•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

AU Fiction : Ash Like Snow
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : TYL!D18 (Dino x Hibari), TYL!All18 (All TYL!Character x Hibari)
Rate : NC-17
Category : BL, Romance, Angst, Drama
Warning : ...สารพัดสารเพจนสาธยายไม่หมดค่ะ คิดว่าคงจะครบถ้วนทุกสิ่งที่ไม่ควรเจอในชีวิตจริงๆ = =”

Theme Song : The Brilliant Green – Ash Like Snow (http://www.youtube.com/watch?v=DqXMxIebJWc)


EP.01 [LOVE YOUR MONEY]


“..อย่างคุณเนี่ย ..สักสามหมื่นห้าเป็นไงครับ ?”


เสียงเบาบางที่แทรกผ่านหมู่กระแสผู้คนลอดผ่านมาในยามค่ำคืนที่จอแจท่ามกลางแสงสีของเมืองใหญ่ที่ราวกับไม่เคยหลับใหล ขาข้างหนึ่งของชายหนุ่มชาวตะวันตกร่างสูงที่เพิ่งก้าวห่างออกมาจากรถยนต์หยุดกึกลงอย่างไม่ได้ตั้งใจเมื่อได้สดับฟังคำพูดที่ไม่ได้ชวนให้สะดุดหูคนทั่วไปเท่าไรนัก ทว่านั่นกลับทำให้ร่างทั้งร่างของเขาหยุดนิ่งลงโดยง่ายดาย


...ทั้งๆ ที่ ..ไม่ใช่เรื่องของเราแท้ๆ


“...หืม ? ให้ค่าตัวผมเยอะขนาดนั้นเชียว ?”


เสียงกึกหยุดลงเมื่อปลายเท้าที่สวมใส่รองเท้าหนังของร่างสูงโปร่งก้าวไปยังเป้าหมายเพิ่มอีกหนึ่งก้าว ไม่ทันได้รู้สึกตัวว่ามือที่ปล่อยลงข้างตัวกำหมัดแน่นเข้าจนสั่นระรัวตั้งแต่เมื่อไร ภาพที่ฉายสะท้อนบนนัยน์ตาสีอำพันของชายหนุ่มคือเสี้ยวหน้ามนหวานด้านข้างที่แย้มยิ้มมุมปากเล็กน้อยของเด็กหนุ่มตัวเล็กบอบบางคนหนึ่งที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน ร่างนั้นเชิดหน้าขึ้นเอื้อนเอ่ยถ้อยคำกับอีกคนที่อยู่ตรงหน้าด้วยน้ำเสียงหวานเสนาะหูราวเชิญชวน อีกฝ่ายที่คุยอยู่กับร่างเล็กนั้นไว้ผมสีไพลินยาวจนเลยกลางหลังทั้งที่เป็นบุรุษ ดูท่าทางจะสูงอายุกว่าไม่น้อย แต่จากการคาดเดาแล้วคงยังอ่อนวัยกว่าตนเป็นแน่


...แต่ทำไม ..จู่ๆ เกิดกลับรู้สึกไม่ชอบใจขึ้นมาแบบนี้


“...ถ้าอย่างนั้นก็----------”

เสียงหวานเอ่ยขึ้นอีกเพียงครั้งก่อนข้อมือบางของเด็กหนุ่มตรงหน้าจะถูกคว้าจับเอาไว้แน่นด้วยเรียวนิ้วของหนุ่มผมยาว ทั้งสองร่างกำลังค่อยๆ หายลับไปจากสายตาของผู้ที่เฝ้ามองอยู่ขณะที่เขาเริ่มเร่งฝีเท้าตาม เบียดแทรกร่างโปร่งสูงของของตนเข้าไปท่ามกลางผู้คนที่เดินสวนกันไปมาหนาแน่นอย่างยากลำบาก พลางเอ่ยคำขอโทษเป็นภาษาญี่ปุ่นเมื่อเกิดเดินไปชนใครคนหนึ่งเข้าทั้งที่ตนเองเป็นชาวต่างชาติจึงดูแปลกแตกต่างเล็กน้อย แต่ทว่านั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาจะเก็บมาใส่ใจในตอนนี้


“..เด็กคนเมื่อกี้ ..ไปไหนแล้ว... อ๊ะ------”


เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเปล่งคำอุทานออกมาแผ่วเบาท่ามกลางแสงสีในราตรีเมื่อกวาดสายตาไปพานพบกับสิ่งที่ตนต้องการเข้าโดยบังเอิญ เจ้าของเรือนผมสีบลอนด์ทองยิ่งเร่งฝีเท้าตนให้เร็วขึ้นจนกลายเป็นวิ่งไป เสียงตึกตึกของฝีเท้ากระทบลงกับฟุตบาทริมถนนใหญ่รวดเร็วหนักหน่วงจนแทบไม่หลงเหลือจังหวะ เขาร้อนรนในใจจนแทบอดรนทนไว้ไม่ไหวอีกต่อไป

ทั้งๆ ที่ร่างนั้นแทบจะอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ


...ไม่ชอบใจ ..เอามากๆ--------


“เดี๋ยวก่อนสิ ! นายน่ะ ..!”

“...คุณเป็นใคร เราเคยรู้จักกันด้วยหรือไง ?” ดวงตาสีนิลใต้แพขนตายาวหันขวับตาขวางกลับมาทางคนที่จู่ๆ ก็เข้ามาคว้าข้อมืออีกข้างหนึ่งเอาไว้อย่างถือวิสาสะทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ไม่เคยได้พบหน้ากันมาก่อนเลย แม้จะพยายามดิ้นรนให้หลุดจากเงื้อมมือนั้นแต่ก็กลับไม่ประสบผลจนนึกหงุดหงิดขึ้นมา “..ปล่อยผมเดี๋ยวนี้ !”

“...อ้าว ไม่รู้จักกันหรอกหรือครับ ?” เมื่อได้ยินเสียงเย็นเยียบแว่วดังขึ้นมาอย่างนึกฉงนใจ หนุ่มชาวตะวันตกจึงเบือนหน้าไปสบดวงตาคมที่แปลกประหลาดคู่นั้นชั่วครู่หนึ่ง คนที่ไม่รู้จักแย้มยิ้มเบาบางเปื้อนใบหน้าคมคายอย่างเรียบเฉยเย็นชา ก่อนคนที่ไม่เกี่ยวข้องจะกลับมาสนใจร่างเล็กตรงหน้าต่อไป “ถ้าไม่รู้จักกัน ก็ช่วยปล่อยมือเด็กคนนี้ด้วยครับ ..ผมกำลังรีบ”

“..หึ” หนุ่มผมทองก่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ราวนึกขันกับสิ่งที่ได้รับฟังมานั้น ยิ่งกำยึดข้อมือที่ถูกออกปากให้ปล่อยออกโดยเร็วราวไม่นึกสนใจคำทัดทานจากคนแปลกหน้า “รีบ ? ...รีบไปทำอะไรล่ะ ?”

“ผมจะไปทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับคุณ ปล่อย !!!” เด็กหนุ่มร่างเล็กเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาจึงเริ่มดิ้นรนอีกครั้ง ทว่าครั้นจะทำเช่นนั้นอีกสักกี่ครั้งก็ยังคงไม่สำเร็จ เนื่องด้วยแรงที่หนี่ยวรั้งร่างเขาไว้นั้นมากมายเกินกว่าจะทัดทาน แถมอีกฝ่ายยังดูท่าทางไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เสียด้วย

“...จะว่าฉันไม่เกี่ยวก็จริงนั่นแหละนะ ..แต่ว่า...” ใบหน้าคมคายที่ถูกประดับตกแต่งด้วยนัยน์ตาสีอำพันโน้มลงหา พลางยื่นมืออีกข้างเข้าไปจับยกคางมนให้เชิดขึ้นสบตา เหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์น้อยๆ อย่างน่านึกหวั่นใจ “...พอเห็นเด็กหน้าตาน่ารักๆ แถมยังดูท่าทางยังอายุน้อยแบบนี้ ..มันก็ชักอยากจะลองเกี่ยวดูบ้างแล้วล่ะ”

และนั่นเป็นวินาทีเดียวกับที่มืออีกข้างถูกปล่อยคลายให้เป็นอิสระ...


เพียะ !!!


วงหน้าหล่อเหลาเบี่ยงหันไปอีกทางจากแรงส่งด้วยฝ่ามือบางอย่างแรง เรียกเอาสายตาของผู้คนมากมายให้หลั่งไหลเข้ามาพร้อมเสียงกระซิบกระซาบ ทว่าร่างสูงโปร่งของหนุ่มต่างชาติก็ยังคงทำเป็นไม่สนใจ เขาหันหน้ากลับมามองสบดวงตาสีนิลสนิทที่ดูรั้นตรงหน้านั้นก่อนจะแสยะยิ้มบางๆ ด้วยนึกบางสิ่งบางอย่างขึ้นมาได้


“..ดูท่าทาง ...วันนี้คุณจะไม่สะดวกไปกับผมซะแล้วสินะครับ ? ...น่าเสียดาย” เจ้าของนัยน์ตาสีไพลินเพลิงที่เฝ้ามองเหตุการณ์เมื่อครู่อยู่เพียงเงียบๆ ก้มลงมากระซิบถ้อยคำเหล่านั้นข้างใบหูของร่างบางตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเบาบาง ก่อนจะจับยัดบางสิ่งบางอย่างลงในอุ้งมือเล็กๆ นั้น


“...แต่ถ้าเกิดอยากใช้เงินขึ้นมาอีกจริงๆ ..ติดต่อหาผมได้ตลอดนะครับ”


เสียงทุ้มเย็นของเจ้าของเรือนผมสีครามสนิททิ้งท้ายเอาไว้เพียงแค่นั้นก่อนทั้งร่างในเสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาจะหายลับไปกับหมู่ฝูงชน เมื่อคลายของที่อยู่ในมือออกดูก็พบว่าเป็นนามบัตรเล็กๆ ใบหนึ่งที่ระบุช่องทางติดต่อกับผู้เป็นเจ้าของเอาไว้มากมาย ทว่าก่อนที่จะได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น...


“ผมบอกให้ปล่อย ! หูหนวกหรือยังไง !”

“...ใครจะปล่อยล่ะ ..อายุแค่นี้ก็ริอาจจะไปทำเรื่องน่าเกลียดแบบนั้นซะแล้ว ฉันปล่อยนายไว้ไม่ได้หรอก”

“แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับคุณ ..มาเดือดร้อนอะไรแทนผมทำไมล่ะ !?”

“...เกี่ยวแน่ ..แล้วก็..ฟังที่ฉันพูดก่อน...เงียบสักที-----”


ร่างของเด็กหนุ่มที่ถูกลากถูลู่ถูกังมาหยุดอยู่ที่ลานจอดรถของโรงแรมแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ห่างจากย่านการค้าเมื่อครู่มากนัก ดวงตาสีรัตติกาลคู่สวยที่ดื้อดึงบีบปิดลงอย่างรวดเร็วแต่แล้วก็กลับเบิกโพลงขึ้นเมื่อรู้สึกได้ถึงสัมผัสเบาบางที่แนบลงกลีบปากสีชาดของตนเพียงแผ่วเบา ก่อนความอุ่นร้อนที่ชวนให้รู้สึกวาบไหวขึ้นมาจะล่วงล้ำเข้ามาในโพรงปากเล็กๆ นั้นอย่างไม่ทันให้ตั้งตัว

...แล้วเสียงกระซิบที่ไม่คุ้นเคย ..ไม่เคยได้รู้จัก ...ก็เปล่งออกมาเพียงบางเบา ...ราวจะเชือดเฉือนใจ


“...หน้าตาน่ารักๆ แบบนายน่ะ ..คงจะทำแบบนี้บ่อยล่ะสินะ ? ..ไอ้การเอาตัวเข้าแลกง่ายๆ เพื่อเงินแบบนี้น่ะ---------”


...ทำไมเราถึงได้ ..รู้สึกโกรธ ...รู้สึกไม่พอใจได้มากมายถึงขนาดนี้กันนะ

-----ทั้งๆ ที่ ..เป็นเรื่องที่ไม่เกี่ยวอะไรกับเราเลยแท้ๆ
______________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่า~

เรื่องใหม่ค่ะ ^^ (อีกแล้วเรอะ = =")

(ขนาดเป็นฟิค D18 ตอนแรกตรูยังแอบ 6918 เล๊ยยยย 555+)

คราวนี้เนื้อหาแรงมาก... เหอะๆ =_________,="
/me ปาดเหงื่อ

แต่ยังไงก็ขอฝากไว้ด้วยนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะ ^^

/me จรลีไปนอน

ที่โน่รู้สึกโกรธ ไม่พอใจ
เพราะอยากเก็บฮิไว้คนเดียวล่ะสิ

แอบ 6918 ฮา
ผมก็ว่า 'ผมสีไพลินยาวจนเลยกลางหลัง' กับการพูดนี่..
..มันสัปปร้าชัดๆ ฮ่าๆ

ต่อนะครับ ค้างอย่างแรง =__=



// วิ่งเข้านอน
ปล. คนแรกเลยแฮะ ฮ่าๆ (นั่งหัวเราะแล้วผล็อยหลับ)

เคทจังบอกว่าเรื่องนี้แรงO{}o
แต่...แรงยังไงก็ตามอ่านแน่นอนล่ะค่ะ
ก็เพราะเคียวยะนี่เนอะ^^!!

พี่ม้าไม่พอใจเพราะอะไรละคะเนี่ย??
เพราะตัวเองเกิดสนใจเคียวยะหรือ??เปล่า แต่ยังไม่รู้จักกันเลยนี่เนอะ แค่ได้ยินประโยคที่เคียวยะตกลงกับสับป้าเฉยๆเอง
สับป้า เรื่องนี้เป็นอาเสี่ยหรือคะ
เห็นว่าAll18ซะด้วย
แต่ก็ยังมีD18จั่วหัวไว้ พี่ม้าคงมีบทคู่กับเคียวยะเยอะหรือเปล่าคะ^^??
น่าสงสัยจริงๆว่าเคียวยะทำไปเพราะอะไรนะ มันต้องมีเหตุสิ ไม่งั้นเด็กน้อยน่ารัก(น่ากอด)คนนี้จะมาทำแบบนี้ทำไม

รอติดตามเลยล่ะค่ะเคทจัง สู้สู้นะคะ^^

โน่นี่น่ะ อยากเกบทั้นฮิบะไว้คนเดียวสิน่ะ ถึงได้โกรธ

ตอนแรกมีคู่6918นิดๆ

เอาเป็นว่ารอติดต่มอ่านตอนต่อไปนะขอรับ

D18 เรื่องแรก ยังไม่ว่า6918นะท่าน =w="

แรงเหรอคะ? แต่ยิ่งแรงยิ่งชอบค่ะ!!!!! (/กลิ้งๆสะใจ)

ขนาดโผล่หน้ามาครั้งแรกไม่รู้จักกันยังขนาดนี้ ต่อไปน้องฮิจะเจอชะตากรรมแบบไหนล่ะเนี่ย

แบบนี้เค้าเรียกรักแรกพบหรือเปล่าคะ?

จะติดตามต่อไปค่ะ สู้ๆ

เห็นหน้าแว๊บเดียว พี่โน่ก็หึงเสียแล้ว

ได้ข่าวว่ามี All18 งานนี้โน่คงหึงสะบัด จับมัดดีๆ นะโน่

น๊านนน นาน ทีจะเจอ D18 ของท่านเคท สู้ๆ นะคะ

รอตอนต่อไปค่ะ

แร๊งงงงแบบนี้ยิ่งชอบบ

ม้าต้อยเด็ก ในเรื่องเคียวยะอายุ15ใช่รึปล่าวคะ

ตายแระ ถ้าใช่เรื่องนี้โน่เสี่ยงติดคุกมากๆ ก๊ากกก(แต่แบบเดิมมันก็เสี่ยงอยู่แล้ว)

ดีโน่นายกะจะเก็บเคียวยะไว้คนเดียว ใช่มะ อิอิ

พี่โน่เป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณธรรม(หรอ?) สูงมากมาย
เห็นเด็กน้อยทำผิดก็ต้องแนะนำ(?) สินะ ..หึหึ
(หรือที่จริงโน่อยากกินเด็กคนเดียว - -?)

เริ่มเรื่องมาก็แอบมี 6918 เลยนะ
แต่พี่โน่ดันมาขัด ..ชิ
หึงล่ะสิพี่โน่ แต่ได้หึงอีกยาวแน่
Katekyoซัง เขียนสมการไว้ว่า all18 ล่ะ
(เริ่มเห็นใจพี่โน่ ~)

All 18 จังซี่มันต้อง...ปลูกกระท่อมเจ้าค่า

หุหุห อยากอ่านมานาน หายากเหมือนกันนะคะ

อยากถามไรเตอร์ล่วงหน้า...จะมี 5918 มั๊ยคะ(อยากลองอ่านดู)

ป.ล.ไม่ทราบว่าไรเตอร์หลอนกระท่อมของเราบ้างมั๊ยคะเนี่ย

ท่านเคทมีเรื่องใหม่ออกมาอีกแล้ว ขยันจริงๆ
All18 จิ้นไปไกลเตลิดแล้วค่า
ว่าแต่ดีฌน่บอกให้มัยว่าทำไมถึงโกรธ เพราะท่านฮิงามไงล่ะนายเลยรุ้สึกเสียดายที่ท่านฮิมาทำแบบนี้/เผ่นหนีทอนฟาไปแล้ว
ว่าแต่ชื่อเรื่องมาจากเพลงAsh like snowของกันดั้มooรึเปล่าคะ?

ถึงจะAll 18แต่สุดท้ายฮิก็ต้องมาซบอกโน่สินะ มันถึงเขียน D18 ชัดแบบนั้น!!

โน่ออกแนวโน้มท่าจะดาร์ก

อ่านแบบหลับตา

จะอ่านD18

All18ปิดตา

me//ปิดตาแล้ววิ่งหนีความจริง

แร๊ง!!!

เชียร์ให้สับป้าออกมาแล้ว 3p เจ้าค่ะ

กร๊ากกกกกส์

(/me โดนกระทืบ)

ต่อนะค้า~~~

ตอบเม้นต์ค่ะ ^^

ท่าน Maroushi_qeen
เราก็ว่าจะไม่เอา 6918 ขึ้นต้นเรื่องแล้วนะคะเนี่ย แต่มันอดไม่ได้ ฮ่าๆๆ
(ไม่รู้เล๊ยว่าอิคนแต่งชอบ 6918 (ฮา) )
/me โดน FC D18 รุมกระทืบ

มาลงต่อแล้วค่า > <,,


ท่าน kotami
ถึงจะบอกว่าแรง แต่ไปๆ มาๆ มันอาจจะซอฟต์ลงเพราะเคทสงสารคุณฮิก็ได้ค่ะ เป็นไปได้ = ="
(เหตุผล... ไม่ค่อยเลย ฮ่าๆๆ)

ขอบคุณที่ตามอ่านนะคะ ^^

พี่โน่กริ้วเพราะพี่โน่เป็นผู้ใหญ่ที่ดีค่ะ เห็นเด็กๆ ทำผิดต้องตักเตือน (เรอะ ? = []=?)
(ทำไมมันฟังดูไม่น่าเชื่อถือชอบกล (ฮา) )


ทำไมรู้สึกว่าประโยคนี้มันแอบฮา 55+
จะว่าเป็นอาเสี่ยก็... ใกล้เคียง แต่ไม่ใช่เป๊ะๆ หรอกค่ะ =w=
แต่ยังไงมันก็คล้ายแหละ เพราะงั้นเป็นอาเสี่ยไปเสียเถิดดด สัปป้า~
(แม้หน้าจะไม่ให้ก็ตาม 555+)

เรื่องนี้จะพยายามให้บทพี่โน่เยอะๆ ค่ะ เพราะมันเป็น D18~
(แหงเซ่ะ ขึ้นบทพี่โน่น้อยคู่กับคุณฮิกว่าเมะคนอื่น เคทก็โดนรุมกระทืบสิคะ (ฮา) )
ส่วนคุณฮิทำเรื่องแบบนี้เพราะอะไรนั้น ต้องมีเหตุแน่นอนค่ะ ...มันชักจะส่อแววชีวิตรันทดอีกแล้ว = ="

ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่า~


ท่าน moshi_030
เปล่าหรอกค่า พี่โน่โกรธเพราะเห็นเด็กๆ ทำอะไรผิดแล้วมันต้องตักเตือนเท่านั้นเอง~
(ใครจะเชื่อ 55+)

ตอนแรกมี 6918 นิดๆ แต่ต่อไปจะมีเยอะๆ ค่ะ ฮ่าๆๆๆ
/me โดนตบ นี่มันฟิค D18 เฟร้ยยยย !!!

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ^^


ท่าน Freedeal
จริงๆ เรื่องนี้ไม่ใช่ D18 เรื่องแรกของเรานะคะ
เคยแต่งคู่นี้มาสองสามเรื่องแล้วล่ะมั้ง แต่ปริมาณมันน้อยมากเมื่อเทียบกับ 6918 =w="
...อีกอย่างเราโรคจิตค่ะ ขอให้ได้แต่ง 6918 สักนิดเหอะ สักนิ๊ดดดด ก็พอใจแล้ว 555+


อั๊ยยยยย ดีใจที่ชอบค่า~ > <!!


ต่อไปคุณฮิคงต้องรับมือกับความดาร์คของพี่โน่ที่(คนแต่งพยายามจะทำให้)เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ค่ะ คุณฮิเหนื่อยหน่อยล่ะงานนี้ =w=
ส่วนจะรักแรกพบหรือเปล่านี่.. อาจจะใช่หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้ค่ะ
เพราะคนแต่งมันก็ยังไม่ได้คิดเหมือนกัน ฮ่าๆๆ
/me โดนตบ

ขอบคุณที่ติดตามค่า~


ท่าน IndigoMist
คุณฮิเขาน่ารัก ใครๆ ก็หึงก็หวงกันทั้งนั้นแหล่ะค่า~ > <,,


อ่า... ใช่แล้วค่ะ ..."จับมัด" ให้ดีๆ นะ หึหึหึ...

นานๆ ทีจะเจอ D18 เพราะเราเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับ 6918 น่ะสิคะ 555+


ท่าน mikey

ดีใจที่ชอบนะคะ ^^

ใช่แล้วค่ะ เรื่องนี้คุณฮิอายุ 15 ค่ะ (แต่พี่โน่อายุ 32 นะคะ 555+)
เท่ากับว่าเอาขาข้างนึงแหย่เข้าไปในคุกแล้ว เตรียมนอนซังเตค่ะ (ฮา)


ท่าน nikozzz
อย่าว่าแต่พี่โน่เลยค่ะ คนแต่งก็อยากเก็บคุณฮิไว้คนเดียวเหมือนกันนน~ TTwTT"
(แต่ไม่กล้าหรอกค่ะ กลัวโดนแส้รัดคอตาย (ฮา) )


ท่าน Hayon_18

/me หันไปถามพี่โน่ ...มีคนเข้าใจพี่โน่แล้วววว(?) ดีใจไหมคะ ? TTwTT
(ฮา)

ฮา โดนทักเรื่อง 6918 อีกแล้ว 555+
แหม ถ้าพี่โน่ไม่มาขัด เคทกลัวว่าเรื่องนี้มันจะกลายเป็น 6918 ไปจริงๆ น่ะสิคะ ฮ่าๆๆ

หึงคุณฮินานๆ นะคะพี่โน่ ยังมีคู่แข่งอีกเยอะนะ (ฮา)


ท่าน Yuri_K
คนแต่งก็อยากอ่านค่ะ แต่มันไม่มีให้อ่านไง เลยต้องสนอง need ตัวเอง 55+

5918 อาจจะมีค่ะ ยังไม่แน่ใจ แต่บทที่พลอตไว้มันก็ส่งอยู่ ...ที่เหลือขึ้นอยู่กับว่าเราจะแต่งคู่นี้ได้ไหมเท่านั้นเองค่ะ =w="
(เพราะเรามันจิ้นโกคุเคะตลอดอ่ะ ยิ่งกว่าคุณฮิอีก เลยนั่งเครียดอยู่ = =")

PS. เรื่องกระท่อม ไม่หลอนหรอกค่า~ ออกจะดีใจ แฮ่~ > <,,


ท่าน meiar
ที่ขยันเพราะว่ากลัวฟิคที่ดองๆ ไว้จะถล่มทับหัวตายเท่านั้นแหละค่ะ ไม่ได้ขยันอะไรขนาดนั้นหรอกกก 55+


เราก็เสียดายค่ะ คุณฮิ ...ไม่น่าเลยยย TT^TT(แล้วเอ็งจะแต่งทำไมล่ะนั่น = 3=")
ถูกแล้วค่ะ^^ ชื่อเรื่องมาจากเพลงนั้นแหละ Ash like snow ของกันดั้ม00 ...ฟังแล้วคิดถึงลอคออน TT TT" (นอกเรื่องละ 55+)
(ช่วงนี้บ้าเพลงนี้เอามากเลยค่ะ ฟังวันละ 10 รอบ (ฮา) )


ท่าน AnxiouS

ถูกแล้วค่ะ !! ยังไงพี่โน่ก็ยังเป็นพระเอก !!
(เชื่อได้เรอะ ? 555+)

พี่โน่ดาร์คแหละค่ะ ไม่ต้องมีแนวโน้มแล้ว =w= (ฮา)

อ่า.. ไม่ต้องปิดตาหรอกค่ะ เราจะพยายามให้บท D18 เยอะๆ กว่าคู่อื่นนะคะ (ก็ชื่อเรื่องมันจั่วหัวไว้ชัดเจนขนาดนั้นแล้ว =w=")


ท่าน doglkm2536

เชียร์ด้วยคนค่ะ TT []TT!!! D1869 สุดยอดที่สุดดดด !!!!

มาต่อแล้วค่า~

AU Fiction : Ash Like Snow
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : TYL!D18 (Dino x Hibari), TYL!All18 (All TYL!Character x Hibari)
Rate : NC-17
Category : BL, Romance, Angst, Drama
Warning : ...สารพัดสารเพจนสาธยายไม่หมดค่ะ คิดว่าคงจะครบถ้วนทุกสิ่งที่ไม่ควรเจอในชีวิตจริงๆ = =”

Theme Song : The Brilliant Green – Ash Like Snow (http://www.youtube.com/watch?v=DqXMxIebJWc)

EP.02 [DIM SCENE]


“...หน้าตาน่ารักๆ แบบนายน่ะ ..คงจะทำแบบนี้บ่อยล่ะสินะ ? ..ไอ้การเอาตัวเข้าแลกง่ายๆ เพื่อเงินแบบนี้น่ะ---------”

“เฮอะ ! ถึงผมจะทำแบบนี้บ่อยจริงๆ แล้วมันจะเกี่ยวอะไรกับคุณด้วยล่ะ !? ถอยไป !!”


บทสนทนาในลานจอดรถนั้นจบลงด้วยการที่ฝ่ายที่ถูกบังคับพาตัวมาที่นี่ผลักร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีทึบออกห่างกายแล้วรีบผละออกมาอย่างรวดเร็ว แต่ทว่ากลับยังไม่ทันจะได้เคลื่อนตัวออกไปมากนัก ร่างบอบบางที่ไม่อาจทานแรงของอีกคนได้ก็กลับถูกฉุดรั้งกลับมา


“โอ๊ย !!!”

ร่างในสเวตเตอร์สีน้ำตาลอ่อนที่สวมทับเชิ้ตขาวตัวบางถูกผลักจนเสียหลักล้มหน้าคว่ำลงบนเบาะหลังรถยนต์ที่เพิ่งถูกกระชากประตูเปิดออกเมื่อครู่ หนุ่มผมทองที่ดูท่าทางจะเป็นเจ้าของรถคันนี้ตามเข้ามาก่อนจะดึงประตูปิดเสียงดังลั่น โถมทับกายลงบนแผ่นหลังเล็กบาง รวบยึดกุมข้อมือเล็กๆ ทั้งสองข้างนั้นเอาไว้แน่นราวจะไม่ปล่อยให้หนีหายไปไหนไกลได้อีก

ลมหายใจอบอุ่นทว่าน่าหวาดหวั่นราดรดลงข้างใบหูบาง ดวงหน้าคมคายหล่อเหลาของชายหนุ่มชาวตะวันตกโน้มลงมาชิดใกล้ เขากระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มอย่างแผ่วบาง ก้องสะท้อนไปทั่วในพื้นที่เล็กแคบของรถส่วนตัวคันนั้น


“...ถ้าอยากได้เงินขนาดนั้นล่ะก็...ฉันให้มากกว่าไอ้คนเมื่อกี้ก็ได้นะ ...สักห้าหมื่น...ไม่สิ ..แสนนึงเป็นไง ?”

“อะ... อะไรของคุณ !? ปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลยนะ !!!” คนตัวเล็กร้องโวยวายพลางดิ้นเร่าๆ อยู่ในอ้อมแขนของคนที่ไม่เคยรู้จัก พยายามจะสลัดข้อมือให้หลุดแต่ก็กลับไม่เป็นผล เรี่ยวแรงที่มากมายกว่ากันหลายเท่ากดร่างของตนลงกับเบาะยาวในตัวรถด้วยหวังจะให้หยุดนิ่งลงโดยดี

“...อ้าว ..ตั้งแสนนึงนะ ไม่สนใจเลยเหรอ ? ไม่ใช่ว่ากับใครก็ได้ที่มีเงินจ่ายให้หรือไง ?” รอยยิ้มเหยียดหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ล้อมกรอบด้วยเรือนผมสีอำพันดูแปลกตาบางเบาทว่าแจ่มชัด ฟันคมขาวของชายหนุ่มขบกัดลงบนใบหูบางตรงหน้าอย่างหนักหน่วงราวไม่คิดยั้งแรง ก่อนจะกดแนบริมฝีปากซุกไซ้ลำคอขาวผ่องระหงที่คลอเคลียไปด้วยปลายเส้นผมสีถ่านสนิทนุ่ม เริ่มระรานคนตัวเล็กตรงหน้าไปทั่วอย่างถือวิสาสะ แล้วจับคว้าไหล่เล็กแคบให้พลิกร่างกลับมาสบตาตรงๆ


“เดี๋ยว ! ..จะทำอะไรน่ะ !? หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ !”

เสียงหวานนั้นเริ่มร้องโวยวายขึ้นมาอีกครั้งเมื่อแขนเรียวทั้งสองข้างถูกรวบขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว เนคไทสีทึบที่ผูกเกี่ยวอยู่กับลำคอของร่างสูงโปร่งในชุดสูทค่อยๆ ถูกปลดออกก่อนจะกลายมาเป็นสิ่งที่ใช้พันธนาการข้อมือเล็กบางเอาไว้ไม่ให้ขยับเคลื่อนหนีไปไหนได้อีก

“อยู่นิ่งๆ สักทีเถอะน่า ...โวยวายอยู่ได้” เสียงที่ไม่คุ้นหูพร่ำบ่นอย่างนึกอารมณ์เสีย ผูกดึงเนคไทที่ใช้รัดรั้งเอาไว้ให้แน่นกว่าเคย ดึงข้อมือทั้งสองนั้นให้เลี่ยงหลบไปด้านบนศีรษะที่ปกคลุมด้วยเรือนผมสีดำขลับก่อนจะแนบจุมพิตลงบนกลีบปากสีชาดที่ยังคงไม่ยอมหยุดนิ่งอยู่ด้านล่าง

สัมผัสหนักหน่วงและหยาบคายล่วงล้ำผ่านเข้ามาในร่างเล็กบอบบาง ทั้งที่รู้สึกรังเกียจแต่ก็กลับทำให้วาบไหวได้อยู่ไม่น้อย เสียงหวานครางอื้ออึงอยู่ในลำคออย่างน่าฟัง ความอุ่นร้อนโลมเลียปลุกเร้าโดยไม่ได้ร้องขอ ทว่ากลับรู้สึกได้ถึงเรี่ยวแรงดีดดิ้นขัดขืนที่แทบจะสิ้นสลายหายไปกับอากาศธาตุ ทำได้เพียงใช้เรียวลิ้นกอดเกี่ยวกระหวัดรัดตอบกลับไปอย่างน่าอายตามสัญชาตญาณเท่านั้น


“อ... อือ------”

“-------พอเงียบแล้วค่อยน่ารักขึ้นมาหน่อย ...แบบนี้ก็คงจะพอคุ้มค่าตัวแสนนึงนั่นล่ะนะ”

ดวงเนตรคมสีอ่อนหรี่มองคนในอ้อมแขนที่ยังคงหอบหายใจระรัวหลังจูบอันร้อนแรงผันผ่านอย่างนึกพึงใจ เสียงแผ่วต่ำแว่วดังอยู่ในตัวรถราวถ้อยคำเชิญชวนที่แสนหวาน ชักนำให้สติสัมปชัญญะของผู้ใหญ่คนหนึ่งแหลกกระจายไปเสียสิ้น ร่างสูงโถมกายลงแนบจุมพิตลงข้างซอกคอและผิวกายเนียนขาวที่อาภรณ์ปกปิดถูกจับกระชากให้ขาดออกจนไม่เหลือชิ้นดีซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างกระหายอยาก ขบเม้มจนหลงเหลือร่องรอยสีจางเด่นชัดบนร่างนั้นอย่างไม่คิดทะนุถนอม ไม่คิดจะยั้งมือหรือกลัวว่าคนตรงหน้าจะสูญสลายไป


“..อ๊ะ ! ย.. อ๊า ! ย...อย่า ..ม... ไม่เอา------” คนตัวเล็กร้องเสียงสั่นน้อยๆ ด้วยรู้สึกหวั่นใจกับแววตาที่มองตรงลงมาราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัวด้วยความขุ่นเคืองที่ไม่อาจล่วงรู้เหตุผลและตัณหาที่เกิดพวยพุ่งขึ้นมาในกายอย่างไม่ตั้งใจ แม้อยากจะดิ้นให้หลุดแต่ก็กลับไม่อาจทำได้ พยายามขยับมือที่ถูกพันธนาการเอาไว้ ใช้เท้าทั้งเตะทั้งถีบแล้วก็ยังไม่เกิดผลอย่างที่ต้องการเท่าไรนัก

อีกฝ่ายที่ค้ำยันร่างตนอยู่เหนือขึ้นไปผละริมฝีปากและนิ้วมือออกจากเรือนกายอ่อนนุ่มในอ้อมแขนแข็งแกร่งด้วยความหงุดหงิดเล็กๆ เหมือนเด็กน้อยถูกขัดใจ เขาสะบัดวงหน้าคมขึ้นก่อนจะเอ่ยสิ่งหนึ่งออกมา


“...อย่ามาทำเป็นเด็กไร้เดียงสาไปหน่อยเลยน่า ...ทำงานแบบนั้นน่ะ...เคยผ่านมือผู้ชายมากี่คนต่อกี่คนจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วไม่ใช่หรือไง ? กะอีแค่มีฉันเพิ่มมาอีกสักคนมันจะเป็นอะไรไปเล่า !?”


มืออุ่นจับคว้าร่างด้านใต้ให้คว่ำหน้าลงอีกครั้ง กดศีรษะนั้นแนบกับเบาะนุ่มแน่น ทาบทับอกกว้างที่ปลดกระดุมเผยออกเล็กน้อยลงกับแผ่นหลังบางแคบใต้เนื้อผ้าที่อุ่นร้อนขึ้นกว่าคราแรก ไล้สัมผัสปากช่องทางอ่อนนุ่มที่ยังอยู่ใต้เนื้อผ้าด้วยแก่นกายที่ตื่นตัวขึ้นมาอยู่ใต้อาภรณ์เช่นกัน ความร้อนรุ่มวูบไหวขณะที่เสียงของเนื้อผ้าทั้งสองเสียดสีกัน ชายหนุ่มชาวตะวันตกเอื้อมมือข้างหนึ่งไปแนบลงกับกลีบปากอิ่มก่อนจะสอดลอดนิ้วมือผ่านเข้าไป ปลุกเร้าเด็กน้อยในอ้อมกอดที่เอาแต่ใจตนด้วยสัมผัสที่ทิ้งย้ำลงในโพรงปากชื้นแฉะนั้น มืออีกข้างที่ยังว่างอยู่ไล้เร้าไปตามส่วนอ่อนไหวของร่างบางที่ถูกปิดบังอยู่ใต้กางเกงขายาวสีดำทึบเช่นเดียวกับเรือนผมที่เริ่มเปียกด้วยหยาดเหงื่อนั้น

เสียงหวานครางเครือกระเส่าไหวเบาบางราวอ่อนแรง แต่ทว่านั่นกลับยิ่งเร่งเร้าเอาอารมณ์ที่พุ่งสูงอยู่แล้วของฝ่ายที่เป็นคนล่วงเกินให้แทบจะล้นทะลักออกมา ร่างกายร้อนรุ่มจนแทบจะทนทานไว้ไม่ไหว แทรกริมฝีปากผ่านเรือนไหมสีถ่านนุ่มที่คลอเคลียท้ายทอยขาว พร่างพรมจุมพิตอ่อนบางทว่าหนักหน่วงอยู่ในทีลงบนศีรษะนั้น เลื่อนลงมาขมเม้มเล็มเลียใบหูบางที่เริ่มแดงระเรื่อเพราะแรงตัณหาอย่างนึกปรารถนาอย่างปกปิดเอาไว้ไม่มิดด้วยความรุนแรงจนร่างด้านใต้เริ่มปริ่มน้ำตาเพราะความเจ็บปวดขึ้นมา


“จ.. เจ็บ----- ...หยุด---- ไม่เอาแล้ว...”

เสียงแหบพร่าร่ำร้องบอกด้วยใบหน้าแดงก่ำที่เอ่อล้นด้วยน้ำอุ่นใสซึ่งไหลลงมาจากดวงตาสีรัตติกาลหยาดเยิ้มขณะที่อีกฝ่ายถอนนิ้วออกจากริมฝีปากสีชาดน่าลิ้มลองนั้นเรียบร้อยแล้ว ทั่วทั้งร่างสั่นเทาไปเสียหมด

“...หึ” ชายหนุ่มร่างสูงก่นหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น ปลายนิ้วเลื่อนปลดซิปกางเกงที่ปกปิดส่วนอ่อนไหวของร่างในอ้อมแขนลงก่อนจะเลื่อนเนื้อผ้าลงมาตามเรียวขาขาวตรงหน้า “...ปากบอกว่าเจ็บ บอกให้หยุดแท้ๆ แต่ตรงนี้กลับตื่นตัวขนาดนี้เนี่ยนะ ? ชอบให้ทำรุนแรงด้วยหรือไง ? ...แล้วก็ช่วยเลิกทำตัวเหมือนไม่เคยซะทีเถอะน่า ...ที่จริงน่าจะชำนาญเรื่องแบบนี้ไม่ใช่หรือไงกันล่ะ ? หืม ?”

“..ม...ไม่.. ------อ๊าาาาา !!!”


ยังไม่ทันที่จะพูดแย้งให้จบประโยค กายที่ร้อนรุ่มตื่นตัวของคนที่ไม่เคยรู้จักก็กลับล่วงล้ำเข้ามาในร่างอย่างรุนแรงในคราวเดียว ใบหน้าหวานสะบัดขึ้นราวไม่อาจทนทานความเจ็บปวดมหาศาลที่ก่อเกิดขึ้นในชั่วพริบตานั้นได้ ทว่ากลับไม่อาจมีเสียงใดๆ เล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากอีกหลังจากนั้นชั่วขณะหนึ่ง

เรือนกายแบบบางเคลื่อนไหวคลอนไปตามแรงส่งเบื้องล่างอย่างไม่เต็มใจ ความปรารถนาที่แสนสกปรกเสียดสีจนร้อนรุ่ม บดเบียดเข้ามาราวจะช่วงชิงลมหายใจที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดในที่แห่งนี้ แต่เขากลับไม่อาจขัดขืนได้ ร่างกายอ่อนล้าไปตามแรงตัณหาที่ถูกปลุกเร้าขึ้นมาครั้งแล้วครั้งเล่าราวจะยอมจำนนต่อเจ้าของสัมผัสที่ไม่คุ้นเคยนั้น คราบราคะเริ่มปริ่มไหลออกมาจากร่างที่ถูกเร่งเร้าด้วยมืออุ่นร้อนที่ขยับเคลื่อนอย่างรวดเร็วซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวไม่รู้จักเบื่อหน่าย


“อา.. ฮะ--- อ๊ะ ! อ...อ๊าาา----- !!”

“ไม่ขัดขืนแล้วหรือไง ? ...เลิกเล่นตัวได้สักทีนะ” อ้อมแขนยิ่งกอดรั้งร่างเล็กเอาไว้แนบแน่นราวจะไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไป ทั้งๆ ที่ไม่ชอบใจในการกระทำของคนตรงหน้า แต่ทว่าเขากลับหยุดตัวเองไม่ให้หลงใหลในรสสัมผัสจากเรือนร่างนี้ไม่ได้ ยิ่งนานยิ่งจมดิ่งลึกในห้วงแห่งปรารถนา ไม่สนใจอีกแล้วว่าคนที่เดินผ่านรถของเขาในลานจอดรถแห่งนี้จะมาเห็นเข้าหรือไม่ ราวกับเสพติดความหอมหวานนั้นจนถอนตัวไม่ขึ้น เขากระแทกกระทั้นกายเข้าไปอย่างหนักหน่วงร้อนเร่าครั้งแล้วครั้งเล่า แม้น้ำตาจะไหลลงอาบแก้มเนียนแดงเรื่อจนเปียกชุ่มแต่เขาก็กลับไม่สนใจ เติมเต็มเพียงความปรารถนาของตนเท่านั้น

...แต่ถ้าหากจะพูดให้ถูกแล้ว ...ก็คือแค่ทำเป็นไม่สนใจ ไม่รับรู้ถึงน้ำตานั้นเพียงเท่านั้นเอง


หยาดหยดสีขาวขุ่นร่วงหล่นแปดเปื้อนบนเบาะสีเข้มหลังจากนั้นไม่นานนัก ภาพตรงหน้าลบเลือนไปจนกลายเป็นสีขาวโพลนคล้ายแสงสว่างวาบสาดส่องเข้ามา ร่างบางที่แปดเปื้อนคราบราคะเหล่านั้นทิ้งกายลงอย่างเหน็ดเหนื่อย เม็ดเหงื่อไหลเคลียอาบแก้มและผิวกาย ข้อมือที่ถูกรัดรึงไว้ด้วยเนคไทเปียกชุ่ม กลีบปากสีชาดเผยอหอบจนทั้งร่างไหวโยน นัยน์ตาที่แทบจะปรือปิดเบิกโพลงขึ้นเมื่อสิ่งที่แทรกผ่านเข้ามาในกายถอนออกไปอย่างรวดเร็วราวจะไม่ให้ตั้งตัว จากนั้นแพขนตายาวสยายจึงทาบปิดลง หลับใหลไปอย่างเหน็ดเหนื่อยในอ้อมแขนของอีกฝ่ายอย่างง่ายดายเกินคาดคิด


จู่ๆ ก็คิดขึ้นมาได้ว่าตนมีเรื่องที่ยังไม่ได้พูดกับอีกฝ่าย แม้จะไม่เข้าใจว่าตนลืมเรื่องที่สำคัญขนาดนี้ไปได้อย่างไร ไม่เข้าใจว่าทำไมตนถึงมัวแต่ลืมตัวทำอะไรไม่เป็นเรื่องอยู่เป็นชั่วโมงๆ ได้แบบนี้ แต่ก็รีบสลัดเรื่องน่าสงสัยนั้นไปให้พ้นจากความคิด แต่พอคิดจะคุยด้วยอีกครั้งก็กลับเหลือบไปเห็นร่างของอีกคนเอนกายลงหลับใหลบนเบาะหลังของรถยนต์ส่วนตัวคันนี้ของเขาไปเสียแล้ว ชายหนุ่มจึงดึงกระดาษทิชชู่ที่วางอยู่ใกล้เบาะคนขับมาใช้ทำความสะอาดร่องรอยของคราบนั้นออกจากเบาะและผิวกายของร่างบางเท่าที่จะทำได้ คลายเนคไทสีทึบที่ผูกรัดข้อมือเล็กๆ นั้นออกอย่างเบามือ ถอดเสื้อสูทตัวนอกออกคลุมเรือนกายที่แทบจะเปลือยเปล่าของเด็กน้อยที่พริ้มดวงตาลงหลับสนิทนิ่ง แล้วจึงใช้แขนทั้งสองข้างช้อนอุ้มร่างนั้นออกมาจากรถ


...จะให้มานอนในรถแบบนี้คงไม่ดี ...แถมยังมีเรื่องที่อยากคุยด้วยอยู่ด้วย ...ถ้าอย่างนั้น....


“...ช่วยไม่ได้ ...พาไปนอนที่ห้องเราก่อนจนกว่าเด็กนี่จะตื่นก็แล้วกัน”
_____________________________
TBC. โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ~

...ทำไมรู้สึกว่าตอนนี้มันสั้นชอบกล... = ="
(สงสัยเพราะมีแต่ฉากเรท โควต้าหน้ากระดาษเลยหมดเร็ว (ฮา) )

แต่ช่วงนี้รู้สึกว่าตัวเองแต่งเรทได้ถดถอยมากๆ ค่ะ ออกมาไม่ค่อยได้ดั่งใจ ถอยหลังลงคลองทุกวัน = ="
/me เอาหัวโขกคีย์บอร์ดหนึ่งที

นอกเรื่องค่ะ


แล้วพบกันใหม่ตอนหน้านะคะ ^^