•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

จะจบแล้วหรอออ จะจบแล้วววววววววววววว

ตระกูลยามาโมโตะนี่น่าสงสารสุดๆ T^T

ส่วนเรื่องนี้ไงๆ เราก็เกลียดอิเอมิสึึไม่เสื่อมคลาย เลวซะขนาดนั้น รู้สึกเหมือนนายเลวสุดในเรื่องเลยฟ่ะ..

มาอัพปกฟิคร้อนๆเจ้าค่ะ



by derick

อุปการะคุณจากน้องเล็กเจ้าค่ะ เป็นปกที่พี่น้องบอกว่า " สวยสยอง" ช่างเข้ากับเรื่องดีแท้ ( ฮา )

งวดนี้มาโทนดำทั้งสองเรื่อง แถมเป็นปกเนียนอ่านได้ทั้งสองเรื่องสินะ

กลางสัปดาห์จะมาอัพตอนจบเจ้าค่ะ แต่มันยาวมาก ท่าทางจะต้องแบ่งลงสองวัน

ไว้พบกันเจ้าค่ะ ขอบคุณที่กรุณาเข้ามาอ่านนะเจ้าคะ

เกลียดอิเอมิสึพอๆ กับที่สงสาร...

รักคนที่ไม่มีวันรักตอบ... ทั้งยังอยู่ห่างเพียงเอื้อมมือ... แต่การใช้วิธีที่ทำให้ได้มามันผิดน่ะ..ผิดมากเลยด้วย..

เพราะชีวิตใครหลายคนต้องพัง เพราะความรักวิปลาสของนาย!!

หวังว่าตอนจบคงไม่ทำร้ายจิตใจกัน... ใช่ไหมค่ะพี่รัก T^T

ปล.ปกสวยหลอนจริงๆค่ะ... ตรงมุมบนปกหลังนี่...รอยเลือดใช่ไหมค่ะ?!

จริงๆก็กรี๊ดกร๊าดตาม MSN ไปแล้วอ่ะนะ
พูดสั้นๆกัน

...

Drสึโยบันซายยยยยยยยยยยยยย!!
ดีโน่ยามะบันซายยยยยยยยยยยย!! >[]<

หุๆๆสั่งจองไปเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ
ปกช่างดูดาร์กได้ใจพอๆกับเนื้อเรื่อง(ฮา)

อ๊า...เพิ่งได้เข้าบอร์ด T^T

งานหนักจัง เฮ้อ...

ขอบคุณที่ส่งให้หลังไมค์นะค่ะ ^V^ อ่านเรียบร้อยแล้ว โหดมั่กมากค่ะ เหอ เหอ

จะจบแล้วหรอนี่ ต้องเป้นแบบ sad ending แน่เลย (รึเปล่า ?)

Part 13 Freedom


อิสรภาพคืออะไร หน้าตาของมัน รูปร่างของมัน มันสวยหรือเปล่า น่ามองหรือไม่ ฉันที่เอื้อมมือคว้าไขว่ แต่ไม่อาจจับต้องได้รับ ความรู้สึกที่เศร้าหมอง ความคิดคำนึงที่มากมาย ไล่กร่นด่าโทษผู้อื่นอยู่ร่ำไป แต่กลับไม่เคยคิดพินิจตนเอง ต้องให้เลือดไหลนองไปเท่าไหร่ สังเวยชีวิตคนมากมายเพียงไหน

ตัวฉัน

จึงพึงพอใจ


ในยามเช้าที่ฟ้ามืดครึ้ม และสายฝนพร่างพรายอยู่ตลอดเวลา ข้างแม่น้ำสายเล็กไม่ห่างนักจากตัวคฤหาสน์วองโกเล่สาขาญี่ปุ่น เงาของคนสองคนทอดยาว ต่างก็ยืนนิ่งอยู่ในน้ำใส ทั้งสองต่างก็สวมชุดฮาคามะ จะแตกต่างกันที่ คนหนึ่งเป็นสีดำที่งดงามน่าเกรงขาม และอีกคนเป็นสีขาวสะอาดตา พวกเขาต่างก็ถือดาบอยู่คนละเล่มที่มือขวา

“ คิดจะทำอะไรกันแน่” น้ำเสียงที่เรียบนิ่งเอ่ยถาม ในขณะที่คมดาบยกขึ้นพาดบนลำคอของผู้มีหน้าที่ต้องตอบคำถาม

“ ก็อย่างที่พ่อคิดนั่นล่ะ” เด็กหนุ่มฉีกยิ้มให้ ไม่มีทีท่าหวาดกลัวอาวุธที่อยู่ประดับอยู่บนลำคอ และปราศจากทีท่าที่จะโต้ตอบกลับเฉกเช่นกัน

“ เรื่องที่ลูกคิด และทำ จะก่อให้เกิดผลแบบไหนรู้บ้างหรือเปล่า ทาเคชิ..” ยามาโมโตะ สึโยชิถาม แม้ว่าเรื่องราวนั้นจะตึงเครียด หากแต่น้ำเสียงนั้นก็มิได้เปลี่ยนไปเลย

“ รู้สิ แต่ว่า มันมีแต่ต้องเปลี่ยนแปลง...” ยามาโมโตะ ทาเคชิว่า สำหรับเขา วันคืนที่ต้องทนนั้นจะต้องจบสิ้นลงไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง การที่ต้องเป็นฝ่ายเศร้าโศกและปวดร้าวนั้น ควรจะต้องจบลงเสียที

“ คิดว่าถูกต้องอย่างนั้นน่ะหรือ เพื่อตัวเองเพียงคนเดียว ถึงกับต้องหลั่งเลือดผู้คนมากมาย ความเห็นแก่ตัวของลูก จะย้อนกลับมาทิ่มแทงตนเอง” เหมือนกับตนเองในอดีต เพราะคิดเพียงแต่ทุกข์โศกของตนเองจึงต้องเสียเพื่อนคนสำคัญ เพราะคิดทอดทิ้งน้องสาวผจญเคราะห์ร้ายจึงต้องสูญเสียหญิงผู้เป็นที่รัก ความเห็นแก่ได้ เห็นแก่ประโยชน์ของตนเอง ไม่ว่าจะโดยตั้งใจหรือไม่ก็แล้วแต่ ทุกสิ่งจะย้อนคืนกลับ ผลลัพธ์ที่ท้าย กลับมืดหม่นเศร้าสร้อย

“ ชิงูเระ โซเอน คืออะไรกัน” ผู้เป็นบุตรชายเอ่ยถาม

“ เราคือคมดาบ ที่จะฟาดฟันผู้บังอาจกรายใกล้ผู้เป็นนาย” ผู้เป็นบิดาตอบ ดวงตาสีดำทั้งสองคู่ต่างก็สบประสานอย่างนิ่งเงียบ มั่งคง ไม่ไหวติง ความคิดคำนึง ความคิดเห็นที่มีต่อกัน แนวทางการดำเนินชีวิต ที่ต่างก็เสาะแสวงหาในความพอใจของตน

“ นายของผมอยู่ที่นี่” คำตอบที่เรียบง่าย ชิงูเระ คินโทคิที่แนบลงบนหน้าอกของตนเอง “ ดาบที่ฟาดฟันออกไปของผม ก็เพื่อตัวของตัวเอง” พอกันทีกับน้ำตา พอกันทีกับความเศร้าโศก พอกันทีกับความปวดร้าว ทั้งภาพของพ่อที่ได้แต่ยืนมองรูปถ่ายของแม่อย่างเศร้าสร้อย ทั้งน้าสาวตาบอดที่มารู้ทีหลังว่าเป็นเพราะเหตุผลใด ตัวของตัวเอง ก็ควรจะยืนหยัดเป็นนายของตนเอง

“ ในเมื่อคิดแบบนั้น ก็จงหันคมดาบของลูกมาที่พ่อ” คำท้าทายจากผู้เป็นบิดา “ พิสูจน์สิ่งที่ลูกเชื่อมั่น ด้วยวิถีดาบของลูก ยามาโมโตะ ทาเคชิ!” ว่าพลางตั้งท่ากระบวนท่ารุก เตรียมพร้อมมาดหมายประจัญบาน ไม่ได้นึกแปลกใจที่ฝ่ายลูกชายยังมีสีหน้าสงบนิ่ง เคยคาดคิดว่าอาจจะลังเลหรือสั่นไหว ว้าวุ่นคั่งแค้นจนบ้าใบ้ แต่ก็...ไม่เป็นเช่นนั้น

“ ผมรับคำท้าของพ่อ คุณยามาโมโตะ สึโยชิ....” กระชับดาบมั่นในมือ ก่อนจะตั้งท่าออกดาบ การดวลกันที่ผลลัพธ์ คือการคงอยู่ในตัวตน ในจิตวิญญาณ ในความเชื่อ

ปักษาสองตน

ที่ท้าทายอวดศักดา

ซึ่งกันและกัน


หลายชั่วโมงต่อมา ณ คฤหาสน์วองโกเล่ เหล่าแขกเหรื่อ และผู้รงคุณวุฒิ ต่างก็ทยอยเข้ามาภายในตัวงานเลี้ยง สำหรับตำแหน่งวองโกเล่รุ่นที่สิบเอ็ดของซาวาดะ อิเอมิทสึ งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นในโถงรับรองขนาดใหญ่ ประดับประดาด้วยของตกแต่งหรูหรา สมเกียรติของผู้เป็นเจ้าของงาน แม้จะมีข่าวลืออยู่ว่าเหตุที่งานฉลองไม่อาจจัดขึ้นที่อิตาลีซึ่งเป็นสาขาใหญ่ได้ ก็เพราะเจ้าตัวนั้นหวาดกลัวการแทรกแซงของแฟมีลี่ศัตรู หากแต่ภายใต้สถานการณ์ที่บีบบังคับ และเพื่อความมั่นคงของแฟมีลี่ การจัดงานประกาศอย่างเป็นทางการอย่างรวดเร็วต้องถือเป็นเรื่องสำคัญที่สุด ดังนั้นแม้จะจัดงานขึ้นที่สาขาย่อยอย่างญี่ปุ่น ก็ไม่มีผู้ใดกล้าออกปากวิพากษ์วิจารณ์ได้เต็มปากเต็มคำนัก

“ ท่านอิเอมิทสึ มาถึงแล้ว” เสียงพึมพำกระซิบ ยามที่ชายวัยกลางคนในชุดสูทผ้าไหมสีดำปรากฏกายขึ้นในงาน แขกทุกคนต่างหลีกทางให้ และพรมแดงก็ทอดยาวไปถึงเก้าอี้ทองเบื้องหน้า บัลลังก์ราชาโลกมืดที่แม้ดูเป็นสัญลักษณ์ที่ไร้ค่า หากแต่คุณค่าของมันนั้น มากพอเหนือสิ่งใด

“ ในที่สุด ฉันก็ได้สิ่งที่ฉันควรได้ ตาแก่รุ่นที่เก้า” รำพึงกับตนเองขณะที่ก้าวเดินไปตามทางที่ลาดปู สิ่งที่ควรจะได้รับมาเนิ่นนาน แต่ก็มีอันต้องถูกขวางขัดโดยบิดาบังเกิดเกล้า แต่มาบัดนี้ โชคชะตาก็ได้เดินไปตามทางที่มันควรเดินแล้ว อิเอมิทสึยิ้มกริ่มกับตนเอง ดวงตาจับจ้องที่เก้าอี้ หากแต่ทันใดนั้นเอง ก่อนที่จะได้หย่อนกายนั่งลงตามประสงค์ เสียงเอะอะก็ดังขึ้นจากด้านนอก ไม่นานช้า คนคุ้นหน้าก็ปรากฏให้ได้เห็นกับสายตา ชายหนุ่มผมสี บลอนด์ ผู้มีดวงตาเจ้าเล่ห์และแสนสงบระคนปนเป คนที่ทำให้ผู้คนทั้งงานต้องสะดุ้งอย่างตระหนกตกใจ คนที่นึกว่าจะรามือยอมถอยไปอยู่เบื้องหลังเสียแล้ว

อาชาพยศ

ดีโน่


“ ไม่รอกันเลยนะครับ คุณพี่” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้ เขากวาดสายตามองผู้คนรอบกาย ก่อนจะกวักมือเรียกให้ผู้ติดตามยกเก้าอี้ตัวหนึ่งมา ให้เขาได้นั่งลงกลางห้องโถงประจันหน้ากับพี่ชายอย่างสง่าผ่าเผยตามที่ใจคิด ที่ยืนอยู่ข้ากายคือโรมาริโอ้ กับลูกน้องอีกสี่ห้าคน แม้ดูจากภายนอกไม่น่าจะมีพิษภัยอะไรนอกจากการมาเกะกะระราน แต่เพราะเป็นน้องชายของตนเอง เพราะคืออาชาพยศแห่งวองโกเล่ จึงไม่อาจประมาทได้

“ก็ไม่นึกว่านายจะมาร่วมงาน”อิเอมิทสึยิ้มตอบก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ทอง สองคนพี่น้องเผชิญหน้ากันด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงที่มั่นคง

\“ จริงๆก็กะว่าจะไม่มาหรอกนะครับ แต่พอดีรู้สึกแปลกๆที่จะปล่อยให้แมวหิวโซมาอวดลายเอาฝ่ายเดียวแบบนี้” ว่าพลางยกขึ้นขาขึ้นนั่งไขว่ห้าง ไม่เกรงต่อสายตาของแขกเหรื่อมากมาย และเหล่าบอร์ดี้การ์ดของพี่ชายที่รายล้อม

“ หืม...ใครกันที่เป็นแมวหิวโซ” ฝ่ายพี่ชายย้อนถาม ไม่เข้าใจเอาเสียเลยว่าฝ่ายตรงข้ามเอาอะไรมาเป็นกำลังใจเสียมั่นคงปานนั้น บุกเดี่ยวเข้ามากับลูกน้องเพียงเท่านี้ คิดอะไรอยู่กันแน่ “ ลองบอกมาซิ ดีโน่” แค่นเสียงถามอย่างเครียดขึง หากแต่สิ่งที่ย้อนกลับมากลับเป็นรอยยิ้มเย็นที่เปี่ยมเล่ห์กล

“ แมวขโมยหิวโซ ที่หิวอำนาจจนกินเนื้อพ่อตัวเองยังไงล่ะครับ คุณพี่อิเอมิทสึ!” ทันใดนั้นเอง ดีโน่ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ มือขวาชักปืนขึ้นส่องไปเบื้องหน้า ลำกล้องนั้นเล็งไปทางร่างของพี่ชายที่กำลังตะลึงค้าง แน่นอนว่าผู้คนโดยรอบเริ่มส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์ คำถามมากมายถูกประโคมดัง

“ ดีโน่ การพูดจาที่ไร้หลักฐานน่ะ ไม่ว่าจะในวงการไหน ก็ไม่ได้รับความเชื่อถือหรอกนะ” คำขู่นั้นไม่ถือว่าเกินจริง ในเมื่อฝ่ายผู้เป็นน้องชายนั้นเป็นผู้กล่าวอ้างเลื่อนลอย และแน่นอนว่าเพียงเท่านั้นก็ไม่อาจมาล้มความชอบธรรมของซาวาดะ อิเอมิทสึ ในฐานะผู้สืบทอดได้

“ พ่อ ตายอย่างปัจจุบันทันด่วน ทุกคนในที่นี้คงจะเคยคิดกันอยู่บ้าง คนที่แข็งแรงแบบท่าน จู่ๆจะมาหัวใจวายไปได้ยังไงกัน คำตอบก็คือ...นี่ยังไงล่ะ” ม้าพยศเรียกโรมาริโอ้เข้ามา ก่อนจะหยิบยาน้ำขวดหนึ่งขึ้นมาจากกระเป๋า ดูเหมือนสิ่งนั้นจะทำให้พี่ชายของเขาต้องนิ่งเงียบไป “ นี่คือยาเสพติดที่ถูกพัฒนาขึ้นเมื่อเกือบสิบแปดปีก่อน ไร้สี ไร้กลิ่น ผลของมันก็คือ....”



ต่อจ้า

ทันใดนั้นเอง เสียงกรีดร้องบ้าคลั่งก็ดังขึ้นเบื้องหลัง สาวใช้คนหนึ่งคลุ้มคลั่งขึ้นมา หล่อนร้องครวญคราง ทุบตีตนเอง และพร่ำโทษตนเองเรื่องการตายของคนในครอบครัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนที่จะฉวยมีดปอกผลไม้แทงกระหน่ำลงที่ช่องท้องของตน เครื่องในทะลัก และเลือดก็สาดกระจาย กระจ่างแจ้งแก่สายตาของผู้ชมทุกคน

“ ด ดีโน่!” ราชสีห์แห่งวองโกเล่คำราม ก่อนจะสั่งบอร์ดี้การ์ดให้เข้าล้อมจับน้องชายร่วมสายเลือด

“ ถูกต้องครับ มันคือยาแบบเดียวกับที่พี่ให้ท่านพ่อ ให้วองโกเล่รุ่นที่เก้าดื่ม ก่อนที่ท่านจะยิงตัวตาย และถูกพบศพในเช้าวันรุ่งขึ้น แต่พี่คงนึกไม่ถึงว่าท่านพ่อจะแอบเขียนพินัยกรรมลับฝากไว้กับภรรยาของพี่เอง โดนยกทุกอย่างให้กับลูกชายแท้ๆของพี่” คำเฉลยของแผนฆาตกรรมที่คิดว่าจะเก็บไว้เป็นไม้ตาย เพื่ออยู่อย่างสุขสงบ หากแต่เวลานี้ เพื่อการท้าพนัน เพื่อให้ความหวังของตนเองเป็นจริง จึงขอนำมาบอกกล่าวให้ประจักษ์

“ ถ้าเชื่อแก คนที่นี่ทุกคนก็โง่เต็มทีแล้ว!”

“ ว่าแต่ หลานชายวองโกเล่รุ่นที่สิบของผมหายไปไหนเสียแล้วนะ ไม่ใช่ว่า....ให้ดื่มยาเข้าไปอีกคนหรอกนะครับ” สิ้นคำถามท้าทาย กระสุนปืนนัดหนึ่งพุ่งทะยานมาดหมายปลิดชีวิตของชายหนุ่มร่วมสายเลือด อาจหาญบ้าบิ่นจนเกินไปเสียแล้ว


หากแต่ทันใดนั้นเงาหนึ่งกลับพลันปรากฏกาย คมดาบสีเงินแพรวพราวผ่ากระสุนนั้นเป็นสองซีก กลิ้งหล่นลงแทบเท้าของดีโน่


ท่ามกลางดวงตาทุกคู่ เด็กหนุ่มในชุดขาวตวัดคมดาบผ่ากระสุนเป็นสองเสี่ยง ดาบที่รวดเร็วและงดงาม วิชาดาบ และท่วงท่าร่ายรำที่ตราตรึงใจในทันทีที่ได้พบเห็น

“ ทาเคชิ!” เสียงตะโกนลั่นให้กับความเจ็บปวดที่พลันแทงทะลุกลางใจ การทรยศหักหลังคือคำเพียงคำเดียวที่อาจคิดขึ้นได้ในเวลานั้น นี่มันอะไรกัน เด็กหนุ่มที่ร่วมเรียงเคียงหมอนกับตนเมื่อคืนค่ำกลับมาประจันหน้าและยืนเคียงข้างศัตรู

“ ขอบคุณนะครับ คุณดีโน่ ” ยามาโมโตะ ทาเคชิบบอก ในขณะที่ดีโน่นั้นเดินเข้ามาโอบเอวของเด็กหนุ่มจากเบื้องหลัง

“ เรามันคนกันเอง แค่นี้จะเป็นอะไรไป” ชายหนุ่มบอก สะใจกับดวงตาขมึงทึง และท่าทีรวดร้าวแสนคณาของพี่ชาย ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่นกนางแอ่นน้อยในวันนั้นจะเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว ขอเพียงอิเอมิทสึต้องลงจากอำนาจ ท่ามกลางความกดดันจากเหล่าสมาชิกแฟมีลี่ ในความกังขาต่อการตายของบิดาซึ่งเป็นนายท่านคนก่อน ทุกสิ่ง...ก็จะเป็นของเขา

“ คงต้องขอให้คุณก้าวลงมาเสียแล้วนะครับ คุณอิเอมิทสึ” เด็กหนุ่มบอก พลางปัดมือของดีโน่ออกห่างกาย แม้จะไม่พอใจ แต่ชายหนุ่มก็ยังคงสงบสติอารมณ์ อย่างไรเสียทุกสิ่งก็เป็นไปตามแผน ไม่ช้าก็เร็วเด็กตรงหน้าก็ต้องเป็นของๆเขาอยู่ดี

“ ร้ายมากนะ ที่กล้าหลอกฉันน่ะ!” เสียงคำรามอย่างแค้นเคือง ก่อนจะสั่งให้ลูกน้องล้อมจับกุมคนทั้งคู่ แขกเหรื่อเริ่มแตกตื่น หลายคนฉงนสนเท่ห์ หลายคนชั่งใจ ในเวลาแบบนี้ ควรจะยืนข้างฝ่ายใด “ ฆ่าดีโน่ทิ้งซะ! ส่วนเด็กนั่น ฉันจะจัดการมันด้วยมือฉันเอง!” สิ้นเสียงคำสั่ง เสียงปืนก็ดังกราดลั่น คนของดีโน่ปะทะเข้ากับคนของอิเอมิทสึ หากแต่มันไม่ใช่อย่างที่ว่าที่วองโกเล่รุ่นที่สิบเอ็ดคาดคิดแม้แต่น้อย เพราะทันทีที่สิ้นคำสั่งเฉกเช่นกัน คนของม้าพยศแห่งวองโกเล่ที่ปลอมตัวปะปนอยู่กับแขกเหรื่อและเหล่าบอร์ดี้การ์ดของอิเอมิทสึก็กลับแสดงตน กระสุนที่กราดเข้าหากัน ฝ่ายที่ได้เปรียบก็คือฝ่ายที่เพียบพร้อมในชั้นเชิงยิ่งกว่า

“ แก!” เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ถูกหยามหยันถึงเพียงนี้ ยามที่นึกถึงก็กลับแค้นขึ้นจับจิต เมื่อคืนนั่น เขาไม่ได้ตรวจเวรยามด้วยตนเอง ครั้งแรกในรอบหลายปีที่เลินเล่อเพียงนั้น และ... เหตุผลเดียวที่ทำให้เป็นเช่นนั้นก็คือ

“ รสชาติการถูกทรยศหักหลัง เป็นยังไงบ้างล่ะครับ” เสียงเย็นของเด็กหนุ่มดังขึ้นต่อหน้า ในความวุ่นวาย ยามาโมโตะ ทาเคชิพุ่งทะยานเข้ามา คมดาบแหลมจ่อประชิดลำคอพญาราชสีห์พร้อมกับใบหน้าอันเรียบนิ่งของเด็กหนุ่ม

“ เมื่อคืน เป็นละครงั้นรึ” ชายผู้เพลี่ยงพล้ำแค่นเสียงถาม ไม่น่าเชื่อว่าจะถูกเด็กอายุเท่านี้ดัดหลัง

“ ผมต่างกับพ่อ เพราะจะพูดในสิ่งที่คุณอยากได้ยินจนพอใจ แต่ก็ไม่ได้ซื่อสัตย์นักหรอกนะครับ ” บอกกล่าวพลางฉีกยิ้ม รู้ทันทีว่าทำให้อีกฝ่ายแค้นมากมายเพียงใด เมื่อปลายกระบอกปืนจ่อเข้าที่กลางหน้าผากของเขา

“ มันจะมากไปแล้วนะ!” เพียงคืนเดียว แค่คืนเดียวเท่านั้น ความลุ่มหลงที่ขาดสติเพียงคืนเดียวเท่านั้น

“ ก็ไม่ได้มากไปกว่า ที่คุณทำมาตลอดหรอกนะ!” ทันใดนั้นเองคมดาบในมือพุ่งตรงมาดหมายเชือดคอคนตรงหน้าให้ขาดกระเด็น


หากแต่ทุกสิ่งกลับผิดคาด เมื่อเสียงโลหะปะทะพลันสนั่นก้องเข้าโสตประสาท ชิงูเระ คินโทคิสองเล่มฟาดเข้าหากัน ที่อยู่ต่อหน้า ยามาโมโตะ ทาเคชิ คือชายอีกคนผู้ถือดาบแห่งฆาตกร วิคหสีนิลแห่งสำนัก ชิงูเระ โซเอน

“ มาแล้วรึครับ พ่อ” ยามาโมโตะ ทาเคชิกล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พร้อมกับถอยร่นลงมายังพื้นด้านล่าง

“ เพราะฉะนั้น ลูกถึงต้องหยุดลงดาบยังไงล่ะ” สึโยชิตอบ ท่ามกลางความตื่นตะลึงของผู้คน นักดาบแห่งตระกูลยามาโมโตะ สองคนยืนประจันหน้ากัน คนหนึ่งมุ่งมาดทำลายฆ่าฟัน อีกฝ่ายนั้นสยายปีกเพื่อปกปักษ์กระนั้นหรือ

“ กับแค่ผู้ชายไร้ค่าเพียงคนเดียว ถึงกับต้องออกมาเองแบบนี้ ชักจะน่าอิจฉาเกินไปแล้วล่ะนะ คุณซาวาดะ อิเอมิทสึ” เด็กหนุ่มบอกพลางชำเลืองมองชายที่ยืนอยู่เบื้องหลังของบิดา สายตาคู่นั้นเขาอ่านออก สายตาของคนที่กังขาและเปี่ยมด้วยความสงสัย ชายผู้นั้นคงกำลังคิดว่า ทำไมพ่อของเขา จึงหยุดดาบไว้

“ นายเลือกฉันสินะ สึโยชิ” นั่นคือคำถามที่ดังตัดความเงียบของคนทุกผู้ วาดหวังไว้ให้ผู้ซึ่งตนแสนรักใคร่ได้มีความห่วงหาสู่ตน เลือกเขาอีกครั้ง ปกป้องเขาอีกครา ยอมตนรับใช้อย่างไร้ซึ่งเงื่อนไขใดๆ ทว่า สิ่งที่ซาวาดะ อิเอมิทสึปรารถนากลับไม่อาจสัมฤทธิ์ผล เมื่อสึโยชิตวัดคมดาบหันกลับมาเผชิญหน้ากับตัวเขา ที่ยืนนิ่งอยู่เหนือบัลลังก์

“ ฉันมาเพื่อขอการตัดสินครั้งสุดท้าย อิเอมิทสึ!” ชายนักดาบประกาศ และนั่นมานำมาซึ่งดวงตาที่เบิกโพลงนิ่งงันของผู้ฟัง และความฉงนสนเท่ห์ของคนทั้งหมดในห้องนั้น ความเงียบโรยตัวพร้อมกับเสียงหัวเราะของราชสีห์ที่ดังกึกก้องกังวาน

“ นี่สินะ เหตุผลของนาย นึกอยากได้อิสระเอาตอนนี้รึยังไงกัน” คำถามที่ไม่อาจแม้กระทบจิตใจของฝ่ายตรงข้ามได้ เนื่องเพราะสึโยชินั้น มีคำตอบของทุกสิ่งให้กับตนเองอย่างแจ่มชัด รู้ตัวของตนเอง เกินกว่าผู้ใดจักคาดหมาย

“ ผู้ที่ฉันสาบานจะจงรักคือตระกูลซาวาดะ คือนายท่านวองโกเล่ นายที่บังอาจสังหารนายท่านด้วยกลเกมชั่วช้า จะต้องชดใช้ด้วยชีวิต!” ในวันนั้น ในวินาทีที่สติกลับคืนมา ในชั่วพริบตาที่อาจตัดสินความเป็นตาย คนผู้นั้น ชายผู้อารีดั่งบิดา ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดๆก็ตาม ดาบเล่มนี้ สาบานด้วยหัวใจและชีวิต ต่อให้ต้องทนกับความอัปยศอดสูมากมายเพียงใด ถูกหยามเหยียดช่วงใช้แค่ไหน ตราบที่ท่านยังมีชีวิต ตราบที่ท่านยังมีลมหายใจ

จะไม่

ทำให้เสียใจ


“ หมายความว่ายังไง!” อิเอมิทสึถามอีกครั้ง ก่อนจะชักปืนพกขึ้นบ้าง แน่ใจแล้วว่านกนางแอ่นตัวนี้ไม่ได้มาเพื่อชัยชนะของเขาอย่างแน่นอน

“ ก็หมายความว่า ฉันมาเพื่อทำหน้าที่สุดท้าย เพื่อวองโกเล่...” ดวงตาสีรัตติกาลที่นิ่งสงบ ท่วงท่าหยัดยืนที่งามสง่า ทุกสิ่งสงบนิ่ง แน่วแน่ และไม่มีสิ่งใดอาจช่วงชิงทำลาย จังหวะนั้นเอง อิเอมิทสึยิงกระสุนนัดแรกตรงมากลางห้องโถง ก่อนจะคว้าปืนที่ตกอยู่ของบอร์ดี้การ์ดยิงกระหน่ำอย่างไม่เลือกหน้า อาศัยความชุลมุนวุ่นวายหลบฉากหนีออกไปทางด้านหลังอย่างรวดเร็ว

“ ตามมาสิ สึโยชิ!” เสียงดังท้าทาย และนั่นก็แน่นอนว่า ยามาโมโตะ สึโยชิ ไม่ลังเลที่จะไล่ตามไป ไม่มีแม้ความพะวงในเบื้องหลัง หรือการตัดสินใจที่ยังหลงเหลือของบุตรชาย

สู่การตัดสินครั้งสุดท้าย

ระหว่างเรา


“ นั่นก็เป็น เรื่องที่คิดไว้แล้วงั้นรึไง” ชายหนุ่มผู้ได้รับการเรียกขานว่าม้าพยศเอ่ยถามต่อเด็กหนุ่มที่ยังคงมองร่างเงาของบิดาไม่วางตา

“ แล้วคุณคิดว่ายังไงล่ะครับ” ยามาโมโตะ ทาเคชิตอบ สิ่งที่เขาวางไว้น่ะหรือ ใครมันจะไปกล้าเดาใจของนางแอ่นสีดำตนนั้นกันล่ะ ทั้งที่ประกาศจะล้างแค้น แต่กลับไม่มีแม้รังสีสังหาร ดาบที่พิสุทธิ์ถึงเพียงนั้น เขาน่ะหรือจะกล้าอาจเอื้อม

“ ก็แค่อยากรู้” ดีโน่ตอบ นึกสนุกกับการเฝ้ามองที่แสนระทึกใจ ผลลัพธ์ระหว่างคนสองคนที่มีความแค้นต่อกันอย่างน่าชิงชังถึงเพียงนั้น จะเป็นเช่นใดกันนะ แต่นั่น ก็ไม่ใช่เรื่องของเขาหรอก การตัดสินครั้งสำคัญของเขาน่ะ มันต่อจากนี้ต่างหาก ....พ่อนกนางแอ่นน้อยของฉัน


คล้อยหลังของซาวาดะ อิเอมิทสึ แขกเหรื่อและบรรดาบอร์ดี้การ์ด ก็หันกลับมามองที่ดีโน่เป็นตาเดียว ในเมื่อคนผู้นี้เป็นทายาทเพียงคนเดียวที่หลงเหลือแห่งวองโกเล่ และยังเป็นผู้ถือไพ่เหนือในฐานะของคนที่เปิดโปงการฆาตกรรมวองโกเล่รุ่นที่เก้า ทุกสิ่งนั้นดูเหมาะเจาะ ราวกับการจัดฉากเล่นละครครั้งใหญ่ หากแต่บทละครครั้งนี้ ช่างสมเหตุสมผล

“ คงไร้ข้อกังขาสินะ” ดีโน่ถาม ก่อนจะโอบเด็กหนุ่มนักดาบเข้ามาแนบกายโดยไม่จำเป็นต้องอับอายสายตาของใครอีกต่อไป ปักษาตัวสวย ของที่บัดนี้จะเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

“ ถ้าเช่นนั้นก็ขอความกรุณาท่านดีโน่ ขึ้นเป็นวองโกเล่รุ่นที่สิบเอ็ดด้วยครับ” เสียงของหนึ่งในบรรดาหัวหน้าสาขาบอก และไม่นานก็ตามมาด้วยเสียงสนับสนุนจากใครหลายๆคน เสียงที่น่าเศร้าของการทรยศหักหลังที่ยังคงไม่จบสิ้น

“ จะเอายังไงดีนะ ยามาโมโตะคุง เธอน่ะอยากให้ฉันขึ้นเป็นวองโกเล่รึเปล่า” ชายหนุ่มยิ้มให้ ก่อนจะลูบไล้ลำคอระหงในอ้อมแขนอย่างสนุกมือ ระหว่างตำแหน่งที่น่ารำคาญใจนั่น กับเด็กหนุ่มตรงหน้า หากต้องเลือกเพียงอย่างเดียว ก็ขอเลือกที่จะกอดเด็กคนนี้เสียดีกว่า ดูจะเป็นอะไรที่น่าอภิรมย์ยิ่งนัก

“ ผมไม่ทราบ ” ยามาโมโตะตอบ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายให้เต็มตา “ คุณจะเลือกยังไงก็ได้ เพราะยังไง ก็จะไม่มีตำแหน่งวองโกเล่รุ่นที่สิบเอ็ดอยู่แล้วล่ะครับ ” ทันใดกับคำประกาศของยามาโมโตะ บอร์ดี้การ์ดส่วนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน พลางตะโกนรายงานอย่างไม่กลัวว่าจะเสียมารยาทแต่อย่างใด

“ ท่านดีโน่! คฤหาสน์ถูกตำรวจล้อมไว้หมดแล้วครับ!” นั่นคือสิ่งที่เรียกเสียงฮือฮาจากทุกคน และฉับพลันดวงตาทุกคู่ก็ต้องหันกลับมามองที่เด็กหนุ่มนักดาบเป็นตาเดียวอีกครา

“ ยามาโมโตะ เป็นเธอสินะ ” เจ้านกน้อยที่อวดดีหยิ่งผยอง ไม่เสียทีที่คาดหวังเอาไว้มากมาย

“ สิ่งที่ผมเกลียดชังคือวองโกเล่ และนั่น...” ฉับพลัน เด็กหนุ่มปัดมือของดีโน่ออกจากร่างกายของตนเอง ก่อนจะกระชับดาบมั่นในมือ หันคมดาบเข้าพาดลำคอของชายหนุ่ม “ ก็รวมถึงคุณด้วย!”

“ นึกไม่ออกเลยว่าทำอะไรให้เธอเจ็บปวดกันนะ” ม้าพยศหัวเราะ ไม่มีทีท่าทุกข์ร้อนแต่อย่างใด ซึ่งนั่นก็นับว่าสร้างความประหลาดใจให้กับยามาโมโตะเฉกเช่นกัน

“ การคงอยู่ของตระกูลซาวาดะ การคงอยู่ของวองโกเล่ นั่นล่ะที่ผิด!” คิดว่าพวกฉันต้องทรมานสักเท่าไหร่กัน คิดว่าทุกคนในครอบครัวของฉัน ต้องหลั่งเลือดและน้ำตาให้พวกแกมากมายแค่ไหนกัน

“ ไม่ใช่ว่า เพราะคิดจะบินหนีไปกับชู้รักของตัวเองหรอกนะ ยามาโมโตะคุง” ทันใดนั้นเอง จอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่พลันฉายขึ้น ภาพที่แลเห็นเบื้องนอกคือรถตำรวจหลายสิบคัน พร้อมนายตำรวจที่พกอาวุธปืนครบมือ หากแต่ที่ดีโน่เจตนาฉายให้เห็นชัดเจน กลับเป็นชายที่นำหมายจับมาพร้อมกับฐานะของ...ท่านผู้ช่วยรัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทย

“ แล้วยังไงล่ะ ผู้ช่วยรัฐมนตรีซาซางาวะเกี่ยวอะไรกับผมกันล่ะ ” เด็กหนุ่มย้อนถามด้วยเสียงเรียบเย็น ออกจะผิดคาดที่คนๆนั้นมาที่นี่ด้วยตนเอง ทั้งที่ควรจะให้เป็นหน้าที่ของพวกตำรวจซะมากกว่า นี่ควรจะเป็นข้อแลกเปลี่ยนที่ฝ่ายนั้นไม่ต้องเสียเปรียบอะไรเลย จะมาที่นี่ ทำไมกันล่ะ

“ คนที่พาตัวหลานชายของฉันหนีไป คนที่วางแผนให้ฉันกับพี่ทำสงครามภายในกัน และล่อสมาชิกแฟมีลี่มากมายมาที่นี่ก็คือเธอ ” ดีโน่อธิบาย และแน่นอนว่านั่นสร้างความฉงนไม่น้อยให้กับทุกคน ณ ที่นั้น

“ คุณรู้....” สมกับเป็นม้าพยศของวองโกเล่ ไม่อาจดูแคลนได้เลยจริงๆ

“เป้าหมายคือทำให้ความเคลื่อนไหวของวองโกเล่ประเจิดประเจ้อเข้าตาตำรวจ การประจันหน้ากันของแฟมีลี่พันธมิตร ทั้งหมดนั่นก็เพื่อ สร้างโอกาสให้ใครบางคน...ล้มล้างวองโกเล่!” นั่นคือสิ่งที่คิดเอาไว้ หากจะว่ากันตามตรง เขาก็ไม่เคยคิดที่จะวางใจเด็กคนนี้เสียตั้งแต่แรก เด็กที่ยอมตัวให้กับซาซางาวะ เรียวเฮ และยังกลับมาอย่างปลอดภัย เด็กที่เฝ้ามองใครบางคนผ่านหน้าจอโทรทัศน์อยู่ตลอดเวลา ความเชื่อนั่นมันทิ่มแทงหัวใจอย่างไม่มีวันลบเลือน “ ฉันพูดถูกหรือเปล่า ยามาโมโตะคุง” อีกหนึ่งคำถาม

“ นึกว่า จะหลอกคุณได้เสียอีก อุตส่าห์เสียเวลาไปตั้งสี่วัน” อีกฝ่ายตอบ แต่นั่นก็ทำให้ดีโน่ยิ้มรับเช่นกัน

“ ก็สำเร็จอยู่ เธอทำให้ฉันหลงจนโงหัวไม่ขึ้นเชียวล่ะ แล้วก็...ทำให้ฉัน มายืนอยู่ตรงนี้ได้”

“ ถ้าอย่างนั้นคุณก็แพ้แล้ว คนของคุณทั้งหมดอยู่ในนี้ ผมอยากรู้เหลือเกินว่า ม้าพยศดีโน่ จะฝ่าวงล้อมตำรวจออกไปได้ยังไงกัน” นั่นช่างเป็นคำท้าทายที่เลือดเย็น และไม่สนใจแม้แต่ชีวิตของตนเอง การพูดออกไปแบบนั้น อาจทำให้เขาถูกคนในนี้รุมฆ่าตายเสียก่อนที่จะเห็นทุกสิ่งลุล่วง แต่นั่น ก็เพราะ.....

“ เธอน่ะ ไม่ได้ฉลาดที่สุดหรอกนะ” ดีโน่หัวเราะพร้อมกับฉีกรอยยิ้มเย็น ทันใดนั้นเอง เสียงกราดลั่นของอาวุธปืนพลันดังขึ้นรอบตัวคฤหาสน์ ภาพที่ฉายจากจอมอนิเตอร์ กลุ่มคนอีกกลุ่มบุกเข้าล้อมโจมตีตำรวจที่ล้อมตัวคฤหาสน์ไว้

“ นั่นมัน!” พลาดซะแล้ว ผมลัพธ์ของการที่อ่านเกมพลาด

“ เธอคิดว่า แฟมีลี่พันธมิตรของฝ่ายฉันอยู่ที่ไหนกันล่ะ” ถูกของดีโน่ คำตอบก็คือ ดีโน่เป็นคนสั่ง คนของเขาให้ดักซุ่มไว้รอบนอก หากว่ามีใครก็ตามหลุดออกมาจากคฤหาสน์ก่อนเวลานัดหมายนั่นก็คือศัตรู เช่นเดียวกัน ใครก็ตามที่บุกเข้าล้อมตัวสถานที่จัดงาน ก็ให้ตีตลบหลังล้อมสังหารเสียให้สิ้น “ วางดาบลงดีกว่าน่า จะได้มีชีวิตที่ยืนยาวอีกสักหน่อย” ว่าพลางหัวเราะเบาๆ

“ คุณดีโน่....” ร้ายกาจ เลือดเย็น นี่กลับเป็นตัวเขาที่ถูกหลอกอย่างนั้นน่ะหรือ

“ เธอบอกว่า ซาซางาวะ เรียวเฮ ไม่เกี่ยวอะไรกับเธอ งั้น...ก็รอชมฉากการตายอย่างน่าสยอง ของท่านผู้ช่วยรัฐมนตรีคนเก่งที่นี่เถอะนะ!” สิ้นคำขู่ ยามาโมโตะ ทาเคชิ กลับวิ่งสวนออกไปที่ทางออกทันที หัวใจที่นึกว่าตายด้านไปเสียแล้วพลันเต้นระส่ำไหว เพียงแค่จินตนาการ เพียงแค่นึกภาพ รุ่นที่ซาซางาวะ รอยยิ้มของรุ่นพี่ ใบหน้าของรุ่นพี่ จะไม่มีวันยอมให้ใครแตะต้องเด็ดขาด

“ ถอยไป!” เด็กหนุ่มตะคอกใส่เหล่าบอร์ดี้การ์ดของดีโน่ที่เข้ามาขวางไว้ทันที และไม่ลังเลแม้เพียงนิดที่จะสะบัดคมดาบออกจู่โจม “ สำนักชิงูเระ โซเอน กระบวนท่ารุกลำดับที่แปด พิรุณกระหน่ำแทง!” โลหิตที่สาดกระจาย ตัดกับประกายตาคมกล้าของนกนางแอ่นฟ้า งดงาม จนชายหนุ่มผู้เฝ้ามองต้องแลบเลียริมฝีปากอย่างกระหายอยาก

เธอน่ะ

หนีไปไม่พ้นหรอก


“ อึก!” ไม่ทันคาดคิด ยามาโมโตะ ทาเคชิทรุดลงกับพื้นทันทีที่ลงดาบสุดท้าย ชิงูเระ คินโทคิกลิ้งตกจากมือขวา สมองของเขามึนงง เช่นเดียวกับร่างกายที่สั่นชา นี่มัน ความรู้สึก....

“ ยามาโมโตะคุง ที่เล็บของฉันน่ะ เคลือบยานั่นไว้ด้วยนะ” ดีโน่ยิ้มกริ่มยามที่เดินมาหยุดอยู่เบื้องหน้าอีกฝ่าย

“ มะ เมื้อกี้....” เด็กหนุ่มสัมผัสลำคอของตนเอง และก็พลันได้เห็น เลือดที่ไหลซึมออกมา เลือดที่ค่อยๆปนเปื้อนจนเป็นสีดำคล้ำ

“ ฉันบอกเธอแล้วว่า เธอน่ะ เป็นของๆฉัน!” ว่าแล้วก็ปักมีดสั้นลงบนต้นแขนซ้ายของอีกฝ่าย เลือดไหลทะลักออกมาราวสายน้ำ แต่มันยังไม่หมดเท่านั้น เมื่อดีโน่ผลักประตูออกไป แสงสว่างที่สาดเข้ามาพร้อมกับสายฝนที่พร่ำตกนั้นช่างเหมาะเจาะกับบทปิดฉากของโศกนาฏกรรม “ ถ้าเธอเดินได้ มันก็ไม่สนุกสินะ”

“ !” ท่ามกลางสมองที่เกือบจะไม่รับรู้อะไรอีกแล้ว กระสุนอีกสองนัดยิงทะลุต้นขาของยามาโมโตะ ความเจ็บปวดแล่นพล่าน โลหิตไหลนองจนย้อมพื้นหินอ่อนให้แดงชาด

“ สีแดง เหมาะกับเธอออกนะ” น้ำเสียงยั่วกระเซ้า พลางจิกเส้นผมอีกฝ่ายขึ้น ก่อนจะอุ้มขึ้นด้วยสองมือที่ชุ่มเลือด เป้าหมายของดีโน่ ก็คือความชุลมุนวุ่นวายเบื้องหน้า “ มาเดาสีหน้าของชู้รักของเธอกันดีกว่า นะ..เด็กดี” แลบลิ้นเลียใบหน้าที่ค่อยๆแสดงอาการเจ็บปวดจากฤทธิ์ยา วาดหวังว่าการแก้แค้นจะสุขสมอารมณ์หมาย


เพราะการเล่นงานอย่างไม่ทันตั้งตัว และแผนซุ่มโจมตีที่สมบูรณ์แบบ เจ้าหน้าที่ตำรวจกลับเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างไม่ต้องสงสัย แม้จะพยายามยิงตอบโต้ แต่ก็ไม่ช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้นสักนิด

“ เราต้องหนีแล้วครับท่าน พาท่านรัฐมนตรีขึ้นรถไปก่อนเร็ว!” ตำรวจนายหนึ่งสั่งผู้ใต้บังคับบัญชา หากแต่เรียวเฮ ปฏิเสธ เขาไม่อาจทอดทิ้งคนพวกนี้ ไม่อาจทอดทิ้งพวกพ้อง และยัง....

“ ฉันไม่ไปหรอกน่า!” ชายหนุ่มลั่นไกปืนอีกครั้ง ความรู้สึกบางอย่างที่ร้องคำรามลั่น ที่เขามาที่นี่ ที่เขายอมเสี่ยงถึงเพียงนี้ เป้าหมายที่ต้องการ ไม่ใช่แค่การจับกุมพวกมาเฟีย ล้มล้างอิทธิพลมืดออกไปจากบ้านเกิด แต่ว่ายังคงมีอยู่.... คนที่เขาต้องการจะพบอีกครั้ง อยากเห็นหน้าอีกสักครา แม้การพบนั้นจะหมายถึงการพบพานครั้งสุดท้าย คนๆนั้น....

“ พวกนั้น..หยุดยิงแล้ว!” ท่ามกลางความตื่นตกใจและมึนงงของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ซาซางาวะ เรียวเฮกลับเป็นฝ่ายที่นิ่งงันไปมากที่สุด เบื้องหน้าของเขา สาเหตุที่พวกมาเฟียหยุดโจมตี ชายผมบลอนด์ที่ย้อมไปด้วยเลือดตั้งแต่หัวจรดเท้า ที่อยู่ในอ้อมแขนของคนๆนั้น

“ ยามาโมโตะ!” ไม่เกรงตัวต่อสิ่งใดอีก แม้แต่กับชีวิตของตนเอง เรียวเฮกระโจนออกจากที่กำบัง ประจันหน้ากับชายผู้อยู่ในฐานะสูงสุดของวงการอาชญากรรม

“ ยินดีที่ได้พบกันนะ ท่านผู้ช่วยรัฐมนตรี” ดีโน่ทักทายพร้อมรอยยิ้มเช่นเคย ตรงกันข้ามกับอีกฝ่ายที่เดือดดาลมากมายเหลือคณา

“ ปล่อยมือซะ!” ยามาโมโตะที่ร่างย้อมไปด้วยเลือด สีแดงที่ย้อมผ้าขาวจนชุ่มโชก ดวงตาที่แม้จะลืมอยู่ แต่ก็เหม่อลอยเคว้งคว้างอย่างเจ็บปวด ดูราวกับว่าไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะทั้งมวล “ คุณทำอะไรกับยามาโมโตะ!” ของๆฉัน ของๆฉัน ฉันเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ทำเช่นนั้นกับนายได้ ไม่สิ ไม่ใช่ ฉัน....ไม่ต้องการให้เป็นเช่นนี้ สักแห่งในหัวใจของฉันลั่นเตือน ฉันทนไม่ได้ นายไม่ควรจะมีสภาพเช่นนี้

“ ก็แค่สั่งสอน ที่บังอาจหลอกลวงฉัน กับ...ที่ยอมทอดกายให้คนอื่นกอดน่ะสิ!” เพราะสิ่งที่เป็นของฉัน ก็ย่อมต้องเชื่อฟังฉันเท่านั้น

“ แก!” ว่าพลางยกปืนขึ้นเล็งฝ่ายตรงข้าม หากแต่ทุกสิ่งรวดเร็วกว่านั้น กระสุนนัดหนึ่งลั่นใส่หัวไหล่ขวาของชายหนุ่ม ที่ด้านหลังหนึ่งในแฟมีลี่พันธมิตรของดีโน่เป็นผู้ลงมือ

“ ช่วยตายซะที่นี่เถอะนะ ท่านผู้ช่วยรัฐมนตรี ส่วนผม ก็จะขอรับฝากดูแล พ่อนกนางแอ่นน้อยๆตัวนี้ไว้เอง” แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ก่อนที่รถเบนซ์คันงามอีกคันจะเข้ามาจอดเทียบ ในนั้น โรมาริโอ้ นั่งอยู่ที่เบาะคนขับ

“ ท่านดีโน่!”

“ ขอบใจ โรมาริโอ้” ร่างของยามาโมโตะถูกวางไว้ที่เบาะหลัง ก่อนที่รถคันงามจะวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว หากแต่แน่นอนว่า ดีโน่ ไม่ลืมที่จะปิดเกม “ ระเบิดคฤหาสน์นั่น แล้วเก็บพวกตำรวจให้หมด ใครที่ไม่เลือกฉันตั้งแต่ต้น ก็จงรับโทษทัณฑ์ให้สาสม!” คำสั่งแข็งกร้าวถูกบอกกล่าวผ่านโทรศัพท์มือถือ ไม่มีแม้ความอ่อนโยน หรือหัวใจใดๆหลงเหลืออยู่อีกต่อไป


ทุกสิ่งดูราวกับมืดมัวและไร้ทางออกโดยสิ้นเชิง ไม่ว่าจะทำเช่นใดก็ไม่มีทางเอาชนะมาเฟียเหล่านี้ และไล่ตาม ม้าพยศดีโน่ไปได้ สิ่งที่จะหยุดความบ้าคลั่งของมาเฟียเหล่านี้ มันคือสิ่งใดกันเล่า หัวใจที่เจ็บปวด ความรู้สึกที่โลดแล่น ทั้งแค้นจนบาดใจ ทั้งโกรธจนไม่อาจให้อภัย แต่ว่า..ที่ไหนสักแห่ง ตรงไหน มันร้องร่ำพร่ำเตือน ยามาโมโตะ ทาเคชิ รุ่นน้องของฉัน เด็กหนุ่มนักดาบที่ฉันรู้จัก รอยยิ้มที่ฉันฝันหา เสียงของเธอ ลมหายใจของเธอ ฉัน....

ไม่อาจ

ลืมเลือน

“ ฉัน...ยามาโมโตะ” จังหวะนั้นเองที่เสียงกระสุนลั่นดัง ลูกปืนสีเงินผ่านลำกล้องตัดอากาศ มาดหมายดับชีวิตของชายหนุ่มผู้พลาดพลั้ง

ทันใดนั้นเอง ก่อนที่กระสุนนัดหนึ่งจะพุ่งเข้าทำร้ายท่านผู้ช่วยรัฐมนตรี ประกายดาบคมกล้าพลันฉายแสง วิหคสีดำสยายปีกออกเบื้องหน้า คมดาบแห่งฆาตกรผ่ากระสุนออกเป็นสองเสี่ยงหล่นกระทบพื้น ปลายดาบสะบัดหยาดเลือดที่ยังติดค้างจากการดวลครั้งสุดท้าย พร้อมกับตั้งท่าเตรียมรุกไปเบื้องหน้าอีกครา

“ คุณยามาโมโตะ!” ซาซางาวะ เรียวเฮ เบิกตากว้าง แทบไม่เชื่อสายตาที่บุคคลตรงหน้าปรากฏกายขึ้นช่วยชีวิตของเขา

“ คนที่จะช่วยคุณน่ะ ไม่ใช่ผมหรอกนะ” ยามาโมโตะ สึโยชิบอก ก่อนจะปรายตามองศัตรูที่เป็นเพื่อนร่วมอาชีพ และเป็นพันธมิตรแห่งวงศ์ตระกูล การฆ่าฟันที่โง่เง่าจะต้องจบลงเสียที “ เพลงดาบชิงูเระ โซเอน กระบวนท่ารุกลำดับที่แปด พิรุณกระหน่ำแทง!” วาดดาบเข้าฟาดฟัน หากแต่เป้าหมายนั้นคือปลดอาวุธลงจากมือของเหล่าคนที่บ้าคลั่ง เพียงชั่วพริบตา หนทางเบื้องหน้าพลันเปิดออก เหล่าผู้โง่เขลาล้มลงระเนระนาดกับพื้นสิ้น

“ คนที่พวกแกรับใช้ ไม่ใช่วองโกเล่หรือยังไง!” สึโยชิตวาดลั่นพร้อมกับผายมือเชื้อเชิญใครบางคน คนที่จะหยุดทุกสิ่งให้กลับคืนสู่ครรลอง ผู้ถือครองบัลลังก์แห่งความภักดี...ที่แท้จริง

วินาทีนั้นเอง ที่คนทุกผู้ต่างก็ต้องหยุดนิ่ง เบื้องหน้าของเหล่าตำรวจ และมาเฟียที่แตกแยก เสียงฝีเท้าที่เงียบสงบ ร่างของเด็กหนุ่มในชุดสูทสีดำเข้ม เส้นผมสีน้ำตาลเฉกเช่นเดียวกับสีตา ดวงตาที่นิ่งเย็น และสายตาที่ทรงอำนาจอย่างเหลือคณา

“ วะ วองโกเล่รุ่นที่สิบ!” เสียงโหวกเหวกดังลั่น พร้อมกับอาการกระสับกระส่ายของคนที่ทำอะไรกันไม่ถูก เรื่องราวทุกสิ่ง ดูราวกับกำลังคลี่คลายไปในทางที่ไม่คาดฝัน

“ ดูเหมือนระหว่างที่ฉันไปพักร้อน จะเกิดเรื่องขึ้นเหลือเกินนะ” ซาวาดะ สึนะโยชิบอก ก่อนจะปรายตามองคนทุกผู้ ณ ที่นั้น ก่อนที่จะมาหยุดอยู่กับ ชายนักดาบที่ถือดาบเปื้อนเลือด แน่นอนว่าชายผู้นี้มองย้อนกลับมายังเขาด้วยสายตาที่แตกต่าง นิ่งเย็น สงบเงียบ ราวสายฝนที่บริสุทธิ์ไร้ซึ่งสิ่งใดอาจเอื้อมเจือปน สายเลือดอีกครึ่งของเขา เลือดแห่งศักดิ์ศรีและความชอบธรรมที่ไหลเวียนผ่านร่าง

“ ยินดีต้อนรับกลับครับ นายท่าน” ยามาโมโตะ สึโยชิ คุกเข่าลง จุมพิตลงบนหลังมือซ้ายของเด็กหนุ่มซึ่งควรมีฐานะเป็นหลานชาย หากแต่ในเวลานี้ ทุกสิ่ง...เป็นไปตามทางของมัน

“ ขอบคุณสำหรับความเหนื่อยยากครับ คุณยามาโมโตะ” วองโกเล่รุ่นที่สิบตอบ และทันใดนั้นเอง เหล่าสมาชิกแฟมีลี่ ก็พร้อมกันวางอาวุธ คุกเข่าสยบแทบเท้าผู้เป็นนายใหญ่ที่แท้จริง สึนะโยชิมองภาพเหล่านั้นอย่างสมเพชเวทนา อำนาจที่น่าเศร้า สิ่งที่ผู้คนขวนขวายสรรหา แม้ตัวเขาไม่ปรารถนาถือครอง หากแต่...นี่คือ..หนทางที่ต้องเดินผ่าน

“ ผมจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับคุณ ท่านผู้ช่วยรัฐมนตรีซาซางาวะ” เหลียวหันไปหาอีกฝ่าย ก่อนจะเอื้อนเอ่ยคำมั่น

“ ขอบคุณ ถึงแม้ว่าดูเหมือนคุณจะอยากทำตามแค่ครึ่งเดียวก็เถอะ” เรียวเฮตอบอย่างคับข้องใจ หากแต่เขาเองก็ไม่มีเวลาที่จะเสียไปอีกแล้ว ข้างหน้านั่น ม้าพยศดีโน่กำลังจะพรากเอาสิ่งที่เขาห่วงหาที่สุดไป “ ผมต้องไปแล้วล่ะ” ชายหนุ่ม กระชากประตูรถ ก่อนจะทำในสิ่งที่หัวใจของตนเองเรียกหาคร่ำครวญอย่างเอาเป็นเอาตาย

การเดิมพันที่แท้จริง

เพิ่งจะเริ่มต้น


“ มันจบแล้ว สำหรับฉัน..” สึโยชิพูดขึ้นกับตนเอง ก่อนจะมองดาบและเลือดของใครบางคนที่ยังคงซึมซาบกลิ่นอายอยู่บนสองมือของตน หากแต่มันก็จบสิ้นแล้ว ที่หลงเหลืออยู่ ก็คือการตัดสินใจของคนเหล่านั้น




ตัดจบครึ่งตอนเจ้าค่ะ แล้วพรุ่งนี้ ( หลังเที่ยงคืน ) พบกับตอนจบจริงๆ การตัดสินระหว่าง ยามาโมโตะ ดีโน่ และ คุณพี่ค่ะ

หักเหลี่ยมโหดโฉดกันเข้าไปค่ะ

โอ้ยยย พี่โน่ของเหมียว*เขาเป็นของเอ็งตั้งแต่เมื่อไร* หาที่ดีมิมีนอกจากหน้าตาจริงๆค่ะ

เรื่องนี้เลือดเย็นกันสุดๆ แล้วก็คงต้องเชียร์คู่ R80 สินะค่ะเนี่ย

ขอสารภาพว่ายังตัดใจจะสั่งจองดีรึไม่ เพราะเรื่องนี้ชอบค่ะ แต่กล้าอ่านได้แค่รอบเดียว กลัวจังเอาไงดีล่ะเนี่ย

ตามมาอ่านอย่างใจจดใจจ่อ

ดีโน่โหดยกกำลัง10เลยแฮะ จะพายามะไปไหน คุณพี่ตามไปช่วยให้ได้สุดหูรูดนะค้า

( จะว่าไปคุณพี่เรียวเฮเวลาไปทำตัวบ้าๆบอๆก็เท่ไม่หยอก อั๊ง)

ฟากรุ่นพ่อตกลงอิเอเป็นตายร้ายดียังไงไม่กล่าวถึงซักนิดเลยรึคะ รึว่าต้องใช้พลังจิ้นส่วนบุคคลเอาเอง

รอจองทางไปรษณีย์สุดหูรูด

คุณพ่อคะ!!! >[]<
(ตอนแรกนึกว่าสึโยจะตายซะอีกนะเนี่ย 5555)
ไม่มีอะไรจะพูดเลย อิเอเล้วเลว ดีโน่ก็ร้ายมากมาย
พี่น้องคู่นี้นี่..สุดยอดไปเลย 55555
พ่อลูกยามาเคะโชคร้ายชะมัดเจอคนแบบนี้เนี่ย (ฮา)

รออ่านตอนจบอีกครึ่ง ><b


ปล.สึนะโผล่มาแย่งซีนจริงๆค่ะท่าน

จะเชียร์ใครดีเนี่ยแต่ท่าทางดีโน่เหมือนจะหมดสิทธิ์ไปซะแล้วแฮะ
ฝ่ายคุณพ่อก็เคีลยร์ไปแล้วสินะ

ทำไมตูติดใจดีโน่แบบนี้ว้าาา!!!!
เลวววววววว โหดดดดดดด หล่ออออออออออ
พันธุกรรมโฉดๆนี่ไม่ได้มาจากรุ่นที่ 9 ใช่ไหมนิ....

แต่อิเอตายด้วยฝีมือสึโยชินั่นแหล่ะ ดีแล้ว.....
สมควร...รักมาก ก็ตายด้วยมือที่รักแกซะ...

เป้นตอนที่อ่านไปแล้วต้องกัดฟัน
จะเป้นไงต่อๆๆ อยุ่ตลอด....เลย
ยาม้าาาาาา อย่าเป้นไงน้าาาา

โห หลุดๆสุดแล้วงานนี้

ตามอ่านต่อนะ ชอบ555+