•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

โกคุ...
มาหลังไมค์กับฉันด่วน... พูดม้าๆ อย่างงี้กับคุณมุฉันได้ไงยร้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

ถึงแม้ฉันจะเชียร์ 2769 แต่คุณมุร้าวรานฉันไม่ปลื้มน่ะเฟร้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ส่วนคุณลูก...
แม่มิมีอะไรจะตำหนิ... คะแนนหล่อเท่สุภาพบุรุษบอสคร้า? เต็มสิบ... แม่ให้ 27 ล้านนนนนนนนนนนนนนนนนนน

ได้ใจค่ะคุณลูกค่า~!!!!!!!

ปล.มาอยู่บ้านบอสจริงๆ ด้วยสิค่ะ.... กี๊ดดดดดดดดดดดดด ปลาบปลื้มมมมมมมมม โกยคะแนนด่วนค่ะบอส!! *me โดนแฟนคลับ 1869 ตบดับ...

โกคุเดระ ฮายาโตะไม่ใช่คนที่จะเคร่งเครียดกับเรื่องอื่นที่ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับงาน เขาไม่เคยจะต้องหน้านิ่วคิ้วขมวดและพยายามใช้ความคิดอย่างหนักแบบที่เป็นอยู่นี้มานานมากแล้ว ชายหนุ่มยืนกอดอกตีสีหน้าเคร่งราวกับกำลังวางแผนพิชัยยุทธอย่างไรอย่างนั้น เหล่าลูกจ้างภายในบ้านที่เดินผ่านต่างหันมาเหลียวมองมือขวาผมเงินเสียทุกครั้งด้วยความแคลงใจหรือบางทีอาจจะเป็นความระแวงว่าเมื่อไหร่เขาจะควักไดนาไมต์ออกมาถล่มที่ทำงานของพวกตน...จะได้หนีกันทันท่วงที...



ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ บางทีอาจจะเป็นนาที หรือบางทีอาจจะเป็นชั่วโมง... ที่เขายืนอยู่ตรงนั้น...ที่หน้าห้องรับรองแขกซึ่งบัดนี้มีใครบางคนอยู่เบื้องหลังบานประตูที่ปิดสนิทนั่น



ผู้พิทักษ์แห่งวายุสูดหายใจเข้าลึกเรียกกำลังใจอีกเฮือกใหญ่ๆ ก่อนจับลูกบิดประตูแล้วเปิดผางเข้าไปโดยไม่เคาะ...



"ก่อนจะเข้าห้องคนอื่นน่ะ เคาะก่อนสิครับ"



เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นทันทีที่เขาก้าวเข้าไปในห้อง ทั้งๆ ที่เจ้าของเสียงนั้นยังคงนั่งอ่านหนังสือเล่มบางๆ ในมือโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง



มือเรียวบางปิดหนังสือลงก่อนเงยหน้าขึ้นจ้องมองชายหนุ่มผมเงินดวงรอยยิ้มที่มักทำให้เส้นประสาทของเขากระตุกได้เสมอ แต่ด้วยคดีที่ยังมีอยู่ติดตัวเป็นชนักปักหลังชั้นดีทำให้ชายหนุ่มผมเงินเลือกที่จะเย็บปากเอาไว้ก่อนก้าวเข้ามาในห้อง ...ถ้าหากพูดเรื่องที่จะพูดเสร็จแล้วก็ตั้งใจจะกลับไปทันที...ไม่คิดจะอยู่ให้อีกฝ่ายกวนประสาทต่อแต่อย่างใด



โกคุเดระสูดลมหายใจเข้าลึกพลางท่องขันติในใจ



...อย่าโมโห...อย่าสนคนบ้า...อย่าว่าคนเมา...อย่าเผาคนกวนตีน...



"ขอโทษ..."



เสียงนั้นไม่ได้ดังมากนัก... แต่ก็ไม่ได้เบาจนอีกคนที่อยู่ในห้องจะไม่ได้ยิน หากทว่าคิ้วเรียวเหนือดวงตาสองสีก็ยังเลิกขึ้นอย่างสงสัย...ก่อนยิ้มหวาน



"ว่าไงนะครับ"



ชายหนุ่มถอนหายใจอีกเฮือก เค้นขันติขึ้นมาอีกหนึ่งกระสอบใหญ่ๆ



"ฉันขอโทษ! ที่พูดจาไม่คิดถึงความรู้สึกแก ได้ยินหรือยัง!"



มุคุโร่กะพริบตาปริบๆ อย่างที่ไม่ต้องอาศัยความพยายามใดๆ ก็รู้ได้ทันทีว่าเสแสร้งอย่างน่าถีบเป็นที่สุด



"ครับๆ แหม อยู่ใกล้กันแค่นี้ไม่เห็นต้องพูดเสียงดังเลย" ริมฝีปากบางเหยียดยิ้มหวานราวกับคิดอะไรดีๆ (ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่คิดว่ามันจะดีจริงๆ หรอก) ได้ "ถ้าอยากให้ยกโทษให้ล่ะก็..." มุคุโร่กวักมือเรียกหยอยๆ เป็นการบอกให้เขาเดินเข้าไปหา



...ไอ้เวรนี่...รู้หรอกว่าไม่ได้โกรธน่ะ ได้ทีเอาใหญ่เชียวนะ...



ถึงแม้จะสบถก่นบ่นในใจอย่างไร แต่ชายหนุ่มก็ยินยอมที่จะเดินเข้าไปหาแต่โดยดี



"มีอะ..." ยังไม่ทันที่จะได้เอ่ยถามจนจบ มือนุ่มๆ นั้นก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือก่อนออกแรงดึงสุดแรง...



ด้วยความที่ไม่ได้ตั้งตัวจึงทำให้ร่างสูงโปร่งนั้นซวนเซ สะดุดเข้ากับขอบเตียงจนล้มตึงลงบนฟูกนุ่มๆ



ถึงแม้มันจะนุ่ม...แต่ถ้าเอาหน้ากระแทกเข้าไปเต็มแรงก็ทำให้เจ็บได้เหมือนกัน



โกคุเดระลุกพรวด ดวงหน้าแสบแปลบจนปลายจมูกแดงเรื่อง อ้าปากจะด่าอีกสักคำสองคำลืมสิ้นซึ่งขันติที่เคยท่อง แต่ก็ต้องล้มลงไปอีกรอบเมื่อแขนเรียวนั้นกวาดเอาร่างของตนลงไปนอนกอดต่างหมอนข้าง แถมมีการก่ายขาขึ้นมาเสียอีกต่างหาก...



ชายหนุ่มกัดฟันกรอด...ถึงจะพยายามอดทนอย่างไรแต่ก็เป็นความจริงที่ว่าโกคุเดระ ฮายาโตะช่างเป็นคนที่มีความอดทนน้อยนิดเสียเหลือเกิน



"นี่แก...!!"



"จุ๊ๆ อย่าเสียงดังสิครับ ผมจะนอน"



มือเรียวทำท่าจะกระชากลำแขนบางที่ก่ายเกยร่างตน แต่ก็ต้องชะงักกึกกับประโยคต่อมา



"ถ้าอยากจะให้ยกโทษให้คืนนี้ก็มาเป็นหมอนข้างให้ผมละกันนะครับ"



ดวงตาสีมรกตมองสบกับดวงเนตรสองสีที่พราวระริกในระยะประชิด ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่



"ร้อนจะตายห่- ยังจะนอนกอดอีก"



"ไม่เป็นไรครับ ผมชอบ"



ชอบ...ที่จะได้สัมผัสถึงความอบอุ่นของเลือดเนื้อจากร่างที่มีชีวิต...



ชอบ...ที่จะได้นิ่งฟังเสียงหัวใจที่เต้นอย่างเป็นจังหวะ



ชอบ...ที่จะได้กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของแต่ละบุคคล...หาใช่ความว่างเปล่าของเครื่องช่วยหายใจ



...มันเป็นการยืนยันการคงอยู่ของตนเอง...



มุคุโร่ผ่อนลมหายใจแผ่ว ก่อนจะซุกซ่อนดวงตาสองสีนั้นไว้เบื้องหลังเปลือกตาบาง ริมฝีปากบางนั้นติดรอยยิ้มจางๆ ทำให้คนขี้หงุดหงิดตัดใจถีบมันตกจากเตียงไม่ลง



...ยอมให้เพราะเห็นว่ามีคดีติดตัวหรอกนะ...



"แกนี่น้า..."



ชายหนุ่มเปรยเพียงเท่านั้น...แต่ก็หลับตาลง...



คืนนั้น... ก็ทำได้เพียงหลับตาลง...



เพราะไอ้คนที่นอนข้างๆ นั้นดันกอดเสียแน่น แถมยังนอนดิ้นอย่างกับกำลังพะบู๊ก็ไม่ปาน...



มุคุโร่ที่ตื่นขึ้นมาทำตาใสก่อนหัวเราะกับสภาพตาโหล หัวฟูของชายหนุ่มผมเงิน...



"คึหึหึ ใจดีจริงๆ เลยนะครับ"



...โกคุเดระปล่อยให้เสียงหัวเราะกับถ้อยประโยคนั้นผ่านเข้ามาในสมองขณะที่อีกฝ่ายมุดลงใต้ผ้าห่มไปอีกครั้ง แล้วค่อยๆ ประมวลผล...



...หมายความว่า...



มันจงใจเรอะ!!...



"ไอ้เวร! ฉันจะไม่มีวันเชื่อน้ำหน้าแกอีกตลอดชีวิตเลย!"

















------------------------------------------------
















ปั่นตั้งแต่เที่ยงยันทุ่มครึ่ง (ซีด)
โกคุเดระเขียนยากได้อีกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
*ตบตี*
จะไม่เขียนหมอนี่อีกแล้ว แฮ่กๆ

ข่าวดี spring ส่งโรงพิมพ์แล้วนะคะ แต่ไม่รู้ว่าจะผ่านรึเปล่าเนี่ยสิ *อาย*
ขอขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์เช่นเคยค่ะ! >_< รักคนเม้นต์ที่สุดเลย ~

โกคุเดระคุง .... ฉันให้อภัยเธอจ๊ะ (ใจดี) โฮะ ๆๆๆ

ทำตัวน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!! อ๊ากกกกกก โกคุเดระคุงงง (เรียกแบบมีความสุข) รักเธอจ๊ะ จุ๊บ~ หุ๊ ๆๆ ตอนนี้ทำตัวน่ารักมากมายอ่า อรั๊ยยยย

และก็เป็นความจริงที่คุณมุจะอยู่กับใครก็น่ารัก -///- (ทึ้งหัวตัวเอง) .. น่ารักไม่ไหวแล้ว โอยยยย โกคุทำใจไม่กดได้ไงน่ะ นอนด้วยกันทั้งคืนเชียวนะ ทั้งคืน !!! (รึเพราะเชื้อเคะมากไป ?)

ตอนนี้เป็นอีกตอนที่น่ารักมากเลย T_T (ปลื้ม) ... แสดงให้เห็นว่าคุณมุน่ารักขนาดไหน โฮร่วววววว !!!

ปล. แว อิส พระผัว? ... คุณฮิอยู่หนายยยยยยยยย !!! (ถ้าตอนหน้าไม่มาจะกระโดดถีบควงสว่านแล้วนะ!!)

เกะชนเกะชัดๆ น่ารักดี กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


อิจฉาโกคุอ๊ะ ได้นอนเตียงเดียวกับสัปป้าด้วย กะรี๊ดดดดดด~~~~~



ภาวนาให้สปริงผ่านนะเค๊อะมี๊ เค๊ะๆๆๆๆๆ

อ๊าาาาาาา!!!!

ทำไมคุณฮิถึงไม่มาเห็นฉากเด็ด >///<


มุคุจูบกับโกคุเย้ยคุณฮิโลดดดดดดดด

มุคุโร่ ไม่กลัวฮิบาริกลับมาเห็นเลยเหรอ

โกคุเดระ นายโดนหลอกง่ายจริงๆ (ลงไปนอนหัวเราะกับพื้น)

ท่านฮิไปไหนคะเนี่ย

ม่ายได้เห็นฉากเด็ด

โกคุน่ารักมากคะ แต่มุคุน่ารักที่สุดดดดด

ถ้าสามีเค้ารู้เอ็งตายแน่ๆโกคุ = +"
แม้จะรู้ว่าคนเริ่มมันภรรยาตัวเองก็เถอะ
ไม่มีอะไรมายืนยันว่าคุณเคียวจะไม่อาละวาดกราดเป็นวงกว้าง
55 5

น่ารักแบบนี้ให้อภัย

อวยพรให้สอบผ่านด้วยดีนะคะ

^ ^

จะอิจฉาเตียงหรือหมอนข้างไซส์พิเศษดีคะ 55+

5969 อยากเป็นเตียงงงงง
มุจ๋ากอดใครก็ไม่สุขเท่ากอดฮิหรอก

สาธุ ขอให้คุณฮิมาเห็นทีเฮอะ!!
จะได้จำซะบ้างว่าริอาจมีชู้แล้วทำให้สัปป้าเจ็บมันเป็นยังไง /กลิ้งหลบทอนฟา

โกคุน่ารักมากเลยค่ะ^^ จากที่ตอนที่แล้วเคือง ตอนนี้ยกโทษให้ เพราะยอมมาเป็น
หมอนข้างให้สัปป้า(5969? 6959?) คู่นี้อยู่ด้วยกันแล้วแอบน่ารัก เพราะคนนึงปากมาก(?)
อีกคนปากหนัก (ว่าใครปากมากฟะ : โกคุ)

ว่าแต่.. 8059 คงจะโผล่มาร่วมแจมใช่ไหมคะ ถ้าเกิดยามะมาเห็น..O[]o!
คฤหาสน์เป็นจุลแน่ๆถ้าเห็นพร้อมกันทั้งคุณฮิและยามะ และดูแล้วทั้งสัปป้ากะโกคุก็คงไม่รอด(= =')
(คุณฮิมีคดีกับสัปป้าอยู่คงไม่(น่าจะ)เป็นอะไร แต่โกคุ เสร็จแน่แก..)

/โบกธงรอเดอะชู้ววววว

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
อยากเป็นโกคุล่ะเจ้าคร้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

ได้นอนกอด!! นอนก่ายคุณมุเชียวน่ะ!!! *me แม้เป็นคุณฮิจะได้ 'เยอะ' กว่านั้น... แต่ไม่ไหวล่ะค่ะ...

แอบสงสัย...
ทำไมพี่เมเม่ไม่ให้เปลี่ยนเป็นซือคุงแทนคะ? หรือกลัวใจเตลิดจาก 1869 เป็น 2769 แทน?? *me โดนถีบ...

เกะคู่.... เกะคู่... เกะคู่ชัดๆ

กร๊ากกก สับปะรดแผนสูง... ระวังงานเข้านะครับพี่น้อง

ปล. อยากเป็นเตียง ได้รับรองเคะน่าโฮกตั้ง 2 คนในคืนเดียว = =+

อรั๊งงงงงงง โกคุน่าร๊ากกกก มีการตามไปขอโทษด้วย >____<
แต่วิธีการแก้เผ็ดของมุคุก็น่ารักคะ ^^ ....และน่ากลัวด้วย......
นี่ถ้าท่านฮิมาเจอล่ะก็ เหอๆ -___-"
ระวัง กลายสภาพเป็นน้ำสัปป้านะคะมุคุ

spring!!!! >____< หยอดกระปุกเพิ่มคะ

โกคุเรื่องคราวยกโทษให้ก็ได้

คุณมุขาระวังสามีมาเห็นนะคะ เดี๋ยวได้ลุกไม่ขึ้นหรอก