•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

สัญชาตญาณนักฆ่าของเด็กหนุ่มทั้งคู่ไหวสั่น เหลียวมองรอบกายโดยพลัน เหล่ามือสังหารในชุดสูทดำพร้อมอาวุธครบมือปรากฏกาย สายฝนที่พร่ำตกราวสัญญาณบอกเหตุการณ์นองเลือดที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

“ นี่นายพาใครมา” สึโยชิพูดขึ้นพลางสะบัดแขนออก มือขวากระชับดาบมั่น ดวงตาที่แลเห็นพลันเปลี่ยนเป็นสายตาที่เย็นเยียบสุขุม รังสีสังหารอันน่าเกรงขามแผ่ซ่านรอบกาย แน่นอนว่าชามาลยิ้มให้กับท่าทีเช่นนั้น สมดั่งคำเล่าลือ ยามาโมโตะ สึโยชิ สุดยอดนักดาบผู้สืบทอดเพลงดาบสังหารในยุคสงคราม คนที่ดูราวกับเหรียญสองด้าน สว่างไสวและมืดหม่น ที่แลเห็นเมื่อครู่คือใคร และคนตรงหน้านี้ล่ะ

[align=center]
ลึกลับ


สง่างาม[/align]


“ มือสังหารไร้หัวนอนปลายเท้า เธอจะช่วยเอาไปซักครึ่งได้มั้ยล่ะ” ว่าแล้วก็แบมือออก สิ่งมีชีวิตตัวน้อยบินออกมาอวดโฉมเบื้องหน้า

“ สำนึกไว้ว่านายติดหนี้บุญคุณฉัน” ทันทีที่พูดจบ ยามาโมโตะ สึโยชิก็พุ่งร่างออกไปทันที เด็กหนุ่มตั้งท่าดาบในระยะประชิดก่อนจะฟาดชิงูเระ คินโทคิ ออกสร้างระยะห่างระหว่างตนเองกับคู่ต่อสู้ “ กระบวนท่ารุกลำดับที่แปด วรุณกระหน่ำแทง!” ราวกับสายฝนกระหน่ำซัดสู้ผืนดิน คมดาบสีเงินกระหน่ำฟาดฟันคู่ต่อสู้เบื้องหน้า โลหิตกระเซ็นสาดต้องเสื้อผ้าจนย้อมสี เพลงดาบโบราณที่ยามใช้เสมือนการร่ายรำของนกนางแอ่นแห่งพิรุณ สวยงาม หากแต่...อันตราย

“ เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงไร้เทียมทาน” ชามาลหัวเราะขณะที่เหล่านักฆ่าทะยานกลุ้มรุมกันเข้ามาทางเขาเช่นกัน หากแต่อาวุธเหล่านั้นกลับไม่อาจสัมผัสตัวเขาได้ มันกลับเป็นเลือดที่ทะลักออกจากผิวหนังที่ฉีกขาดของคู่ต่อสู้ที่กระจายฟุ้งในอากาศ “ แม่อีหนูของฉันก็เจ๋งใช่มั้ยล่ะ” พูดโต้ตอบไปแบบนั้น แต่กลับไม่แม้แต่จะเข้าหูของฝ่ายที่ร่วมต่อสู้ด้วย


เวลานั้นยามาโมโตะ สึโยชิ เพียงแต่เพ่งมองไปรอบกาย ยามที่ถือดาบฆ่าฟันในฐานะนักดาบ ยามที่สมาธิทั้งมวลหยุดนิ่งและมุ่งมั่น สองมือของเขา ......ก็ไร้ซึ่งความลังเล

“ เฮ้ ระวัง!” เสียงชามาลร้องเรียกสึโยชิให้หันกลับมามองอีกด้าน ใครบางคนเล็งเป้าหมายมาจากด้านบนตลิ่ง หากแต่สายไป กระสุนลูกหนึ่งพุ่งตรงเข้ามาเบื้องหน้าทะลุบ่าขวาของนักดาบหนุ่ม เลือดไหลอาบต้นแขนหากแต่ก็ยังกัดฟันตั้งท่าดาบ พริบตาที่ร่างของเขาหายไปต่อหน้าคู่ต่อสู้ที่ลอบกัดเข้ามา

“ เพลงดาบชิงูเระ โซเอน กระบวนท่าที่ห้า ฝนสะท้องเงา!” เพียงเสี้ยววินาทีที่มือสังหารมัวแต่มองหาเหยื่อจนเผลอไผล นกนางแอ่นดำกลับโผบินขึ้นมาและร่ายรำอย่างงดงาม ดาบในมือขวาที่บาดเจ็บพลันเรือนหายจากสายตา กลับเป็นมือซ้ายที่กระชับดาบมั่นเชือดคมดาบลงที่คอหอยของนักซุ่มยิง เลือดสดๆกระเซ็นต้องใบหน้า ราวปักษาสีนิลที่อาบเลือดจนแดงฉาน งดงาม น่าเศร้า และสง่างามนัก ยามที่เท้าจรดพื้น รอบกายที่หลงเหลือเพียงซากศพนอนก่ายกอง เศษเนื้อ และธารเลือด

[align=center]
คนสองคน


ที่หลงเหลืออยู่[/align]

“ ถ้าฉันชมว่าสวยดี เธอจะว่ายังไง” ชามาลพูดพลางก้าวเดินเข้าไปยืนเบื้องหน้าฝ่ายตรงข้ามที่สะบัดหยาดเลือดออกจากคมดาบ สึโยชิเหลือบมองเด็กหนุ่มชาวอิตาลีก่อนจะแค่นยิ้มออกมา

“ ชิงูเระ โซเอน ไม่ได้มีดีแค่นั้นหรอกนะ” มือซ้ายยกขึ้นกดบาดแผลที่บ่าขวา เลือดไหลย้อมฝ่ามือจนแดงก่ำ ปวดที่บาดแผลขึ้นมาจนแทบยกแขนไม่ขึ้น

“ ถนัดขวาสินะ ถ้าเสียแขนไปก็คงแย่ มานี่เถอะน่า” นายแพทย์หนุ่มรั้งอีกฝ่ายเข้ามาในอ้อมแขนก่อนจะกระชากเสื้อที่เปื้อนเลือดออก ไหล่ขวายังมีเศษกระสุนคาอยู่และหากปล่อยไว้ก็คงจะอักเสบและถึงกับทำให้พิการได้ทีเดียว

“ ปล่อยฉัน!” สึโยชิปัดมือออก เขาไม่ต้องการความเห็นใจ ไม่ต้องการให้ใครเห็นตัวตนยามที่อ่อนแรงบาดเจ็บ กระสุนเมื่อครู่แสดงให้เห็นถึงความอ่อนหัดของตัวเอง เพราะพลาดผิดขาดสมาธิไปเพียงเสี้ยววินาทีจึงต้องได้รับผลกรรมแบบนี้

“ อย่าโง่ไปหน่อยเลยน่า!” ชามาลตะโกนใส่หน้า ก่อนจะผลักอีกฝ่ายลงกับพื้น ใช้มือขวากดไหล่ซ้ายของสึโยชิไว้ไม่ให้ขยับเขยื้อน ในขณะที่อีกมือหยิบเครื่องมือแพทย์จากกระเป๋า

“ ปล่อย!” เสียงตะโกนลั่น ยามที่แอลกอฮอล์ถูกราดลงบนหัวไหล่ ความเจ็บปวดแสบสันแล่นไปทั่วร่าง แทบจะทำให้สลบไปในทันที แขนซ้ายตะกายขึ้นข่วนใบหน้าของอีกฝ่าย หากแต่ชามาลกลับไม่ใส่ใจ เขาหยิบมีดผ่าตัดที่ผ่านการฆ่าเชื้อแล้วออกมา ก่อนจะจรดปลายมีดลงบนปากแผลที่ไร้ยาชา สึโยชิกรีดร้อง กัดริมฝีปากตัวเองจนเลือดกลบฉีกขาด รู้อยู่ว่าเป็นเรื่องจำเป็น และหวังดี แต่ก็รู้สึกเกลียดความดีนั่นจับใจ “ ปล่อยสิ!”

“ นายจะกัดลิ้นตัวเองรึยังไง! เจ้าโง่!” อีกฝ่ายร้องโต้ตอบเมื่อเห็นว่านักดาบหนุ่มกำลังจะทำเรื่องโง่เขลา ทันใดนั้นเองที่ริมฝีปากหนาเบียดบดลงมา เร่งรัดปลายลิ้นให้สั่นไหว หวังจะดึงสติสัมปชัญญะของสึโยชิให้ไถลไปกับเรื่องอื่น ทีละน้อยๆ ที่ร่างกายลดอาการต่อต้าน ยิ่งปลายลิ้นพัวพันแลกเปลี่ยนความหวานล้ำของรสสิเน่หา ปลายคมมีดก็ยิ่งจรดลงไปอย่างง่ายดาย ไม่นานนักหัวกระสุนก็ถูกสะกิดตกลงมากับพื้นหญ้า

“ อือ.....” สึโยชิครางเบาๆ ไม่อาจบ่งบอกอารมณ์ความรู้สึกใดๆ ณ เวลานั้นได้ ควรจะต้องโกรธ หรือว่านึกสำนึกในบุญคุณกัน แต่ว่าทำไม...ถึงรู้สึก...อยากร้องไห้ขนาดนี้

“ เฮ้!” ชามาลร้องเรียกเมื่อเห็นน้ำตาไหลลงอาบแก้มของอีกฝ่าย ทั้งที่ใบหน้าเรียบนิ่งไม่แสดงอารมณ์แต่กลับหลั่งน้ำตาให้ได้เห็น

“ นี่”

“ อะไร”

“ ....................” ดวงตาสีดำจ้องมองใบหน้าของเด็กหนุ่มต่างชาติ มือซ้ายที่ยังพอขยับได้ลูบไล้ใบหน้านั้นเบาๆ ไล่ลงมาถึงริมฝีปากที่เพิ่งสัมผัสเขาเมื่อครู่ ในอกนั้นมีคำพูดบางึคำที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย ความรู้สึกที่พลันท่วมท้นขึ้น


[align=center]คนๆนี้


ห่วงใยเขา[/align]

“ นึกติดใจเข้ารึยังไง หืม” น้ำเสียงติดล้อเล่น แต่ก็กุมมือที่สั่นไหวนั่นไว้ก่อนจะจุมพิตเบาๆ ถึงจะเป็นนักเลงรักขนาดไหน ก็ไม่ใจร้ายพอจะลงมือกับคนเจ็บหรอก

“ ยังนึกอยากกอดฉันอยู่อีกรึเปล่า......” เสียงนุ่มเอ่ยถาม รู้ตัวว่าบ้าไปแล้ว แต่ว่า....เทียบกับอิเอมิทสึที่คอยแต่จะตักตวงผลประโยชน์จากเขา บีบบังคับให้จนมุมอย่างไม่เคยนึกช่วยเหลือ ผู้ชายตรงหน้านี่ คนแปลกหน้าคนนี้...พยายามจะช่วยเขาไม่ใช่หรืออย่างไร นานแค่ไหนกันแล้วที่ถูกทิ้งขว้าง...ราวเศษขยะ

“ .......จะใจกล้าเกินไปแล้ว” ก้มลงจุมพิตอีกครั้ง ท่ามกลางสายฝนที่ยังโปรยปราย คำเชื้อเชิญที่ทำให้หัวใจสั่นไหว คนตรงหน้า นักดาบหนุ่มคนหนึ่งที่เลือดโทรมกาย แต่ช่าง.....สวยงามเหลือคณา “ ฉันไม่ได้รักเธอนะ” ความสัตย์จริงเอ่ยเอื้อนออกจากปาก แม้จะดูว่าชาชินกับเรื่องเช่นนี้ แต่การมีความสัมพันธ์กับใครสักคนก็ควรไร้พันธะต่อกัน

“ ใครจะรักคนแปลกหน้าได้ล่ะ” รอยยิ้มที่แสนเศร้า หากแต่ก็ไม่ได้อ่อนโลกจนถึงขั้น ความฝืดขมระคนทุกข์ทน ดวงตางามงดที่มุ่งมั่น และร่างที่อาบโลหิต ในสายตาของชามาลแล้วนี่คือ....เสน่ห์ของนกนางแอ่นแสนงามที่กางปีกสยายรอคอยการเชยชม


ชามาลกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ปลายนิ้วแตะลงกับแผ่นอกที่กำลังกระเพื่อมไหวอย่างอ่อนแรง จุมพิตลงที่กลางอก ลามเลียละเอียดไปทั่วสัมผัส เร่งเร้าเด็กหนุ่มผู้บาดเจ็บให้ต้องฝืนกายขยับร่างตาม ดวงตาสีดำคู่งามเหม่อมองฟ้ามืดที่โปรยสายฝน ไม่ได้รู้สึกรังเกียจใครหรืออะไร มากไปกว่า....ตนเอง

“ มองหน้าฉันสิ ทำแบบนี้ไม่สุภาพเอาซะเลยนะ” ชามาลบอกก่อนจะจุมพิตลงที่หน้าผากและเกลี่ยไปทั่วใบหน้า สายฝนชะล้างหยาดเลือด หากแต่กลิ่นคาวกลับคละคลุ้ง มือซ้ายของสึโยชิบรรจงแกะกระดุมเชิ้ตของอีกฝ่ายออก แนบฝ่ามือกับอกแกร่ง สัมผัสซ้ำๆในส่วนที่อ่อนไหว ในขณะที่ชามาลยังคงเมามายกับริมฝีปากที่เผยอรับรสจูบของเขา “ ฉันว่าแล้วว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก ไม่กลัวถูกว่ารึไง” เจ้าของของหมอนี่ คงจะต้องโกรธหัวฟัดฟัวเหวี่ยงเป็นแน่แท้ หากรู้ว่าพ่อนกนางแอ่นแสนสวยนี่มายอมทอดกายให้คนแปลกหน้าเช่นเขาอย่างง่ายดายเช่นนี้


“ ราคาของฉัน...ไม่แพงถึงขนาดนั้นหรอก.....” หลับตาลงยามที่ใบหน้าของอิเอมิทสึแวบขึ้นมาในสมอง เหนื่อยอ่อนและเบื่อหน่าย ไร้อารมณ์เสน่หาแต่กลับพอใจ ในเมื่อทุกอย่างมันพังทลายลงไปแล้ว จะดึงรั้งความดีงามเอาไว้ทำไมกัน บางทีการกระทำของเขาเช่นนี้คงเป็น......

[align=center]
การขุดหลุมพราง


ให้กับตนเอง[/align]



จบ
ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่เรททททททททททท งานนี้ไม่เรทททททททททท จริงๆคือแอบเขียนเรท แต่ตัดตอนซะงั้น ชื่อเรื่องนี้คือ “ อีโรติค” และอีโรติคไม่ได้หมายถึงเรท! และแค่คำพูดมันก็ติดเรทได้! ฟิคนอยกำลังจะกลายเป็นฟิคมีสาระ ฮามาก

เชื่อว่าตอนนี้เบา และไม่ดาร์คอย่างสามตอนก่อน คิดอย่างนั้นมั้ยเจ้าค่ะ ฮี่ๆๆ

ไปแต่เงาฝนนะเจ้าคะ ได้เวลาเลิกนอยแล้ว!

ปาด
====

ขอตั้งชื่อตอนนี้ว่า "รักสามเส้าของลุงสามคน"
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก XE

ท่านอ่ะ ทำเอาติดใจ Dr/สึโย เลยนะเนี่ย *ยิ้ม*
สึโยจะแข่งกับยามะและมุคุสินะ (ป๋าก็เก๋าร่านอย่างมีคุณภาพ?)
อย่างนี้ถ้าอิเอรู้จะโดนเก็บไหมเนี่ยลุงหมอขา~ หุหุ

....

ชอบตอนลุงๆเอ๊าะๆอ่ะ 555555


ปล.รออ่านเงาฝนคับ ยามะมตจี้~

[align=center]ท่านพี่มาอัพแย้ว

อ่านแล้วใจละลาย

สุดยอดมากค่า

เอิ้กกกกกก ทูน่าแอบเท่นะค่า [/align]

แว่วเสียงสามเศร้าขึ้นมาทันใด แต่เอ่อ...จะว่างั้นก็ไม่ถูกเจ้าตัวเขาก็บอกเองว่าแค่one night stanเองนี่นะ

สุดยอดลางสังหนณ์บอกอิชั้นว่ามันต้องเกิดการนองเลือดแน่นอนเมื่ออิเอฯรู้ว่าโดนสวมเขาY Yหวาดหวั่นแทนสึโยชิมากมาย

DARk Addictionจริงๆเรื่องยิ่งอ่านยิ่งติด

เห็นด้วยค่ะท่านรัก แค่คำพูดมันก็อีโรติกได้ ^^

โอ้วชามาลลลลล อายุเท่าคุรพ่อเลยหรือนี่ <-ไม่เคยสังเกตเลย แต่ก็น่าอยู่หรอกเน้ 55+

คุณพ่อเจ้าขา~~~ อย่าตีค่าตัวเองต่ำเตี้ยเยี่ยงนั้นสิค๊า~~!!!

แมวดำจะรออ่านต่อไปนะคะ ท่านรัก มิ๊ววว

โอ้...เป็นนายเองเรอะชามาล...


เราชักเริ่มชอบท่านพ่อสึโยชิ - -b

เรื่องนี้ร้าวรานทั้งคุณพ่อทั้งคุณลูก

อย่างที่หลายๆคนว่าแหละนะ แววรักสามเศร้า มาแต่ไกล

เอ่ม ไม่บรรยา่ยฉากมันก็เรทนะเครอะท่าน กร๊ากกกกก
ชอบสึโยะจัง ,,=A=,,~ อร๊าง
ลุง ลุง ลุง ลุ๊ง~ ลุง โฮวกกกกก

สรุปคนพ่อ เสร็จรุ่นลุง
คนลูก เสร็จรุ่นหลาน

= =b แจ่มมาก

ยามะเกะดาร์กนี่มันก๊าวใจค่ะท่านนนน

แต่ยังปลื้มฝั่งลุงมากกว่าอยู่ดี กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
(ลุงขรา~ ,,>[]<,,~)

เอิ่ม~~~~ มันดาร์คคคคคคคคค!!!!!/โวยวาย


แต่สนุกดีนะฮะ


ชอบอ่ะ แล้วมันจะเป็น สามเส้า หรือ 3P อ่ะฮะ? /โดนตบ


มาลงเร็วๆน้า~~~~

อ่านจบแล้วเกือบกรี๊ดลั่นห้อง (ฮ่า)

รู้สึกว่าไม่ดาร์คเท่าสามตอนแรกจริงๆ ด้วย

แต่ยังไงก็ยังดาร์คอยู่ดีอ่ะ =w= ฮ่าๆๆๆๆๆ

แอบชอบจามาลขึ้นมานิดนึงโดยไม่รู้สาเหตุ ^^

โฮกกก ได้เวลาเลิกนอยแล้วหรอค่ะ =[]= ...แต่เรายังมีเรื่องให้นอยอยู่เรื่อยๆ เลยอ่ะ เศร้าจริงๆ...T T

แต่ไม่ว่าจะนอย หรือจะเริ่มมีสาระก็จะรออ่านต่อนะค่ะ อะคึๆๆๆๆ

ไม่เรท...ไม่เป็นไรฮับ.....แต่อย่าพึ่งตัดตอนสิค้า~~~~~!!! TT[]TT


ทำไมจามาลเป็นคนดีจัง....ชักชอบแล้วนะเนี่ย...อยู่นานๆ มาช่วยดามหัวใจสึโยชิคุงหน่อยน้า~~


ต่อไวๆนะค้า

NC-17 มันคือ เรท ดาร์ค และหดหู่โชกเลือด

ไม่ชอบหน้าตาบอร์ดนี้เจ้าค่ะ ถ้าต้องการอรรถรสของการเว้นวรรค โปรดไปอ่านในบล็อคนะเจ้าคะ [color]


[color=#FF0000]
Part 5 The Revenge of The Man

ผู้แทงคมดาบสู่ผู้อื่น ควรพึงสังวรว่าคมดาบนั้นจักคืนสนอง ความโชคร้ายที่ตนกร่นด่าคลั่งแค้น จงรู้ว่าใช่มีเพียงตนที่อับโชค ระลึกไว้ว่าความแค้นที่ไม่อาจอภัยนั้นมีอยู่ ความร้อนแรงของเพลิงอาฆาตที่อาจเปลี่ยนมนุษย์คนหนึ่งให้กลับกลายเป็นปีศาจ เปลี่ยนความดีงามให้เลวร้ายโดยพลัน

หากว่าดีงามจึงแพ้พ่าย

เหตุไฉน

ไม่เลวร้ายให้เท่าเทียม

เกลียดชัง

จนท่วมท้น


งานศพ กลิ่นควันธูป เด็กหนุ่มผู้หนึ่งนิ่งงันอยู่นานนับชั่วโมง ดวงตาที่จ้องมองรูปของบิดาผู้ถูกสังหารอย่างเหี้ยมโหด ฆาตกรหนีหายลอยนวล ไร้ร้องรอยให้ปรากฏ ตำรวจนั้นไร้ประโยชน์ แสงสว่างที่เคยยึดมั่นนั้นไร้ค่า หากว่าเป็นเช่นนั้น จะขอสาบานต่อหน้าซาตานและความตาย ความชั่วร้ายและความวิปลาส

ฆาตกรเช่นแก

ต้องตกนรกทั้งเป็น!


“ คุณชายครับ นี่คือรายชื่อที่ทางเรารวบรวมมาตามที่ท่านสั่ง ” หนึ่งในคนสนิทของบิดาเดินเข้ามานั่งคุกเข่าอยู่เคียงข้าง พร้อมรายชื่อในซองเอกสารสีน้ำตาล ยามที่เปิดออก นั่นคือบัญชีรายชื่อของตระกูลนักดาบทั่วญี่ปุ่น ชายหนุ่มกวาดสายตามองอย่างง่ายๆ ก่อนจะ
หัวเราะในลำคอ

“ ฉันจะเอามันลงนรก” เสียงที่ดุดันเอ่ยขึ้น

“ คุณชาย......”

“ ทั้งไอ้นายกฯนั่น! ไอ้ตระกูลซาวาดะ! และไอ้นักดาบหุ่นเชิดฆาตกรที่ฆ่าพ่อฉันด้วย! พวกมันจะต้องลงนรกด้วยกันทั้งหมด!” เสียงเด็กหนุ่มประกาศกร้าวก่อนจะหยัดยืนขึ้น มือคว้าเสื้อนอกก่อนจะเหลียวมองกระเป๋าสัมภาระที่ตนถือติดมือมาตั้งแต่ตอนลงจากเครื่องบิน ยามที่รู้ข่าวความตายของบิดา ทุกสิ่งก็ล้วนมืดมน

“ จะให้ผมขนกลับไปที่คฤหาสน์เลยมั้ยครับ” คำถามที่คาดว่าควรจะได้รับคำตอบรับ หากแต่สิ่งที่ได้ยินกลับตรงกันข้าม

“ ฉันเลิกเล่นมันแล้ว เลิกเต็มสตรีมเลยล่ะ นายช่วย..เอามันไปเผาทิ้งที่เถอะ” ถูกต้อง โลกแห่งความฝันจบลงแล้ว ชีวิตที่สุขสงบจะไม่กลับมาอีก สองมือที่เคยวาดหวังและชกออกไปอย่างยุติธรรม มาบัดนี้ แม้จะต้องดำมืดและย้อมด้วยเลือดของใครก็ตาม ความแค้นนี้เท่านั้น ......ที่ไม่อาจอภัย......

เรามา

เดินลงนรกดัวยกันเถอะ


ฝนหยุดตกแล้ว หากแต่หัวใจยังคงเปียกชื้น ยามาโมโตะ ทาเคชิ ยืนนิ่งอยู่หน้าโรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่ง โรงเรียนที่เมื่อสองสัปดาห์ก่อนเขายังเป็นส่วนหนึ่งของมัน เป็นนักเรียนมัธยมปลายคนหนึ่ง ใช้ชีวิตอย่างสุขสงบ และไม่เคยคิดถึงเรื่องร้ายใดๆ บิดาที่เชื่อถือ และเคารพรัก เพื่อนพ้องน้องพี่รายล้อมมากมาย หัวเราะอย่างสนุกสนานทุกวัน วันคืนผันผ่านอย่างปกติสุข....จนกระทั่ง

“ ฉันคงจะ...โง่มากๆจริงๆนั่นล่ะ” แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องยอแสง สองมือที่ยกขึ้นมองนั้นดูราวกับภาพหลอน มันแดงก่ำด้วยโลหิต เลือดที่ย้อมบาดใจ ฆ่าคนไปแล้ว ทำลงไปแล้ว ไม่มีอะไรกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกแล้ว นึกเสียใจรึเปล่า โศกเศร้าหรือเปล่า ตัวตนของตัวเองที่เลือกไปแล้วด้วยอารมณ์ชั่ววูบ จะปฏิเสธได้อย่างนั้นน่ะหรือ ทั้งที่ได้ ทำร้ายคนๆนั้นไปแล้ว.....

“ ลูกเบสบอล.....” ที่แลเห็นที่พื้น ลูกเบสบอลลูกหนึ่งกลิ้งมาแทบเท้า ราวกับจงใจประชดประชัน ทั้งที่สาบานจะทิ้งอดีตทั้งหมด
ไปแล้ว แล้วนี่....จะมาปรากฏให้เห็นอีกทำไม เด็กหนุ่มเหลือบมอง หากแต่กลับไม่สามารถก้มลงเก็บ สิ่งที่ทำได้ในเวลานั้นคือการ...หันหลัง เดินจาก

“ ที่ว่านายเลิกเล่นเบสบอล กับลาออกจากโรงเรียน เป็นเรื่องจริงจริงๆสินะ” เสียงทักดังขึ้นจากเบื้องหลัง เสียงคุ้นหูที่ทำให้รู้สึกเย็นสันหลังวาบ เสียงที่....ไม่อยากได้ยินที่สุด ไม่ว่ายามนี้ หรือยามไหน ความรู้สึกผิดบาป...ที่ย้อนกลับมาทิ่มแทง

“ ร รุ่นพี่ซาซางาวะ......” ไม่อยากเจอที่สุด หัวใจปวดแปลบเต้นไม่เป็นจังหวะ น่าเศร้าที่สามัญสำนึกยังคงซื่อตรง ที่เห็นตรงหน้าคือชายหนุ่มร่างสูงวัยยี่สิบต้นๆ ในชุดสูทไว้ทุกข์สีดำสนิท ความตายของคนใกล้ชิด ใบหน้าเรียบนิ่งที่จ้องมองมา ดวงหน้าของคนคุ้นเคยที่ดูราวกับคนชี้ชะตาชีวิต

“ ตกใจอะไรกัน หน้าฉัน ซาซางาวะ เรียวเฮ คนนี้ มีอะไรแปลกไปอย่างนั้นน่ะรึ” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ และก้มลงเก็บลูกเบสบอลขึ้น เขาพิศดูมันพร้อมกับอมยิ้มน้อยๆ “ อดีตนักกีฬาเบสบอลดาวรุ่ง ไม่กล้ากระทั่งจับลูกบอล นายน่ะ ท่าจะเพี้ยนไปแล้วล่ะนะ ยามาโมโตะ”

“ .......รุ่นพี่ กลับจากการแข่งที่อเมริกาแล้วรึครับ” ยามาโมโตะเจตนาเปลี่ยนเรื่อง ใจจริงนั้นอยากเดินหนีเสียให้ไกล แต่ก็ทำเช่นนั้นไม่ได้ ใบหน้าคมเข้มของอีกฝ่าย ผิวสีแทนที่กร้านแดดต้องแสงอาทิตย์ยามเย็น ดวงตา...ที่หมองเศร้า

“ พ่อตายทั้งคน จะให้แข่งต่ออย่างนั้นน่ะรึ” คำตอบแทงใจดำอีกฝ่าย หากแต่ ซาซางาวะ เรียวเฮ ยังคงหัวเราะเบาๆ ฉีกยิ้มให้ ดูราวกับว่าไม่มีสิ่งใดติดใจสงสัย

“ ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ” ยามาโมโตะตอบ ยิ่งเอ่ยปากยิ่งทำร้ายตนเอง ราวกับภาพหลอนที่แลปรากฏชัดเจน ตัวเองในชุดฮาคามะสีขาวที่สะบัดดาบเชือดคอหอยของคนๆนั้นตามคำสั่ง เลือดสีแดงสดพุ่งกระจาย ร่างทั้งร่างที่อาบไปด้วยคาวโลหิต มันคือฝันร้าย ฝันร้ายของฆาตกรที่รอคอยการลงทัณฑ์

“ อืม...ควรจะเสียใจรึเปล่านะ”

“ เอ๋!” จะมาไม้ไหนกัน ผู้ชายตรงหน้าเขาคนนี้ คิดอะไรอยู่กัน

“ ฉันถามนายว่า....นายควรจะเสียใจให้กับฉันรึเปล่า ว่าไง ยามาโมโตะ ทาเคชิ” คำถามที่แสนสั้น รอยยิ้มที่เคยมีมาเลือนหาย ภาพที่ปรากฏต่อหน้ายามาโมโตะ คือ ชายหนุ่มคนหนึ่ง รุ่นพี่ที่ไม่เหมือนรุ่นพี่ คนสนิทที่ไม่เหมือนคนสนิท ความสัมพันธ์ใดๆที่เคยมีมา ดูราวกับภาพเงาที่จับต้องไม่ได้


นี่ฉัน

ทำผิดรึเปล่า



ต่อ

“ ผมขอตัวนะครับ พ่อรอทานข้าวเย็นอยู่” เด็กหนุ่มตัดบท ตั้งใจจะเดินเลี่ยงไปโดยทันที หากแต่ทันใดนั้นสันหลังกลับเย็นวาบ รู้ตัวโดยพลันว่าไม่อาจก้าวเดินต่อไปได้ นั่นเพราะ......

“ ไม่ไปล่ะ” เรียวเฮถาม

“ รุ่นพี่ต่างหาก คิดจะทำอะไรกันแน่ครับ” หากก้าวต่อไป คนข้างหลังเขาจะต้องเหนี่ยวไกปืน ปากกระบอกปืนที่พร้อมจะยิงมาทางเขาอย่างไม่มีความลังเล รู้อยู่แล้วว่าความลับไม่มีในโลก ในโลกมืด ในวงการที่เศร้าหมอง รู้อยู่แล้วว่าตนเอง...จะต้องสูญเสียทุก
สิ่ง....

“ นายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบอะไรอ้อมค้อม และยิ่ง เกลียดการโกหก!” น้ำเสียงเรียบเย็นพลันเปลี่ยนเป็นดุดัน เด็กหนุ่มลั่นกระสุนนัดแรกเฉียดหัวไหล่ซ้ายของยามาโมโตะไป เรียกหยาดเลือดเล็กน้อยให้หลั่งริน ฝีเท้าก้าวเข้าประชิดก่อนจะจ่อปากกระบอกปืนเข้ากลางหน้าผากของอีกฝ่าย เลือดที่ต้องแลกด้วยเลือด ความแค้นที่ต้องชะล้างด้วยความแค้น

“ ยิงสิครับ....” เชื้อเชิญอย่างไร้ความเกรงกลัว ดวงตาที่มองตรงไปเบื้องหน้าต่างสบประสานรอคอย โลกของต่างฝ่าย ที่พังลงมาอย่างยับเยิน

“ คิดว่านี่คือการล้อเล่นรึไง”

“ รุ่นพี่ซาซางาวะ เรียวเฮ คนที่ผมรู้จักตั้งแต่สมัยเรียนม.ต้น ทำอะไรจริงจังเสมอไม่ใช่รึครับ” สิ้นคำท้าทาย กระสุนนัดที่สองพลันแล่นเจาะทะลุขาขวาของเด็กหนุ่ม ยามาโมโตะทรุดฮวบลงกับพื้นในทันที เลือดสีแดงไหลบ่าจนขากางเกงยีนส์ย้อมชุ่มเป็นสีเลือดหมู “ ฆ่าผมสิ ถ้าเป็นพี่ล่ะก็ ย่อมมีสิทธิที่จะฆ่าผม ” คำประกาศท้าทายบอกกล่าว อย่างไร้ความขลาดกลัวอีกครั้ง เฉกเช่นดวงตาของเด็กหนุ่มผู้สูงวัยกว่าที่ยังคงเยียบเย็นแค้นเคือง

“ เจ้าโง่!” เรียวเฮตะโกนขึ้นบ้าง โมโหขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ความแค้นที่บิดาที่เป็นรัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทยถูกสังหารด้วยการชักใยของคนในคณะรัฐบาล ความเจ็บปวดยามที่ต้องมารับศพของบิดาที่แปดป้ายไปด้วยรอยคมดาบและสีแดงของเลือดที่ชวนคลื่นเหียน ความรวดร้าวยามที่พบว่า........


นาย

ฆ่าพ่อของฉัน


“ ไอ้คนสารเลว!” เรียวเฮกรรโชกเสียง กระสุนอีกนัดลั่นออกเจาะแขนขวาของยามาโมโตะ เด็กหนุ่มรุ่นน้องที่เคยสนิทชิดเชื้อที่สุด สว่างไสว และเชื่อใจอย่างที่สุด การที่เห็นนายทุกข์ทรมาน การที่เห็นนายโศกเศร้า การที่เห็นนายบาดเจ็บ คือ..ความรวดร้าวที่สุด...ของฉัน

ทำไม

ถึงเลือกทางนี้


“ ฆ ฆ่าผมสิ! ตรงนี้! เดี๋ยวนี้เลย!” จบชีวิตลงด้วยมือคนๆนี้ ก่อนที่ตัวตนที่อัปลักษณ์ของตนเองจะครอบงำจิตใจ ให้คนๆนี้ลงมือเสียดีกว่า ให้ชีวิตนี้สังเวยต่อความแค้นของคนๆนี้....

ฉัน

อยากตาย


“ ฉันไม่ให้นายตายง่ายๆหรอก!” ซาซางาวะ เรียวเฮขึ้นเสียง สับสนกับความคิดของตนเองและน้ำเสียงของอีกฝ่าย กระบอกปืนถูกเหน็บเข้าที่เอวก่อนที่จะเตะอีกฝ่ายเข้าที่ช่องท้องเต็มแรง หมัดลุ่นๆของอดีตแชมป์มวยสากลสมัครเล่นซัดเข้าที่ข้างแก้มซ้ายของเด็กหนุ่มนักดาบ ยามาโมโตะถึงกับกระอักเลือดออกมา โลหิตไหลกลบริมฝีปาก สมองมึนงงด้านชา

“ ทำอย่างที่รุ่นพี่ต้องการ ถ้าเป็นพี่ล่ะก็.....” นั่นคือการเตรียมใจ ความตายนั้นน่ากลัว แต่ความตายที่สมปรารถนานั้น..ก็มีอยู่

“ ..............................” ฝ่ายชายหนุ่มนั้นเงียบไป เฝ้าคำนวณความคิดซ้ำๆ รออะไรอยู่ ทำไมถึงไม่โต้ตอบ นายที่ฆ่าพ่อของฉัน ทำลายทุกสิ่งของฉัน ทำลายล้างโลกของฉัน อย่ามาทำตัวเป็นปีศาจในคราบพ่อพระแบบนี้ “ ฉันเกลียดแก!” กร่นด่าทำร้ายมาดหมายให้ตายจาก หากแต่ ณ เวลานั้นเองที่ ซาซางาวะ เรียวเฮ กระชากคอเสื้ออีกฝ่ายขึ้น ริมฝีปากหนาประกบดูดดื่มจุมพิต กลืนกินโลหิตที่ย้อมริมฝีปากของเด็กหนุ่มรุ่นน้องที่ตนเกลียดชัง แลบลิ้นลามเลีย กลิ่นคาวของเลือด ทั้งหวานอมขม ทั้งสุมสมวิปลาส ชั่วเสี้ยววินาที ที่อารมณ์ปลาบปลื้มแล่นพล่านเต็มอก

“ อ อือ...” เสียงกระเส่าขัดขืน พร้อมกับผลักอีกฝ่ายออกเต็มแรงเท่าที่แขนที่บาดเจ็บทั้งสองข้างจะทำได้ ตื่นตระหนกมึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ความตายนั้นไม่น่ากลัว หากแต่.....

ความเชื่อมั่นที่พังทลาย

นั้นแทบกระอักเลือด


“ หวาน....” เรียวเฮพึมพำออกมา ในขณะที่แลเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของอีกฝ่าย ใบหน้าบอบช้ำเจือสีเลือดสดสวย ดวงตาสีดำวิตกจริต อาการตื่นตกใจที่แลเห็นให้ต้องถึงกับใจเต้น

“ ร รุ่นพี่....” ไม่ได้ อยู่ที่นี่ไม่ได้ ภาพในวันนั้นกลับมาหลอกหลอน ตัวตนของตนเองที่น่าเกลียดชังและอัปลักษณ์ หลอกหลอนจนบ้าคลั่ง ตัวตนของตนเองที่ละทิ้งสิ้นซึ่งศักดิ์ศรีและความภาคภูมิใดๆ น่าเวทนาอย่างสาหัส.... คิดได้ทันใดนั้นเอง เด็กหนุ่มกลับรีบพยุงกายขึ้น กึ่งเดินกึ่งวิ่งด้วยเรียวขาที่เปิ้อนโลหิตพยายามหนีจาก

ฝ่ายหนึ่งหลบเลี่ยง

ฝ่ายหนึ่งยังงุนงง


“ เลือดของ..ยามาโมโตะ....” มโนภาพในอดีตที่ทาบทาลงมา วันแรกที่พบกัน หลายปีก่อน เด็กหนุ่มคนหนึ่ง ในชุดฮาคามะสีขาวที่อยู่ในท่าเตรียมพร้อมประดาบ ทั้งงดงาม สงบนิ่ง สวยและเย็นตา ในยามเย็นที่มีเพียงสายฝนปรอยตกอย่างเงียบเหงา แอบดูอยู่อย่างลุ่มหลงจากหน้าต่างแคบของโรงฝึกดาบ ดูราวกับว่าได้ย้อนกลับสู่อดีตที่ล่วงผ่าน นักดาบผู้งดงามเก่งกาจ ร่างกายที่อยากสัมผัสจับต้อง ณ เวลานั้น ความรู้สึกเต็มตื้น หัวใจ..ที่ถูกไขว่คว้าไปอย่างมิอาจช่วงชิงกลับคืน

“ นาย......” เพราะรู้ว่าไม่อาจเปลี่ยนผัน เพราะรู้ว่าความสัมพันธ์ฉันท์มิตรมิอาจเปลี่ยนแปร จึงได้ตัดใจ เป็นแสงและเงา อยู่เคียงข้าง สนทนาปราศรัย ยิ้มชื่นฝืนทน ข้างเคียงกันและกัน มิตรภาพสวยงามหาใดปาน แต่.....ยังจำเป็น...ต้องคงมั่นไว้น่ะหรือ

ณ

เพลานี้


“ พ่อ.....”

นายที่ฆ่าพ่อฉัน

นายที่ช่วงชิงสิ่งสำคัญของฉัน

นายที่ทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจของฉัน

ฉัน

เกลียดแก

ฉัน

ชิงชังแก


ซาซางาวะ เรียวเฮออกวิ่ง ขณะนั้นเองที่พายุฝนโปรยปรายกระหน่ำซัดลงมาในเวลาเดียวกัน ความมืดครึ้มน่าสะพรึงกลัวยิ่งย้อมหัวใจให้ดำมืด ยามาโมโตะ ทาเคชิ ทำผิด หมอนั่นหักหลัง หมอนั่นทรยศ หมอนั่นเป็นหนี้ชีวิตของเขา … เป็นสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายที่ไม่น่าให้อภัย หากว่าแสงสว่างที่เคยมีได้จากลาไปแล้ว นั่นก็ไม่ใช่รุ่นน้องที่ตนเคยให้ความรักและซื่อตรงอีกต่อไป เช่นนั้นแล้ว....

ฉัน...

จะไว้เกียรติให้นาย .....

เพื่ออะไรกัน

“ ฉัน จะทำให้แกตกนรก!” เสียงกร่นด่าสาปแช่งระงมในสายฝน ชายหนุ่มวิ่งตามร่างของอีกฝ่ายเข้าไปในบริเวณโรงเรียนที่บัดนี้ปกคลุมด้วยความเงียบและความมืดมัว หากแต่รอยหยาดเลือดนั้นกลับเด่นชัด กลิ่นเลือดหอมหวานที่คุ้นจมูก ถูกต้อง ......ในยามที่นายบาดเจ็บ ในยามที่นายได้บาดแผล ฉัน ....จดจำกลิ่นนี้ได้

“ นายอยู่ที่นั่น....” ฝีเท้าก้าวเดินไปทางด้านหลังโรงเรียน อาคารไม้สองชั้นที่ถูกปิดตายเพราะความเก่าแก่ผุพัง หากแต่ ซาซางาวะ เรียวเฮ ไม่เคยลืมที่นี่ นี่คือที่แห่งความทรงจำ ที่ๆเขาได้พบ....นักดาบคนนั้น



ต่อ

รอยเลือดหยดเป็นทาง ดูจากปริมาณเชื่อว่าอีกฝ่ายคงบาดเจ็บแทบสิ้นสติ และไม่ช้าก็คงจะขาดใจตายจากอาการเสียเลือด นักดาบที่ไร้อาวุธคู่กาย ก็แค่เด็กหนุ่มธรรมดา เป็นแค่สิ่งมีชีวิตที่มีไว้เพื่อการล่า แสงไฟสลัวลอดมาจากหน้าต่างที่สายฟ้าฟาดลงมาดังครืนใหญ่ ซาซางาวะ เรียวเฮ ก้าวเข้าไปในโรงฝึกที่เต็มไปด้วยเศษฝุ่นหนาจับแน่น ภาพของนักดาบหนุ่มในสมัยม.ต้นซ้อนทับในมโนภาพอีกครั้ง

รอยยิ้มของเธอ

ท่วงท่าและท่าทีของเธอ

ย้ำประทับ..ในใจฉัน


“ ออกมาซะ ฉันรู้ว่านายอยู่ที่นี่ ยามาโมโตะ!” เรียวเฮออกปาก ก่อนจะเล็งลำกล้องปืนขึ้นอีกครั้ง ไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดตอบกลับ หากแต่ทันใดนั้นเองที่เงาๆหนึ่งพุ่งลงมาจากเพดาน ชายหนุ่มเอี้ยวตัวหลบได้อย่างฉิวเฉียดในขณะที่ความคมของอากาศตัดเข้าที่ใบหน้า หยดเลือดน้อยนิดไหลลงข้างแก้ม แต่กลับฉีกยิ้มขึ้นอย่างยินดี

“ เป็นนายจริงๆ” สิ่งที่แลเห็น นักดาบหนุ่มที่ชุ่มไปด้วยเลือดท่วมร่าง สองมือกระชับดาบไม้ไผ่ในท่วงท่าที่พร้อมรุกไล่ฆ่าฟัน ลมหายใจหอบถี่ด้วยความเจ็บปวด ช่างเป็นภาพที่สวยงามและชักชวนให้ใจเต้นระส่ำอย่างประหลาด

“ ออกไป! ออกไปครับ รุ่นพี่!” ยามาโมโตะตะโกนไล่ หากคนตรงหน้าอยากฆ่าเขา เขาก็จะยินยอมให้ฆ่า แต่หาก....เขา...จะไม่ทำเช่นนั้นอีก แม้เป็นเพียงเดรัจฉานตัวหนึ่งที่โบยบินบนฟากฟ้า แต่ก็....

“ ทำไมล่ะ” เรียวเฮถามพร้อมกับก้าวขึ้นมาอย่างไม่ยอมถอยหนีตามคำขู่ มือซ้ายเอื้อมออกสัมผัสแก้มของเด็กหนุ่ม ที่แม้ไม่ได้นุ่มเนียนเหมือนเด็กสาว แต่ก็เรียบสวยน่าสัมผัส กลิ่นเลือดฉุนเข้าจมูก อยากดอมดมดูดกลืน หลอมรวมให้เป็นหนึ่งเดียวกัน

“ ปล่อย...ขอร้องล่ะ.....” ไม่อยากฟาดออกไป ไม่อยากทำร้ายคนตรงหน้า นี่คือรุ่นพี่ที่เคารพ บุคคลที่เขาติดหนี้ชีวิต หากว่าฟาดดาบออกไปแล้ว....คุณธรรมใดๆที่ยังคงหลงเหลือ...คงหายมลายสิ้น ขณะที่กำลังคิดเช่นนั้น พลันหัวไหล่ซ้ายกลับชาวาบ ดวงตาสีดำเหลียวมองดูร่างของตนเอง เลือด....พุ่งทะลัก... “ ร รุ่น รุ่นพี่....” อาการเสียเลือดอย่างเฉียบพลันส่งผลให้ถึงกับหน้ามืดขึ้นทันที เด็กหนุ่มทรุดลงกับพื้น ดาบไม้ในมือตกกระทบพื้นไม้ส่งเสียงโหยไห้ให้โศกศัลย์ นั่นเพราะมีดสีเงินปลาบในมือของชายหนุ่มแทงซ้ำลงที่บาดแผลเก่าจากกระสุน เจ็บปวดจนต้องกัดฟันไม่ให้กรีดร้องออกมาอย่างน่าอดสู

“ นายเป็นหนี้ชีวิตฉัน ยามาโมโตะ ทาเคชิ! ” ฝ่ามือหนาจิกเส้นผมสีดำขึ้น ดวงตามองจ้องเด็กหนุ่มเบื้องหน้าราวจะกินเลือดเนื้อ

“ ฆ่าผม....” ร้องขอไปเช่นนั้น หากแต่สิ่งที่ได้รับคือคือความรุนแรงของริมฝีปากที่แนบชิดประกบเข้ามา ปลายลิ้นที่รุกรานสัมผัสอย่างไร้ความปรานี มุ่งหวังตักตวงให้ต้องอับอาย กัดกร่อนตัวตนให้พังทลายลงไปต่อหน้า

“ หวาน...” เรียวเฮพึมพำอีกครั้งในขณะที่ละเลียดเลียริมฝีปากของเด็กหนุ่ม กลิ่นและรสของเลือดที่ชวนเมามายสะท้านไหว เขาผลักเด็กหนุ่มลงกับพื้นโรงฝึกเก่า ขึ้นคร่อมยึดไว้ไม่ให้หนีหาย ชายตาแลบาดแผลที่ส่งกลิ่นหอมยวนเย้า

“ รุ่นพี่......” ยามาโมโตะนอนหอบหายใจ อยากจะฝืนกายหนีไปให้พ้น หากแต่ก็ไร้สิ้นซึ่งเรี่ยวแรงใดๆ สมองนั้นมึนชางงงวย แขนขาอ่อนแรงทั้งยังเจ็บปลาบไปทั่วร่าง แสงจากภายนอกสาดเข้ามาพร้อมกับหัวใจที่เต้นระส่ำอย่างอับอาย

“ แกจะต้องตกนรก!” เสียงคำรามข้างหูพร้อมกับขบกัดใบหูอ่อนจนโลหิตซึมไหล มือขวาฉีกกระชากเสื้อเชิ้ตสีขาวที่อาบเลือดจนแดงก่ำให้หลุดออก เสียงกระดุมตกกระทบพื้นไม้ดังวังเวงแต่ก็ชวนระทึกขวัญ สีหน้าซีดเผือดของเด็กหนุ่มที่ไร้ความหวาดกลัวต่อความตาย แต่กลับกัดฟันข่มความเจ็บปวดยามที่ร่างกายของตนโดนข่มเหง “ ถ้าทำแบบนี้แล้วนายไม่พอใจล่ะก็ ฉันจะทำอย่างที่ฉันต้องการ!” เรียวเฮตะโกนร้อง หากแต่ทันใดนั้นที่ยามาโมโตะใช้กำลังเฮือกสุดท้าย ฟาดหน้าแข้งซ้ายเข้ากลางช่องท้องอีกฝ่าย พร้อมผลักออกเต็มแรง เด็กหนุ่มฝืนวิ่งไปถึงขอบหน้าต่างก่อนจะใช้ดาบไม้ไผ่ฟาดกระจกให้แตกละเอียด

“ หากว่าการทำตามหน้าที่คือความผิด ผมก็จะขอชดใช้ความผิดให้รุ่นพี่เดี๋ยวนี้ล่ะ!” เด็กหนุ่มบอกพลางคว้าเศษกระจกขึ้น ไม่รีรอที่จะเชือดเข้ากับลำคอของตนเอง แต่แล้ว.....แทนที่จะเป็นโลหิตสีแดงที่พวยพุ่งขึ้นจากลำคอ กลับเป็น......


“ รุ่นพี่!!!” ลำแขนของชายหนุ่มหยิบยื่นเข้าขวาง จังหวะที่เด็กหนุ่มปาดคมกระจกเข้าหาตัว ซาซางาวะ เรียวเฮ กลับยื่นร่างกายของตนรองรับบาดแผลโดยพลัน

“ นายไม่ตาย นายตายไม่ได้!” จังหวะนั้นเอง เรียวเฮผลักร่างของยามาโมโตะตกลงจากขอบหน้าต่าง เด็กหนุ่มพลัดตกลงในบ่อน้ำหินขนาดใหญ่ด้านล่าง สายฝนกระหน่ำลงมาจนน้ำเอ่อท้น และเลือดก็ไหลรินผสมกับสายธารจนเปลี่ยนบ่อน้ำให้กลับกลายเป็นบ่อเลือด....สีแดง

“ อย่า!” เด็กหนุ่มร้อง เนื่องจากไม่ใช่แค่ตนเองที่ถูกผลักตกลงมา ซาซางาวะ เรียวเฮ กระโดดตามลงมาอย่างกระชั้นชิด ฝ่ามือบีบเข้าลำคอของเขา ก่อนจะ ใช้ปลายลิ้นแลบเลียแผ่นอกที่สั่นไหวเยียบเย็นของอีกฝ่าย วาบหวามจนใจสั่น หากแต่ก็ทรมานจนแทบสิ้นใจ เงยหน้ารับหยาดพิรุณที่กระหน่ำซัดลงมา ไหลท่วมผืนธรณี กลิ่นฝนที่หอมหยาดเลือดซัดเข้าในโพรงจมูก เล็บมือของเด็กหนุ่มจิกลงกลางหลังชายที่กำลังขาดสติ ยังคงจดจำสัมผัสนี้ได้ ในคืนที่ตนเองบ้าคลั่งจนยอมทอดร่างให้ใครสักคนเพื่อความแค้น

หรือว่านี่คือ

บาปกรรม


“ อา...หอม ฉันได้กลิ่นเลือดจากตัวนาย ยามาโมโตะ” เรียวเฮบอก พร้อมกับประพรมรสจูบไปทั่วแผ่นอกของเด็กหนุ่มรุ่นน้อง มือขวาปลดกางเกงยีนให้ร่นลงก่อนจะเอื้อมมือเข้าสัมผัสครอบครอง น้ำเย็นกับสายฝนที่โปรยปรายช่วยให้จังหวะการเร่งเร้านั้นง่ายดายและปรนเปรอจนอ่อนไหว ยามาโมโตะยังคงกอดเขาไว้แน่น ปลายเล็บนั้นแม้จะจิกดลงมาบนแผ่นหลังแน่น แต่ก็สั่นระริกอย่างหวาดกลัว แทบทนไม่ได้ที่จะได้สัมผัสให้มากขึ้น และดอมดมกลิ่นเลือดที่จะไหลปะปนผสมผสานเป็นหนึ่งเดียว

“ ย อย่า! รุ่นพี่!” ยามาโมโตะกรีดร้องเสียงดัง ยามที่ชายหนุ่มก้มศีรษะลงใต้ธารน้ำ ปลายลิ้นสากเข้าครอบครองกระตุ้นอารมณ์ช่วงล่างของร่างกายเขาจนราคะล้นทะลัก ทำนบแห่งสติสัมปชัญญะและศีลธรรมขาดสะบั้น มีเพียงร่างกายที่ขยับไหวตามการนำพาของอีกฝ่าย ลิ้นที่สัมผัสและโลมเลีย แทะโลมทั้งชีวิตและเรียวขา เสพสุขและมอบความระทึกใจให้อย่างไม่รู้ลืม

“ ยามาโมโตะ....” น้ำเสียงที่เรียกชื่อก้องข้างหู ในขณะที่เรียวเฮปลดเสื้อผ้าของตนพาดเข้ากับขอบบ่อ ฝ่ามือลูบไล้สัมผัสบาดแผลที่ลำแขนทั้งสอง และเรียวขาของเด็กหนุ่มนักดาบ สวย หอม เร่งเร้าให้ระทึกใจ

“ ได้โปรด....หยุด...หยุดเถอะ....” ยามาโมโตะครางเบาๆ แสงสว่างในชีวิต...มอดหายลับทีละดวง

“ นายฆ่าพ่อฉัน นายเป็นหนี้ชีวิตฉัน” ซาซางาะ เรียวเฮพึมพำกับตนเองคล้ายคนวิกลจริต ประกบจุมพิตริมฝีปากเด็กหนุ่มอย่างหื่นกระหาย กัดแทะชิมรส จนโพรงปากนั้นอาบด้วยหยาดโลหิต คาว หวาน สุขสมยามที่ลิ้มลอง “ อยู่เล่นกับฉันก่อน” เสียงกระซิบข้างหูยามที่เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะขาดสติ


ทันใดนั้นเองที่เรียวเฮกระชากผมของยามาโมโตะขึ้นและดันร่างท่อนบนของเด็กหนุ่มพาดขอบบ่อน้ำ ศีรษะของเด็กหนุ่มฟาดเข้ากับก้อนหินจนเลือดไหลลงมาอาบใบหน้า

ฝ่ายหนึ่งเจ็บปวด

ฝ่ายหนึ่งสุขสม


“ รุ่นพี่!” เสียงกรีดร้องดังก้องตัดกับสายฝนที่กระหน่ำพา ยามที่ปลายนิ้วของชายหนุ่มสอดแทรกลงเข้ากับร่างกายท่อนล่างของเขา สำหรับยามาโมโตะ นี่ไม่ใช่การร่วมรักเฉกเช่นที่ซาวาดะ อิเอมิทสึ ปฏิบัติต่อเขาอย่างระมัดระวัง แต่มันคือ....การทำร้าย การบังคับขืนใจที่ทรมานจนแทบอยากสำรอกอาเจียนออกมา นิ้วมือแกร่งที่สอดเข้ารุกรานร่างกาย ไม่ใช่เพื่อให้โอนอ่อนยอมตาม แต่มันคือการขู่กรรโชก ต้องทนอ้าขาออกกว้างอย่างไร้ยางอาย หลบเลี่ยงหนีความเจ็บปวดด้วยการสูดหายใจลึกและขยับตามจังหวะการดึงดัน ปฏิกิริยาของร่างกายที่น่าชิงชังอย่างเหลือคณา

“ ตัวนาย มีค่าแค่ไหนกันเชียว บอกฉันทีสิ....” น้ำคำเอ่ยถาม ก่อนจะกดใบหน้าของเด็กหนุ่มลงกับพื้นดิน นิ้วมือที่เปื้อนคราบไคลของโลหิตและกามรมย์ลากไล้แนวสันหลังอย่างละมุนละไม เพียงเห็นร่างกายที่สั่นไหวและใบหน้าแดงชาดที่เจือความรู้สึกอับอายท่วมท้น เขากลับรู้สึกดีจนใจเต้นระทึก สองมือฉีกแยกเรียวขา ก่อนจะแลบเลียช่องทางที่ชุ่มเลือด ลิ้มลองด้วยปลายลิ้นให้ใจเต้น ก่อนจะแทรกกายเข้ากดดันครอบครอง กระแทกร่างเข้าแสดงอำนาจและความบ้าคลั่ง มีเสียงเสียงกรีดร้องของผู้ถูกทำร้ายที่ดังตัดกับเสียงฟ้าร้องในยามค่ำคืน

“ อะ อา .......อ๊า!” กรีดร้องหนักขึ้นราวกับประท้วงสิ่งแปลกปลอมที่ดึงดันแต่จะรุกรานตักตวงเข้ามา เสียงครางของชายหนุ่มที่แสนโสภา ช่างตรงข้ามกับใบหน้าบิดเบี้ยวและดวงตาสีดำที่เบิกโพลงอย่างเจ็บปวดรวดร้าว สำหรับยามาโมโตะ ทาเคชิ หากคนๆนี้ไม่ใช่รุ่นพี่ที่เขารู้จัก ไม่ใช่ซาซางาวะ เรียวเฮคนที่เขาเคารพ การที่จะยินยอมให้เรื่องอัปยศเช่นนี้บังเกิด น่าจะง่ายดายยิ่งกว่า

“ เสียงร้องของพ่อฉัน ดังหรือเบากว่าเสียงนายล่ะ” คำถามที่เจตนาให้ถึงตาย ยามที่เสียงของชายหนุ่มดังก้อง ยามาโมโตะกลับทำได้เพียงกัดฟัน รองรับอารมณ์รุนแรงที่รังแต่จะกระแทกกระทั้นเข้ามา ริมฝีปากฉีกขาด แขนขาย้อมหยาดโลหิต สีแดงที่พร่างพราย สีเลือดที่งามงด ร่างที่ย้อมด้วยคาวเลือดแสนงาม

“ อ๊า!” กรีดร้องอีกครั้ง เมื่อจู่ๆเรียวเฮก็ถอนกายออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีแม้การผ่อนปรนคล้อยตาม หากว่าการทำเช่นนี้คือการมุ่งมั่นเพื่อล้างแค้น มันก็คงเป็นการแก้แค้นที่ขมขื่นอย่างที่สุด

ความเกลียดชังบ้าคลั่ง

ลามปามโลมเลีย

ไฟราคะและความชิงชัง

ที่ไร้หนทางเยียวยา

“ บอกฉันทีสิ ใครเป็นคนแรกของนาย” เรียวเฮเอ่ยถามขึ้น ดวงตาที่ไม่มีแม้รอยยิ้มหรือความอ่อนโยนใดๆ

“ รุ่นพี่....” แน่นอนว่าเป็นยามาโมโตะที่รีบถอยหนีให้ห่าง ร่างกายเปลือยเปล่าที่ค่อยไถลกายหนีห่าง แต่กลับพบว่าแผ่นหลังตนซบพิงต้นไม้ใหญ่เข้า ถึงคราวจนตรอกสิ้นที

“ นายเป็นของฉัน ความเกลียดชังของฉัน ที่จะฆ่านายทั้งเป็น!” พลันทันทีที่พูดจบ ฝ่ามือก็คว้าเอาลำคอระหงและออกแรงบีบ ริมฝีปากจุมพิตกัดจิก ดื่มด่ำโลหิต จ่อมจมอยู่ในกามตัณหาและความเคียดแค้นที่มืดมัว


น้ำตาของใครกัน

ที่ไหลอาบแก้ม





จบตอน

โนคอมเมนต์.......
อาการเครียดรีเทิร์น

ปาดดดด

------------

โฮกกกกกกกกกกกก ซีรี่ย์คนเลวครองโลกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
เลวได้อีกกก เลวกันเข้าไปป ,,>[]<,,b!!!

โฮ่ๆ ตอนนี้ชักเริ่มเชียร์ให้มันจบที่ 3380 แล้วล่ะค่ะ
รักในรอยแค้น กี่ครั้งๆ ก็กระซวกตับได้เสมอ เคะๆๆๆ (ว่าแต่มันคงไม่มีหรอก รักอะไรนั่นน่ะ XD)

ฝั่งสึโยะจังรอลูกชายกินข้าว แต่ไม่กลับมาสักทีจะเป็นยังไงหน๊อ โฮ๊ะๆๆๆๆ (เริ่มคิดชั่ว...)

ยามะตอนนี้ไม่ค่อยดาร์ก...เพราะอีกฝ่ายเป็นเรียวเฮ? (ปันใจนี่หว่าาาา กร๊ากกกกกกกกกกก)
เลือด เลือด เลือด เลือดดดดดดดดด ,,>[]<,,~~~ รักเลือดคนอื่นค่ะ เคะๆๆๆๆๆ

ซี้ดเลย เพิ่งเคยเข้ามาอ่านเป็นครั้งแรก

ชอบมากกกก โหดกันจริง ๆ เรื่องนี้ทำให้ต่อมพลัง K ในกายมันพลุ่งพล่าน ฮึ่ดโช๊ะ!!

อิเอโหด โฉด จังเย้ย >0<
ไม่รู้ว่าระหว่างเรียวเฮกะอิเอใครจะดาร์กแมนได้มากกว่ากัน ฮึ่ดด

ชอบมากเลย รักต้องฆ่า!!!
(ไอเวนบ้าไปแย้ว~~~)