"ทำไมรีบกลับจังล่ะครับ...ผมยังอยากอยู่ที่นั่นต่ออีกสักหน่อยแท้ๆ..." เสียงนุ่มเอ่ยบ่นหงุงหงิงอย่างไม่กลัวว่าถ้อยคำนั้นจะไปกระตุกต่อมโมโหของชายหนุ่มที่เปลี่ยนจากหิ้วคอเขามาจูงมือไปแทน ฮิบาริ เคียวยะไม่ได้ให้ความสนใจกับคำพูดของคนที่เดินตามต้อยๆ ข้างหลังนั้นสักเท่าไหร่ ยังคงเมินเฉยด้วยท่าทีที่เป็นปกติเสียจนนึกหมั่นไส้ขึ้นมาเป็นกำลัง
บ้านทรงญี่ปุ่นยังคงเหมือนเช่นทุกวัน หญ้าสีเขียวชะอุ่มให้กลิ่นไอดินชุ่มชื้นกับเสียงกระดิ่งลมเบาๆ ที่คลอมากับเสียของยอดไม้เสียดสีจากสายลมพัดผ่านราวกับกำลังเอ่ยต้อนรับการกลับมาของเจ้าบ้านทั้งสอง
ฮิเบิร์ดที่ตามติดผู้พิทักษ์แห่งเมฆาไปทำงานด้วยบินอยู่เหนือยอดไม้และหลังคาราวกับตรวจตราความเรียบร้อยของบ้านที่จากไปเพียงหนึ่งคืน
สิ่งมีชีวิตตัวกลมๆ ขนฟูฟ่องเหลือบแลลงมาเห็นจุดสีดำและน้ำเงินซึ่งเป็นศีรษะของเจ้านายทั้งสอง ฮิเบิร์ดร่อนลงมาตกปุบนศีรษะของมุคุโร่ ซุกกายลงบนเส้นผมสีน้ำเงินที่ชี้ฟูเป็นเอกลักษณ์ มุคุโร่ทิ้งกายลงนอนบนเตียงนุ่มๆ พลางส่งเสียงครางอย่างสบายกาย และฉวยคว้าเอาข้อมือของร่างสูงที่เอาแต่ยืนอยู่ข้างๆ ให้ล้มลงมานอนด้วยกัน ดวงหน้าขาวนั้นซุกซบลงบนแผ่นอกภายใต้เสื้อเชิ้ตและสูทดำก่อนเหลือบตาขึ้นมองเจ้าของดวงตาสีนิลที่ทอดมองลงมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย
"วายุน่ะ... ตัวอุ่นกว่าคุณตั้งเยอะ..." แม้ปากจะว่าอย่างนั้นแต่สองแขนก็ยังกอดเอวสอบเพรียวที่แข็งตึงด้วยกล้ามเนื้อแข็งแรงเอาไว้แน่น
ฮิบาริยังคงนิ่งเฉยกับคำกล่าวที่เหมือนจะเป็นการยั่วยุนั้น ...ไม่ไหลไปตามลมปากของสายหมอกที่แสนแผ่วบางง่ายๆ ...
ดวงตาสองสีช้อนขึ้นมองก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ริมฝีปากบางขยับยิ้มยั่วกวนประสาท
"ที่คุณเฉยนี่...เชื่อใจผมขนาดนั้นเลยหรือครับ..."
ชายหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนพลิกกายมาเป็นฝ่ายกดคร่อมอีกฝ่ายเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย
"หมอนั่นคงไม่คิดสั้นหรอก..." ชายหนุ่มเอ่ยคำตอบที่ทำให้คิ้วเรียวเลิกขึ้นก่อนหัวเราะแผ่วๆ อย่างขบขันพลางปรือเปลือกตาปิดลงเมื่อดวงหน้าคมเบื้องบนโน้มลงเข้าหา...
"คราวหน้า... พาผมไปทำงานด้วยสิครับ..." ดวงหน้าขาวยิ้มพรายก่อนเกยคางลงบนแผ่นอกกว้างที่บัดนี้หลงเหลือเพียงยูกาตะสีดำที่ให้สัมผัสนุ่มลื่นอันเคยคุ้น มือเรียวหยาบกร้านลูบไล้เรือนผมสีน้ำเงินนุ่มนิ่มแผ่วเบาชะงักก่อนเจ้าของดวงเนตรสีนิลกาฬจะปรายมอง
"ไม่ได้ไปเที่ยว"
"ครับๆ ...ก็บอกว่าไปทำงานไง..." แม้อีกฝ่ายจะแสดงเจตนาชัดเจนเพียงใดว่าไม่ต้องการให้เขายุ่งเกี่ยวกับเรื่องงาน มุคุโร่ก็ทำเพียงยิ้มบางแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานแกมขบขันเท่านั้น
ฮิบาริถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนหลับตาลง สูดดมความหอมหวานจากเรือนผมสีไพลินที่คลอเคลียอยู่ทั่วร่างราวกับจะรัดรึงเจ้าของหัวใจที่ไม่เคยรู้จักกับคำว่าอ่อนโยนและคล้อยตามใคร
"ตามใจ..."
หากกาลนี้...หัวใจนั้นคงได้แปรเปลี่ยนไปแล้ว...
...และมันคง...เปลี่ยนไป...ตลอดกาล...
--------------------------------------------------------------
แฮ่กๆ -อร๊าย-
คิดอยู่ว่าจบเลยดีไหม (กร๊ากกก)
แต่มันยังไม่ได้พูดถึงอีกประเด็นเลยอ๊ะ... (อืม...)
สำหรับตอนนี้หวาดเสียวอยู่เหมือนกันว่าจะโดนคนอ่านดักตีหัวไหม (ซีด)
ทำไมถึงคิดว่าตอนนี้จะเรทกันล่ะค๊าาา โฮวววว (สารภาพว่าช่วงนี้จิ้นอะไรเรทๆ ไม่ค่อยออก)
(อย่าพูดถึง 5187 นะ อันนั้นมันฟิคเพ้อ กร๊าก ปล่อยไปตามมือ)
สำหรับเรื่อง reprint
สามารถดูรายชื่อคนสั่งจองได้
>>ที่นี่<<เลยนะคะ
ใครที่ส่งเมล์มาแล้วไม่ได้อัพรายชื่อภายใน 24 ชั่วโมง รบกวนส่งมาอีกรอบนะคะ ><;;
บางทีเมล์นั้นอาจจะตกหล่นกลางทางได้น่ะค่ะ
สงสัยอะไรสามารถสอบถามได้เลยนะคะ ^^
Board index
