•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

จะเป็นลมแล้วเจ้าค่ะ โอ๊ยยยยย

โดนใจอย่างแรงนิ มาอัพเร็วๆนะค่ะ

ถ้ามีเวลาว่างเดี๋ยวจะมาวิ่งตามอันให้ทัน อิอิ

ต้องรีบมาอ่นก่อนสอบก่อนค่ะ เดี๋ยวพอ

ใกล้สอบแล้วจะไม่มีเวลา

แต่ตอนนี้ขอเปงลมก่อน หัวใจจะวายตาย

ไม่หน้าเชื่อว่าป๋าจะหวานได้ขนาดนี้ ยิ่งตอนที่22นะค่ะ

ที่พูดหลามพูดประมาณว่าอย่าเพิ่งไป โอ๊ยยยยยย

หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้ว น่ารักมาก ตอนนั้น

น้ำตาแทบไหลอะ โฮๆๆๆๆๆๆ

สู้ๆนะคะ แล้วเดี๋ยวจะกลับมาวิ่งตามอ่านต่อค่ะ

ฉัน รัก แก ~

กรี๊ด ดด ดดด ,,, ชั้นก็รักแก อิบอสส ~
=[]= บอกรักหลามซักที

เลโอบทน้อยอีกแล้วคับท่าน ใจร้ายจังเลย เอาเลโอโผล่มาเพิ่มให้มากกว่านี้ได้ไหมอ่า

เสียใจนะเนี่ย ที่เลโอบทน้อย ฮือๆ


กี๊สสสสสสสส หวานเกินไปแล้วๆๆๆๆ

ฮือๆๆ ป๋าเปลี๊ยนไป๋ พยายามจะทำตัวให้ดีขึ้น

แต่สุดท้ายก็หลุดออกมานิดนึง ๕๕๕+ นิสัยเก่าน่ะมันเลิกยากนักใช่มั้ยฮะ??

ถ้ายังเก็บอารมณ์ไม่อยู่ ก็อย่ามาหวังว่าจะมาเทียบชั้นกับเลโอได้ โฮะๆๆๆ


ฉัน รัก แก
ประทานโทษนะคะ พี่ท่านเล่นพูดในใจ ใครมันจะไปได้ยังฟระนั่น



ท่านฮิ ยังคงความหื่นเอาไว้เยี่ยงเคยค่ะ = =;;

ตอบเมนท์มาแล้วค่า^^

งานเยอะจริงๆค่ะช่วงนี้ แอบปั่นไม่ทันแล้วค่า!

พรุ่งนี้ไปแสดงเปียโนที่สถาบันอีกค่ะ TT^TT เหนื่อยจังเลยน้า



++++++++++++++++++++++++++++++++


คุณ tstcwqt1

- หุหุหุหุหุ (หัวเราะทำไม=w=) ขอตอบสั้นๆเลยนะคะท่านยุ "อีก ไม่ กี่ ตอน มัน จะ กลับ ไป สู่ ความ เป็น จริง แล้ว ค่า!" อะหุหุหุ


คุณ racenta

- หุหุหุ อย่างที่เคยบอกไว้ค่ะว่าหวานให้พอชื่นใจแค่ไม่กี่ตอนเท่านั้นเองค่า! แน่นอนว่าคนอย่างป๋ามีหรือจะใจเย็นได้ตลอดเวลา หุหุหุ


คุณ >>PK<<

- ตอนนี้กับตอนหน้ายังจะดีอยู่ค่ะ^^ แต่ต่อๆไปจะกลับเข้าโหมดเดิมอีกแล้ว~ อะไรๆก็ไม่ได้ราบรื่นหรอกนะคะ หุหุหุหุ (/โดนถีบ)


คุณ brain_catterria

- แง่มๆ=w=/// กว่าเรื่องนี้จะได้บอกรักกันอีกนานแสนนานเลยค่ะ (จริงๆนะ=w=) เพราะอีกไม่กี่ตอนก็เข้าสู่โหมดเดิมอีกแล้วค่า!


คุณ Shiki13

- ขอบคุณที่ติดตามค่า^^ แหมๆ อย่างป๋ามีเหรอคะจะทำดีได้ตลอดรอดฝั่ง มันยังไม่ถึงเวลาหรอกค่า! หุหุหุ


คุณ vipping

- ขอบคุณมากค่า^^ เรื่องหวานๆนี่ล่ะค่ะถนัด (ฮา) แต่ฟีลอื่นแต่งแล้วยังรู้สึกว่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยค่ะTT^TT หงิงๆ


คุณ moriku

- อย่าว่าแต่คนอ่านเลยค่ะ พิงค์เองแต่งไปก็ม้วนไปเหมือนกัน(ฮา) เป็นพวกอินง่ายจริงๆ=w= ฮ่าๆ///


คุณ 0ReAl0

- หุหุหุ ถูกแล้วค่ะ อย่างบอสมีหรือคะจะทำดีได้ตลอดรอดฝั่ง อีกไม่นานก็จะกลับเข้าโหมดเดิมให้ช้ำใจเล่นกันแล้วล่ะค่า! แต่คราวหน้า ของจริงนะคะ เข้าสู่ค่อนเรื่องอย่างแท้จริงแล้วค่า!


คุณ leezo

- =w= พิงค์เข้าใจค่ะ (ฮา) ตอนพิงค์นั่งแต่งเองยังเขินเองเลย เอิ๊กๆ แต่ก็ให้หวานพอชุ่มชื่นหัวใจไงคะ^^ ก่อนจะเข้าสู่ของจริง หุหุหุ


คุณ pucca_p44

- ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่า^^ หุหุหุ เห็นทีว่าจะเป็นจริงค่ะ เพราะรับรองว่าตอนต่อๆไปอีกจะได้เห็นป๋าเจ็บช้ำอีกค่า! (/โดนถีบ) แต่แหม ใกล้เข้าจุดไคล์แมกซ์ของเรื่องนี้แล้วล่ะค่ะ^^


คุณ cynthia

- ตอนนี้ไม่เด่น แต่ไปเด่นตอนต่อๆไปแทนไงคะ^^ อะหุหุหุ ยังไงก็ติดตามด้วยนะค้า!


คุณ O๐_SHI-WA-WA_๐O

- เลโอคุงน่าสงสารจริงๆนะคะ TT^TT ฮือๆ อยากจะเปลี่ยนพระเอกให้มันรู้แล้วรู้รอ----(/โดนรุมกระทืบ)


คุณ honya_p

- เรื่องเขินหรืออิน(เกินไป)เวลาแต่งฟิคเนี่ยเป็นเรื่องปกติสำหรับพิงค์ไปแล้วค่ะ (ฮา) นั่งพิมพ์ไปเขินไป บางทีก็พิมพ์ไปน้ำตาร่วงไป อารมณ์แบบจิตหน่อยๆ=w=(ซะงั้น) ฮ่าๆ


คุณ narutear

- ฟิคเรื่องนี้มีหวานแน่ๆค่ะ แต่เป็นตอนท้ายๆสุดๆกับตอนพิเศษนะคะ (ฮา) จะให้หวานทั้งเรื่องแบบเรื่องที่แล้วก็เกรงว่าอารมณ์จะซ้ำกันเกินไปค่า! หุหุหุ


คุณ wan

- ก่อนที่ป๋าจะทำอะไรลงไป หรือหลังจากที่ป๋าทำอะไรลงไป อะไรจะเกิดขึ้น หุหุหุหุ (=w=) อันนี้ขออุบไว้ก่อนนะค้า!


คุณ therainnight

- โหดร้าย=w= ถึงป๋าจะรู้ตัวแล้วก็ใช่ว่าเรื่องราวจะจบง่ายๆนะคะ หุหุหุ มันมีอะไรที่ยุ่งยากกว่านั้นค่ะ หุหุหุ ยังไงก็มาอัพแล้วนะค้า^^~!


คุณ tempoyo (:

- ขอบคุณมากค่า^^ หุหุหุ เชียร์เลโอคุงใครว่าเชียร์ไม่ขึ้นค่ะ ออกจะเซอร์วิสกันขนาดนี้ ฮ่าๆๆๆ (/โดนรุมถีบ) ล้อเล่นค่า! แหมๆ มันก็เป็นไปตามอารมณ์ฟิคแหละค่ะ หุหุหุ


คุณ tsuna27

- ขอบคุณสำหรับการติดตามค่า^^ แน่นอนค่ะว่าคู่ 1827 เป็นคู่ที่พิงค์คิดอุปสรรคที่จะเฉือนอารมณ์ไม่ค่อยออกเลยค่ะ (ฮา) ประมาณว่าในหัวมีแต่ความหวานของคู่นี้น่ะค่ะ ฮ่าๆ ส่วนเรื่องป๋าหลามนั้น ช่วงนี้จะดีขึ้นก่อนที่จะกลับสู่ไคล์แมกซ์ค่ะ ยังไงก็ติดตามด้วยนะค้า!


คุณ Akiko

- ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่า^^ นั่นสิคะ พิงค์แต่งไปก็เขินไป นั่งม้วนอยู่หน้าคอมเหมือนคนบ้าเลยค่ะ (ฮา)


คุณ Pukapuka

- ป๋าอาจจะคุมอารมณ์ได้แค่ตอนนี้เท่านั้นล่ะค่ะ หุหุ เพราะยังไงป๋าก็ยังเป็นป๋าอยู่วันยังค่ำ ยิ่งไม่รู้ว่าหลามน้อยรักตัวเองยิ่งทำให้ยุ่งยากเข้าไปใหญ่เลยค่ะ=w=~ ไม่กระโดดกอดแล้ว!=w=


คุณ soda

- มาอัพเรียบร้อยแล้วค่า^^ หุหุหุ งานหน้ามาได้เลยค่ะ ถ้าไม่มีปัญหาอะไรเกี่ยวกับการปั่นฟิคของพิงค์ คาดว่าวันที่ 30 สิงหา งานแคปซูลก็จะทำรวมเล่มเรื่องนี้ไปนั่งบูธอีกค่ะ^^ ยังไงเจอก็ทักได้เลยนะค้า!


คุณ KAIMOOK

- นั่นสิคะ=w= มีเหรอ? เมล์พิงค์ PinkDream_MM@hotmail.com นะคะ^^ แอ๊ดมาได้เลยเจ้าค่ะ แฮ่ๆ ถึงป๋าจะหายโง่แต่ใช่ว่าป๋าจะหายบ้านะคะ หุหุหุ (/โดนยิงดับ)


คุณ aonkaaon

- ขอบคุณค่า^^ ดีใจค่ะที่เห็นอารมณ์ของฟิคพิงค์ได้ พิงค์นึกว่าตัวเองจะสื่อออกมาได้ไม่ถึงคนอ่านซะอีกค่ะ เพราะมันเป็นความหวานเล็กๆที่อยู่ในความอึดอัดเลยทำให้เป็นแบบนี้ค่ะ แต่ก็หวานได้แปปเดียวเดี๋ยวก็จะหายไปกับดอกไม้แล้วค่า! หุหุหุ


คุณ kult_lucifer

- กว่าเรื่องนี้ป๋าหลามจะได้บอกรักกันคงจะอีกยาวไกลค่ะ หุหุหุ แต่พิงค์คิดว่าเรื่องนี้จะสั้นกว่าเรื่องที่แล้วนิดนึงนะคะ ตอนแรกคิดว่าจะสั้นมากกว่านี้ แต่ไปๆมาๆ เรื่องนี้กลับยาวกว่าที่คิดไว้ค่ะ หุหุ


คุณ Tsuki_darkXS

- ขอบคุณมากค่า^^ แหมๆ จะขังเลโอคุงไว้เลยเหรอคะ ไม่ดีม้าง~ ยังไงก็ตามป๋าหลามจะมีอุปสรรคไคล์แมกซ์ที่แท้จริงอยู่ค่ะ รับรองว่าไม่ได้จบง่ายๆแน่นอน เพราะตัวป๋าเองใช่ว่าจะคุมอารมณ์เป็นซะที่ไหนล่ะค้า!


คุณ deviltears

- อย่างหลามน้อย ยากค่ะที่จะเชื่อว่าป๋ารักตัวเองจริงๆ นั่นก็เพราะว่าตัวเองรักข้างเดียวมานานเลยยิ่งทำให้ไม่รู้สึกมั่นใจ แถมป๋ายังพูดทำร้ายจิตใจอีก น่าสงสารหลามน้อย~


คุณ -[Alone]-

- พิงค์อ่านเมนท์ท่านแล้วยังเหนื่อยแทนเลยค่ะ (จริงๆนะเนี่ย)(ฮาก๊าก) ท่าทางจะอินเหมือนตอนพิงค์แต่งตอนนี้จริงๆค่ะ ฮ่าๆๆ แต่ใช่ว่าเรื่องจะจบแค่นี้หรอกนะคะ ป๋ายังแย่ได้มากกว่านี้อีกค่า! (/โดนตบ)


คุณ Faust

- อาจจะเลิกเคี้ยวแปปเดียวแล้วโดนอารมณ์ควบคุมจนต้องกลับกินใหม่ก็ได้นะคะ หุหุหุ^^ (/โดนถีบ)


คุณ R~ii

- มาอัพเรียบร้อยแล้วค่า^^ ตอนนี้คงจะเป็นตอนที่หวานมากที่สุดของเรื่องนี้จริงๆค่ะ แต่ก็หวานได้เท่านี้ล่ะค่า! อะหุหุหุ ไปหวานได้อีกทีตอนท้ายๆเลยค่ะ เพราะอุปสรรคอารมณ์ของป๋ายังมีอีกนะค้า!


คุณ qpanit

- ห่างแค่เพียงเอื้อมมือ แต่มันคือแสนไกลนะคะ ฮ่าๆ (เกี่ยว=w=?) เรื่องยังไม่จบง่ายๆแค่นี้หรอกค่ะ ป่าของเรายังแย่ได้กว่านี้อีกค่า!


คุณ aeae

- ขอบคุณมากค่า^^ แหมๆ ถึงจะหายฉลาดน้อยแล้วก็ใช่ว่าจะควบคุมอารมณ์ได้ตลอดรอดฝั่งนะคะ หุหุหุ จะเกิดอะไรขึ้นต่อไปต้องติดตามนะค้า^^!


คุณ suwi

- ถูกแล้วค่า^^ ใส่เสื้อสีชมพูค่ะ คาดว่างานต่อๆไปก็ใส่ชมพูด้วย เพราะที่บ้านมีแต่สีชมพูกับขาวค่ะ เป็นความบ้าส่วนตัวค่า (ฮา) ไว้เจอกันก็ทักกันได้นะค้า^^ แต่พิงค์แอบเขินแหะ แง้วๆ


คุณ davilsatan

- กว่าจะได้บอกรักกันอยากจะบอกว่ามันอีกยาวไกลเลยค่ะ หุหุ เรื่องนี้มีอุปสรรคมากกว่าที่คิดนะค้า! ยังไงก็ขอบคุณที่ยังติดตามอยู่นะเจ้าคะ^^~


คุณ Nuchy

- ถึงจะหายโง่วววแล้ว แต่ว่าป๋าก็ยังเป็นป๋าอยู่ดีค่ะ อะไรจะเกิดขึ้นกับหลามน้อยอีก ต้องติดตามนะค้า^^ อะหุหุหุ


คุณ tempoyo (:

- จับปลา จับปลา จับปลา นะเบ่เบ๋~ (อะไรของมัน=w=?) ไม่เป็นไรค่า^^~


คุณ tsukinoyume

- ความคิดไม่มีเสียงหรอกค่ะ แน่นอนอยู่แล้ว หุหุ แต่กว่าจะได้บอกรักจริงๆอีกยาวไกลค่า! ยังไงก็มาลุ้นไปด้วยกันนะค้า^^~!


คุณ Hibari-kyoya

- อะโห ตอบเสร็จพร้อมสรรพจริงๆค่ะ (ฮา) แหม คนที่ได้แค่คิดอย่างป๋า...(/โดนตบ) การจะพูดอะไรตรงๆเป็นเรื่องที่ยากอยู่เหมือนกันนะคะ หุหุ


คุณ mun_mun

- ไม่เป็นไรค่า^^ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ ท่าทางจะได้ผลจริงๆด้วยค่ะ (เอามั่ง) แต่แหม ป๋าก็ยังเป็นป๋าอยู่ดีนะคะ หุหุหุ เพราะฉะนั้นอะไรจะเกิดขึ้นอีกต้องติดตามนะค้า!


คุณ tray

- ขอบคุณมากค่า^^ ดีใจค่ะที่ติดตามอยู่ แหะๆๆ ให้หวานกันพอชื่นใจค่ะ ก่อนที่จะเข้าสู้ค่อนเรื่องที่แท้จริงไงล่ะค้า~!


คุณ fonez-a

- กว่าจะได้บอกรักกันพิงค์ขอบอกเลยค่ะว่าอีกยาวไกลค่า~ หุหุหุ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกค่า!


คุณ Children007

- ถูกแล้วค่ะ ป๋ายังไงก็เป็นป๋าวันยังค่ำ ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ตลอดรอดฝั่งหรอกค่า! หุหุหุ ยังไงก็มาอัพเรียบร้อยแล้วนะเจ้าค้า^^~



+++++++++++++++++++++++++


หมดไปแล้วนะคะสำหรับตอบเมนท์

ครั้งนี้ร่วม40กว่าเมนท์ค่ะ ชื่นใจจริงๆ^^ ขอบคุณมากนะคะ


ขอบคุณทุกๆคอมเมนท์จริงๆค่า
ขอบคุณนักอ่านทุกท่านด้วยนะคะ^^~



PinkDream

Chapter.24


















ความรู้สึกนี่…เรียกว่า ‘รัก’ อย่างนั้นหรือ…?




.



.



.



.




“บอส”




“…!”




นภาผืนรัตติกาลสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปตามเสียงเล็กที่ดังขึ้น ภาพของฉลามขาวในชุดเชิ้ตนอนสีขาวยาวเลยหัวเข่าขึ้นมาเล็กน้อยเป็นเพียงอาภรณ์ชิ้นเดียวที่ร่างบางสวมใส่อยู่ และผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่บนบ่าพร้อมกับเส้นไหมสีเงินที่เปียกลู่น้ำก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า




“ยังไม่ไปนอนอีกเหรอ?”




“…เออ…!”




ดวงตาสีโกเมนปฏิเสธที่จะสบสายตากับอความารีนน้ำงามตรงหน้า




“แกกลับไปนอนเถอะ ฉันอยู่คนเดียวได้”




ร่างบางเอ่ยเรียบๆในขณะที่ค่อยๆเอนกายลงนอนบนเตียงนุ่มพร้อมกับหนังสือเล่มหนึ่งในมือ




“แกยังไม่คิดจะนอนอีกรึไงวะ? มันจะเที่ยงคืนแล้วนะ”




“ยัง…ฉันว่าจะรอเลโออีกสักพักน่ะ”




รอยยิ้มเล็กๆที่ปรากฏที่มุมริมฝีปากบางเมื่อกล่าวถึงชายร่างสูงสายตาสีเพอริดอทนั้น ทำให้แซนซัสเผลอกำมือแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว











แกควรจะเป็นของฉันเท่านั้นไม่ใช่รึไง?














“ไอ้ฉลามสวะ…แก….”











แกรักหมอนั่นรึไง…?













ประโยคคำถามที่ไม่อาจจะเอ่ยถามออกไปได้ยังคงต้องติดค้างอยู่ภายในใจที่สับสนของผืนนภากว้างขวางเพียงเท่านั้น ทว่าเมื่อสควอโล่จะเอ่ยขานรับ เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น





ปี๊ปปปปป ปี๊ปปปปป










“ฮัลโหล”




[คุณสควอโล่ครับ…! ยังไม่นอนสินะครับ?]




เสียงนุ่มปลายสายอันคุ้นเคยทำให้ฉลามขาวยิ้มออกมาน้อยๆ




“ถ้าฉันนอนแล้วจะถอดจิตมารับโทรศัพท์แกรึไงฟะ!?” ดวงหน้าหวานตอบหน้ามุ่ย ก่อนจะถามต่อ




“แล้วเมื่อไหร่จะกลับมาสักที ดึกแล้วนะ!”




เสียงใสยังคงกรอกใส่โทรศัพท์โดยไม่ทันสังเกตสีหน้าของบอสแห่งวาเรียที่นั่งจดจ้องใบหน้าของตนเองเลยแม้แต่น้อย




[ขอโทษจริงๆนะครับ พอดีติดงานน่ะครับ คิดว่าวันนี้คงไม่ได้กลับไปที่นั่นแน่ๆ]




“…..อย่างงั้นเหรอ”




[ขอโทษจริงๆนะครับ ที่ต้องให้คุณอยู่คนเดียว แต่ยังไงคุณก็คงมีคุณแซนซัสอยู่ด้วยแล้วสินะครับ?]




น้ำเสียงของปลายสายหม่นลงทว่าเล็กน้อยเกินกว่าที่สควอโล่จะรู้สึกถึง ดวงหน้าหวานเผลอขึ้นสีระเรื่อน้อยๆเมื่อคำว่า ‘แซนซัส’ กระทบเข้าสู่โสตประสาท




“..มะ…ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย!”




[ฮะๆ เอาเถอะครับ ผมต้องเตรียมตัวผ่าตัดคนไข้ในอีกสองชั่วโมงข้างหน้านี้แล้ว แค่นี้ก่อนนะครับ]




“..อืม...พยายามเข้านะ…”




[ครับผม หลับฝันดีนะครับ อย่าลืมเข้านอนไวๆด้วยล่ะ]




“รู้แล้วน่า!”




ปลายสายถูกตัดไปพร้อมๆกับดวงหน้าหวานมู่ทู่ที่ทำปากขมุบขมิบกับโทรศัพท์คนเดียว กระทั่งเมื่อนัยน์ตาสีฟ้าสดเผชิญกับโกเมนเปลวเพลิงเข้า





…ทุกอย่างจึงตกอยู่เพียงในความเงียบงัน…





“…ไอ้สวะนั่นโทรมารึไง?”




น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพยายามที่จะควบคุมอารมณ์โกรธไม่ให้ทำอะไรลงไปที่จะทำร้ายคนร่างบางตรงหน้าที่พยักหน้าน้อยๆด้วยริมฝีปากที่เม้มแน่น




“…อะ…อือ” สควอโล่รับคำตะกุกตะกักก่อนจะพูดต่อ “พอดีติดงานด่วนน่ะ คงไม่ได้กลับมาที่นี่”




“……..”




“กะ..แกกลับไปนอนที่ห้องเถอะบอส ฉันจะนอนแล้วล่ะ”




เสียงเล็กพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักและรอยยิ้มฝืดๆในขณะที่ค่อยๆซุกกายเข้าไปในผ้าห่มนุ่ม ทว่าผืนนภากลับไม่ลุกออกไปดังคาดเสียอย่างนั้น




“ฉันจะนอนกับแก”




“ฮะ---!?”




คนร่างเล็กกว่ากระเด้งกายขึ้นมาทันทีด้วยใบหน้าสีจัด!




“ฉัน….”




ดวงตาสีโกเมนเผลอหลุบต่ำลงในขณะที่เอ่ยพูดเสียงแผ่วทว่าหนักแน่นมั่นคงเสียเหลือเกิน




“ฉันจะไม่ปล่อยให้แกต้องนอนคนเดียวอีกแล้ว…”




ดวงหน้าหวานที่ก้มลงน้อยๆของฉลามขาวค่อยๆเงยขึ้นอย่างตกตะลึง พร้อมๆกับที่สายตาสีฉานปรายขึ้นมาสบกับดวงตาสีน้ำแข็งที่ฉายแววตะลึงงันนั่นพอดิบพอดี ริมฝีปากบางสีอ่อนค่อยๆเปิดออกอย่างช้าๆ




“…บอส…..”




“…ได้ไหม…?”




มือแกร่งค่อยๆเลื่อนไปกุมมือบอบบางไว้อย่างเนิบช้า สควอโล่ที่ได้รับสัมผัสนั้นสะดุ้งเฮือกก่อนที่จะพยายามชักมือออก ทว่ามือหนาของแซนซัสกลับยึดรั้งไว้แนบแน่น




“…ปะ…ปล่อย…”




“กลับไปนอนที่ห้องฉันได้ไหม?”












แกกลับมาหาฉัน…ได้ไหม…?













ร่างโปร่งบางยังคงจ้องนิ่งตะลึงงันไปที่บอสแห่งวาเรียผู้ยื่นถ้อยคำมั่นคงให้แก่ตนเองอย่างไม่เชื่อสายตา ทว่าความรู้สึกปิติยินดีกลับถูกกลบด้วยความรู้สึกผูกพันที่มีต่อแพทย์หนุ่มในชุดสีสะอาดนั้นไปมากกว่าครึ่ง




มือบางค่อยๆชักกลับไปอย่างเนิบช้า ในขณะที่ดวงหน้าหวานก้มลงพร้อมกับเม้มริมฝีปากสีสวยแน่น ปฏิกิริยาจากคนตัวเล็กตรงหน้าทำเอาหัวใจของผืนนภากระตุกวูบ











ถูกปฏิเสธ…อย่างนั้นหรือ…?













“บอส…ฉัน…”




“หึ…‘ไม่’ สินะ?”




รอยยิ้มมุมปากราวกับเย้ยหยันตนเองของผืนนภาทำเอาฉลามขาวที่ลอบมองอยู่ใจกระตุกวูบ รีบออกปากปฏิเสธออกไปโดยไม่รู้ตัว




“ไม่ใช่อย่างนั้นนะ!”




“……”




“…อึ่ก…แต่ว่า…”












แล้ว…เลโอล่ะ…?













“แกห่วง ‘มัน’ รึไง?”




คำถามแทงใจดำของบอสแห่งวาเรียทำให้สควอโล่สะดุ้งเฮือก!




“…ก็เค้า…คอยอยู่กับฉัน..แล้วฉันเองก็….”













ฉันเองก็…ผูกพัน…กับเขา








มันไม่ใช่ความรัก







…. แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น…ก็ยังผูกพัน














เมื่อนัยน์ตาสีแดงฉานทอดมองดวงหน้าหวานที่กระอักกระอ่วนราวกับจะทำอะไรไม่ถูกเช่นนั้นแล้วก็ถอนใจออกมาแผ่วเบาราวกับจะยอมแพ้




“ช่างเถอะ แกถือซะว่าฉันไม่ได้พูดแล้วกัน ถ้าแกลำบากใจขนาดนั้นล่ะก็”




“ฉัน---!”




สควอโล่ที่อึกอักกล่าวถึงด้วยน้ำเสียงที่ขาดห้วงไปเมื่อนภาร่างสูงตรงหน้าค่อยๆยันกายลุกขึ้น เพียงแค่ความคิดที่ว่าร่างสูงจะเดินออกไปจากห้องนั้นก็มากเพียงพอที่จะทำให้ฉลามขาวยื่นมือออกไปรั้งไว้ตามที่ใจคิด




“เดี๋ยว!”




เจ้าของร่างสูงค่อยๆหันหน้ามาสบตากับอความารีนที่ระรื้นไหวระริกฉายแววเว้าวอนชัดเจนเสียจนไม่อาจแม้จะคิดปฏิเสธ




“คืนนี้…กะ…แกนอนกับฉันได้มั้ย?”




สิ้นเสียงเล็กสั่นเครือ นัยน์ตาสีโกเมนสดก็เบิกขึ้นอย่างตะลึงงัน ในขณะที่จ้องมองดวงหน้าหวานสีจัดของร่างบางตรงหน้าที่กำผ้าห่มนุ่มจนยับยู่ยี่เนื่องจากเผลอพูดสิ่งที่อยู่ในความคิดออกไปอย่างน่าอายเสียเหลือเกิน




“ไอ้สวะ…”




เสียงทุ้มพร่าที่ดังขึ้นราวกับไม่เชื่อหูนั้นยิ่งทำให้ดวงหน้าเล็กขึ้นสีจัดแทบจะไปถึงใบหู




“ถะ..ถือซะว่าไม่ได้ยินเถอะ! ออกไปได้แล้ว ฉันจะนอน!”




สควอโล่พูดรัวเร็วก่อนจะทิ้งตัวลงนอนพร้อมกับดึงผ้าห่มหนาคลุมโปงอย่างเขินอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี




“ไอ้สวะ…แกพูดจริงๆเรอะ?”




“…….”










ไอ้บ้า! สติไม่เต็มรึไงวะมาพูดกับผ้าห่ม!


(แกแหละบ้า=w=)













บอสแห่งวาเรียที่เผลอหลุดทำหน้าตาเงอะงะออกมาเพราะความตกตะลึงเรียกคนตัวเล็กที่ซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่มซ้ำแล้วซ้ำเล่า




“จริงเหรอ?”




“……”




“แกพูดจริงๆใช่มั้ย?”




“………”




“ไอ้ฉลามสวะ..”




เรียกไปเรียกมาซ้ำๆจนคนร่างเล็กที่อยากจะหลับเต็มทนชักเริ่มทนกับความอับอายและรำคาญไม่ไหว ต้องกระเด้งกายขึ้นมาแหกปากตอบรับอย่างหงุดหงิด




“รำคาญว้อยยย!!! บอกว่าใช่ก็ใช่เซ่! หุบปากได้แล้ว จะนอน!”




พูดรัวเร็วเพียงแค่นั้นก่อนจะคลุมโปงไปอีกครั้ง ปฏิเสธที่จะให้ใบหน้าสีจัดของตนเองปรากฏแก่สายตาร่างสูงเกินกว่าห้าวินาที




แซนซัสนิ่งตะลึงงันด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ ก่อนที่ลอบยิ้มออกมาบางๆในขณะที่ค่อยๆยันกายขึ้นและล้มตัวลงนอนเคียงข้างวรุณที่สะดุ้งเฮือกอย่างตกใจ




“ทะ…ทำอะไรน่ะ!”




“ก็นอนไง”




น้ำเสียงราบเรียบเฉยเมยที่ราวกับแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องราวนั้นทำให้คนตัวเล็กกระเด้งกายออกมาอย่างสุดทน!




“ป…ไปนอนที่อื่นสิโว้ยยย!!”




“ห้องแกมีเตียงเตียงเดียว แล้วจะให้ฉันนอนที่ไหน?”




“นั่นมันก็เรื่องของแก!!”




“คนที่บอกให้ฉันนอนด้วยคือแกเองไม่ใช่หรือไง?”




“…อึ่ก..!”




เจอคำถามที่สวนขึ้นมาแบบนี้เล่นเอาฉลามน้อยว่ายน้ำต่อไปไม่เป็น!




“มะ…ไม่รู้แหละ! ถือซะว่าฉันไม่ได้พูด! ออกไปเดี๋ยวนี้นะ!!”




สควอโล่กล่าวเสียงดังพลางส่ายหัวดิ๊ก ปฏิเสธที่จะให้ส่วนใดของร่างกายตนเองสัมผัสกับเรือนกายหนาของร่างสูงตรงหน้าอย่างหวาดหวั่น ทุกปฏิกิริยาของร่างบางอยู่ภายใต้ดวงตาสีฉานที่ฉายแววหม่นหมองอยู่ในที ทว่าอ่อนแสงเกินกว่าที่จะสังเกตเห็น




“ฉันจะไม่ทำอะไรแก”




“…….”




ดวงตาสีน้ำแข็งฉายแววหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัดเนื่องจากไม่เชื่อในคำพูดมั่นคงของคนตรงหน้า ยังคงเว้นระยะห่างออกมาจนบอสแห่งวาเรียรู้สึกปวดหนึบที่อกด้านซ้าย




“…เชื่อฉัน…ได้มั้ย?”










เชื่อฉัน…สักครั้งนึงได้รึเปล่า..?











“……..”




“ฉัน…จะไม่แตะต้องตัวแก”




“…….”




“ฉันจะไม่ทำให้แกกลัวอีกแล้ว”




คำพูดเสียงพร่าทว่ามั่นคงอบอุ่นนักของผู้เป็นนายเหนือแห่งวาเรียทำให้สควอโล่ได้แต่เงียบตะลึงงัน ก่อนที่ร่างเล็กจะเม้มริมฝีปากแน่นพร้อมกับล้มตัวลงนอนตะแคงหันหลังให้




“ไอ้สวะ…”




“รู้แล้ว! นอนสิ! ฉันง่วงแล้วนะ!!”




ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมของผู้ที่ได้ชื่อว่าน่าเกรงขามที่สุดในอิตาลีนิ่งตะลึงก่อนจะยิ้มออกมาบางๆด้วยความรู้สึกดีใจอย่างที่ไม่เคยรู้จักความรู้สึกแบบนี้มาก่อน รีบล้มตัวลงนอนเคียงข้างโดยไม่ลืมที่จะเว้นระยะห่างกับคนตัวเล็ก




“…ราตรีสวัสดิ์นะ…ไอ้ฉลามสวะ…”




“….อะ…เออ!”




ไม่นานหลังจากเสียงตอบรับ เสียงลมหายใจที่เข้าออกเป็นจังหวะและความเงียบงันก็ทำให้แซนซัสรู้ว่าคนเคียงข้างได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้ว ยังไม่ทันที่ดวงตาสีโกเมนจะค่อยๆหลับลง วรุณร่างบางก็พลิกตัวตะแคงมาอีกข้างจนดวงหน้าหวานที่หลับตาพริ้มปรากฏสู่สายตาสีเพลิงของตนเองพอดี




เจ้าของนัยน์ตาสีแดงสดเผลอจ้องมองดวงหน้าที่งามกว่าอิสตรีของคนตัวเล็กกว่าอย่างเผลอใจ ระยะห่างที่ถูกเว้นไว้บนเตียงกว้างนั้นช่างบั่นทอนหัวใจจนเจ็บปวดเหลือเกิน









…มือหนากำหมัดแน่นราวกับพยายามจะชั่งใจ…






…การที่จะทำให้ร่างกายขาวนวลตรงหน้านี้เป็นของเขานั้นมันช่างง่ายดายเสียเหลือเกิน…


ง่ายดายเสียจนรู้สึกว่า การที่จะทำให้ ‘หัวใจ’ ของคนเคียงข้างมาเป็นของเขานั้น






















…มันช่างยากเย็นเสียจนเกินจะรับไหว…








+++++++++++++++++++++++++++++++++



TBC.

*** ปาดดดดดดดดดดดด เดี๋ยวมาอีดิทค่ะ จองที่ๆ

โฮรกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ป๋าน่ารักมากกกก อรั๊งงงงงงงงง > <

แต่หลามน่ารักกว่า อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย >////////<

เลโอออ ไม่มีบทเลยลูก.... = =;;

ป๋าดูอ่อนโยนขึ้นเย๊อะ~~!!!!!!!!!! แบบนี้แหละถึงจะดี!!! (แล้วทำไมป๋าไม่คิดให้ได้อย่างงี้แต่แรกคะ?? = =;;)

อ่ะโด่~!!!!!!!

ปาดดดดดดดดด

ไม่ทันเม้นแรก T^T



Edit


ไอ้บ้า! สติไม่เต็มรึไงวะมาพูดกับผ้าห่ม!


(แกแหละบ้า=w=)



กร๊ากกกกกกกกกกกกกกก

ฮาประโยคนี้มากมายก่ายกอง

นั่งอ่านไปขำไปพี่ชายด่าเลย - -"

เอาเถอะ

แต่ฮาใช่ย่อยเลยนะนี่ตอนนี้

ทั้งหลามทั้งป๋า

รั่วทั้งคู่


เอริ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


เลโอเริ่มจืดจาง

ย๊ากกกกก

ขอบทเลโอเพิ่มด้วยมายด์จ๊างงงงงงงงง

ว่าแล้วก็รอตอนต่อไป

ปาดดด เม้นท์สาม(???)
น่ารักจริงๆเลย อิ๊อ๊างง~

ปาดดดดดดดดดดดดดดดด!

*EDIT*

//เต้นระบำเข้ามา~

โฮ้วววววววว~ ขี้เลื่อยในสมองบอสโดนเป่ากระจุยหมดแล้วใช่ไหม! หรือยังหลงเหลืออยู่นิดหน่อย

บอสต้องทำตัวเป็นคุณสามีที่ดีของภรรเมียเพื่อทำการง้่อสิคะ!

อย่างนั้นแหละบอส! ถึงหลามจะน่ากดแค่ไหนก็ต้องอดทนไว้!! แม้ว่าข้าพเจ้าเองก็อยากจะไปก(อ)ดหลามบ้างก็ตาม ฮาๆ(//โดนยิง)

แต่ว่านะ... ไม่รู้สึกอยากให้เลโอคุงชูแว้บไปมากเท่าตอนนี้มาก่อน!(//โดนแม่ยกเลโอรุมบาทา)

ก็เพราะว่าเมื่อเลโอไม่อยู่ ป๋าก็จะได้อยู่กับหลามสะดวกขึ้นนะเซ่!! เลโอคุง~ ยังไม่ต้องรีบมาหาหลามนะ! ป๋าเค้าเอาอยู่ =[]=

จะรอติดตามตอนต่อไปนะค่า~(//ลากฟูกมานอนรอ)

มาโพสเเล้วนะคะ ครบรอบ 100 ครั้ง !!!

สงสารป๋ามากอ่ะ ทำไมน้องหลามถึงทำกะป๋าเยี่ยงนี้อ่ะ T[]T

เเต่ก็สะใจนิดนึง - -* ตอนเเรกอยากทำร้ายน้องหลามนัก

เป็นไงล่ะ โดนน้องหลามเอาคืน 555555+ - -*

รออัพต่อนะคะ ^[]^

“คืนนี้…กะ…แกนอนกับฉันได้มั้ย?”

ถามไรอย่างนั้นนู๋หลาม

“คนที่บอกให้ฉันนอนด้วยคือแกเองไม่ใช่หรือไง?”

ฮ่า+++ป๋าตอบได้ตรงใจมาก

“ฉันจะไม่ปล่อยให้แกต้องนอนคนเดียวอีกแล้ว…” <<< โอ้! Yes!!!~ หึหึๆ หลามเสร็จป๋ษแน่ +_+

“ฉันจะนอนกับแก” << ดีมากป๋าเป็นสามีที่ดีจริงๆ(มั่ง) >w<

[ฮะๆ เอาเถอะครับ ผมต้องเตรียมตัวผ่าตัดคนไข้ในอีกสองชั่วโมงข้างหน้านี้แล้ว แค่นี้ก่อนนะครับ]
^
^
^
ด๊! ไม่ต้องเห็นหน้า(ไอ้)คุณชายเลโอ หลามเป็นของป๋า!!!!~ 55+

ไอ้บ้า! สติไม่เต็มรึไงวะมาพูดกับผ้าห่ม! (แกแหละบ้า=w=) <<< เดียวตายก่อนที่ฟิคจะจบนะเจ้าค่ะ =o= /

หึหึๆ เป็นตอนที่ดีจริงๆ (ไอ้)คุณเลโอไม่ได้อยู่กับหลามมันดีจริงๆ แต่ป๋ามาแทน โอ้! 555+ ^[]^

รออ่านอยู่นะเจ้าค่ะ(^o^)/~

การที่จะเอาหัวใจของหลามมาเป็นของป๋านะไม่ยากเลยสักนิด

ถ้าบอสแหกตาดูดีๆ อันที่จริงแล้วหลามรักบอสจะตาย
(แต่ความไม่ยั้งคิดคราวนั้นของบอสทำไห้หลามเป็นอย่างนี้ไง อื้มๆ)

เลโอ...กู้ดจ๊อบ ไม่มาอย่างนี้ก็ดีแล้วนะค่ะ พ่อพระเอกของชั้น (ของแกเรอะ??)
อันที่จริงเลโอเป็นหนุ่มวายไช่ไหมค่ะ ลัทธิ XS ไช่ไหม ฮ่าาา <<<< เพ้อเจ้อออ ข้ามๆไปเน่อ


ตอนนี้น่ารักจังเลยค่า เขินกันไปเขินกันมา หลามค่อยๆจะเข้าหาบอสแล้ว อุกรี้ด >/////< เอาเเถอะเอาใจช่วยน่อ

Still wait na ka ^____^

ท่าทางหลามเริ่มมีใจให้ป๋ามากขึ้นแล้ว

แต่ก็อดแกล้งป๋าต่อเลย บู๋ ~..

ตอนนี้บทเลโอ เริ่ทน้องลงแล้ว น่าสงสาร

[ ตอนนี้อยู่ในโหมดเชียร์มือที่ 3 ]

Ps. ยังไงก็มาอัฟต่อเร็วๆนะฮะ

หัวใจของสคอลจังน่ะ เป็นของบอสตั้งนานแล้วนะคะ!!!
โฮกกก จะยากอะไร ต้องบอกว่าทำยังไงถึงจะได้อยู่ใกล้ๆกันอีกครั้งต่างหาก
คิดถึงเสียงโวยวายของสคอลจังใช่มั้ยล่ะคะ บอสขา(โฮะๆ)(เริ่มเข้าโหมดเดียวกะเจ๊ลุซแล้วว)
เลโอ ข้าน้อยขอบอกว่าท่านทำได้ยอดเยี่ยมมากค่า!! เสียสละได้ดีเยี่ยม(อย่างนิคุณพิ้งค์ไม่ให้รางวัลเป็นคนดามหัวใจหน่อยหรอคะOwO )(เจ๊ลุซ-เดี๋ยวเจ๊เป็นให้เองง)
คุณพิ้งค์ก็ยอดเยี่ยมค่า>w< หุหุ หวานกระจาย ช่วงนี้โลกช่างสดใส(เบรนไปโรงเรียนก็สดใสเต็มที่~)
ขอบคุณสำหรับตอนที่ 24นะค้า อ่านเรียบร้อย จะรอตอนต่อไปวันเสาร์นี้นะค้า(อ่านหลังจากกลับจากสอบจุฬาพอดีเล้ยย)