•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

มาอีกแล้วกับฟิคเฉพาะกิจ(เนื่องในโอกาสอยากแต่ง)ของอิเคท
คราวนี้ก็ ...คู่ที่ชาวบ้านเขาไม่นิยมกันเช่นเคย (ฮ่าๆๆๆ) ...TYL!D27 ค่า~

ก่อนอื่นต้องขอบอกว่า...

สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่ม้า!!!!
(อุตส่าห์แว่บงานมาลงฟิคเพื่อพี่ม้าเลยนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ)
ขอให้พี่ม้าหล่อวันหล่อคืน รักกะทูน่าไปนานๆ น๊าคะ ^^~

สุดท้าย ..รักคนอ่านค่า~ จุ๊บๆ~


ONESHOT : aozora no namida -Buon Compleanno, Dino-san...-
Author : KateBuster (Kate_Buster@hotmail.com)
Fandom : Katekyo Hitman REBORN!
Pairing : TYL!D27 (TYL!Dino x Tsuna)
Rate : PG-13
Category : BL, Drama, Romance, Angst


"..สุขสันต์วันเกิดนะครับ ..คุณดีโน่.."


เพียงรอยยิ้มและคำอวยพรที่แสนอ่อนหวานนั้นก็ทำให้ผมอบอุ่นไปถึงหัวใจ

เพียงแค่นั้น..


เพียงแต่...

ตั้งแต่เมื่อไรกันที่เริ่มชินชากับความอ้างว้าง


รอยยิ้มที่เลือนหายไปจากข้างกาย

ไม่มีวันคว้ากลับคืนมาได้อีกแล้ว..


กี่วันกี่คืน ที่ไร้เงาของคนที่ยืนเคียงข้าง

กี่วันกี่คืน ที่ร้าวรานแต่ไม่อาจหลั่งน้ำตา

กี่วันกี่คืน ที่ไร้ร่างที่อิงแอบแนบชิด

กี่วันกี่คืน ที่ได้แต่เสียใจที่ปกป้องเอาไว้ไม่ได้...


เนิ่นนานเท่าไรกัน ..ที่ไม่ได้รับคำอวยพรวันเกิดจากปากของคนที่เฝ้ารอคอยมาตลอด...


___________________________

"สุขสันต์วันเกิดนะบอส!"

"ฮะๆ ขอบใจนะ"

วันเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผัน อายุที่เพิ่มขึ้นพร้อมประสบการณ์ชีวิต วันที่ 4 กุมภาพันธ์ วันคล้ายวันเกิดของผู้นำแห่งคาบัคโรเน่ปีนี้ก็ยังคงเป็นเหมือนเช่นเคยแทบจะทุกอย่าง

โต๊ะทำงานที่ยังวางอยู่ที่เดิม

เฟอร์นิเจอร์ประดับตกแต่งที่ไม่เปลี่ยนไป

แสงอาทิตย์อบอุ่นที่สาดแสงผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่เช่นเคย

เสียงกริ๊งกร๊างของโทรศัพท์ที่แทบจะไม่ขาดสาย

แม้จะเป็นวันที่น่ายินดีแต่การงานก็ยังไม่ลดละลง

แม้จะเป็นวันที่น่ายินดี แต่กลับไร้วี่แววของผู้เป็นที่รัก...


...เขาจากผมไปแล้ว...


"จะออกไปข้างนอกเหรอบอส ให้พวกผมตามไปด้วยไหม ?"

"ไม่เป็นไรๆ ฉันแค่จะไปเดินเล่นแถวนี้นิดหน่อยน่ะ"

"..จะไปหา 'คุณสึนะ' สินะครับบอส"

"...หึ ..รู้ด้วยเรอะ...."


ในมือของชายหนุ่มถือช่อกุหลาบขาวที่ประคับประคองเอาไว้อย่างดีราวกับว่ากลีบเหล่านั้นจะร่วงโรยได้โดยง่ายหากไปสัมผัสแตะต้อง ทั้งที่ควรจะเร่งรีบ เขากลับเฉยชา


ถึงจะรีบร้อนไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา

ถึงจะเร่งรีบ เรือนร่างแบบบางที่แสนอบอุ่นนั้นก็ไม่มีวันโผเข้ามากอดเขาอีกแล้ว

ไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว...


...เพราะผม ..ปกป้องเอาไว้ไม่ได้...


ขาเรียวยาวของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำที่ทำให้เขาดูสง่าค่อยๆ หยุดลง เรือนผมประกายทองอ่อนคลอเคลียลำคอและปกเสื้อพลิ้วไหวเล็กๆ ดีโน่ย่อตัวลงนั่งตรงหน้าชื่อ 'วองโกเล่รุ่นที่ 10' ที่ถูกสลักเอาไว้อย่างงดงามบนแผ่นหิน ริมฝีปากได้รูปเอ่ยคำทักทาย

"ฉันมาหาแล้วนะ ..สึนะ"


แม้จะรู้ดีอยู่แก่ใจ แม้จะเป็นเช่นนั้นมาตลอด

แม้จะเป็นอย่างนั้น ก็ไม่เคยมีช่วงเวลาที่เขาสามารถลืมเลือนรอยยิ้มที่แสนหวานนั้นลงได้


...ทั้งที่รู้อยู่แล้ว ..ผมรู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว...

...รู้ดี ..กว่าใครๆ...


...แล้วทำไมผมถึงยังเพ้อฝันเป็นเด็กๆ ว่าเขาจะกลับมาหาผมอีกนะ ? ...


ฟากฟ้าเริ่มมืดครึ้มเช่นเดียวกับสิ่งที่ล่องลอยปกคลุมในใจหัวหน้าคาบัคโรเน่ สายลมที่เริ่มรุนแรงพัดพาเศษไม้ใบหญ้าที่ร่วงทับถมกันปลิดปลิวไปในขณะที่หูของชายหนุ่มรับเสียงบางอย่างที่แสนคุ้นเคยเอาไว้ได้ เขาจึงหันไปทางต้นเสียงนั้น


...แม้จะเบาบาง ..แต่ผมไม่เคยลืมเลือน...


"..คุณดีโน่ ..ใช่ไหมครับ ?" เด็กหนุ่มร่างเล็กที่เป็นเจ้าของเสียงนั้นเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนปลิวไสวตามแรงลม ในแววตาที่เคยสดใสอยู่เสมอกลับวูบไหวเล็กๆ อย่างโหยหา

"สึนะ.. จริงๆ ..น่ะเหรอ ?" แม้จะตกใจแต่ก็พยายามรวบรวมสติของตนเอาไว้ ร่างสูงโปร่งก้าวเข้าไปหาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้า มือที่แสนอบอุ่นแตะลงบนไหล่แคบก่อนจะสัมผัสข้างแก้มเนียนแผ่วเบา "..บอกฉันที ...ว่าไม่ได้ฝันไป..."

"ดีจังเลย..." พูดจบอ้อมแขนเล็กๆ นั้นก็โถมเข้ากอดร่างตรงหน้าที่เพิ่งเดินเข้ามาหา ความอบอุ่นจากร่างกายอันแสนบอบบางนั้นคือเครื่องยืนยันว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นความจริง ...วองโกเล่รุ่นที่ 10 กลับมาอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว


"ผมกลัวแทบแย่ ..จู่ๆ ก็มาโผล่ที่นี่ได้ยังไงไม่รู้..."

"..สึนะ ...นายมาจากสิบปีที่แล้วเหรอ ?"

"คงจะเป็น ..แบบนั้นละมั้งครับ ...คุณดีโน่เองก็ดูเปลี่ยนไปนิดหน่อยด้วย"


แม้ร่างนั้นจะอยู่ในอ้อมแขน แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความจริงที่ว่า คนที่จากไปแล้วจะไม่มีวันกลับย้อนหวนคืนมาอีก

แม้คนที่เขารักสุดหัวใจจะมีเสียงหัวใจเต้นตึกตักอยู่ใน'ขณะนี้' แต่เขาเองก็ไม่อาจปฏิเสธว่า'ขณะนี้'คนที่โอบรัดเอาไว้อย่างห่วงหาได้ตายจากเขาไปแล้ว...


"ตอนนี้ ...ที่นี่เป็นวันที่เท่าไหร่เหรอครับ ?" น้ำเสียงหวานเอ่ยถามอย่างไร้เดียงสาในขณะที่ช้อนตาขึ้นมองอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม

"..4 กุมภา..." ดีโน่ตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหย แม้จะดีใจที่ได้โอบกอดร่างนั้นอีกครั้ง แต่ความจริงที่ขัดแย้งกลับทำให้รู้สึกปวดแปลบขึ้นมาอย่างประหลาด นัยน์ตาสีอ่อนที่ก้มลงมองสบตากับเจ้าของนัยน์ตากลมโตสั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

"อ๊ะ ! ..วันเกิดคุณดีโน่นี่นา ...สุขสันต์วันเกิดนะครับ !" จู่ๆ เด็กหนุ่มก็โพล่งออกมาเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดทั้งที่เพิ่งยิ้มหวานไปหยกๆ "...จู่ๆ ก็มาที่นี่ ..เลยไม่ได้เตรียมอะไรไว้ให้ ...ขอโทษด้วยนะครับ.."

"ไม่เป็นไร.." เสียงทุ้มนุ่มตอบพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ


...อา... ให้ตายเถอะ...

...นี่ผม ...ยังไม่ตื่นจากฝันนี่อีกรึไงนะ...


"คุณดีโน่ ..เป็นอะไรรึเปล่าครับ ? สีหน้าไม่ค่อยดีเลย" สึนะโยชิเอ่ยเสียงหวานถามอย่างเป็นห่วง ในขณะที่ยังไม่ออกห่างจากชายหนุ่มตรงหน้า


...แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น แต่ผมกลับ...

...มีความสุขขนาดนี้...


...ในที่สุด ..ผมก็ได้ฟังคำอวยพรจากปากของเขา...


...แต่ถ้าสุดท้ายแล้ว ถึงมันจะเป็นเพียงภาพลวงตาก็ช่าง...

...ขอให้เข็มนาฬิกาในช่วงเวลานี้หยุดลงด้วยเถอะ...


"สึนะ ฉันขอโทษ.." ชายหนุ่มพูดออกมาได้เพียงแค่นั้น ใบหน้าคมคายก็โน้มลงมาซบไหล่บางอย่างไร้เรี่ยวแรง ทั้งที่เป็นคนที่แสนสำคัญ แต่กลับปกป้องเอาไว้ไม่ได้ อ้อมแขนของชายหนุ่มกอดรัดร่างที่แสนหวงแหนเอาไว้แน่นกว่าเดิมราวกับกลัวว่าจะเลือนหายไปอีกครั้ง

"..คุณดีโน่" เด็กหนุ่มที่ถูกตระกรองกอดเอาไว้ได้แต่ยืนนิ่งทำอะไรไม่ถูกกับปฏิกิริยาของคนตรงหน้า รู้สึกได้ถึงบางสิ่งที่ผิดแผกไปจากเดิม หยดน้ำอุ่นๆ เปื้อนบนเนื้อผ้าที่ร่างเล็กสวมใส่อยู่จนทำให้แทบทนไม่ได้ "...ร้องไห้ ..อยู่เหรอครับ.. ?"


"ขอโทษนะ ..ที่ปกป้องนายไม่ได้"


...ขอโทษ ..ที่ร้องไห้ต่อหน้านาย...

...ขอโทษ ..ที่แสดงความอ่อนแอของฉันออกมาให้นายเห็น...


"แบบนี้ไม่สมเป็นคุณดีโน่เลยนะครับ" แม้จะได้ยินประโยคที่อีกฝ่ายเอื้อนเอ่ยออกมาแล้วก็ยังไม่รู้สึกแค้นเคือง บนใบหน้าอ่อนเยาว์มีเพียงรอยยิ้มที่แสนอบอุ่นเช่นเคย รอยยิ้มที่แสนคิดถึง รอยยิ้มที่แสนจะโหยหา "..ผมพอจะรู้แล้วล่ะครับ เรื่องนั้น...เรื่องที่ตอนนี้ ..ที่นี่...ไม่มีผมอยู่ ..แต่.. มันไม่ใช่ความผิดของคุณดีโน่สักหน่อยนี่ครับ"


"แค่คิดอยากจะปกป้องผม ..แค่นั้น ...ผมก็ดีใจเป็นที่สุดแล้วล่ะครับ ..เพราะฉะนั้น ...ยิ้มเข้าไว้นะครับ"


"ผม ..ชอบคุณดีโน่ที่เป็นแบบนั้น เพราะฉะนั้น..."


...ในที่สุด ก็รู้สึกตัว...

...ไม่ใช่ว่าชินชา ไม่ใช่จะไม่รู้สึกรู้สาอะไร...


...เพียงแต่ผมตายไปแล้วเท่านั้น...

...แม้หัวใจจะยังเต้นอยู่ สมองยังคงทำงาน เลือดในตัวสูบฉีดไหลเวียนตามปกติ...

...แต่ผม ...ตายไปแล้ว...


...ตอนที่เสียไปแล้วถึงได้รู้สึกตัว ..ผมไม่อาจมีชีวิตอยู่ได้หากไม่มีรอยยิ้มของเขา...


ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นในขณะที่หยาดฝนเริ่มโปรยปรายลงมา น้ำตาแห่งฟากฟ้าไหลอาบร่างทั้งสองที่แนบชิด ริมฝีปากของร่างสูงเบียดลงกับอีกฝ่ายอย่างโหยหา จุมพิตแสนลุ่มลึกที่ทำให้รวดร้าว น้ำเสียงอ่อนหวานที่ครางแผ่วท่ามกลางเสียงสายฝนพรำทำให้หัวใจสั่นไหว ทั้งที่คิดว่าจะไม่ได้พบกันอีกแล้ว แต่ทว่าในขณะนี้กลับกลายเป็นเสี้ยววินาทีที่เคยคิดว่าไม่อาจหวนคืนกลับมาได้อีก เจ้าของเรือนร่างแบบบางเบียดเข้าหาคนที่โอบกอดตนเอาไว้ด้วยความหนาวเหน็บอย่างไม่ตั้งใจ ตอนที่ผละออกจากกัน สายน้ำไหลพรากอาบใบหน้าของทั้งสองจนทำให้มองเห็นไม่ถนัดนัก


"สึนะ ...นายร้องไห้อยู่รึเปล่าน่ะ ?"

"คุณดีโน่นั่นแหละครับ ...ร้องไห้อยู่รึเปล่า ?"

"อื้ม... ร้องอยู่ ...ตลอดมานั่นแหละ ...ในหัวใจฉัน หลั่งน้ำตาออกมามากมาย แต่ฉันกลับทำเป็นไม่สนใจ จนถึงตอนนี้..ในที่สุดฉันก็..."

"ดีใจจัง..." จู่ๆ เด็กหนุ่มก็พูดสิ่งที่ไม่น่าจะรู้สึกขึ้นมา "...ทั้งที่ไม่อยู่แล้ว ..แต่คุณดีโน่ก็ยังคิดถึงผมขนาดนี้..."


"..ไม่คิดเลย ว่าผมจะสำคัญกับคุณถึงขนาดนี้...คิดว่ามีแค่ผม ...ที่คิดว่าคุณสำคัญกับตัวเองมากมายอย่างนี้เสียอีก"


"เพราะฉะนั้น ...ช่วยยิ้มอย่างที่เคย แล้วมีชีวิตอยู่ต่อไปในวันพรุ่งนี้ ..มะรืนนี้ ..ตลอดไป ...เพื่อผมที่ไม่อาจยืนอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้วได้หรือเปล่าครับ ?"


น้ำตาที่อาบใบหน้าหวานไหลลงไปพร้อมกับสายฝนที่คลอเคลียผิวแก้มจนไม่อาจมองเห็น ทั้งที่เอ่ยถามอีกฝ่าย แต่ตัวเองกลับเป็นคนที่หลั่งน้ำตาเสียเอง


...ไม่อยากจะหายไปจากคุณเลย...

...ผม ..รักคุณมากขนาดนี้...


"...ไม่เอาหรอก" จู่ๆ ดีโน่ก็พูดเรื่องที่ไม่เข้าใจออกมา เสียงของสายฝนที่พร่างพรมทำให้น้ำเสียงของชายหนุ่มฟังดูเหงาขึ้นมาแม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม

"เอ๋ ?"

"..จากนี้ไป ฉันจะเปลี่ยนอนาคตของนายเอง..." เด็กหนุ่มเงยขึ้นสบดวงตาสีอำพันที่จู่ๆ ก็ส่องประกายจริงจังนั้นขึ้นมาด้วยความหวั่นไหว แม้อยากจะเชื่อในสิ่งที่อีกฝ่ายได้บอกมาแต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความเป็นจริงที่เกิดขึ้นแล้วได้


นั่นคือชีวิตที่ไม่อาจอยู่เคียงข้างกันเช่นนี้อย่างที่ได้พบเจออยู่ตรงหน้า


...เพียงแต่...


"...จากนี้ไป ..ฉันจะปกป้องนายเอง ...จะทำให้นายสามารถยืนอยู่เคียงข้างฉันในเวลานี้อีกครั้งให้ได้"


...แม้รู้ว่าความหวังนั้นแสนริบหรี่ ...แต่ผมก็ยังอยากจะเชื่อมั่นในถ้อยคำของคุณ...


"..เพราะฉัน ...ยังอยากจะได้ยินคำอวยพรวันเกิดจากนายแบบนี้เรื่อยไปยังไงล่ะ" พูดจบริมฝีปากบางของบอสแห่งคาบัคโรเน่แฟมิลีก็เผยรอยยิ้มออกมาน้อยๆ


...แม้จะยังยิ้มให้เต็มที่อย่างเช่นในช่วงเวลาที่เคยอยู่ร่วมกับนายไม่ได้...

...แต่จากนี้ไป ..ถ้าพยายาม ..คงจะทำได้สินะ...


หยาดน้ำตาแห่งความสิ้นหวังของผืนฟ้าที่แสนกว้างใหญ่ไม่ร่วงหล่นลงมาอีกแล้ว

เพียงเพราะดวงอาทิตย์ที่กล้าจะสาดแสงโผล่พ้นออกมาจากหลังม่านน้ำตานั้น

แสงสีอ่อนที่โอบกอดปลอบโยนให้ความอบอุ่นนั้น แม้จะยังแผ่วเบา แต่ก็มีความหมายเหนือสิ่งอื่นใด


เพื่อสักวัน... ท้องฟ้าสีครามที่โอบล้อมทั้งโลกนี้ไว้จะกลับมาสดใสอีกครั้ง...


- FINISH -

อ๊ากกกก~~~ อ่านไปอ่านมา เกือนร้องไห้แทนป๋าโน่เข้าจริงๆๆแล้วนะ!!!~ กรี๊ดดดดด~~~

มันเศร้ามากมายย ถ฿งจะไม่ใช่คนที่รักขณะนี้ รู้ว่าแทนกันไม่ได้ แต่ก็สึกอย่างเดียวกันเหมือนคนที่รักในขณะนี้ไม่ใช่หรอป๋าดน่ TT^TT

โฮๆๆๆ ทูน่าก็สุดยอดมากมายย โผล่มาได้จังหวะอิ๊บอ๊ายยย~~~

ป๋าดน่ ใช่แล้ววว อนาคตยังเปลี่ยนแปลงได้ เพราะมันยังมาไม่ถึง มันจึงเปลี่ยนแปลงได้เสมอ!!!~

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก TT[]TT

ซึ้งง่ะ ซึ้งมากมาย นู๋ซึ้ง!!!!!!!!!

อ้าย ชักชอบคู่นี้แล้วจิ >w<

หนุกค่า~~~~~>u<b

D27สุดยอดค้า!!!!!!!!!!!!!!

ชอบคู่นี้จังเลยอ่า

นึกว่าจะไม่มีโอกาสได้อ่านคู่นี้ซะอีกนะคะเนี่ย อึก....เพราะในบอร์ดนี้ไม่ค่อยเจอคนชอบคูนี้เท่าไร...อึก
เเม้จะไม่ค่อยมีคนนิยมเเต่เราก็สนับสนุนคู่นี้สุดใจเลยค้า!!!!!

เเต่งได้ซื้งมากๆเลย>w<,,,,
โฮ้ววววววว

เเต่เเต่งD27มาให้ยลอีกนะค้า~~~~~~

D27 บันไซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ
คู่นี้นี่มันช่าง ซึ้งได้อีกกกกกกกกกกกกกกก
โฮรกกกกกกก ชอบมากๆเลยจ้า ><~~~

D27.. มันออกมาร้าวรานได้เพียงนี้เลย TwT จริงๆแล้วชอบดีโน่เมะนะเนี่ย มันรู้สึกอบอุ่นดี <3

แต่ยังไงก็ได้มาเจอหน้าถือว่าเป็นวันเกิดที่สุดยอดล่ะนะ ดีโน่เอ๋ย TwTb

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด จบแบบแสงตะวันกับนภา TT///TT แหม่ น่ารักปนซึ้งจริงจริ๊งงง

เศร้าอะ T^T

อ่านแล้วอยากร้องไห้ // บ่อน้ำตาตื่้นจังนะแก - -

โฮก!
ต้องทำให้สึนะกลับมาให้ได้นะไม่งั้นแม่ยกน้ำตาท่วมจอมากกว่าีน้แน่

หูยยยยยย ซึ้งงงงมากๆเลยล่ะค้า

บรรยายบรรยากาศได้รู้สึกเหงามากๆเลยอ่า

อ่านแล้วรู้สึกสงสารทั้งพี่โน่แล้วก้อนู๋ซือเลยอ่า T[]T

T x T~~
โฮ~~
ได้อีกอ่ะ ฟิคนี้

โศกมากกก
เป็นความจริงที่รวดร้าวอ่ะ
ก็ได้แค่ยิ้มอย่างที่อยากจะยิ้ม
เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ
แต่จงยิ้มต่อไป.. ปีหน้า
ก็มาแฮปให้ดีโน่ซามะอีกนะ

^^
ขอบคุณสำหรับฟิคดีดี

สุดยอดดดดด~

คู่นี้หายากจิงๆนั้นแหละ >///<

สนับสนุน All27 เตมกำลัง

มาแนวเศร้าสุดท้ายคือความหวังที่ตั้งใจจะเปลี่ยนแปลง

โอ้ว~

ชอบคู่นี้เหมือนกัน อิอิ

กิสสสส ~~

มาแนวรันทด =w="

สู้ต่อไปเพื่อชีวิตใหม่นะ ทูน่า!!!