•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

B59 ผมแต่งไม่เก่งเท่าไหร่ และนี่ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักๆใดๆทั้งสิ้น

*โปรดปั่นจักรยานในขณะชม (เกี่ยวไหม?)*

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ชื่อของผมคือ โกคุเดระ ฮายาโตะ เป็นผู้พิทักษ์แห่งวายุของวองโกเล่ แฟมิลี่

หลังจากจบศึกชิงแหวน ทุกคนในแฟมิลี่กลับมาดีกันเหมือนเดิม มันก็ดีอยู่หรอก.......
แต่ว่า....

ผมต้องมานั่งทำงานกับเจ้านี่เท่านั้นที่มันไม่ดีเท่าไหร่

โกคุเดระหันขวับไปทางชายหนุ่มคนหนึ่ง เรือนผมสีทองสั้นซอยเล็กน้อย สวมมงกุฎไว้บนหัว ยิ้มกว้างอยู่ตลอดเวลาแม้จะนอน เขานั่นเอง เบลเฟกอล ผู้พิทักษ์แห่งวายุของวาเรีย

“มองเจ้าชายมีอะไรงั้นหรอ” เบลเฟกอลหันมาถามเนื่องจากถูกผมจ้องหน้า

“ไม่มีอะไรเฟ้ย หันไปทำเอกสารตรงนู้นได้แล้วไป๊” ผมรีบไล่มันไปทางอื่นทันที เนื่องจากไม่ชอบหมอนี่เป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว แถมยังต้องมานั่งทำงานกับหมอนี่อีก ตลกร้ายชัดๆ.................

“ชิชิชิชิ โกคุจังขี้อายจังเลย เจ้าชายชอบจังเลย”

“อย่ามาเรียกแบบสนิทสนมนะเฟ้ย” ผมถึงกับขนลุกเกรียวทันทีที่หมอนี่เรียกชื่อผมแบบสนิทสนม อะไรกันนะ.............อย่างกับว่า ฟ้าแกล้งเราอย่างนั้นแหละ

ห้องของวองโกเล่รุ่นที่ 10

“ก๊อก ก๊อก รุ่นที่ 10 คร้าบ ผมเอาเอกสารมาส่ง” ผมส่งเสียงเป็นสัญญาณเล็กน้อยเมื่อเปิดห้องเข้าไป

“อ๊ะ ขอบคุณมากนะ โกคุเดระคุง” สึนะเงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารตรงหน้า ยิ้มอ่อนโยนให้โกคุเดระ

“ไม่เป็นไรคร้าบ” โกคุเดระยิ้มตอบ

ผมรีบเดินออกจากห้องทันที

“คนอะไรไม่รู้ยิ้มน่ารักเป็นบ้า” ผมแอบบ่นกับตัวเองเบาๆ หน้าผมถึงกับแดงเล็กๆ

เม้นให้ด้วย ไม่งั้นมีดองแน่นอน

เม้น...


เม้น...


เม้น...


เม้น!!!...


สุดหูรูด!!! แต่งต่อด้วยนะคะ!!!หนูชอบบบบบ!!!~

มาเม้นด้วยอีกคนนน

สู้ๆคร้าบบบ คู่นี้ซึลอยากอ่านมาแสนนาน T^T


ตามติดต่อไป ทำไมตอนแรกสั้นจังคร้าบบบบ

มาแต่งต่อเรว ๆเถอะท่านยุ > <

เมื่อกี๊เหมือนบอกจะแต่งเบลฟรานไม่ใช่เร้อออออออออออ


ยังไงก้อท่าทางจะสนุก

รออยู่นะคะ
> <

สั้นจางเลยยยยย เลยไม่รู้จะเม้นอะไร

เอาเป็นว่ามาต่อเยอะๆก่อนนะ อิๆๆ

“อ้าว ว่าไงโกคุเดระ” เสียงคนๆหนึ่งแว่วมา ผมสั้นสีดำสนิท ท่าทางร่าเริงตลอดเวลา ไม่ใช่ใครอื่น ไอ้บ้าเบสบอลนี่เอง

“เออ หวัดดี” ผมทักตอบมันไปอย่างนั้นเนื่องจากรำคาญ

“หลังจากจบศึกชิงแหวนนี่ดีจังเลยเนาะ? ทุกคนกลับมาดีกันหมดแล้ว” เจ้าตัวยิ้มร่าเริงตามนิสัย

“ดีกะผีของแกน่ะสิ แกไม่ได้มาทำงานกะชั้น แกจะไปรู้อะไร” ผมสวนมันทันที อะไรกัน มันดีตรงไหนเนี่ย ต้องมานั่งทำงานกะไอ้เจ้าชายโรคจิตนั่นอะนะ........
ผมรีบเดินปลีกตัวออกมาทันที เพราะรู้ได้ทันทีว่า ถ้ายืนคุยกับมัน มีหวังโดนรั้งไว้จนไม่เป็นอันทำงาน

ห้องทำงาน

ผมนั่งจัดการเอกสารที่ส่งมาเรื่อย ๆ โอ๊ย......... ทำไมมันถึงได้เยอะอย่างนี้นะ ผมตะโกนในใจ แต่เหมือนไอ้เจ้าชายโรคจิตจะได้ยิน

“โกคุจัง เอกสารยังไม่หมดเลยน้า~” มันพูดลากเสียงยาวซะจนผมขนลุก

“รู้แล้วน่า ไม่ต้องมาย้ำหรอกไอ้เจ้าชายโรคจิต”

“เจ้าชายไม่ได้โรคจิตซะหน่อย”

“หุบปากไปเลยไป๊แก!!!!” ผมตะคอกใส่หน้ามันทันที เพราะผมดูๆแล้ว ถ้าผมมัวแต่เถียงกับมัน งานจะไม่เสร็จซะเปล่าๆ

“โกคุจังใจร้ายจังเลย”

จบประโยค มันก็เดินไปทางประตูห้อง แล้วล็อคกลอน

“แกจะทำอะไร” ผมถามมันเนื่องจากเริ่มน่าสงสัย.........

“เจ้าชายจะดัดนิสัยของโกคุจังไงล่า~” มันลากเสียงอีกแล้ว

“จะเอาเรอะ!!” ผมควักไดนาไมท์ออกมา แต่ว่า ไม่มี!!!!

“เจ้าชายแอบเอาไปซ่อนแล้วล่ะ ฮี่ฮี่ฮี่” มันหัวเราะ ขอย้ำนะครับว่ามันหัวเราะ

“หนอยแน่แก!!!!” ผมพุ่งเข้าชกหน้ามันทันที แต่พลาด ทำเอาผมเซถลาไปชนกับกำแพง

“ชิชิชิชิ โกคุจังเนี่ย ขี้อายจริงๆ อย่างนี้เจ้าชายล่ะช้อบชอบ” มันกดแขนผมทั้งสองข้างไว้กับกำแพง อะไรกันทำไมมันแรงเยอะอย่างนี้เนี่ย

“ปล่อยนะแก อุ๊บ!!!”

เบลเอาปากประกบโกคุเดระทันที ลิ้นร้อนผ่าวของเขาไล้วนราวหาอะไรบางอย่าง

“อืมมมมมม” เห้ย!! เห้ย!! ผมเผลอเคลิ้มไปกับมันแบบไม่รู้ตัว อะไรกันเนี่ย
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ติดตามตอนต่อไปจร้า ^^ /หลบมีดท่านเบล

หึหึหึหึ ลงไว้แค่นี้ให้คนอ่านจิ้นเล่นๆ /me โดนกระทืบ

ไปล่ะนะครับ อัพให้หน่อยนึงเพราะต้องไปทำงาน

เดี๋ยวเย็นๆจะมาอัพให้อีก ตอนนี้ใช้จิ้นเอาละกัน เพราะฉากต่อไปถูกใจแม่ยก B59 แน่นอน

/me เผ่น

ตอบเม้น

ท่านSeulKi
แหะๆ ขอโทดคร้าบที่สั้นไปหน่อย แต่เชื่อมะ ตอนแรกผมใช้เวลาแต่งแค่ 10 นาทีเองน้า =____,=

แป๋มจัง
เหอๆ กะจะแต่งเบลฟรานก็จริง แต่นึกสภาพฟรานเคะไม่ออกอะ

ท่านkuwa[R]i...
สั้นๆนี่แหละดี เพราะผมชอบแกล้งคนอ่าน /me โดนกระทืบ /หลบมีดท่านเบล

เอาเป็นว่าเย็นนี้ผมจะมาต่อก็ละกัน แม่ยก B59 ตอนต่อไปถูกใจแน่นอน

คู่นี้เป็นอีกคู่ที่หายาก --

เริ่มเรื่องมา....บ่งบอกให้รู้ว่า เบล....ขี้อ้อน (เผ่น!!!!)

อะไรก๊านนนนนนนนนนนนนนนนน
> <

ทำไมเจ้าชายน่ารักอย่างนี้ล่ะ
><

โฮก กกกก

ลงนิดเดียวเอง ลงเยอะ ๆสิคะ//เผ่น น นน น

เบลจัดการกับเสื้อผ้าของโกคุเดระอย่างรวดเร็วและช่ำชอง

เอาลิ้นของเขาไล้ลงมาเรื่อย ๆ และเล้าเล่นกับยอดอกของโกคุเดระอย่างสนุกสนาน

“อะ.......อา” ผมเผลอครางไม่รู้ตัว

เบลไล้ลงมาเรื่อยๆ จนมาถึงแก่นกายของโกคุเดระ

“ยะ....อย่านะ.....” ผมพยายามบอก แต่อารมณ์มันพาไป

เบลใช้ปากครอบแก่นกายของผมทันที ใช้ลิ้นเลียเล้าเล่นกับมันอย่างชำนาญ

“อะ......อะ......อา” ผมแอ่นรับทันทีโดยที่ผมไม่รู้ตัว

แต่ผมก็พยายามรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย แล้วถีบมันออกทันที

พลั่ก!!!!!!

ได้ผล มันกระเด็นกลิ้งโค่โล่ไปชนกับกำแพงอีกด้านของห้อง

“โกคุจังใจร้าย” นำเสียงของเบลเศร้านิดๆ ใต้เรือนผมที่บังดวงตาของเขาราวกับมีน้ำใสๆไหลลงมา

มันร้องไห้เป็นด้วยเหรอเนี่ย!!! ผมไม่อยากจะเชื่อ

“แกห้ามทำอย่างนี้อีกนะ!!” ผมชี้หน้าใส่มัน แล้วรีบจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเองทันที

“ไว้จะมาต่อคราวหลังก็แล้วกัน” แล้วเบลก็เดินออจากห้องไป

“ไม่มีคราวหลังเฟ้ย!!!” ผมตะโกนไล่หลังไปทันที หวังว่าเรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นอีก

ผมเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา บ่งบอกถึงเวลา 17.37 น.

อะไรกัน เย็นป่านนี้แล้วเหรอเนี่ย ตายล่ะ!!! เอกสารยังไม่เสร็จอีกตั้งเยอะ

ผมนั่งทำเอกสารจนเสร็จ แต่เวลาก็ปาเข้าไป 5 ทุ่มกว่า ผมใช้เวลาเก็บกวาดห้องเล็กน้อยก่อนจะเดินไปห้องตัวเองอย่างอ่อนเพลีย

ผมทิ้งตัวลงนอนกับเตียงผ้านวมอย่างดีและหลับไปในที่สุด..........

ตกดึก

ผมรู้สึกทรมานอย่างมาก แถมร้อนอีกต่างหาก... ไอ้ความรู้สึกบ้าๆนี่ทำให้ผมต้องปรือตาขึ้นมาดูอย่างเสียไม่ได้

“ตื่นแล้วหรอโกคุจาง~”

เบลอยู่ในสภาพนอนทาบกับตัวโกคุเดระ แถมยังเปลือยอีกต่างหาก

“เห้ยแก!!! อุ๊บ!!” ผมโดนมันจูบปิดปากผม แล้วพอมองดูดีๆ แล้ว เสื้อผ้าของผมหายไปไหนหมดเนี่ย แถมมือยังโดนมัดอีก

“ก็โกคุจังดื้อนี่นา~” ดูมันพูดเข้าสิ สบายอารมณ์เชียวนะแก

“เริ่มการดัดนิสัยได้”

เบลเลื่อนตัวต่ำลงมาจนกระทั่งถึงแก่นกายของโกคุเดระ เขาใช้ปากครอบมันและดูดเลียอย่างชำนาญ

“อะ.....อา” ผมแอ่นตัวรับทันทีโดยไม่รู้ตัว อยากจะดิ้นแต่ก็ไม่มีแรง

เบลดูดเลียจนกระทั่งโกคุเดระปลดปล่อยออกมา ใจจริงก็อยากจะดูดกลืนลงไป แต่ต้องเก็บไว้ใช้

เบลเอาน้ำสีขาวขุ่นมาทาที่ยอดแก่นกายของตนแล้วจัดการแทรกเข้าไปในช่องแคบของโกคุเดระทันทีทำเอาโกคุเดระสะดุ้ง เบลเลยแช่ไว้อย่างนั้น

เมื่อเห็นคนตรงหน้าเริ่มหายเจ็บเบลก็เริ่มเร่งจังหวะเอวของตวเองเร็วขึ้นเรื่อยๆจนโกคุเดระครางระงม

“เสียงเพราะจังเลย เจ้าชายล่ะช้อบชอบ”

ผมเผลอโยกตัวตามจังหวะของมัน อะไรกันทำไมอยู่ดีๆผมก็เป็นอย่างนี้ล่ะเนี่ย

เมื่อเห็นโกคุเดระคราง เบลเลยเร่งจังหวะของตนเองเข้าไปอีก จนกระทั่งเบลปลดปล่อยออกมาในตัวของโกคุเดระ

“เอาล่ะ~ ดัดนิสัยเสร็จแล้ว เจ้าชายไปล่ะนะ” แล้วมันก็แก้เชือกที่มัดผมออก

ส่วนผมน่ะเหรอ.... นอนหมดแรงและหลับไปจนกระทั่งสายของอีกวัน................
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบแล้วจ้า เป็นไงบ้างเอ่ย บริการพิเศษฮะตอนนี้สำหรับแม่ยก B59 +-+

ตอนต่อไปจะมาลงเร็วๆนี้นะฮะ ไปล่ะ

โอ้ ~~~~~~~
>/////////<
เจ้าชายสุด ๆไปเลย

เนี่ยหรอคนเริ่มแต่ง
=0=


กรี๊ด ดดด ด
จิ้นๆ ๆๆๆๆ

โฮ ๆๆๆ

สู้ๆต่อไปค่า

จ....เจ้าชายที่ร๊ากกกกกกกกกก

แรงงง !!
ดัดนิสัยอะไรอ่ะ ><///

คนอ่านเขิลล ~~

แบบนี้....เรียกว่าลักหลับสินะ (ฮา)

อ่านไปหน้าแดงไปซะงั้น

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

ท่านยุเก่งเหลือหลาย แต่ไม่ใช่BFแฮะ

ช่างมันเถอะเนอะ55555ขอให้เรทก็พอแล้น

เอาไปเลย500บาท*ยื่นแบงก์กาโม่ให้

มาต่อเร็วๆนะคะ*เผ่นทันที