•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

สวัสดีค่ะ ไม่ได้เข้ามาเล่นบอร์ดเลย หึหึ~ อนาถมาก...อนาถตัวเองจริงๆ!! ดองนานซะจนไม่ได้อ่านตั้งหลายฟิค อา...คิดว่าหลังจากอัพเรื่องถัดจากเรื่องนี้แล้วคงมีเวลาอ่านแล้วล่ะค่ะ T^T>



**ชี้แจง**

ฟิคนี้แต่งขึ้นตามรีเควสของท่าน Fiar ค่ะ เพราะท่านเฟียร์ให้ของบรรณาการมา ก็เลยต้องรักษาสัญญาซักหน่อย (หัวเราะ) ดังนั้น ฟิคเรื่องนี้จึงเป็นเรื่องแรกเลยที่โชแต่งเกี่ยวกับวาเรียโดยเฉพาะ เป็นฟิคไม่ยาวมากนะคะ อาจจะประมาณ 3-4 ตอนจบ ถ้าไม่สนุกตรงไหนก็ต้องขออภัยด้วยนะคะ












[font=Comic Sans MS]Story: At your feet.
Illustrator: Fiar
Author: chomexchome
Pairing:


[align=center][/align]


Rating: ไม่บอกค่ะ
Warning: ฟิคนี้เป็นฟิคระเบิดอีกเรื่องนะคะ (หันไปมองท่านเฟียร์ได้เลยนะคะ ) เพราะว่า....


1)เฮียแซนที่รักของทุกคนจะเป็น “เคะ” ค่ะ

2)ด้าน “เมะ” นั้นก็คงไม่พ้นใครนอกจากสควอลโล่ และยังมี “เมะ” มาอีกหนึ่งหน่อ(ลูกรักของท่านเฟียร์) ดีโน่ค่ะ

3)คาแร็คเตอร์ตัวละครจะพยายามไม่บิดให้เบี้ยวไปจากของจริงค่ะ

4)เรทเท่าไหร่ไม่ขอบอกนะคะ ปล่อยให้ลุ้น

5)ใครจะคู่กับแซนซัสนั้น....



[align=center]



อา..มะรุมมะตุ้มรุมรักเฮียแบบนี้ จะเลือกใครดีล่ะ?
แต่เนื้อเรื่องน่ะ...ไม่ได้ใสอย่างที่คิดหรอกนะ...![/align][/font]





[align=center]เพราะนี่อาจเป็นการแย่งชิง
เพราะรู้ดีว่าการแค่ทำได้แต่มองน่ะ...[/align]














[align=center]...มันกัดกร่อนฉันไปอย่างช้าๆ...[/align]




















[align=center]ฉากที่ 1 : การลอบสังหาร[/align]















“......มีอะไร?”


เสียงห้าวของเจ้าของปราสาทดังขึ้นทั้งที่ยังหันหลัง เนตรสีเพลิงยังคงจ้องมองแก้วเหล้าชั้นดีในมือ ไม่สนใจเหลือบแลผู้เข้ามาใหม่สักนิด


“เอ่อ....คือพอดีฉัน.....หลงทางน่ะ แหะ แหะ”


คนเพิ่งเปิดประตูพรวดอย่างไร้มารยาทหัวเราะแก้เขิน เริ่มขยับตัวจะเดินเข้ามาในห้องกว้างนั้น ทว่าก็ต้องชะงักการก้าวเท้าเมื่อเนตรคมของเจ้าของห้องเหลือบมามอง


โดยไม่ต้องพูดอะไร ความดุดันในแววตาที่เห็นก็ทำให้อาคันตุกะเช่นเขาหยุดการเคลื่อนไหว เหงื่อตกหน้าซีดในทันใด สองไม้สองมือเริ่มยกธงขาว
“จ ใจเย็นซี่แซนซัส! ฉันแค่อยากเข้ามาถามทางนายเฉยๆ” เอ่ยอย่างตะกุกตะกักพลางนึกโทษเจ้าลูกน้องตัวดีที่ทิ้งเขาแล้วเดินหายแว่บไปไหนก็ไม่รู้


“ไปหาเอาข้างหน้าซะ!” คนน่าจะใจดีตวาดเสียงเข้ม กระดกเหล้าดื่มต่ออย่างไม่สนใจ เห็นแบบนั้นชายหนุ่มวัย 30 ขวบอย่างดีโน่ คาบัคโรเน่ก็ถอนหายใจเฮือก (ไม่ใช่ ปี ต้องขวบสิ อิอิ : คนแต่ง)



....แล้วฉัน...จะกลับบ้านยังไงล่ะเนี่ย...?



วันนี้เขามาเพื่อคุยธุระกับรุ่นที่เก้า แต่หลังจากคุยเสร็จเรียบร้อยแล้ว โรมาริโอ้คนสนิทก็ขอตัวเดินหายไปไหนก็ไม่รู้ ครั้นพอรอนานเข้าก็โทรตาม แต่มือถือแสนดีกลับดันแบตหมด ด้วยความเป็นห่วงลูกน้อง บอสที่น่ารักอย่างเขาจึงเริ่มออกเดินตามหา แต่หาไปหามา ทำไมตัวเองถึงมาโผล่ในบริเวณปราสาทนักฆ่าของพวกวาเรียได้ก็ไม่รู้


คิดแล้วก็ถอนหายใจ


นอกจากนึกทึ่งในความกว้างขวางและโอ่โถงของปราสาท ยังนึกสมเพชตัวเองเหลือคณาที่ไม่อาจหาทางออกจากที่แห่งนี้ได้....


ชายหนุ่มหัวทองเซไปปะทะกับขอบประตูด้วยความซึ้งใจตัวเอง ...เกิดมา 30 ขวบยังหลงทางได้... ช่างเป็นบอสที่หาได้ยากจริงๆฉัน....


ทว่าก่อนที่จะได้อนาถตัวเองมากไปกว่านี้ เสียงหวีดหวิวของอะไรบางอย่างที่ปลิวหมายปะทะหัวของตนก็ดังขึ้นเบื้องหลัง ม้าพยศยกมือตวัดรับตามสัญชาตญาณ




[align=center]แต่พลาด





โป๊ก!![/align]





คนจะดีได้เพราะเห็นหน้าลูกน้องผงะหงายหลัง เลือดกำเดาไหลซิบเพราะแรงที่ขว้างมาไม่ใช่น้อยๆ มือใหญ่หยิบแก้วเหล้าของกลางทำร้ายตนขึ้นมาดู หากก่อนที่จะได้อ้าปากโวยวาย คิ้วเรียวสีทองก็ต้องเลิ่กขึ้นอย่างแปลกใจกับตัวอักษรที่เขียนเอาไว้อย่างลวกๆบนแก้วนั่น




[align=center][ไสหัวไปถามไอ้ฉลามเน่าในห้องถัดไปซะ]

[ไอ้สวะหลงทิศ][/align]




ถ้าไม่ติดที่ว่ามีปล.ด้วยคำเจ็บแสบแบบนั้น ดีโน่คงจะประทับใจมากกว่านี้ เนตรสีฟ้าใสจ้องมองไปยังมือปาแก้วที่ยังนั่งกระดกสุราต่อโดยไม่สนใจใครนั่น ระบายลมหายใจแผ่วเบา




...อย่างน้อยๆรุ่นพี่โรงเรียนเดียวกันคนนี้...ก็มีบรรยากาศอ่อนโยนขึ้นกว่าสมัยก่อน...




ภาพของเด็กชายหน้าโหดกว่าอายุคนหนึ่งปรากฏในห้วงความคิด




...ตอนนั้นยังไม่มีแผลขนาดนี้...นิสัยก็ไม่เอาใครมากกว่านี้...ยโสโอหังจนเป็นที่เลื่องลือ




บอสรุ่นที่สิบแห่งคาบัคโรเน่คลี่ยิ้มเล็กน้อย




...แต่ก็เป็นรุ่นพี่ที่ไม่มีใครกล้าต่อกร...



“แปลกซะจริงนะ” ชายหนุ่มผมทองพึมพำกับตัวเอง แต่แม้แผ่วเบาเพียงไร เสียงนั่นก็ไม่อาจเล็ดรอดไปจากหูนรกของใครอีกคนหนึ่งได้


แก้วเหล้าถูกวางลงใกล้อาวุธระเบิดสมองมนุษย์ประจำตัวจนสุรารสเลิศกระฉอก
“...ถ้าแกยังขืนมายืนยิ้มน่ารังเกียจอยู่ตรงนั้น ต่อให้เป็นหัวหน้าของแฟมิลี่พันธมิตร” เสียงห้าวเอ่ยขึ้น “.....ก็อย่าคิดว่า”


แกร๊ก..! เสียงขึ้นนกจากอาวุธบางอย่างที่ได้ยินทำให้ม้าน้อยเหงื่อตกกีบ เท้าเริ่มก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติเมื่อพบว่ารุ่นพี่หน้าบากแหย่นิ้วไปที่ไกปืน
“เดี๋ยวก่อ....”


“ฉันคนนี้จะไม่กล้าเป่าแกดับนะโว้ย ไอ้สวะหลงทิศ!!”


“หวา!!!”


ปัง!! เสียงปืนดังขึ้นพร้อมกับประตูไม้ที่กลวงโบ๋เป็นรูขนาดกว้าง ดีโน่ดึงเอาประตูไม้มาป้องกันตัวเองไว้ได้อย่างหวุดหวิด และแน่นอนว่าเขาไม่ใช่สึนะหรือเหล่าลูกน้องแห่งวาเรีย ยามตนถูกเล่นงานแบบนี้ สัญชาตญาณแบบม้าๆก็ชักอาวุธคู่ใจออกมา มือเรียวตวัดแส้สวนกลับเข้าเล่นงานร่างสูงเจ้าของห้องทันที



แต่สิ่งที่ผิดคาดคราวนี้











[align=center]เพี๊ยะ!!











คือแซนซัสโดนแส้สั่วๆนั่นฟาดเข้าเต็มดั้ง[/align]










“อุ๊บ!!!” ร่างสูงผงะหน้าหงาย ส่วนปืนเองก็ตกลงกระทบโต๊ะทำงานจนดังสนั่นเพราะน้ำหนักมหาศาลของเหล็กกล้า คนฟาดแส้เบิกตากว้าง อ้าปากค้างอย่างตกใจ



ไม่มีลูกน้องกรูก็รุ่งได้?
เฮ้ย...ไม่ใช่สิ...



“แซนซั...”




[align=center]!!!?[/align]




เสียงเรียกดังขึ้นเพียงเท่านั้น ร่างทั้งร่างของบอสแห่งคาบัคโรเน่ยืนนิ่งเมื่อพบว่าวัตถุคมปลาบสีเงินวางทาบทับใกล้ลำคอ ความคมกริบและความเย็นยะเยือกของอาวุธสังหารทำให้ดีโน่ชะงักการเคลื่อนไหว ...จริงสิ...ห้องข้างๆนี่น่ะเป็นของ...


“...แกมาทำอะไร?”


สเพลฮี สควอลโล่รองหัวหน้าแห่งหน่วยวาเรียเอ่ยขึ้นเสียงเย็น เสียงตูมตามเมื่อครู่ทำให้เขาต้องรีบออกมาดู แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นด้านหลังของเจ้าม้าบ้าที่ขยับอยู่ไหวๆ และประตูห้องไอ้คุณบอสที่กลวงเป็นรู



...หือ?



เนตรคมสีน้ำแข็งที่มองผ่านรูโบ๋ของประตูเบิกกว้างเมื่อพบว่าร่างสูงของบอสมันมีเลือดสดไหลซึมออกมาจากจมูก ...นั่นมัน... ความโกรธปะทุสู่เส้นเลือดจนปูดโปน ไอ้ม้าตัวต้นเหตุหน้าซีดอีกครั้งเมื่อรู้สึกถึงรังสีอำมหิตของสัตว์ทะเลด้านหลัง!!


“แก.....”


เสียงครางขุ่นในลำคอของฉลามโหด ทำให้บอสแห่งคาบัคโรเน่กระชับแส้ในมือมั่น เตรียมตัวพร้อมรบ!



ทว่า



“บอส!!! ไข้ขึ้นแล้วยังจะกระดกเหล้าอีกเรอะไงฟะ!!!?” เสียงโวกเวกของท่านรองแห่งวาเรียดังขึ้น สควอลโล่เปิดประตูอีกด้านแล้วเดินเข้าไปในห้องอย่างไม่สนใจคนถือแส้ค้าง


..........หา? ดีโน่ที่เตรียมปะทะนิ่งอึ้ง สายตามองตามร่างสูงผมยาวคนนั้นเดินตึงตังไปหาไอ้คนที่กำลังยืนก้มหน้านิ่ง มือเท้าโต๊ะอยู่กับที่




ไข้? แซนซัสน่ะเหรอ??
แต่ว่าเจ้านั่น....ดื่มเหล้าอยู่นะ??




“เฮ้ย!! ได้ยินที่ฉันพูดรึเปล่าน่ะ!?” ฉลามหนุ่มโวยวาย จากนั้นก็ต้องถอนหายใจเฮือกกับเลือดกำเดาของไอ้คุณบอสที่ไหลเลอะเสื้อและโต๊ะเต็มไปหมด “เฮ้ย...แซนซัส เงยหน้าขึ้นสิวะ ก้มอยู่แบบนี้เลือดก็ยิ่งไหล”


มือใหญ่ของไอ้หัวเงินละล้าละลัง ครั้นจะจับหัวพี่แกขึ้นมีหวังตัวเองได้กลายเป็นขี้เถ้าอย่างไม่ต้องสงสัย ยิ่งเห็นสายตาโมโหจัดเพราะขยับร่างกายไม่ได้ดั่งใจแบบนั้นด้วยแล้วก็ยิ่งทำให้สควอลโล่เลิ่กลั่กเข้าไปกันใหญ่ .....แต่ไอ้คุณท่านบอสมันก็น่าสมน้ำหน้าซะจริงๆนั่นแหละ


คิดแล้วก็เหลือบไปมองวิสกี้ในขวดใสที่หายไปเกินครึ่ง


ไอ้คนผมยาวข่มตาปิดอย่างเซ็งจัด ...ป่วยเป็นไข้สูงกว่า 40 องศา...นอกจากไม่ยอมนอนพักอยู่เฉยๆแล้วยังริดื่มเหล้า...






[align=center]ไอ้บ้านี่....มันโตมาได้ไงวะ!?[/align]






สายตาของลูกน้องที่จ้องตนราวกับตำหนิที่เห็น ทำให้คนถูกจ้องเหลือบตาไปขู่ ส่วนหัวของมันน่ะหรือ? ทั้งหนักทั้งมึนจนโงไม่ขึ้นแล้ว!
“ทำตาแบบนั้น....” คนมึนจัดเพราะฤทธิ์ไข้สูงปริ๊ดพยายามเอ่ยเสียงเข้ม “อยากหัวเป็นรูรึไงวะ ไอ้ฉลามหัวเน่า!?”


ดูมันยังทำเก่ง.... ดีโน่และสควอลโล่คิดตรงกันอย่างมิได้นัดหมาย


และแล้วเสียงของม้าต้นเหตุก็ดังขึ้นอย่างต้องการจะช่วย
“แซนซัส ฉันว่านายไปนอนพักไม่ดีกว่าเหรอ?” คำแนะนำที่ได้ยินทำให้สองนายบ่าวหันไปมอง


แน่จริงมาพูดใกล้ๆสิวะ.... และพร้อมใจกันยับยั้งชั่งใจเท้า


“ให้ตายสิ” ไอ้ฉลามหัวเงินรู้สึกหงุดหงิดเป็นกำลังที่เห็นเพื่อนร่วมรุ่นมันเข้าใจเว้นระยะปลอดภัยดีเหลือเกิน ดูท่ามันคงจะนกรู้ว่าถึงไอ้คุณบอสจะง่อยขนาดนี้ แต่ก็ยังมีฤทธิ์เยอะสินะ....


อย่างน้อยๆก็มีฤทธิ์มากพอจะกระดกเหล้า...อา...





คิดแล้วก็ให้โมโหไอ้ถังเหล้าเคลื่อนที่นี่ชิบเป๋ง!!





“บอส! นายเลิกทำแบบนี้ซักทีเถอะน่า!!” ท่านรองเริ่มบ่นเป็นคุณแม่อีกรอบ “บอกแล้วไงว่าให้เรียกหมอมาตรวจดู! ยังจะแอ๊คทนอยู่ได้!!”


คนถูกบ่นยิกๆเริ่มยัวะ
“หนวกหู!!” ยกมือขึ้นปาดเลือดที่ไม่หยุดเสียที แต่เหตุไฉนไยขามันสั่น.... “พวกแกสองตัวไสหัวไปจากห้องฉันได้แล้ว!!!” อุ่ก...ตะโกนมากแล้วจิ๊ดถึงขมองเหมือนยามแฮงค์....


อาการสะท้านหัวแบบนั้นมีหรือจะรอดพ้นจากม้าน้อยสายตาไม่สั้น
“ปวดหัวล่ะสิ เรียกหมออย่างที่สควอลโล่ว่าดีกว่ามั้ง แซนซัส~?” คนหวังดีพยายามแนะนำจากระยะปลอดภัย(ขอบประตูห้อง)


“หน้าม่วงเพราะฤทธิ์ไข้แบบนี้แล้ว อย่าดื้ออีกเลยน่า!” ด้านลูกน้องก็สำทับอีกรอบ จากนั้นมันก็หันไปหาดีโน่ “แกมีเบอร์โทรจามาลใช่มั้ย?” เห็นอีกฝ่ายพยักหน้ารับก็พูดต่อ “งั้นติดต่อให้เจ้านั่นส่งหมอผู้ช่วย หรือหมอที่ไหนก็ได้มาทีเลย ฉีดยาให้หายๆซะ เรื่องจะได้จบ!”


คำกล่าวของเพื่อนร่วมรุ่นที่ได้ยิน ทำให้คนถูกสั่งยิ้มแห้ง
“ไข้นะสควอลโล่ ไม่ใช่ยาฆ่ายุง ฉีดแล้วได้จบน่ะ” ว่าแล้วก็ค้นมือถือออกมาก่อนจะเหงื่อตกกับหน้าจอดำมืดที่เห็น ...ลืมไปเลยแฮะ... “....สควอลโล่”


“อะไร?”


“คือว่า...แบตมือถือฉันหมดอ่ะ” ดีโน่หัวเราะร่า โชว์หราให้อีกฝ่ายดูอย่างภาคภูมิใจ “ฉันว่านายต้องกดโทรหาเองแล้วล่ะ”


มาคราวนี้ไอ้ฉลามชักอยากปาข้าวของเหมือนบอสมันมั่งแล้ว เส้นเลือดแห่งความรำคาญปูดเต็มหน้าผาก นอกจากไอ้ม้าบ้านี่จะโผล่มาทำให้บอสมันเลือดออกแล้ว มันทำอะไรได้อีกมั่งวะ!? (ซ้ำเติม :คนแต่ง)
“ฉันจำเบอร์ไอ้หมอบ้านั่นไม่ได้โว้ย!!!” ท่านรองโวยกลับด้วยเสียงสิบแปดหลอด “มือถือฉันที่เม็มเบอร์เจ้าบ้านั่นเอาไว้ก็อยู่ในห้อง แกไปเอามาสิฟะ!!”


โห.....คนเป็นถึงบอสโดนใช้ซึ่งหน้าแบบนั้น...ทำตามก็แปลก!
“ฉันไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหนในห้องนายนี่ นายไปเอาเองดีกว่ามั้ง?” นานทีดีโน่ก็ดื้อได้นะเออ~!


“....ก็ได้” คนหัวเงินตอบอย่างว่าง่าย ม้าพยศที่ได้ยินก็ยิ้มแป้น ก่อนจะกลายเป็นยิ้มค้างเมื่อได้ฟังประโยคต่อไปของมัน “ถ้างั้นแกก็มาดูแลแซนซัสใกล้ๆ เพราะขืนในระหว่างที่ฉันเดินไปเอามือถือแล้วเจ้าหมอนี่ล้มไป....” แสยะยิ้มเย็นอย่างเป็นต่อ “คนเป็นลูกน้องอย่างฉันคงไม่พ้นโดนด่าว่าไม่รักษาหน้าที่!!”




>>มีต่อค่ะ

โอ....




ว่ากันว่าฉลามเป็นสัตว์ทะเลที่มีสมองใหญ่มาก ดีโน่เพิ่งรับรู้ก็คราวนี้ ขืนไปเอามือถือก็เสียเชิงบอส แต่ถ้าไปยืนใกล้อดีตรุ่นพี่แล้วมีหวังโดนสอย100% สมองม้าที่ใหญ่เท่าเมล็ดถั่วปั่นเร็วจี๋ แม้จะเล็กและแกลบเท่าไหร่ แต่ก็จำได้ดีถึงแส้น้อยคอยรักที่หวดเข้าให้เต็มดั้งของพี่ท่าน ยิ่งไข้ขึ้นแบบนั้นมีหวังเวลาลงมือไม่มียั้งเป็นแน่แท้ ไหนจะสายตาแดงๆที่บ่งบอกว่า ‘กรูเป่าเมิงดับแน่’ แบบนั้นอีกล่ะ!?



พระเจ้า....โรมาริโอ้ลูกน้องที่รักก็หายหัวได้จังหวะวายทุกที...แบบนี้...ให้ตายเขาก็เสี่ยงไม่ได้ ฉันต้องกลับไปบริหารพรรค เอ๊ย แฟมิลี่อีกนะ!!



“ฉันว่าถ้านายรีบไปเอาแล้วรีบมา แซนซัสคงไม่ล้มไปหรอก” นั่นไง....เถียงได้มั้ยล่ะ!? เห็นหน้าบากอย่างนั้น แต่อึดเป็นคูโบต้านะเฟ้ย! รีบไปรีบมามันคงไม่ล้มลงไปหรอก!


“แล้วถ้าล้มไปล่ะโว้ย!!!” ฉลามน้อยที่ฉลาดเป็นเวลา 30 วิเริ่มออกอาการยัวะเพราะเถียงไม่ออก “ถ้าหมอนี่สลบไปเพราะฤทธิ์ไข้จนหัวกระแทกขอบโต๊ะเลือดสาดไปแกจะทำยังไงหา!?”


ทำใจ!! นอกจากตะโกนคำตอบลั่นในใจแล้ว ดีโน่ยังนึกสงสารแซนซัสสุดชีวิตกับการแช่งบอสของไอ้ลูกน้องปากเหมีย แต่ความสงสารรังแต่จะทำให้เสียเปรียบ! รีบอร์นสอนมา นอกจากลูกน้องของตัวเองแล้วห้ามรับใช้ใครเด็ดขาด! (เอ๋?)
“แต่ว่าพอถึงเวลานั้นนายก็น่าจะโผล่กลับเข้ามาแล้วนี่น่า ฉันว่านายรีบไปเอามือถือในห้องนายมาเหอะ!” ม้าอายุไม่น้อยเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้


“ไม่โว้ยยยยยยยย ทำไมฉันต้องรับคำสั่งแกด้วยวะ!? แกเป็นเจ้านายฉันรึไง!?” ฉลามงับต่ออย่างไม่มีถอย




[align=center]เสียงครืนครานดังขึ้น
บรรยากาศเริ่มมาคุ
อดีตเพื่อนร่วมสถาบันทำการหักเหลี่ยมโหด
วาจาบัดดลสาดซัดกันต่ออย่างหน้ามืด![/align]




“ฉันไม่ใช่เจ้านายของนายก็จริง แต่ว่า คำนั้นฉันขอกลับคืนให้นายเหมือนกัน!”


“แกจะหาเรื่องฉันเรอะ!? ไอ้ม้าพยศ!!”


“นายคือคนเริ่มก่อนนะสควอลโล่!!”


“ถ้างั้นก็เลิกพูดมากแล้วเข้ามาเลยสิวะ!?”


เพี๊ยะ!! แส้ถูกฟาดลงพื้น!
“ย่อมได้!!”


ฟวับ!! ดาบมือตวัดตัดอากาศ!
“พ่อจะสับไม่เลี้ยงแมวเลย!!”




[align=center]เสียงครืนครานคำรามก้อง!
บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด!
อดีตเพื่อนร่วมสถาบันชักอยากเห็นโลงศพของอีกฝ่ายตะหงิดๆ!
อาวุธบัดดลปรากฏเตรียมฆ่ากันต่ออย่างหน้ามืดจน....







ลืมผู้ชายที่แสนดีไปหนึ่งคน...









ปัง!! [/align]









เป็นอย่างที่คุณคิด การทะเลาะกันของไอ้คู่มึนหยุดลงเพราะเสียงปืนและเพลิงพิโรธขนาดใหญ่ที่ปล่อยออกมาเสียจนหน้าต่างห้องเละ โต๊ะปลิว ตู้ไหม้ เพดานพัง...


โอ้ละหนอความจำของสัตว์โลก... ร่างของสัตว์ทะเลและสัตว์บกมีหางยืนตัวแข็งทื่อในทันใด หากขณะที่ได้สำนึกว่าไม่ควรปล่อยคนป่วยให้อยู่ลำพังโดยไม่ได้รับการรับใช้และเอาใจใส่ มันก็สายไปเสียแล้วจริงๆ...


[align=center]ปึ้ด![/align]


“พวกแกทั้งสองคนนั่นแหละ......” เสียงห้าวของนายเอกที่ถูกลืมเอ่ยขึ้นอย่างเหี้ยมโหด ปากกระบอกปืนคู่เล็งไปยังพวกหัวแหลมน่ารำคาญ! “ไสหัวออกไปจากห้องฉันได้แล้ว!!!”


ไม่ต้องรอให้พี่แกขู่ไปมากกว่านี้หนึ่งลูกน้องและหนึ่งอาคันตุกะก็ต้องรีบเผ่นออกจากห้องทันที ….ซะเมื่อไหร่ล่ะ! พวกมันก็อยากจะทำอย่างนั้นอยู่หรอกถ้าไม่ติดที่ว่า





[align=center]ไอ้คุณบอสมันยืนสลบตาเหลือกให้เห็นแบบนั้น!![/align]





“ซ แซนซัส!!!”


เสียงเรียกชื่อของคนเปรี้ยวได้ไม่กี่บรรทัดดังขึ้น ทว่าตอนนี้ภาพเบื้องหน้าของนายใหญ่แห่งวาเรียกลับเห็นแต่ความมืด แล้วก็....สีฟ้าใสของก้อนน้ำแข็งสี่ก้อนที่ลอยวูบวาบอยู่กลางอากาศ





[align=center]....ไอ้พวกตาสีฟ้าน่ารำคาญ....



แล้วนี่ฉัน....[/align]




[align=center]จากนั้นทุกอย่างก็นิ่งสนิท[/align]






“เฮ้...เดี๋ยวสิ!”


“แซนซัส!!!”

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

คนบ้าไม่เคยป่วย เป็นภาษิตที่ได้ยินมานาน สควอลโล่ที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงจ้องมองใบหน้ายามหลับของคนที่มันเคยคิดว่า “บ้า” มาตลอดเกือบ 20 ปีตรงหน้า ...นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นหมอนี่ทรุดเพราะป่วย ไม่ใช่เพราะถูกยิงหรือฟัน



จะว่าไปก็เป็นประสบการณ์แปลกใหม่ดี



อยู่กับหมอนี่แล้วเจอแต่เรื่องที่ไม่เคยเจอ ทั้งความสะใจ ทั้งความเร้าใจ ทั้งเรื่องที่ต้องเดิมพันด้วยชีวิต แต่ถึงจะอย่างนั้น....สิ่งที่ไม่เคยเจอเลยคือการหนีหัวซุกหัวซุน


‘ไม่ลุยก็ตายไปซะ’ เป็นสองทางที่หมอนี่กำหนดเอาไว้เสมอเวลาต้องออกปฏิบัติการในฐานะนักฆ่า




เจ๋ง....




นี่คือสิ่งที่คิดมาตลอด ถึงใครจะมองว่าบอสของมันไม่เคยแยแสใครนอกจากตัวของมันเอง แต่สำหรับสควอลโล่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของมันกลับถูกรักษาเอาไว้ด้วยความไม่แยแสนั่นเสมอ...






[align=center]ความทระนงของฉัน
ศักดิ์ศรีที่เหนือกว่าชีวิต





นายมันเยี่ยม...แซนซัส





เพราะฉะนั้นฉันจึงไม่คิดเสียใจแม้สักวันที่ติดตามนายมา[/align]






รองหัวหน้าแห่งวาเรียยกมือเทียมของตัวเองขึ้นดู








[align=center]ของที่เสียไปแทนสัญญาที่ฉันให้ไว้กับนาย
ว่าฉันนั้นแข็งแกร่ง มากพอให้นายเรียกใช้


หากสิ่งที่ยังคงไว้อยู่เช่นผมบ้าๆนี่
...คือสัญญาที่ไม่อาจเป็นจริงได้อีกต่อไป...[/align]








สัญลักษณ์ที่เตือนฉันอยู่ทุกวัน ว่านภาสีเลือดของฉันไม่อาจก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด.....และฉัน....กลายเป็นสายฝนที่ไร้ค่า....สวะที่อย่างมากก็คงเป็นประโยชน์ให้นายได้แค่เท่านี้....





[align=center]นายป่วยนอนหมดแรงเป็นประสบการณ์แปลกใหม่ดี
เพราะอย่างน้อยๆนายก็ไม่ได้ถูกฟันหรือถูกยิง




แต่การนั่งมองนายอยู่แบบนี้
สำหรับฉัน




มันไม่ใช่สิ่งที่แปลกใหม่เลยสักนิด[/align]





“....จะต้องได้แต่จ้องมองอยู่อย่างนี้น่ะรึ?” ชายหนุ่มพึมพำแผ่วเบาก่อนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เนตรคมสีน้ำแข็งเหม่อมองเพดาน ครุ่นคิดถึงเวลาฉุกละหุกที่เพิ่งผ่านมาไม่กี่ชั่วโมง...






[align=center]น้ำหนักตัวของร่างสูงตรงหน้ายามที่โอบอุ้มเพื่อทำการรักษาพิษไข้
มันเบากว่าที่คิดเอาไว้เยอะ.....ทั้งที่สูงเกือบสองเมตร
แต่เบาก็คือเบา
....น่าจะหนักกว่านี้ไม่ใช่หรือไง?
นายหมัดหนัก...เพราะงั้นน้ำหนักก็น่าจะหนักตามไปด้วยไม่ใช่รึไง?
บ้าจริง...เพราะดื่มแต่เหล้าสินะ






น่าจะเป็นห่วงตัวเองให้มากกว่านี้[/align]






“...หึ ก็ได้แต่มองอยู่ดีไม่ใช่เรอะ...?” สเพลฮี สควอลโล่แค่นยิ้มกับตัวเอง


เหตุการณ์นั่น...ก้อนน้ำแข็งที่มีร่างมีชีวิตของนายอยู่ข้างใน และฉันที่ได้แต่ยืนมอง....มาคราวนี้...นายป่วยนอนหมดแรง ฉัน...ก็ยังได้แต่นั่งมองอยู่แบบนี้...เหมือนเดิมจนน่าหัวเราะจริงๆ









[align=center]....ไม่มีอะไรสักอย่างที่เปลี่ยนไป....[/align]









“.....ก็แค่เปลี่ยนจากยืนมองมาเป็นนั่งมองสินะ”


สควอลโล่เสยผมที่นับวันจะยาวมากขึ้นเรื่อยๆไปด้านหลัง เนตรคมวาวสีน้ำแข็งจ้องมองไปยังคนที่เป็นดั่งจ้าวชีวิตตนเสมอมา ใบหน้ายามหลับที่เห็นดูสงบราวกับเป็นคนละคน






[align=center]แซนซัส





มีถ้อยคำที่ฉันไม่สามารถบอกออกไปได้

ถ้อยคำที่ฉันคงจะเก็บมันเอาไว้ตลอดกาล

และฉันก็คงจะได้แต่เฝ้ามองนายอยู่แบบนี้





....ฉันคงทำได้เพียงแค่นี้....[/align]






ชายเสื้อคลุมสีดำสนิทของแซนซัสที่พาดเอาไว้กับพนักเก้าอี้ถูกยกขึ้นอย่างเงียบงัน



“สวะที่ไร้ประโยชน์....ไม่ควรอาจเอื้อม....”








[align=center]แต่ถึงอย่างนั้น....[/align]








สควอลโล่จุมพิตประทับแผ่วเบายังชายเสื้อคลุมนั้นนิ่งนาน








[align=center]นี่อาจเป็นสัญญาเพียงฝ่ายเดียว

แต่ว่า

ขอให้ฉันได้ปกป้องนายต่อไปด้วยเถอะ

นภาสีเลือดที่งดงามที่สุดของฉัน




...แซนซัส....[/align]








“ไม่คิด...จะบอกให้อีกฝ่ายรู้บ้างเลยเหรอ?” เสียงของคนที่คิดว่าหลับดังขึ้นจากทางด้านหลัง หากสควอลโล่ก็หาตกใจไม่


“ถ้าแกตื่นแล้วก็ควรจะส่งเสียง” เอ่ยตอบพลางเหลือบไปมองต้นเสียงที่ยังคงนอนนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องเดียวกัน “.......มารยาทที่ดีไงล่ะ ม้าพยศ”


ดีโน่ที่นอนฟังและสังเกตมาตลอดยิ้มเล็กน้อย นานทีปีหนเจ้าเพื่อนร่วมรุ่นคนนี้จะยอมเรียกเขาด้วยชื่อจริง ส่วนใหญ่ก็ชอบเรียกฉายาซะมากกว่า ...นั่นคือความทระนงที่เห็นได้ชัดของสควอลโล่
“หึ คงมีแต่กับแซนซัสเท่านั้นสินะ ที่นายยอมอ่อนลงให้ขนาดนั้น” เป็นประเภทไม่ตีซี้กับใครเขาง่ายๆสินะ


“นั่นก็เพราะ” ฉลามหนุ่มเว้นจังหวะ “.....ควรค่าไม่ใช่รึไง?”


คำพูดสั้นๆหากมั่นคงที่ตอบกลับมาทำให้ดีโน่ยันตัวลุกขึ้น แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ส่องผ่านกระจกสีชา ทำให้ใบหน้าด้านหน้าของรองหัวหน้าหนุ่มแห่งวาเรียยามทอดมองนายเหนือหัวมันดูอ่อนโยนเสียจนน่าทึ่ง


“....เป็นความรู้สึกที่ประหลาดสินะ สควอลโล่”


มาคราวนี้ฉลามหนุ่มกลับนิ่งเงียบไม่ตอบคำ บอสแห่งคาบัคโรเน่เห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจ


คนที่ปากแข็ง...คนที่ไม่เคยผิดคำสัตย์...คนอย่างสเพลฮี สควอลโล่ นักดาบที่ทระนงในศักดิ์ศรีมากที่สุด...คราวนี้ให้คำสาบานกับตัวเองในเรื่องไหนกันอีกล่ะ...






[align=center]เรื่องความรู้สึกที่มีต่อแซนซัสหรือไงกัน?[/align]






“หมอบอกว่าต้องพักฟื้นอีกกี่วัน?” ดีโน่ถามต่อพลางเดินเข้าไปใกล้เตียงที่คนป่วยนอนอยู่


“แข็งแรงอย่างบอสอย่างมากก็คงสัก 3 วัน” คนถูกถามเอ่ยตอบ “ถ้าพวกลุซซูเรียกลับมาคงต้องบ่นฉันไม่เลิกแน่” โดยเฉพาะเรื่องที่ให้บอสดื่มแต่เหล้าจนกลายเป็นว่า นอกจากจะเป็นหวัดเพราะสภาพอากาศแล้ว ยังเป็นโรคขาดสารอาหารซ้ำอีก


“พวกวาเรียที่เหลือออกไปปฏิบัติการงั้นเหรอ?” ดีโน่ถามขึ้นอีกครั้ง


“เออ” คนถูกถามตอบกลับ “คราวนี้ฉันมีภารกิจแยกต่างหาก เลยจำเป็นต้องอยู่ที่นี่”


บอสแห่งคาบัคโรเน่ยิ้มเล็กน้อย คาดเดาว่าถ้าอีกฝ่ายตอบมาเพียงเท่านั้นแสดงว่าคงไม่อยากให้เขาถามต่อ
“เหรอ” ชายหนุ่มตอบรับไปเพียงเท่านั้น ทว่าสายตาดุดันของสควอลโล่ที่มองตรงกลับมาก็ทำให้เขาชะงัก “สควอลโล่?”


“...นี่ก็ตั้งสามชั่วโมงแล้ว” เนตรคมสีน้ำแข็งยังคงไม่ละสายตาจากอาคันตุกะที่ยืนอยู่ด้านข้างตน “ลูกน้องของแกหายหัวไปไหน?”


“โรมาริโอ้น่ะเหรอ?” นึกขึ้นแล้วก็ถอนหายใจพลางหัวเราะแห้งๆ “ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันแหละ แหะๆ”




ดูท่า...คงจะต้องตัดสินใจเดินตามหาอีกรอบล่ะนะ




คิดแล้วดีโน่ก็เอ่ยปากถามถึงทางออกจากปราสาทแสนกว้างนี้จากอดีตเพื่อนร่วมสถาบัน
“แต่ยังไงหมอนั่นคงไปรอฉันที่รถแล้วล่ะ เพราะงั้นนายช่วยบอกทางไปประตูหน้าให้ทีสิ” ขอร้องพลางยิ้มกว้าง “ทีนี้ฉันก็จะได้กลับบ้านซักทีล่ะ”


“ถ้าแกยังหาลูกน้องไม่เจอ ฉันคงให้แกกลับไม่ได้”


คำกล่าวของรองหัวหน้าหนุ่มที่ดังขึ้นทำให้ดีโน่นิ่งอึ้ง จากนั้นคิ้วเรียวก็ต้องขมวดเมื่อรู้สึกได้ถึงบรรยากาศตึงเครียดจากตัวของอีกฝ่าย
“หมายความว่ายังไงน่ะ?”


คนถูกถามกอดอกพลางจ้องมองร่างสูงที่นอนไม่ได้สติบนเตียงนิ่ง ...ยังไงก็ต้องเล่าให้หมอนี่ฟังสินะ... สควอลโล่ครุ่นคิดเพียงแค่นั้นก็เริ่มอธิบาย
“ฉันอยู่ที่นี่เพื่อปฎิบัติภารกิจอย่างหนึ่ง”


“คงไม่พ้นลอบสังหาร?”


คนอธิบายแค่นหัวเราะเล็กน้อย
“หึ จะเรียกว่าอย่างนั้นก็ได้” เนตรสีน้ำแข็งส่อประกายอำมหิต รอยยิ้มแสยะอย่างเหี้ยมเกรียม “แต่คราวนี้ดาบของฉันคงได้ดื่มเลือดของไอ้หน้าโง่ไร้สมองที่คิดหยามวาเรีย!”


สิ่งที่ได้ยินทำให้ดีโน่เริ่มสังหรณ์ใจอะไรบางอย่าง ฉับพลันที่ตีความคำพูดของฉลามหนุ่มออก ใบหน้าของคนอารมณ์ดีเช่นเขาก็กลายเป็นตึงเครียด
“.....มีคนคิดลอบสังหาร” นัยน์ตาสีฟ้าใสจ้องมองไปยังร่างสูงที่หลับใหลอยู่บนเตียง “...แซนซัสสินะ”






[align=center]จะเรียกว่ากล้าหาญ
หรือว่า
ขลาดเขลาอย่างที่สุด?[/align]






เจ้าของผมยาวสีเงินยกมุมปากขึ้นอย่างถูกใจ ...สมแล้วที่เป็นม้าพยศ...
“แกเข้าใจก็ดี เพราะฉะนั้นถ้ายังหาลูกน้องของแกไม่เจอ...” ดาบติดปลายมือถูกยกขึ้น อาวุธถูกใช้แทนนิ้ว แท่งเหล็กคมกริบถูกชี้ไปยังใบหน้าของผู้ปกครองคาบัคโรเน่ “ก็แสดงว่าไอ้หน้าโง่นั่นได้ลอบเข้ามาแล้วยังไงล่ะ!”


ดีโน่เหลือบตามองดาบยาวนั้นอย่างไม่ยี่หระ เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างนิ่งเย็น
“ทำไมถึงคิดว่าการที่โรมาริโอ้ไม่อยู่ เป็นการที่นักฆ่าคนนั้นแฝงตัวเข้ามาที่นี่ได้แล้ว?”


ฉลามหนุ่มฉีกยิ้ม จ้องกลับอย่างไม่คิดจะหลบสายตานั่น
“ลูกน้องที่รู้ดีว่าตัวเองต้องอยู่ใกล้ๆบอสงี่เง่าของมันตลอดเวลาอย่างเจ้าหนวดนั่น จะยอมหายหัวไปนานขนาดนี้รึไงกันล่ะ?”


คำตอบที่ได้ยินทำให้ดีโน่ยิ้มเล็กน้อย ใช่...เพียงแค่เล็กน้อยเท่านั้น เมื่อความหมายในคำพูดของสควอลโล่ที่พูดออกมาทุกอย่างนั่นกำลังหมายความว่า...




บางที...โรมาริโอ้อาจกำลังตกอยู่ในอันตราย....
และยิ่งไปกว่านั้น....




“ถ้าเกิดเหตุการณ์ ‘แบบนั้น’ ขึ้น” สควอลโล่เอ่ยต่อ พลางลดดาบลง “จงจำไว้ว่าอย่าให้ลูกน้องของแกมาเกะกะการลงดาบของฉัน”


คำสั่งที่ได้ยินทำให้คนฟังถอนหายใจเฮือก ...นายเป็นยังไง...บ่าวก็เป็นอย่างนั้น...
“ถ้าหากเป็นตัวประกันแล้ว จะทำอะไรได้กันล่ะ” ร่างสูงผมทองบ่นอุบ เอ่ยถึงเหตุการณ์ ‘แบบนั้น’ ของสควอลโล่ด้วยความกังวล ....ได้แต่หวังว่าอย่าให้เกิด....


หากคนสั่งกลับไม่สนใจคำบ่นนั่น ฉลามหนุ่มพูดขึ้นอย่างใจเย็น
“จะกังวลไปทำไมวะ? ถึงเวลานั้นจริงๆ พอคนอย่างแกเห็นหน้าลูกน้องก็น่าจะใช้งานได้หน่อยไม่ใช่รึไง?”


คนฟังมองหน้าสควอลโล่สลับไปมากับรุ่นพี่หน้าบากที่นอนไม่ได้สติเพราะฤทธิ์ยานอนหลับที่หมอฉีดให้ จากนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ
“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันไม่เกะกะนายแน่”


“ดี” ชายหนุ่มผมเงินตอบกลับ เนตรคมที่ทอดมองร่างของเจ้านายนั้นเต็มไปด้วยความคิดต่างๆมากมาย “ไม่งั้นฉันจะสับแกซะ”





[align=center]จะไม่ให้ใครมาขัดขวางเด็ดขาด...
ฉันน่ะ....[/align]





>>มีต่ออีกนิดค่ะ (บอร์ดน่ากลัวจัง T^T)

ดีโน่ไม่ตอบกลับอะไร ในตอนนี้จิตใจเขาเองก็ครุ่นคิดถึงลูกน้องคนสำคัญเหมือนกัน หากคำตอบของฉลามหนุ่มเมื่อครู่ช่างกังวานอย่างแปลกประหลาด จนในที่สุดบอสแห่งคาบัคโรเน่ก็อดไม่ได้ที่จะเลื่อนสายตาไปมองยังร่างสูงที่กำลังหลับสนิทนิ่ง ....เป้าหมายของมือสังหารที่กำลังจะลงมือไม่ช้านี้





[align=center]...สควอลโล่คงปกป้องแน่นอนสินะ...
แต่ถ้าหากเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้นล่ะก็...[/align]





นัยน์ตาสีฟ้าใสเริ่มกลายเป็นสีเข้มจัด






[align=center]ฉันเองก็เช่นกัน[/align]






ด้านเจ้าของดาบคมกริบก็ไล้มือไปยังอาวุธคู่ใจตน






[align=center]จะปกป้องนาย






แซนซัส!![/align]







TBC.



เอ่อ...อืม...โอเค ศึกชิงเฮียเริ่มต้นขึ้นแล้ว!!!! 555555+ (หัวเราะทั้งน้ำตา) เพิ่งเคยเขียนรักสามเส้าเป็นครั้งแรก...ไม่ให้นิสัยตัวละครเปลี่ยนไปด้วย...เอิ่ม....ช่วยเป็นกำลังใจให้โชด้วยนะคะท่านเฟียร์ TvT> (ไม่ปลื้มไม่ทำให้นะเนี่ย~ (หัวเราะ))

ตอนนี้ดูเป็น DS กันแหงๆ อา...แน่นอนสิ ก็ฉลามในสายตาหลายคนเป็นเคะนี่นา...แต่ในสายตาโชแล้วสควอลโล่น่ะเท่ห์ออกนะคะ ส่วนเฮียแซนน่ะโคตรจะซึนและราชินีเลย (หัวเราะ) อ่านไปเรื่อยๆจะเริ่มส่อให้เห็นมากกว่านี้ ตอนนี้เฮียแกหลับเป็นเจ้าหญิง(โหด)นิทราอย่างเดียว ส่วนดีโน่...อร๊ายยยยยยยยย นายน่ะมันเป็นพระเอกในตำนานเลยนะยะ!! (ถ้าไม่ติดที่ซุ่มซ่าม) แถมนิสัยก็กดเฮียแซนลงได้อีกต่างหาก (ในสายตาฉัน)

เอาเป็นว่าคนมาอ่านเรื่องนี้เยอะๆก็ดีเหมือนกันนะคะ (หัวเราะ)

ตอนนี้ขอแว่บไปแต่งฟิคที่ค้างคาก่อนล่ะค่ะ จากนั้นอัพเสร็จหมดแล้วจะมาตามอ่านฟิคของหลายท่านซักที...อร๊ายยยยยย อัพกันเข้าไป อัพกันเข้าป๊ายยยยยยย โชจะได้อ่านเยอะๆๆๆๆ กรี๊ดดดดดดด \,,>w<,,/

**เหวอออออออ บอร์ดปรับใหม่ ถ้าคำเกินน่ากลัวมากกกกกกก เหวออออออออ**

เจิม


---------



@*$^@(*^$@&#^@&#^&@^$&@#^*@&^&*@^#&*@^#&*^@&*#^@*&




*กรีดร้องไป 393บ้าน*



กรี๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ

ร้ากกกกก ท่านเฟียร์~~~~~ (ในที่สุดสมาคม SX ก็เริ่มแผ่กระจายแล้วสินะ ยินดีด้วย กร๊ากกกกกกกก)
ร้ากกกกก โช~~~~~~~~


หลามเท่ห์มากกกกกกกกกค่า~!!!!!! >//////<!!!! อิร๊ายยยยยยยย


ดีโน่... นาย... =0=!!! อัพเลเวลรึไงฟระ!!! (จากนกรู้เป็นม้ารู้ไปซะ)
เฮียแสน... เป็นโรคขาดสารอาหารแล้วแหนะ เดี๋ยวไม่โตนะจ๊ะตัว~ <3~ (กร๊ากกก)
หลาม...สักวันเอ็งคงเลื่อนยศเป็นแม่ของบอสเร็วๆ นี้ ...บ่นซะเห็นภาพมะม๊าซ้อนขึ้นมาเลย (กร๊ากกกกกกก)


รูปข้างบน...เห็นเฮียแสนทำหน้าเจี๋ยมเจี๊ยมแล้ว...... ฮาแตกค่ะ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
//ทุบโต๊ะ
แล้วยิ่ง MAD ที่เดี๋ยวนี้หาดู เจอแต่เฮียแสนเกะ รับเละเต็มๆ
ไม่ไหวแหล่วววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว

>< อ้ายย ดีโน่ นายอัพเกรดจะ - -* กดป๋าแล้วเหรอคะ ><

ป๋าเคะ >< โอ้ยย เคยอ่านเรื่องแรกขอบอก --* เพราะไอนี้ไม่เคยกดเข้าไปอ่านอะเดะ

>< หลามนายอัพเกรดเหมือนกัน 555+ หลังจากหลายฟิคที่โดเค้ากด - -*

กลายเป็นคนกด 555+

โอ้ว ว้าว อู้อ~~~ ดีโน่จะกดแซนซัสเหรอออออ (แหกปากไป3บ้าน8บ้าน) อย่างนายไม่คิดว่าจะทำได้นะเนี่ย >>>คิดว่านายกดได้แค่เคียวยะ(ที่สมยอม)เท่านั้น ไม่คิดเลยเรื่องที่แกต้องใช้กำลังไปกดบอสน่ะ กร๊ากกกกกกกกกก (บอสเค้าเหนือกว่าแกเยอะ~)

ส่วนสคอวโล่...โอกาสแบบนี้1000ปีจะมีซักหนใช้ให้คุ้มล่ะ

o[]O"""" <<< จิงๆควรทำหน้าแบบนี้ แต่เพราะมุกได้ข่าวมาจากท่านเฟียร์เรื่องฟิคนี้ก่อนแล้ว หน้าก็เลยเป็นแบบนี้แทน >> =[]="

ในที่สุดก็ลงจนได้...=[]=" แต่ฝีมือท่าน chomexchome แต่ง ยังไงก็ออกมาหนุกดี งั้นขอบ้าไปด้วยกันสักตั้งละกัน 55+



กร๊ากกกกกกกกก สรุปว่าป๋าตัวสูงได้ขนาดนี้เพราะในร่างกายมีส่วนประกอบเกินครึ่งเป็นเหล้าเหรอคะ??


ทนไว้น้องหลาม อีกเดวจะได้เปลี่ยนเป็นนอนมองแทนแล้ว ^^



ขอค้าน!! ไม่เรียกทั้งสองอย่าง เรียกว่าโคตะระโง่เลย ทำเอาม้าสมองเม็ดถั่วกลายเป็นอัจฉริยะขึ้นมาเลย ถ้าเทียบกับไอ้นักฆ่าโรคจิตคนนั้น ที่คิดจะมาปองร้ายบอสเคะของเรา กร๊ากกกกกกกกกกกก

นั่งรอตอนต่อค่า อยากเห็นบอสถูกจับกดเร็วๆ ถ้าเป็นไปได้ขอแบบ SM ด้วยได้ป่าวคะ อิอิ ^o^

อุ๊ยตายว้าย!!!!กรี๊ดดดดดดดดด!!!!....อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!>o<
ชอบๆๆๆๆๆๆ ชอบมากๆๆๆๆเลยอ้ะพี่โชขา^^
ส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยอ่านอยู่แล้วอ่านะสำหรับคู่ที่มีพวกวาเรีย
แต่หน่าบอกแล้วว่าจะตามอ่านทุกเรื่องที่พี่โชแต่ง วะฮะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

แซนซัสเป็น "เคะ"....5555555555+ อยากเห็นมานานแระ หึหึ.....แล้วฟิคนี้มีดีโน่มาแย่งแซนซัสกะเค้าด้วย..โอ้...น่าสนใจ...ส่วนใหญ่ก็เห็นดีโน่เป็น "เมะ"อยู่แล้วล่ะนะ อย่าง D18 แต่หน่าไม่ชอบอ้ะ...เพราะฉะนั้นฟิคที่มีดีโน่หน่าก็แทบไม่ค่อยได้อ่านเลยเหมือนกัน อิอิ......แต่หน่าเชียร์หลามน้อยนะเค่อะ...ฟิคนี้อัพเมะได้มากมาย....ยอดเยี่ยมเลยค่ะ...ช้อบชอบสควลโล่...ฟิคนี้เท่มากมายจริงๆ

อ๊ายยยยย...นอนรอตอนต่อไป...อยากอ่านต่อจัง 55+
เป็นกำลังใจให้พี่โชน้า...สู้ๆจ้า^^
คิดถึงเสมอ~~~~

หึหึ....ว่าน้องเล็กแอบจิต...แต่พี่รองคนแต่งได้แอบจิตเสียยิ่งกว่า กรั่ก ๆ

ของแรร์...ของแร๊ของแรร์ ไม่มีอะไรดีเท่าของหายาก 555555

สารภาพว่าเป็นอีกคนหนึ่งที่จิ้น Xเป็นเคะเพราะภาพท่านเฟียร์ โฮกกกกกกกกกก ป๋าแสนแกก้เคะได้น้า เคะปากจัดไง 5555

ยิ่งอ่านฟิคพี่รองยิ่งแบบ เออแหะ เป็นไปได้ 55555

คือ...แอบนึกถึงข่าวบางข่าวขึ้นมาเลย...
แต่ในใจเรา ขอเรียกว่า 'รนหาที่' แล้วกัน คึหึหึ

><


แต่ชอบตอนที่ดีโน่กับสควอลโล่ทะเลาะกัน
แล้วดีโน่บอกว่า 'ย่อมได้'

อ๊ายยยยย...เท่ห์ หล่อ เริ่ด~!!!
//กรี๊ดกร๊าดบ้าคลั่งมากกับแค่คำคำเดียว 5555+


ภาพประกอบโดนใจมากค่ะ อ๊างงงงงงงงง >[]<
ป๋าน่ารัก อยากกดป๋า (เฮ่ย!!!!! 555)

อร้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ท่านโชอัพตอน 1 เร็วมากเลย โอ้ยยยยยยยยยยยย รักท่านมากมาย บูชารักท่านโช ....มันช่างเป็นฟิคสนองนี๊ดไอเฟียร์เหลือเกิน
ดีโน่เท่
หลามเท่กว่า!!!
บอสน่ารักที่สุด!!!!!!!!!!
สามคนนี้อยู่ด้วยกัน ยิ่งอ่านยิ่งชอบ น่ารักสุดยอดดดดดดด >w<!!!! เป็นบุญยิ่งนักที่ท่านเขียนตอนยาวให้ด้วยยย
ชอบบอสราชินีมากเลยเจ้าค่ะ ราชีนีมากกกก!!!! อ่านแล้วหลง รักเทะทาสด้วย!!!!

คิดถูกจริงๆ ที่เปลี่ยนเป็นเควส 3p หึหึหึ
อยากจะกรีด ร้อง ตะโกนไปอีกล้านแปดบ้าน 55555+ SXDนี่มันสุดยอดจริงๆๆๆๆ

แล้วไอเฟียร์จะรออ่านตอนต่อนะค้า loveๆ ท่านโช ><

โฮกกกกกก >///< สุดยอดจริงๆ

แทบกรี๊ดดดดดดดดดให้ลั่น

^o^ ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าป๋าจะ Pop ขนาดนี้

ว่าแต่ฉลามเอ๋ย ท่าทางนายจะเสียเปรียบนะ เพราะม้าพยศมันแอบมีใจให้แซนซัสนี่สิ (หลามมันไม่รู้นี่สิ กลัวแต่จะฝากปลาไว้กับม้า โดยที่ตังเองกำลังยุ่งๆ แล้วจะโดนม้าคาบไปทาน)

ปล. ท่าทางตอนปฐมพยาบาลป๋าแซน คงสนุกน่าดู hu hu hu

________________________________________________

*ออดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด*

นึกว่าจะพอดี แต่กลับยาวเกินอีกแล้วอ๊า..ฉะนั้น..(คำนับ) ต้องขออภัยทุกท่านอีกคราวนะคะ ขอเชิญเลื่อนหนีได้ตามอัธยาศัยเช่นเคยค่ะ(คำนับ)

มาล่องเน็ตตอนเช้า ก่อนจะส่องฟิกไปสอยเป็นอาหารบำรุงความวายในเที่ยงวัน

ล่องไปล่องมาก่อนจะสะดุดที่ฟิกอันนึง..อา...ฟิกของแปลกแฮะ..นี่มีคนกล้าแต่งคู่นี้ด้วยรึนี่ แล้วดูสิดูมีแถมดีโน่เข้าไปอีก ใครนะช่างกล้..(เหลือบไปมองชื่อคนแต่ง)...*เฮือก*!!!...ชะ...ชะ...โชจางงงงง!!นี่ฟิกโชจังเร๊อะ!?...อา...และแล้วก็นั่งนึกไปถึงบทสนทนากับคนน่ารักบางคนที่เป็นเฮตใหญ่ของตระกูลๆหนึ่งเข้า ซึ่งสาวน้อยผู้ยิ่งใหญ่ก็ได้แจ้งเรื่องนี้ให้ทราบเช่นกัน ก็เลยบางอ้อในทันใดว่า อ้อ นี่สินะฟิกที่พูดถึงในตอนนั้นน่ะน่ะ...อืม..หลังจากโชจังหายไปตั้งนานมาเจอกันอีกทีก็มีของแปลกมาเสนอขาย(?)เลย(ฮา)...ถามว่ารับได้มั้ยก็รับได้นะ อย่างว่าเจอป๋าแซนกะคุณพี่มาแล้ว เลวี่ที่ได้จูบทูน่าไปก็เคยเห็นมาแล้ว..กุโละที่เป็นเจ้ากะเทยก็ได้ผ่านตามาแล้ว..ฉะนั้น..กะแค่ฟิกเดะๆแบบนี้...’จอก!!!...*เอ๋ง*!!!(ว่าแล้วก็ถูกโชจังเตะโดดในทันที..อา...ฝ่าเท้าที่คิดถึง...ฮา)โชจัง:-*-…นี่จะมาป่วนรึจะมาเม้นท์กันเนี่ยยยย!! ฮ่าๆๆล้อเล่นน้า อย่าโกรธเค้าล่ะ และแน่นอน เมื่อโชจังแต่ง เค้าก็ต้องตามเม้นท์เป็นเรื่องปกติไปแล้ว(เบื่อรึ..ไม่สน...รำคาญรึ...ไม่ใส่ใจ..รู้สึกเหมือนถูกผีน้อยตามสิงรึ...ไม่เห็นใจ..เพราะ..ผีน้อยฮาจังคนนี้จะตามเม้นท์โชจังไปตลอดนั่นล่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆ...*เอ๋ง*!!!(แล้วก็โดนโชจังเตะโดดรอบสองโทษฐานข่มขู่คนแต่ง)ฮ่าๆๆ ล้อเล่นน้า และนี่คงเป็นครั้งแรกที่เม้นท์ให้ฟิกโชจังโดยไม่มีพวกป๋าพวกทูน่ามาเกี่ยวข้อง ฉะนั้นน่าจะเม้นท์ได้โดยไม่เข้าข้างใครจนเกินงามสักคราวล่ะน้า โฮ่ๆๆๆ..งั้นมาเม้นท์กันเลยดีกว่าเนอะ

....*พรวด*!!!....ปล่าวๆไม่ใช่เพราะเนื้อเรื่อง..แต่..เห็นภาพของท่านFiar แล้วเลือดแทบพุ่ง..อา..มันไม่ได้เรท..แต่...นอกจากจะเป็นเพราะความงามของภาพที่เทพยังต้องเรียกพี่แล้วยังเป็นเพราะว่า...อา...ทำไมภาพนี้ป๋าดู”เคะ”แบบนี้ค้าพี่น้องงงงงง!!>///////<!!! จับกดเลยๆๆจับกดโลด!!ป๋าน่ารักน่ากดแบบนี้ใครจะไปอดใจด้ายยย!!ขอโก้ดดดดดดด!!!...*อ๊ากกกกกก*!!!(ว่าแล้วก็โดนทั้งดาบและแส้ทั้งสับทั้งยำเค้าจนแทบไม่เหลือซาก)...อา...ยังไม่ได้เม้นท์เลย...จะมาเจี๋ยนกันแล้ว...ใจเย็นๆก่อนดิ๊..แค่หยอกนิดหน่อยเอ๊ง!!

...อา...มาเม้นท์ต่อๆ..เข้าเนื่อเรื่องกันสักทีล่ะ..เอ่อ..เปิดฉากมาก็ห้วนเลยรึคะ ทำเท่ไปก็เท่านั้นล่ะค่ะยังไงฟิกนี้ป๋าก็เป็นเคะนั่นล่ะ...0_-;;อึ๋ย!(เจอป๋าหันมาส่งสายตาหวานๆ(ที่สามารถฆ่าคนได้)ให้ในทันใด)...อา..มะ..ไม่ได้พูดอะไรน้า!!มาต่อดีกว่าเนอะๆ...เอ่อ...หลงทาง?..หลงทางแล้วมาถามป๋าเนี่ยนะ..แล้วมาถามทางป๋าจะได้ข้อมูลมั้ยเนี่ย..ไม่สิ..หมอนี่เป็นใครกันเนี่ยถึงได้กล้ามาถามทางถึงห้องป๋าได้เนี่ย..อา..ดีโน่..ท่านเองรึคะ..เอ่อ..แล้ว..-*-..ใหลงทางในปราสาทเนี่ยน้า!!ดีโน่ขา!!ไม่มีลูกน้องแล้วจะเอ๋อลงน่ะเข้าใจ แต่..มาหลงในปราสาทเนี่ยมันไม่เวอร์ไปหน่อยรึค้า!!! ถ้ามันต้องหลงอยู่ในนี้จนไม่สามารถกลับบ้านได้ก็หลงมันไปชั่วชีวิตเถอะ!!..ค่ะ..ถอนหายใจเหมือนกัน..ทีใหม่นะคะ เมื่อรู้ว่าตัวเองจะ”ห่วย”ขนาดนี้ยามไม่มีลูกน้องอยู่ข้างกายก็กรุณาอยู่นิ่งๆเป็นเด็กดีสมกะอายุหน่อยนะคะ..เฮ้อ..แล้วมาถามทางป๋าเนี่ยคิดได้ไง ถ้าป๋าตอบง่ายๆก็คงไม่ใช่ป๋าแล้วล่ะ..เอ่อ..หลงทางได้น่ะไม่แปลกหรอก..แต่..มาหลงทางในปราสาทได้เนี่ยสิ..รู้ถึงไหนอายถึงนั่นไม่ต้องไปบอกใครเขานะคะดีโน่ อายแทนค่ะ

หืม?..เสียงอะไรหวืดมา..เอ่อ..ดีโน่คะ..T^T..เค้ารันทดใจในความเป็นดีโน่จริงๆค่ะ..อุตส่าห์จะพยายามกู้หน้าให้กลับมาเท่ได้บ้าง..แต่..สุดท้าย..ดีโน่ที่ไม่มีลูกน้องข้างกาย..ก็..ยังคงเป็นดีโน่เฉิ่มๆตามเคย..เอาเถอะ เค้าทำใจไปแล้วล่ะ ว่าแต่ใครเขวี้ยงอะไรมา..แก้วเหล้า?..-*-..ป๋าคะ..ก้คนเข้ามันเซ่อเวลาไร้ลูกน้องก็หัดเข้าใจหน่อย...หืม..มีเขียนอะไรไว้ที่แก้วด้วย..โอ้...น่าซึ้งดีมั้ยเนี่ย..คือ..จะง่ายกว่ามั้ยคะถ้าท่านจะพูดเองแทนที่จะเลือกขว้างแก้วส่งข้อความมาแทนแบบนี้น่ะค่ะ ป๋านี่เห็นใครเป็นไม่ได้เห็นเป็นเป้าซ้อมขว้างหมดเลยนะเนี่ย

...อ้อ..นั่นเรียกว่าอ่อนโยนแล้วรึเนี่ย งั้นถ้าไม่อ่อนโยนจะเป็นยังไง ขว้างโต๊ะมาเลยรึเปล่าคะพี่ ..อืม..แต่ก็คงจะจริง ตอนแรกๆที่เห็นตอนที่เจอกับสึนะนิสัยป๋าน่าเตะโดดมากกว่านี้น่ะนะ ..อ่า...จะ..ใจเย็นๆค่ะป๋า...นี่นะที่นายว่าป๋าอ่อนโยนขึ้นน้า!!นายละเมอรึเปล่าฟร้า!!..โห...ไม่มีลูกน้องแล้วยังเปรี้ยวอีกนะท่าน แล้วนี่มันก็ถิ่นของพี่ท่านเขา นี่ไม่เกรงใจเจ้าบ้านเลยว่างั้นเถอะ...น่านไง สงสัยจะโดนหน้าตัวเองเข้า....*พรวด*!!!ฮะ..ฮะ...เฮ้ยยยยย!!แล้วไปไงมาไงงวดนี้ถึงโดนหน้าป๋าเข้าได้เนี่ย..ไม่สิ..ต้องถามว่านี่ป๋าไปพลาดท่าเสียทีโดนแส้ดีโน่ได้ไงเนี่ย ถ้าเป็นดีโน่ตอนมีลูกน้องก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เป็นดีโน่เวอร์ชั่นเฉิ่มนะค้า!!แล้วป๋าไปพลาดท่าได้ไงเนี่ยยย!!

...อา..เค้าว่าไม่ใช่เวลาจะมาปลื้มใจว่ารุ่งได้แม้จะอยู่เพียงลำพังราวกับโดดเดี่ยวผู้น่ารักนะคะ แต่ว่า..เล่นโดนจังๆแบบนั้นเค้าว่ามันจะซวยมากกว่านะ...ง่า...นั่นไงล่ะ..พูดถึงความซวยมันก็มายังกะนัดกันไว้..น้องหลามเรานี่ไวปานลิงว๊อกเช่นเคยนะคะ เค้าว่าท่านไปเปลี่ยนจากหลามเป็นลิงเถอะคะไวจริงๆ..อ่า..ใจเย็นๆนะน้องหลาม คือดีโน่ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายที่รักของท่านหรอกค่ะ อย่าเพิ่งทำม้าหันนะคะ คือเค้ายังไม่อยากกินน่ะค่ะ ...เอ่อ..จะมาพร้อมรบอะไรล่ะคะ เค้าว่าอธิบายก่อนจะดีกว่ามั้ย..เอ..แต่จะอธิบายยังไงเนี่ย ..บอกว่า”...คือพอดีหลงทาง แล้วมาถามทางแซนซัสเข้า แต่แซนซัสไม่ตอบแถมโยนแก้วเข้าใส่ อะไรไม่ว่าแถมมียิงส่งท้ายอีก ฉันก็เลยต้องสู้กลับบ้าง แต่เผอิญแซนซัสโชคดีไปหน่อยก็เลยโดนแส้ที่ฉันซัดเข้าไปน่ะ..เห็นมั้ยสควอลโล่ ไม่มีลูกน้องฉันก็เปรี้ยวได้อย่างมีคุณภาพนะ นายช่วยดีใจกับฉันหน่อยสิ”..งั้นรึ..มีหวังพูดไม่ทันจบเราคงได้เห็นเนื้อม้าซาซิมิกันวันนี้ล่ะ..

...หา..อะไรนะน้องหลาม ขออีกรอบสิ..เอ่อ..ป่วยเหรอ..มีไข้เหรอ..แต่..ป๋าซดเหล้าเอาๆ แถมยังมีปาเหล้าแถมยิงใส่ได้อีกเนี่ยนะ..ไม่สิ..ก็น่าจะเป็นไปได้เพราะไม่งั้นคงหลบแส้ของดีโน่ได้แล้วล่ะ ไม่มาโดนจังๆจนเลือดกำเดาไหลแบบนี้หรอก..อา...ไม่นึกว่าจะมีวันได้เห็นน้องหลามเก้ๆกังๆนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ ก็เข้าใจน่ะนะ ขืนเปรี้ยวไปจับหัวพี่ท่านเข้า ถึงจะป่วยก็เถอะ มีหวังมีสิทธิตายคาที่แน่...เอ่อ..ไข้ขึ้นสูงตั้ง 40องศา?...แต่พี่ท่านซดเหล้าเพียวๆเนี่ยนะ..เอ่อ..ป๋าคะ..ป๋ารอดชีวิตมาได้ไงคะเนี่ย ซซดมันทุกเวลาและสถานการณืนี่ป๋ารักมันมากไม่แต่งงานกะมันไปเลยคะเนี่ย ...น่าน..ป่วยแล้วยังไม่เจียมยังมาทำเปรี้ยวอีกเนี่ยน้า!!..มันน่าจับกระทืบๆเล่นเหลือเกิน ป่วยแล้วยังมาทำซ่าอีกนะป๋า

..ฮ่าๆๆ ฉลาดนิดีโน่ พูดแบบอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยเลยนะเนี่ย ..นั่นสิ..อย่างน้อยก็สามารถให้ประตูเป็นรูไปได้..และ..ยังเปรี้ยวพอมานั่งซดเหล้าได้..เฮ้อ..ป๋าใครเนี่ย ..น่านทำเป็นซ่าเอาแต่ซดเหล้าไม่ยอมไปพักผ่อนไม่พอนี่ยังไม่ยอมให้หมอมาดูอาการอีก นี่ป๋าเค้าคิดว่าไข้จะหายเมื่อซดเหล้ารึไงกัน..น่าน..ขาสั่นยังทำเป็นเก่ง ตะโกนทีนึงแล้วปวดหัวจี๊ดไปถึงลำไส้(?)ยังทำเป็นเก่ง..มันน่าปล่อยทิ้งให้สลบคาที่ไปเลยนะเนี่ย

...อา...น้องดีโน่ที่เหมือนจะมีประโยชน์แต่สุดท้ายก็พบว่า..ยังคงเป็นตัวไร้ประโยชน์เช่นเดิมยามไร้ลูกน้องได้อย่างคงเส้นคงวา...อ่า..มีมาใช้ๆ มีมาสั่งๆเปรี้ยวใหญ่แล้วนะเนี่ยน้องหลามเรา...น่าน..ศักดิ์ศรีความเป็นบอสค้ำคอ..เป็นตัวก่อเรื่องแล้วไม่สำนึกเลยนะดีโน่ มาทำเจ๋งอะไรตอนนี้เนี่ย...โอ้..น้องหลามว่าง่าย ไม่น่า...เอ่อ..โอ้ว...น้องหลามช่างร้ายกาจยิ่งนัก โปรดให้อภัยที่ดูแคลนเจ้าไปนานนม เห็นเอาแต่โวยวาย ไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่ฝีปากเจ้าสามารถคมกริบเฉกเช่นดาบเจ้าแบบนี้ได้เนี่ย..อา...เห็นขนาดสมองท่านแล้วช่างเศร้าใจนัก ทำไมแว๊บนึงถึงไปนึกถึงน้องทูน่าได้นะเนี่ย..อา..นั่นสินะ..ขืนเข้าไปดูป๋าล่ะก็ คงได้กลายเป็นเนื้อม้าอบเป็นแน่แท้ทีเดียว..อา..นายต้องยอมทำตามที่น้องหลามว่าแล้วมั้งเนี่ย..เอ่อ..เอางั้นเลยรึ..คือป๋าอึดนะใช่(เพราะคงไม่มีมนุษย์หน้าไหนที่สามารถซดเหล้า ขว้างของ แถมไล่ยิงชาวบ้านได้ทั้งที่ไข้ขึ้นตั้ง 40องศาหรอก)..แต่ใจคอนายจะปล่อยป๋าอย่างงั้นเนี่ยนะ..อา...ดีโน่..เค้าควรจะทึ่งในความดีของท่านมั้ยเนี่ย

อา..น้องหลาม...แช่งเสร็จสรรพเลยนั่นน่ะ..นี่ที่พูดเนี่ยเพราะเป็นห่วงรึแอบสาปแช่งป๋ากันแน่เนี่ย ..อา...ตอบง่ายมากเลยดีโน่..เค้าประทับใจนความมีน้ำใจของท่านเหลือเกิน ..แต่..แน่จริงพูดไอ้ที่คิดออกมาดังๆเลยสิเฮ้ยย!!เป็นบอสทั้งทีแถมไหนๆก็เปรี้ยวมาขนาดนี้แล้วเปรี้ยวให้มันตลอดสิเฟร้ย!!..อา..มันก็จริงที่ว่าความสงสารมันทำให้..เอ่อ...เดี๋ยวๆ เค้าว่ารีบอร์นไม่น่าจะสอนอะไรอย่างงั้นนะ..อีกอย่าง...นั่นสรุปแล้วนายเป็นลูกน้องรึลูกพี่พวกโรมากันแน่เนี่ยยยย!!มันน่าภาคภูมิใจมากเลยใช่มะเนี่ยยยย!!นี่นายช่วยมีเกียรติ์ของความเป็นลูกพี่หน่อยเฟร้ยดีโน่!!!

..อา..ไม่มีใครยอมใคร..น่ารักจริงๆ..นี่พวกมันอายุ30หรือ03กันแน่เนี่ย..แล้วพวกเอ็งมาเถียงกันฉอดๆแถมจะมาฟัดกันเองเนี่ย คือ..แล้วไม่สนใจป๋ากันแล้วรึคะ เถียงกรอกหูพี่ท่านไปมาเดี๋ยวก็บ้านบึ้มหรอ...อา...นั่นไงล่ะ...นี่ถ้ามาม่อนมาเห้นคงกรี๊ดสลบ ขนาดป๋าป๋วยข้าวของยังพังพินาศขนาดนี้ สงสัยบัญชีติดลบตัวแดงก็คราวนี้ล่ะมั้ง..อา..ไม่ใช่ว่าปล่อยให้คนป่วยอยู่คนเดียวโดยไม่เอาใจใส่หรอก..แต่..พวกท่านเล่นไม่ให้ป๋าได้อยู่คนเดียวแถมเถียงกรอกหูไปมา แถมล่าสุดยังจะทำการฟัดกันเองอีกต่างหาก ถึงไม่ป่วยก็ฟิวส์ขาดเหมือนกันค่ะ

...อา..นายเอก(...อา..รึว่าที่ป๋างวดนี้ได้เป็นน้องเคะเพราะความป่วยหนอ ฮ่าๆๆๆ)ของเราเริ่มกลับมาว๊ากอีกคราว..คืออย่าตะโกนมากป๋าเดี๋ยวไข้จะกลั....*พรวด*!!...กะ..กะ..กรี๊ดดดด!!0[]0!!ป๋าตาเหลือกไปแล้ววววว!!!...อา..อย่าเอาภาพตาสีฟ้าสี่คู่ไปหลอนในความฝันนะคะป๋า...อา..ป๋าไปซะแล้ว..ขอให้ป๋าไปดีนะคะ ฮ่าๆๆๆ

..อา..คนบ้าไม่เคยป่วย..มันก็จริงนะคะ..แต่เค้าว่าที่ป๋าทรุดหนักแบบนี้ก็เพราะพวกท่านนั่นล่ะค่ะ ..อา..เป็นพวกSM ของแท้จริงๆนะเนี่ย..แต่..ถ้าจะพูดไปแล้วความเถื่อนดิบของป๋าก็คือเสน่ห์อย่างนึงของพี่ท่านนั่นล่ะนะ ..อา..ขณะที่น้องหลามอยู่ในโหมดกำลังโศกและซึ้งเต็มที่ ก็มีคนมาพูดขัดจังหวะซะได้....อืม..ถึงได้แต่เฝ้ามอง แต่ว่าคราวนี้อย่างน้อยก็ต่างออกไปนะ อย่างน้อยป๋าเองก็ไม่ได้อยู่ในน้ำแข็งแบบตอนนั้น แม้จะไม่สามารถทำอะไรอย่างอื่นได้นอกจากเฝ้ามอง..แต่..มันก็ไม่เลวร้ายเท่าตอนนั้นล่ะนะ...อา...ความรู้สึกที่ลึกซึ้งสุดๆ...แต่..กลับไม่ยอมเอ่ยอะไรออกไป..เฮ้อ..เข้าใจว่าคนอย่างป๋าพูดอะไรออกไปก็เท่านั้น ดีไม่ดีถูกพูดตอกแบบเจ็บๆกลับมาอีกต่างหาก..แต่ว่า..ป๋าเองก็ไม่คนโง่(ถึงจะบ้าไปหน่อยก็เถอะ)ในเมื่อคนอย่างน้องหลามยอมอยู่เคียงข้างจนถึงตอนนี้ ยอมเสียสิ่งต่างๆมากมายเพียงเพื่อจะให้มีค่าพอที่จะยืนหยัดอยู่เคียงข้างแซนซัสได้..ความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งแบบนี่..ทั้งน่าอิจฉาและประทับใจจังเลยนะ ถึงความสัมพันธ์ของป๋าและพวกสควอลโล่ จะดูเย็นชาโหดร้ายและไม่ใส่กัน..แต่ว่า..ถ้าดูให้ดีแล้วจะเห็นว่านี่ก็คือความสัมพันธ์แบบผู้ใหญ่..ความสัมพันธ์ที่ดูซับซ้อนและสมกับที่อยู่ในโลกที่มืดดำนี้มานาน..ซึ่ง..ก็ไม่ได้ลึกซึ้งหรือมีค่าน้อยกว่าพวกสึนะเลย ถ้าจะให้เทียบ มันก็คงเหมือนตัวบอสของแต่ละฝ่ายนั่นล่ะ สึนะเหมือนท้องฟ้าสีครามสดใสที่กว้างใหญ่ ฉะนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขาก็จะดูสดใส อบอุ่น เต็มไปด้วยมิตรภาพและความเข้าใจ แต่สำหรับพวกแซนซัส ที่มีบอสเป็นท้องฟ้าสีเลือดที่มืดมิด ดังนั้นความสัมพันธ์ที่มีต่อกันก็จะดูมืดๆทึมๆเหมือนไม่ใส่ใจกัน มีแต่ความเย็นชาให้กัน..แต่..ที่ไม่ใส่ใจกันก็เพราะเชื่อใจกัน ที่ไม่ยุ่มย่ามเรื่องของกันและกันก็เพราะให้เกียรติ์กัน เป็นความผูกพันแบบคนที่ผ่านอะไรมามากมาย ซึ่งแบบนี้ก็น่าประทับใจไม่แพ้กันเลยนะ ..อืมๆ ก็อย่างว่าฟากนึงก็ยังเป็นแค่เด็กๆ ส่วนอีกฟากก็เป็นผู้ใหญ่กันไปหมดแล้ว ฉะนั้น จะให้เหมือนกันก็กระไรล่ะมั้ง แต่ก็เพราะแบบนี้แหละ แต่ละฝ่ายถึงได้มีเสน่ห์ที่ไม่เหมือนใคร ไม่ซ้ำใครและ..เป็นที่ประทับใจไม่แพ้กันไงล่ะ

..อา..เพ้อไปไหนแล้วเนี่ย อ่านเองเขียนเองก็เริ่มงงเอง งั้นมาเม้นท์ต่อดีกว่าแฮะ..(..อา..แต่ชอบฉากที่น้องหลามจูบชายเสื้อป๋ามากๆเลยอ๊ะ..แถมยิ่งมีคำพูดที่ตามมาของน้องหลามอีก..อา..ขอบอก...โดนใจโลดค่า!!)..อา..หลังจากพูดเรื่องซึ้งๆถึงความรู้สึกที่มีของพวกป๋าแล้ว ก็กลับมาที่คนอื่นบ้างดีกว่า..นั่นสิ..แต่ก็อย่างที่บอก เค้าว่ามาม่อนคงบ่นเรื่องค่าเสียหายที่ป๋าสร้างขึ้นมาด้วยนั่นล่ะ ..หืม..ภารกิจต่างหาก?..แล้วยังไม่ไปทำเหรอถึงต้องอยู่โยงที่นี่น่ะ..หืม..แล้วมาทำตาดุใส่ดีโน่ทำไมเนี่ย ก็ไม่ถามต่อแล้วจะเอาไงอีกเนี่ย ..อา..นั่นสิ..เค้าก็อยากรู้เหมือนกัน แต่การที่โรมาฯยังไม่กลับมาก็ไม่ใช่ความผิดดีโน่สักหน่อยจะมาทำตาดุทำไมเนี่ย อะไรจะอยากไล่ดีโน่ขนาดนั้น ถึงแม้ว่าดีโน่จะเป็นสาเหตุนึงที่ทำให้ป๋าทรุดลงก็เถอะน่า..อ่า..จะไปหาก็ถามทางดีๆนะ เดี๋ยวหลงอีกรอบคราวนี้ตัวใครตัวมันนะคะ..เอ่อ..ไปรอที่รถแล้วรึ..ประมาณว่าเห็นหายไปเลยก็เลยรอที่รถดีกว่าเนี่ยนะ..อย่างโรมาฯน่าจะมาหานายมากกว่าไปรอที่รถนะดีโน่ เพราะว่า..การปล่อยลูกพี่ที่เอ๋อได้ตลอดยามที่ไม่มีลูกน้องเคียงข้าง มันอันตรายเป็นอย่างยิ่งเลยล่ะ ฮ่าๆๆๆ

แง๊..มันยาวเกินแบบไม่ได้ตั้งใจ ขออีกนิดนึง อีกนิดนึง>>

...หืม..ไหงพูดแปลกๆงั้นล่ะ..ก็เพราะหลงทางเลยหาไม่เจอไง..เอ่อ..ไหงจู่ๆก็พูดเรื่องภารกิจล่ะคะ แล้วเกี่ยวอะไรกับการต้องเจอตัวโรมาฯก่อนล่ะเนี่ย...เหอ...มีคนจะมาลอบฆ่าป๋าเนี่ยนะ?...บ้ารึโง่ดีเนี่ย....หา..แล้วการไม่เจอโรมาฯมันเกี่ยวกับนักฆ่านั่นยังไงเนี่ย อยากให้ดีโน่อยู่เป็นพวกด้วยก็บอกมาเถอะน่า..อืม...จริงด้วย...งั้น..หมายความว่า..โรมาฯโดนจับตัวไปรึค้า!!..อ้าว..ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากให้โรมาฯมาขวางทางปืนท่านหรอกค่า!!แต่ถ้าโดนจับเป็นตัวประกันจะให้ทำไงได้ล่ะค้า!!..ค่าๆ ไม่ขวางทางท่านหรอกค่ะ จะเจี๋ยนหมอนั่นก็ตามสบายเถอะค่ะ แล้วถ้ามีโรมาฯอยู่ล่ะก็ ดีโน่ก็คงไม่มาเป็นตัวเกะกะแน่ล่ะ..อา..ท้ายที่สุด..ต่างฝ่ายต่างก็สัญญาว่าจะปกป้องป๋า(เคะ)ของตน(?)แล้วสินะ ฮ่าๆๆๆ มาดูสิว่าใครจะได้รับบทเด่นในการกระชากใจป๋ามากกว่ากัน แล้วป๋าแซน(เคะ)ของเราจะเลือกใครเป็นที่รักกันแน่หนอ ก็ต้องตามดูกันต่อปายยยย!!(ว่าแต่ดีโน่คะ จะปกป้องป๋าก็ไม่ว่า แต่ว่า..อย่ามัวแต่ปกป้องป๋าจนลืมโรมาฯน้า!!)

ตอนนี้เป็นตอนซึ้งๆโศกๆและเฮฮาเล็กๆและเครียดๆหน่อยแถมแกมบู๊หน่อยๆ อย่าหัวเราะไปทั้งน้ำตาเลยโชจัง..เพราะ..เค้าเองก็เม้นท์ไปทั้งน้ำตาเหมือนก๊านนนน!!(ฮ่าๆๆ)สารภาพตามตรงว่าที่โพสต์ได้ช้าขนาดนี้ทั้งๆที่เห็นฟิกนี้ตั้งนานนมนั้นเพราะ...ไปทำใจค่ะ..ไปกินยาทำใจเป็นกระปุกๆไปเล่นเกมส์โน้นเกมส์นี้บิวท์อารมณ์อยู่นาน..พูดตรงๆว่าทำใจยากกว่าคู่1867อีกนะเนี่ย แบบว่าเม้นท์ไปได้แค่ส่วนเดียวแล้วฟิลก็ขาดไปดื้อๆเลย(จะเห็นได้ส่าช่วงแรกๆกับช่วงที่เหลือมันดูเหมือนคนล่ะอารมณ์ก็เพราเหตุนี้ล่ะค่ะ..แบบว่าที่เม้นท์ไม่ออกไม่ใช่เพราะความแปลกแต่...คู่นี้มันไม่ใช่อ๊ะ ไม่ว่าป๋าจะคู่กับใครก็เถอะ..มันไม่ใช่อ๊ะ)...อา...ทำไมโชจังถึงแต่งแต่ฟิกที่ทรมาณหัวใจดวงน้อยๆของเค้า..แต่..ปัญหาคือ...กลับแต่งได้เจ๋งสุดยอดทุกทีเล้ย!!(โชจัง:....-*-...อ้าว..เอาไงแน่เนี่ย นี่มาหาเรื่องกันใช่มั้ย?)แหะๆนี่ชมนะโชจัง เพราะถ้าไม่สนุกคงเม้นท์ไม่ได้ยาวแบบนี้ทั้งๆที่ไม่ได้เป็นคู่โปรดแต่อย่างใดหรอกค่ะฉะนั้น..ในเมื่อก้าวเข้ามาในวังวน 3Pแล้ว ก็พยายามต่อไปนะค้า!!ฮาจังเป็นกำลังใจให้ค่า!!!..ว่าแต่..โชจังหายไปตั้งนานคิดถึงมากมายเลยน้า\ >3</ จะรออ่านตอนต่อไปน้า!!!ต้องขอโทษโชจังอีกครั้งนะที่มาเม้นท์ช้าแบบนี้น่ะค่ะ