•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

Title: Altor
Author: melody
Pairing: - GiottoxMukuro
Rating: PG-13 (ตอนนี้ยังแค่ PG)
Spoilers: -
Disclaimer: Akira Amano
Summary: -
Author notes: AU ฟิคค่ะ เป็นฟิคแฟนเกมส์รีบอร์น Altor บอกได้คำเดียว... ใครยังไม่ได้เล่นไปหามาเล่นซะ! +0+! ภาพงาม เต็มสิบให้ 169 เลย ส่วนเรื่องซาวนด์นี่กินใจไปเต็มๆ เต็มสิบให้ 2769 *w*!! (ไม่ค่อยเล้ย)

เห็นเนื้อหา เนื้อเรื่อง แล้วอดรนทนไม่ได้ @[]@ อดหลับอดนอน (นอนดึกอีกแล้วฉัน...) นั่งเขียนฟิค เข็นออกมาได้ตอนนึง... ความจริงแล้วยังไม่รู้ว่าเนื้อเรื่องที่จริงเป็นยังไง ที่รู้ตอนนี้ก็แค่คร่าวๆ ที่กานต์ซังเล่าให้ฟัง >w< ขอบคุณมากนะคะ เมื่อคืนเล่นไป กรีดร้องไป (มะมี๊จะจับส่งรพ. = =!!!) เลยอาศัยข้อมูลอันน้อยนิด แล้วที่เหลือคือพลังจิ้นล้วนๆ มันเลยกลายเป็น AU ฟิคจนได้ กร๊ากกกกกกกก ไว้ถ้าแปลหมดแล้ว เมจะเขียนอีกเรื่องให้นะเคอะ กานต์ <3~













----------------------------------------Chapter 1 : Name----------------------------------------






ทิวาโรยราลับแสง เหลือเพียงแมลงกรีดร้องขู่ขวัญ... ในค่ำคืนที่มืดมิดเงียบงัน... ปรากฎเพียงร่องรอยแห่งความหวาดกลัว...
...สองแขนกอดก่ายกายตน...ป้องปกราตรีมิให้กล้ำกราย...ภายใต้แสงจันทร์สีนวลทอประกาย...ดวงดาราในอัญมณีสีไพลินสะท้อนเพียงความหมองหม่นแสนเศร้า...
คราใดที่เผลอหลับใหลท่ามกลางความเดียวดาย คราลืมตาตื่นจักพบอสุชลรินไหลไม่ขาดสาย...
แม้นจำไม่ได้ถึงเนื้อหาของฝันร้าย... หากข้างกายที่ปราศจากไออุ่นก็มากพอที่จะทำให้หยาดน้ำตาร่วงริน...











...แสงสว่างสาดส่องทั่วหล้า ผืนนภากว้างใหญ่ไพศาล...
...รอยยิ้มของคุณอบอุ่นดั่งทิวา นัยนา...ปลอบประโลมดวงใจที่เงียบงัน...


























"ไอ้เด็กเวร!! อย่าหนีนะ!!" เสียงด่าทอ เอะอะในมุมหนึ่งของกรุงโรม...เมืองหลวงของอิตาลี...เหมือนจะเป็นเรื่องปกติ...หากในคราวนี้บุคคลที่เจ้าของเสียงกรรโชกตะคอกด่าทอนั้นเป็นเพียงเด็กตัวน้อยๆ



เท้าเล็กๆ วิ่งสุดกำลังเท่าที่มี ในมือถือประคองขนมปังซึ่งยังส่งกลิ่นหอมฉุย ...แน่นอนว่าเสียงด่าทอที่ตามมาข้างหลังนั้นเป็นเพราะเหตุนี้...



ดวงตาสีน้ำเงิน...เฉกเช่นเดียวกับไพลินน้ำงามส่องประกายสุกสกาวราวดวงดาราบนฟากฟ้ากว้างใหญ่ เรือนผมสีน้ำเงินพลิ้วไหวตามแรงลม... แม้เสียงที่ตะโกนด้วยความเกรี้ยวกราดนั้นจะจางหายไปแล้วหากเด็กชายมิกล้าที่จะผ่อนฝีเท้าลงจนกว่าจะแน่ใจได้ว่าไม่มีใครตามมา...



...วิ่ง...



...วิ่ง...



...วิ่ง...



...วิ่งไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย...เรี่ยวแรงเหือดหายเหลือเพียงเสียงหอบหายใจสะท้อนก้องในความเงียบ รู้สึกเหมือนปอดจะฉีกเป็นชิ้นๆ ... รอบกายมีเพียงต้นไม้สูงใหญ่ กลิ่นไอแห่งธรรมชาติที่บริสุทธิ์...หาได้ยากยิ่งในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยผู้คน...



เท้าเล็กๆผ่อนแรงลงจนกลายเป็นหยุดนิ่งในที่สุด ดวงตาสีน้ำเงินเฉกเช่นเดียวกับเรือนผมกวาดมองไปรอบๆอย่างสงสัย... แต่ไม่ว่าที่นี่จะเป็นที่ไหนมันก็ไม่สำคัญสำหรับเขา ...สำหรับคนที่ไม่มีที่จะกลับไปเช่นเขา... ทุกวันได้แต่ลักเล็กขโมยน้อย หาเศษอาหารลงท้องเพื่อประทังชีวิตให้ตนยังมีลมหายใจ... ทุกคืนต้องซุกกายนอนข้างทางเฉกเช่นหมาข้างถนน... ในคืนที่หิมะพร่างพรมอย่างงดงาม... ใครหลายคนยินดีชื่นชมในสีขาวที่พร่าตานั้น... หากทว่าเขาชิงชังมันเหลือเกิน...



...ความเย็นเยียบจากเกล็ดดอกไม้สีขาวที่ร่วงหล่นจากท้องฟ้า...กัดกินผิวเนื้ออ่อนบาง...ให้เลือดรินไหล...ย้อมสีขาวอันลานตานั้นให้กลายเป็นสีแดงดุจกลีบกุหลาบขาวแปรเปลี่ยนเป็นสีชาด...



ในคืนที่หนาวเย็นเสียจนนึกว่าเลือดในกายจะจับแข็ง... มีเพียงสุนัขข้างทาง ที่เขานอนกอดเพื่อขอความอบอุ่นจากเส้นขนหนานุ่ม... กลิ่นเลือดของตนกลบกลิ่นสาปสางของสัตว์ข้างทางเสียสิ้น...





...ไร้ผู้คนสนใจ ...ไม่มีผู้ใดเหลียวแล...










................











ดวงตาสองสีสะท้อนภาพสวนกว้างสวยงาม... ร่มรื่นและสงบเงียบ...



เขารู้ได้ในทันทีว่ามันไม่มีทางที่จะเป็นที่สาธารณะ... จึงคิดได้เพียงแต่ว่าเขาคงหลงเข้ามาในอาณาบริเวณของมหาเศรษฐีสักคน...



สองขาเล็กๆอ่อนเรี่ยวแรง ไร้กำลังและเหนื่อยล้าจากการวิ่งหนีมาไกลแสนไกล...จึงทรุดกายลงนั่ง เงยหน้ามองท้องนภาที่สดใส...เมฆสีขาวราวขนมสายไหมเลื่อนลอยเอื่อยตามสายลมที่พัดเฉื่อยฉิว...มือเล็กๆหยิบก้อนขนมปังที่ถูกห่อด้วยกระดาษมาแกะห่อก่อนกัดกิน... ความร้อนที่สัมผัสได้ก่อนหน้านี้จางหายไปแล้ว... หากรสชาติไม่ใช่เรื่องสำคัญ... สำคัญคือมันทำให้กระเพาะของเขาสามารถหยุดร้องครวญครางได้ต่างหาก...




ดวงตาสุกใสไร้เดียงสาปรือหลบแสงจ้าที่ลอดผ่านใต้กิ่งไม้ ใบไม้เบื้องบนอย่างอ่อนล้า... พลันร่างเล็กๆนั้นต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงบางสิ่งบางอย่างจากเบื้องหลังพุ่มไม้ ตรงข้ามกับตำแหน่งที่ตนนั่งอยู่...



...หรือคนพวกนั้นจะตามมาทัน...



เด็กชายคิดอย่างกังวล... สองขาสั่นระริก พยายามยันกายขึ้นอีกครั้ง พานายของมันหลีกหนีถอยห่างจากสิ่งที่อาจจะเป็นอันตรายต่อตนเอง...เสียงสวบสาบเสียดสีของเนื้อผ้าดังกระทบโสตประสาทท่ามกลางความเงียบ เพียงผิวเผินอาจจะนึกได้ว่าเป็นเพียงเสียงกิ่งไม้ที่เสียดสีกัน หากเขาไม่อาจทำใจให้สบายเช่นนั้นได้ ...ร่างเล็กๆจับจ้องที่มาของเสียง... เตรียมหนีทันทีที่เห็นว่าจะเกิดอันตราย...ทว่าเสียงครางเบา ๆหยุดฝีเท้านั้นไว้ได้เสียก่อน



ดวงตากลมโตหันมามองคล้ายจะลังเล หากทว่าในที่สุดความอยากรู้ก็ชนะความหวาดกลัว... มือเล็กๆที่เต็มไปด้วยรอยแผลขีดข่วนขยับแหวกกิ่งพุ่มไม้ออกและสอดส่องมองหาที่มาของเสียง ...



เสียงขยับกายดังขึ้นอีกครั้งเรียกอาการสะดุ้งโหยงในใจ หากร่างกลับพลันแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อนกาย... ไม่อาจวิ่งหนีด้วยกลัวว่าอีกฝ่ายซึ่งเป็นใครไม่ทราบจะรู้ตัว... ทว่าด้วยวัยเพียงเท่านี้การอยากรู้อยากเห็นไม่ใช่เรื่องแปลกและเขาก็สงสัยมากเหลือเกิน...



มือบางห่อขนมปังที่กัดไปเพียงคำเดียวใส่กระดาษแล้วเก็บไว้ในอกเสื้อ...ร่างเล็กๆคุกเข่าคลานลอดใต้พุ่มไม้ ด้วยสรีระที่เล็ก ซ้ำยังผอมบางทำให้ไม่ใช่เรื่องยากเย็นที่จะเคลื่อนไหวโดยไม่ให้เกิดเสียง...



ศีรษะเล็กๆมุดผ่านพุ่มไม้หันซ้ายหันขวา เหลียวมองหาเจ้าของเสียงเมื่อครู่อย่างเงียบกริบ ดวงตากลมโตสะดุดเข้ากับชายเสื้อคลุมสีดำที่โผล่พ้นโคนต้นไม้ซึ่งอยู่ห่างจากบริเวณนี้เล็กน้อย... มือเล็กๆค่อยๆดันตัวเองออกจากพุ่มไม้โดยพยายามให้เกิดเสียงเบาที่สุดเท่าที่จะเบาได้...



ร่างเล็กๆชะงักกึก...



อะไรบางอย่างร้องเตือนให้เขาหยุด...



อะไรบางอย่างบอกเขาว่า...คนที่อยู่เบื้องหลังต้นไม้นั้น...รู้ตัวแล้ว...



ทว่า...เมื่อพิจารณาจากความเป็นไปได้ เขาแทบไม่ได้ก่อให้เกิดเสียงที่ดังไปกว่าเสียงของลมหายใจ ...จึงสรุปอย่างง่ายๆ ว่าคงคิดมากไปเอง



ร่างเล็กๆลุกขึ้นยืน ลังเลชั่วอึดใจก่อนย่องเข้าใกล้... หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวคนแปลกหน้าจะได้ยิน



"โอย..." เสียงคราง... เสียงนี้นี่เองที่เขาได้ยินในตอนแรก ...เสียงที่ได้ยินนั้นทำให้เด็กชายเร่งฝีเท้าขึ้น...



มือบางทาบบนเปลือกไม้...ก่อนค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปดู เมื่ออีกฝ่ายขยับกายเขาก็พลันสะดุ้ง หดกายกลับหลบหลังต้นไม้ในทันทีทันใด...



...ไม่เป็นไร... ไม่เป็นไรหรอกน่า... ถ้าเห็นท่าไม่ดีจะหนีเสียก็ได้...



เด็กชายปลอบใจตนเองเช่นนั้นก่อนกลั้นใจก้าวออกไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม...







...เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนจนเหมือนอาบย้อมด้วยแสงจันทร์ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรงและชี้ฟู เครื่องแต่งกายดูมีราคาจนเขาอดเผลอคิดตามประสาเด็กมือไวไม่ได้ว่าน่าฉกไปสักชิ้นสองชิ้น... อีกฝ่ายสวมใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว เสื้อสูทสีดำลายทาง และเนคไทสีดำ... ผ้าคลุมที่สวมใส่ก็เป็นสีดำเช่นเดียวกัน... ชายตรงหน้าดูราวจะกลืนกินไปกับรัตติกาล... หากดวงอาทิตย์ลาลับไปแล้วเขาคงไม่กล้าที่จะเข้าใกล้...



ประมาณด้วยสายตาแล้วอายุคงสักยี่สิบกลางๆ ใบหน้าที่ดูดีจนเรียกได้ว่าหล่อเหลานั้น บัดนี้ขาวซีดซ้ำยังมีเหงื่อไหลอาบคล้ายจะทรมานจากอะไรสักอย่าง คิ้วเรียวสีน้ำตาลขมวดมุ่น เปลือกตาบางปิดสนิทซุกซ่อนแก้วตาสีปริศนาไว้เบื้องหลัง ริมฝีปากบางเปล่งเสียงครางครวญอย่างเจ็บปวดทรมาน




เด็กชายลืมสิ้นซึ่งความหวาดกลัว...ร่างเล็กๆทรุดลงนั่งตรงหน้าชายหนุ่ม มือบางเขย่าร่างที่เหมือนจะไร้สติให้ฟื้นตื่น



"คุณ... คุณฮะ... เป็นอะไรรึเปล่า... " เสียงที่เอ่ยนั้นใสกังวาล ราวระฆังแก้ว... ด้วยความเยาว์วัย...เสียงนั้นใสราวเสียงของนก...ร่างของชายหนุ่มซวนเซซบหน้ากับไหล่บาง เรียกอาการสะดุ้งจนเกือบเผลอส่งเสียงร้อง... ร่างเล็กๆเอนหงายจนเกือบล้มแล้วโดนทับจนแบน ทว่าเคราะห์ยังดีที่เอามือยันไว้ได้ทัน



"ค...คุณฮะ..."



"......................."



เสียงทุ้มเอ่ยงึมงำแผ่วเบา เด็กชายจึงกลั้นใจเงียบพยายามเงี่ยหูฟัง...



"......ห......จ......"



คิ้วเรียวเหนือดวงตากลมโตขมวดมุ่น เอียงคอให้ใบหูนุ่มประชิดริมฝีปากเพื่อสดับฟังเสียงที่แผ่วยิ่งกว่าลมหายใจ...




"หิ....ว.......หิว....จัง....."






























...............................................................................................
















.

สายลมพัดผ่านยอดไม้ให้เสียดสีส่งสำเนียงแห่งความเงียบงัน... เด็กชายนิ่งเงียบ... ดวงตากลมโตกระพริบปริบ...




...เอ๋...เมื่อกี้คุณคนนี้เขาบอกว่าหิวงั้นหรือ...





เสียงครางดังกระซิบริมหูอีกครั้งราวจะตอบรับกับคำถามที่เกิดขึ้นในใจนั้น



มือบางดันกายคนตรงหน้าให้เอนพิงโดนต้นไม้เช่นเดิม ก่อนจะพยายามปลุกให้คนตรงหน้าได้สติ ...




เปลือกตาบางขยับ...ก่อนปรือขึ้นช้าๆ ... เผยให้เห็นอัญมณีสีฟ้าใส ราวนภาวันไร้เมฆบดบัง... ดวงตาคู่นั้นจับจ้องมาที่เด็กชายคล้ายจะงุนงงสงสัย... และยิ่งทวีความสงสัยอย่างชัดเจน...ยามเห็นมือคู่น้อยเอาอะไรบางอย่างออกมาจากอกเสื้อ... มือเล็กๆแกะกระดาษที่ห่อออกก่อนยื่นมันมาให้... ดวงตากลมโตใสบริสุทธิ์จับจ้องมาอย่างไร้เดียงสาและไร้ซึ่งพิษภัย...



"กินไหมฮะ" มือใหญ่เอื้อมไปรับ... น้ำใจเล็กๆจากมือคู่น้อย...



อาหารที่หามาโดยยากลำบาก... บางครั้งอาจจะเจ็บตัว...และเสี่ยงอันตรายถึงเพียงนั้น ... กลับถูกหยิบยื่นให้อย่างง่ายดาย...



กัดกินพลางเหลือบมองเด็กน้อยตรงหน้าอย่างสงสัย ดวงตาราวไพลินคู่งามนั้นกระพริบปริบมองเขาสักพัก ก่อนลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคงไม่เป็นอะไรแล้ว...



รวดเร็วจนเขาแทบฉุดรั้งไว้ไม่ทัน...



มือใหญ่คว้าข้อแขนที่เล็กจนเขาใช้เพียงครึ่งฝ่ามือก็สามารถกำได้มิดอย่างสบายๆ ...ร่างเล็กบอบบางสะดุ้งโหยงก่อนพยายามดึงแขนกลับหากไม่อาจสู้เรี่ยวแรงได้...



"ปล่อยฮะ..." เมื่อไม่อาจสู้ด้วยกำลังได้ จึงเอาปากเข้าว่าแทน... ชายหนุ่มกัดก้อนขนมปังคำสุดท้ายกลืนลงคอก่อนใช้อีกมือที่ว่างโอบเอวเล็กเข้าหา... ดวงตาสีฟ้าใสนั้นไม่อาจอ่านได้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่...และเพราะเป็นเช่นนั้น...เด็กชายจึงกลัวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้... ร่างเล็กๆพยายามดิ้น... อัญมณีสีไพลินสะท้อนแววหวานกลัว... เดิมทีเขาก็ไม่ค่อยเข้าใกล้สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์อยู่แล้ว...



"เดี๋ยวสิ..." เสียงทุ้มเอ่ย... พลางยกร่างเล็กๆนั้นขึ้นมานั่งบนตักอย่างง่ายดาย.. เด็กชายเกร็งกาย สองมือพยายามผลักดันแผ่นอกอีกฝ่ายให้ถอยห่าง หากทว่ามันเทียบจะเรียกได้ว่าเปล่าประโยชน์..."ใจเย็นๆ ...ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก... นะ" อาจจะเป็นถ้อยคำ...น้ำเสียง...หรือแววตานั้น... ที่แสนอ่อนโยน... ทำให้เขาหยุดการดิ้นรนอย่างไร้ความหมาย



"เธอชื่ออะไรหรือ... บอกหน่อยสิ... " ตามปกติการบอกชื่อคนแปลกหน้าไม่ใช่สิ่งที่ทำกันโดยปกติ... ซ้ำนี่คือการบังคับให้ตอบ... มิใช่การถาม... แม้เด็กชายไม่มีเหตุผลใดๆ ที่จะต้องปิดบัง...แต่ปัญหามันไม่ใช่เรื่องที่เขาอยากบอกหรือไม่อยากบอก... ทว่า...






"ชื่อ...?"






มันคือคำที่เรียกขาน... สิ่งที่แสดงว่าเขามีตัวตน... ถ้อยคำที่เป็นราวคาถาอวยพร...






เขาเคยมี... ทว่านั่นเป็นเรื่องเมื่อแสนนานมาแล้ว...






นาน...จนเขาลืมเลือนมันไป...






สิ่งที่ผุดขึ้นมาตอนนี้มีเพียงคำผรุสวาทที่ได้ยินเสมอ...






...ไอ้เด็กเวร...ตัวซวย...ปิศาจ...










...ทว่าเขารู้ดีว่านั่นไม่ใช่... สิ่งที่เรียกว่า... ชื่อ...






บางที...ในความทรงจำอันแสนเลือนลาง...






...แสงสว่างสีขาว...เจิดจ้าจนตาพร่ามัว... แม้พยายามเพ่งมองเพียงใดก็พบเจอเพียงริมฝีปากที่ประดับรอยยิ้มอ่อนโยนอยู่เสมอ...






...แว่วเสียงเรียกขาน... ไพเราะ...อ่อนหวาน...










...มุ.......










"...มุ..." ริมฝีปากเล็กๆขยับ... เอื้อนเอ่ยแผ่ว...










....มุคุโร่....











".....มุคุ....โร่...."







ดวงตาสีฟ้าหรี่ลงมองอย่างอ่อนโยน... รอยยิ้มบางวาดผ่านริมฝีปาก...






"...มุคุโร่..." มือใหญ่อบอุ่น... ลูบไล้แผ่วเบาบนเรือนผมสีน้ำเงิน...






"...มุคุโร่..." ไร้การขัดขืน... บางที...อาจจะเป็นเพราะรอยยิ้มนั้น... เป็นดั่งทิวา... สว่างไสว.. อบอุ่น... เหลือเกิน...






ชายหนุ่มดึงมือเล็กๆมากุมไว้






ก่อนจรดริมฝีปากจุมพิตแผ่วเบา... อ่อนโยน...นุ่มละมุน...






มือเล็กๆ...ที่หยิบยื่นน้ำใจแสนงดงาม...











"...มุคุโร่..."

























-----TBC. Chapter 2-----













































บ้าไปแล้ว @[]@ เล่นเกมส์เมื่อวานคลอดฟิควันนี้ (แถมยังเป็นฟิคยาว แม่เจ้า~!! ฆ่ากันเลยม๊ายยยยยย)
บ่นอะไรไม่ได้นอกจากสมองของตัวเอง @[]@ โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ยังไงก็ขอฝากตำนานความพีคระยะยาวไว้อีกเรื่องนะเคอะ

<3~~!! รักคนเม้นต์ทุกคนเลย~~



ปล. เอามาแถมให้สำหรับคนที่ไม่ได้เล่นฮะ


หล่อกว่านี้มีอีกไหม TTvTTb!! (สมัยคุณเคียวออกมาใหม่ๆ จำได้ว่าเอ็งก็พูดงี้?)

ที่กรี๊ดยิ่งกว่านั้นคือ คุณทวดรูปนี้เรียกชื่อ มุคุโร่ อยู่ฮะ >///<


โมเอะกว่านี้ไม่มีแล้วววววววววววววว >[]<!!!~~

ตอนนี้เราก็พีค Altor มากเลยค่า >w< โหลดเสร็จเล่นจบในหนึ่งวัน ชอบ G69 มาก ป๋ามุตอนเด็ก ทั้งพยศ ทั้งน่าร๊ากกกก

สงสารน้องมุ... (เรียกน้องมุ น่าจะดีกว่าป๋า =A=") น้ำตาไหลเป็นสายเลือด พี่เอาหนูมาเลี้ยงก็ได้น๊า T[]T (โดนตบกระเด็นหายไป)

กริ๊ดดดดด ท่านรุ่นที่หนึ่งเมะ อ๊ากก โอ๊กกกก กริ๊ดดด ไม่ไหวแล้ว >w<!!!

โอ้โฮ ท่านรุ่นที่ 1 แต๊ะอั๋งเด็ก + หลอกเด็กนี่นา!!!!

กรี๊ดดดดดมากค่า อยากอ่านตอนต่อสุดๆ ^o^ รอตอน 2 ค่า

ปู่น่าร้ากกกกกกกกกกกกก โฮกกกกกกกกกกกกกสรรเสริญ ยกย่อง G69 (ในเกมมันเป็น 6927 ไม่ใช่เรอะ)
ยาโด๊ปปปปปปปปปปป จะแปลให้ได้เรื่องให้ได้ G699999999999 แปลได้ยังไงจะค่อยๆถอยออกมาฮะ (คาดว่าเนื้อเรื่องในเกมคงเศร้าพอดู) ส่วนมุคุจิบิในฟิคก็ น่ารักมากเลยยยยยยยยยย (อยากรู้จังทั่นเมอิมเมจไว้เป็นอะไรต่อ)
หุๆๆๆรอตอน 2

ปล.G699999 ซึ้งเข้าไว้ O[]O!!!!!!!!! (สนับสนุนอย่างแรง ORZ~Z)

TT_TT เม ซามะ ~ มาไวมากมายเลยฮะ กระผมยังโหลดไม่เสร็จเลย =_=''

ว่าแต่ปู่ทวดหลอกแต๊ะอั๋งเด็กเรอะ...นั่นน่ะของหลานนะ ของหลาน
...แต่...กรี้ส~ ในตายเถอะ มุคุมันช่างน่ารักเด็ดๆ
ยิ่งนึกถึงตอนมันยิ้มให้ปู่ทวดในเกมส์แล้ว >/////////<


มาต่อเร็วๆนะคร้าบ~ จะรอดูปู่ทวดหม้อเด็ก << เน้นจิงนะเอ็ง

อร๊างงงงงงงงงงงงงงงงง????????
คุณทวดหลอกเด็กกกกกกกกกกกกก~!!!!!!!! *me แต่เด็กน่ารักอย่างคุณมุน่าหลอก.. ให้อภัย!!


ยังไม่ได้เล่นเกมส์.. เพิ่งโหลดเสร็จ.. แต่กรี๊ดบ้าตั้งแต่เมื่อเช้าที่เห็นรูปภายในเกมส์(หลังเขานรกมากมาย...)


G69~!!!!!!!!!
*กรีดร้อง*


คุณทวดหล่อสร๊าดดดดดดดดดดด~!!!!!!! หล่อเจ้าพ่อเจ้าแม่!! เสะทำลายล้าง!!!! สายตาฆ่าคนได้!!!!


ไม่ไหวแล้ว...
ยิ่งเห็นคุณมุตอนเด็กยิ่งโซโฮร๊กกกกกก น่ารักน่าฟัดไปแล้วคร้า~!!!!!!!!!!!

*me แต่นางเอกเกมส์เป็นซือคุงชิมิเคอะ? ไม่แน่ใจ.. แม้จะเชียร์ 6927 ให้เดินจูงมือเข้าพิธีวิวาห์กันไปเลย.. หาก G69 ยั่วใจขนาด...

อร๊างงงงงงงงงง
คุณท๊วดดดดดดดด~!!!!!!

*สครีมทะลุจักรวาล*

มาพีคปู่กันเถอะ!!!

อร๊างงฟิคโดนใจฮร้า G69 ยอมได้~~
(เพราะปู่)

TBC สินะ..สินะ...นั่งรอค่า

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ก๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส
ก๊าสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส


@[]@~~~~~~~~~~~~~~~~~~@#)$(*#!@*(@!)#&*$@#)*(^&@#)($^@#&^


คู่นี้สุโกยโคตรรรรรรร คู่นี้บ่อมบาเย่~~~~ ต่อด่วนนนน ห้ามดองงงงงงงง


พูดก็พูดเถอะ ในเกมส์น่ะนะ G69 โคตรรรรรร กร๊ากกกกก ชนิดที่ว่าถ้าไม่ขึ้นแพร์ว่าเป็น 6927 อีกรี่คงนึกว่าเป็น 2769 กะ G69 แหง 555555555555+

คุณทวด คุณท๊วดดดดด โอกกกกก หล่อเด็ดสะระตี๋~~โฮกกกกกก (ไปหามาโหลดบ้าง หลังจากที่บอกว่าจะรอภาคยุ่น...รอไม่ไหวแล้วโวยยยย กร๊ากกกกกกก)

โฮกกกกกกกกกกกกกกก ท่านทวดดดดดดดดดดดดดด

เล่นเกมแล้วกรีดร้องบ้านแตกเหมือนกันเจ้าค่ะขอบอก เห็นหน้าท่านทวดแล้วแมวดำละลายลงไปกองเหลวอยู่หน้าคอมพ์

เมเม่ที่ร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

คุณมุน่าร๊ากกก ท่านทวดเท่โฮกกกกกกกกกกกก สุโก๊ยยยย ขอตอนต่อนะที่รักนะจ๊ะ นะ นะ นะ นะ น๊า~~~!!! แมวสามสีน่รักที่สุดในโลกเลยที่ร๊ากกกกกกกกกกกกกก เหมียวว~~

อยาก...อยากเล่นมากๆเลยค่า~~~~~~~~~~

ที่สำคัญคุณทวดหล่อโฮกกกกก....

มุคู้วก็น่ารักนะคะ

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด G69~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ >[]< (สตรีมลั่นด้วยความโฮก)

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก มาเห็นฟิคนี้แล้ว ไม่แปลกใจแล้วคร่าว่าทำไมเมเม่ของเรา จึงหันเหไปหา G69 (ขอใช้ตัวย่อนี้นะเจ้าคะ เพราะว่าไม่มั่นใจว่า ตัวเลขที่เป็นของท่านทวดจะใช่เลข 1 รึเปล่า เลยขอใช้เป็นตัว G ไว้ก่อนก็แล้วกันนะคะ ^^) ที่แท้ก็เพราะมันน่าโฮวกกกกกกก เยี่ยงนี้นี่เอง >////<

กิ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ท่านทวดเท่ห์~~~~~~ หล่อ~~~~~ น่าโฮกที่สู้ดดดดดดดดดดดดดดด สภาพอย่างนี้ ข้านอ้ยยอมเป็นทาสรับใช้ตั้งแต่แรกเห็นเลยเจ้าคร่า~~~~~~~~~ >[]<

แล้วน้องมุ (ขออนุญาตเรียกตามท่าน Ayafee นะคะ ^^) กริ๊ดดดดดดดดดด น่ารัก น่ากอด น่ากด เอ้ย!! แค่น่ากอดเฉยๆ แหะๆ ^^ อ๊ากกกกกกกก ไม่ไหวแล้ววววววววววววววว จะน่ารักไปไหนคร้าเนี่ย~~~~~~~~~ >/////<

ส่วนเนื้อเรื่อง ตอนที่น้องมุคุโร่ก้มลงไปฟังเสียงท่านทวดอ่ะ ที่บอกว่า

....ห......จ.....

อันนี้ข้าน้อยเดาออกในบันดลว่ามันต้องเป็น...'หิวจัง' อย่างแน่นอนเจ้าคร่า หุหุ งสังหรณ์ช่างแม่นยำ ^^

กร๊าซซซซซซซซซซซซซ เมเม่~~~~~~~~~~ เอามาลงต่อเดี๋ยวนี้นะเจ้าคร้า~~~~~~~~~ ข้อยอยากอ่าน~~~~~~~~ >[]< (ตอนี้กลายเป็น 2 ฟิคแล้วนะคะ ที่เมเม่ทำให้เราสามารถจิ้นคู่อื่นที่นอกเหนือจากหนูซือโดนกดได้ คู่แรกที่ทำข้าน้อยเป็นสาวก ก็คือคู่ 1869 ต่อมาก็เป็น G69 อีกคู่แล้วนะเนี่ย ^^)

ส่วนเกมส์...อืม~~~~ ตอนนี้กำลังโหลดอยู่เจ้าค่ะ คาดว่า คงจะได้เล่นคืนนี้ (ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เช่นเน็ตตัดไปก่อนที่จะโหลดเสร็จ -- --") แล้วะตามมาอ่านความน่าโฮกของ คู่นี้ต่อนะคะเมเม่ ^^

กีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส~!!

G69 จงเจริญ!!!!!!!!!!!!!!!!~

\โบกธง

[ขอทรยศ1869นะ TwT]

Altor เป็นเกมที่สุดยอดมากเจ้าคร่า~~~~ >[]<~!!

จิ้นคู่นี้เหมือนกัน 69 ตอนเด็กน่าหม่ำโคตรๆ >,.<!!

ในที่สุดก็มีฟิคให้อ่านแล้ว อร๊ายยยยยยยยยยยยย~~~~ <<บ้าไปแล้ว
________________________________________________

ระ.. รุกเร็วมาก =[]=!!

[ตอนแรกนึกว่าทักทายง่ายๆ ยิ้มๆ ไหงมาปุบปับงี้หลาว.... ปรับอารมณ์มิทัน ฮี่ๆๆๆ]

PS ปูเสื่อนั่งรอตอนต่อไป

อ๊ากกกกก

อยากเล่นอะ ภาพสวยโคตร


โหลดที่ไหนบอกเว็บหน่อยยยย