•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

คำเตือน

เรื่องนี้เป็นภาคต่อของ ฟากฟ้าและสายหมอก THE DARK SKY และ บทสรุปของ THE DARK PASSION ค่ะ

ฟากฟ้าและสายหมอก

THE DARK SKY

THE DARK PASSION

แต่ว่า........ลองอ่านดูซักตอนก็จะเข้าใจค่ะ

เพื่อความได้อารมณ์ ถ้าอ่านคู่ไปกับเงาฝน จะได้อรรถรสมากยิ่งขึ้นค่ะ

เงาฝน

ขอยำอีกรอบเจ้าค่ะ อย่าหาความใสจากเนื้อเรื่อง อย่าคาดหวังว่าจะหวาน และ อย่าคาดหวังว่าจะเรทง่ายๆ


[align=center]ASCENDING OF THE SKY[/align]

บทนำ

ก่อนฟ้างามกระจ่างคือความมืดครึ้มโศกศัลย์ ก่อนวายุโหมพัดพาคือความเดียวดายเปลี่ยวเหงา ก่อนตะวันสาดทอคือการเร้นกายอับแสง ก่อนสายพิรุณโปรยพร่างฟ้าคือหยาดวารีไร้ค่า ก่อนอัสนีแผดกล้าเพียงแสงระยับไร้ที่มา ก่อนเมฆางามสง่าคือมวลอากาศขาดไร้ตัวตน และก่อนสายหมอกลึกลับประกาศศักดาคงเป็นเพียงภาพลวงที่สกปรกหมดราคา

สิ่งสูงค่าใดในโลกา ล้วนหลากหลายที่มา วันคืนที่โรจน์รุ่งก่อกำเนิดจากความทรมานแสนสาหัส นั่นคือ......พวกเรา



ตอนที่ 1 แรกเจอ

“ ช่วยเร่งเสียงวิทยุได้มั้ย แซนซัส........” ซาวาดะ สึนะโยชิเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเสียงของนักข่าวนั้นดังกระทบโสตประสาท ข่าวนั่น.....

“ นอนต่อไปซะ ไม่ใช่ธุระของแก!” แซนซัสตอบ พลางเอื้อมมือไปหรี่เสียงวิทยุ หากแต่อีกฝ่ายไม่ยินยอมให้ทำแบบนั้น สึนะฝืนร่างลุกขึ้นจากพื้นเย็นเยียบที่ตนนอนคู้อยู่ในโกดังร้าง ก่อนจะฉวยเสื้อผ้าที่เปื้อนคราบเลือดเทียบมาสวมใส่แม้จะยังชื้นอยู่เล็กน้อยก็ตาม

“ นี่แกคิดจะทำอะไร!” ชายหนุ่มร้องถาม พลางดึงรั้งข้อมือของอีกฝ่ายไว้

“ ช่างฉันเถอะ ไม่ใช่ธุระของนาย” สึนะตอบ เขาได้ยินข่าวนั่นแล้ว แล้วจะให้นิ่งเฉยอย่างนั้นเรอะ จะให้ทำตัวเยือกเย็นอยู่ได้ยังไงในเมื่อคนสำคัญของเขากำลังตกอยู่ในอันตราย

“ แกคนเดียวจะทำอะไรได้ คิดว่าเจ้าสวะพวกนั้นจะคาดหวังให้แกไปช่วยรึไงกัน อย่าโง่ไปหน่อยเลยน่า!” แซนซัสตวาดใส่ หากแต่อีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าว่าจะเชื่อคำเตือนนั่น

“ ฉันจะไป.....” เด็กหนุ่มว่าพลางสะบัดข้อมือออก ถึงต้องตายก็ต้องไป..... “ นายมีสิทธิอะไรมารั้งฉัน นี่คือการตัดสินใจของฉัน ถ้าแค่นี้ยังคิดเองไม่ได้ จะทำอะไรได้งั้นหรือ” แน่นอน หากแม้เพียงเท่านี้ยังแพ้พ่าย จะทำอะไรได้ล่ะ

“ นั่นอาจเป็นข่าวลวง แกก็รู้ดีอยู่ ” โอกาสเป็นไปได้คือห้าสิบห้าสิบ ข่าวสารที่ไม่ได้กรองข้อมูลแบบนั้น มันก็เหมือนกับโฆษณาชวนเชื่อ อาจถูกต้อง และอาจล่อลวง แต่หากรู้ว่ามีโอกาสพลาดแล้ว....จะกล้าลองอย่างนั้นหรือ

“ ....................................” สึนะไม่ตอบหากแต่เมินหน้าหนีไปอีกทาง ใช่ว่าจะไม่รู้ถึงความอันตราย ความเสี่ยง และความโง่เง่าของการเชื่อถือข่าวสาร แต่ว่า....หากเพิ่งเจอเหตุการณ์อย่างเมื่อคืนมา จะให้ทำเย็นใจได้อย่างไรกัน

นั่นคือ....................

คนสำคัญของฉันนะ

ฉันสัญญา

จะเป็นแผ่นฟ้าเพียงหนึ่ง

ของพวกเขา............

“ ฉัน.........” เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้น บางครั้งแม้รู้ตัวว่ากำลังทำเรื่องไร้สติ เบาปัญญาเพียงใด แต่ว่า.......

“ กลับไปนอนซะ! ยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก สารรูปแกตอนนี้ก็เหมือนขยะไร้ค่า จะทำอะไรได้!” ชายหนุ่มสั่งพลางเหวี่ยงร่างของอีกฝ่ายลงไปกองกับพื้น เจ้าสวะที่เพิ่งฟื้นตัวแม้แต่ลุกขึ้นต่อกรกับเขายังทำไม่ได้ จะทำอะไรได้นอกจากหาเรื่องตายกันล่ะ อย่าทำตัวน่ารำคาญนักเลย

หากแต่ดูเหมือนสึนะจะไม่ได้ยินยอมว่าง่ายเช่นนั้น เด็กหนุ่มยันร่างของตนขึ้น ก่อนจะตัดสินใจทำเรื่องโง่เง่าที่สุด

“ งั้นก็ใช้กำลังตัดสินกันเถอะ แซนซัส!” ว่าแล้วทันใดนั้น เปลวเพลิงดับเครื่องชนสีส้มก็ลุกติดขึ้นรอบกายทันที แม้เจ้าของจะอ่อนแรงเพียงใด แต่ประกายไฟที่เจิดจ้ามิได้ล้าแรงตาม ดวงตาสีส้มที่จ้องมาอย่างท้าทายมุ่งมั่น เรียกได้ว่าทำให้ชายหนุ่มแสยะยิ้มตอบรับอย่างยินดี

“ จะเอาอย่างนั้นก็ได้ เจ้าสวะ! เผื่อว่าแกจะตาสว่างหายโง่เง่าซักที! ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ยกลำกล้องปืนทั้งสองเล็งไปยังเด็กหนุ่ม ไม่ว่าเมื่อไหร่ สายตาของสุนัขจนตรอกที่จ้องจะแว้งกัดอยู่ทุกเมื่อชั่วยามเช่นนั้น....ช่างน่าเล่นด้วยซะเหลือเกิน

เจ้าสวะ

ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่

ก็ท้าทายไม่เปลี่ยนแปลง

“ ไปล่ะนะ!” สึนะพุ่งร่างเข้าใส่แซนซัสอย่างรวดเร็ว X GLOVES ที่มีเปลวเพลิงดับเครื่องชนลุกท่วมโถมเข้าใส่ใบหน้าราวกับมุ่งมาดใช้ท่าไม้ตายเข้าโจมตี เห็นดังนั้นชายหนุ่มจึงตั้งการ์ดรับเต็มกำลัง หากแต่.....

“ แก!” สิ่งที่เด็กหนุ่มทำกลับทำให้แซนซัสแค้นเคืองยิ่งกว่า ชั่วขณะก่อนที่จะพุ่งเข้าใส่อีกฝ่าย ซาวาดะ สึนะโยชิกลับจงใจหยุดอย่างกะทันหัน ก่อนที่จะเร่งเปลวเพลิงดับเครื่องชนด้วยความเร็วสูงสุดพุ่งหลบเลี่ยงไปที่ประตูทางออกหนีหายไปอย่างรวดเร็ว

โง่เง่า

เจ้าสวะโง่เง่า

“ ..........................” ไร้ซึ่งเสียงกร่นด่ามากไปกว่านั้น และไร้ซึ่งทีท่าจะติดตามค้นหา ไม่ใช่เพราะว่าตามไปไม่ได้ หากแต่รู้ว่าเปล่าประโยชน์ที่จะทำ เจ้าสวะนั่นเป็นแบบนี้ไม่เคยเปลี่ยนแปลง นิสัยโง่ๆที่รังแต่จะดึงรั้งความทุกข์และความเจ็บปวดเข้าหาตนเอง แต่ว่า.......

“ ก็ถ้าแกต้องการแบบนั้น ธุระอะไรของฉันที่จะต้องรั้งแกไว้”

เชิญแก......

กระเสือกกระสนทำตามใจต้องการเถอะ


ต่อค่ะ

ความสัมพันธ์หนึ่งที่ยังไม่อาจระบุความหมายกำลังดำเนินไป เฉกเช่นอีกหนึ่งความสัมพันธ์ที่กำลังจะถูกถักทอ

“ สมกับที่ยืนยงมาถึงป่านนี้นะ วองโกเล่แฟมีลี่” เสียงชายหนุ่มผู้หนึ่งพูดพลางกลั้วหัวเราะ ในห้องที่แสงอาทิตย์สาดเข้ามาสว่างไสว ผู้พูดเพียงก้มลงมองเมืองใหญ่และแย้มยิ้มให้กับรายงานที่เพิ่งได้รับ และตอนนี้คู่สัญญาก็กำลังบ่นตัดพ้ออยู่ไม่ห่าง

“ ไม่ใช่เรื่องสนุกนะครับ ไหนคุณสัญญากับผมว่าจะช่วยยังไงล่ะ ตอนนี้ไม่เพียงล้มวองโกเล่สาขาใหญ่ยังไม่ได้ ยังจับพวกวองโกเล่รุ่นที่สิบไม่ได้ซักคน!” เสียงชายหนุ่มอีกคนสบถต่อว่าต่อขานพลางเดินวนไปมาอย่างงุ่นง่านเต็มกำลัง เส้นผมสีน้ำตาลที่หวีเรียบแปล้ กับดวงตาสีเดียวกันที่มีแต่ความขุ่นมัวนั่น ช่างน่าขันสำหรับคู่สนทนาของเขา

“ ภายในวองโกเล่สาขาใหญ่น่ะมีการเคลื่อนไหวแน่คุณก็เห็นอยู่ อย่างน้อยการที่เปิดเกมไปแบบนั้น วองโกเล่รุ่นที่เก้ากับซาวาดะ อิเอมิสึต่างก็ต้องตกเป็นจำเลยทั้งคู่ บางครั้งทำการใหญ่....ก็ต้องใช้เวลานะครับ คุณเอนริโก นโปลีอาโน่” ชายหนุ่มบอกพลางเอื้อมมือหยิบขนมขบเคี้ยวป้อนเข้าปาก สนุกกับการได้เห็นท่าทีร้อนรนของอีกฝ่าย

“ ยังไงผมก็ต้องจัดการเรื่องของวองโกเล่รุ่นที่สิบนี่ให้เสร็จล่ะ จะปล่อยให้เจ้านั่นลอยนวลอยู่ได้ยังไง! ทั้งพวกผู้พิทักษ์ที่หลุดมือไป! ทั้งเจ้าผู้สืบทอดจอมปลอมนั่น! มันจะต้องชะตาขาดคืนนี้!” ชายหนุ่มประกาศกร้าว ดวงตาที่ไม่ว่าจะมองยังไงก็มีเพียงความแค้นและความโกรธเคืองสุมอก

“ หึ ตามสบายครับ เพราะผมน่ะยังไงก็ได้” ชายหนุ่มหัวเราะอีกครั้ง

“ อย่าลืมข้อตกลงของเราละกันนะครับ คุณชาย” เอนริโกบอก “ ผมจะให้ทุกอย่างที่คุณต้องการ.....”

“ ครับ....เมื่อวองโกเล่แฟมีลี่ตกอยู่ในมือคุณ”

“ ดีใจที่คุณยังจำได้ งั้นวันนี้ผมขอตัวล่ะ คืนนี้ยังมีธุระต้องทำอีกเยอะ” ว่าแล้วก็โค้งให้คู่สัญญาทางธุรกิจเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวก้าวออกจากห้องไป ทิ้งให้ชายหนุ่มอีกคนนั่งลิ้มรสขนมหวานแสนนุ่มลิ้นอยู่เพียงลำพัง

“ ใจร้อนจริงนะพ่อหนุ่ม แต่เอาเถอะ.....ผมก็ไม่ได้รังเกียจนักหรอกนะ” รอยแย้มยิ้มผลิกว้าง การต่อรองกับคนโลภโมโทสันเปี่ยมด้วยความทะเยอทะยานแบบนี้.......ง่าย และสนุก

มนุษย์น่ะ

มันก็เหมือนกันนั่นล่ะ

“ ออกไปเดินเล่นดีกว่า” กว่าจะถึงค่ำคืน ยังอีกยาวนัก


บรรยากาศในเมืองยามกลางวันคลาคล่ำด้วยผู้คนมากมาย ห้างสรรพสินค้าที่แออัด ถนนหนทางที่วุ่นวาย ช่างเป็นเมืองที่อัดแน่นไปด้วยความโลภและกิเลส โสมม สกปรก ไม่ว่าที่ใดในโลกก็ไม่ได้ต่างกันเลย มนุษย์ที่มีแต่ความมืดฉาบทา สีดำงดงามที่มีแต่การหลอกลวงล่อหลอก เหมือนขนมหวานนุ่มลิ้นที่แฝงอันตรายมากล้น

แต่ฉัน

ก็ไม่ได้เกลียดหรอกนะ

“ นั่นมัน........” ชายหนุ่มหยุดอยู่ข้างเสาไฟ บนถนนสายเล็กที่มีผู้คนเพียงเล็กน้อยสัญจรผ่าน ก็แค่คิดจะหลบเลี่ยงความพลุกพล่านเท่านั้น แต่กลับมาพบเจอ.....อะไรสนุกๆ

เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังทำท่าลุกลี้ลุกลน ก่อนจะตัดสินใจปีนข้ามรั้วบ้านของเหยื่ออย่างคล่องแคล่ว พลางกระชากเสื้อกับกางเกงของเจ้าบ้านออกจากราวตากผ้า สุดท้ายก็ไม่รอช้าที่จะกระโดดหนีอย่างรวดเร็ว ท่าทางแบบนั้น.....

“ หัวขโมยโรคจิต........” ดูเหมือนเสียงของชายหนุ่มจะดังพอควรเพราะทำเอาหัวขโมยที่ว่าหันมาหาด้วยสายตาแสดงอาการตกใจอย่างสุดขีด ดวงตาสีน้ำตาลที่แลเห็นราวกับกำลังสั่นไหวอย่างจนตรอก.........

“ ม ไม่ใช่นะครับ!” เด็กหนุ่มแก้ตัวเป็นพัลวัน นี่เขา....จะถูกจับส่งตำรวจเพียงเพราะเรื่องนี้น่ะหรือ

“ เธอจะแก้ตัวทั้งที่หลักฐานคามืออย่างนั้นน่ะเรอะ พ่อหนุ่มน้อย” ชายหนุ่มหัวเราะพลางชำเลืองมองจำเลยของตนเอง เด็กหนุ่มในสภาพเสื้อผ้ามอซอ ดูราวคล้ายยาจกไร้บ้าน แบบนี้อย่าว่าแต่เสื้อผ้าเลย พนันได้เลยว่าเงินสักแดงก็ไม่มี ........จะเอายังไงดีล่ะ

“ เอ่อ.....มันจำเป็น......” ยังคงพยายามเถียงข้างๆคูๆ ต่อไป ท่าทางที่ดูซื่อราวกับคนไม่เคยทำความผิดมาก่อนนั่น แม้ไม่อยากหัวเราะ แต่ก็ทำเอาอดยิ้มไม่ได้

จะเล่นด้วย

ดีมั้ยนะ

“ ถ้าไม่อยากไปนอนในคุกซักคืนสองคืน จะตามฉันมามั้ยล่ะ เจ้าหัวขโมย.......” ชายหนุ่มเชื้อเชิญ ทั้งที่กำลังข่มขู่ทางอ้อม แต่ก็ไม่ลืมที่จะฉีกยิ้มให้

“ เอ่อ.................” ก็อยากปฏิเสธอยู่หรอก แต่.....จะให้ปฏิเสธได้ยังไงกันล่ะ

“ แถวนี้มีป้อมตำรวจไหมนะ” ว่าแล้วก็ชะเง้อคอหาเอาเสียจริงๆ ทำเอาเด็กหนุ่มรีบคว้าแขนของเขาเอาไว้ก่อนจะตะโกนตอบรับเสียงดัง

“ ไปครับ! ไปทั้งนั้นล่ะ!” ถ้าเจอตำรวจ....ก็จบกันน่ะสิ

[align=center]เรื่องราวในโลกนี้น่ะ

หมุนเวียนเปลี่ยนผัน

อย่างโหดร้ายทารุณ

เสมอไป........[/align]

“ นี่ นี่ แล้วก็นี่” ชายหนุ่มชี้ไปที่เสื้อผ้ามากมายที่แขวนโชว์อยู่ สนุกกับการที่เห็นเด็กหนุ่มขมุกขมัวเปลี่ยนไปเพียงเพราะการอาบน้ำประทินโฉม และเสื้อผ้าหลากสไตล์ของเด็กวัยรุ่น

“ พอ พอแล้วครับ ผมไม่มีเงินจ่ายให้คุณหรอกนะครับ!” อีกฝ่ายรีบโวยวาย เพราะรู้สึกว่ามันชักจะมากขึ้นๆเรื่อยๆ

“ ก็......เธอนี่เหมือนตุ๊กตาเลยนี่นะ จะใส่อะไรก็ดูดีไปซะหมด ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นหัวขโมย....” ชายหนุ่มยิ้มร่า ก่อนจะยื่นบัตรเครดิตให้พนักงาน

“ ก็ไม่ใช่ว่าผมอยากทำแบบนั้นสักหน่อย.....” เด็กหนุ่มพยายามเถียง แต่ก็จนปัญญาหาข้อแก้ตัว จะให้บอกได้ยังไงว่าเสื้อที่ใส่มามันใส่แล้วคันจนแทบทนไม่ได้ เสื้อผ้าที่ตกทะเลไปแล้วรอบหนึ่งแบบนั้น .......สถานการณ์เขาตอนนี้ ไม่อยู่ในภาวะที่จะทำตัวเป็นคนดีนักหรอก

“ บ้านอยู่ไหนล่ะ เธอน่ะ”

“ เอ่อ....................” จะให้ตอบว่ายังไงล่ะ ตอนนี้น่ะดูยังไงเขาก็เหมือนเด็กจรจัดแน่ๆสินะ

“ ไม่มีงั้นเหรอ” ชายหนุ่มถามต่อ สำหรับเขานั้นไม่นึกแปลกใจอะไรนัก บางทีเด็กตรงหน้าอาจจะหนีออกจากบ้าน สมัยนี้เด็กใจแตกมีเยอะแยะไปนี่นะ

“ ก็.....คล้ายๆแบบนั้น” โกหกไปแบบนี้...น่าจะดีที่สุด “ แต่ผมรับของๆคุณไม่ได้หรอกนะครับ เสื้อผ้านี่ ถ้ามีเงินเมื่อไหร่ ผมจะจ่ายแน่นอนครับ!”

“ ฉันว่าเธอจ่ายตอนนี้ก็ได้นะ”

“ เอ๋!”

“ ไปเดทกับฉันสักครึ่งวัน โอเคมั้ย เจ้าหนูหัวขโมย....” ข้อเสนอแสนง่ายดายที่มาพร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ สำหรับอีกฝ่าย เขาไม่ได้ว่างมากขนาดนั้นหรอก แต่คนๆนี้อาจจะแจ้งความถ้าพบว่าเขาทำตัวน่าสงสัย อีกอย่าง ยังพอมีเวลา....กว่าจะถึงคืนนี้

“................... ก็ได้ครับ แต่ผมไม่ได้ชื่อเจ้าหัวขโมยสักหน่อย”

“ งั้นเธอชื่ออะไรล่ะ ฉันก็ไม่ได้รังเกียจที่จะเรียกชื่อเธอหรอกนะ” พออีกฝ่ายย้อนถามเข้าให้จริงๆ เด็กหนุ่มกลับอ้ำอึ้งไปอึดใจ

“ ผม...................สึนะ ......”

ซาวาดะ สึนะโยชิ

คือ

ชื่อของผม

“ สะ สึนะ ครับ ใครๆก็เรียกผมแบบนั้น” เจ้าตัวตัดปัญหา ใช่....ชื่อจริงที่แสนอันตรายแบบนั้น ไม่อาจเอื้อนเอ่ยได้

“ สึนะงั้นเหรอ” ชายหนุ่มยิ้มให้อีกครั้ง และ แนะนำตัวบ้างเช่นกัน

“ ฉัน เบียคุรัน ยินดีที่ได้รู้จัก สึนะคุง........”

เบียคุรัน แห่งเจสโซแฟมีลี่

คือ

ชื่อของฉัน

“ ไปกันเถอะ” เบียคุรันยื่นมือให้ สิ่งที่รับรู้มีเพียงว่า นี่คงเป็นแค่......

สิ่งที่ผ่านเข้ามา

และจะผ่านเลยไป

ก็เท่านั้น


ต่อค่า

สึนะถูกเบียคุรันลากไปลากมาทั่วเมืองอยู่เป็นหลายชั่วโมง ทั้งตามถนนหนทางและวัดวาอารม จนเจ้าตัวรู้สึกราวกับว่าตนเองเป็นไกด์นำเที่ยวไม่มีผิด หากแต่ในที่สุดชายหนุ่มก็ตัดสินใจจะทานมื้อบ่ายสักที ว่ากันตามตรง เขาเองก็นึกหิวขึ้นมาเหมือนกัน ตั้งแต่เมื่อวานก็แทบไม่มีอะไรตกถึงท้อง เมื่อเช้าก็หนีแซนซัสมาทั้งแบบนั้น แล้วยังต้องมาวิ่งไปวิ่งมารอบเมืองแบบนี้ ไม่สนุกเอาเสียเลย

“ อร่อยมั้ย” เบียคุรันถามพลางกัดกร้วมแฮมเบอร์เกอร์ในมือ พวกเขากำลังนั่งทานแฮมเบอร์เกอร์ริมทาง ทั้งที่ดูจากเสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย เงินทอง เชื่อว่าคงจะต้องมีฐานะแน่ๆ แต่กลับเลือกอะไรที่ดาษดื่นจนน่าตกใจ ช่างแตกต่างจากใครบางคนในความคิดของเด็กหนุ่ม

“ เธอยิ้มทำไมกันนะ หืม” ชายหนุ่มถาม เมื่อเห็นว่าคู่เดทเอาแต่ยิ้ม ซ้ำยังดูราวกับเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ตั้งใจจะให้ปรากฏเสียด้วย

“ ผม....น่ะเหรอ” สึนะย้อน ไม่น่าเชื่อว่าตนเองจะเผลอยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงคนๆนั้น ป่านนี้คงโกรธสุดๆเลยสินะ “ ก็แค่คิดว่าคุณเบียคุรัน น่าจะรวย แต่กลับทานอะไรพวกนี้ได้”

“ แล้วเธออยากทานอะไรหรูๆรึไง” ชายหนุ่มย้อน แต่อีกฝ่ายกลับรีบสั่นศีรษะปฏิเสธ

“ ไม่เอาหรอกครับ แค่นี้ก็มากพอแล้ว ทั้งเสื้อผ้า ทั้งอาหาร คุณเบียคุรัน....ใจดีนะครับ” คราวนี้เด็กหนุ่มยิ้มให้ รอยยิ้มจากใจ เพลานี้แม้ว่าหัวใจจะตึงเครียดเพียงใด แต่เพราะได้พบคนๆนี้ จึงกลับกลายเป็นผ่อนคลายเสียสนิท ดูท่าว่า จะเป็นโชคดีที่มีเพียงน้อยนิดกระมัง อย่างน้อย......ก่อนที่จะเผชิญหน้ากับเรื่องเลวร้ายอีกครั้ง

“...........................................” เบียคุรันไม่ตอบ หากแต่ยังคงส่งยิ้มให้เช่นเคย ความรู้สึกที่มีก็คือการใช้สมองอันชาญฉลาดประเมินค่าคนตรงหน้า เด็กตรงหน้านี่ จริงใจ หรือเพียงแต่กำลังล่อหลอกเขากันนะ

เธอน่ะ.......

เป็นของแท้รึเปล่า


ขณะที่กำลังครุ่นคิดด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกัน พลันเสียงตะโกนโวยวายกลับดังขึ้นมาจากกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่ง กลุ่มเด็กหนุ่มสามสี่คนกำลังวิ่งไล่ล่าเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายมาจากอีกฟากฝั่งถนน เรื่องธรรมดาสามัญที่อาจประสบพบเจอในเมืองใหญ่

“ คนตีกันสินะ อย่าไปสนใจเลย เราไปทางนั้นกันดีกว่า” เบียคุรันบอก หากแต่สึนะกลับไม่ได้คิดเช่นนั้น

“ รอเดี๋ยวนะครับ” สึนะว่า พลันกระโจนออกไปเบื้องหน้าในท่ามกลางความชุลมุนวุ่นวาย รู้ตัวว่าบ้าบอ แต่ก็อดไม่ได้ จะปล่อยเรื่องเลวร้ายไปต่อหน้าต่อตา อย่างนั้นหรือ ถ้าปล่อยผ่านไปด้วยความลังเล....อาจเสียใจภายหลัง

ฉัน

ไม่อยากเจ็บปวด

ก่อนที่กลุ่มวัยรุ่นอันธพาลจะเงื้อมีดฟันเข้าที่ร่างของเด็กหนุ่มผู้โชคร้าย ใครบางคนกลับเข้าขวางและใช้เพียงมือเปล่าหยุดคมมีดนั้นไว้

“ อย่าทำเหมือนการทำร้ายคนเป็นเรื่องง่ายๆแบบนั้นสิ ” ผู้มาใหม่ประกาศก้อง พลางยืนขวางเบื้องหน้า คั่นกลางระหว่างทั้งสองฝ่าย ดวงตาสีน้ำตาลมองกลุ่มเด็กหนุ่มเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่เหนืออื่นใดคงเป็นคำถาม......พวกนี้รู้หรือเปล่าว่า ตอนที่ถูกแทงน่ะ....มันเจ็บปวดขนาดไหน

คมอาวุธน่ะ

ไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะ

“ แกจะมาแส่อะไรด้วยฟะ!” กลุ่มอันธพาลตะโกนลั่นพลางชักมีดออกมาครบคน บรรยากาศรอบข้างช่างตึงเครียด ในสายตาผู้คนมากมายบริเวณนั้น และในสายตาของเบียคุรัน เด็กหนุ่มที่ชื่อสึนะนั่น ไม่น่าจะเอาชนะได้เลย ทั้งตัวเล็กกว่า ทั้งไร้อาวุธในมือ ช่างโง่เง่าจริงๆ

“ อ๊า!..........” เสียงเหยื่อร้องสั่น และทันใดนั้นอย่างไม่ได้คาดคิด เหยื่อคนที่ว่ากลับหันหลัง และพุ่งหนีออกไปอย่างรวดเร็ว ฝ่ายตรงข้ามเตรียมจะทะยานติดตาม หากแต่สึนะกลับพุ่งเข้ามาประชิดเช่นกัน เด็กหนุ่มเตะเข้าที่มือของวัยรุ่นคนหนึ่งจนมีดกระเด็นตกพื้นก่อนจะหมุนตัวหักข้อมือคู่ต่อสู้ และเหวี่ยงไปชนอีกคนล้มกลิ้งไปทั้งคู่ และโดยไม่รอช้าหมัดลุ่นๆชกเข้ากลางท้องน้อยศัตรูอีกสองคนอย่างหนักหน่วง มาดหมายให้เพียงล้มลงเท่านั้น การเคลื่อนไหวรวดเร็วและเฉียบคมอย่างที่มือสมัครเล่นไม่น่าจะทำได้เลย

“ จะเอาอีกมั้ยล่ะ” สึนะบอกขณะที่พวกอันธพาลลงไปนอนกองกับพื้น ภาพที่เห็นนั่นทำเอาฝูงชนแทบไม่เชื่อสายตา หากแต่ไม่ทันจะได้ชื่นชมอะไร เสียงนกหวีดกลับดังลั่นขึ้น นายตำรวจสามสี่คนกำลังวิ่งเข้ามา

“ ย แย่แล้ว!” เด็กหนุ่มเผลอสบถออก แต่ก็มีสติพอที่จะคว้าข้อมือชายหนุ่มผู้มีพระคุณให้วิ่งหนีไปด้วยกัน

นี่ฉัน

ดันก่อเรื่องเสียแล้ว

“ ขอโทษนะครับ ขอโทษจริงๆ” สึนะก้มหัวขอโทษขอโพยเมื่อทั้งคู่มาหยุดอยู่บริเวณสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง รู้สึกผิดที่ทำลายการเดทและวันอันแสนสงบของอีกฝ่าย

“ เป็นคนที่ตลกจริงๆนะ”

“ เอ๋!”

“ ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง แต่กลับสอดเข้าไปเกี่ยวข้อง หมอนั่นน่ะวิ่งหนีไป โดยไม่สนใจเธอเลยไม่ใช่เรอะ” เบียคุรันบอกพลางยิ้มเยาะก่อนจะนั่งลงบนม้านั่ง คาดหวังว่าอีกฝ่ายจะมีทีท่าเสียใจบ้าง หากแต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงดวงตาสีน้ำตาลที่มองกลับมาอย่างมั่นคง ดวงตาที่ไม่เคยประสบพบเจอมาก่อน ดวงตา....ที่ผิดแผกแตกต่าง

“ ผมไม่ได้ช่วยเขา เพราะหวังคำขอบคุณนี่ครับ” สึนะตอบ

“ งั้นช่วยเพราะอะไรล่ะ อยากเป็นฮีโร่หรือไง” ชายหนุ่มหัวเราะ และดูราวกับว่าคำพูดนั้นจะกระทบความรู้สึกของอีกฝ่ายไม่เบา

“....................................”

ฮีโร่อย่างนั้นเหรอ

ฉันน่ะนะ

“ อย่างผมน่ะ.....เป็นไม่ได้หรอกครับ” เด็กหนุ่มแค่นยิ้ม ยิ้มให้กับอะไรกัน ความรู้สึกของตนเองงั้นหรือ ความเจ็บปวด หรือ.......................

ฉันน่ะ

เป็นอะไรไม่ได้สักอย่าง

“ เธอนี่......แปลกดีนะ” สิ่งที่แปลกตาอย่างเหลือเชื่อ อยู่ตรงหน้านี่แล้วหรือไงกัน หากแต่ขณะที่กำลังจ้องมองซึ่งกันและกัน พินิจพิเคราะห์อย่างฉงนสนเท่ห์เป็นครั้งที่สองแห่งการพบเจอ พลันเสียงนาฬิกาในสวนสาธารณะตีบอกเวลา เสียง นุ่มของนาฬิกาบ่งบอกราวสัญญาณว่า.....ความฝัน สุดสิ้น

“ ต้องไปแล้วล่ะครับ ผมมีธุระต้องทำต่อ” สึนะเอื้อนเอ่ย นาฬิกาบอกเวลาห้าโมงเย็น เรื่องที่ต้องทำ ได้เวลาจัดการแล้ว

“ จะไปขโมยของหรือไง” คำถามสั้นๆที่ทำเอาเด็กหนุ่มนิ่งไปชั่วอึดใจก่อนจะกลับมายิ้มรับ

“ ครับ.......จะไปขโมยของสำคัญคืนมา” รอยยิ้มที่แต้มบนใบหน้า รอยยิ้มที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน

อะไรนะ

ที่ทำให้

น่ามองถึงเพียงนี้

“ เธอน่ะ จะไปกับฉันไหม” เจ้าของคำพูดหยัดกายขึ้นยืน พลางก้มลงจ้องดวงตาของเด็กหนุ่ม มีประกายบางอย่าง มีความรู้สึกบางอย่าง อะไรบางอย่างที่ท้าทาย อะไรบางอย่างที่น่าค้นหา ตัวเธอน่ะ.....เป็นอะไรกัน

“ คุณ....เบียคุรัน” ผู้ชายคนนี้ผิดแปลก ไม่เหมือนใคร....ที่เคยพบพาน

“ ก็ไม่สัญญาหรอกนะว่าจะไม่เบื่อเธอ แต่ว่า.....ฉันสนใจเธอจริงๆนะ สึนะคุง” สนใจตัวเธอ อยากค้นหาบางอย่าง....ในดวงตาของเธอ

เธอน่ะ

เป็นของแท้รึเปล่า

เธอน่ะ

เป็นของจริงรึเปล่า

“ ................................” เด็กหนุ่มนิ่งไป รู้สึกแปลกใจกับคำพูดและท่าทีของผู้มีพระคุณ

แต่ว่านะ......

ชีวิต ณ เวลานี้

ก็ไม่ใช่ของฉันคนเดียว

อีกต่อไป

ข้างหลังของฉัน

มีผู้คนอยู่มากมาย

“ ผมยังสนุกกับการเป็นหัวขโมยจรจัดครับ คุณเบียคุรัน ขอบคุณสำหรับเสื้อผ้าครับ สนุกมากครับ” สึนะยิ้มให้ ยิ้มให้รื่นเริงที่สุดเท่าที่สามารถทำได้ คงจะไม่ได้พบคนๆนี้อีกแล้ว ดังนั้น....ก็อยากให้จดจำกันและกัน ด้วยความทรงจำที่ดี

“ ตามใจเธอ” เบียคุรันตอบ พลางมองเด็กหนุ่มที่กำลังโค้งให้สุดตัว และเดินหันหลังจากไป

สายลมยามเย็นพัดมา บางทีอาจพัดเอากลิ่นคาวเลือดและความจอมปลอมลวงหลอกติดมาด้วย โลกที่มีเพียงการแก่งแย่งชิงดีไร้ที่สิ้นสุด ความสกปรกที่เกาะแน่นในจิตใจ หากแต่ดูราวกับว่า.....ได้พบบางอย่าง บางอย่าง ที่ผิดแผก และแตกต่าง

“ เธอขโมยเวลาไปจากฉันครึ่งวัน.....หรือว่า......”

[align=center]บางที

อาจเป็นเวลา

ชั่วชีวิต[/align]


จบตอนค่ะ

โอ๊ะโอ๋ ว่าจะให้ตอนนี้บู๊ แต่ต้องเลื่อนไปตอนหน้า เพราะเดี๋ยวอารมณ์ผิดปกติ ตอนหน้าที่ว่าคงไม่นานค่ะ เพราะกำลังปั่นต่อ เอาเป็นว่า คิดยังไงกับตอนนี้ บอกกันบ้างนะคะ เพราะการเขียนเรื่องนี้เครียดเอาเรื่องจริงๆค่ะ นิสัยเบียคุรันนี่ยากแฮะ ขออภัยทุกท่านไว้ล่วงหน้าหากไม่สนุกหรือผิดพลาดประการใดเจ้าค่ะ

ลืมบอก อย่างที่ท่านผู้อ่านกำลังคิดนั่นล่ะเจ้าค่ะ มันคือ X27100 รักสามเส้า แต่มิใช่ 3P
แต่ก็......อ่านเรื่องนี้มันหลายคู่นะเจ้าคะ


ปล. น้องรอง น้องเล็ก พี่ใหญ่เอา 10027 มาบรรณาการแล้วเน่อ

กริ๊ดดดดดดดด ภาคต่อมาแล้ววววว

เปิดฉากมาก็มวยคู่ใหญ่เลยค่ะ ศึกชิงนางของ แซนซัส vs ป๋าเบีย ใช่รึเปล่าคะนี่ ขอโฮกแรงๆ =[]=!!!! เมะ ปะทะ มหาเมะ

ดูแล้ว ป๋าเบียจะแปรพักตร์มาช่วยฝั่งสึนะบ้างไหมนี่ การพบกันแบบไม่รู้ฐานะของอีกฝ่าย >w<! เร้าใจมากค่า รอติดตามอย่างจดจ่อ ค่าาาา

เอื้อกสุดยอด เบียคุรันกับสึนะ
โฮะ...โฮะ...โฮะ...เบียคุรันเอ๋ย
สงสัยท่าจะตกหลุมรักหนูทูน่าแล้วซิเนี่ย
เริ่มตะงืดตะงิดใจว่าจะเป็นx27รึว่า10027ซะแล้วซิ
แต่เท่าที่ดูข้างบนก็x27ยังไงก็รีบๆมาต่อเน้อ

กร๊าซซซซซซซซซซซซ ภาคต่ออออออออออออออออออออออออออออออออ


//สครีมลั่น1827ตำบล ชน6927แคว้น ไปถึงดินแดนX27

โฮกกกกกกก มาถึงก็ทำเอาคนอ่านยิ้มเป็นคนบ้า โฮกกกกกก มันมีรักสามเส้า กร๊ากกก กรั่กกกกๆน่าสนุก!!!

(สรุปคือสนุกกับการแกล้งทูน่างั้นเรอะ=[]=)


ท่านคร้าบบบบ ขอบพระคุณสำหรับฟิคดีๆ โฮกกก มีขอไซโคให้ชีวิตสดใส สุโก๊ยยยย

ปล.คราวนี้แหละที่จะได้เม้นท์และติดตามอย่างใกล้ชิด ฮิ้วววว >W<

เพ่หย่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย น้องเล็กจะเอามากกว่าเน้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กรี๊ดดดดดดดดดดดดด น้องเล็กอยากเห็นมากกว่านี้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่หย่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย *ดิ้น ๆ*

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก โคตรน่ารัก โอยยยยยยยยยยยยยย พี่ใหญ่ขา น้องเล็กอยากให้มันเป็น 10027 แทน x27 แล้วอ่ะ ฮา

ปล.พี่ใหญ่ที่รัก น้องเล็กซื้อการ์ตูนให้แล้วนะคะ ไว้ถ้าเจอเรื่องไหนเจ๋ง ๆ น้องเล็กจะซื้อเก็บไว้ให้อีก ตอนนี้มี Black butler 3 เล่ม กับ Doll อีก 4 เล่มก๊ะ

ตอนแรกเห็น x27 เลยเข้ามาอ่าน บวกกับชื่อคนแต่งแล้ว นี่เป็นเหตุผลที่ทำให้เราสมัครบอร์ดนี้เลยนะคะเนี่ย ><

แต่อ่านไปอ่านมาชักจะตงิดๆว่าจะเป็น 10027 ซะอย่างนั้น แต่ฟิคนี้ทุกคนน่ารักหมดเลย(?)

ถึงจะเป็นรักสามเส้า แต่สุดท้ายคนที่ได้ทูน่าไปก็คงจะเป็นป๋าฮิ (ซะงั้น มาจากไหนเนี่ยยยย !!! =........=)

อยากบอกว่าแอบเชียร์ 10027 อ่ะ งุงิๆ -....-

มาอัพไวๆนะค้า~

อ่านเรื่องนี้แล้ว...เบียคุรันเท่!!!

ส่วนสึนะ...ก็เข้าใจนะว่าเป้นห่วงเพื่อนคนสำคัญ แต่หลายครั้งก็ยังรู้สึกว่าการเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงแล้วก็ร้อนรนแบบนี้มันจะกลายเป้นลุกลี้ลุกลนไปแทนรึเปล่า มันอันตรายนา ซือคุง

แล้วก็บอส...ช่างดีจริงๆ ซือคุงอยากทำอะไรไมห้าม แต่คอยตามเก็บศพ(?)ให้เกือบทุกท

แล้วรักสามเส้าคราวนี้จะเป็นยังไงต่อล่ะเหวย?ี

ในที่สุดภาคต่อก็มาแล้วสินะ?
คราวนี้จะตามอ่านไม่ให้ขาดตอนแลยล่ะ ^^>

กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกก เพ่หย่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ของบรรณาการแหล่มแท้~~~!!!!!! >[]<// เมื่อคืนอยู่จนดึ๊กกกก ดึก เห็นบอกว่าจะเอามาอัพ แต่ก้อม่ายมี~~~!!! แต่น้องรองใจชื้นแล้วเพราะตอนนี้ได้เห็นแล้ว ได้ยลแล้ววววววววว

10027 ของน้องงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เพ่หย่ายทำไมเขียนได้ใจเยี่ยงเน้~~~!!!!!!! นี่มันเบียคุรันชัดๆ!!!! เบียคุแร่ดสุดๆ!!!!!! โฮกกกกกกกกกกกก~~!!!!! ไอ้ประโยคก่อนจบนั่นอยากบอกว่า ชั่วชีวิ๊ตตตตตตตตต สึนะพวกฉันขโมยเวลาแกไปแล้วทั้งชีวิ๊ตตตตตตต~~~!!!! ))))))))))>//////<//

ป๋าแซนนู๋ขอโทษ ขอโทษจริงๆแต่พี่ใหญ่เขาเขียนให้เริ่มโอนไปทาง 100 ไม่มากก็น้อยไปแล้วอ่าป๋า~~!!!! โฮกกกกกกกกกกกก ครั้งหน้าไปร้องขอพี่ใหญ่ให้ป๋ามีบทมากกว่านี้นะป๋านะ อิอิ

รักพี่ใหญ่ที่จู๊ดดดดดดดดดดด เนอะน้องเล็กเน๊อวววว~~~!!! >3<//

ปล.นั่งรอฉากระทึกตอนหน้า ช่วยชีวิตสินะคะพี่ใหญ่ เคะเคะ
ปปล.โอ้ก~~!!!! ในที่สุดบรรดาผู้พิทักษ์ก็เกือบจะเคะหมดเลยสินะ!?

อะเฮิ้กกกกกกกกกกกกกกกก

เท่จังเย้ย เบียคุรัน กรี๊ดดดดดดดดดด

X27 X27 คู่โปรดดดด

นู๋ชอบ

แผล่บบ

โอ้วววววววว!! ฟิคนี้ที่รอคอย~ ในที่สุดก็มาให้ยลแล้ว~ >//////<

อยากจะบอกค่ะว่าเปิดมาอารมณ์X27พลุ่งพล่านค่ะ นึกว่าจะตีกันซะแล้วแต่ซือคุง....กร๊ากกกกกก หัวดีใช่ย่อยนิลูก! วิธีหนีสุดยอด! แบบนี้เฮียแสนแค้นมากแหงเลย เจอกันครั้งหน้าระวังไว้หน่อยนะจ๊ะซือคุง คิคิคิ

ว่างั้นแต่...เจอคอมโบป๋าเบียเข้าไป...กร๊าซซซซซซซซ พลังโอโม่บดบังลูกตา พลังจิ้น10027พรวดพราด ลืมพ่อเอ็กซ์ข้างบนไปกระทันหัน!! จนชักอยากจะเชียร์3Pสุดใจขาดดิ้น แม้ท่านรักจะบอกว่ามัน3เส้าก็เถอะ! TTvTT

บุพเพอาละวาดจริงๆแฮะ ไปเจอตอนซือคุงไปจกเสื้อผ้าเขา 55 รู้สึกพ่อกล้วยไม้ขาวเริ่มหลงเสน่ห์นู๋ปลาทะเลไปเต็มๆ! อ่านแล้วอยากจะกรี๊ดกร๊าดให้ลั่น มัน...น่าร้ากกกกกกกกกมากกกกกกกกกกค่าาาาาาาาาาาา!! >//////////////<

เธอขโมยเวลาไปจากฉันครึ่งวัน.....หรือว่า......บางที อาจเป็นเวลา ชั่วชีวิต

ถ้าถามว่าประโยคไหนฆ่าคนได้ก็ต้องตรงนี้แหละค่ะ >///<b หลงเสน่ห์พ่อ100คนนี้ไปซะแล้วสิ~ แม้ป๋าจะกินแห้วแต่ก็อยากเชียร์ป๋าให้ถึงที่สุดจังแฮะ

/เฮียแสนเตรียมเอาปืนจ่อหัว =[]=

กร๊าซซซซซ โทษคุมิบ่ได้เน้อเฮีย ต้องโทษท่านรักที่เขียนออกมาให้คุมิเอนเอียง (กร๊ากกก โบ้ยให้ซะงั้น XD)

นั่งรอเฮียออกมาประชันบทกะป๋าค่ะ หึหึ

มาแล้วๆ เย้~ ^0^

ในที่สุดก็มาแล้วบทสรุปทั้งหลาย

เรทไม่เรทไม่ว่าค่า ขอแค่เป็น x27 ราชากะราชินีก็พอ ฮี่ๆ

ภาษาคุณท่านแจ่มอีกแล้ว ชอบมากเลย

สามเส้าไม่เป็นไร ยังไงยังไง ก็เป็นคู่ x27 ชิมิ ฮี่ๆ

จะรอตอนต่อไปน้าคะ อัพไวๆน้า รออ่านจ้า

ทั่นร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก=[]=!!!!!!!!!!!!

อ๊ากกกกก ฟิคนี้ซู๊ดยอดค่ะ!!!!!!!!!!!!

X27 (10027) ขอโฮกกกกกกก

ป๋าเบียเท่ห์ที่ซู๊ดดดดดดดดดดด>_</

ของแท้???? อะไรคือของแท้*O*

อะแฮ่ม...ซือคุงจ๊า นู่ขโมยของไม่ได้ไม่ต้องกังวล เพราะนู๋ขโมยใจป๋าเบียไปแล้วนิสนึง>///<
++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง