•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

AuFic :: Be Crazy

Author :: ★Little_Punk★

Pairing :: XS (คู่หลักนะเจ้าเค๊อะ) 10069 D18 8059

Rating :: ไม่รู้ รู้แต่ว่ามันบ้า - -

Warning :: ใครเคยติดภาพพจน์ของป๋าที่ หล่อ! เท่ห์! โหด! โฉด! เถื่อน! โปรดเก็บมันไปทิ้งถังขยะเสียให้หมดนะเจ้าคะ
(อะไรนะ ไม่หรอ?? อย่าหาว่าเราไม่เตือนนะ!!!)


Summary :: เขาว่ากันว่าคนบ้าไม่มีความรัก แต่คู่รักส่วนใหญ่มักเรียกกันว่า "คนบร้าาา" >>(ต้องการจะสื่ออะไร??)



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++





..อะไรคือคำว่าบ้าในสายตาของพวกคุณ? คนที่สติไม่สมประกอบงั้นหรือ?..



..หรือคนที่พูดจาไม่รู้เรื่อง? หรือเป็นแค่คนที่ชอบทำอะไรเปิ้นๆจนพวกคุณต้องบอกว่า “บ้า”..



..แล้วคนบ้าจริงๆล่ะมันเป็นยังไง?..



..ชีวิตของพวกเขาจะต่างไปจากคนปกติรึเปล่า?..



..หรือมันอาจจะไม่มีอะไรที่แตกต่าง..



..ไม่มีใครรู้ และไม่มีใครสามารถหาคำตอบได้..



..ก็เพราะพวกคุณไม่ได้บ้า และคนเขียนก็ยังไม่บ้าเข้าขั้น?...



..ว่าแต่ว่าคนบ้าสามารถสัมผัสคำว่า”รัก”ได้มั้ย?..



..อันนี้ก็ไม่มีใครรู้อีกแหละ...



..แล้วความรักของคนบ้ามันจะเป็นยังไงล่ะ?...



..อยากลองสัมผัสชีวิตของพวกเขาดูบ้างมั้ย?..



..ไม่แน่บางทีพวกคุณอาจจะหลงรักคนบ้าๆพวกนี้ก็ได้..




..ใครจะไปรู้..




..ไม่รักหรอ?...



..แน่ใจหรอ?...



..งั้นลองไปดูกัน...





+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++





“โว๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย”




เสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนที่ดังมาจากชั้นบนสุดถึงชั้นสามทำให้เหล่านางพยาบาลเงยหน้าขึ้นจากอาหารตรงหน้า

บางคนถึงกับทำช้อนหลุดมือก่อนที่พวกเธอจะส่ายหน้าช้าๆพร้อมกันแล้วเริ่มลงมือกินต่อ




“ไอ้สวะ! เอาเหล้ามาอีกซิ!!!”



เงยหน้าขึ้นมาจากจานข้าวเสียใหม่ ก่อนที่นางพยาบาลสาวพวกนั้นจะมองหน้ากันอีกครั้งอย่างทราบสาเหตุ

แต่ไม่มีใครพุดอะไรออกมานอกจากการสื่อสารสายตาเท่านั้น



หล่อนก็ไปก่อนสิ!!!



เกิดการเกี่ยงกันทางสายตาก่อนที่ทุกคนจะส่ายหน้าไปมาช้าๆ เชิงปฏิเสธ

ก็นะผู้ป่วยรายพิเศษคนนี้ถึงจะหล่อ!! จะรวย!!จ่ายค่าพยาบาลหนักแค่ไหนพวกเธอก็ไม่เอา!!

บางคนถึงกับจินตนาการร่างสูงที่กำลังโวยวายไปทั่วห้องก่อนที่จะลงมือซ้อมใครก็ตามที่อยู่ตรงหน้า

เพียงแค่นั้นพวกเธอก็รู้สึกขยาดอาหารจนอยากขย่อนออกมาทั้งหมด

คิดๆไปแล้วก็น่าสงสารไอ้เจ้าของโรงพยาบาลที่ต้องส่งลูกชายตัวเองเข้ามารับการรักษา ถึงแม้จะเป็นลูกบุญธรรมก็เหอะ

แต่มันก็อดคิดไม่ได้ถึงสาเหตุอาการป่วยของร่างสูงที่มีห้องพิเศษอยู่ชั้นบนสุด มันไม่ใช่ข่าวลือที่หนาหูว่า




..”คุณแซนซัสเกิดอาการช๊อคที่รู้ว่าตัวเองไม่ใช่ลูกที่แท้จริงของท่านรุ่นที่เก้า”...



อย่างที่ใครเขาคิดกันเพราะนั้นน่ะมันฟังดูน้ำเน่ายิ่งกว่าละครดังหลังข่าวเสียอีก

แต่ความจริงแล้วมันเกิดจากอาการช๊อคที่ว่าเจ้าตัวดันไปเห็นพินัยกรรมที่เขียนเอาไว้โดยที่ตัวเขาไม่ได้รับมรดกสักกะแดงเดียวต่างหาก

คิดๆแล้วมันก็น่าสงสาร ปนสมเพช




เอ๊ะ! แต่เดียวนะ รู้รึเปล่าว่าที่นี้มันที่ไหน??



ถ้าไม่รู้เดียวจะบอกให้ฟังนะ ว่าที่นี้ก็คือ



โรงพยาบาลรักษาอาการทางประสาท วองโกเล่



หรือเรียกกันง่ายๆสั้นๆแต่ได้ใจความว่า



โรงพยาบาลบ้า!!!




(ยังอยากจะอ่านต่อมั้ยค่ะ?)



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




“สวัดดีครับ”



“ค่ะ สวัดดีค่ะ”



“มาทำอะไรหรอครับ”



“เอ่อ..มาทำงาน ..คะ”



“งั้นหรอครับ”



“คะ”



“ตั้งใจทำงานนะครับ”



“คะ”



“ว่าแต่ว่าเห็นมาชเมลโล่ของผมมั้ยครับ?”



“มะ.. ไม่..ไม่เห็นคะ”



“ออ ..หรอครับ น่าเสียดายจังยังเหลืออีกตั้งเยอะ”



“ห๊ะ ...ค่ะ?”



“วันนี้อากาศดีจังเลยนะครับว่ามั้ย?”



“ระ.. หรอคะ”



“เอาเป็นว่าเดียวผมต้องไปแล้วละ มีนัดประชุม”



คล้ายจะเป็นบทสนทนาปกติๆของลูกน้องกับเจ้านาย แต่ทำไมใครเขาจะไม่รู้ว่า




...เบียคุรันน่ะ มันบ้า!!!....




สาวเจ้านางพยาบาลที่มาประจำต่ำเหน่งประชาสัมพันธ์ถอนหายใจดังเฮือกเมื่อร่างสูงในชุดโรงพยาบาลสีขาวเดินหายลับไป

ก่อนจะมองออกไปยังนอกหน้าต่าง เห็นฝนที่สาดลงมาอย่างบ้าคลั่งจนแอบนึกขำของบทสนทนาที่จบลงไปเมื่อครู่




...“วันนี้อากาศดีจังเลยนะครับว่ามั้ย?”....




คิดแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอีกครั้ง หน้าตาก็ดีไม่น่าบ้าเลย ก็ใครจะไปรู้ล่ะว่าประธานของบริษัทยักษ์ใหญ่อย่างมิลฟีโอเล

จะมาป่วยด้วยอาการทางประสาทเพราะสารพิษในสับปะรดกระป๋อง

ข่าวนี้แพร่สะพัดออกไปไกลทำให้โรงงานนั้นต้องปิดตัวลงเพราะโดนฟ้องจนล้มละลาย

แล้วใครมันจะไปรู้อีกละว่าไอ้เจ้าของโรงงานมันก็ดันเครียดหนักจนจิตตกต้องหามส่งโรงพยาบาลเช่นกัน

สาวเจ้าคิดแล้วก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้งก่อนจะก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป





+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




...คุณพ่อขา ไม่ยอมกินยาแบบนี้ไม่ดีนะค่ะ..



“ก็ยามันขมนิค่ะ คุณพ่อก็เลยไม่อยากกิน”



..แต่ถ้าไม่กินคุณพ่อก็ไม่หายป่วยนะคะ...



“คึหึหึหึ คุณพ่อก็ไม่ได้ป่วยนิค่ะ คุณพ่อแข็งแรงดีออก”



..ไม่เอา ถ้าคุณพ่อไม่ยอมกินยา คุฟุฟุ จะไม่ยอมคุยกับคุณพ่ออีกนะคะ..



“โถ่ๆ อย่าโกรธคุณพ่อสิค่ะ ไม่เอานะ ไม่เอานะ ไม่เอานะ นี้ๆเห็นมั้ย? เห็นนิ้วก้อยคุณพ่อมั้ย เกี่ยวก้อยกันเร็วเกี่ยวก้อยกัน”



...ไม่อาวววววววววว..



เสียงเครื่องปรับอาการดังแข่งกับเสียงทุ้มต่ำที่กำลังคุยจ่อ นางพยาบาลสาวกัดริมฝีปากอย่างชั่งใจ

ทั้งเหนื่อยทั้งสงสาร ทั้งสลด กับภาพที่อยู่ตรงหน้า

ร่างอรชรผมสีน้ำเงินที่รวบไปไว้ข้างหลังในชุดโรงพยาบาลสีเขียวอ่อนกำลังนั่งชันเข่าบนเตียงพร้อมกับตุ๊กตาหมีเน่าๆตัวใหญ่

ออกสีหม่นๆแถมมีโบว์สีแดงแจ๊ด ที่ผูกเป็นปมมั่วๆบนหูทั้งสองข้าง ถ้าจำไม่ผิดนั้นก็คงเป็น





..น้องคุฟุฟุ...




อยากจะหัวเราะมันก็หัวเราะไม่ออกกับอาการทางประสาทของคนตรงหน้า

ก็ใครจะไปคิดว่านักธุระกิจใหญ่ของโรงงานสัปปะรดกระป๋องที่กำลังจะไปได้ด้วยดีมันกลับเจ้งไม่เป็นท่าในเวลาชั่วข้ามคืน


“แล้วจะให้คุณพ่อทำยังไงหนูถึงจะหายงอนคุณพ่อละค่ะ”


เสียงทุ้มหวานๆดังขึ้นอีกครั้งก่อนดวงตาสองสีจะจ้องไปยังตุ๊กตาหมีอีกครั้งเพื่อจะหาคำ

ตอบ พูดถึงดวงตาเธอก็ต้องถอนหายใจ มีคนดีๆที่ไหนเขาใส่คอนแทคเลนต์สองสีแถมยังลุกขึ้นมาใส่เองเสียด้วย

นี่ถ้าไม่ติดว่าคุยกับตุ๊กตาหมีละก็ โดคุโร่ มุคุโร่ คงจะเป็นคนปกติละมั่ง




..ก็กินยาสิค่ะ หนูอยากให้คุณพ่อกินยา..




เงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนร่างบางจะหันหน้ามาพร้อมกับยิ้มแย้มให้กับเธอ

“คึหึหึหึ ขอยาหน่อยครับ”

ลอบถอนหายใจเป็นรอบที่สิบ ในที่สุดก็ยอมกินยาเสียที

ไม่รอช้าเมื่อยาทั้งหมดในแก้วถูกกรอกลงปากเธอก็รีบจรรีหายไปจากห้องทันทีเพราะเลยเวลาพักเที่ยงมานานแล้วปล่อยให้ในห้องกว้างแบบ

พิเศษเหลือเพียงร่างบางกับตุ๊กตาเท่านั้น



..กรี๊ดดดดด คุณพ่อเก่งจังเลยค่ะ หนูรักคุณพ่อที่สุดเล้ย!!..



“งั้นขอรางวัลให้คุณพ่อหน่อยสิค่ะ”



มือบางยกตุ๊กตาขึ้นมาก่อนจะเอาจมูกมันมาชนกับแก้มเบาๆหลายๆที ก่อนที่ตัวเองจะยิ้มอย่างมีความสุข





+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




“ออกมากินข้าวเถอะค่ะ”




“ม่ายยยยยยยยยย!!!! ออกไปนะ!! ออกไป!!”




“ออกมาเถอะค่ะ ไม่มีใครทำอะไรคุณหรอกนะค่ะ”




“ไม่ ไม่ ไม่ โรมาริโอ้อยู่ไหน! อยู่ไหน!”




มองดูหนุ่มหล่อชาวอิตาลิ ที่กำลังขดตัวอยู่ในมุมห้องพร้อมกับกำเชือกปอที่เจ้าตัวคิดว่าเป็นแส้เอาไว้แน่น

พร้อมกับการตะโกนอย่างเอาเป็นเอาตายเพราะไม่อยากออกไปข้างนอก

มือข้างซ้ายที่ไม่ได้ถืออะไรกับลังยกปัดป่ายไปทั่วทั้งที่สิ่งตรงหน้าคือความว่างเปล่า



..จิตตก หวาดระแวง เสียดายหน้าหล่อๆนั้นเสียจริง...



นางพยาบาลอายุหลักสิบขึ้นเลขสี่ถอนหายใจพร้อมกับสถบทออกมาเบาๆ

ก็เพราะสองสามวันมานี้ดีโน่ยังไม่ยอมกินอะไรเลยนี่สิ เห็นผลการตรวจร่างกายแล้วก็ต้องหนักใจเพราะน้ำหนักมันดันลดลงตั้งหลายกิโล

ยังทันได้ตะโกนอะไรออกไปต่อก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนจากข้างนอกจนต้องรีบสบัดหน้าออกไปดู




“โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!”




“กระต่ายป่าที่อยู่รวมกันเป็นฝูง ต้องขย้ำให้ตาย”




“ว๊ายยย!! คุณเคียวยะอย่าทำแบบนั้นนะคะ”




เกิดเหตุสะเทือนขัวญจนยากจะรับมือไม่ใหวเมื่อฮิบาริ เคียวะที่หลุดออกมาจากห้อง

กำลังกระโดดงับหูเพื่อนร่วมโรงบาลอย่างบ้าคลั่งเท่านั้นยังไม่พอเสียงร้องอันโหยหวนก็ทำให้ดีโน่ตื่นตระหนกและอาละวาดยกใหญ่

ทำให้คนอื่นส่งเสียงเอะอะโวยวายดังไปทั่ววินาศสันตโรตามๆกัน

ดูแล้วก็ชวนให้นึกถึงภาพตอนที่แมงสาบเป็นฝูงกำลังคลั่งเพราะถูกไบกอนเขียวสูตรใหม่?ก็มิปาน





“โว๊ยยยยยยยยย!!! เงียบบบบบ!!!”



ดุจเสียงสวรรค์เมื่อนางฟ้า?มาโปรด เสียงแหลมๆระดับ 180 เดซิเบลทำให้ทุกอย่างหยุดชะงักเงียบลง ช่างเป็นการเปิดตัวได้ดีแท้



...สเปลบี สควอโล่...



หมอใหญ่ประจำโรงพยาบาลวองโกเล่

ร่างสูงโปร่งเดินกระทืบเท้าดังปึงปังแล้วกวาดสายตาคาดโทษไปทั่วห้อง แต่ถ้าสังเกตดีๆ

วันนี้คุณหมอก็ไม่ได้มาคนเดียว แต่พวงใครอีกคนในชุดกราวด์สีขาวมาด้วย

เมื่อเห็นว่าเหตุการณ์กลับสู่สภาวะเรียบร้อยปกติฉลามน้อยจอมโหดก็หันกลับมาอธิบายเรื่องค้างๆคาๆต่อ

“โรงพยาบาลวองโกเล่ โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่อยู่ในเครือของวองโกเล่กรุ๊ป มีแขกระดับ VIP ที่ดาหน้าเข้ามาให้รักษา

ด้วยอาการทางโรคประสาท หรือเรียกง่ายๆสั้นๆว่า “บ้า” ลักษณะของตึกจะแบ่งออกเป็นสองโซนคือผู้ป่วยที่ต้องอยู่รักษาตัวที่นี้

หรือเรียกอีกอย่างว่าถูกครอบครัวตัดหางปล่อยวัด และผู้ป่วยที่ต้องการเพียงคำปรึกษาหรือผู้ที่มีอาการระยะแรกเริ่ม

ส่วนเรื่องอาณาเขตบริเวณไม่ต้องพูดถึงเพราะมันกินบริเวณไปหลายร้อยกว่าไร่เดินเข้ามาตอนแรกอาจตกใจว่านี้เป็น

รีสอร์ทมีบ้านพักของพวกแพทย์ที่ต้องอยู่เวรดึกด้านหลังของตึก มีสิ่งอำนวยความสะดวกมากมาย บาลๆๆๆ”


คุณหมอจอมขี้โวยวายกำลังสาธยายเหมือนเซลขายของให้กับอีกคนฟังแต่ดูเหมือว่ามันจะไม่ได้ตั้งใจฟังนิสิ

ดวงตาสีเขียวกวากมองไปทั่วด้วยอาการเซ็งจับจิต ก็เพราะว่าเขายังไม่อยากทำงาน

แต่พ่อตัวดีดันถีบส่งออกจากบ้านจนต้องระเห็ดระเหินตลอนๆหางานไปทั่ว

สุดท้ายก็มาจบที่โรงพยาบาลแห่งนี้ โกคุเทระคิดอย่างเครียดแค้นเพราะยังไม่ได้ใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ในวัยหนุ่ม

โดยหารู้ไม่ว่าฉลามน้อยตรงหน้ากำลังมองมาด้วยสายตาที่แผดเผา




+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++





“ถึงแม้เพ่นี้ จะขี้เมาถึงพี่กินเหล้าจนเมามาย ไม่เคยใจร้ายกับน้องสักหน่อย ไม่เคยคิดเที่ยวมีเมียน้อย

ไม่เคยทุบต่อยให้น้องช้ำ ไม่เคยได้ทำให้น้องอายยยย”

ร่างสูงที่ไม่รู้(คลาน)ออกมาจากห้องตอนไหนกำลังแหกปากร้องเพลงลั่นด้วยน้ำเสียงที่เจือความหงุดหงิดนิดหน่อย?

ในมือกำลังถือขวดน้ำโพลาลิตที่หาได้ตามทางเดินทั่วไปพร้อมกับเอามันเหน็บเอาไว้ในซอกแขน

ขายาวนั้นสั่นและเดินป้อแป้ไปตามทางเหมือนคนกำลังเมาหนัก ทั้งๆที่สุรารสเลิศไม่ได้หยดถึงท้องมาเป็นเวลาหลายปี!




..เมาดิบ..




..ชัวร์...






“เห็นน้ำตาเมีย อกพี่ละเหี่ยอยู่ทุกวัน ร้องไห้ทำไมกานนน เฮ้อออ เมียจ้าาาาาาา”

เสียงเพลงจากปากของคนที่กำลังแหกปากร้องอย่างเอาเป็นเอาตายทำให้ทางเดินที่แน่นขนัดโล่งอย่างไม่มีสาเหตุ

“ถึงแม้พี่นี้จะเมามา เห็นหน้าเมียพี่ยังดีใจ กอดคอกันไว้อย่าทุกข์ดีกว่า อ้วกกกกกกกกก หากเมียของเพ่เป็นนางฟ้า

หากบ้านแม่นว่าเป็นสวรรค์ ไม่ช้านานวันเพ่ค๊งเลิกดืมมมมมมม เอิ๊ก”

ดวงตาสีโกเมนเริ่มฉายแววหงุดหงิดมากขึ้นพร้อมกับกวาดไปทั่วเพื่อหาร่างของใครคนหนึ่ง

และดูเหมือนเจ้าตัวก็ยังไม่รู้ เพราะยังยื่นคุยจ่อเพื่อแนะนำคุณหมอคนใหม่ที่ได้มาทำงานประจำที่นี้




...ว่าแต่ว่ามันถ่อสังขารลงมาชั้นล่างได้ยังไง?...




ตุบ!




ขวดน้ำเปล่าลอยมากระแทกหัวก่อนที่มันจะล้นแล้วกลิ้งไปมาบนพื้นแล้วหยุดลงที่ปลายเท้าอย่างสงบ

ฉลามน้อยเห็นแบบนั้นถึงกับเบิกตากว้างก่อนจะพึมพำเบาๆ


“แซนซัส?”


ผมสีเงินถูกระชากไปอย่างรวดเร็วจนเกือบหงายหลัง

ทำให้มีโอกาสได้สบตากันเพียงครู่เดียว แต่ฉลามน้อยก็รู้สึกได้ แววตาอำมหิตคู่นั้นกำลังยิ้มเยาะเขาอยู่

ไม่ช้าหัวของเขาก็ถูกจับกระแทกลงกับโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆ ด้วยความเคยชิน?

นังพยาบาลทั้งหลายมันก็ไม่ห้ามแถมยังส่งเสียงกรี๊กกร๊าดโวยวายแต่ไร้ความช่วยเหลือใดๆทั้งสิ้น

รวมถึงไอ้ผู้ป่วยทั้งหลายที่ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน ตอนนี้มันกำลังตบมือเชียร์เสียงดังกันยกใหญ่




...นี่น่ะไม่ใช่มวยฟรีนะเว้ย!!!...




ใช่มันไม่ใช่มวยฟรีแน่ๆ เพราะถึงยังไงมวยมันก็หมายถึงการที่คนสองคนยอมรับสมัครใจมมาเตะต่อยทุบตีกัน




...แต่นี้มันไม่ใช่!..




..เพราะไม่เคยเต็มใจสักนิด!!!..




..น้อยนิดก็ไม่เคย!!!...





ทั้งที่อยากจะเตะ ต่อย ทุบตีเหมือนที่อีกฝ่ายทำบ้างแต่เขาก็ไม่สามารถทำได้

ก็แซนซัสน่ะเป็นถึงลูกเจ้าของโรงบาลเชียวนะถึงจะเป็นแค่ลูกบุญธรรมก็เหอะ!!!




..โว๊ยยยยยยยยยยยย ทำไมเขาต้องมาทนให้คนบ้ามันทุบตีด้วยนี้!!!..




เพื่องาน! เพื่อเงิน!



ฉลามน้อยท่องคำสองคำนี้สลับไปสลับมาคล้ายกับสวดมนต์อ้อนวอนต่อพระผู้เป็นเจ้า

ก่อนจะรับรู้ถึงความเจ็บแปลบตรงท้องน้อยเพราะการแทงเข่า





..คนอื่นก็มีตั้งเยอะตั้งแยะทำไมต้องเป็น(กรู)ทุกทีด้วย!!!..




สควอโล่ตะโกนอยู่ในใจดังๆ ก่อนที่จะก้มหน้าก้มตายอมรับชะตากรรมอย่างสงบเงียบ






“หมอค่ะ หมอคนไข้ห้อง 859 มีปัญหาคะ”

น่าน ความวัวยังไม่หายความควายก็เข้ามาแทรก ดวงตาสีฟ้าใสจ้องมองนางพยาบาลที่วิ่งกระหืดกระหอบมาอย่างอาฆาต




..นี่แม่คุณไม่เห็นรึไงนะว่าเขากำลังไม่ว่าง!!!...




ไม่ว่าเปล่าเธอปล่อยแฟ้มสีดำที่อยู่ในมือให้หล่นลงไปบนพื้น

ก่อนจะไปรวมตัวกับพวกนังชนีทั้งหลายที่กำลังส่งเสียงหวีดร้องเหมือนตัวเองเป็นผู้ถุกกระทำ!!!




..ทำไมมีแต่คนแล้งน้ำใจแบบนี้!!!..




แลเหลือบไปเห็นไอ้คุณหมอคนใหม่ที่กำลังทำหน้าตกอกตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแต่มันก็ยังยื่นดูอยู่นิ่งๆ

จ้องมองอย่างสงบจนเขาต้องแหกปากออกไป

“แก! แกนั้นแหละ! หยิบแฟ้มนั้นขึ้นมาแล้วไปดูคนป่วยให้ที”

บอกไปได้แค่นั้นเพราะดูเหมือนคนที่กำลังซ้อมร่างเขาอย่างเมามันส์มันจะเมามันส์ขึ้นกว่าเดิม

เกิดอาการมึนงงสักพัก ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มตามคำสั่งก่อนจะมองภาพตรงหน้าอีกครั้ง

โกคุเทระส่ายอย่างด้วยอาการปลงสังเวช ทั้งที่เขา

กำลังจะถามอยู่แท้ๆว่าให้ช่วยอะไรมั้ย? แต่ก็ช่างเถอะเขาบอกให้ไป ก็คงต้องไป

โกคุเทระยักไหล่หนึ่งที พร้อมกับผละตัวออกมาจากเหตุการณ์นั้น ปล่อยให้สควอโล่ก้มหน้าก้มตายอมรับชะตากรรมอยู่คนเดียว





+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++




Multiple Personality Disorder (คนหลายบุคลิก)


ดวงตาคู่สวยก้มอ่านชื่อโรคในแฟ้มแบบผ่านๆ ขณะที่กำลังเดินไปยังห้องของคนป่วยเจ้าปัญหา รู้สึกว่าจะอยู่ริมสุดและท้ายสุดของตึก

ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าไหร่ผู้คนก็บางตาลง เงียบลง ไม่ช้ามันก็เหลือแต่ความมืด มีเพียงหลอดไฟหลอดเล็กๆเท่านั้นที่ส่องสว่างไปตามทางเดิน



..นี่มันโรงพยาบาลหรือบ้านผีสิงกันแน่ฟร่ะ!!..



ร่างบางขบคิดอยู่คนเดียวก่อนจะไปหยุดอยู่หน้าห้อง



..859...



ไม่มีเสียงโวยวายจนแอบสงสัยว่า



..มีปัญหาอะไร ??...



แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก มือบางผลักประตูเข้าไป ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้อง

ขมวดคิ้วเมื่อเห็นร่างสูงที่กึ่งนอนกึ่งนั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับหัวเราะ หึหึหึ

จนนางพยาบาลทั้งหลายกลัวจนต้องไปยื่นออกันที่มุมอับของห้อง คิดไปเองรึเปล่า

ทั้งๆที่ห้องมันก็เปิดไฟซะสว่างจนได้โล่ แต่เขากลับรู้สึกว่ามันเป็นมืดๆติดๆดับๆยังไงชอบกล และเมื่ออีกฝ่ายหันหน้ามาสบตา

ฉับพลันโลกก็ดูเหมือนว่ามันกลับมาสว่างไสวอีกครั้งและเต็มไปด้วยกลิตเตอร์


“นางฟ้า”





Tbc.

วิ่งหลบแม่ยก XS ลงโอ่งหลังบ้าน
เอิ้ม....ได้ข่าวว่ายังติดเรื่อง อะไรนะตั๋วๆไปใหนสักที่นี่เเหละ
ตอนเเรกกะทำเนียนลงวันนี้แต่!!!
ไม่หวายยยยยยยย (สครีมบ้านแตกกก)
ไปสอบมา อิพั๊งค์เเทบบ้าเจ้าค่ะ!
ไม่มีอารมณ์โรเเมนติกเลยซักกะติ๊ดดดด
เลยดันได้เรื่องใหม่ (ว่าแต่ว่าเรื่องเก่ายาวเป็นกระพรวนนน)
ฮ่า....ไม่เป็นไรๆๆคนอ่านไม่เยอะ เขาไม่สนหรอก
ว่าแต่ว่าเรื่องนี้ เอิ้มนะ บอกได้คำเดียวว่าบ้า!!
ตามอัตภาพคนแต่งที่กำลังบ้า แต่กะว่าจะเเต่งเอาฮา(แล้วมันฮามั้ย??/ไม่!!!>>เสียงลึกลับจากความมืด)
อ่านะ
ออ ส่วนนี้เพลงเปิดตัวป๋าเจ้าค่ะหากใครที่ไม่เคยฟัง (ยังมีหน้ามานำเสนอ)

http://www.imeem.com/people/6vaaQFN/music/PKlvKlPG//
ไปฟังกันเผื่อร้องได้ - -
เอาเป็นว่าเช่นเดิมเจ้าค่ะเราจะดูการตอบรับหากไม่มีเก็บเข้ากรุเจ้าคะ
สุดท้ายนี้ก็ขอโค้งงามๆหนึ่งทีให้แก่ผู้ที่หลงเข้ามาอ่านและคอมเม้นของทุกๆท่าน
ขอบคุณเจ้าคะ
^________________________________^

ปล.มีปัญหาข้องใจอยากทุบตีหรือเตะต่อย เชิญเคลียร์ได้กับพี่ๆข้างบ้านที่กำลังนั่งก๊งเหล้าเจ้าคะ - -
(ไม่เกี่ยววว กันว๊อยยยยยยยยย!!!) zero_kkp@hotmail.com นะเจ้าคะ
และข้อย้ำอีกทีว่า เราเตือนคุณเเล้ว

ฮาตรงนี้มากค่ะ 55555+
มุคุหรือดีโน่ร้องจะไม่ขำมาก แต่นี้มันป๋านี่!!!!!
ท่านเคียวยะเป็นคนที่บ้าน้อยที่ในทั้งหมดแล้วมั้ง?

55555555555555555555555
555555555555555555555555
55555555555555555555555
555555555555555555555555

ขำลงตับ. .

ป๋าแซนน ป๋าเบียยย พี่โน่ มจจี้ โอ้สสสสสสส

ท่านฮิควีน มุคุแอ๊บแบ๊ว หลามโวย โกคุงง ๆ อิอ๊างง

นี่มันฟิครวมคู่โปรดทั้งนั้นเลยค่า~

เพลงเปิดตัวป๋าฮามากกก แน่ใจหรอคะว่าเมาแล้วไม่ใจร้ายกะน้องหลามจริง ๆ ?

ป๋าเบียกินสัปป้าแล้วเป็นบ้า 5 5 5 เดี๋ยวจะบ้าอีกระลอกก็เพราะความน่ารักแอ๊บแบ๊วอิอั๊งของมุคุจังเนี่ยล่ะคะ อร่อยกว่ามาชเมลโลอีก*อยากเป็นคุฟุฟุ*

อ่านแล้วขำแทบเป็นบ้าตาม ก๊ากๆ กั่ก ๆ ฮ่า ๆ (คงได้ที่แล้วล่ะ. . )

สงสารคุณพยาบาลทั้งหลาย ไม่ได้คิดว่าตัวเองโชคดีเลยหรอคะได้อยู่โรงเรียนนี้ . . .ถ้าไม่อยากทำงานที่นี่มาแตะมือเปลี่ยนตัวกับเค้าได้น้า จะรอยี่สิบสี่ชั่วโมงเรยย

นั่งขำไม่หยุด 55555555 กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

เบียกดูปกติสุดแล้วแฮะ
แต่โน่...โน่.. เหมือนเป็นโรคจิต+ติดยายังไงไม่รู้แฮะ(ก็บ้านี่นา)

ป๋ารั่วสุดยอด!!!

=[]=" อ่านแล้วนึกถึงละครเวทีที่โรงเรียนแฮะ

เรื่อง'บ้า'เหมือนกันเลย....= =b

แต่ฟิคนี้มันเป็นอะไรที่รั่ว บ้า ฮาแตกจริงๆ กร๊ากกกกกกกก

ชอบพี่โน่อ่ะ เหมือนพวกวิตกจริตดี เข้าโรง'บาลนี้ได้เพราะติดยาชัวร์ = =

ป๋ารั่วโฮกกกกกกกกกกก TT TT

ไม่ไหวแล้ว ป๋า... ป๋ามันบ้า!!
(ก็ใช่น่ะเซ่!)
โอย ขำมากเลยค่ะ ไอ้เรื่องกินสัปปะรดกระป๋องแล้วโดนสารพิษเนี่ย
หมดกัน อิมเมจของเหล่าตัวละคร 555
แต่ละคนก็บ้าไปคนละแบบ
(แต่ที่ถูกใจเราที่สุดก็ต้องคนไข้ห้อง859เลยค่ะ
อร๊างงงง Multiple Personality Disorder
โผล่มาแค่นิดเดียวก็ได้ใจเราไปเต็มๆ >///<
แต่แอบสงสารคุณหมอนิดหน่อยแฮะ...
(สครีมอีกครั้ง แอร๊ เสื้อกราวด์!!))

ฟิกของท่านไม่ว่าเรื่องไหนก็พลอตน่าสนใจทั้งนั้นเลย>_<
จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ

นั้งฮาอะ - -* ฮะๆๆ แหม๋ ><~ ป๋าแค่ช็อคเอง เดี๋ยวก็หาย....จะหายไหมวะ

5555555555555555+++++

ทุกคนกลายเปนบ้าไปหมดเลยอ่ะ5555+++

ยังมีดีแค่หลามกับโกคุเองอ่ะ

แล้วคู่อื่นมันจะไปกันยังไงล่ะเนี่ย=.=::

นั่งหัวเราะคนเดียวอยู่8059ตลบ กร้ากกกกกก


สับป้า! จะมีใครบ้าแล้วน่ารักเท่าสับป้าอีกไหม คำตอบคือไม่ กร๊าซซซ น่ารัก>///< /สครีม


เพลงเปิดของป๋าฮาอย่างแรงเลยเจ้าค่ะ และนั่งฮาอีกรอบกับอาการของยามะ กร้ากกกกกๆๆๆๆ




ท่านฮิบ้าน้อยที่สุดจริงๆนั่นแหละ แต่มองไม่เห็นจุดเริ่มต้นของd18เลย=A= (10069ยังพอไหว ก็นะ ต่างก็เป็นสาเหตุการบ้าของกันและกัน)



รอตอนต่อไปสุดหูรูดค่า~


ป.ล. ticketก็ยังรออยู่นะฮะ=A= อะฮุๆ ไม่ค่อยจะทวงเลยนะเอ็ง!!

อุ๊ยต๊ายยยยยยยย

ป๋าแซนรั่ววว =[]=^^^

ไม่เต็มซักคน.....- -*

ส่วนถังเบีย...สุดแสนจะบ้า >[]<

โฮฮฮฮฮ~

มึแต่เกะผมเงินเท่านั้นสินะ ที่ยังเต็มบาทกันอยู่....

แต่ก็สสนุกมากค่ะ ฮามากกก~ก

มาต่อโดยไว ปูเสื่อรออยู่^____^

O[]O!!!!

XS

พี่พิ้งค์ช่างแกล้งป๋าแซนได้ โฮๆๆๆกระชิกๆ (TT^TT) เจ็บ...
(เพลงเปิดตัวป๋าสุดยอดอ่ะ กร๊าซซซ) กินน้ำเปล่าก็เมาได้
สคอลโล่ต้องมีสามีจิตไม่ปรกติ อุคริๆๆ ทนไปน่ะหลาม SM เข้าไว้
เอาน่าแต่ป๋าแค่ซ๊อกเนอะ ฮิๆๆ เดี๋ยวก๊หาย หลามฟากดูแลด้วยน่ะ T^T

10069

เจอคู่กรณีเก่าซะงั้น ป๋าเบียกินสัปป้ามากเกิน หักโหม เลยต้องเข้าโรงพยาบาล แล้ว จะมาเจอะกะมุคุอีกน่ะงิ
(ตอนแรกนึกว่ามุคุคุยกะโครมน่ะนั่น) แต่ว่าจินตนาการมุคุคุยกะหมีแล้ว มันก็ยังน่ารักน่ะงิ (-///-)

D18

แล้วอิคู่นี้มันเป็นยังไงมาเข้าโรงบาลได้ล่ะงิ
สงสาร เฮียดีโน่ ท่านฮิก็เป็นบ้าไล่งับหูชาวบ้าซะงั้น อาเมน.....

8059

ดูท่าหนุ่มหัวเงินจะมีภูมิต้านทานความบ้าเนอะ โกคุกะสคอโล่ยังไม่บ้า (แต่อีกหน่อย....อาจจะก็ได้)
ยามะ..เอ็งเป็น Multiple Personality Disorder (คนหลายบุคลิก) ดารก์กะเนียนมันผสมกันหมดเลยไช่ไหมเนี่ย
น่ากลัวกว่าประติสิบเท่า โฮก!! โกคุถูกมองว่าเป็นนางฟ้าด้วย อุคริๆๆๆ ทำใจหน่อยน่ะ ที่นี่มีแต่คนบ้า

(อีกหน่อย คนอ่านมันจะบ้าตามแหละ)

พี่ค่ะห้ามดองน่ะ สนุกดี อ่านแล้วมันกระแทกจิตใจดีอ่ะ อุคริๆๆๆ ไม่อัฟขอไห้ไม่เจอหนุ่มหล่อไปชั่วชีวิต
\(=O=)/ เพี้ยงๆๆๆๆๆ

กำลังสงสัยว่ามันจะรักกันยังไง

ดูแต่ละคนก็ไม่คิดจะปกติกันเลย

อ่านแล้วขำปนอนาถ ทั้งป๋าแสน ถังเบีย มุคุ คุณฮิ และไอ้โน่

รอตอนต่อไปนะคับ อิๆๆ

เอ่ออ ... ตอนแรก ที่บอกว่า ป๋าไม่โหด เท่ เถื่อน .. ฯลฯ
ก็ไม่คิดว่า ป๋า ที่รัก (ของสคลอจัง..)จะเป็น ถึงขนาดเน๊ !!!!
โดยเฉพาะไอ้เมาน้ำเปล่านี้ เกินรับไหว หุหุหุ ~
ว่าแต่.. ทำไม ป๋าต้อง ซ้อม สคลอจัง คนเดียว
รึหน้า สคลอ เหมือนเมียเก่า (ตามเพลงที่ร้อง)


แต่แหมมๆ น่าสงสาร ชีวิตรันทดของ คู่รัก ...
ท่านเบีย และ สัปปา ที่ต้องลงทุนไปนั่งคุยกับตุ๊กตา เสียจริง

ส่วน D18 ยังไมาเห็นวี่แวว ว่า ..มันจะมารักกันได้เยี่ยงไร
แต่ เชียร์สุดใจขาดดิ้นเค๊อะ !!!!

แต่ถ้า ... 8059 นี่ก็น่า หมั่นไส้ จัง(ว่ะ)
อะไร๊.. เปิดมาแค่นี้ ก็ ปิ้งๆๆ ** ซะแล้วว

อะไรไม่รู้... แต่หนูฮาจนปวดท้องแล้วววว
ป๋าแสนหลุดโลกไปเลยยย เมาน้ำเปล่า หลามน่าสงสาร
มาชเมโล่ น้องคุฟุฟุฟุ =[]=!!!! นี่ก็... คู่นี้เหตุผลประหลาดเป็นห่วงลูกโซ่
พี่โน่วิตกจริต เพราะโดนเคียวยะงับหูมารึ.....อาการอนาถจริงๆ
แต่ยามะนี่สิอาการดาร์กเนียนกับเนียนดาร์ก ท่าทางเป็นตั้งแต่กำเนิด
นางฟ้า โกคุ....สู้เขาลูก ระวังเนียนดาร์กจับกดนะตัว...