อ๊ากกกกกกกกกกกกกก เมเม่จาง~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
เมเม่จะทำให้นังเซลเซียชักตาย กับความหวานของคู่นี้นะเจ้าคร้า~~~~~~ >////<
น่ารักกันทั้งคู่เลยอ่ะ ท่านฮิบะก็ดูจะรับผิดในสิ่งที่ตัวเองทำไปดี ส่วนท่านมุนั่นข้าน้อยเห็นเมื่อตอนที่แล้วก้สงสารจับใจเลยล่ะค่ะ
แล้วยิ่งฉากที่....ฉากที่....
ท่านฮิบะอุ้มท่านมุคุโร่ ขึ้นมานั่น เมเม่จะชวนให้นังเซลเซียจิ้นจนชักตายนะคร้า~~~~~~ >[]<
อ๊ากกกกกกกกกก เมื่อไหร่เราจะมีคนมาอุ้มแบบนั้นบ้างล่ะเนี่ย (ฮือๆ เมื่อไหร่ตรูจะมีแฟนกะเขาบ้างเนี่ย อ่านมากี่ฟิคๆ ก็มีแต่คนมีคู่ T^T)
มีท่อนนึงที่เมเม่เขียนไว้แล้วถูกใจข้าน้อยอย่าง(แรง) ซึ่งก็คือท่อนนี้...
...กลีบซากุระสีหวานร่วงโรยลงบนรอยเลือดที่ยังสดใหม่... คราบสีขาวที่เปรอะเปื้อนผสมปนเปกับโลหิตสีชาด...
...ทิ้งเอาไว้และจากไป... ไม่เหลียวแล...
แม้อีกไม่นานจะมีคนมาทำความสะอาด... หากรอยเลือดที่ซึมลงในแผ่นไม้นั้นไม่อาจลบเลือนไปได้...
...เกิดเป็นรอยด่าง...และจะคงอยู่เช่นนั้น...อีกนานแสนนาน...
เห็นด้วยเป็นอย่างนิ่งเจ้าค่ะ เพราะการกระทำบางอย่างน่ะ แม้ว่าคนที่ทำจะคิดว่ามันเป็นสิ่งเล็กๆ แต่สำหรับคนที่ถูกกระทำน่ะ มันจะเป็นแผลที่ตราอยู่ในใจไปตลอดชีวิต...
ไม่มีทางใดที่จะลบออก...ไม่มีทางใดที่มันจะลบเลือน...
เพราะเป็นบาดแผลที่ฝังแน่น....เพราะมันเป็นบาดแผลที่เกิดขึ้นจากน้ำมีของคนที่เราคิดว่าเค้าแคร์เรามากที่สุด...
เพราะอย่างนั้นมันถึงเจ็บ...เจ็บที่ทำไมคนๆนั้นถึงไม่คิดถึงความรู้สึกของเราบ้าง...
เพราะอย่างนั้น...บาดแผลนี้จึงยากที่จะรักษา...และมันก็จะเป็นบาดแผลอยู่เช่นนี้ตลอดไป...
เหอๆ ไปมาๆ ได้กลอนมาอีกบทล่ะ (หลังจากไม่มีอารมณ์จะเขียนออกมาตั้งนาน ^^) แหะๆ ในกลอนนี้รู้สึจะส่อไปถึงสิ่งที่ท่านฮิบะทำไปกับท่านมุคุโร่มากเลยนะเนี่ย คือ ตามความรู้สึกข้าน้อย มันเหมือนกับตบหัวก่อนแล้วค่อยลูบหลังอ่ะ -- --"
ไปทำให้เค้าเจ็บก่อน แล้วต่อยมาขอโทษ อย่างนี้มันน่ายกโทษให้มั้ยเนี่ย -- --" แต่ก็เอาเถอะ ก็ในเมื่อมาดูแลท่านมุคุโร่แล้วก็พอจะชดเชยความผิดได้บ้าง + กับคำขอโทษนั่นด้วย แต่คราวหลังเอาให้ท่านมุคุได้ยินด้วยนะ ไม่งั้นไม่ยกโทษให้แน่ แถมยังจะไปพาลหาเรื่องหนูซืออีกน่ะ ทั้งหมดเพราะมันมาจากนายไม่ใช่เรอะ
กร๊าซซซซซซซซซซซซ อยากอ่านต่อ >[]< (หลังจากสตรีมลั่น ก็ลงไปนั่งรอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ ^^)
Board index
