•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

ตอนแรกพิงค์ว่าจะลงพรุ่งนี้ค่ะ แต่ดูท่าพรุ่งนี้คงค่ำเลยกว่าจะได้อัพ เพราะงั้นเอามาลงก่อนนะคะ

^^ ยังไงก็ติดตามผลงานของพิงค์ด้วยน้า~!




คราวนี้มาดาร์คๆนิดหน่อยค่ะ(มั้ง) พิงค์เองก็ไม่ค่อยถนัดแต่งดาร์คซะด้วยสิ

เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ^^~


อารมณ์เหมือนละครหลังข่าวค่ะ (ฮา)



++++++++++++++++++++++++++++






Title : Amaranthine
Author : PinkDream
Pairing : XS,1827 กับ 8059 (นิดนึง?)
Rate : PG-13 ไปเรื่อยๆถึง NC-17 เลยค่ะ=w=~








- Amaranthine -







Chapter.1








น้ำขาดปลาได้…แต่ปลามิอาจขาดน้ำได้






เปรียบดั่งผืนนภา…ที่แม้ไม่มีหยาดพิรุณ


ก็ยังคงแผ่ขยายกว้างขวาง โปร่งใส และเป็นอิสระในอำนาจโดยไม่เดือดร้อน




..หากแต่หยาดพิรุณเล่า...




หากขาดผืนนภาไป…จะกำเนิดขึ้นอย่างไรได้?





หากไม่มีนภาแล้ว…หยาดพิรุณจะไปตกอยู่ที่ใดหรือ?








…ผืนนภาสามารถคงอยู่โดยปราศจากหยาดพิรุณได้…



.

.

.





…หากแต่หยดวรุณจะขาดผืนนภาไปไม่ได้..




.

.

.

.





...ไม่ได้…











“ว่าไงนะ!! ไอ้แก่นั่นน่ะเรอะจะส่งคู่หมั้นสวะมาให้ฉัน!”


เสียงตะโกนของนภาสีรัตติกาลร่างสูงดังลั่นทั่วปราสาทเสียจนกระเทยสาวที่มารายงานเรื่องโทรศัพท์เมื่อเช้านี้อยากจะอุดหูหากแต่รู้ดีว่าตนทำไม่ได้เป็นแน่


“ค่ะบอส ท่านรุ่นที่เก้าฝากมาบอกบอสด้วยค่ะว่าถ้าท่านแซนซัสกลับมาจากทำงานแล้วให้โทรกลับไปด้วยค่ะ”


“แกออกไปได้แล้ว!”


สิ้นเสียงออกปากเชิงไล่เพียงเท่านั้น ลุซซูเรียก็รีบสาวเท้าก้าวออกมาจากห้องทำงานของผู้เป็นนายทันทีโดยไม่ต้องให้กล่าวซ้ำสอง


“ไอ้แก่นั่น…ชักจะยุ่งวุ่นวายมากเกินไปแล้ว!”


เสียงกัดฟันกรอดแสดงให้เห็นถึงความพิโรธของท้องนภาได้อย่างแจ่มชัด กระทั่งเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามครั้ง แซนซัสขมวดคิ้วมุ่นก่อนจะบอกให้เข้ามา


“เป็นอะไรไปอีกล่ะไอ้คุณบอส ส่งเสียงดังลั่นเลย”


ฉลามร้ายแห่งวาเรียที่เดินถือเอกสารเข้ามาในห้องทำงานเอ่ยถามอย่างงุนงง ผืนนภาทอดมองดวงหน้าหวานที่ฉาบไปด้วยความเรียบเฉยเพียงครั้งเดียว แก้วเหล้าบนโต๊ะก็ถูกปาออกไปทันทีราวกับเป็นเรื่องที่ต้องทำทุกครั้งที่เห็นหน้าของร่างบางผู้นี้




เพล้ง!




เสียงแก้วกระทบกับศีรษะสีเงินของร่างบางจนแก้วใบนั้นแตกกระจาย!


“มันเจ็บนะเว้ยบอส! ถ้าเกิดมีเหล้าอยู่แล้วมันเลอะเอกสารสำคัญขึ้นมาจะทำยังไง!!?”


“นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องรับผิดชอบ”


คำพูดห้วนๆของผู้เป็นนายใหญ่แห่งวาเรียทำให้ฉลามขาวไม่พูดอะไรต่อนอกจากก้มลงเก็บเศษแก้วที่ตนไม่ได้เป็นผู้ทำแตกอย่างเคยชิน ดวงตาสีโกเมนแดงเพลิงฉาบฉายปรายมองเส้นไหมสีเงินของชายตรงหน้าก่อนจะพูดขึ้นมาลอยๆ


“ไอ้แก่รุ่นที่เก้ามันจะเอาคู่หมั้นมาให้ฉัน”


ฉลามขาวสะดุ้งก่อนจะเม้มริมฝีปากเมื่อเศษแก้วบาดเข้าที่เรียวนิ้วจนเลือดออก!


“เหรอ…”


“ไม่คิดจะพูดอะไรมากกว่านี้รึไง?”


สควอโล่เม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะค่อยๆลุกยืนขึ้นอย่างเชื่องช้า มือบอบบางไพล่ไว้ข้างหลังเพื่อไม่ให้เห็นหยาดโลหิตที่ค่อยๆไหลลงมาเพราะความซุ่มซ่ามของตน


“แล้วจะให้ฉันพูดอะไรล่ะบอส?”


“แกต้องช่วยฉัน”


“อย่าสรุปอะไรเอาแต่ใจง่ายๆอย่างนั้นสิฟะไอ้คุณบอส! จะให้ฉันไปจ้างผู้หญิงมาให้เป็นคู่หมั้นหลอกๆของแกรึไง!?”


ฉลามขาวโพล่งออกไปด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย ทั้งๆที่ในใจนั้นกลับรู้สึกปวดแปล๊บเพียงแค่ความคิดที่ว่าผืนนภาจะมีคู่ครองแวบเข้ามาในสมองเท่านั้น


“ความคิดดีนี่”


“เชิญแกจัดการเองเถอะ! ไอ้บอส…โอ้ย!”


เส้นไหมสีเงินถูกดึงโดยมือหนาของชายร่างสูงตรงหน้าจนสควอโล่ต้องร้องครวญออกมาเพราะความเจ็บปวด ริมฝีปากหยักหนาแสยะยิ้มอย่างเพทุบายก่อนจะพูดเสียงเย็น


“ฉันไม่คิดจะจ้างคนนอก”


“…เจ็บนะ!...ปล่อย!”


“ไอ้ฉลามสวะ…”


“อะไรเล่า!”


“แกกับฉัน…”


เสียงทุ้มต่ำขาดห้วงไปพักหนึ่งจนสควอโล่ต้องยักคิ้วอย่างฉงนว่าคนตรงหน้าต้องการพูดอะไรกันแน่ ดวงตาสีวารีฉาบฉายด้วยความไม่แน่ใจและความปวดร้าวระคนไปพร้อมๆกัน











“เรามาแต่งงานกันเถอะ”







++++++++++++++++++++++++++++



“ไอ้บอสบ้านั่นพูดมาได้! ให้ฉันแต่งงานกับมันเนี่ยนะ! ใช้สมองส่วนไหนคิดวะเนี่ย!”


สควอโล่พูดออกมาอย่างหงุดหงิดเต็มทนเมื่อลุซซูเรียเข้ามาในห้องของตนเพียงลำพัง กระเทยสาวมองร่างบางตรงหน้าด้วยความเห็นใจ เนื่องจากความรู้สึกของฉลามขาวที่มีต่อผืนนภาสีรัตติกาลนั้นเป็นที่รู้ดีของเจ้าตัว เบล และมาม่อน




และแน่นอนว่าแซนซัส…ไม่รู้…




“ใจเย็นๆก่อนนะจ้ะสควอจัง บอสเค้าอาจจะพูดออกมาเพราะหงุดหงิดก็ได้ ไม่ทำจริงหรอกน่า”


กระเทยสาวแห่งวาเรียนามลุซซูเรียพยายามปลอบอารมณ์ฉลามขาวที่ตอนนี้กำลังหงุดหงิดเต็มที่เพราะถูกบอส ‘ขอแต่งงาน’ สายฟ้าแลบ!


“ไม่ทำจริงบ้าอะไร! โทรไปบอกรุ่นที่เก้าต่อหน้าฉันเนี่ยนะว่ามันจะแต่งงานกับฉันภายในอาทิตย์หน้าเนี่ยนะไม่ทำจริง!”


“ตายแล้ว! บอสทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ!”


“ก็เออน่ะสิ! ทำไมต้องเป็นฉันด้วย!”


“แล้ว…สควอจังจะทำยังไงล่ะ…..?”


ลุซซูเรียถามลองเชิงในขณะที่สังเกตสีหน้าของดวงหน้าหวานที่ค่อยๆคลายจากความหงุดหงิดแปรเปลี่ยนเป็นความหม่นหมอง ร่างบางส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจแผ่วเบา





“ก็ยังไม่รู้…เหมือนกัน…”





“ความจริง…เจ๊ว่าให้สควอจังแต่งกับบอสไปก็ดีแล้วนะ”


“ฮะ!?”


ฉลามขาวหันมาค้อนขวับทันทีจนกระเทยสาวต้องรีบเงียบปาก นัยน์ตาสีอความารีนหลุบต่ำลงเมื่อความรู้สึกแปลกๆจู่โจมประทังเข้ามาภายในใจ





แต่งงาน…?

ทั้งๆที่ไม่ได้รักน่ะเหรอ…?


ที่แต่ง…ก็เพื่อกันไม่ให้รุ่นที่เก้ามายุ่มย่ามเรื่องคู่ครองนั่นแหละ…





“แล้วถ้าบอสไปหาผู้หญิงคนอื่นมาแต่งด้วย…สควอจังทำใจได้เหรอ…?”


“………”


คำถามของกระเทยสาวทำให้ฉลามขาวคิดหนัก เพราะรู้ตัวเองดีว่าคงไม่อาจทนเห็นแซนซัส ‘แต่งงาน’ กับผู้หญิงคนอื่นได้เป็นแน่ ในเมื่อเพียงแค่แซนซัสใช้ชีวิตกับนางบำเรอมากหน้าหลายตาเช่นทุกวันนี้ หัวใจของเขาก็แหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดีแล้ว..


“เจ๊ว่า…ให้สควอจังแต่งกับบอสน่ะ …ดีแล้วล่ะนะ”


“แต่ว่า…”


“ก็ยังดีกว่าต้องทนเห็นคนอื่นแต่งงานกับบอสใช่มั้ยล่ะ?”


“มันก็ใช่…”


“ถึงตอนนี้จะแก้อะไรก็แก้ไม่ได้แล้ว เพราะฉะนั้นที่สควอจังทำได้ ก็มีแค่ยอมทำตามที่บอสต้องการเท่านั้นแหละจ้ะ”




++++++++++++++++++++++++++++++




ก๊อก ก๊อก




“เข้ามา”


ดวงตาสีโกเมนปรายมองผู้ที่ย่างเท้าเข้ามาในห้องของเขา เมื่อเห็นว่าเป็นฉลามร่างบางเพียงเท่านั้น รอยยิ้มก็ถูกจุดขึ้นที่ริมฝีปาก


“ถือว่าแกตกลงนะไอ้สวะ”


“ถึงตอนนี้แล้วฉันจะปฏิเสธก็ไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ?”


นัยน์ตาสีวารีกลอกไปมาอย่างเบื่อหน่าย ก่อนที่จะหยิบเหล้ารินในแก้วของแซนซัสที่ยื่นออกมาราวกับออกคำสั่ง คิ้วของร่างบางขมวดมุ่นอย่างหงุดหงิดกับความเอาแต่ใจของคนตรงหน้า และดูเหมือนร่างสูงจะเห็นสีหน้าของคนร่างเล็กกว่าจึงโพล่งถามขึ้น


“แต่งงานกับฉันมันไม่ดีตรงไหน”


“ก็ทุกอย่างนั่นแหละ”


“ไอ้ฉลามสวะ!”


“ฉันเป็นผู้ชายนะบอส ผู้หญิงคนอื่นก็มีตั้งเยอะทำไมแกต้องเลือกฉันด้วย”


“นี่แกคงไม่ได้คิดว่าฉันรักแกหรืออะไรประมาณนั้นถึงได้บอกให้ฉันแต่งงานกับฉันหรอกนะ?”


เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามขึ้นราวกับเย้ยหยันอย่างไรอย่างนั้น สควอโล่กำมือแน่นก่อนจะตีหน้าเรียบเฉยในขณะที่พูดตอบ


“ฉันไม่เคยคิดแบบนั้น”


“ก็แค่แต่งงานในนาม แต่ความจริงแล้วฉันกับแกไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันก็พอแล้วนี่ ที่ใช้แกก็เพราะว่าใกล้ตัว สะดวกดี ก็ไม่เห็นว่าจะเสียหายตรงไหน”


“………..”


“แกคงไม่ได้รักฉันสินะ?”




คำถามสั้นๆกลับเหมือนมีดที่แทงทะลุไปถึงหัวใจของฉลามร่างบางจนแหลกละเอียด!



“….ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้น”


“เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้ว…เพราะงั้นก็ไม่เห็นจะมีอะไรเสียหาย..จริงมั้ย?”






…แต่ฉันรักแกจริงๆนะ…





“เราต่างฝ่ายต่างไม่ได้รักกัน กะอีแค่แต่งๆไปเท่านั้นแกคงไม่รู้สึกอะไรหรอก”





…รู้สึกสิ…ก็เพราะว่าฉันรักแก…





“แล้วแกก็สบายใจได้เลย เพราะแกก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่ว่า…”


“……..”






“ฉันจะไม่มีวันรักแกหรอก…ไอ้สวะ”








….ฉันรู้….




สควอโล่ก้มหน้านิ่งมองพื้นพรม มือทั้งสองกำแน่นจนรู้สึกชา ริมฝีปากบางเม้มแน่นราวกับจะกลั้นทุกสิ่งทุกอย่างไว้ไม่อยู่ หากแต่ฉลามขาวจำต้องบอกให้ตัวเองตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยทั้งๆที่ในใจรู้สึกเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกกรีด


“ฉันรู้ แล้วฉันก็ไม่เคยคิดจะรักแก…แซนซัส…”


“เพราะงั้นเป็นอันตกลงสินะ”


“….ถึงตอนนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้แล้วนี่ เพราะงั้นฉันขอตัวก่อนนะ”


ฉลามร่างบางผินตัวกลับไปอย่างรวดเร็วเพื่อต้องการซ่อนหยาดหยดน้ำตาสีใสที่ค่อยๆปริ่มคลอที่นัยน์ตาสีน้ำแข็ง หากแต่เสียงทุ้มที่เรียกจากข้างหลังทำให้เท้าที่จะก้าวออกไปนอกห้องหยุดชะงัก


“งานแต่งงานจะจัดอาทิตย์หน้า เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ”


“……รู้แล้ว”


มือบอบบางค่อยๆปิดประตูลงพร้อมกับน้ำตาหยดแรกที่ไหลลงสัมผัสกับผิวแก้ม…





‘ฉันจะไม่มีวันรักแก…ไอ้สวะ’






เรื่องนั้น….ฉันรู้ดี….






ขาเพรียววิ่งไปเรื่อยๆจนกระทั่งหยุดที่ห้องตัวเอง ร่างบางไม่รีรอกระชากประตูออกและรีบเข้าทันทีก่อนจะล็อคประตูห้อง ทิ้งตัวลงกระแทกกับเตียงนุ่มพร้อมเพื่อปกปิดเสียงสะอื้นที่ไม่ต้องการให้ใครได้ยิน






…แม้แต่ตัวเขาเอง…





++++++++++++++++++++++++++




“บอสจะแต่งงานเหรอ! ชิชิชิ”


เบลพูดอย่างตกใจเมื่อขณะนี้ข่าวเรื่องที่แซนซัสจะแต่งงานกับฉลามคลั่งแห่งวาเรียแพร่กระจายไปทั่วไม่เพียงแม้แต่ในวาเรียเท่านั้น รวมถึงแฟมิลี่เกือบทุกแฟมิลี่ของเหล่ามาเฟียอีกด้วย


“ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ชิชิชิ สควอโล่จะได้มีความสุขซะที แต่งงานกับบอสน่ะ ชิชิชิ”


“จะบ้าเหรอเบล! แต่งงานทั้งๆที่ไม่ได้รักกันเนี่ยนะ สควอจังจะมีความสุขได้ยังไง!?”


ลุซซูเรียเอ่ยขึ้นในขณะที่กำลังลงมือทำอาหาร เบลนิ่งเงียบราวกับใช้ความคิดก่อนจะกอดเข่าตนเองแล้วพูดเสียงแผ่ว


“บอสใจร้าย ชิชิชิ”


“แต่งงานทั้งทีค่าจัดมันแพงนะเฟ้ย แล้วฉันจะบริหารเงินยังไงเนี่ย ให้ตายเถอะ” มาม่อนทารกจอมงกได้ทีบ่นเป็นชุด


“สงสารก็แต่สควอจังนั่นแหละ”


ลุซซูเรียเอ่ยขณะที่หยิบจานซูชิของโปรดของเจ้าชายนักฆ่ามาวางไว้บนโต๊ะทำให้เด็กหนุ่มผมทองมองตามจานนั้นตาไม่กระพริบ


“….แต่มันอาจจะดี…กว่าต้องเห็นบอสแต่งงานกับคนอื่นก็ได้นะ ชิชิชิ”


เจ้าชายเสนอความเห็นบ้าง ในขณะที่เตรียมย่องไปหยิบซูชิของโปรดมากินจนกระเทยสาวต้องปรายตามองอย่างเหนื่อยใจ








ตอนนี้จะอยู่ในความรู้สึกแบบไหนนะ…สควอจัง…?






+++++++++++++++++++++++++++++




“ไอ้สวะ รินเหล้าสิ เหม่ออะไรอยู่!”


ร่างสูงกล่าวอย่างหงุดหงิดเมื่อร่างบางที่เดินเข้าห้องมาไม่นานนิ่งหยุดนิ่งงันราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ละเลยกระทั่งแก้วเหล้าที่เขายื่นให้เป็นสัญญาณที่บอกให้รินเหล้า ร่างบางกระตุกวูบหนึ่งก่อนจะพูดเสียงแผ่ว มือบางยกขวดเหล้าขึ้นมารินให้ผู้เป็นนายอย่างเนิบนาบ


“ขอโทษทีบอส”


“แล้วไปจัดการมารึยัง?”


“จัดการ..? เรื่องอะไร..?”


“ก็เรื่องชุดแต่งงานของแกไง”


สีหน้าเรียบเฉยพูดราวกับออกคำสั่ง นัยน์ตาสีวารีกระตุกวูบหนึ่งก่อนจะพูดเสียงดัง


“ทำไมฉันต้องจัดการด้วยล่ะ!”


“ถ้าจะแต่งงานเอาไว้บังหน้า ก็ต้องทำให้มันสมจริงหน่อยสิ วันนี้ไม่ต้องทำงานแล้ว ฉันจะบอกให้ไอ้กระเทยสวะจัดการเรื่องแต่งตัวกับงานให้แกแล้วกัน”


ฝ่ามือหนาไม่รอช้าโทรเรียกลุซซูเรียขึ้นมาที่ห้องทันที กระเทยสาวหอบแฮ่กก่อนจะมองหน้าผู้เป็นนายที่ยกยิ้มแล้วพูดขึ้นสั่ง


“เอาเจ้านี่ไปจัดการเรื่องแต่งงานที”


กระเทยสาวมองดวงหน้าหวานเรียบเฉยของฉลามขาวแวบหนึ่ง ก่อนจะรับคำอย่างเสียไม่ได้


“ค่ะบอส”


“ทำให้ดีล่ะไอ้สวะ แกเป็นคนตกลงเองนะ”


“…เออ!”


ฉลามขาวกำมือแน่นตอบรับเพียงเท่านั้น ก่อนจะเดินนำลุซซูเรียออกจากห้องไปโดยไม่พูดอะไรสักคำ





‘ฉันจะไม่มีวันรักแกหรอก..ไอ้สวะ’





ประโยคของเจ้าของดวงตาสีโกเมนนั้นยังคงก้องแจ่มชัดอยู่ในโสตประสาท








เรื่องนั้นน่ะ…ฉันรู้ดี















….ยิ่งกว่าใครเลยล่ะ






+++++++++++++++++++++++++++++++++++



TBC.

น้ำขาดปลาได้…แต่ปลามิอาจขาดน้ำได้






เปรียบดั่งผืนนภา…ที่แม้ไม่มีหยาดพิรุณ


ก็ยังคงแผ่ขยายกว้างขวาง โปร่งใส และเป็นอิสระในอำนาจโดยไม่เดือดร้อน




..หากแต่หยาดพิรุณเล่า...




หากขาดผืนนภาไป…จะกำเนิดขึ้นอย่างไรได้?


..
..


ง่าาาาาาาาาาาาาาา


เริ่มมาก็เศร้าเลย


เรื่องที่แล้วยังหวานอยู่ดีๆ


สงสารหลามจับใจ 555+


ทำไม๊ ทำไม แอบรักป๊าเรื่อยไป *---------*


..
..


จะคอยติดตามนะคะ


แต่งฟิคเก่งจังเลยยยย *--------*


..
..


ให้คนที่อยู่ไม่สุข


ได้มีอะไรทำอีกแล้ว

ชอบบทบรรยายตอนแรกมากกคะ พิ้งค์แต่งดาร์ก นั่งอ้าปาก ว้าวน่าอ่านแหะยิ้ม

ชอบคำพูดนำจังเลยง๊า 'น้ำขาดปลาได้ แต่ปลาขาดน้ำไม่ได้' โอ้ววววว คมเหลือเกิน

ในที่สุดท่านพิ้งก็มีฟิคเรื่องใหม่มาให้ยล 555

ชอบชื่อฟิคอีกแว้ว Amaranthine แปลว่า ไม่รู้โรยรึเปล่า อร๊างงงง

ป๋าโหดร้าย ทำกับหลามได้ลงคอ~~~ เดี๋ยวฟ้าลงโทษษษษ (ไม่ใช่อะไร ฟ้าผ่าเปรี้ยงๆอยู่ที่บ้าน ตอนนี้)

รอตอนต่อไปจ๊ะ คริคริ

อร๊าก ก ก ,, พี่พิ้งค์ค๊าาาา
ไหงแต่งเช่นนี้
ทำร้ายจิตใจ หลาม (อีกแล้ว ?)
เฮ้ออ ~ ทำไมไม่ให้หลามทำร้ายจิตใจบอสบ้างว่ะ ?
รอตอนต่อไป

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด บอสเลวววววววว โน่วววววววววว หลามคร๊า~~!! อย่าร้องไห้~~!!!!!

แค่หลามร้องไห้เหมือนใจ(เหล่า)แม่ยกจะหยุดเต้น โฮ้วววววววววววววววว T[]T (นังนี่มันเวอร์ดีเนอะ?? = =")

ป๋าคร๊า~~!! ใจร้ายที่สู๊ดดดดดด ไม่รักก็ไม่ต้องตอกย้ำหรอกค่า ป๋าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

หึหึหึ นกจะรอดูวันที่ป๋ษเสียใจเพราะหลามน้อย(หนีไปมีใหม่)มั่ง!!! ชิชิชิชิ

มาต่อเร็วๆนะคะท่านพิ้งค์~~

Edit::

ในที่สุดพิงค์จังก็มาอัพเรื่องใหม่ *ตบมือสามร้อยสามสิบเก้าแปะ* (ฮา)
ขอให้มีคนอ่านมีคนเม้นๆเยอะๆเหมือนเรื่องเก่านะจ๊ะ (^[]^)

เอาเหอะน้า หนูพิงค์ซะอย่าง คนอ่านเยอะอยู่แล้ว

เอาล่ะ มาแปะเม้นท์ตอนแรกกัน

- -

ชอบอ่า ~ ชอบอันที่เริ่ม... แต่แอบสงสัยว่า.... นี่คนละป๋ากับเรื่องที่แล้วสินะ(มันก็แน่อยู่แล้วดิ*โดดเตะตัวเอง*) เอาใจช่วยหนูพะโล้เจ้าค่ะ (นิกเนมที่เรียกสควอโล่กับเพื่อนน่ะ - v - น่ารักใช่มั้ยล่า~)



หมายถึงว่า ถ้าไม่มีเอกสารแล้วมีเหล้าก็ปาได้ไม่มีปัญหา?? สินะ...คึหึหึ



แอบเครียดแทนพะโล้ - - แต่งไปก็เจ็บ ไม่แต่งก็เจ็บ เอาไงดี ฆ่าตัวตายเลยดีกว่า! (*โดนครีบพะโล้ตบ*)



บอสบ้า!! บ้ามาก บ้าที่สุด อรั๊ยยย~ *กัดผ้า*



TTATT สงสารพะโล้ ฮือออ~ *วิ่งไปทำใจ*

จะไม่บอกว่าให้อัพ.. เพราะพิงค์ขยันอัพวันเว้นวัน... ขยันมาก... ประเทศไทยน่าจะมีคนอย่างพิงค์เยอะๆ ชาติเจริญ .. = =

ตอนต่อไปขอบอสหึงแรงๆนะพิงค์จัง เอาพี่โน่ออกมาด้วย~ อยากเห็นพี่โน่ในสายตาพิงค์ว่าจะเป็นยังไง..

(ได้ข่าวว่าพิงค์ไม่ค่อยจะอะไรกับคุณดนัย..)

ชิ่งไปเม้นตอนที่สองดีกว่า ลั๊ลลา~*

ฉลามน่าสงสารอ่ะ ฮือๆๆๆๆ หลามลูกแม๊ T^T

สะเทือนใจประโยคบอส

“ฉันจะไม่มีวันรักแกหรอก…ไอ้สวะ”

ได้ไงอ่ะ บอส ฮือๆๆๆๆ เห็นหลามเป็นเครื่องมือแบบนี้

หลามชีช้ำสุดๆเลยเรื่องนี้

บอสไม่รักเลยเหรอเนี่ย T^T

กรี๊ดดดดดดดด

ว๊ากกกกกกกกกกกก

อยากหาค้อนมาทุบหัว (ไอ้ ) คุณแซนซัสวะจริงๆ เลย!!!!!!!!!!!

บอสชั่วมากกกกกกก~ =[]= ไม่ไหวแล้วนะโว้ย!!! ฮึ่ยๆ แม่ยกอยากฆ่าคน อุกรี๊ดดดดด~
นี่มันยิ่งกว่าหลอกให้รักอีกนะเฟ้ย! มันเป็นการให้ประโยชน์ซึ่งๆหน้าเลย 'ไม่รัก...ไม่ผูกพันธ์...แต่งกันไปแบบแก้ผ้าเอาหน้ารอด' คนที่รู้สึกแบบนี้มีแต่เฮียคนเดียวนั่นล่ะค่ะ น้องหลามของเราเขารักป๋าหมดหัวใจ -__-q แบบนี้มันก็เหมือนแก้วที่ป๋าชอบขว้างบ่อยๆนั่นแหละ ...หัวใจสควอโล่แตกสลายไม่มีชิ้นดี...
ยังมาบอกว่าไม่รักๆๆๆ แต่ไอ้ที่แสบสุดคงเป็นตอนที่ป๋าย้อนกลับ "แกคงไม่รักฉันใช่ไหม?"
หนอยยยยย~ รู้หรือไม่รู้ความรู้สึกของหลาม...ป๋าก็ไม่ควรทำอย่างนี้นะว้อย!!? ปั่นหัวให้เมียหวั่นไหวเสียใจเล่น มันน่าตื้บนักนะแสนศักดิ์!!! *w*

//โบกธงสุดชีวิต// ขอให้สควอโล่ปฏิวัติเอาอธิปไตยตัวเองคืนมา...หนีไปเลยก่อนที่จะมีงานแต่ง!!

เมื่อเห็นฟิคของท่านพิงค์ //รีบกดเข้าไปอ่านทันที

ตอนแรกดีใจสุดๆ เย้! ท่านพิงคืแต่งฟิคเรื่องใหม่แล้ว T^T

นั่งอ่าน~~~

แงแงๆ ป๋าใจร้ายที่สุดเลย แงแงๆ สงสารหลาม

เศร้า! ทำไมมันเศร้าอย่างนี้ครับ TT[]TT

พูดออกมาได้ยังไงอิบอสบ้าาาาาา
อ่านบทบอสแล้วเหมือนภาพพระเอกของละครตบจูบของอาพิศาลซ้อนทับขึ้นมา ปากร้าย! ไร้หัวใจ!

งานนี้จะมีมือที่สามมั้ยงิ

อยากจะกรีดร้องเป็นเพลง นามิโมริ

หากไม่มีนภาแล้ว…หยาดพิรุณจะไปตกอยู่ที่ใดหรือ?

ได้ใจค่ะ มี100 หนูให้ 1000

มาต่อเร็วๆไวๆน่ะค่ะ

อ่านแล้วถึงกับน้ำตาซึม ปวดหนึบตรงหัวใจ ฮึกๆ


สงสารน้องหลามง่า~~~~~ รันทดอีกแล้วสินะ


อยากอ่านต่อ ลงเร็วๆ นะฮะ


ประโยคคมมว้ากกกกก ซึ้งกินใจ และบาดลึกตรงที่ว่า"ฉันจะไม่มีวันรักแก......"


สายฟ้าฟาด ซิกๆ /เผ่น

ดาร์กกกก ดาร์กกกกกกกก ดาร์กกกกก
ป๋าเมียซะด้วย
/ขอจองเม้นท์ไว้ก่อนนะคะ อิอิ
+++++++++++++++
โฮกกกกกก พี่พิงค์ขา ขึ้นต้นก็ดาร์กได้ใจแล้ว
อ่านไปอ่านมาอยากเอาขวดเหล้าที่หลามรินให้ป๋าฟาดใส่หัวป๋าเข้าให้ (/แต่กลัวโดนป๋ายิงแฮะ อ่านเงียบๆดีกว่า)
ป๋าจะแต่งกับหลาม แต่ป๋าบอกว่าป๋าจะไม่มีวันรักหลามเนี่ยนะ! แล้วป๋าจะรู้สึกว่าหลามมีค่าแค่ไหน เชอะ!

จะติดตามอ่านอย่างใกล้ชิดต่อไปนะคะ พี่พิงค์ (ขอเรียกแบบนี้ก็แล้วกันนะคะ)