•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อา... ก่อนอื่นขอเม้นก่อน

ทำไมต้องดอกแอนเนโมเน่!!!
อิทธิพลอะไรมันดลใจคะคุณมุ!
โอยย อย่าให้Aloneมีกลื่น10069ได้มั้ยคะท่านเมเม่เจ้าขา
ห้องคุณเคียวโทนสีก็เรียบๆอยู่แล้วนี่คะ สีขาวมันจะไม่ยิ่งทำให้เรียบเข้าไปใหญ่เหรอ? (คลาสสิค?)
ตามใจคุณภรรยา อะอ๊าง ตามใจแม่ยกด้วยในตัวล่ะค่ะ~

Alone ก็1ขวบแล้ว ขอให้โตขึ้นๆ มีภาคใหม่ๆออกมาอีกเรื่อยๆ(ได้ข่าวว่าจะมีแค่4ภาคไม่ใช่เร้อออ)
1869รักกันให้นานๆ เซอวิสแม่ยกเยอะๆ
อวยพรย้อนหลังให้คริสมาสต์ด้วยนะคะ /ส่งจูบให้Alone

happy anniversary ค่ะ

ขอให้เมเม่เอามาลงต่อเร็วๆ
ของแฟนเซอร์วิสเยอะๆ
ขอ althor ต่อด้วย
(ฮา...ได้ข่าวว่าวันเกิดเค้าต้องให้เค้าขอไหงคนร่วมยินดีมาขอเองวะเนี่ย -*-)

เอาเป็นว่ารักฟิคเมเม่มั่กมากกกกก (ถึงได้อยากอ่านต่อขนาดนี้เนี่ย..)
>// <

เลยมาเดือนกว่าสินะ (หัวเราะ)

ไม่มีใครสังเกตเลยแฮะ แต่ ยินดีด้วยนะที่ครบหนึ่งปี เย้~~

ยินดีด้วยค่ะที่ครบ 1 ขวบ ^O^ ฮูเร่~

ขอให้คุณฮิกับสัปป้ารักกันนานๆ(ไม่ใช่แล้ว..)

ขอบคุณ Alone ที่จุดประกาย 1869 ค่ะ *ทำตาวิ้ง*

ยินดีด้วยนะคะ 1 ขวบ แล้ว

ขอให้ 1869 จงเจริญ รักกันยิ่งยืนนาน

จุดพลุๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ !!!

ยินดีด้วยค่ะ!!


สำหรับหนึ่งปี

*เอาพลุสายรุ้งไปเล๊ยยยยยยยยยย*

...ของฟิคจุดกระแสคุณมุเคะ

^_________^

...ดูเหมือนการปรารถนาว่าไม่อยากมีปัญหาจะเป็นคำขอที่มากเกินไปจนไม่สามารถได้รับการตอบรับได้...



เพล้ง!!



ชายหนุ่มที่กำลังถอดรองเท้าหนังเพื่อเปลี่ยนมาใส่รองเท้าสำหรับใส่ในบ้านอยู่ที่หน้าประตูเงยหน้าขึ้นจับจ้องมองเข้าไปยังต้นเสียงเมื่อครู่พลางขมวดคิ้ว ขาเรียวภายใต้กางเกงสีดำนำพาเจ้าของตรงไปยังห้องทำงานผิดจากทุกครั้งที่มักจะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าภายในห้องก่อน



มือเรียวเลื่อนบานประตูเปิดออกเพื่อที่จะพบกับร่างผอมบางของใครบางคนกำลังยืนอยู่...แทบเท้าคือเศษกระเบื้องที่อดีตมันเคยเป็นแจกันใบงามและดอกไม้สีขาวซึ่งบางส่วนถูกย้อมไปด้วยสีแดงสดของเลือดที่หยดจากบาดแผลบนมือเรียว มือที่เคยขาวจัดและนุ่มนวลบัดนี้กลับอาบย้อมไปด้วยเลือดจนแดงฉาน มือข้างซ้ายที่กุมบาดแผลเอาไว้ก็ชุ่มเลือดไม่แพ้กัน



ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นว่าฝ่าเท้านั้นเปลือยเปล่าก่อนจะก้าวเข้าไปหาพลางช้อนร่างอีกฝ่ายพาดบ่าเพื่อไม่ให้เท้าขาวๆ นั่นต้องมีสภาพเหมือนมือเรียวข้างนั้น มุคุโร่ไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน หากมือซ้ายที่กุมบาดแผลเอาไว้กลับบีบแน่น... ร่างผอมบางถูกวางลงบนปลายเตียงก่อนที่ชายหนุ่มเบื้องหน้าจะลับหายเข้าไปในห้องน้ำและกลับออกมาพร้อมอ่างแก้วที่บรรจุน้ำเอาไว้จนเต็ม



มือข้างขวาที่มีแผลถูกอีกฝ่ายดึงรั้งออกมาจากมือซ้าย ผ้าขนหนูนุ่มๆ หมาดน้ำถูกใช้ซับเลือดออกก่อนเพื่อที่จะได้มองเห็นบาดแผลได้ชัด...รอยบาดนั้นกว้างเอาการอยู่ทีเดียว... ยังดีที่ไม่ลึกเท่าไหร่ หากทว่าถึงแม้เลือดจะไหลออกมาเยอะมากถึงเพียงนั้นร่างผอมบางก็เพียงแค่นิ่งเฉยทำราวกับบาดแผลเพียงแค่นั้นเป็นเรื่องเล็กน้อย...



ผ้าพันแผลสีขาวพันรอบมือเรียวบาง...เป็นอันจบสิ้นการปฐมพยาบาลเบื้องต้น จนถึงตอนนี้...ฮิบาริ เคียวยะก็ยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเลย...ไม่เลย...แม้แต่ประโยคเดียว...



มันไม่ใช่ความเงียบในยามปกติ มุคุโร่รู้สึกได้ บรรยากาศรอบตัวชายหนุ่มหนักอึ้งและเย็นเยียบ แม้ผู้พิทักษ์แห่งเมฆาจะไม่แสดงท่าทีอะไรออกมาเป็นพิเศษแต่มุคุโร่ก็รู้สึกได้..รู้สึกได้อย่างชัดเจนทีเดียว...



ริมฝีปากบางคลี่รอยยิ้มหวังจะบรรเทาบรรยากาศอันแสนหนักอึ้งนี้... หากดูเหมือนฮิบาริ เคียวยะจะไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะทนต่อการยียวนของอีกฝ่ายได้จึงเลือกที่จะลุกขึ้นยืนก่อนทำท่าจะก้าวออกจากห้องไป



"เคียวยะครับ..." เสียงทุ้มหวานนั้นเอ่ยเรียกรั้ง "โกรธ...หรือครับ"



ดวงเนตรสีนิลคมปลาบที่ปรายมองมานั้นเป็นคำตอบได้ดียิ่งกว่าอะไรทั้งหมด



"ขอบอกก่อนเลยว่าผมไม่ได้ทำนะครับ..." ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ และรอยยิ้มอันเจนตาที่มักจะปรากฏอยู่บนดวงหน้าตลอดเวลา



...ฮิบาริ เคียวยะรู้สึกเหมือนมีบางสิ่งที่ขาดผึงลง...



ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ...



"ถ้าแกยอมรับผิดมาดีๆ ฉันจะไม่โกรธ ถ้าแกแค่ทำเฉยอยู่เงียบไว้ฉันจะแค่หงุดหงิด แต่ฉันเกลียดคำโกหก...ของแก..."



มุคุโร่นิ่งงัน กะพริบตาปริบราวกับกำลังทบทวนคำพูดนั้นของชายหนุ่ม...ก่อนดวงตาสองสีจะหรี่ลงพร้อมเหยียดรอยยิ้มที่สมกับเป็นสายหมอกแห่งวองโกเล่



"เวลาผมพูดความจริง คนมักจะไม่ค่อยเชื่อกัน ผมไม่คิดมาก่อนว่าคุณก็จะเหมือนคนพวกนั้น..."



"หลักฐานก็เห็นอยู่เต็มตา..."



"คุณเห็นหรือไงว่าผมเป็นคนทำมันแตก"



"ในห้องนั้นก็มีแค่แก...หรือแกจะบอกว่าลมมันพัดจนแจกันล้มแตกเองล่ะ..."



"ตอนผมเข้าไปดูมันก็แตกอยู่แล้ว..."



"แล้วแกเอามือไปให้เศษแจกันกรีดเล่นหรือไง ถ้ามันแตกอยู่แล้วน่ะ..."



โดยปกติแล้ว...มุคุโร่จะไม่สนใจสักเท่าไหร่ถ้าจะมีใครมาหาว่าเขาโกหก...ถือเป็นเรื่องสนุกเสียด้วยซ้ำว่าคำบอกเล่าของเขาแต่ละครั้งจะมีใครสักกี่คนที่เชื่อถือและจะมีสักกี่คนที่หวาดระแวงด้วยคิดว่ามันเป็นคำลวง เขาชอบที่จะได้เห็นปฏิกิริยาของคนเหล่านั้นเมื่อได้รู้ความจริงในภายหลัง...



"กับเรื่องที่ไม่ได้ทำ...ผมไม่คิดจะโกหกว่าตัวเองเป็นคนทำหรอกนะครับ"



"หมายความว่าถ้าเป็นเรื่องที่ทำจริงจะโกหกว่าไม่ได้ทำก็ได้สินะ"



ริมฝีปากบางที่ช่างเจรจานั้นเม้มแน่น ดวงตาสองสีช้อนขึ้นสบกับดวงเนตรสีนิลกาฬไม่หลบเลี่ยง ก่อนหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงยืนเผชิญหน้ากับร่างที่ต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองให้ชัดเจนเต็มตา



"ก็ได้ครับ...ในเมื่อถึงจะพูดอะไรไปคุณก็คงไม่เปลี่ยนความคิดที่ว่าผมเป็นคนทำมันแตกอยู่ดีนั่นล่ะ ผมจะพูดให้ก็ได้ว่าผมเป็นคนทำเอง...ถ้ามันทำให้คุณพอใจ ฮิบาริ เคียวยะ!"



ไม่รั้งรอให้อีกฝ่ายตอบโต้ด้วยน้ำคำเผ็ดร้อนที่รังแต่จะสร้างบาดแผลให้หัวใจที่แสนบอบบาง มุคุโร่กระโดดออกจากห้องผ่านทางหน้าต่างที่เปิดไว้เพื่อถ่ายเทอากาศและหายลับไปอย่างรวดเร็ว



ถ้าจะตามไปก็ไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะจับตัวกลับมาลงโทษข้อหาพูดจาอวดดีกับเขา หากสิ่งที่ตรึงชายหนุ่มเอาไว้ตรงนั้นคือคำว่าทิฐิอันหนักอึ้ง...ถ้าตามไปก็เท่ากับว่าตนต้องเป็นฝ่ายง้อ...



ฮิบาริ เคียวยะกัดฟันกรอด...



ชื่อเต็มของเขาที่ถูกเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงอันหลากหลายอารมณ์นั้นยังคงสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบ



"โธ่เว้ย..."



หากที่เด่นชัดที่สุดเห็นจะเป็น...ความเสียใจ
























--------------------




















ได้ข่าวว่าอิเมจะสอบพรุ่งนี้...
ล่อซะ 2 เรื่องในวันเดียว...

-อร๊าย-

อัพฉลองคืนก่อนตาย ฮิๆๆๆ -อร๊าย
(บ้าไปแล้ว กร๊าก)

...อย่าเลิกกันเพระแจกันใบเดียวนะ คุณเคียว โดดไปตามง้อเค้าบัดนาวเลย โฮก ถ้าเลิกกันเพราะแจกันใบเดียวโค่จะซื้อแจกันซัก 169 ใบไปปาใส่หัวคุณเคียวจริงๆนะ กว๊าสสสสสสสสสสสส


(แต่ ก็นะ ใช่ว่าคุณเคียวผิดคนเดียว สัปป้าก็เถียงเขาไปซะอีก พุธถัง TwT... โอ้ล่ะหนอ


รอดูใครจะง้อใครก่อน.....

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ท่านเมเม่~~~~~~~~ >[]<

ไม่ย้อมมมมมมมมมมมมม ทำไมท่านฮิไม่เชื่อท่านมุอ่ะ T[]T ท่านมุเค้าพูดความจริงนะ!! ตั้งแต่ท่านมุมาอยู่กับท่านฮิมันก็นานแล้วนะ น่าจะเข้าใจกันได้แล้วไม่ใช่เหรอ!! T[]T

แง้~~~~~ โกรธท่านฮิแล้ว~~ วิ่งไปตามท่านมุดีกว่า (มือก็เจ็บอยู่ แล้วยังออกไปคนเดียว จะเป็นอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้ T T)

เวรกำ แม่ยกขอสั่งให้ตามไปง้อ ณ บัดนาวเหมือนกันค่ะ

แจกันแค่ใบเดียวเองคุณเคียว เงินเดือนของวองโกเล่คงหายไปไม่ถึง 1 ส่วน

แล้วโมโหไรมาคระ ฟาดงวงฟาดงาใส่สัปปะรดอย่างงี้แม่ยกอยากแบน กรี๊ดดดดด (โดนคนเขียนตรบ)

อีนี่ก่ะบ้าแร้ว

คำถามในตอนนี้ ... สับป้าน้อยจะหนีไปไหน? (แต่คิดว่าคงไม่พ้นที่เก่า = =")

ใครทำแจกันแตก? (สร้างความร้าวฉานคืองานของคุณรึเปล่า =[]=!!)

ที่สำคัญ ใครจะง้อใครก่อน ... (แต่ต้องเป็นคุณเคียวซี่!!~)

อยู่ด้วยกันมาตั้ง 3 ฤดู อย่าทำให้มีปัญหาเพราะเเจกันใบเดียวสิคุณเคียวคร๊าบบบบบบบ~

เสียใจก็รีบๆตามไปเด้ /ชิ้ง = =+

เฮ้ยยยยย!!! คุณมุหนีไปแล้ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววว

ออกไปทำม๊ายยยยยยย เท้าเปล่าด้วยไม่ใช่เหรอคะคุณมุ๊~~~~!!!!! โฮกกกกก กลับมร๊า~~~~~!!!!!

คุณเคียวตามไปง้อสิค๊า~~~!!!! แค่เจกันใบเดียวเองงงงงงงงงง ฟังคุณมุหน่อยสิคร๊าบบบบบบบ

ตามป๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ใครทำแจกันใบนั้นแตกน่ะ

เอ่อ อยู่ด้วยกันมาตั้งนานแล้ว น่าจะเชื่อกันหน่อยนะ เฮีย

ไปคุยกันให้เข้าใจไม่ดีกว่าเร้อ~~~

ชิส์ ๆๆ ~

คุณฮิต้องทิ้งทิฐิไปซะ ก่อนที่จะโดนทิ้งนะคะ = =^ บางทีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำให้คู่แต่งงาน สามี ภรรยาเกิดทะเลาะเบาะแว้งแล้วหย่าร้างกันเลยทีเดียว เพราะฉะนั้นแค่เรื่องมีปากเสียงแบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้ค่ะ ... ปลาติดเบ็ดมาตั้งนานขนาดนี้จะปล่อยให้ "ปลา" ตัวอื่นงาบไปได้ยังไงกัน !!

คุณมุท่าทางจะอ่อนไหวเรื่องคุณฮิคนเดียวล่ะ ... ปกติเห็นใครด่า ใครกัด ก็จะไม่รู้สึกอะไร แต่พอโดนสามีว่าเข้าหน่อยก็น้อยใจเป็นธรรมดาล่ะนะ จะหนีไปไหนก็มีอยู่ที่เดียว ตามหาคงง่ายที่สุดแล้ว

อ่านตอนนี้แล้วรู้สึกว่าคุณฮิเดือดเร็วกว่าปกติ... งานหนัก เครียด หงุดหงิดมาก สุดท้ายคุณมุรับกรรมไป ฮ่า ๆ ~

อ่านแล้วรู้สึกอิน เลยคอมเมนต์แบบให้คำปรึกษาปัญหาครอบครัวซะงั้น ?