•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

มาคุยกันเถอะเจ้าค่ะ


เรื่องนี้ทีแรก ก็อย่างที่เคยบอกว่ามันเป็นฟิคนอย ที่เต็มไปด้วยอารมณ์มืดมัว และฉากเรทวิปลาสชัดๆ แต่หลังหายนอย ( แต่ยังไม่หายขาด ) ก็เกิดความรู้สึกหลงรักฟิคเรื่องนี้ตรงที่ " ความมืด" กับ " บรรยากาศ" เคยคิดว่า การเขียนฉากเรท มัน "น่าเบื่อ" และเป็นเรื่องที่ออกจะบ้าไปสักหน่อยหากจะใส่ฉากเรทอย่างพร่ำเพรื่อมันอยู่เรื่อยบ่อยๆ

แต่พอมาเขียนเรื่องนี้ก็รู้สึกว่า เฉพาะกับเรื่องนี้ ฉากเรทเป็นสิ่ง “ จำเป็น” เพราะมันไม่ได้แสดงอารมณ์รัก หรือแม้แต่ความพิสวาสอะไรเลย ( ต้องบอกว่าไม่ใช่ฉากเรียกเลือดสินะ )

สำหรับข้าน้อย เวลาที่เขียนฉากเรทของเรื่องมันมีความรู้สึก “ อึดอัด” และ “ เศร้าหมอง” คงเพราะไม่มีฉากใดในเรื่องเลยที่เป็นความ “ พอใจ” ของตัวละคร หากว่าเขียนไปแล้วท่านผู้อ่านเลือดหมดตัวล่ะก็ คงต้องเรียกว่าล้มเหลว แน่ๆ เพราะอยากเขียนให้ออกมาในลักษณะของ “ สิ่งที่น่าขยะแขยง” และเป็น “ ความน่าเบื่อหน่าย” ซึ่งทั้งสึโยชิ กับทาเคชิ ต่างก็ “ เกลียดชัง”

หากถามว่าธีมของเรื่องนี้คืออะไร นั่นก็อยู่ที่ “ ชื่อเรื่อง” ที่เปลี่ยนกลางอากาศซะแบบนั้น และจะถูกย้ำอยู่เรื่อยๆ เป็นพักๆ หลังจากนี้เรื่องจะยิ่งมืดขึ้นๆ และไปสู่จุดจบของมัน ซึ่งคงไม่ยาวนัก เหมาะกับการฆ่าเวลา ในช่วงเครียด ( ให้เครียดมากขึ้น ) ได้ดีจริงๆ
ส่วนที่มีคนถามว่า ทำไมต้องเป็นพ่อลูกตระกูลยามาโมโตะ และทำไมถึงทำคนดี ให้เลวเสียหมดในเรื่องนี้ ก็เพราะมันคือ “ ด้านมืด” ของมนุษย์น่ะสิเจ้าคะ คนที่ยิ้มแย้มแจ่มใส จะมีด้านมืดกันแค่ไหนเชียวนะในยามที่ทุกสิ่งผิดเพี้ยน ก็ดูกันต่อไปเจ้าค่ะ
และ

ขอประกาศว่า


งาน ซีพี กับ บีอาร์ ในเดือนตุลาคมนี้ จะรวมเล่มเรื่องนี้เจ้าค่ะ เจตนาคือ คนเขียนมันหลงรักคุณป๋าสึโยชิ โงหัวไม่ขึ้น จึงอยากเก็บเป็นสมบัติส่วนตัว ส่วนหากท่านไหนสนใจ ซื้อ ฟิค เรื่องนี้ ก็ขอความกรุณาทยอย ลงชื่อในกระทู้ หรือ อีเมลมาบอกที่ อีเมลครอบครัว happy_famiglia@hotmail.com นะเจ้าคะ เรื่องนี้ไม่ใช่ ฟิค “ ขาย” และไม่ประสงค์ให้กลายสภาพเป็น “ หนังสือปกขาว” จึงจะพิมพ์จำนวนจำกัด ( คาดว่าไม่น่าเกิน 10 เล่มกระมัง หากดูจากยอดคนอ่าน ) ราคาน่าจะอยู่ที่ 150-180 บาทเจ้าค่ะ

สำหรับตอนหน้า จะประกาศเรื่อง ฉาก “ ต้องห้าม” ซึ่งอาจต้องมีการหลังไมค์เจ้าค่ะ


ขอบคุณที่กรุณาเข้ามาร่วมมืดมนด้วยกันนะเจ้าคะ

เกิดอาการเม้นท์ลงหลุมดำเจ้าค่ะ หมดเลยหมดกัน=[]=

ขอลงชื่อด้วยคนค่ะ แมวดำชอบไอเดียกับมุมมองแบบมืดๆของท่านรักมากกกก เห็นกีทีก็รู้สึกว่าเขียนได้มีมิติดี เพราะงั้นแมวดำลงชื่อด้วยย

(คาดว่ากว่าจะได้ไปจวงคงงานรีบอร์นนั่นล่ะค่ะ เหมียวว)

อืม...ตกใจอยู่เหมือนกันที่จู่ๆก็เปลี่ยนชื่อเรื่อง แต่ว่าแบบนี้ก็เหมาะดีนะ

เรื่องนี้เป็นอีกเรื่องที่เราค่อนข้างติดตามอย่างเหนียวแน่น จากตอนแรกที่คิดว่าอ่านเปลี่ยนบรรยากาศจากคู่เดิมๆที่เคยพบเห็น

ตอนนี้กลายเป็นว่ากลับหลงเสน่ห์ความมืดมนของฟิคนี้อย่างเต็มที่แล้วล่ะคะ >w< (หลงยามะเกะไปเลย 55)

บอกตรงๆ ตอนนี้คนอ่านคนนี้ก็หลงรักพ่อลูกตระกูลยามาโมโตะไปซะแล้ว จากทุนเดิมก็ชอบยามะอยู่แล้วด้วย

ชอบฉากเรทของเรื่องนี้เหมือนกันไม่เหมือนอารมณ์ของฉากเรททั่วๆไป อ่านแล้วให้ความรู้สึกเศร้าหมองมืดมน แต่มันก็ทำให้เรื่องน่าติดตาม (ปมเรื่องก็ชอบ)




แน่นอนว่าเราเองที่ก็ติดตามเรื่องนี้มา

สนใจที่จะจองรวมเล่มฟิคเรื่องนี้ด้วยคนนึงอย่างแน่นอนคะ ลงชื่อด้วยคนนะคะ


ปล.ยินดียิ่งที่ได้ร่วมมืดมนกับท่านรักคะ ^^

ท่ีานรักกกกกกกก เมเอาด้วยยยยย~~~!!!!!!
,,><,, เจอกันงานบีอาร์นะคะ!!~

ง่ะ=[]=....

ไม่ได้เข้ามาอ่านพักนึง รู้ตัวอีกทีไปไกลแล้วTTvTT

ถ้ารวมเล่มเราเอาด้วยเล่มนึงเลยค่ะ=v=...

ชอบธีม+แนวเรื่องนี้มากเลยค่ะ

ชอบฟิคหม่นๆ ดาร์ด เครียดๆอยู่แล้วค่ะ

เราว่าเรทสำหรับเรื่องนี้มันไม่ได้ดูหวือหวาอะไร แต่อ่านแล้วดูมันกลืนเข้าไปกับเนื้อหาน่ะค่ะ นี่สินะคะ..อีโรติก=v=...

แอบงงไปพักนึงเหมือนกันค่ะที่เปลี่ยนชื่อเรื่อง ฮาา =[]="

เอาเป็นว่าขอจองด้วยเล่มหนึ่งค่า >w<!! ชอบความดาร์กของเรื่องนี้มากๆเลย ที่สำคัญคือหลงรักสึโยชิหมดใจ คู่รุ่นพ่อนี่มันถูกใจมากกกกกกก ขอเล่มนึงเลยค่าา! จองเล่มหนึ่งด่วน!!

จองแล้วก็สุขใจ หลบไปนั่งรอรวมเล่มตอนวันงาน หึๆๆ

สนค่ะ!! แอบชอบเรื่องนี้อยู่เงียบๆ (ไม่ค่อยได้มาเม้น โทดทีค่ะ - -)
แถมสึโยชิซังก็สุดยอด ลงชื่อไว้ดวยคน งานรีบอร์นจะสอยฟิกให้หมดตัว!!

T-T อยากได้น่ะอยากนะคะ เพราะเรื่องนี้ทำเราติดอย่างถอนตัวไม่ขึ้นซะแล้วล่ะค่ะ

หรือว่าเราจะเป็นพวกดาร์กหลบในอยู่ก่อนแล้วก็ไม่รู้

แต่อยากสั่งทางไปรษณีย์พอจะมีหวังไหมคะ (ตัวอยู่ต่างจังหวัดโอกาสไปรับด้วยตัวเองริบหรี่มากๆ)

จะบอกค่าส่งก็ได้ค่ะ สรุปว่าขอลงชื่อไว้ด้วยคนละกัน ^ ^

สนมากมายเจ้าค่ะ

เอาเป็นว่าขอจองเล่มนึงล่ะกันน่ะเจ้าค่ะ

เพราะเรื่องนี้ทำให้ข้าน้อยหลงความดาร์กแบบโงหัวไม่ขึ้น -.,-

จึงต้องขอเก็บเป็นสมบัติ เพื่อให้ระลึกถึงประตูสู่ก้าวแรกแห่งความ((โคตร))ดาร์ก -.,-V

พพึ่งอ่านมาได้แปปเดียว
แต่ยังไงช้านก็จะเก้บ...
เพระาติดใจซะแล้วล่ะตัว
ขอเล่มดิดดดดด

เข้ามาอ่าน7ตอนรวดค่ะ จะบอกว่าหลงรักฟิคเรื่องนี้ TwT

อ่อก ดาร์กได้อีก คุณพ่อคุณลูกยามาโมโตะช้ำกันได้อีก...

เป็นฟิคที่มีฉากเรทชวนหดหู่ยิ่ง - -


แต่รอยยิ้มของยามะก็ยังเจิดจ้าที่สุดเสมอ >.,< ฮ้า ..

คำเตือน กรุณาทำใจก่อนอ่าน


..................


..............


Part 8 My Precious


ช่วงเวลาที่น่าปลาบปลื้มสำหรับคู่รัก คำสาบานที่คู่ชีวิตจะพึงมีให้กัน การจุมพิตให้คำมั่นต่อหน้าพระผู้เป็นเจ้า ช่อดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่ขอเป็นดั่งตัวแทนแห่งความสดใสรุ่งเรืองและความสุขสมหวังที่จะแผ่ออกไปสู่ผู้คนให้ไพศาล วาดหวังสมปรารถนา ให้สัจจะแห่งรักนิรันกาล

พิธี

สมรส


ท่ามกลางเสียงเพลงในโบสถ์ และเสียงโห่ร้องยินดีรอบกาย ซาวาดะ อิเอมิทสึ ควงแขนเจ้าสาวในวัยสิบแปดปีเดินเดินเข้าพิธีวิวาห์อย่างสง่างาม หลังจากที่ต้องรออยู่เกือบสองปี เพื่อให้ ยามาโมโตะ นานะ มีอายุอานามพอสมควรตามกฎหมาย ชายหนุ่มเหลือบมองเจ้าสาวคนสวย สลับกับการแลดูชายหนุ่มอีกคนที่นั่งนิ่งอยู่ที่เก้าอี้แถวหน้า เหตุผลที่แท้จริงที่ทำให้เขาเลือกสาวน้อยผู้นี้มาเป็นภรรยา เจ้าของพันธะสัญญาที่แท้ที่ทำให้ทุกสิ่งบังเกิด ยามาโมโตะ สึโยชิ


เส้นผมสีดำสนิท กับดวงตาเฉดสีเดียวกัน ที่แตกต่างจากผู้เป็นน้องสาว สีสันที่กลับพลันดูโดดเด่น เมื่อเจ้าของนั้นอยู่ในชุดสูทสีขาวพิสุทธิ์ อาจเพราะปกติชินตากับเครื่องแต่งกายสีดำ ดังนั้นเมื่อได้มายลโฉมในรูปลักษณ์แปลกตาเช่นนี้ กลับพลันกระตุ้นอารมณ์ความรู้สึก ให้ยิ่งหลงใหลพร่ามัว แต่ว่า...นั่นคงเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ เพื่อจะรักษาสัญญาที่มีต่อกันเพียงหนึ่ง การปฏิบัติตนเป็นสามีที่ดี และเป็นผู้ชายที่จะทำให้น้องสาวคนสำคัญของเพื่อนสนิทมีความสุขไปชั่วชีวิต นั่นคือเงื่อนไข...ของความภักดี


หากแต่ทุกสิ่งก็ใช่จะง่ายดายเช่นนั้น เมื่อตลอดงานพิธี คนที่อยู่ข้างเคียงชายหนุ่ม ก็คือคนที่เขารู้จักชื่อเสียงเรียงนามเป็น
อย่างดี ..ชามาล นายแพทย์ชาวอิตาลีที่ตอนนี้ ยื่นขอประจำการอยู่ที่ญี่ปุ่นมาเกือบแรมปี ชายคนนั้นยิ้มแย้ม ยืนอยู่ข้างกายสึโยชิ แม้ไม่ได้จับมือ ไม่ได้มีวาจาสนิทสนมน่าไขว้เขว แต่ว่า มันอาจเป็นลางสังหรณ์ ลางสังหรณ์ของความผิดใจ หรือริษยา เพียงแค่แลเห็นสึโยชิฉีกรอยยิ้มตอบรับฝ่ายตรงข้าม เพียงเท่านั้น....ช่างบ้าบอที่สุด ทั้งที่เป็นตัวเขาต่างหากที่ได้แนบชิดกับสึโยชิในเกือบทุกค่ำคืนที่เหยียบเท้าลงแผ่นดินนี้ เป็นตัวเขาที่สึโยชิยอมสยบแทบเท้า และรับใช้ตามแต่ใจ เป็นเขาที่เป็นเจ้าชีวิต เป็นเขาที่เป็นทุกสิ่ง

แต่มิอาจยั้ง

ความริษยา


หลังงานพิธีอย่างเป็นทางการ ยามาโมโตะ สึโยชิ กำลังถอนใจเฮือกใหญ่อยู่หลังโบสถ์ คิ้วมุ่นด้วยความตึงเครียด เรื่องงานแต่งงานของน้องสาวผ่านไปแล้ว ต้องขอบคุณชามาล เพราะหมอนั่นที่ทำให้เขายังสงบเยือกเย็นอยู่ได้บ้าง ยังคงตีหน้าเรียบเฉยราวไม่รู้สึกรู้สา และยิ้มให้กับนานะในยามที่เธอจุมพิตสาบานรักกลางโบสถ์ ปวดใจเป็นที่สุด ทรมานเป็นหนักหนา ยืนส่งและหยิบยื่นน้องสาวที่ราวเทพธิดาตัวน้อยให้กับผู้ชายสารเลวคนนั้น คนที่ไม่มีวันจะรักน้องสาวของเขา คนที่ไม่มีวันมีความจริงใจ คนที่ไม่มีวันเลิกเล่นละครฉากใหญ่ คนที่..พร้อมจะหักหลังและทำร้ายเธอทุกเมื่อ ใช่สินะ..ตัวเขาคือเงื่อนไข ตราบเท่าที่ ซาวาดะ อิเอมิทสึ คิดเอาเองว่าเขายังคงซื่อสัตย์ และเป็นของๆหมอนั่นแต่เพียงคนเดียว เป็นสิ่งมีชีวิตว่าง่ายที่พอใจกับโซ่ตรวนของตน ตราบที่ยังคิดเห็นเป็นเช่นนั้น น้องสาวของเขา...ก็ยังคงปลอดภัย

“ ใครน่ะ! ” ชายหนุ่มตะโกนขึ้น ก่อนที่จะเหลียวมองรอบกายให้ถนัด บรรยากาศแปลกประหลาด นี่ไม่ใช่ความรู้สึกยามที่ตนเองอยู่เพียงลำพังเลยแม้แต่น้อย

“ กะจะหยอกให้ตกใจเล่นแท้ๆ สึโยชิที่รักของฉัน” น้ำสียงเย็นเยียบกับร่างของชายที่ไม่แม้แต่คาดฝันพลันก้าวออกมา ชุดทัคซิโด้สีขาวขับเส้นผมสีบลอนด์ กับดวงตาสีน้ำตาลนั้นให้เด่นสะดุดตา

“ บ้าน่า คุณควรจะอยู่กับนานะ..” ขบวนของคู่บ่าวสาวเตรียมอยู่ทางด้านหน้า ไม่น่าเชื่อว่าในเวลาแบบนี้ ซาวาดะ อิเอมิทสึ จะมาปรากฏตัวอยู่เพียงลำพังเช่นนี้ สึโยชิก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวรู้สึกหนาวยะเยือกไปทั้งร่าง คนๆนี้....

“ ฉันบอกทุกคนว่าจะเข้ามาหาของ คงใช้เวลาสัก สิบห้านาที” คำแก้ตัวที่เหลวไหลไร้สาระที่สุดเอื้อนเอ่ย ก่อนจะเดินตรงเข้ามา ฝ่ามือแนบใบหน้าขาวซีดที่ตื่นตระหนกของอีกฝ่าย “ นายคงอยากให้ฉันดูแลนานะจังดีๆ ในวันส่งตัวเข้าหอใช่มั้ยล่ะ ว่าไง” คำพูดที่แม้เพียงสามัญ แต่ก็อาจตีความได้มากหลาย อาจเพราะอยู่ด้วยกันมานาน ชายหนุ่มนักดาบจึงจับใจความได้เสียสิ้น ดังนั้น ในยามที่อิเอมิทสึดึงแขนของเขาอย่างแรง และกอดร่างของเขาแนบอก หยิบยื่นรสจูบที่แสนฝืดขมให้กับริมฝีปาก ทุกสิ่งจึงดูราวกับ....ภาพเคลื่อนไหวที่เชื่องช้า ราวความฝัน ที่ไม่อาจเกิดขึ้นจริงบนโลก การหลอกหลวง...ตนเอง

“ สัญญาสิครับว่า คุณจะปฏิบัติกับนานะอย่างที่สามีที่ดีควรทำ” สึโยชิพูดเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะ ถูกฉุดกระชากให้นอนลงกับม้านั่งสีขาวในบริเวณลับตาคน

“ ยื่นหมูยื่นแมวยังไงล่ะ” คำพูดล้อเลียนแทนคำตอบ แต่นั่นก็เพียงพอสำหรับผู้ฟัง เจ้าบ่าวคนที่ว่าบรรจงจุมพิตริมฝีปากที่แสนยวนใจนั่นครั้งแล้วครั้งเล่า กอบโกยช่วงเวลาน้อยนิดที่มีอยู่ เนคไทสีแดงที่ถูกกระชากลงกับพื้นดิน แผ่นอกที่ยั่วเย้าเชื้อเชิญให้ลามเลีย และเรียวขาที่เผยชัดยามที่กางเกงขาวถูกร่นลงที่ปลายขา อาจเพราะเวลาสำหรับการหย่อนใจนั้นมีน้อยมาก ชายหนุ่มผู้เป็นฝ่ายรุกรานจึงไม่ได้เล้าโลมหรือรอคอยใดๆให้นานนัก การละลาบละล้วง และสอดประสานจึงดำเนินไปอย่างรวดเร็ว และเจ็บปวด เลือดที่ไม่ได้ไหลมาพักหนึ่งกลับหยาดลงมาตามแนวขา

“ สึโยชิ....” พร่ำเพ้อกระซิบไหว ลุ่มหลงกับทุกสิ่งที่แลเห็นและได้สัมผัส ทั้งสีแดงที่ตัดกับเนื้อขาวที่ดูน่าหลงใหลดื่มกิน ริมฝีปากที่ตนสอดลิ้นกระหวัดจูบช่างหวานเร่าร้อนเกินห้ามใจ และกลิ่นกายที่ราวกับกลิ่นสายฝนในยามอรุณ ทุกสิ่ง...ตราตรึงฝังใจ

“ ฉันรักเธอ สึโยชิ คนที่ฉันรัก...คือเธอ” จูบสุดท้ายที่ปลายหางตา ก่อนจะลุกหนีจากไปอย่างเร่งรีบ ทิ้งให้อีกฝ่ายนอนหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน และรวดร้าวเหลือคณา ต้องทนฟังคำรักที่ไม่มีสิ่งใดน่าภิรมย์ วาจาสัญญาที่ไม่มีสิ่งใดน่าชื่นชม

“........ฉัน....เกลียด แก ...” คำรำพึงจากริมฝีปากที่กัดทึ้งตนเองจนโลหิตไหลกลบ ขาที่ยังสั่นสะท้าน หัวใจที่ปวดจนแทบแหลกสลาย น้ำตา...ยังคงคลอเบ้าอย่างเจ็บแค้น จะทนไปได้แค่ไหน จะรอคอยไปจนถึงเมื่อไหร่ ตลอดชีวิต ชั่วกาลนาน กับคนแบบนี้... มีค่าให้ภักดี สักเท่าใด

“ นาย.....ออกมาได้แล้ว...” เสียงเรียบเอ่ยทัก ก่อนที่คนอีกคนจะเดินออกมาอย่างเงียบๆ นายแพทย์ชาวอิตาลีไม่ได้ยิ้มแย้มอีกแล้ว
เขาเพียงแต่เดินเข้ามาประชิดม้านั่งสีขาว และลูบเส้นผมที่ชื้นเหงื่ออย่างแผ่วเบา ดวงตาสีน้ำตาลกวาดมองดูร่างนั้น ร่างกึ่งเปลือยที่ดูสวยงาม หากแต่กลับน่าโศกเศร้า นี่คือสัมพันธ์ของคนกับคน มนุษย์กับมนุษย์ มันจะมีเวลาแบบนี้ เวลาที่เราจะมองใครบางคนเฉกเช่นสัตว์เดรัจฉานที่มีไว้เพื่อเสพสุขเท่านั้นน่ะหรือ

“ ให้ฉันช่วยนะ คงไม่อยากกลับไปให้ทาคาโกะเห็นสภาพนี้ใช่มั้ย” ชามาลดักคอ รู้ว่าคำตอบนั้นไม่แคล้วปฏิเสธ หากปล่อยให้คิดวิจารณญาณเอาเอง

“ อย่ามาทำเป็นพูดดีเลย” สึโยชิบอก หากแต่กลับดึงแขนเสื้อของอีกฝ่ายไว้เบาๆ ดวงตาสีดำเงยขึ้นสบประสาน สำหรับเขาแล้ว คนสองคน .............ต่างกันที่ตรงไหน...... “ แล้วฉันจะตอบแทนนาย...” คำพูดสั้นๆ ที่แสดงถึงทิฐิที่ไม่มีวันยอมลงให้กับใครง่ายๆ

“ เป็นพวกไม่ชอบของฟรีสินะ นายน่ะ” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก่อนจะช้อนร่างนั้นไว้ในอ้อมแขน ไม่มีจุมพิตมอบให้ หรือการสัมผัสล่วงเกิน สำหรับมนุษย์ ในบางเวลาก็คงมีความรู้สึกที่อาจมอบให้ใครสักคน อย่าง......บริสุทธิ์ใจ

“ ฉัน....เป็นหนี้ชีวิตนาย..ชามาล..” ซบใบหน้าลงกับอ้อมแขนแกร่ง หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อนทั้งกายและใจ อยากฝัน ฝันถึงเช้าวันใหม่ ฝันถึงใบหน้าของคนที่รักยิ่ง ภรรยาที่รอคอยอยู่ รอยยิ้มงดงามที่จะเมียงมองมา รสจูบที่แสนหวานและอ่อนโยน ทำไมนะ กับแค่ความรู้สึกรักใครสักคน...จึงเป็นเรื่องผิดบาป คิดวนเวียนเช่นนั้นซ้ำๆ ก่อนผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย ทิ้งให้ชามาลเป็นฝ่ายอุ้มพาไปที่รถที่จอดอยู่ไม่ห่างกันนัก

“ หลับฝันดีนะ” บอกแบบนั้น ก่อนจะวางร่างนั้นลงเบาะข้างคนขับ ผ้าห่มสีขาวถูกคลุมให้เพื่อปกปิดร่างกาย พร้อมกับจุมพิตบางเบาที่หน้าผาก วาดหวังเหลือเกินว่าจะมีความสุขสงบในหลังเปลือกตาบางนั่น แม้จะนึกแค้นใจจนแทบบ้า เมื่อเห็นซาวาดะ อิเอมิทสึ คนที่มีศักดิ์เป็นเจ้านายของตนเองตะครุบร่างของสึโยชิ ไว้ในอ้อมแขน และทำเรื่องร้ายกาจเช่นนั้นอย่างเปิดเผยไม่ไว้หน้ากัน แม้จะรู้ว่าสึโยชินั้นเกลียดชังและไม่เคยพอใจกับการมีสัมพันธ์เช่นนี้ไม่ว่ากับเขา หรือกับ ฝ่ายนั้น แต่....การที่ทำร้ายกันและกันแบบนั้น การทำรักที่ไร้ความอ่อนโยน หรือเห็นอกเห็นใจ การช่วงชิงความสุขจากใบหน้าที่เอ่อท้นน้ำตา และเสียงร้องครางที่เจือเพียงความอับอายและหมองเศร้า นั่น...ไม่โหดร้ายเกินไปหรอกหรือ สึโยชิ ทนทานกับเรื่องแบบนี้ จนชาชินได้หรืออย่างไร

“ ฉันอยากให้นายมีความสุข” บอกกับตนเองเช่นนั้น ก่อนจะตัดสินใจคว้าโทรศัพท์ขึ้นโทร วางเดิมพันไว้ กับทุกสิ่งของชีวิต ความหวังที่คิดเอาเองเฉกเช่นนี้จะสมหวังหรือเปล่า

เดิมพัน

อย่างไร้สิ้นหนทาง


สายฝนพร่างพราวลงมาอีกพร้อมกับความมืดมิดของยามเย็นที่มาถึงอย่างเชื่องช้า เปลือกตาของชายหนุ่มกระพริบไหวช้าๆ กลิ่นฝนที่เจือมากับกลิ่นเครื่องหอมอ่อนๆ ที่แลเห็นเบื้องหน้า คือใบหน้าของคนคุ้นเคย เส้นผมสีดำที่เกลี่ยลงมาที่ใบหน้า ดวงตาอ่อนโยนที่มอบให้พร้อมรอยยิ้มที่นุ่มนวล มือน้อยๆที่กำลังบรรจงเช็ดหน้าผากและใบหน้าให้ สวยงาม และ....น่าสัมผัส

“ ท ทาคาโกะ...” สึโยชิจับมือนั่นไว้ พลางสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ

“ ฉันผสมเองนะคะ กลิ่นนี้น่ะ” หญิงสาวผู้เป็นภรรยาบอก ก่อนจะหัวเราะเบาๆให้กับสีหน้าครึ่งหลับครึ่งตื่นของสามี

“ สมัยนี้ ยังมีคนผสมเครื่องหอมเองอีก” น้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะค่อยๆพยุงร่างของตนเองขึ้น ยูคาตะสีดำ ห้องเช่าที่เป็นความลับระหว่างเขากับทาคาโกะ คนที่จะพาเขามาที่นี่ คนที่จะบอกเล่าเรื่องราวทุกอย่างกับทาคาโกะ...

“ ก็เหมือนคนที่ยังคิดแต่จะเก็บงำความเจ็บปวดไว้คนเดียวนั่นล่ะค่ะ หายากแล้วนะคะ สมัยนี้น่ะ” นั่นคือคำเตือนเมื่อได้และเห็นใบหน้าที่ซีดเซียว และดวงหน้าเศร้าหมองที่ไม่ควรจะมีให้เห็นในวันแต่งงานของน้องสาวคนสำคัญแม้แต่น้อย

“ ชามาล บอกคุณแล้วสินะ”

“ ยังมีเรื่องไหน ที่เราไม่ได้บอกกันและกันอีกรึคะ” ย้อนคำถามพร้อมรอยยิ้มอีกครา เรียกให้ฝ่ายที่เศร้าหมองต้องพยักหน้ารับ ถูกต้องแล้ว ปีกว่าที่ผ่านมา ก่อนค่ำคืนที่จะตกลงใจเป็นคู่ชีวิต ทาคาโกะเล่าเรื่องราวของตนเอง เรื่องที่เธอเกิดในครอบครัวยากูซ่าที่ล่มสลาย ถูกขายให้กับพ่อค้าคนหนึ่งในฐานะนางบำเรอเมื่ออายุสิบสี่ปี ก่อนที่จะถูกไถ่และนำไปให้กับนักธุรกิจข้ามชาติที่เป็นเจ้านายคนปัจจุบัน เป็นภรรยาน้อย ที่มีฐานะไม่ต่างอะไรกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ เป็นของใช้ ที่มีไว้ใช้แก้เบื่อคลายเหงา อยู่อย่างไร้ศักดิ์ศรี วาดหวังความตายให้มาเยือนทุกเมื่อเชื่อวัน

“ นั่นสินะ” ชายหนุ่มบีบมือหญิงสาวน้อยๆ เขาเองก็เช่นกัน ทันทีที่ได้ฟังเรื่องราวจากปากของอีกฝ่าย ก็รู้ทันทีว่าไม่อาจจะโกหกใดๆได้อีก คำบอกเล่าของเขาก็คือการที่ตนเองเป็นมือสังหาร เป็นทายาทของตระกูลนักดาบเก่าแก่ที่เป็นข้าทาสของตระกูลมาเฟีย ส่วนตัวของเขา ไม่เพียงมีค่าเป็นตุ๊กตาสังหาร แต่ยังเป็นคนร่วมเตียงของ ซาวาดะ อิเอมิทสึ บุตรชายคนโตของนายท่านคนปัจจุบัน เขาที่ไร้ทางเลือก ผู้หญิงรอบตัว คนรักที่ถูกสังหารให้กับความรักวิปริตบ้าคลั่ง น้องสาวที่ถูกใช้เป็นตัวประกัน ชีวิตที่มีอยู่.....เพราะมีลมหายใจ

“ ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ เพราะฉันบอกแล้วว่า...จะอยู่ข้างๆคุณ นะคะ” ตอบตกลงแต่งงาน และให้คำมั่นถึงชีวิตที่ปราศจากความแน่นอน อยู่ก็คืออยู่ ตายก็คือตาย พรากจากก็คือพรากจาก หากว่าหวาดกลัวแต่กับความโศกเศร้า จะไขว่คว้าหาความสุข ณ ปัจจุบัน ...ได้เช่นใด

“ ขอบคุณครับ” โอบกอดอีกฝ่ายเข้ามา ไออุ่นจากร่างกาย น้ำตาที่พาลไหลออกมาอย่างอิ่มเอิบ ความสุข...แม้จะเกิดเรื่องร้ายหลากหลาย แต่สักครั้งในชีวิต

ฉันดีใจ

ที่ได้พบเธอ

“ เช่นกันค่ะ” เสียงใสเอ่ยตอบ พลางคลำท้องของตนเองน้อยๆ ความรู้สึกกริ่งเกรงที่ยังมิอาจ..บอกกล่าวให้กังวล


แสงไฟจากคลินิกยังคงเปิดอยู่ เป็นสัญญาณบอกว่านายแพทย์ผู้เป็นเจ้าของสถานที่ก็ยังทำงานง่วนอยู่เช่นกัน สายฝนโปรยปรายในยามค่ำคืนที่ผู้คนต่างก็พักผ่อนนอนหลับกันเสียสิ้นแล้ว ผ่านมาสามวันหลังจากงานวันแต่งงานของซาวาดะ นานะ การติดต่อจากชามาลก็ขาดหายไปเช่นกัน คนที่ทุกวันเป็นจะต้องคอยมาเยี่ยมเยือนไต่ถามทุกข์สุขไม่ตัวเขา ก็ตัวทาคาโกะ การที่มาหายไปเช่นนี้ ควรจะต้องนับเป็นเรื่องแปลกเรื่องหนึ่งในรอบปี

“ แล้วทำไมฉันถึงจะต้องมาที่นี่กันล่ะ” ถามตนเองอย่างไม่ค่อยเข้าใจขณะที่เอื้อมมือกดกริ่งหน้าบ้าน เสียงภายในเงียบกริบ เงียบจนต้องเอื้อมมือมาหมุนลูกบิดประตู และพบว่า.... “ ไม่ได้ล็อค....” คนที่ระแวดระวังตัวขนาดนั้น คนที่เป็นนักฆ่ามืออาชีพชั้นแนวหน้าแบบนั้น จะลืมกระทั่งล็อคประตูบ้านได้อย่างไรกัน ว่าแล้วชายหนุ่มไม่รอช้า เขาผลักประตูออกไปอย่างรีบเร่ง เดินเข้าไปภายในอย่างไม่อาจรีรอต่อได้

“ ชามาล!นายอยู่ไหนน่ะ!” เสียงร้องเรียกถามหา พร้อมกับกระชากประตูห้องตรวจเข้าไป ดวงตาสีดำนิ่งงัน ก่อนจะแลเห็นร่างของคนคุ้นเคยที่ฟุบอยู่กับโต๊ะทำงาน เสียงกรนเบาๆดังก้องเข้าหู ใบหน้าที่แลดูเหนื่อยอ่อนหลับใหลสนิท ทุกสิ่งราวกับหยุดนิ่งอยู่กับที่ ตั้งแต่รู้จักกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นสีหน้าที่เคร่งขรึมเฉกเช่นนี้

“ ชามาล...” ชายหนุ่มพึมพำชื่อนั้น ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาอย่างแผ่วเบา มือขวาเอื้อมมาปัดเส้นผมที่แยงลงที่ข้างขอบตาของอีกฝ่าย พิศดูในยามหลับใหล ที่ช่างแปลกตาแตกต่าง ใครจะว่าพิลึกก็ได้ เพราะแม้จะได้เคียงกันอยู่หลายคราว แต่กลับไม่มีครั้งใด ที่ตัวยามมาโมโตะ สึโยชิ จะได้เพ่งมองสีหน้าของนายแพทย์หนุ่มผู้นี้ได้ถนัด

“ หึ” แค่นยิ้มออกมา ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้เข้ามานั่งอยู่ข้างกาย ไม่น่าเชื่อว่าเสียงกรนเบาๆของใครคนหนึ่งจะทำให้รู้สึกดีถึงเพียงนี้ สงบ และ เป็นสุข คิดแบบนี้ได้รึเปล่า ไม่เหมือนยามที่ได้เฝ้ามองใบหน้าของทาคาโกะ แต่สิ่งที่คลับคล้ายกลับพลันประจักษ์ นี่หากว่าพวกเขาได้พบกัน ในลักษณะที่ต่างจากนี้ ในรูปแบบที่ไม่ใช่เพียงการแลกเปลี่ยนและผลประโยชน์ วันคืนที่ผ่านมาและกำลังจะผ่านไป...มันอาจไม่เลวร้าย...เกินไปนัก

“ สึ สึโยชิ....” เสียงละเมอเบาๆที่ดังออกมาช่างน่าขัน แต่ก็เรียกรอยยิ้มของผู้ฟังที่บังเอิญได้สดับได้ เจ้าของชื่อเดินไปหยิบผ้าห่มมาจากเตียงพยาบาล และคลี่ออก มาดหมายคลุมกายให้ผู้หลับใหล ให้การพักผ่อนเฉกเช่นนี้ ผ่อนคลายหายเหนื่อย

“ ขอบใจนะ” จุมพิตเบาๆประทับที่ข้างแก้มของชามาล แม้เจ้าตัวจะนึกแปลกใจในพฤติกรรมของตนเองเป็นล้นพ้น หากแต่ก็ไม่มีความรู้สึกโศกเศร้าใดๆเข้าเคลือบแคลง ไม่มีความคั่งแค้นรำคาญ หรือแม้แต่ขยะแขยงทุรนทุราย ริมฝีปากที่แนบลงไปกับผิวหนังสากด้าน อิ่มเอิบน่าพิศวง “ หลับฝันดีนะ...” คำพูดทิ้งท้าย ก่อนที่จะหันหลังจากไป

ตอนนั้น

ฉันควรจะ

รั้งรอจนนายลืมตื่น

.............................

ตอนนั้น

ฉันควรจะ

นั่งอยู่ให้ถึงเช้า

..............................

ฉัน

ขอโทษ


สายฝนสาดกระหน่ำลงมา พร้อมกับเสียงกรีดร้องดังลั่น เสียงระเบิดดังมาจากทางคฤหาสน์แห่งตระกูลซาวาดะ ในขณะที่ภายนอกนั้นถูกรุกรานเข้ามาจากข้าศึก เหล่าสมาชิกของตระกูลกวัดแกว่งอาวุธประจัญบาน สาบานเพื่อปกปักษ์ และจะจงรักตราบชีพมลาย

“ ป้องกันไว้! อย่าให้พวกมันบุกเข้าไปได้!” เสียงตะโกนกู่ร้อง ตัดกับกลิ่นควันปืนและละอองโลหิตที่ผสมกับสายน้ำจากสรวงสวรรค์ หากแต่ฝ่ายศัตรูนั้นกลับดูราวรู้ที่ทางในตัวฐานที่ตั้งเป็นอย่างดี เสียงระเบิดยิ่งดังติดต่อกัน พร้อมกับเหล่าศัตรูที่มาสมทบอยู่ไม่ขาด สิ่งสำคัญเพลานี้ไม่ใช่การตั้งรับ หากแต่เป็นการปกป้องคนสำคัญที่อยู่ภายในต่างหากเล่า

“ ถอย ถอย! รีบไปปกป้องนายน้อย!” คำสั่งจากผู้บังคับบัญชาบอก หากแต่น้ำน้อยนั้นย่อมพ่ายแพ้ต่อไฟแรงเร่าฉันใด การที่ศัตรูเลือกวันโจมตีในวันที่มีเวรยามในตัวฐานที่มั่นน้อยที่สุดในรอบปีเช่นนี้ได้ ก็ย่อมต้องถือว่าได้เปรียบกว่า คนแล้วคนเล่าที่ล้มลงด้วยกระสุนปืนและคมอาวุธ ความสิ้นหวังที่น่าเจ็บใจกลุ้มรุมเข้ามา

จะพ่ายพังลง

จริงๆน่ะหรือ


ทว่า ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางสายฝนและเปลวเพลิง ในกลางฝูงชนที่กำลังฟาดฟันอาวุธเข้าหา เงาๆหนึ่งกระโจนวิ่งฝ่าเข้ามา เงาสีดำที่เปล่งประกายสีเงินคมปลาบ พร้อมกับโลหิตสีแดงที่พลันสาดกระจายแปดป้ายกลางอากาศ ในช่วงเวลาที่ร่างนั้นบุกกระชั้นเข้ามา เบื้องหน้าที่แลเห็นขวางทาง คือกองซากศพสีแดงฉานเกลื่อนกลาด และกลิ่นความตายหอมกำจาย

“ สำนักชิงูเระ โซเอน กระบวนท่ารุกที่แปด พิรุณกระหน่ำแทง!” เสียงที่เคร่งขรึมดังก้องทั่วบริเวณ ใครก็ตามที่มีสติดีต่างก็ต้องหันไปมองเป็นตาเดียว มัจจุราชแห่งราตรีกาลที่ย้อมแดงชาดด้วยกลิ่นอายความตาย นกนางแอ่นสีดำที่สยายปีกแผ่ไพศาลหวังปกปักษ์จงรักภักดี

“ ยามาโมโตะ สึโยชิ จะขอเป็นคู่ต่อสู้กับพวกคุณเอง” คำแนะนำยามที่ดาบสุดท้ายตัดศีรษะศัตรูที่ขวางอยู่เบื้องหน้าสะบั้น โลหิตสาดกระจายลงบนใบหน้าขาว หากแต่ชายหนุ่มผู้เป็นเพชฌฆาตนั้นกลับยังคงมิเปลี่ยนแปรสีหน้า ชายหนุ่มค่อยๆหันกลับมาเผชิญหน้ากลับศัตรู ก่อนจะสะบัดหยาดเลือดทิ้งและกลับมาตั้งท่ารบอีกคำรบหนึ่ง

“ แก!” เสียงอีกฝ่ายตะโกนกร่นด่า ได้ยินเพียงคำเล่าขาน หากแต่ไม่อาจนึกภาพยามที่วิหคผู้จงรักร่ายรำอวดตน จะให้ชื่นชมว่างดงามได้น่ะหรือ ในเมื่อที่แลเห็นอยู่คือฆาตกรเลือดเย็น ที่หาได้ไหวติงกับสิ่งใด

“ ถ้าอยากก้าวเข้าไป ก็จงข้ามศพของฉันไปเสียก่อน!” สึโยชิกล่าว พร้อมจะพุ่งออกไปอีกครั้ง หากแต่ทันใดนั้นเอง เสียงระเบิดลูกใหญ่กลับดังสนั่นหวั่นไหวขึ้น สะเก็ดระเบิดปลิวละลิ่วลงมาตามแรงลมและฝนที่สอดประสาน ชายหนุ่มเบิกตากว้างกับภาพเบื้องหน้า เหตุเพราะสถานที่เกิดระเบิดนั้นคือ ...เรือนใหญ่ที่พำนักของ

ซาวาดะ

อิเอมิทสึ


สึโยชิไม่อาจรอช้า สำนึกของนักดาบผลักดันให้เข้าพุ่งตรงไปยังที่เกิดเหตุทันที เปลวเพลิงที่แม้จะรุนแรง แต่ก็บางซาด้วยพายุโหมกระหน่ำ ศพที่แหลกเหลว ไหม้เกรียมก่ายกอง ในขณะที่คนที่มุ่งหวังพบพานยังไม่ปรากฏกาย

“ อย่าตายนะ..อิเอมิทสึ..” หัวใจสั่นระรัว รวดร้าวปวดแปลบ แม้จะเกลียดชังแทบอยากฉีกกระชากอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ หากแต่ว่า สำนึกบางอย่างในหัวใจกลับกรีดร้องบอกกล่าว ความตายของหมอนั่น...คือ...

ศักดิ์ศรี

ที่พังทลาย


เสียง เสียงคนที่คุยกันดังเข้าหู ในพื้นที่ๆเคยเป็นห้องโถงรับแขก พลันปรากฏชายสองคนยืนประจันหน้า ฝ่ายหนึ่งคือราชสีห์หนุ่มวองโกเล่ผู้เกรียงไกร แม้จะได้รับบาดเจ็บ หากแต่ก็ยืนหยัดอย่างน่าเกรงขาม มือขวาอยู่ในท่าเตรียมพร้อมเหนี่ยวไกปืน และ อีกคนหนึ่ง ชายเสื้อกาวน์ที่เคยเป็นสีขาว กลับไหม้แดง ดวงหน้าที่เคยเพียงฉีกยิ้มกลับเคร่งขรึมแน่วแน่ แขนทั้งสองถูกยิงจนไม่อาจขยับเขยื้อนอีกต่อไป .....

“ ช ชามาล....” สึโยชิพึมพำกับตนเอง สมองพลันทำการอย่างรวดเร็วจนน่าใจหาย คนสองคนที่เขารู้จัก และมีพันธะต่อกันกำลังเผชิญหน้ากันพร้อมกับบาดแผลสาหัส ที่ด้านนอก ศัตรูบุกเข้ามาทำลายล้างด้วยเพราะฝีมือข้าศึกจากภายใน.... “ คงไม่....” วาดหวังให้เป็นแบบนั้น หากแต่เสียงบทสนทนาที่อยากหลีกเลี่ยงกลับสะท้อนก้องหู

“ แกจะต้องตายที่นี่ ชามาล!” อิเอมิทสึตะโกนลั่น ดูเชิงท่าทีของอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง

“ ฉันมาที่นี่...เพื่อเอาชีวิตแก ซาวาดะ อิเอมิทสึ” ชายหนุ่มตอบ ก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นสูบอย่างไม่รู้สึกรู้สา รอยยิ้มพลันปรากฏบนใบหน้า

“ ไม่นึกว่าแกจะกล้าทรยศวองโกเล่ อย่างแกน่าจะอนาคตไกลแท้ๆ”

“ หึ” หัวเราะขึ้นเบาๆ พลางผ่อนลมหายใจยาวเพื่อพ่นควันบุหรี่ ดวงตาของชายสองคนสบกันอย่างดุดันเอาเรื่อง แวบหนึ่งที่พลันเข้าใจว่าต่างคิดถึงเรื่องใดอยู่

“ สึโยชิ บอกอะไรแก” นั่นคือข้อสรุปที่เดาออกมา หากแต่อีกฝ่ายกลับส่ายศีรษะปฏิเสธ

“ ไม่ได้บอกหรอก อย่างหมอนั่นน่ะเรอะจะร้องไห้ไปฟ้องใครต่อใครเรื่องนายได้ ฉันรู้ เพราะได้เห็นต่างหาก” ได้เห็นดวงตานั่น แววตาสีสวยที่หมองเศร้าสับสน หากแต่ยังคงเรียบนิ่งหยัดยืน อยากช่วย อยากพาออกมา อยากได้แลเห็นรอยยิ้มที่จะยิ้มให้ฉัน....อย่างไร้เงื่อนไขใดๆ

“ อย่าริอาจแส่เรื่องชาวบ้าน!” คำรามอย่างไม่สบอารมณ์ เพียงนึกถึงรอยยิ้มน้อยๆที่ สึโยชิส่งให้หมอนี่ในวันแต่งงานนั่น จินตนาการถึงช่วงเวลาที่ปราศจากเขา และคนทั้งคู่ทำงานร่วมกัน ความสัมพันธ์ที่ทำให้ผู้ชายที่เคยขึ้นชื่อเรื่องเสือผู้หญิง และเลือดเย็นอย่างหาใดเปรียบ กลับกลายเป็น...ผู้ทรยศ

“ .....ทำไมถึงไม่รู้จักถนอม นกน้อยในมือของตนเอง” คำพูดสุดท้าย ก่อนที่บุหรี่จะหมดมวน ทันใดนั้น ระเบิดควันถูกขว้างออกไปอย่างรวดเร็วจนมองแทบไม่ทัน เปลวควันปกคลุมผสมกับควันไฟจนมืดมัวบดบังทัศนะวิสัย กระสุนลูกแรกยิงออกมาอย่างสุ่มทิศ แต่กลับเฉียดเอาขาขวาของฝ่ายตรงข้ามไปพอดี กลิ่นเลือดบ่งบอกทิศทางให้กับผู้ล่า หากแต่ผู้ถูกล่ากลับยังไม่สิ้นหวัง ชั่วเสี้ยววินาที จังหวะที่อิเอมิทสึขยับเข้ามาใกล้ ชามาลก็ขว้างระเบิดชุดเล็กของตนออกไปกลางอากาศ

“ มาตายด้วยกัน!” เสียงท้าทายดังกังวาน กระสุนนัดหนึ่งพุ่งทะลุช่องท้องของชายหนุ่มจนร่างทรุดลงกับพื้น ในขณะที่ชุดระเบิดหมุนคว้างกลางอากาศก่อนจะระเบิดออกมาต้องร่างของอิเอมิทสึให้กระเด็นไปติดผนัง กระอักโลหิตออกมา ต่างคนต่างเอาชีวิตเข้าแลก

“ แก...สมกับเป็นนักฆ่าชั้นแนวหน้า...” ชายหนุ่มแห่งวองโกเล่บอกพลางปาดลือดที่ไหลทะลักออกมาที่ริมฝีปาก ข้างฝ่ายศัตรูนั้นกลับพยายามหยัดยืนเต็มกำลัง

“ ยัง ยังไม่หมดหรอกนะ...” ระเบิดชุดสุดท้ายเตรียมถูกขว้างออกไปอย่างกระชั้น ทำให้ทุกสิ่งจบลง ทำให้ร่างของตนเองกับศัตรูแหลกเหลวกลางกองเพลิง เป็นการต่อสู้ที่สมศักดิ์ศรี เฉกเช่นแม้ตนเองจะต้องสละชีวิตไว้ที่นี่ หากแต่หลังจากนี้ ในความฝันยามตายจาก ใบหน้าของคนๆนั้น...จะแย้มยิ้มส่งมา

ฉัน

อยากให้เธอ

มีความสุข


“ แกแพ้แล้ว...ชามาล..” แว่วเสียงของซาวาดะ อิเอมิทสึ ชามาลพลันชะงัก โลหิตมากมายทะลักออกมาจากช่องท้อง ปวดปลาบด้านชา ...คมดาบ...แทงทะลุจากแผ่นหลัง..

“ ส สึ สึโยชิ...” ล้มลงกับพื้นพร้อมกับระเบิดที่ยังมิได้จุดชนวน ก่อนที่จะถูกโอบอุ้มไว้ในอ้อมกอดของชายหนุ่มผู้ลงมือสังหาร ไร้ซึ่งคำพูดใดๆเอื้อนเอ่ย มีเพียงสายน้ำตาหลั่งรินรดอาบแก้ม ดวงหน้าของฆาตกรที่หมองเศร้าสลด ริมฝีปากกัดกระทบจนฉีกขาดเลือดชาด ดวงตาคู่งามสีนิลใสที่มีเพียงความรวดร้าวเกินประมาณ สองมือที่โอบรัดสั่นไหว ไร้เรี่ยวแรงใดๆให้เอื้อนเอ่ยวาจา

“ .......ขอ ขอโทษ” เจ้าของวาจานั้นคือผู้ที่กำลังนอนหอบหายใจใกล้สิ้นลม ทั้งที่คิดไว้ว่าจะทำให้มีความสุข ทั้งที่วาดหวังไว้ให้แย้มยิ้มสดใส กลับกลายเป็นยิ่งสร้างความทุกข์ระทม ความขมขื่นที่ไร้ทางจบสิ้น “ ฉันรู้...ว่านาย..ต้องเลือก..แบบนี้.....” ก็นายน่ะ...เป็นคนแบบนี้

“ช ชามาล.....” จับมือของอีกฝ่ายมั่น โศกเศร้าเกินพรรณนา ทำอะไรลงไป บ้าบอไปถึงเพียงไหน คนๆนี้ทำเพื่อเขา พยายามอย่างยิ่งยวดเพื่อตัวเขา อยากหยุดน้ำตา อยากแย้มยิ้มให้ อยากให้.... “ ไม่นะ ไม่ ไม่นะ! ห้ามตายนะ ห้ามตายนะ เจ้าบ้าชามาล!” พรั่งพรูน้ำตาอาบแก้ม หัวใจระรัวสั่นไหว หวาดกลัวแทบขาดใจ เพิ่งรู้ตัวเอาในตอนนี้ เพิ่งเข้าใจเอาเมื่อสาย

นี่ก็คือ

สิ่งสำคัญ

“ อยากร้องไห้..ก็ร้องเถอะนะ...” ปลายนิ้วเปื้อนเลือดปาดน้ำตาใส ก่อนจะค่อยๆยิ้มให้เฉกเช่นที่ผ่านมา และดูราวกับอีกฝ่ายจะรับรู้จากหัวใจ เมื่อหยาดน้ำตานั้นไม่อาจทนกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

“ ฉัน....ฉัน....” จะบอกอะไร จะทำสิ่งใดให้ ในครั้งสุดท้าย...... “ ข ขอบ ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ..” คำสั้นๆดังซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระซิบข้างหู พร้อมกันนั้น ริมฝีปากกลับแนบลงมามอบจุมพิตสุดท้ายแก่ผู้กำลังจากจร ภาพความหลังครั้งพบพานไหวสะท้อน นั่นไม่ใช่แค่ผลประโยชน์ หาใช่เพียงการช่วงใช้ แต่เป็น..ความสัมพันธ์....ในอีกรูปแบบ

“ ฉัน รัก..นาย สึโยชิ..” คำพูดสุดท้ายก่อนที่ริมฝีปากนั้นจะกลับเย็นเยียบ ร่างนิ่งไม่ไหวติง หากแต่รอยยิ้มนั้น..สว่างไสวเหลือพรรณนา...

“ หลับฝันดีนะ....” ร่ำร้องออกมา อวยพรพาฝัน ก่อนที่จะล้มลงข้างเคียง ความเศร้าเกินพรรณนาที่หาใดปาน ตัดขาดสติสัมปชัญญะทั้งมวล มุ่งหมายเพียง...ความตาย

แล้วเรา

จะได้พบกันอีก

“ ไม่คิดว่าง่ายเกินไปรึไงกัน สึโยชิที่รัก...” ท่ามกลางเปลวไฟ เสียงที่คั่งแค้นบอกกล่าว ก่อนจะโอบอุ้มร่างของวิหคที่ใจสลายขึ้นแนบอก มาดแม้นถึงตายจาก....ก็ต้องพรากเอาออกจากกัน


พายุโหมพัดกระหน่ำ เฉกเช่นใจคนที่แหลกสลาย สึโยชิลืมตาตื่นในห้องอีกห้องหนึ่ง หรูหรา กว้างขวาง มีกลิ่นจางๆของควันบุหรี่ กลิ่นที่ชวนคำนึงถึง ความรู้สึกที่ชอกช้ำจนไร้ทางเยียวยา อยากหลับตาลง แลเห็นคนๆนั้นในความฝัน สัญญาไว้ว่า จะแย้มยิ้มให้นายได้เห็น .....

“ ชามาล....ฉัน...” นึกอยากเอื้อนเอ่ยบางอย่าง หากแต่เสียงประตูกลับเปิดออก พร้อมกับชายคนหนึ่งที่ถือถาดยาเข้ามา ซาวาดะ อิเอมิทสึ ที่ฉีกยิ้มบางๆ ก่อนจะนั่งลงข้างเตียง และทักทาย

“ ทานยาเถอะ หมอบอกว่านายคงจะเหนื่อยเกินไปน่ะ” ราชสีห์หนุ่มเอ่ย แม้ว่าจะเทียบกันแล้ว ตัวเขาเป็นฝ่ายที่บาดเจ็บมากกว่า แต่ด้วยวิทยาการทางการแพทย์ประกอบกับสมรรถภาพร่างกายที่ดีอยู่แต่เดิม เวลาหนึ่งสัปดาห์ก็ทำให้เขากลับสมบูรณ์แข็งแรงได้ไม่ยาก หากแต่กลับเป็นสึโยชิที่หลับไปหลายวันติดต่อกัน และถูกวินิจฉัยว่ามีอาการทางประสาทอ่อนๆ

“ ...........................” สึโยชิไม่ตอบ แต่ก็ฝืนกายขึ้นรับยา ไม่อยากมองหน้า ไม่อยากพูดคุย รีบดื่มยาแก้วนี้เสีย และยืดเวลาที่จะรำลึกถึงผู้ตาย ให้นานเท่านาน....

“ ดีมาก....” เฝ้ามองยาน้ำที่ถูกรินรดผ่านต้นคอ รอคอยสิ่งเฝ้าหวังที่ตนปรารถนา

“ ขอบคุณ” แก้วยาวางลงกับถาดพร้อมกับพูดที่เย็นชา สำหรับผู้เฝ้ามองแล้ว ทิฐิที่น่าหมั่นไส้แบบนี้ ช่างน่าเร้าใจยิ่งนัก

“ นานะจังฝากมาเยี่ยม เธอฝากของฝากมาด้วยนะ อยากเห็นรึเปล่า” แย้มยิ้มให้ ก่อนจะหยิบกล่องเล็กๆในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาส่งให้สึโยชิที่นั่งอยู่บนเตียง “ รับรองว่า....นายจะต้องตกใจแน่...” ถ้อยคำที่ทำเอาผู้ฟังลังเลชะงัก เรื่องที่จะทำให้เขาตกใจน่ะรึ....

“ อะไรกัน.....” ยามที่แง้มฝากล่องออก ฉับพลัน....ดวงตาเบิกโพลง มือซ้ายขยำลงกับผ้าปูเตียงจนยับยุ่ย ริมฝีปากกัดเข้าหากันจนอาบเลือดอีกครา หัวใจแห่งความคั่งแค้นราวคนบ้าโหมกระพือ “ ก แก!” กระชากคอเสื้อของอีกฝ่ายเข้ามา มาดหมายหักคอฆ่าเสียให้ตาย ไม่ไหวแล้ว สุดแล้วที่จะทานทน กล่องที่ตกกระทบพื้น เศษชิ้นเนื้อกระเด็นหลุดออกมา .....ข้อนิ้วนาง ของใครบางคน....

ข้อนิ้วนาง

ของ

ใครบางคน

“ ฉันจะฆ่าแก! ฉันจะฆ่าแก!ฉันจะฆ่าแก!” เสียงตะโกนก้องจนแหบพร่า เลือดแทบทะลักออกจากดวงตา

“ นาย...ความรู้สึกช้านะ” คำเตือนบางเบา หากแต่ทันใดนั้น มือทั้งสองที่ดึงกระชากลำคอเสื้ออีกฝ่ายกลับสั่นไหว ร่างกายไร้เรี่ยวแรง และหูพลันได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจของตนเอง

“ น นี่มัน.ยา.......” เงยหน้าขึ้นสบตบ เจ็บจนไร้ถ้อยคำเอื้อนเอ่ย นี่คือการแก้แค้นสินะ การแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งจากคนๆนี้ ต่อให้ รับใช้แค่ไหน ซื่อสัตย์จงรักเพียงใด

“ ฉันดีใจที่นายรับใช้ตระกูลซาวาดะอย่างขยันขันแข็งนะสึโยชิ” ว่าพลางกระชากเส้นผมของชายหนุ่มนักดาบขึ้นมา คมมีดคัตเตอร์ กรีดลงที่แขนเสื้อของอีกฝ่าย เศษผ้าแล่นริ้ว เฉกเช่นที่เลือดนั้นรินไหล

“ ....................” อิเอมิทสึบ้าไปแล้ว หมอนี่บ้าไปแล้ว

“ แต่ว่า....” คมเขี้ยวที่กัดลงกับเรียวลิ้นยามที่แนบริมฝีปากรุกราน โลหิตสดๆไหลหลั่ง รสชาติราวสนิมเหล็กหอมหวานที่น่าลิ้มชิมรสเป็นที่สุด “ นายจะต้องมองแต่ฉัน! สำนึกไว้ว่าตัวเองเป็นของๆฉัน! เป็นนกในกรงของฉันเท่านั้น! ยามใดที่นายหนีจากทรยศ ทุกสิ่งของนายจะต้องพังพินาศ!” กระชากเสื้อนอนออกจากแผ่นอกบาง ระบายจูบกัดกินไปราวมะเร็งร้าย ไม่สนใจแม้น้ำตาที่รินไหลจนเศร้าหมอง

“ ย อย่า อย่า...” ร้องวอนขอ หากแต่ร่างกายที่ต้องพิษยาเสพติดกลับไม่ทำตามใจคิด สมองมึนงงด้านชา แข้งขาอ่อนแรง ซ้ำร้ายกามรมย์กลับลามเลียให้รู้สึกไหวหวั่น “ อือ อือ....” ไม่อาจทนได้ยามที่ตนเองครางรับการปรนเปรอรุกราน ถูกใช้อีกแล้ว เป็นผู้แพ้อีกครา

“ นายกำลังอยากให้ฉันช่วย สึโยชิ” เสียงกระซิบแผ่ว ก่อนจะปลดกางเกงของตนเองไปกองบนพื้นพรม เชยคางมนของสึโยชิเข้ามาใกล้ชิด “ รับใช้ฉันสิ ริมฝีปากที่บังอาจไปสัมผัสคนอื่นนี่ จงรับใช้ฉันซะ!” คำประกาศ ที่ไม่รั้งรอความยินยอม ใบหน้าของชายหนุ่มถูกกดลงกับร่างกายท่อนล่างของอีกฝ่าย คางถูกบีบให้ริมฝีปากเผยอ และรองรับปรนเปรอให้ถึงขนาด

“ อื้อ.....” เสใบหน้าหันไปทางอื่น ไม่อาจทนการทำร้ายศักดิ์ศรีที่มากมายไปกว่านี้ มันบ้าบอเกินไปแล้ว ความตายของคนสนิท เศษนิ้วมือของน้องสาว และยาเสพติดที่ต้องห้าม นี่เขา...ผิดตรงไหนกัน

ผิดที่เป็นตนเอง

ผิดที่เกิดมา

ผิดที่โง่เขลา

ผิด

จนไม่น่าอภัย


“ อย่า ไม่เอา!” ผลักอีกฝ่ายออกไปเต็มแรง ก่อนจะดิ้นรนกลิ้งลงจากเตียงใหญ่ ทว่ากลับถูกตะครุบมั่น คัตเตอร์คมกริบ กรีดลงที่แขนอีกข้าง เจ็บปลาบจนต้องกรีดร้องออกมา หากแต่ไม่ทันได้ตั้งตัว ริมฝีปากสากหนากลับเข้ารุกราน นิ้วมือใหญ่สอดกระชั้นลงที่ช่วงขา เผยอปากรับด้วยฤทธิ์ยาที่มัวเมา อ้าขารองรับเพราะเจ็บจนสุดทานทน เร่งเร้าให้พิศวาส โดยไม่สนใจความรวดร้าวสาหัส

“ จำใส่หัวของนายไว้ซะ วันนี้คือนิ้วมือ หากมีวันหน้า ฉันจะฆ่าหล่อน!” เสียงตะคอกดังกรอกข้างใบหูจนอื้ออึง แลเห็นใบหน้าน้องสาวที่กลับหมองหม่น และ...เลือดที่ไหลท่วมร่าง ฤทธิ์ของยากล่อมประสาท กระตุ้นให้ยิ่งบ้าใบ้และเห็นภาพหลอนน่าหวาดหวั่น

“ ไม่ ไม่!” ร่างของชามาลที่แน่นิ่ง ร่างของนานะที่ถูกผ่าเป็นสองราวเนื้อปลาถูกชำแหละ ร่างของทาคาโกะ..ที่..... “ ไม่! ไม่นะ! ฉันขอร้อง อย่า!” กรีดร้องวอนขอ ในขณะที่อีกฝ่ายฉีกยิ้มเยาะ จูบให้สมอยาก กอดให้แนบแน่น ก่อนจะใช้ร่างกายส่วนที่ถูกกระตุ้นดึงดันแนบสัมพันธ์เข้าไปในร่างของอีกฝ่าย ความสุขสมที่พลันโถมทวี เพียงเคลื่อนไหว สึโยชิก็ต้องขยับตาม เล็บมือที่กรีดลงกับร่างของเขา ดวงตาเอ่อท้นน้ำตาที่มองมาอย่างไร้สติ ความน่าอับอายที่จะฉีกกระชากให้ชีวิตหลุดออกเป็นเศษขยะ


ซาวาดะ อิเอมิทสึ ป้อนยาให้กับสึโยชิอีกครั้ง ปล่อยทิ้งให้อีกฝ่ายวนเวียนอยู่กับภาพหลอนของความตาย และความโศกเศร้า ฟังเสียงกรีดร้องบ้าคลั่ง สลับกับใบหน้านองน้ำตา ในขณะที่ตนเองนั้นดื่มด่ำสุขสมกับการขืนใจทำร้าย อย่างไม่รู้เบื่อ ไม่สนในความรัก ไม่เข้าใจในความรู้สึก ขอเพียงได้อยู่ร่วมกัน ขอเพียงได้ครอบครอง ขอเพียงได้สุขล้ำ


เธอที่เป็นของฉัน

เธอที่ฉันเหยียบย่ำ

เธอที่ฉันย่ำยี

เธอที่.....

ฉันรัก


จบตอน คุยกันต่อเจ้าค่ะ

ไปซะแล้ว....ไว้อาลัยแก่ผู้จากจร แต่เอาใจคนเขียนไปแล้ว ตอนนี้เป็นตอนที่เข้าสู้ขั้นแปตกหักเลเวลหนึ่งเจ้าค่ะ หากท่านเริ่มมีอาการเครียดล่ะก็ อีกสองตอนข้างหน้า ( ตอนที่ สิบ ) ขอแนะนำให้ อย่าได้ขอฉากต้องห้ามนะเจ้าคะ เพราะมันจะแย่และมืดหนักกว่านี้ ให้เวลาคิดสองตอน ( หัวเราะ )

เรื่องการรวมเล่มนั้น ข้าน้อยจะลงในบอร์ด และบล็อกจนจบเรื่องเจ้าค่ะ เพราะทราบว่าบางท่านก็ติดตามอ่านอยู่ ตั้งแต่แรก ที่ต้องการจริงๆก็แค่เพียงคอมเมนต์ของท่านนิดๆหน่อยๆเล็กๆน้อย เพื่อปรับปรุงตนเองเจ้าค่ะ ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะเจ้าคะ

ตอนที่รวมเล่มจะมีตอนพิเศษ สองตอน ซึ่งจะมีตอนของ คุณพ่อคุณลูกตระกูลยามาโมโตะ สมัยยังเป็นมินิทาเคชิ ส่วนอีกตอน ขออุบไว้จนกว่าจะจบนะเจ้าคะ

ส่วนการเปิดจองจากคราวที่แล้ว คิดว่าตอนนี้จะพิมพ์ซัก 20 เจ้าค่ะจากยอดที่มีตอนนี้ ส่วนการจองอย่างเป็นทางการนั้น ขอความกรุณาลงชื่อที่กระทู้ครอบครัวที่จะตั้งภายหลังนะเจ้าคะ ซึ่งจะประกาศให้สั่งจองในนามของครอบครัววิปลาสเจ้าค่ะ

ขอบคุณท่านที่กรุณาเข้ามาอ่านทุกท่านเจ้าค่ะ


สั่งจองอย่างเป็นทางการ ที่กระทู้นี้ค่ะ http://reborntfc.freeforums.org/happy-famiglia-t2980.html

ไม่ได้ลงในกระทู้ แต่จะลงแบบเป็นทางการฮะ= =b

หลงรักทาคาโกะเข้าแล้วสิ... อย่างที่ท่านรักว่าเลย ทำไมอ่านฉากเรทแล้วรู้สึกไม่อยากอ่านขึ้นมาซะเฉยๆTT TT มันจะดาร์กไปไหน!!

*ลายเซ็นใหม่สวยนะฮะ=w=

=[]=~~!!!
อิเอะเลวได้อีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
แต่ไม่รู้ทำไมถึงชอบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ
(เมเริ่มซาดิสม์ตามมันไปแล้วใช่ไหมมม) << แ่น่ใจว่าแค่เริ่ม??

ชอบชามาล TTvTTb!!!! สุดยอดดดด เมว่าแล้ว ว่ามันต้องเกิดอะไรขึ้นในตอนนี้แหงๆ
กลิ่นดอกไม้มันฟุ้งพร้อมๆ กับกลิ่นเลือดเลยล่ะค่ะ = =b
จั่วหัวว่าอิเอะสึโยะ แต่ตอนนี้ชามาลดันทำตัวเป็นพระเอกจนอยากเชียร์ สุดท้าย...
=v= ตายเพราะรัก ด้วยน้ำมือของคนที่รัก โฮกกก เอาใจไปเต็มๆ เลยค่ะลุงหมอออออออออออ
ที่ปลื้มคือชามาลรู้อยู่แล้วว่าผลมันต้องออกมาเป็นแบบนี้ แต่ก็อยากทำอะไรสักอย่างนี่ล่ะ
ถึงจะบ้าระห่ำเกินนิสัยปกติลุงไปสักหน่อย แต่คราวนี้ต้องขอก้มกราบคารวะ 80 จอก >[]<b

อีกสองตอน...
เมก็ยังยืนยันว่าอยากอ่านดาร์กๆ เรทๆ อยู่ดีแหละค่ะ (กร๊ากกกก)
เรทแบบนี้มันได้ใจว่าจับยัดสนองอารมณ์เฉยๆ เป็นไหนๆ ,,>[]<,,b~~
อยากแบ่งปันความดาร์กไปให้ alone มั่งจริงๆ (โฮกกก ตอนนี้ต้องเปลี่ยนประเภทจาก drama มาเป็น comedy แล้วสินะ)