•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

(Aufic) Title : -Song story of love-

Author: Nay

Pairing : All27(มั้ง) แซมๆคู่อื่นมาเล็กหน่อย

Rate : แต่งเรทไม่เป็นหรอกคะ(จริงหรอ?) เอาขำๆพอ^^
notes: -บอกตามตรงว่าแต่งแต่Xเป็น นี่คงจะเป็นYเรื่องแรกที่ข้าน้อยแต่ง แต่ถึงอย่างนั้นก็จะพยายามคะ
เพลงประกอบฟิคนี้อยู่หน้า3ล่างๆ ขออภัยในความไม่สะดวก
อาจมีบางเพลงที่ท่านผู้อ่านไม่รู้จัก หรือเกิดไม่ทัน ตรงนี้ก็ขออภัย
It a รั่ว รั่ว และรั่ว!!

Ps. เนื่องจากมันAll27 สมการเรื่องนี้มันจะเปลี่ยนไปเรื่อยๆนะจ่ะ

------------------------------------------------------------------------
-Song 1-

ณ บนดาดฟ้าโรงเรียนนามิโมริ
ทุกๆวันมักจะมีเสียงเพลงดังก้อง มาตามกระแสลมทุกพักกลางวัน และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่เสียงทุ้มนุ่มจะร้องประสานกับเสียงหวานก้อง


“มาเถิดหนา แม่มา” เจ้าของเสียงทุ้มนุ่ม เริ่มร้องอีกครั้งซึ่งเป็นครั้งที่เท่าไหรก็ไม่ทราบได้ ฟังเสียงแล้วรู้ทันทีเลยว่าไอ้คนร้องมันคงเบื่อโลกน่าดู “มาเล่นพาดผ้ากันเอย”
“คุณฮิบาริ” เด็กหนุ่มร่างเล็กที่นั่งอยู่ใกล้ๆเรียก น้ำเสียงดูไม่ค่อยพอใจกับผลงานที่คนร้อง ร้องนัก
“เพ่ ตั้งวงไว้ท่า” เจ้าของนามยังคงร้องต่อไป และดูเหมือนจะแย่ลงเรื่อยๆ “อย่านิ่งรอช้าเลยเอย”
“คุณฮิบาริครับ” เด็กหนุ่มเริ่มหงุดหงิดขึ้นเรื่อยๆ



คราวนี้เจ้าของผมสีนิลเหล่มองคนข้างตัวแต่ปากก็ยังร้องต่อไป



“เพ่ตั้งวงไว้…” ก่อนที่จะร้องจบประโยค ร่างสูงก็โดนคนตัวเล็กกว่าใช้มือตะคลุบปากอย่างถือสิทธิ์


“คุณ-ร้อง-ผิด-อีก-แล้ว-นะ-ครับ”เด็กหนุ่มผมฟูสีน้ำตาลอ่อนเบ้ปาก ขมวดคิ้วแทบจะเป็นปม



ร่างสูงใช้มือใหญ่จับมือเล็กที่ปิดปากของตนแล้วบีบแรงๆจนเจ้าของมือร้องเสียงหลงแล้วรีบชักมือกลับไปทันที



“นายไม่ควรใช้วิธีนี้ปิดปากชั้น ซาวาดะ สึนะโยชิ ” ฮิบาริ เคียวยะ บอกด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงอาการใดๆเช่นเคย “นายบอกให้ชั้นร้อง ชั้นก็ร้องแล้ว ยังมีปัญหาอะไรอีก”



“ก็คุณร้องไม่ได้เรื่องเลยนินา” สึนะว่า “ผมขอให้คุณช่วยเป็นคู่ซ้อมของผม สำหรับการสอบร้องเพลงเหย่อย ในอาทิตย์ที่จะถึงนี้ ไม่ใช่ให้คุณมาทำให้ผมแย่ลง”



“มันเรื่องของชั้น นายไม่มีสิทธิ์เถียง เจ้าสัตว์กินพืช” สีหน้าของฮิบาริจากเดิมที่บึ้งตึงอยู่แล้ว เจอเรื่องงี่เง่าเช่นนี้ก็ยิ่งมีสีหน้าบึ้งตึงลงกว่าเดิม การเก็บอารมณ์ไม่ให้มันระเบิดออกมามันช่างยากสำหรับเค้าเสียจริง “ถ้านายไม่พอใจนัก ก็ไปให้สัตว์กินพืชงี่เง่าสองตัวนั่น เป็นคู่ซ้อมซะ”



ฮิบาริ เคียวยะ ตัดสินใจล้มตัวลงนอนซะอย่างนั้น!!





‘คุณจะปัดความรับผิดชอบ!?’ สึนะเม้มริมฝีปากแน่น




“คุณไม่รักษาสัญญากับผมเลยนะครับ” ร่างบางเริ่มน้อยใจ “ทั้งๆที่เมื่อวานผมก็ตามใจคุญไปหลายๆอย่างแล้วแท้ๆ”



“………”



“ผมรู้ว่าคุณร้องได้”สึนะยังคงพูดต่อไป “คุณอยากให้ผมสอบตกใช่ไหมครับ”



“มันไม่ใช่รสนิยมชั้น” ฮิบาริบอกเสียงเย็น ก่อนจะยิ้มบางแบบที่เรียกว่าไม่น่าไว้วางใจจนทำให้ร่างบางเผลอถอยหลังไปก้าว สองก้าว


ชายหนุ่มเจ้าของผมสีนิลลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาหาร่างบางช้าๆ



“มาเถิดหนาแม่มา” เสียงทุ้ม ออกมาจากปากของคนสูงกว่าพลางเริ่มปลดกระดุมเม็ดแรกของตัวเอง(เพื่อ!) ร่างเล็กหน้าซีด ตัวเค้าเองรู้สึกถึงลางร้ายที่จะเกิดในไม่ช้านี้

“มาเล่นพาดผ้ากันเอย” กระดุมเม็ดที่สองและสามถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างตัวเค้าและคุณฮิบาริก็ใกล้กันเรื่อยๆ(คงเป็นเพราะความยาวของขาละมั้ง)

“พี่ตั้งวงไว้ท่า”เมื่อปลดกระดุมจนถึงเม็ดสุดท้าย ฮิบาริก็ถอดเสื้อเขวี้ยงไว้ข้างๆเป็นจังหวะเดียวกับที่ปลาทูน่าหลังชนกำแพง



คุณพี่ท่านจะมีอารมณ์อะไรตอนเน้!=[]=V



“คะ..คุณ”



/เปรี้ยง/ พูดยังไม่ได้ศัพท์ ทอนฟาก็ฟาดลงมาเฉียดใบหูน้อยๆทะลุกำแพงอย่างหวาดเสียว



“อย่านิ่งรอช้าเลยเอย”ปากยังคงยิ้มเหยียดสายตามองคนตรงหน้าอย่างนึกสนุก



ซาวาดะ สึนะโยชิ แทบกรี้ดกับรอยยิ้มกระชากใจ(ซะงั้น)



พี่ท่านทำอะไรก็หล่อ





ทำอะไรก็เท่




ทำอะไรก็…น่ากลัว...




ถึงผมจะเป็นตัวผู้เหมือนกันยังหลงเสน่ห์ท่านเลย





ใบหน้าของร่างสูงเลื่อนเข้ามาใกล้ “พี่ตั้งวงไว้คอย”

แล้วกระซิบที่ข้างหู เบาๆ “อย่าให้วงกร่อยเลยเอย” เล่นเอาคนฟังหน้าแดงแบบกู่ไม่กลับ



“ให้พี่ยื่นแขนขวา” เมื่อเสียงหวานขับร้องออกมา ริมฝีปากที่น่าหลงใหลของฮิบาริก็ประกบทับริมฝีปากเจ้าของเสียงแทบจะในทันที




มันเป็นการจูบที่เนิ่นนาน ดูดดื่ม และแนบแน่น มือใหญ่เริ่มอยู่ไม่สุข ล้วงเข้าไปในกางเกงของร่างบาง แตะเข้าที่แก่นกายเบาๆก็สามารถทำให้ร่างบางครางออกมาได้แล้ว



ร่างสูงถอนริมฝีปากออก แล้วหันมาไซร้ซอกคอขาวแทนเหมือนนจะบอกเป็นนัยๆว่าให้ร้องเพลงท่อนต่อไป




“เข้ามา..พาดที่อะ..องค์น้องเอย” ใบหน้าหวานตอนนี้แดงจนไม่รู้จะแดงยังไงแล้ว ริมฝีปากบางเม้มแน่นอย่างเขินอาย อยากจะด่าก็ด่าไม่ออกได้แต่ด่าในใจ ประมาณว่า ‘จะร้องเพลงโว้ยยย ไม่ใช่มาครางให้คุณฟัง!!’



‘เสียงมันหวานเกินห้ามใจจริงๆนั่นละ’ ฮิบาริยิ้มอย่างพอใจ(เล็กน้อย)ก่อนจะร้องท่อนต่อไปให้ฟังว่า
“พาดเอยพาดลง” ร้องไม่ว่าเปล่าท่านก็ใช้มือขยับขึ้นๆลงที่แก่นกายของร่างเล็ก ในขณะที่ปลายลิ้นนั้นเล่นอยู่บนยอดอกเป็นระยะๆ
“คุณ….อ่ะ …อ้า…ฮิ..บาริ”
“พาดที่องค์น้องเอย” ..

.................................................


...........................................


......





แทนที่จะต่อให้เสร็จ ฮิบาริก็หยุดเอาดื้อๆ =[]=






งง…






งงครับ






คนอารมณ์กำลังขึ้นได้ที่อ้าปากค้างพะงาบๆ นิ่งอยู่5วิ ก็พึ่งรู้สึกตัวว่าตัวเองโดนแกล้ง!!



“อย่ามองชั้นอย่างนั้นเด็ดขาดเจ้าสัตว์กินพืช”ฮิบาริก้มลงหยิบเสื้อมาสวม

“ก็…ก็..”สึนะไม่รู้จะพูดไงดีระหว่างด่ากลับไป หรือขอร้องคนตรงหน้าให้ช่วยต่อให้เสร็จ

“ชั้นจำเนื้อร้องต่อจากนี้ไม่ได้แล้ว”ฮิบาริหันมองมองหน้า(หาเรื่องรึไงฟร้า) “ไว้จำได้เมื่อไหรค่อยมาต่อ”



กว่าจะรอคุณจำได้ผมก็หมดอารมณ์แล้วครับเพ่!!



“ชั้นยังมีงานต้องสะสางอีก อีก5นาทีจะเข้าเรียน ห้ามโดดละ ซาวาดะ”เฮียพูดทิ้งท้ายแล้วหายไปหลังประตู


คนเก็บความโกรธไม่ไหวจึงได้แต่พูดไล่หลังไปว่า


“ฮิเบิร์ดยังร้องเพลงเพราะกว่าคุณซะอีก!!!” (เกี่ยวไหมนั่น)


------------------------------------------------------------------------

ณ ห้องประธานนักเรียน

ชายหนุ่มผมสีน้ำเงินทรงสัปปะรด กำลังนั่งเขี่ยสัปปะรดในจานโปรดบนเก้าอี้ขนาดใหญ่
โรคุโด มุคุโร ประธานนักเรียนสุดPopของโรงเรียนนามิโมริ เป็นที่คลั่งไคล้ของสาวๆ
นอกจากจะมีบอดี้ที่เซ็กซี่แล้วยังเรียนเก่ง กีฬาดี(ประธานนักเรียนก็ต้องเป็นอย่างงี้ทุกคนนั่นละ=_=)



ถึงบอดี้จะเซ็กซี่ขนาดไหน เค้าก็ยังเมะได้นะจ่ะ



“เฮ้อ---เคนผมเหงาจังเลยครับ”ประธานนักเรียนกล่าวกับหมาน้อยผู้จงรักภักดี(ไม่ใช่ละ)
“ท่านมุคุโรก็ยังมีผมอยู่ทั้งคน จะเหงาไรคับ” เคนรีบกะวิ่งเข้ามากอดอ้อนเจ้าของ แต่ท่าทางเจ้าของจะไม่เล่นด้วยใช้เท้างามๆถีบเข้าให้ จนเคนน้อยหงายไปนอนกับพื้น

“นั่นละที่ผมเบื่อละครับ”มุคุโรผลักจานที่มีสัปปะรดอยู่เต็มออกไป “ตอนนี้ผมกำลังคิดถึงกิ๊กเก่าอยู่”

“กิ๊กท่านมีอยู่เต็มโรงเรียน คิดถึงคนไหนละครับ”เคนถามขณะเอามือกุมท้องไว้ด้วยความเจ็บแปล้บๆ

“นั่นซินะครับ” คนเป็นประธานจับปลายคาง(เก๊กหล่อ)ทำเป็นคิด “กิ๊กหมายเลข18 ผมไม่ได้เจอมานานแล้ว ตอนนี้เป็นยังไงบ้างน้า จิคุสะ..”
นัยตาสองสีเหล่ไปหาคนที่เงียบอยู่นานแสนนาน และท่าทางคนๆนั้นจะรู้หน้าที่จึงดึงหมวกที่สวมอยู่มาค้นหาอะไรบางอย่างที่อยู่ในหมวก เมื่อหาเจอก็ดึงหนังสือขนาดใหญ่มิใช่เล่นออกมาเปิดดู

“กิ๊กหมายเลข18 ฮิบาริ เคียวยะ ปัจจุบันยังคงทำหน้าที่เป็นประธานกรรมการรักษาระเบียบอยู่เช่นเคย และยังคงสร้างวีรกรรมต่างๆมากมายเหมือนเป็นสิ่งที่ต้องกิจวัตรประจำวันทุกวัน”

“ก็นับว่ายังคงสบายดี”มุคุโรยิ้มบาง

“แต่มีรายงานเมื่อเร็วๆนี้ ข่าวลือที่น่าเชื่อถือว่าเมื่อสองเดือนที่แล้ว ฮิบาริ เคียวยะ กำลังคบกับนักเรียนคนหนึ่ง”
จิคุสะหยุดอ่านแล้วสังเกตปฎิกิริยาของเจ้านายของตนเล็กน้อย


มุคุโรที่ตอนนี้กำลังม้วนผมเล่นกำลังสนใจคำว่า ‘คบ’



ฮิบาริ เคียวยะที่น่ากลัวสุดโฉดคนนั้นกำลัง ‘คบ’ กับนักเรียนคนหนึ่ง



“หืมม แล้วนักเรียนคนที่ว่านี่คือใครกันครับ”

“ซาวาดะ สึนะโยชิ เด็กปี2ห้องA สุดห่วยแต่เด่นด้านร้องเพลงเพราะจนคว้ารางวัลมา27รางวัล”

“เด่นด้านร้องเพลง? น่าสนใจไม่เลวนะครับ คึหึหึหึ” เจ้าของนัยตาสองสีฉายแววขี้เล่น ทอดมองไปยังรูปถ่ายของหนุ่มน้อยซาวาดะ“ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะให้สึนะโยชิคุง เป็นกิ๊กเบอร์27ของผมละ^^”

เมื่อพูดเสร็จก็ไล่จิคุสะและเคนออกไป
ส่วนตัวเองก็นั่งหมุนเก้าอี้ไปๆมาๆ เหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่พร้อมกับร้องเพลงประจำตัวที่จะร้องทุกครั้งเมื่อเจอเหยื่อรายใหม่

“โทษที นี่ไม่ใช่ตัวผมเลย (คาสโนว่าโดยไม่ตั้งใจ) ผมเองยังควบคุมไม่ได้เลย(สัญชาตญาณมันคงห้ามไม่ไหว)
อา-การเจ้าชู้ๆๆๆๆ ไม่รู้รู้ตัว เจ้าชู้ๆๆๆๆ จะเผลอๆใจ อาอาอา วานคุณดูแลนิด อาอาอา ช่วยคุมประพฤติผมที! หึหึหึ”



--------------
2 B con

เป็นยังไงบ้างคะโออ่ะเปล่า?

เอาเป็นว่ามือใหม่พึ่งหัดแต่งก็ได้นะคะ=u="



[/size]

โว้วววววววววววววววววววววววว

สวัสดีค่ามุตุรั่ว ป๋ามุขฟิคนี้ก็มีกลิ่นรั่วโฉยมาอีกแล้วนะเจ้าคะ

ว่าแต่สึคุงกับคุณฮิแอบไปรั่วกันอยู่แถวดาดาฟ้าป๋ามุแกยังรู้ได้อีกแนะ

เทพจิง จิง

ฟิคนี้มันรั่วจิงๆอ่ะแหละ ฮาดีค่ะ

แต่ที่ช๊อคก้อคือว่า คุณฮิเคยเป็นกิ๊กกะมุด้วยอ่า แล้วใครเป็นอะไรหว่า

แล้วก้อคุณฮิทำไมไม่ทำให้เสร็จล่ะค้า คนอ่านก้อลุ้นซ้า อุตสาเตรียมทิชชูแล้วนะเนี่ย

นึกว่าจะ NC T^T เซ็งเป็ดเลย หึหึหึ

รออ่านตอนหน้าละค้า อีตามุมันจะทำอะไรทูน่าละเนี่ย หุหุหุ

(Aufic) Title : -Song story of love-

Pairing : All27(มั้ง) แทรก 6918

Rate : ยังคงไม่เรทคะ
notes: -กำลังศึกษาเกี่ยวกับเรื่องYYอย่างเต็มที่คะ
อาจมีบางเพลงที่ท่านผู้อ่านไม่รู้จัก หรือเกิดไม่ทัน ตรงนี้ก็ขออภัย
It a รั่ว รั่ว และรั่ว!!


Song2 ครึ่งแรก

การสอบร้องเพลงผ่านไปอย่างราบรื่น…



“ยอดไปเลยสึนะ” ยามาโมโตะ ทาเคชิ กอดร่างเล็กแน่นอย่างเคยชิน “เสียงอย่างนายไปเป็นนักร้องได้สบายเลยนะนั่น”

“ขอบใจนะ ยามาโมโตะคุง” สึนะยิ้มรับคำชม


ทั้งสองคนกลับไปที่นั่งเพื่อรอให้จบชั่วโมง ยังเหลือนักเรียนอีกเป็นโขยงที่ตื่นเต้นกับการสอบร้องเพลง ครั้งนี้สึนะทำได้ไม่เลวเลย ยังไงๆก็ได้คะแนนเต็มแน่นอน
ส่วนยามาโมโตะ ทาเคชินั้นนึกว่าจะถนัดแต่กีฬา กับเรื่องเพลงหนุ่มเบสบอลก็มีความสามรถอยู่พอตัวเหมือนกัน


“นี่คงเป็นเพราะฮิบาริ ฝึกติวพิเศษให้อย่างดีใช่ป่ะ น่าอิจฉาจังน้า”ยามาโมโตะหัวเราะร่า

สึนะยิ้มแห้งๆพร้อมกับหน้าแดงน้อยๆ “คราวหน้านายก็มาฝึกด้วยกันซิ ถ้าเป็นนาย คุณฮิบาริอาจจะพอหยวนๆ”



แต่ถ้าให้พูดตามตรง





ฮิบาริ เคียวยะ ไม่ได้ฝึกอะไรให้เจ้าห่วยอย่างเค้าเลยแม้แต่น้อย





นับตั้งแต่บนดาดฟ้าในวันนั้น จนถึงพักกลางวันเมื่อวานนี้




ท่านร้องเพลง2-3ท่อนเท่านั้น จากกนั้นเราก็จบลงด้วยการทำกิจกรรมอื่นแทน!




มันคงเป็นความคิดที่ผิดที่ขอร้องให้ กรรมการรักษาระเบียบมาช่วย



“ชั้นไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นซะหน่อย” ยามาโมโตะพูดเสียงเบา

“หือ? เมื่อกี้นายว่าไงนะ” สึนะหันหน้ามาสบตากับนัยตาของคนข้างตัวพอดี

สายตาที่ปกติแล้วมักจะขี้เล่น


แต่


ตอนนี้..


ตอนนี้สายตาของยามาโมโตะ ทาเคชิมองมาที่สึนะอย่างมีความหมายลึกๆ(?)


“ชั้นอิจฉาฮิบาริ ต่างหากละ”


…………………………………………………..

ตัดมาที่กรรมการรักษาระเบียบ ในห้องรับแขก

ชายหนุ่มเจ้าของผมสีรัตติกาลกำลังยุ่งกับเอกสารกองโตตรงหน้า



‘ยังไง ก็อยากให้เสร็จก่อนพักกลางวัน’ ฮิบาริคิด

‘เจ้าสัตว์กินพืชตอนนี้เป็นยังไงบ้างนะ’




“สัปป้าๆ ฮิบาริ สัปป้า” เจ้านกตัวน้อยขนสีเหลืองฟูที่ก่อนหน้านี้เอาแต่นอนนิ่ง กลับบินไปบินมาเหนือหัวฮิบาริ



ทันทีที่ได้ยินเสียงสัญญาเตือนจากสัตว์เลี้ยง ฮิบาริก็ลุกพรวดง้างทอนฟา เตรียมต้อนรับแขกเต็มที่



“นกคุณยังน่ารักเหมือนเดิมนะครับ” เสียงชมมาจากด้านหลัง ฮิบาริไม่รอช้าหวดทอนฟาไปยังเป้าหมาย แต่ไอ้คุณสัปป้ากลับหลบได้หน้าตาเฉย

“ยังต้อนรับได้น่ารักสมเป็นคุณนะครับ” มุคุโร ยิ้มทักทาย “คิดถึงผมไหม ฮิบาริ เคียวยะ”

“…..”


“อย่าจ้องผมด้วยสายตาอย่างนั้นซิครับ รู้ไหมว่าคุณทำให้ผมเกินอารมณ์แล้วนะ”มุคุโรบอกอย่างไม่อายปากพร้อมๆกับลูบๆคลำๆบอดี้ของตน



/เปรี้ยง!!/ ทอนฟาลอยมาเสียบกำแพง

หากไม่หลบ มุคุโรได้กินทอนฟาเป็นแน่แท้=[]=!!




“มีธุระอะไร เจ้าสัตว์กินพืชโสโครก” หากคนอื่นมองสายตาของฮิบาริคงต้องตายคาที่




งานเอกสารบนโต๊ะก็ทำให้หงุดหงิดพอแล้ว



แต่เจอไอ้ตัวนี้มันน่าหงุดหงิดเป็น10เท่า




“หายใจออกเมื่อไหร ก็เหงา หายใจเข้าก็คิดถึง….”



/ผัวะ! / ยังไม่ทันได้ร้องต่อ ฮิบาริก็วิ่งเข้ามาซัดด้วยทอนฟาที่หน้าของมุคุโร่ไป1ดอกเต็มๆ จนหงายท้องล้มลงกลับพื้น คุณท่านยังไม่พอหวังจะวิ่งมากระทืบซ้ำ แต่น่าเสียดายที่หัวสัปปะรดกลับหลบพ้นอย่างหวุดหวิด




“อย่ามาร้องเพลงเสี่ยว”ฮิบาริบอกเสียงเย็นจนน่าขนลุก


เจ้าของนัยตาสองสีเช็ดคราบเลือดที่ปากเล็กน้อยพลางพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนช้าๆ ริมฝีปากนั้นยังคงยิ้มบางเหมือนกวนโมโหเจ้าของผมสีนิล


“ทีอย่างงี้มาหาว่าผมร้องเพลงเสี่ยว”คนเป็นประธานนักเรียนพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจ(ส่วนหน้าตานั้นแหลสุดๆ)


“คนร้องต้องเป็นสึนะโยชิคุง คนดีของคุณเท่านั้นซินะครับ คึหึหึหึ”

[/size]


-----------------------------------------

two B con ....

คิดสดๆมันก็เหนื่อยเหมือนกันนะเนี่ย=w=
แต่ก็ยังจะขอพยายามต่อไป555

ขอบพระคุณทุกท่านที่เม้นนะคะ^^[/b]

โหยสั้นอ่ะท่าน สั้นมากมาย เอายาวๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ตกลงสัปปามันจะมากวนโมโหคุณฮิเค้าชิมิ

จะมากวนคุณฮิทำม้ายยย ไปยุ่งกะทูน่านู้น

เรื่องนี้จั่วหัว all 27 เพราะงั้นก็เต็มที่

ยามะก็เหมือนกัน อย่ามัวแต่อิจฉา

จับทูน่ากดเล้ย แคะๆๆๆ (หื่มมาเชียวนะแก)

รออ่านตอนหน้านะจ้า

ไช่แล้วค่ะป๋ามุ

คนร้องเพลง(เสี่ยวๆ)ต้องทูน่าจังเท่านั้นแหละ

ป๋ามุน่ะไปหาโอโม่เตอะ อย่างป๋ามุน่ะ เมะไม่ขึ้นแล้ว =3=

กรั๊กๆ allทูน่าแบบนี้ มันส์ละสิ คริๆ

ชอบบบบบบ

ตอนที่ 1
>>> ท่านฮิแกล้งได้เจ็บแสบมากก สงสารทูน่าจริงๆ
ไหนจะมุคุรั่ว!! อีก .....ท่านฮิ...ออกจะรั่วนิดนึงเพลงตอนจบนี่มัน ฮ่าๆๆ

ตอนที่ 2
>>> “ชั้นอิจฉาฮิบาริ ต่างหากละ” กรี๊ดดดด ยามะ ได้ใจค่ะ สื่อความหมายเข้าไป
แอบสงสัยนะว่า...กริยาโต้ตอบของท่านฮิที่มีต่อมุคุรั่วเนี่ย.....สงสัยจริงๆ มันไปเป็นกิ๊กกันตอนไหน!!!~ ฮ่าๆๆ

รออ่านตอนต่อไปนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่าาา

ตกลงมุจะไปจีบทูน่าหรือจะมา...

รีเทิร์นรักเก่ากับคุนฮิคะ

แระก้อออ..

เมื่อไหร่โกคุจะโผล่ล่ะเจ้าคะ??

(Aufic) Title : -Song story of love-

Pairing : All27(มั้ง) กลิ่น6918โชยมา(และหายไป555)

Rate : ไม่มีวันเรทหรอกหุหุหุหุ
notes: -กำลังศึกษาเกี่ยวกับเรื่องYYอย่างเต็มที่คะ
อาจมีบางเพลงที่ท่านผู้อ่านไม่รู้จัก หรือเกิดไม่ทัน ตรงนี้ก็ขออภัย
It a รั่ว รั่ว และรั่ว!!


Song2 ครึ่งหลัง

นัยตาของกรรมการรักษาระเบียบเบิกกว้าง มันเป็นเสี้ยววินาทีที่ทำให้หัวใจของฮิบาริ เคียวยะเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย


มิใช่เพราะเสน่ห์ที่หาแทบไม่เจอของคนตรงหน้าแต่เป็น….



“คุณทำหน้าอย่างนั้นแล้วน่ารักจังเลยครับ” มุคุโรยิ้มบาง “คุณคงไม่ลืมเรื่องระหว่างเราไปง่ายๆช่ไหมครับ”

“จำให้รกสมองเรอะ”ฮิบาริยิ้มเหี้ยม “แกอยากตายด้วยทอนฟาหรือตายคาบาทาละ”

“แค่รอยยิ้มคุณก็ทำให้ผมตายได้แล้วครับ” เจ้าของนัยตาสองสีตอบ(ไปคนละเรื่อง)



ฮิบาริไม่รอช้ารีบเข้าไปจัดการหวังปลิดชีพคนตรงหน้า แต่ไม่ว่าจะซัดคนตรงหน้าเข้าไปเท่าไหร มันก็หลบได้ทุกครั้ง


“ยังคิดถึงคุณเหลือเกิน ได้ยินไหม” หนุ่มกวนประสาทนาม โรคุโด มุคุโร เริ่มหว่านล้อมคุณกรรมการรักษาระเบียบเป็นภาษาเพลง


“คุณยังอยู่ในหัวจัยยย ของผม

ข่มตานอนทุกคืน ยิ่งฝัน ยิ่งเห็นว่าเรารักกัลลลลลล”




[b]ร้องไม่เพราะอย่าร้องงงงง=[]=




แต่ละคำที่ออกมาจากปากของเจ้าสัตว์พืชไร่นี่ ยิ่งได้ยิน ยิ่งอารมณ์เสีย



//ปึก!!// ฮิบาริใช้ทอนฟาล็อคคอคนเป็นประธานนักเรียนไว้กับกำแพง



“ความผิดข้อแรก สร้างมลพิษทางเสียง ข้อสองรบกวนการทำงานเอกสารของชั้น ข้อสามชั้นเกลียดขี้หน้าแก”
ประธานกรรมการรักษาระเบียบตั้งข้อหาไว้ให้เสร็จสรรพ

“คุฟุฟุฟุ ขนาดเกลียดกันยังอยู่ใกล้กันขนาดนี้ ถ้ารักกันจะขนาดไหนครับ”มุคุโรกระซิบเสียงนุ่ม ถ้าเป็นสาวๆคงทำให้ละลายได้ แต่กับท่านฮิบาริคนนี้คงไม่มีวัน!!



//ผัวะ! ผัวะ!// สิ้นคำ คนฟังใช้ทอนฟาหวดไปที่หน้าของคนเล่นไม่รู้สถานะของตัวเอง



‘จะตายอยู่แล้วยัง ปลอยมุขทุเรสๆมาได้’



มุคุโรยังคงยิ้มรับ เลียเลือดที่ปากออกก่อนจะบอกว่า “สภาพผมตอนนี้เหมือนเป็นฝ่ายรับเลย พูดตามตรงว่าผม-ไม่-ชอบ”



มันเป็นปฎิกิริยาสายฟ้าแลบ!!



แบบไม่ทันตั้งตัว




พริบตาที่ คนที่เหมือนจะเป็นฝ่ายรับกระชากคอเสื้อของคนที่น่าจะเป็นฝ่ายรุกให้เข้ามาใกล้ๆ พร้อมประทับริมฝีปากของคนตรงหน้า ใช้ลิ้นยัด ‘อะไรบางอย่าง’ลงคอไปอย่างรวดเร็ว ถอนริมฝีปากออก แล้วผลักเจ้าของผมสีนิลลงไปนอนกับพื้น กระโจนคร่อมเพื่อไม่ให้หนีไปไหน รวบพันธนาการมือทั้งสองข้างของฮิบาริด้วยมือของตนเพียงมือเดียว




“ปล่อย!”น้ำเสียงนี้มิใช่ขอร้อง แต่เป็นคำสั่ง

มุคุโรยิ้มกวนๆ ก้มลงมาขบที่หูเบาๆ พร้อมกับกระซิบเสียงนุ่มว่า “ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกครับ แค่มีอะไรจะบอก^^”




//โป๊ก!!!// ฮิบาริสะบัดหัวไปชน เจ้าของหัวทรงสัปปะรดแรงๆ(อย่างจงใจ) ความรู้สึกเจ็บแปลบเกือบขึ้นสมอง ทำให้นัยตาสองสีเกิดแววโรจน์ อยู่ลึกๆ ชายตามองเนตรสีดำขลิบที่เย็นชา






เพื่อระบายความเจ็บปวดนี้...







“ที่ผมจะบอกคุณคือ..”มุคุโรเปรยยิ้ม(ดูเหมือน)จะใจดี






//ผัวะ//หมัดที่1 ตรงแก้มซ้ายของฮิบาริ ทำให้เลือดกบปากพร้อมรอยแดงๆ (ออกเขียว?)ปรากฎขึ้นที่หน้าอันหล่อเหลา






“คุณมันก็แค่กิ๊ก”





//เพียะ// เสียงตบด้วยหลังมือที่แก้มขวา ทำให้มีรอยแดง พร้อมความรู้สึกที่ชาด้าน





“คุณไม่มีสิทธิ์”





//ปึก// หมัดลุ้นๆที่ด้านซ้ายส่วนบอดี้ อาจทำให้ช้ำเขียวได้





“ที่จะไปมีแฟนใหม่”





//ปีก//อีก1หมัดสุดท้ายที่กลางท้อง ทำให้จุกไปถึงกระเพาะ ตับ ม้าม





“คนที่จดทะเบียนเป็นกิ๊กของผมแล้ว ไม่มีสิทธิ์ ไปมีคนใหม่ เข้าใจไหมครับ!!”





//โป๊ก//ปิดท้ายด้วยแรงริษยาโขกกลางหน้าผาก ทำให้…ไม่ทำให้ฮิบาริเป็นอะไรทั้งนั้นเพราะมันหัวแข็ง=_=






นี่ซินะ มัดมือชก=[]=vv






“ชั้น-ไม่-ใช่-กิ๊ก-แก” ฮิบาริบอกเสียงเย็น”อย่าให้ชั้นหลุดไปได้ ชั้นจะขย้ำแกให้ตายไปเลย”

“งั้นก็อย่าทำให้ผมเจ็บนะครับ เดี๋ยวคุณจะเจ็บไปด้วย”




เสี่ยวได้ใจหลาย!!





ฮิบาริเริ่มมีอาการเหนื่อย หอบ และตาพร่ามัว มุคุโรยิ้มอย่างสะใจเล็กๆ ก้มลงไปจุมพิตที่หน้าผาก จมูก แก้ม และริมฝีปากเบาๆ




“คุฟุฟุฟุ น่าเสียดายที่คุณคงทำตามที่พูดไม่ได้แล้วนะครับ”มุคุโรบอก “ยาที่ไหลลงคอตอนผมkissคุณครั้งแรกนั่นจะทำให้คุณหลับเป็นเจ้าหญิงนิทราไปจนเช้าโน้นละครับ”




ประธานนักเรียนปล่อยมือแล้วลุกขึ้นจากตัวกรรมการรักษาระเบียบ


ฮิบาริแทบอยากจะลุกขึ้นมาขย้ำโรคุโด มุคุโรให้ตายเยี่ยงสัปปะรดในขวดโหล(?) แต่ร่างกายตอนนี้แค่ลุกขึ้นมานั่งก็ฝืนเต็มทนแล้ว



“และระหว่างที่เจ้าหญิงหลับ เจ้าชายก็จะไปหาเจ้าหญิงคนต่อไป มาเชยชม”




เจ้าชายประเทศไหน??? (ประเทศหัวสัปปะรด)




เจ้าของนัยตาสองสีเหยียดยิ้ม”พรุ่งนี้ผมจะพามาแนะนำให้รู้จัก เจ้าหญิงหมายเลข27ที่จะเป็นกิ๊กคนต่อไป ซาวาดะ สึนะโยชิ”

“!!”




แล้วไอ้ท่านประธานก็หายวับไปหลังประตู ทิ้งความว้าวุ่นให้กับฮิบาริ เคียวยะ





--------------------------------

-------------------------

------------------------


------------


------
“ชั้นอิจฉาฮิบาริ ต่างหากละ”


คำพูดประโยคนี้จะส่งไปถึงใจของสึนะหรือไม่?



“แล้วนายไปอิจฉาคุณฮิบาริทำไมละนั่น” ซาวาดะ สึนะโยชิ ขมวดคิ้วเป็นที่แสดงให้รู้เลยว่ามันไม่เข้าใจ



การตอบสนองของคนตรงหน้าเล่นเอายามาโมโตะ ทาเคชิอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก




“เออนี่! รู้รึยัง ว่าโกคุเทระจะกลับมาแล้วจากอิตาลีแล้วนะ!!” เด็กหนุ่มเปลี่ยนเรื่องเอาดื้อๆ

“หือ? จริงหรอ” นักเบสบอลอย่างยามาโมโตะ ดึงสติกลับคืนมาอีกครั้ง “ เมื่อไหรละ”

“อืมมม รู้สึกจะภายในเดือนนี้แหละ” สีนะบอก “อะไรกัน ยามาโมโตะคุง เป็นแฟนกับโกคเทระต้องรู้เรื่องนี้ก่อนชั้นไม่ใช่หรอ ไหงทำหน้าไม่รู้เรื่องอย่างนั้นละ”




ไม่ใช่นะ





สึนะ…






ชั้นน่ะ…..






“555 นั่นซินะ” คนเป็นแฟนหัวเราะ “นี่สึนะ ชั้นมีเพลงมาร้องให้นายฟังละ ชั้นกะร้องให้นายโดยเฉพาะ”

“เพลงอะไรหรอ*o*” ตาโตสีน้ำตาลเปล่งประกายด้วยความสนใจ




ก่อนที่เพื่อนสนิทจะร้องให้ฟัง เสียงหมดเวลาเรียนเข้าสู่พักกลางวันก็ดังขึ้น สึนะเมื่อได้ยินก็รีบลุกพรวด “ขอโทษนะ ยามาโมโตะคุง ชั้นนัดกับคุณฮิบาริไว้ ต้องรีบไป ไว้กลับมาจะมาฟังนะ>_<”


“ไม่เป็นไร นายไปเถอะ”




เมื่อร่างบางหายไปหลังประตู คนแอบรักเค้าข้างเดียวก็ได้แต่ถอนหายใจ

“เฮ้อ---ก็เห็นนัดกับฮิบาริทุกวันนิ”


ชายหนุ่มน่งมองออกไปนอนหน้าต่าง มองขึ้นไปบนท้องฟ้า ตาดูเหม่อ ซักพักก็เริ่มเปิดปากร้องเพลงที่ไม่มีโอกาสที่จะร้องให้คนที่เค้ารักฟังซะที




“แอบมองสายตาของเธออยู่
อยากรู้เธอคิดอย่างไรกับฉัน
คิดว่าเป็นเพียงเพื่อนกัน
หรือมีอะไรปิดบังไว้

สบตาของเธอกับฉันหน่อย
อย่างน้อยให้พอมีหวังได้ไหม
ช่วยมองตาฉันอย่างตั้งใจ
ให้ใจฉันได้สัมผัสใจเธอ

จากเพื่อนที่รู้จักเป็นคนที่รู้ใจ
ก็ความรู้สึกมันเปลี่ยนไป จะทำยังไงก็ไม่เหมือนเดิม

รู้ไหมในวันนี้ไม่เหมือนเก่า
รู้ไหมใครแอบเหงาคิดถึงเธอ
รู้ไหมอยากบอกรักแต่กลัวเก้อ
ทนไม่ไหว ที่จะห้ามใจ ไม่ให้รักเธอ..”[/b]

เสียงนี้ค่อยๆล่องลอยหายไปกับสายลม…

__________________________________

______________

ตึก ตึก ตึก ร่างบางวิ่งไปตามทางเดินแค่วิ่งจากห้องเรียนไปดาดฟ้าก็ใช้เวลาอย่างน้อย10นาทีแล้ว คุณฮิบาริกลับกำจัดเวลาให้ลดลงเหลือ5นาที แล้วมันจะมีมนุษย์คนไหนทำได้ ยิ่งมนุษย์คนนั้นเป็นสุดห่วยวิ่งต่ำกว่ามาตราฐานแล้ว ยิ่งไม่มีสิทธิ์เข้าไปใหญ่

“โธ่ ใครสร้างบันไดอย่างนี้นะ แฮ่ก แฮก”

//โครม!//เสียงเปิดประตูดังขึ้น

“ขอโทษครับ แฮ่กๆ คุณฮิบาริ ผมรีบสุดแล้ว”สึนะทรุดเข่าฮวบ หายใจเข้าๆออกๆเพื่อหาอากาศ

แทนที่จะได้ยินเสียงที่คุ้นเคยทักหรือด่าเค้าเหมือนทุกครั้ง แต่กลับเป็นเสียงที่กวนๆของใครคนหนึ่งแทน

สึนะเงยหน้าขึ้นมามอง เอียงหัวอย่างงงๆ เมื่อพบเจอกับคนแปลกหน้า


“สวัสดีครับ สึนะโยชิคุง ผมโรคุโด มุคุโร ยินดีที่ได้รู้จักครับ”




---------------------------------------------

To B con^^

เรื่องนี้..

มันฮา?

มันหื่น?

มันซาดิส?

มันโรแมนติก?

คอมเม้นบอกหน่อยค้าาา(คนแต่งยังไม่รู้เลย=[]=X)

และแล้ววว

มุคุรั่วก็กำลังจะได้กิ๊กหมายเลข 27 แล้วเรอะ!!~ แกจะทำยังไงให้ทูน่าไปเป็นกิ๊กแกกันนะ

ว่าแต่...สงกะสัยจริงจริ๊ง ว่าไอคุณท่านฮินี่ไปเป็นกิ๊กพี่แกตอนไหนล่ะนี่

ไหนจะทูน่าที่แสนซื่อ(บื้อ)อีกนะ ยามะเค้าพูดขนาดนั้นแล้วทำไมนู๋ไม่รู้ล่ะค่ะ

โกคุจะมาแล้วววว ความรักของโกคุจะมาในรูปแบบไหนหนอ หุหุ

แล้วทำไมทูน่าถึงคิดว่ายามะกับโกคุเป็นแฟนกันล่ะเนี่ย

ตอนนี้แอบสงสารยามะอ่าา แล้วก็หมั่นไส้มุคุแร่ดจริงๆค่ะ เป็นเมะที่แรดมากกก ฮ่าๆๆ

รอตอนต่อไปค่ะ ^ ^

เรื่องนี้มันฮา...มุคุรั่ว เรื่องนี้มันหื่น...ก็เพราะไอมุคุแร่ด มันซาดิสต์ก็คงเพราะมุคุรั่วอีกนั่นแหละค่ะ
ถ้ามันจะโรแมนติค ในตอนนี้ก็คงจะมาหวานๆกับยามะนี่แหละ แต่ดูท่าทูน่ามันจะไม่หวานกะเค้าด้วยนะนี่ เอิ๊กๆ

โฮะ โฮะ โฮะ

ในที่สุดดด !!!~

ก้อจะได้อ่าน 6927 แร้วว ><

ตอนแรกนึกว่าสมการจะเปลี่ยนจาก All27 เป็น 6918 นะคะเนี่ยย

แร้วตกลงยามะกะโกคุเป็นแฟนกันรึป่าว อืม...น่าสงสัยๆ

5555

ทำไมมุโหดร้ายกับคุนฮิจัง

รอ 6927 อยู่เจ้าค่ะ

เรารัก 1827 6927 เย้ๆ ปูเตียงรอสมการหวานชื่นของข้าพเจ้า!!

(ฟิคเรายังไม่แกะโหลดองเลยเน้~)