดตอนเด็กแล้วเอากลับบ้าน~น อุกิ้ว

1859 1859 B59 เลือกไม่ถูก แถมอยากคูณ80เข้าไปอีก โฮกกก ท่านฮิบาริจะทำอะไรคร้า (ลุ้นให้เป็นอย่างที่คิด หุๆ)

ขอนั่งรอตอนต่อค่า อ๊ายย

กรี๊ดดดดดดดดดด
1859 หนูก็เอาคร่า~ ชอบคู่นี้เหมือนกัน หุหุ
ฮิคุงลักหลับโกคุ!! เค้าจะฟ้องยาม๊า~

กรี๊ด~
ยิ่งอ่านยิ่งรักฟิคนี้มากขึ้นทุกวี่ทุกวันเลยล่ะเจ้าค่ะ ><
มันเป้นเหมือนยาชูกำลังดีๆนี่เอง

เมื่อกี้เปิดคอมมาด้วยอารมณ์ห่อเหี่ยว อาทิตย์หน้าจะสอบแล้ว...
เสาร์-อาทิตย์นี้คงวันสุดท้ายที่ได้เล่นคอม ก่อนหยุดไปอีกพักใหญ่
แต่พอเห็นฟิคนี้แล้ว..... มีกำลังใจขึ้นมาเป็นกอง = =b

1859 ~! รับวันยิ่งรักคู่นี้ จากที่ตอนแรกไม่ค่อยสนใจ- -
แต่ตอนนี้... กลายเป็นคู่โปรดไปแล้วล่ะค่ะ กร๊าซซซซซซ

รีนจังแต่งเก่งมากเลย นับถือๆ ติดตามเรื่องนี้มาตั้งแต่ตอนที่5..ล่ะมั้ง (นับเวลาตั้งแต่เริ่มเข้ามาอ่าน 555)
ถึงตอนนี้ก็พักใหญ่ๆ แล้วนะเนี่ย~ รู้สึกว่าเพราะฟิคนี้แหละค่ะที่ทำให้รักโกคุ

แล้วแต่งต่ออีกไวๆน้า จะรอจ้ะ>< เป็นกำลังใจห้ายเด้อ

สุดยอดค่า นั่งอ่านรวดเดียวจนตาแฉะเลย ^o^

ประมาณว่าอ่านแล้วให้อารมณ์จิ้น B59 แรงมาก ทำเอาคันไม้คันมืออยากแต่งบ้างแล้วสิ

แถมสควอโล่ก็น่าร้ากกกกกกกกกกกก (แอบบ้า XS)

รอฉากเรทค่า อยากเห็นเบลกดโกคุซะที อิอิ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด *สครีมลั่น

(ความจริงอ่านมานานแล้วค่า แต่สมัครหลังตอน 11 ลงได้พักนึง เลยไม่ได้เม้นเลย ขออภัยค่ะ >_<!!)

เราว่าฉากบู๊เยอะสะใจดีนะคะ =[]=b!! ชอบบบบบ
โฮกเบล~~~ ตอนแรกตกใจนึกว่าเบลตาย โน่วววววว T[]T!!
สควอลลี่น่ารักจริงๆ >3</

1859!! สารภาพตามตรงว่าตอนแรกจิ้นไม่ออกค่ะ กรั่กกกก
แต่อ่านๆ ไปแล้วตอนนี้ เครี้ยกกกก เอ่อ...ความจริงมันก็แจ่มนะคะ 555

รออ่านต่อคร่า (ผู้หญิงคนนั้นเป็นคร้ายยยย)

(ไชโย ในที่สุด ท่าน askrepios ก็มาต่อ รอคอยมานาน อิ อิ)

ฮะแฮ่ม //////////////// ตื่นมาก็ถามหากันทั้งคู่เลยนา แม้ว่าโกคุจะยังไม่ตื่นก็เหอะ แต่พอได้สติ ก็นึกถึงเลย /////////////////

.......!!!!!! (-[]-) !!!!!!......................................................................

.....................ใบ้กินไปเลย.................ท่านฮิทำอะไรโกคุคะนั้น (ทำอินโนเซนต์ไปได้ ยายนี่ --*)

ก็มันน่าอยู่ป่าวล่ะ .......แกล้งหลับ.....เลยได้รู้ว่าท่านฮิพูดอะไรออกมาบ้าง (โกคุ : ตูผิดด้วยเรอะ --)

(_ _)( - - )(_ _)( - - )(_ _)( - - ) ผิดเต็มๆๆ เลยอ่ะ ........ก็ท่านฮิขี้อายนี่นา (โป๊ก!!! เลือดอาบ เจอทอนฟาที่ขว้างมาจากไหนไม่รุ)

แล้วทางเบลน่ะ ท่าทางคงกำลังคุยกับพี่สาวว่าที่ภรรยา(?) เพลินไปหน่อยรึป่าว รีบมาเหอะ ก่อนู๋โกคุจะไปเป็นภรรยาของคนอื่นเสียก่อน แล้วจะสายเสีย (รึว่ากำลังเดินเยี่ยม hu hu hu )

______________________________________________________________________________________________________

พี่รินคร้าาาาาาาา

(me/กอด)

1859

1859

1859 BANSAI!!!!! *0* b

เย้~~~ ได้เข้ามาอ่านสักที(*หลั่นล้าอย่างมีความสุข)

ขอเม้นท์รวดเดียวเลยนะค้าบ


ตอนที่1

ตามหลักทางวิทยาศาสตร์และโมเมศาสตร์
ชอบมากๆเลยไอ้โมเมศาสตร์เนี่ยเข้าใจปล่อยมุข เราฮาก๊ากเลย
แต่เราอ่านแล้วได้อารมณ์มากๆเลยนะ อารมณ์ของคนที่ต้องการเอาชีวิตรอดอ่ะ ซึ่งโกคุแสดงออกมาได้เยี่ยมมากๆ!
หมอนั่น... ร้องครางแผ่วเบา... จนยากที่จะห้ามใจไม่ให้ขย้ำทิ้งซะ!
เห็นด้วยกับเบลอย่างแรง~~ เพราะโกคุโคตรน่ารัก(*เกี่ยวมั้ย?? 55+)
"มันหมายความว่าไง เจอหน้าชั้นแล้วเฟลมากนักหรือไงห๊ะ!" สวอลโล่ตวาด
ให้อารมณ์สาวมากๆเลยอ่ะ สควอลโล่
แล้วนี่แกยังจะเพ้อเจ้อถึงไอ้หัวไดนาไมต์นั่นอีกทำไมให้เมื่อยตุ้ม!"
อืม...เพราะรักสินะ!!! ^O^

ตอนที่2

เล่าให้ชามาลฟังสมเป็นโกคุ อิอิ
(แต่อ่านไปเรื่อยๆแล้วรู้สึกว่าคำแนะนำมันแปลกๆนะ =[]=”” ไม่ไหวนะชามาล แต่ถ้าเกิดจะทำให้ตื่นอยู่ตลอดมันก็พอมีวิธีอยู่หรอก 55+)
ฉากที่สาวๆกรี๊ดโกคุที่หลับอ่ะ เผลอคิดว่าพวกเธอไม่ถ่ายรูปเก็บไว้ก็ดีแล้ว 55+ แต่คาดว่าถ้าทำงั้นคงโดนบอมบ์ซะก่อนสินะ
อ๊ากกกก ยามาโมโตะแอบวายกะโกคุ อ๊ากกก โถๆๆๆเป็นห่วงสุดที่รักสินะพ่อหนุ่ม กรี๊ด~ น่ารักจริงๆเล้ย

ตอนที่3

จะไม่มีผลถ้าไม่มีอะไรติดค้างอย่างนั้นหรอ แปลว่ามีใจติดค้างจริงๆด้วยสินะ 55+
โถ่โกคุเอ๊ย ต้องเป็นเพราะวันนั้นกลิ้งโค่โล่กันนานไปหน่อยแหงๆเลย >///<
ว่าแต่ใช้poisoncookingเนี่ย เป็นวิธีตามตัวที่โหดร้ายมากเลยนะขอบอก ห้าวสมเป็นชามาลจริงๆ
ตอนนี้SMสะใจจริงๆ ที่สำคัญคือ จูบแล้ว!! จูบแล้ว!!! เป็นจูบที่สะใจจริงๆ
โกคุเดระ นายน่ะ ทำให้เคลิ้มได้ไม่ยากหรอก 55+

ตอนที่4

ก็รู้อยู่หรอกว่าฟิกนี้เป็นฟิกวาย แต่ถ้าเกิดว่าเราเผลอแอบจิ้นคู่โกคุฮารุรีนคุงจะว่ามั้ย?? เผลอคิดไปแล้วจริงๆแหละ 55+
ว่าแล้วว่ายามาโมโตะชอบโกคุจริงๆด้วย ก็แอบแสดงออกมาตั้งแต่ตอนที่ผ่านๆมาแล้วนี่เนอะ~
อ๊ากกกก เจ้ารีบอร์นมาขัดจังหวะไมฟ่ะ ขัดใจนะว๊อยยย อีกนิดเดียวเองT^T
จริงดิที่บอกว่าฝันนั่นมันเป็นผลจากความแค้นไม่ใช่ความรักอ่ะ TT^TT
และแล้วโกคุกะจามาลก็ได้แอบวายกันจริงๆ(ตรงไหนฟ่ะ??) แต่เราก็จิ้นอีกแล้วนะ 55+

ตอนที่5

555555555555555555+
ฝึกพลังลมปราณ เข้าใจความรู้สึกของนายเลยล่ะโกคุ คงจะคล้ายๆกับจับคนอย่างเราให้ไปนั่งสมาธิกะเดินจงกรมอ่ะแหละ ไม่มีท๊างงงง!!!
แต่มันเป็นแค่ขั้นตอนแรก ก็สู้ๆนะจ๊ะGokkun~
1859เราชอบคู่นี้มากๆอ่ะรีน เหมาะกันมากๆแต่หาฉากสวีทกันน้อย เพราะเจอหน้ากันทีไรต่อยกันทุกที =[]=””
(ไอ้พวกบ้า เสียดายทะเลฉากหลังนะเฟ้ย/โดนแฟนคลับฮิบาริกะโกคุกระทืบ)

ตอนที่6

โอวววว ตอนนี้ถูกใจม๊าก ในที่สุด18กะ59ก็ได้สวีทกันอีกตอน
ถึงจะสวีทกันใต้กองเลือดก็เหอะ หุหุหุ กรี๊ด~~~
ชอบบทความมุมมองของฮิบาริอ่ะ อ่านแล้วรู้สึกดี
แต่โคตรขำเลยที่บอกว่า กาตูนเรื่องวันตื้ด กะเรือโกอิ้งแมตื้ด แล้วก็ตาสีเขียวเท่าลูกเบสบอล 55555555+
"วันนี้ฉันอยากซ้อมคนเรียกน้ำย่อยก่อนกินข้าวเย็นหวะ!" หมอนั่นเลียนแบบประโยคของผมเมื่อวานนี้
สมกับเป็นโกคุ ฟังดูสะใจ(กวนตีน)ดี 55+
"เฮ้!" หมอนั่นร้องเรียกผม และโบกมือหยอยๆอย่างกับจะท้าทาย "มาสิ! มาสู้กัน!"
กวนมากๆ แต่ชอบจังเลย 55+

ตอนที่7

เราอ่านฉากบู๊แล้วเมนท์ไม่ค่อยออก(โทษทีนะงับ)
แต่อยากจะบอกว่าสนุกน่ะ เห็นภาพชัดเลย!

ตอนที่8

ยามาโมโตะดูห่วงโกคุเดระมากๆเลย เอาจริงๆนะเราก็รักคู่นี้มากๆ แต่เหมือนบางครั้งมันก็รู้สึกสงสารยามะยังไงไม่รู้แฮะ 55+
เหมือนหมอนี่รักโกคุข้างเดียวตลอดเวลาเลย(ทั้งในคอมมิคแล้วก็แฟนฟิก)
แต่คงเป็นเพราะว่าโกคุขี้อายไม่ก็ปากแข็งอ่ะแหละ จริงๆแล้วก็แคร์ยามะมากเหมือนกัน(*คิดเอาเองป่าวหว่า?)

ตอนที่9

ฮิบาริก็แคร์โกคุมากๆเลยนะ ยิ่งคิดยิ่งเขินวุ้ย ถึงขนาดมาซุ่มเฝ้าเลยนะนี่
ถ้าแกตายไปชั้นคงจะเสียดายxxxมากกว่ามั้งเนี่ย 55+(/โดนทอนฟาฟาด)
แล้วระหว่างนั้นเบลกับโกคุก็หวานกันปานจะฆ่ากันตาย แต่อ่านแล้วรู้สึกเศร้าเลยนะเนี่ย!

ตอนที่10

เค้าว่ากันว่าคนที่ตายไปจะเป็นผู้มีชีวิตอยู่ตลอดกาล(ใครว่าฟ่ะ?)
ถ้าเบลยังลืมครึ่งชีวิตตัวเองไม่ลงแบบนี้ก็น่าสงสารโกคุสิถ้าเกิดโกคุรักหมอนี่เข้าจริงๆ แต่มันจะเป็นแบบนั้นรึเปล่าอ่ะรีนคุง?

ตอนที่11

และแล้วนายเอกของเราก็โชว์เทพ เท่จริงๆโกคุลูกแม่ รักนายว่ะ
แต่.....โธ่เอ๊ย TT^TT พูดไม่ออกเลย
ไม่รู้ว่าเบลจะมีความสุขหรือทรมานมากกว่ากันเวลาที่มีใครมาทำอะไร(เสียสละเกินเหตุ)ให้ตัวเองแบบนี้
แต่ถ้าเป็นแบบนั้นนายก็ต้องยิ่งรักตัวเองสิเบล!

ตอนที่12

อ๊ายยย กรี๊ด คุณฮิบาริ ไม่ไหวแล้ว
รีนคุงเรียกรถพยาบาลที ซายะจะตายแล่ววว >////////<
รัก1859ค่า!!! อ๊า 1859บันซายยยย
ไอ้บ้า!!!!!! ชั้นเป็นผู้ชายโว้ยยยยยย!!!
ตัวผู้เพียวๆอย่างแกชั้นไม่สน...
เท่มาก!ลูกแม่ เอาใจไปเลย~
อ่านมาเรื่อยๆก็รู้สึกว่า ดีจังน้าที่มันทั้งคู่ยังไม่ตาย
แต่พออ่านตอนจบแล้วก็กลับไปมู้ดเดิม >//////<
กดเลยค่ะ กดเลยจ๊ะ~ กดเล้ยยยย อย่าปล่อยให้หลุดมือนะคุณฮิบาริ!
นะๆๆๆขอร้องเต๊อะ~(*มองรีนคุงด้วยสายตาออดอ้อน)
อย่าให้มีใครมาขัดจังหวะเลยนะพลีส~


อิอิ ขอบคุณสำหรับฟิกหนุกน้า~

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด เบลลลลลลลลลลลลลลลลล
ใจหายใจคว่ำ นึกว่าจะลงไปเซย์ไฮยมทูตซะแล้ว

ตอนสุดท้ายจะต้องเป็นแบงกี้แน่นอน

555+

หนูเบลโดนเบียงกี้ล่อลวงแต่เด็กเลย

ว่าแต่.........

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!~

1859!
1859!
1859!~

อ๊ายยยยยยยยย

//ลงไปดิ้นกับพื้น

แง้วๆๆๆๆ

1859บันไซ~

อุ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ของทุกคนค่ะ >.<~
ตอนนี้รีนแต่งจบแล้วล่ะค่ะเหลือแต่ตรวจนิดหน่อย << ขนาดตรวจก็ยังไม่วายพิมพ์ผิดเยอะนะเนี่ย?

อยากบอกว่า..... ตอนนี้เป็นตอนรองสุดท้ายแล้วล่ะค่ะ

ยังไงใครที่ทนอ่านมาได้นี่... รู้รึเปล่าว่าอ่านไปแล้วประมาณ 200+ หน้าเวิร์ดอ้ะค่า ก๊ากกกกก
เทียบๆแล้วได้นิยายเล่มเล็กๆ 1 เล่ม แต่เนื้อหาอนาถกว่าหลายขุม
ดังนั่น.... ช่างมันเถอะเนอะ โฮฮฮฮฮฮ


13~* ความจริงในความจริง Part 1/3


"อึก!... อื้อ!!"

มือใหญ่ที่กุมไหล่เล็กนั้นถูกยกขึ้นมาปิดปากคนป่วยที่ส่อเค้าโวยวายตั้งแต่แหกตาตื่น -- กลิ่นหอมจากมืออุ่นนั้นมันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายความตกใจลงได้บ้าง... -- โกคุเทระหายใจลึกๆเหมือนพยายามตั้งสติ ก่อนมือหนานั้นจะวางลงที่เดิม... -- ที่หัวไหล่มนของเขา

เมื่อทีท่าของเขาสงบลง อีกฝ่ายเองก็ดูเย็นลงด้วย -- มือนั้นจึงเริ่มคลายออกจากไหล่ของเขาทีละน้อยๆ

"ฮ...ฮิบาริ..." โกคุเทระอุทานเบาๆจนแทบจะเป็นเสียงคราง พลันใบหน้าก็แดงกร่ำด้วยไม่รู้สาเหตุ ขณะที่ดวงตาคู่โตสีเขียวส่อแววประหลาดใจอยู่เต็มไปหมด -- แต่จะให้ใจเย็นลงด้วยเพราะเมฆาปิดปากก็ใช่ที่ เพราะไม่มีทางซะหรอก สำหรับพายุบ้าคลั่งตลอดศกอย่างเขา!! -- "ไอ้บ้า!! ไอ้งี่เง่า!!"

โกคุเทระตะโกนสุดเสียง ขณะที่โยนหมอนบนเตียงจ้าละหวั่น

คนถูกว่าเอาทอนฟารับอย่างเสียไม่ได้ -- ไม่สิ ต้องบอกว่าจงใจที่จะใช้ทอนฟารับ "ถ้าโยนของแบบนี้ได้ ก็คงจะหายเป็นปกติแล้วสินะ"

"เออเว้ย หายแล้ว!! หาย!! แกก็หายไปซะ!!" โกคุเทระว่าพลางล้วงกระเป๋ากางเกงตามสัญชาตญาณ โดยลืมคิดไปเลยว่าสิ่งที่เขาหาอยู่นั้นหาไม่ได้จากกางเกงบางๆของชุดโรงพยาบาลนี้หรอกนะ! "เฮ้ย!!"

ไดนาไมตถูกเอาไปซ่อนหรอไงฟะ!!
เฮ้ย!! ซวยแล้ว!!

"หาไอ้นี่หรอ" ฮิบาริกล่าวเสียงเย็นพลางดึงสายเข็มขัดขึ้นมา -- สายเข็มขัดที่เต็มไปด้วยไดนาไมตที่ถูกพันไว้ครบเคร่อง -- ถ้าเอาไปจุดไฟคงได้เป็นประทัดสนั่นงานตรุษแน่ๆ "อย่างงี้นี่เอง... ถ้าแกขาดไอ้นี่ไป แกก็ไร้น้ำยาอย่างงั้นสินะ?"

ใบหน้าหล่อคมยิ้มอย่างชั่วร้าย(?) ขณะที่มือก็ขว้างสายเข็มขัดไดนาไมต์นั้นไปไกลๆอย่างไม่ใยดี โดยที่สายตายังคงโฟกัสภาพของคนป่วยเหมือนจะดิ่งลึกลงไปในความรู้สึก -- โกคุเทระเบือนหน้าหนี เพราะรู้สึกเหมือนโดนดวงตาคู่นั้นกดดันจนไม่กล้าแม้แต่หายใจ ....แต่เหนือสิ่งอื่นใดก็คือ เขาอึดอัดที่ไม่รู้จะทำอย่างไรหลังจากที่ได้ยินคำพูดเมื่อครู่.....

คำพูด...ที่คนตรงหน้าไม่มีวันพูดในเวลาปกติ -- แล้วยิ่งท่าทางของหมอนั่นในตอนนี้... ยิ่งไม่ส่อแววเลยว่าครั้งหนึ่งเมื่อ 1 นาทีก่อนได้พูดอะไรออกไป





ทำไม....ฉันถึงต้องห่วงแกด้วย....




เสียงเข้มนั้นดังก้องไปมาในโสตประสาท....




"ได้ยินแล้วสินะ?" เสียงของฮิบาริถามยังคงเรียบราบดังเคย -- อีกครั้งที่เขารู้สึกว่าข้างในปั่นป่วน จนไม่รุ้จะทำสีหน้าเช่นไรจึงจะเหมาะสมกับสถานการณ์ -- ฮิบาริหายใจยาวๆอีกครั้งอย่างไม่ทราบความหมาย

มันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่านะ ที่คนเคยบอกไว้ว่าคำพูดนั้นจะแสดงถึงจิตใจเบื้องลึก หากเป็นเช่นนั้นจริงทุกคนก็คงจะไม่มีความลับต่อกัน -- หากแต่ในความเป็นจริงนั้น คนเราทุกคนมีความคิดนับแสนนับล้านในเวลาเดียวกัน คงมีไม่กี่คนหรอกที่จะได้ระบายความรู้สึกเหล่านั้นจนหมดใจ... ดังนั้นคนส่วนมากจึงนิยมที่จะเก็บความคิดบางประการเอาไว้ เพียงเพราะ... ไม่รู้จะระบายออกไปอย่างไร -- แต่ก็มีอีกมากนัก ที่ไม่ระบายออกไปเพราะไม่อยากระบายน่ะสิ...

หนึ่งในคนจำนวนนั้น... คงจะนับรวมฮิบาริ เคียวยะคนนี้เข้าด้วยก็ได้....

คนที่อุตส่าห์สุ้มเก็บความรู้สึกและความคิด แต่แล้วก็ถูกเปิดโปรงด้วยปากของตัวเอง เนื่องจากเขา...ก้าวเท้าช้าไปก้าวหนึ่ง

เป็นเวลา 3 อาทิตย์แล้ว ที่เขาตัดสินใจที่จะเลิกคาดหวังอะไรๆในตัวของโกคุเทระ ฮายาโตะคนนี้ -- เขาเลิกคาดหวังตั้งแต่ตอนที่เขาเห็นใบหน้าสงบนิ่งของหมอนั่นบนเตียงเข็นของทางโรงพยาบาล -- ใบหน้านั้น.... สงบนิ่งจนหัวใจเขาพลันตกวูบเหมือนรู้ชะตากรรมของคนตรงหน้า


ไม่ใช่เพราะรู้ว่าคนตรงหน้าเข้าใกล้ลิมิตความตายเข้าทุกที
แต่เป็นเพราะ... ตัวเขารู้ดีว่า... หมอนั่นได้โบยบินออกไปจากความหวังของเขาเรียบร้อยแล้ว...





"อาการแกเป็นไงบ้าง"


เสียงเข้มของฮิบาริกระชากสถานการณ์อึมครึมให้กลับมาเป็นปกติ -- โกคุเทระที่รู้สึกใบหน้าเริ่มกลับมาอยู่ ณ อุณภูมิห้องเงยขึ้นสบกับใบหน้าหล่อคมที่ฉายรังสีอึมครึมและเย็นชาอยู่เต็มไปหมดทุกเมื่อ

"ส...สบายมากน่า" โกคุเทระตอบห้วนๆ แม้จะรู้สึกงุนงงกับทีท่าที่เปลี่ยนไป แล้วไหนจะคำถามชวนพิศวงที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของนักกินสัตว์กินพืชอย่างเจ้าฮิบาริ -- "อ่ะ...เฮ้ย!! จะทำอะไรน่ะ!!"

ฮิบาริไม่ตอบคำถาม -- เหมือนกับไม่เชื่อคำพูดของคนป่วย สองมือของเขาจึงได้ถือวิสาสะปลดอาภรณ์บางของโรงพาบาลอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงร้องท้วงกับร่างกายที่ขัดขืนและดิ้นพร่านด้วยไม่ยินยอม ก่อนสายตาคู่คมจะตรวจกราด สำรวจร่างกายของคนตรงหน้าอย่างไร้ความเกรงอกเกรงใจ

เป็นอย่างที่ว่าจริงๆด้วย -- เวลา 3 อาทิตย์สามารถสมานบาดแผลเกือบทั้งหมดให้ติดแน่นเป็นแผ่นเดียวดังเดิม แม้จะมีรอยนูนสีแดงรอบปากแผลเหล่านั้น แต่นั่นก็เป็นสิ่งการันตีแล้วว่าคนตรงหน้าพ้นขีดอันตรายมาไกลโขแล้ว

ไกล...จนแทบไม่น่าเชื่อ

"แกนี่มันถึกจริงๆ" ฮิบาริกล่าวพลางเพ่งพินิจไปตามเรือนร่างที่เต็มไปด้วยบาดแผล -- ผิวสีขาวจัดติดจะซีดคล้ายหิมะแบบฉบับพวกคอร์เครซอยด์นั้นตัดกับแผลสีแดงเป็นริ้วๆ ดูสวยงามอย่างไม่น่าเชื่อเลยทีเดียว!! -- ถึงจะไม่ได้มีความหลงใหลในร่างกายมนุษย์อะไรมากมาย แต่....มันก็สวยงามเกินกว่าที่จะอดใจได้

ฮิบาริยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆจนโกคุเทระรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนที่แผดเผาแผลที่หน้าท้อง -- ความรู้สึกเสียวซ่านมันจ่อมาใกล้จนหัวใจเต้นโครมครามรับความร้อนแรงนั้น -- ความรู้สึกเหมือนจะหลอมละลายไปกับสัมผัสจากปลายลิ้นแฉะที่ลากผ่านปากแผลนั้นราวกับทายาวิเศษก็มิปราน -- ทั้งนุ่มนวล ทั้งอ่อนโยน จนยากที่จะไม่เผลอไผล... ก่อนจะปล่อยให้ร่างกายทำตามความรู้สึกที่ประทุดาล


เร่าร้อน... จนไม่อาจบังคับกายให้เป็นไปตามคำสั่ง


ไม่รู้ว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นเช่นนี้หรือเปล่า... แต่กับคนตรงหน้าแล้ว... มันไม่ใช่!!

"อะ... อา...!! เบล!!!!" โกคุเทระร้องก้องเหมือนคนเห็นภาพหลอน -- ภาพของเบลเฟกอลเมื่อ 3 อาทิตย์ก่อนถูกกรอว์กลับมาราวกับเป็นม้วนวิดีโอที่ถูกบันทึกไว้ ใบหน้านั้นยิ้มแสยะ ขณะที่ลิ้นชื้นลากผ่านท้องน้อยของเขาราวกับลิ้มรสของอาหารมื้อค่ำอย่างหิวกระหาย

ยิ่งไปกว่านั้นคือความรู้สึกประหลาดเบื้องหลังความเจ็บปวดที่คนๆนั้นมอบให้มันได้กลับมาอีกครั้ง... ความรุ้สึกที่ต้องการแต่ไม่อาจเปิดเผย ความรู้สึกที่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจยอมรับ แต่กับ...คนๆนั้น... คนๆนั้นเท่านั้นที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้!


แต่กับ...ฮิบาริคนนี้....มันคนละเรื่องกัน!!


"ไม่!! หยุดนะ!!" โกคุเทระร้องออกมาอย่างช่วยไม่ได้ -- กับคนๆนี้เขาไม่อาจที่จะปล่อยใจให้ลอยไปตามภวังค์ความต้องการนั้นได้ -- พลันมือที่วางอยู่บนเตียงก็เตรีมขึ้นต่อต้าน.....






กึง!! แคว่ก!



เสียงของอะไรบางอย่างถูกกระชาก พร้อมๆกับที่ความเจ็บปวดแล่นจากข้อมือซ้ายจนต้องสะดุ้ง

"โอ๊ย!!" โกคุเทระร้องเสียงหลง -- อะไรบางอย่างบาดที่ข้อมือของเขาจนรู้สึกเจ็บแสบ -- ฮิบาริเงยหน้าขึ้นโดยเร็ว -- ทั้งตกใจและมึนงง.... ว่าเหตุใดพวกเขาจึงมาอยู่ในสถานการณ์ล่อแหลมเช่นนี้

โกคุเทระนึกขอบคุณสร้อยข้อมือของเขาที่เกี่ยวอยู่กับราวเตียง -- เมื่อครู่ที่เขาพยายามดึงมือของตนเองมาเพื่อต่อต้านการกระทำของคนตรงหน้า และด้วยสร้อยข้อมือที่เกี่ยวกับราวเตียงนั้นมันส่งเสียงเหมือนจะขาด ประกอบกับความเจ็บที่แล่นมาเพียงไมโครวินาที ซึ่ง....มันทำให้ทั้งเขาและฮิบาริต้องหยุดชะงักจากเรื่องไม่เป็นเรื่อง....

เรื่องที่......พวกเขาไม่อาจอธิบายได้ว่ามันคืออะไรกันแน่

ว่าแต่... ไอ้สร้อยข้อมือนี่มันอะไรกันล่ะเนี่ย? -- โกคุเทระตั้งคำถามให้ตัวเองแก้ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความอาย ก่อนจะยกข้อมือที่เจ็บระบมจากการเสียดสีของสร้อยข้อมือกับราวเตียง -- อันที่จริงมันดูคล้ายเครื่องรางจากศาลเจ้าเสียมากกว่า

"เครื่องรางของพี่สาวแกนั่นแหละ" ฮิบาริตอบทันทีที่เห็นท่าทีสงสัยของเขา -- โกคุเทระชงักกึก.... รู้สึกเหมือนอาหารในกระเพาะเต้นระส่ำเหมือนจะลักออกมา ก่อนจะพบว่าฮิบาริได้เบือนหน้าหนีไปเสียแล้ว "เค้าอยากให้แกหายเร็วๆ"

แต่ชั้นไม่มีอะไรจะให้นาย... -- ฮิบาริคิดในใจ

โกคุเทระมองตามสายเครื่องรางที่ประดับด้วยหินสีเขียวอย่างหยกรูปกิเลนและถูกร้อยติดกันด้วยเชือกสีแดง ซึ่งดูไปแล้วมันคล้ายเครื่องรางของชาวจีนเสียมากกว่า -- โกคุเทระไม่นึกประหลาดใจเลยที่คนซื้อมาให้เป็นพี่สาวจอมประหลาดของตน... แต่อย่างนั้นก็ต้องขอบใจมากมายที่หล่อนอุตส่าห์เป็นห่วงกัน.... ล่ะมั้ง? -- และยังมีแผ่นไม้รูป 5 เหลี่ยมคล้ายหมากโชงิห้อยไว้อยู่ และยังแสดงข้อความตัวคันจิสละสลวยเป็นข้อความอวยพร....




ขอโทษที่ไม่ได้พูดด้วยตัวเอง แต่ขอให้โชคดีนะ



พลันนั้นก็นึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่ทำให้ตัวเขาต้องเข้าโรงพยาบาล...-- ใช่ เขาจำได้ว่าภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือใบหน้ามนสีขาวของคนเป็นศัตรูที่โน้มกายลงมาดูอาการของเขา... หมอนั่นเองก็เจ็บใช่ย่อย เมื่อเลือดจากปากแผล ที่เกิดจากการ 'พยายามฆ่าตัวตาย' ของเจ้าตัวได้ไหลอาบจนเประเป้อนไปทั้งตัวของหมอนั่นเอง และรวมถึงตัวของเขาด้วย... อาการของมันก็ไม่ใช่ย่อยๆ... ถึงจะคิดว่าตัวเองชิงหมดสติไปก่อนแล้ว แต่หมอนั้น...ชิงตายไปก่อนเขา

ทั้งๆที่.... ถ้าพยายามอีกสักหน่อย... หมอนั่นคงจะไม่ตาย
แต่หากว่าเขาตายไป แล้วผลมันจะต่างกันอย่างไร ในเมื่อชีวิตของเขามันไร้ค่า...

ไม่มีค่าพอให้ใครทั้งนั้น...



"ฮิบาริ....." ในที่สุดคนป่วยก็กล่าวขึ้นด้วยเสียงสั่นเครือ ก่อนใบหน้าจะเงยขึ้นสบตากับคู่สนทนา -- ใบหน้ามนสวยหมองไปถนัดตา "หมอนั่น.... ตายไปแล้วจริงๆเหรอ?"

ฮิบาริเลิกคิ้วบางอย่างรู้สึกปวดร้าว พอจะอ่านใจความในแววตาสีเขียวนั้นได้ ก็ในเมื่อภาพของเบลเฟกอลสะท้อนเต็มสองตาสีเขียวขุ่นนั้น.... จนไม่เหลือที่สะท้อนภาพของเขาบ้างเลย

แต่ยิ่งไปกว่านั้นคือ...ดวงตาคู่นั้นเศร้าสร้อยเสียจนเห็นหยดน้ำเกาะพราวหางตา... -- เขาไม่ต้องการเห็นภาพอย่างนั้น

เขาไม่อาจปฏิเสธได้ว่า เขารู้สึกเจ็บปวดมากเพียงใดที่เห็นใบหน้านั้นเศร้าสร้อย -- และหลายๆครั้งที่เขาเป็นคนทำให้คนตรงหน้ามีสีหน้าเช่นนั้น -- แต่ในตอนนี้ เฉพาะตอนนี้เท่านั้นที่เขามีเวลาพอที่จะตัดสินใจการกระทำของตน ฮิบาริหลับตาลงนึกถึงเสียงของยามาโมโตะ ทาเคชิที่คอยกรอกหูเขาทุกวี่ทุกวันที่ผ่านมา


ขอเถอะ... เฉพาะเรื่องนี้... ห้ามบอกหมอนั่น

ฮิบาริกัดริมฝีปากของตัวเองอย่างช่างใจ ก่อนดวงตาคมจะปรือขึ้นมาพบกับความจริงที่ว่า... ร่างตรงหน้ารอคอยคำตอบของเขาทั้งน้ำตา


ไม่ได้หรอกยามาโมโตะ ชั้นคงช่วยอะไรนายไปมากกว่านี้อีกแล้ว...




".....หมอนั่นยังไม่ตาย...."



มีต่อนะเคอะ~ >>>>>

เง้อ... โพสซ้ะ งั้นเอาใหม่ part 2/3 มาค่ะ!!!

เบลเฟกอลแหงนหน้าขึ้นมองศาลเจ้าสไตล์ญี่ปุ่นอย่างเหม่อลอย อย่างน้อยๆเขาก็ได้รับการช่วยเหลือจากศาลเจ้าแห่งนี้ และนึกขอบคุณเจ้าอาวาสที่ให้ยืมสถานที่แห่งนี้ในพักรบชั่วคราวกว่าเดือน

ไม่ได้มีเหตุผลอะไรมาก ที่ทำให้เขาต้องมาที่แห่งนี้...


นั่นก็เพราะ....


"เจ้าชาย!! มาโอ้เอ้อยู่ที่นี่เอง" หนึ่งหญิง(?)แห่งวอริเออร์วิ่งกระเตงร่างเข้ามา ณ จุดที่เขายืนอยู่ ใบหน้าสีขาวผ่องที่ดูแลอย่างดีของหล่อน(?)ขึ้นสีแดงด้วยความเหนื่อย และเหงือกาฬที่ไหลอาบแก้มนั้นก็บอกเป็นอย่างดีว่าหล่อน(?)วิ่งไกลมาจากตัวเมืองใหญ่ "มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ? ทำไมหมู่นี้มาที่นี่บ่อยจัง?"

เบลหันมายังคู่สนทนาที่หอบแฮ่ก แล้วฉีกยิ้มกว้างแสนสดใส(?)ตามปกติ "ไม่มีอะไรนี่นา"

ลุสซูเรียทอดสายตาไปยังศาลเจ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่บนบันไดกว่าร้อยขั้น นึกสงสัยว่าทำไมคนอย่างเจ้าชายเบลเฟกอลถึงได้ติดอกติดใจอะไรนักหนา จึงได้แวะเวียนมาแบบไม่ขาดสายกว่า 1 สัปดาห์หลังจากที่ฟื้นขึ้นจากนิทราอันยาวนาน

ยาวนานจนคนรอยังใจฝ่อ....

ลุสซูเรียลอบมองใบหน้าของเจ้าชายที่ยังคงแหงนหน้ามองศาลเจ้านั้นอย่างไม่วางตาราวกับรอคอยอะไรบางอย่าง -- ใบหน้าเนิบนิ่งที่ไม่แสดงอารมณ์เช่นนี้ไม่ได้เห็นได้ง่ายๆ จนหล่อนอดประหลาดใจไม่ได้

"รอใครอยู่งั้นเหรอจ๊ะเจ้าชาย?" ลุสซูเรียถามขึ้นท่ามกลางบรรยากาศสงบเงียบ

"เปล่าซักหน่อย" เบลหันหน้ามาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มุมปากบางถูกยกขึ้นนิดๆเหมือนกับฝืนยิ้ม แต่ก็เป็นชั่วแว่บเดียวเท่านั้น ก่อนที่ใบหน้าสีขาวนั้นจะเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มอย่างเช่นทุกวัน "ว่าแต่ลุสซี่... เธอมาที่นี่ทำไมหรอ?"

"อ้อ! ฉันมาตามเจ้าชายนั่นแหละจ้ะ" ลุสซูเรียกล่าว พลางทุบกำปั้นลงบนมืออีกข้างเหมือนเพิ่งนึกได้ "ฉันกับสควอลโล่ตกลงกันไว้แล้วว่าเราจะกลับกันวันนี้ อันที่จริง ฉันกับสควอลโล่ว่าจะบอกเจ้าชายหลายครั้งแล้วล่ะ แต่หมู่นี้เห็นเจ้าชายซึมๆเลยไม่อยากรบกวนยังไงไม่รู้นะ... อ้อ! แล้วก็ไม่ต้องกลัวนะว่าจะไม่มีซูชิน่ะ วันนี้ฉันเพิ่งไปซื้อมาให้ กะเก็บไว้ตุนหลายอาทิตย์เพื่อเจ้าชายเลยนะเนี่ย แล้วก็นะ....."

จากเรื่องที่ถามก็เริ่มออกทะเลไปไกลเรื่อยๆจนขี้เกียจฟัง -- แต่ก็เพราะเสียงเจื้อยแจ้วนี้แหละที่จรรโลงใจให้เขารู้สึกดีขึ้นจากการรอคอยอันไร้ความหวังนี้...

การรอคอยที่จะสิ้นสุดลงด้วย...การที่เข้าต้องกลับไปอิตาลีเพื่อทำงานให้เต็มศักยภาพในฐานะหัวหน้าหน่วยวายุ
อีกไม่กี่นาที เขาคงไม่ได้เห็นยอดหลังคาของศาลเจ้าแห่งนี้
ศาลเจ้าที่ให้โอกาสแก่เขากว่า 1 อาทิตย์ในการรอคอย

แม้ว่า... จะยังไม่ได้เห็นหน้าของคนที่ว่านั้นเลยก็ตาม








ภาพในตอนนั้น... ผมไม่อาจอธิบายได้ว่าผมรู้สึกอย่างไร แต่มันคงจะคล้ายๆกับนายลองบัทท่อม ตอนที่โดนคำสาปกรีดแทงของเบลลาทริกซ์ละมั้งครับ

ก็มันเจ็บไปหมดเลย...

ในห้องนั้นมีแต่เลือดและกลิ่นคราวฟุ้งไปหมด... ผมอยากจะอาเจียณออกมา แต่ว่า! สิ่งที่ทำให้ผมเจ็บได้ขนาดที่ว่าชาตินี้คงไม่มีอะไรเทียบแล้ว... คงจะเป็นคนสองคนที่อยู่กลางห้อง... คนหนึ่งคือคนที่ผมรักมากที่สุด อีกคนคือคนที่ผมเกลียดมากที่สุด -- คนที่มาหมายเอาชีวิตของคนที่ผมรักไป!

ใช่ครับ... เบลเฟกอล....

หมอนั่น...กำลังโน้มกายลงไปประทับจูบลงบนปากบางของคนที่ผมรัก... และเขาไม่ได้ขัดขืน...

ผมได้แต่ยืนอึ้งอย่างไม่รู้ว่าควรทำอะไรดี -- ทั้งๆที่ผมกำลังจะเสียคนที่ผมรักไป... แต่ผมกลับทำอะไรไม่ได้... มันเหมือนกับโลกหยุดหมุน และตัวผมเป็นเพียงตัวประกอบในฉากหนึ่งของพวกเขาทั้งสอง ตัวประกอบที่คงไม่มีวันได้เขาคนนั้นมาครอบครอง

นี่ผมท่าจะบ้าไปแล้ว.... ทำไมผมถึงไม่เข้าไปต่อยมันสักฉาดแล้วแย่งชิงคนของผมกลับมา?

นั่นสิ!! ทำไมผมถึงไม่ทำ!!

พอมารู้สึกตัวอีกที ผมก็ประเคนลูกเตะใส่ไอ้เจ้าชายบ้านั่นแล้ว -- หมอนั่นหงายหลังล้มลงไปอย่างที่ไม่มีวี่แววว่าจะลุกขึ้นมาได้เองอีก... ซึ่งมันก็ดีแล้วไม่ใช่หรือไง และในตอนนั้นผมเลยฉวยคว้าร่างของโกคุเทระขึ้นมาหมายจะพาออกไปให้เร็วที่สุด...

แต่สัญญาที่ผมให้ไว้กับสควอลโล่มันเป็นสิ่งค้ำให้ผมไม่สามารถออกไปได้อย่างอิสระ สัญญาที่ให้ไว้ก่อนที่จะแยกทางกันหาเป้าหมาย -- สัญญาที่ว่าหากใครพบเป้าหมายก่อน ให้พากลับออกมาทั้งสองคน...

ซึ่ง.... คนอีกคนที่ว่าก็คือเจ้าเบลเฟกอลนั้นแหละ...

ผมหันกลับไปเห็นใบหน้าใต้เรือนผมสีทองอร่ามนั้น.... หมอนั่นไม่ได้ยิ้มอีกต่อไป และดูเหมือนว่ามันจะเข้าใจภาษาสายตาของผมเสียด้วยสิ?

ผมก้มลงช้อนร่างของหมอนั้นขึ้นมาไว้ที่แขนอีกข้างโดยไม่รอช้า -- ไม่เต็ใจนัก แต่จะปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด -- ก่อนปากบางนั่นจะพะงาบอย่างยากลำบากจนตัวผมที่รอฟังคำพูดนั้นแทบจะขาดใจแทน และหนำซ้ำมือนั้นยังมีทีท่าขัดขืนและพยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากแขนของผมอีก "ไป....เถอะ.... ไป....ได้แล้ว...."

ผมพอจะรู้ความหมายอยู่กรายๆ หมอนั่นคงไม่เต็มใจนักทั้จะให้ผมช่วยเหลือ

"ชั้นทิ้งแกไว้ที่นี่ไม่ได้!" ผมตวาดออกไปในความงี่เง่าของมัน "ชั้นสัญญากับสควอลโล่ไว้ว่าจะช่วยแก!"

"สควอลโล่??" หมอนั่นอุทาน ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยความประหลาดใจก่อนที่ร่างนั้นจะกระตุกหลายๆครั้งเหมือนกำลังหัวเราะ... ซึ่งผมพอจะอ่านออกว่าเขาหัวเราะเพราะสมเพศตัวเองเพียงใด "ชิชิ... บ้าจริงๆ..."

ผมไม่มีเวลามานั่งฟังมันพูดหรอก เพราะว่าลมหายใจระรินของโกคุเทระมันทำให้ผมแทบทรุด... เขากำลังจะตาย!! ถ้าผมส่งเขาไม่ถึงมือหมอในเวลาอันใกล้ ก็น่ากลัวว่าผมจะไม่เห็นดวงตาของเขาอีกครั้ง

ผมจึงตัดสินใจที่จะวิ่งออกมาอย่างรวดเร็วทั้งที่สองแขนก็แบกคนมาข้างละคน -- นี่หรือเปล่านะที่เขาว่าสัญชาตญาณเวลามีภยันตราย คนเราจะทำได้ทุกอย่าง??

"แค่ก...แค่ก" ผมได้ยินเสียงไอมาจากเจ้าเบลเฟกอล ก่อนที่เลือดจะไหลทลักออกมาจากปากบางนั้น ผมบอกตรงๆเลยว่า... ต่อให้มันเป็นศัตรูของผม ผมก็อดที่จะสงสารมันไม่ได้เหมือนกัน!

หมอนั่นพะงาบๆอีกครั้งเหมือนจะพูดอะไร แต่สิ่งที่ออกมาแทนคำพูดมีแต่เลือดทั้งนั้น น่ากลัวว่าสิ่งที่มันจะพูดจะทำให้มันไม่ได้พูดไปตลอดกาลน่ะสิ!!

แต่เห็นมันพยายามที่จะพูดแบบนี้ มันคงจะเป็นเรื่องที่สำคัญมากเลยสินะ? สุดท้ายแล้วผมก็เลยได้แต่ตั้งใจฟัง


"ช่วย...ช่วย...บอกกับเค้าว่า...เจ้าชาย....ตาย....ไปแล้ว...."


เบลเฟกอลว่าพลาง ถ่ายเลือดพลางซะจนผมคิดว่าถ้าไม่ทำตามคงไม่ได้... แต่ถึงจะสงสัยว่าทำไมเจ้าเบลเฟกอลจะต้องขอร้องผมถึงขนาดนั้น ผมก็คงไม่อาจถามไป เพราะผมยังไม่อยากเห็นเจ้านั่นเลือดหมดตัวตายด้วยเหตุที่ว่าปากมันเป็นช่องทางเปิดของเลือดหรอกนะ?

ใช่... คุณคงจะสงสัยเหมือนผม...

สงสัยว่า...
ระหว่างโกคุเทระกับเบลเฟกอล....
ระหว่างพวกเค้าทั้งสอง...

มีบางอย่างเชื่อมโยงติดกัน
มีบางอย่างที่ผมไม่รู้...

ผมไม่เข้าใจ... และคิดว่า....



ผมคงไม่เข้าใจไปตลอดกาล....




มีต่อค่า >>>>>>