"อือ...อือ..." เสียงครางเครือดังเพียงในลำคออย่างอึดอัด แต่ถึงกระนั้นเจ้าคนที่นอนหลับได้หลับดีก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น ดวงตาสองสีคู่งามนั้นยังคงหลุบหลบซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังเปลือกตาบางแม้ว่าลมหายใจจะกำลังหมดลง
ชายหนุ่มถอนเรียวปากออกปล่อยให้อีกฝ่ายรับออกซิเจนเข้าไปในปอดผ่านริมฝีปากแดงช้ำที่อ้าหอบหายใจจนแผ่นอกขยับไหว ดวงตาสองสีกะพริบปริบอย่างงุนงงก่อนเงยขึ้นมองเจ้าของเงาที่ทาบทับอยู่เบื้องบน ความงุนงงปรากฏอยู่บนใบหน้าเพียงชั่วครู่ก่อนแทนที่ด้วยรอยยิ้มที่ยังคงหลงเหลือความงัวเงียให้ได้เห็น
"กลับมาแล้วหรือครับ"
มือเรียวผลักร่างที่ทาบทับออกก่อนผุดลุกขึ้นนั่งพลางขยี้ตาอย่างง่วงงุน เมื่อกวาดตามองรอบๆ จึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าเขามานอนอยู่บนเตียงซึ่งคงจะเป็นฝีมือใครไปไม่ได้นอกจากแขกเมื่อยามสาย
"หิวหรือยังครับ" คำตอบรับมีเพียงอาการพยักหน้าอย่างเงียบๆ เท่านั้น
ดวงตาสองสีเบือนมองจับจ้องร่างสูงอย่างสงสัย เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มออกจะสงบเสงี่ยมเกินไป
"เป็นอะไรรึเปล่าครับ"
ท่าทางภายนอกไม่มีอะไรผิดปกติไปก็จริง...แต่บางสิ่งบางอย่างกระซิบบอกให้เขาได้รู้ว่าชายหนุ่มกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่ ซ้ำยังอาจจะเป็นเรื่องสำคัญมากเสียด้วย
เมื่อได้ยินคำถามเช่นนั้น ฮิบาริก็ชะงักไปชั่วอึดใจก่อนดวงตาคมดุที่กลับมาเป็นดังเดิมจะปราดมองก่อนเดินนำออกจากห้องไปโดยไม่พูดไม่จา
มุคุโร่ส่ายหน้าน้อยๆ ทั้งๆ ที่เรียวปากยังคงติดรอยยิ้มกึ่งอ่อนใจ
...
...
...
ฮิเบิร์ดเกาะอยู่บนศีรษะขณะที่เขากำลังเดินเข้าไปในย่านการค้าที่มากด้วยผู้คนหลากหลาย มุคุโร่เลือกซื้อเนื้อซื้อปลาซื้อผักไปหลายชนิดเมื่อตอนเช้าเขาเปิดตู้เย็นแล้วพบว่าภายในนั้นเหลือไข่ไก่อีกเพียงแค่สองฟอง สัตว์เลี้ยงขนฟูมีหน้าที่ในการนำทางเขาไม่ให้หลงทางไปเสียก่อนตามคำสั่งของชายหนุ่ม และถือเป็นการตรวจตราความเรียบร้อยไปในตัว
ชายหนุ่มจ่ายเงินให้ค่าไข่ไก่หลายฟองที่ใส่ไว้ในถุงที่บุเยื่อนุ่มพอให้วางใจได้ว่ามันคงไม่กระทบกันแตกไปหมดเสียก่อน ...แน่นอนว่าเงินนั้นไม่ใช่เงินเขาแน่...
ฮิบาริ เคียวยะเป็นคนไม่ใช้เงิน ไม่ใช่ไม่ฟุ่มเฟือย แต่หมายถึง ไม่ใช้เลยต่างหาก หากเงินสักก้อนจะออกจากกระเป๋าโดยผ่านมือของชายหนุ่มนั้นนั่นก็จะเป็นเงินก้อนใหญ่เพื่อการทำงานอันสะดวกดายของชายหนุ่ม บางทีก็จะเป็นฐานลับที่ซ่อนอยู่ในป่า บางทีก็จะเป็นงานที่ต้องติดต่อกับทางอิตาลี
แต่ถึงจะใช้เงินก้อนใหญ่อย่างไร เงินเก็บสะสมในบัญชีของเขาก็ยังเหลือเยอะแยะมากมายอยู่ดี เงินสดที่เก็บไว้ที่บ้านจะมีจำนวนไม่มากนักแต่ก็สามารถจับจ่ายใช้สอยได้โดยไม่ต้องลำบากลำบน
กลิ่นขนมปังหอมๆ เรียกให้สองเท้าก้าวเดินเข้าไปอย่างไม่ลังเล ภายในร้านอบอวลด้วยกลิ่นของขนมปังสดใหม่ที่เพิ่งอบเสร็จ
เขาเรียนรู้ที่จะเพิกเฉยต่อสายตาที่มองมาอย่างสนอกสนใจเพราะรู้ว่าคนเหล่านั้นจะให้ความสนใจเพียงชั่วคราวก่อนจะเลิกมองไปเอง
การเดินนอกบ้านคนเดียวจึงไม่ใช่เรื่องที่น่าอึดอัดมากเท่าแต่ก่อนอีกต่อไป
ห่อกระดาษบรรจุของกินมากมายพะรุงพะรังเต็มสองอ้อมแขนขณะยืนรอสัญญาณไฟเพื่อที่จะข้ามทางม้าลาย เช่นเดียวกับผู้คนโดยรอบที่ยืนออกันอยู่เนืองๆ
ยังดีที่ช่วงนี้เป็นช่วงสายที่คนมาจับจ่ายตลาดบางตาลงไปมากแล้ว เขาจึงไม่ต้องเบียดเสียดกับผู้คนในย่านชุมชนมากนัก ดวงตาสองสีกวาดมองรอบข้างอย่างสนอกสนใจ เพราะความที่นานๆ ทีจะออกมาซื้อของสักครั้งทำให้เมื่อออกมาทีไร จะต้องมีอะไรใหม่ๆ ผุดขึ้นตามหัวมุมถนนอยู่เสมอ บ้างก็เปลี่ยนของขายตามฤดูกาล บ้างก็เปลี่ยนสินค้าที่เอามาขายเพราะในตลาดมีอยู่เยอะแล้ว เพราะฉะนั้นการที่นานๆ ทีจะออกมานอกบ้านจึงไม่ใช่เรื่องน่าเบื่อเสียทีเดียวเสมอไป...ถ้าไม่นับอากาศที่ร้อนจนรู้สึกเหมือนผิวจะไหม้นี่ล่ะก็นะ...
มุคุโร่หันกลับไปมองสัญญาณไฟอีกครั้ง เมื่อเห็นว่ามันยังคงแดงโร่ไม่อนุญาตให้สิ่งมีชีวิตชนิดใดก็ตามเดินข้ามผ่านไปจึงเปลี่ยนไปมองร้านรวงฝั่งตรงข้ามแทน...
ที่นั่นเอง...ที่มุคุโร่ได้พบกับชายหนุ่มหญิงสาวคู่หนึ่ง...
คนทั้งคู่คงไม่มีอะไรน่าสนใจหากร่างสูงสง่านั้นจะไม่ใช่คนที่เขาคุ้นเคย...ในเมื่อเห็นหน้ากันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
ฮิบาริ เคียวยะ
เธอคนนั้นเขาไม่เคยเห็นหน้า แต่ก็เป็นผู้หญิงที่มองเพียงปราดเดียวก็รู้ได้ว่าเธอคือนางพญา... ทุกอิริยาบทของเธอล้วนสง่างาม
มุคุโร่จ้องมองคนทั้งคู่อยู่สักพักก่อนเงยหน้าขึ้นมองสัญญาณไฟอีกครั้ง มันเปลี่ยนเป็นไฟเขียวแล้ว... ผู้คนรอบข้างเขาก็ค่อยๆ ทยอยเดินข้ามกันไปแล้ว... ชายหนุ่มยังคงยืนนิ่งอยู่ที่แห่งนั้น จวบจนสัญญาณไฟเปลี่ยนสีอีกครั้งเขาก็ยังไม่ได้ขยับไปจากตำแหน่งเดิม
สีหน้าบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังครุ่นคิดบางสิ่ง หากน่าแปลกที่กลับไม่มีร่องรอยของความไม่พอใจ มุคุโร่เพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น... ขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิด ก่อนจะหันหลังแล้วเดินกลับไปยังทางตรงกันข้าม...
...ดวงอาทิตย์แผดแสงแรงกล้าจนนึกอยากสาปส่งพยากรณ์อากาศที่บอกว่าวันนี้จะมีฝนตกโปรยปรายก่อนจะถึงช่วงเวลาที่พายุจะเข้านัก...
------------------------------------------------
วู้ว เข้าเรื่องกันได้สักที = =a
นึกว่าจะเสร็จไม่ทันคืนนี้ซะแล้วล่ะค่ะ (เขียนฟิคไปด้วย ทำงานไปด้วย ทรมาน ทรกรรมยิ่งนัก...)
สปอยก่อนเลยว่า
เรื่องดำเนินมาถึงเกือบครึ่งหนึ่งของ Summer แล้ว น่ายินดียิ่งนัก... (โฮรกกก)
ไหดองใบนี้จะเสร็จ หรือเมจะเสร็จ รอติดตามกันต่อไป
ช่วงนี้เห็นมาอัพบ่อยไม่ใช่ว่าว่างนะคะ
เขาเรียกหนีความจริง...น่ะ
*ซมซานกลับไปจ้องภาษาซีต่อ*
Board index
