•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

เย่ๆดีใจจังเลยคะท่านจี้จะแต่งฟิคอีกแล้ววววววววววววววว ฉลองคะ ><"

เบลล์ขอเป็น อืมม์

เมะหื่นกระหาย เอาแบบหื่นหลุดโลกเลยคะ ไม่ต้องเนียนก็ได้ หื่นเป็นพอ กรั๊ก กรั๊ก กรั๊ก

เคะราชินีออนท็อปเลยคะท่าน หื่นทั้งคู่เจริญ(โหสมอง 555+)

เรื่องใหม่ท่านจี้ ขอแบบซับเลือด เลยนะคะ ช่วงนี้เบลล์เจอฟิคซับน้ำตาเยอะไม่ไหว ซับเลือดมั้ง คึหึหึ

อ่าาาาา

ขอมาเควสด้วยคนนิ *-----*

..

นางเอกโมเอะแสนน่ารักแต่ยั่วยวน

พระเอกสุดดาร์คแต่อบอุ่นยามอยู่ใกล้

..



..

ต้องคู่นี้สิคะ ถึงจะดี 55+

อยากอ๊านอยากอ่านแหละ *-*

แต่อย่าดาร์กจนต้องซับน้ำตาน่อ

อยากได้ยามะแอบดาร์ก น้อยๆน่ะค่าาาา

ไม่เอามืดสนิทเน่อ ดาร์กพอประมานพอ

แบบใกล้ค่ำนิด ........ยังไงก็ขอดาร์กแบบอบอุ๊นอบอุ่นนะคะ

อิชั้นชอบซับเลือดอย่างเดียว 55+

..

คู่เสริมขอเป็น 10069 หรือ BF ก็ได้น่อ

ถ้าจะกรุณาเน่อออ.. 55+

..
..

ส่วนเรื่อง Because of Dream

เดี๋ยวกลับไปอ่านต่อ เเล้วจะมาเม้นทีเดียวนะคะ *-*

555+..........

ชามาลอยากลองตั้งกะผู้ชายมั่งจัง=.,=

ของแบบนี้ผู้ชายด้วยกันมันก็ตั้งได้

..

55+

อ่านไปฮาเลือดกำเดาไหลไป 55+

..

ชอบๆจังค่ะ

ฮิซึนยั่วแบบนี้ ช๊อบชอบ

ฮิหึง + พาลมั่ว 55+

ยามะเนียน ยามะหื่น 55+

หว๊านหวานแหละท่าน

..
..

สรุป ท่านฮิ สุดยอดดดดดด

พรากเลือดไปจากลี ได้หลายเลยนิ

ทำเอารัก 8018 ไปซะแล้วหน่ะ

ลำบากเปลี่ยนสมการอีกแหนะ 55+

น่ารักค่ะท่านเบนจี้ โห๊ะๆ รอเรื่องใหม่นิ

..
..

ปล. อ่านรวดเดียวจบ ไม่รุจะเม้นยังไงให้มันสั้นๆน่อ

จะเม้นแต่ละตอนก็กลัวจะยาวนิ 55+.......

สรุป คือ ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นะคะ *--*

เมะหื่นกระหาย

นางเอกโมเอะแสนน่ารักแต่ยั่วยวน
^
^

2 ข้อนี้มาคู่กัน ฮ่าๆๆๆ (ท่านจี้โดดถีบ)
ไม่อะไรมากค่ะ อยากอ่านแบบนี้~
ชอบให้ฮิอ้อน (^[]^)

ท่านจี้สู้ๆ รออ่านต่อไป~

8018 8018 ~!!


งั้นเลือก ..
" พระเอกสุดดาร์คแต่อบอุ่นยามอยู่ใกล้ " ล่ะ ~!!

ดาร์กเนียนสิดี ^^~

เรื่องดีรับปิดเทอม ฮุฮุ

ขอรีเควส โหวตโลดดดด >o<

นางเอกซึนๆแต่น่ารัก

และ. . .

พระเอกสุดดาร์คแต่อบอุ่นยามอยู่ใกล้

มันต้องแบบเน๊... ช่วงนี้ชอบยามะดาร์คเนียนๆ 55+

เรื่องเรท แล้วแต่ท่านจี้เลยเน้อ...

ข้าน้อยหาผ้าขนหนูรอซับเลือดอย่างเดียว หุหุหุ

คู่รองเป็น 5927 เช่นเดิมก็ได้ขอรับ

รออ่านต่อเน้อ...

ข้าน้อยมาโหวตไม่ทัน

งั้นเอาใจช่วยท่านเบนจี้นะคับ

นอนรอเรื่องใหม่^^

>>>>>~~” Because of Love or Passion?”~~<<<<<

>>>>>~~”รัก ฤ ปราถนา”~~<<<<<

โอ้ว ชื่อเรื่องถูกใจกระผมมากกกกกกก เบลล์จะรอท่านจี้นะคะ ฟิคเรื่องใหม่ คึหึหึ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

จบแล้วเรอะ!!!//ตกข่าวขั้นร้ายแรง!!!!

ท่านจี้ทำให้Hibarisan รู้สึกว่า 8018 มันสุโก่ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

เพราะคู่นี้เป็นคู่วายคู่แรกที่Hibarisanได้เห็นในเรื่องรีบอร์น!!(จริงๆนะ รูปตรงAvater นั่นแหละ-////-)

หลังๆมาไม่ค่อยได้เข้าบอร์ดสักเท่าไหร่ แต่ตอนนี้จะเข้าให้บ่อยขึ้น!!!! (เพื่อติดตามอ่านฟิคของท่าน!!!!!!!!!!!!)

8018 BANZAI!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ตอนนี้หาสาย 8018 ได้แค่ที่นี่เอง เชียร์ท่านจี้สุดใจเลย พยายามเข้านะคะ

รักท่านฮิเคะจ้า

ปูเสื่อ จิบชารอฟิกเรื่องใหม่ คุคุคุ

แค่ชื่อเรื่องก็ อร๊าง ง ง ~

ยามะดาร์ก ~!
ต-แต่เคียวยะโหมดยั่วสินะ >o<~!

Fic: >>>Because of Love or Passion??<<< 1
Paring: 8018
Author: BenJy
Rate: Y (?)
******************************************************************
คำเตือน: นังจี้มาแบบมั่วๆ แถๆ โปรดทำใจเคอะ!!!
********************************************************************






“ฉันรักเธอ” คำหวานเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากของชายหนุ่มที่ค่อยๆตระกองกอดร่างบางเข้ามาสู่อ้อมแขนอย่างอ่อนโยนซึ่งร่างเล็กก็ยอมแต่โดยดีไม่มีการขัดขืน ก่อนที่ใบหน้าของทั้งคู่จะค่อยๆเลื่อนเข้าหากันและประกบจูบแนบชิดดูดดื่ม





“ฉันก็....รักเธอ” คำเอ่ยตอบดังมาจากร่างเล็ก ทั้งคู่สบตากันลึกซึ้งเป็นภาษาที่ไม่มีใครอาจเข้าใจได้นอกจากคนทั้งคู่






ใบหน้าทั้งสองค่อยๆเลื่อนเข้าหากันอีกครั้งก่อนจะค่อยๆตระกองกอดกันล้มลงบนเตียงนุ่มสีขาวและ.....





ปิ๊บ! ตุ๊บ!






ภาพบนหน้าจอของทีวีขนาดใหญ่หายไปทันทีที่เจ้าของกดรีโมตปิดและโยนมันทิ้งไปที่โซฟาข้างๆ






“ละครบ้าอะไร ไร้สาระขึ้นทุกวัน!” เสียงขุ่นมัวดังออกมาจากริมฝีปากเล็ก ใบหน้าดุราวกับคนที่มีเรื่องหงุดหงิดอยู่ตลอดเวลาขมวดคิ้วมุ่น ก่อนเจ้าตัวจะพิงพนักโซฟาแรงๆ





“ละครมันก็เป็นปกติแบบนี้อยู่แล้วนี่คะคุณเคียว พระเอกนางเอกบอกรักกันแล้วก็จบแบบมีความสุข” แม่บ้านที่ยกน้ำดื่มเข้ามาให้บอกยิ้มๆ







“ฉันถึงได้บอกว่ามันไร้สาระไง” เจ้าตัวพูดยืนยันคำเดิมห้วนๆแม่บ้านจึงไม่คิดแย้งต่อให้คุณชายของตัวเองหงุดหงิดกว่าเดิมเลยเลือกที่จะเดินออกไปเฉยๆ






ฮิบาริ เคียวยะจ้องมองไปที่ทีวีที่ตัวเองกดปิดเมื่อกี้ก่อนจะกระตุกยิ้มดูถูก





“ไอ้ที่ว่าไร้สาระนะไม่ใช่ละครฉันหมายถึงไอ้คำไร้สาระนั่นต่างหาก........ฉันรักเธอเหรอ? บ้ารึเปล่า ของแบบนั้นจำเป็นด้วยรึไง เพราะยังไงไอ้ที่ต้องการก็แค่เรื่องบนเตียงอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”ร่างบางพูดด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะลุกเดินออกจากบ้านเพื่อไปโรงเรียน




*******************************************************************




อีกด้านหนึ่งของผู้ที่ดูละครเรื่องนี้......




“ฉันรักเธอ” คำหวานเอื้อนเอ่ยออกมาจากปากของชายหนุ่มที่ค่อยๆตระกองกอดร่างบางเข้ามาสู่อ้อมแขนอย่างอ่อนโยนซึ่งร่างเล็กก็ยอมแต่โดยดีไม่มีการขัดขืน ก่อนที่ใบหน้าของทั้งคู่จะค่อยๆเลื่อนเข้าหากันและประกบจูบแนบชิดดูดดื่ม






“ฉันก็....รักเธอ” คำเอ่ยตอบดังมาจากร่างเล็ก ทั้งคู่สบตากันลึกซึ้งเป็นภาษาที่ไม่มีใครอาจเข้าใจได้นอกจากคนทั้งคู่






ใบหน้าทั้งสองค่อยๆเลื่อนเข้าหากันอีกครั้งก่อนจะค่อยๆตระกองกอดกันล้มลงบนเตียงนุ่มสีขาวและ.....





ปิ๊บ!





ร่างสูงกดปิดรีโมตและลุกขึ้นบิดขี้เกียจเล็กน้อย





“ละครรักนี่มันดีจังน๊า~~~” เจ้าตัวพูดเสียงระรื่นก่อนหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายเตรียมตัวจะไปโรงเรียน





“อะไรของแกเจ้าทาเคชิ มันก็แค่ละคร ทำตัวเป็นเด็กผู้หญิงไปได้ไอ้ลูกคนนี้” เจ้าของร้านทาเคะซูชิที่กำลังเตรียมของยามเช้ามองดูลูกชายเพียงคนเดียวอย่างขำๆ






“อะไรกันละพ่อ ผมก็พูดไปงั้นละ ฮะๆๆ ผมไปก่อนนะ” ร่างสูงพูดและเดินออกจากบ้านไปอย่างอารมณ์ดีแต่พอพ้นจากบ้านใบหน้าที่ยิ้มระรื่นก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแปลกประหลาดที่ดูไม่ออกว่าเจ้าตัวคิดอะไรอยู่





“ไอ้ที่ว่าดีนะ หมายถึงเรื่องบนเตียงต่างหากละ แล้วไอ้คำว่ารัก ถ้าไม่พูด....แล้วมันจะเผด็จศึก...ได้ยังไง จริงมั้ย?? ฮะๆๆ”







ยามาโมโตะ ทาเคชิกลับมาหัวเราะหน้าระรื่นอีกครั้งก่อนจะเดินตัวปลิวไปโรงเรียน



***********************************************************







.....................คนสองคน........................






......................หนึ่งคือผู้ไม่ศรัทธาต่อคำว่า “รัก” เพราะคิดว่าทุกคนต้องการเพียงแค่สัมพันธ์ทางกาย......................






..........................อีกหนึ่ง คือคนที่ชื่นชมในคำว่า “รัก” แต่คิดว่ามันเป็นเพียงใบเบิกทางไปสู่การเผด็จศึกฝ่ายตรงข้าม............................







......................ทั้งคู่................................







........................ที่ดูต่างก็ไม่ใช่...........................






...........................ดูคล้ายก็ไม่เชิง............................






.................................แล้วสองคนนี้...........................







............................จะโคจรมาเกี่ยวกันได้อย่างไร??................................







...................................แต่..........................................







..........................พระเจ้าคงไม่คิดเล่นตลก..........................






....................................ให้คนสองคน..........................







............................มาพบกันจริงๆหรอก...........






................................ใช่มั้ย??........................







“เฮ้ยๆ หลบเร็ว คุณฮิบาริมาโน่นแล้ว~~!!”







ที่หน้าโรงเรียนนามิโมริ ที่มีนักเรียนมากมายกำลังเดินทางมาโรงเรียนกันในช่วงเช้า ต่างก็ต้องหลบกันเป็นพัลวันเมื่อเห็นรัศมีผู้คุมกฎแผ่กระจายเดินมาให้เห็นแต่ไกล






แต่ละคนที่หาที่หลบอันปลอดภัยให้ตัวเองได้แล้วก็คอยแต่ชำเลืองมองดูว่าท่านผู้คุมกฎที่รู้ๆกันอยู่ว่าเป็นพวกความอดทนต่ำ (หรือแทบไม่มีเลย) จะเดินพ้นเข้าโรงเรียนไปเมื่อไหร่แต่ก็ต้องแทบอ้าปากค้างเมื่อเห็นเจ้าหนุ่มน้อยลูกร้านซูชิกระโดดกระเด้งหน้าระรื่นมาแต่ไกลโดยทำท่าเหมือนไม่เห็นร่างเล็กผู้ททรงอิทธิพลซักนิด







ดวงตาสีนิลของประธานคุมกฎแห่งนามิโมริตวัดขึ้นมองเล็กน้อยก่อนเดินเลี้ยวจะเข้าประตูโรงเรียนไปไม่สนใจ






ผลัก! ตุ้บ!





=O[]O=





“โอ๊ยยยย~~~” เสียงโอดครวญที่ฟังดูน่าหมั่นไส้ชอบกลดังมาจากปากคนร่างสูงที่อยู่ๆดีๆก็หาบตัวแวบเข้ามาชนท่านประธานสุดโหดจนล้มลงไปทั้งคู่เสียงั้นจนทุกคนที่ซุ่มอยู่อ้าปากค้างไปตามๆกัน ไม่เข้าใจว่าไอ้หนุ่มซูชิมันเครียดมากจนอยากฆ่าตัวตายด้วยวิธีนี้รึไงกัน!!!





“แกอยากตายเหรอไอ้สัตว์กินพืช!!” นักเรียนที่ซุ่มดูอยู่รีบปิดตาไม่กล้ามองเมื่อเห็นคนความอดทนต่ำคว้าทอนฟาคู่ใจขึ้นมาและยืนตั้งหลักเตรียมจู่โจมเจ้าคนหาเรื่อง (ตาย)






ฟ้าว~~ หมับ!!







ทอนฟามหมาปลัยสะท้อนแสงแดดยามเข้าควงใส่เจ้าหนุ่มเบสบอลอย่างรวดเร็วแต่ร่างสูงกลับหลบอย่างว่องไวและอ้อมไปล็อคแขนคนตัวเล็กไว้ด้านหลังอย่างง่ายดาย





“ปล่อยเดี๋ยวนี้นะไอ้สัตว์กินพืช ไม่งั้นแกตายแน่!!!”





“ฮะๆๆ ถ้าปล่อยนะสิถึงตาย” ยามาโมโตะยิ้มตาหยีหัวเราะใส่อย่างร่างเริง





“แก!!!”






“แหมๆ อย่าโมโหเลยน่า ยามเช้าอากาศสดใสมันต้องร่าเริงเอาไว้ไม่ใช่เหรอ? ฮะๆๆ อ๊ะๆ ยิ่งดิ้นมากยิ่งอายคนอื่นเขาไม่รู้นา......ท่านผู้คุมกฎคนเก่ง...” ร่างสูงกระซิบประโยคสุดทายริมหูคนตัวเล็กเบาๆก่อนจะยอมปล่อยมือออก





ผลัก!!






“อุ๊ก......คนอะไรโหดชะมัด!” ยามาโมโตะโอดครวญล้มตัวงอเป็นกุ้งเมื่อคนตัวเล็กได้โอกาสฟาดท่อนเหล็กเข้าเต็มท้องก่อนเดินเข้าโรงเรียนไปอย่างหงุดหงิด





“ไปตายซะไอ้สัตว์กินพืช!!”





คนอื่นๆที่ซุ่มดูอยู่รีบออกมาช่วยพยุงเจ้าหนุ่มตัวดีที่วอนหาเรื่องแต่เช้าด้วยความเป็นห่วง แต่เจ้าหนุ่มเบสบอลกลับยิ้มร่าเริงบอกว่าไม่เป็นไรและเดินเข้าโรงเรียนไปพร้อมกับรอยยิ้มกว้างประจำตัว





“ยามาโตะคุง! สบายดีรึเปล่า เมื่อกี้ฉันเห็นนายโดนฮิบาริฟาดเอาไม่ใช่เหรอ?!!” หนุ่มหัวฟูสีน้ำตาลเป็นประกายรีบวิ่งเข้าไปถามทันทีที่เห็นเพื่อรักเดินเข้ามา






“ไม่ต้องไปห่วงไอ้เจ้าบ้าเบสบอลมันหรอกครับรุ่นที่สิบ มันอยากวอนหาที่ตายเอง” สโมคกิ้งบอมว่าเสียงแข็งและเบ้หน้าใส่




“ฮะๆๆ นั่นสิสึนะ ฉันไม่เป็นไรหรอก โดนไปทีเดียวเอง ฮะๆๆ แค่คันๆน่า” เจ้าหนุ่มเบสบอลยังยิ้มร่าเริงอยู่ก่อนเดินไปนั่งประจำที่โดยยังมีสายตาของทูน่าน้อยมองตามอย่างไม่แน่ใจ



“แกอย่าคิดว่าฉันดูไม่ออกนะเฟ้นว่าแกแส่เข้าไปหาเรื่องเอง แกนึกบ้าอะไรถึงหาเรื่องโดดไปชนเจ้าฮิบารินั่นฮะ? ตลกมากจนสมองเสื่อมไปแล้วเรอะไง??” โกคุเทระหันมากระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคนพยายามหาเหตุผลที่เพื่อนตัวดีหาเรื่องตายแต่เช้า






“ก็ไม่มีอะไรหรอกน่า แค่เรื่องขำๆยามเข้า ฮะๆๆๆๆ......เรียนเถอะๆ^^”






ยามาโมโตะนั่งลงที่โต๊ะประจำ ยกมือหยาบเพราะเล่นกีฬาของตัวเองขึ้นมามองราวกับมันมีอะไรน่าสนใจก่อนจรดมันขึ้นชิดปลายจมูกสูดกลิ่นหอมบางอย่างที่ไม่ใช่ของเขาแต่มันกลับติดอยู่ที่มือ และปลายจมูกของเขาตั้งแต่เมื่อกี้......







…………..กลิ่นหอมอ่อนๆราวกับดอกไม่ยามแรกแย้ม.........






.....หึๆๆ เจ็บแค่นี้ไม่เท่าไหร่หรอกน่า....ถ้าเทียบกับสิ่งที่ได้มา.....ก็นับว่าสุดคุ้ม..........







ร่างสูงยิ้มถูกใจกับตัวเองและกำมือนั้นแน่นก่อนเริ่มชั่วโมงเรียนไปตามปกติ




*******************************************************************





ปัง!





เสียงปิดประตูแรงๆเพราะความโมโหของเจ้าขอห้องทำเอาคุซะคาเบะคนสนิทประจำตัวที่ตั้งใจจะเข้ามารายงามยามเช้าต้องเลือกที่จะล่าถอยออกไปก่อน เพราะรู้ว่าท่านหัวหน้ากำลังอยู่ในภาวะไม่สบอารมณ์สุดขีด ไม่ปลอดภัยกับชีวิตแน่หากเข้าไปหาตอนนี้





“ชิ......” ฮิบาริส่งเสียงไม่สบอารมณ์ออกมาและกระแทกตัวนั่งที่เก้าอี้โต๊ะทำงานอย่างหงุดหงิดและหมุนหันหน้าออกไปทางหน้าต่างเพื่อหวังจะให้มันช่วยให้เย็นลงได้บ้าง





.......................แต่มันไม่ได้ช่วงเลยซักนิด.................







....................กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง....................






ร่างบางยกแขนเรียวขึ้นโอบกอดตัวเองและลูบไปมาเบาๆราวกับพยายามจะไล่ความรู้สึกอะไรบางอย่างออกไป






..................ไอร้อนนี่มันอะไรกัน??......ตรงที่ถูกไอ้สัตว์กินพืชนั่นสัมผัสทำไมมันร้อนผ่าวแบบนี้??.......






“บ้าจริง!!!” ฮิบาริสบถหนักๆกับตัวเอง พยายามไล้ความรู้สึกบ้าๆไร้สาเหตุที่เข้ามารบกวนออกไปและเริ่มทำงาน ทั้งที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าไออุ่นนั้นยังคงติดอยู่ที่ผิวกายไม่ไปไหน.......






....................กลับกัน..................






......................ราวกับมันจะร้อนขึ้น...........ร้อนขึ้น..............ทุกนาที...........







..................จนแทบจะแผดเผาเขาให้มอดไหม้ไปเสียตรงนั้น...............





*******************************************************************
TBC
*********************************************************************





ฮ้า~~~



นังจี้ขออนุญาตลงทอปปิกเดิมเน้อ~ เรื่องเก่าอ่านได้ เรื่องใหม่อ่านดี


สรุปคือ ขี้เกียจ!! ก๊ากๆ^[]^ // แอ๊ก! โสนเสยติดผนัง





เป็นยังไงกันบ้างเคอะ




มันดูแปลกๆมั้ย ?? นังจี้จะจับคู่นี้มายำอะไรต่อไปนี่??



ดูยามะจังของเดี๊ยนส่อแววหื่นมาแต่ไกล หึๆๆ=.,=





ยังไงก็ติดตามกันต่อไปแล้วก็อย่าลืมเม้นติติงติชมกันนะเคอะ




รักทุกคนเคอะ!!!


ม๊วฟฟฟฟ>.<