•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

^
^

มันก็ต่อเนื่องกันนิดๆ น่ะค่ะ แฮะๆ ๆ
สำหรับ autumn อาจจะเปิดรีปริ้น แต่คงต้องรอออกครบ 4 เล่มก่อนแล้วจะสอบถามว่าขาดเล่มไหนกันบ้างนะคะ
เพราะรู้สึกว่าจะเก็บไปคนละเล่ม สองเล่ม T[]T ฮา

ปล. ตอนนี้กำลังคร่ำเคร่งกับการอู้ อุฮิ~ กรั่กๆๆๆๆ

กรีดร้อง ได้อ่านต่อแล้วววววววว >_______<
แอบขำท่านฮิเล็กน้อย โดนใช้ให้ไปซื้อของซะงั้น
ส่วนมุคุเป็นแม่ศรีเรือนมากคะ ^^
ว่าแต่ จดหมายนั่นมันอะไรน้อ ทำเอาท่านฮิสบถออกมาเลย

ใส่เสื้อกันฝนลายสับปะรด รอพายุเข้าคะ ^^

พึ่งอ่านออทัมกะวินเทอร์จบ หลง 1869 เต็มที่

มุคุเคะสุดยอดดดด

มาอ่านสปริงต่อหวานมากก

แอบปลื้ม และแอบจมกองเลือดตายตอนฉากเรท

อยากรู้ว่าจดหมายมีอะไร คุณฮิถึงได้มาดหลุดขนาดนั้น

เกี่ยวกับสัปปะรดแน่เลยงิ

(^o^) แวะเวียนมากรีดร้อง ในที่สุดท่านฮิกับมุคุก็มา

ว่าแต่......เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ....ท่านอิถึงได้เป็นแบบนั้น......พายุเข้า พายุเข้าแล้ว~ hu hu hu

_________________________________________________________________________

คุณมุแปลงร่างเป็นแม่ศรีเรือน(ฮิบาริ)ไปเรีบยร้อยโรงเรียนนามิฯ แล้วหรือค่าาาาาา มีสั่งสามีซื้อของสดกลับบ้านซะด้วยยย

แต่..
ฮิเบิร์ด... เป็นเฮ็ดวิกไปแล้วรึ... ส่งจดหมายได้ด้วย.. *me สารพัดประโยชน์น่าหามาใช้งาน?จังแฮะ


ส่วนพายุ...
ท่าทางจะลูกใหญ่~!!!!!!!!! มากเลยนะคะ

ปักธงรอบอส(คุณลูกซือ)ออกคร้าาาาาาาาา~!!!!!

ปล.ตอบปล.อีกที.... พี่เมเขียนสิฮร้าาาาาาาาาาาาา จะเป็นเห็บ?เกาะฟิคอ่านทีเดียวเชียว~
ปล.ล. จากข้างบน เพราะตอนนี้ลินจะไป 3851 อยู่แล้วววววววววววว ใครก็ได้เอาประแจเคะมาเซ่นที๊~!!!! << ไม่เกี่ยวกับเรื่องนี่หว่าเอ็ง=="

ไม่มี



ไม่มีอะไรทั้งสิ้น



ไม่มีทั้งพายุหรือแม้กระทั่งเศษฝนสักหยดกระเด็นลงมาช่วยคลายความร้อนจากผิวดินที่กำลังระอุจนคนบนโลกแทบจะสุกจนไหม้ไปทั้งตัว



จะมีก็แค่เพียงงานมหาศาลที่ถาโถมเข้ามาทำให้เขาต้องนั่งอ่านเอกสารแทนผู้พิทักษ์แห่งเมฆาที่ออกไปทำงานภาคสนาม



เพราะชายหนุ่มต้องออกจากบ้านไปเกือบทั้งวันทำให้งานเอกสารไร้คนดูแล และผู้พิทักษ์คนอื่นๆ เองก็ดูเหมือนจะมีงานยุ่งไม่แพ้กันทำให้เขาต้องตั้งอกตั้งใจทำงานในฐานะผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกอย่างจริงๆ จังๆ หลังจากปล่อยปละละเลยเอ้อระเหยลอยชายมาเกือบปี



มุคุโร่ถอนหายใจเฮือกใหญ่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่อาจนับหากทว่าคาร์บอนไดออกไซด์กำลังจะเข้ามาแทนที่ออกซิเจนจนเกือบเต็มห้องอยู่รอมร่อ



เขาเคยค่อนขอดผู้พิทักษ์แห่งเมฆามาก็มาก เคยมองกองกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยสายตาเบื่อหน่ายระอาก็ไม่น้อย และไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมานั่งอ่านเอกสารเกี่ยวกับพวกมาเฟียพวกนี้สักครั้ง ให้เขาออกไปตบตีกับศัตรูข้างนอกนั่นยังน่าสนุกเสียกว่า



มุคุโร่ถอนหายใจอีกหนึ่งเฮือกใหญ่



รู้สึกสมเพชตัวเองขึ้นมาเป็นกำลัง



ทำไมเขา...โรคุโด มุคุโร่คนนี้จะต้องมานั่งทำงานงกๆ ให้พวกมาเฟียด้วยนะ



ตึง!



มือเรียวกระแทกแผ่นกระดาษที่เพิ่งอ่านเสร็จเป็นแผ่นที่สิบสามจากหลายร้อยแผ่นลงบนกองที่แยกไว้เมื่ออ่านเสร็จแล้ว เนื้อหาในนั้นไม่ได้มีอะไรน่าสนใจมากไปกว่าวิชาประวัติศาสตร์ในสมัยเรียนหรือการคาดเดาอย่างสุ่มๆ ที่แสนน่าเบื่อหน่ายซึ่งเขาหาความเป็นไปได้แทบไม่เจอ ข้อมูลของมาเฟียกลุ่มยิบย่อยซึ่งช่วงนี้กำลังมีการเคลื่อนไหวแปลกๆ หลายกลุ่มก็ยังต้องถูกรายงานให้ผู้บริหารระดับสูงของวองโกเล่รับทราบเอาไว้ ไม่เช่นนั้นแล้วหากเกิดพิบัติอันใดจะเตรียมการรับมือไม่ทัน การประมาทด้วยเห็นว่าภายในแฟมิลี่มีนักต่อสู้ชั้นยอดและเครื่องมือชั้นเยี่ยม รวมไปถึงอาวุธที่แทบไร้ผู้ต่อกรแล้วนิ่งนอนใจนั้นถือเป็นการกระทำที่โง่เง่า และหากปล่อยปละละเลยไปเช่นนั้นตั้งแต่สมัยอดีต ปัจจุบันนี้อาจจะไม่มีวองโกเล่แฟมิลี่ที่ยิ่งใหญ่สูงส่ง ยิ่งเด่นยิ่งตกเป็นเป้าหมาย กลุ่มบุคคลซึ่งยืนอยู่บนผาสูงชันซึ่งถูกจับตามองทุกฝีก้าว ถูกสาปแช่งให้ร่วงหล่นลงมาจนแหลกละเอียดแตกสลาย ถูกปองร้ายจากเงามืดที่ไม่อาจแลเห็นแม้ผู้กระทำ แม้จะมีพันธมิตร แต่ใครเลยจะไว้ใจได้เท่าตนเอง



มุคุโร่หยิบเอกสารแผ่นที่สิบสี่ขึ้นมาก่อนกวาดตาอ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ



เขาไม่ได้นั่งอยู่บนเบาะรองในห้องทำงานดังเช่นที่เจ้าของบ้านมักจะทำ หากสถานที่ที่เขาเลือกที่จะอยู่คือห้องนั่งเล่นที่มีโซฟานุ่มๆ และมีพนักให้เอนพิงได้อย่างสบาย ไม่ต้องเหยียดตัวตรง หลังขด หลังแข็งเหมือนเช่นที่ชายหนุ่มผู้สง่างามนั้นทำเป็นกิจวัตรไปแล้ว



เขาไม่ได้มีความอดทนสูงถึงขนาดนั้น



สายลมอุ่นร้อนระอุพัดแผ่วเบาให้ยอดไม้ส่งเสียงสำเนียงแทนดนตรีจากเครื่องเสียง กระบอกไม้ไผ่ยังคงทำหน้าที่ของมันโดยการส่งเสียงนุ่มๆ เป็นจังหวะอย่างสม่ำเสมอ



อากาศในฤดูร้อนของญี่ปุ่นนั้นร้อนอย่างร้ายกาจ เขานึกบูชายูกาตะก็คราวนี้นี่ล่ะ ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าต้องใส่เสื้อเชิ้ต กางเกงขายาวอย่างเป็นทางการในฤดูเช่นนี้ออกไปเดินท่อมๆ อยู่ข้างนอกจะเป็นยังไง



และก็มีคนบ้าพอที่จะทำเช่นนั้นเสียด้วย



เสียงเปิดประตูบ้านแผ่วเบาทำให้มุคุโร่เงยหน้าขึ้น ก่อนเอียงคออย่างงุนงงสงสัย เพราะเสียงฝีเท้าที่ได้ยินนั้นมิใช่เสียงที่เขาคุ้นเคย หากใช่ว่าจะไม่เคยได้ยิน เจ้าของฝีเท้านั้นหยุดลงตรงโถงทางเดินหน้าบ้านคล้ายจะลังเลไม่รู้ว่าจะไปทางไหน



"ผมอยู่ทางนี้ครับ" ผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกส่งเสียงร้องเรียก และเพียงครู่เดียวร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลก็ปรากฏอยู่เบื้องหลังบานประตู



ซาวาดะ สึนะโยชิเผยรอยยิ้มแห้งแล้งไม่ต่างอะไรจากอากาศภายนอก เมื่อกวาดตามองสภาพห้องนั่งเล่นที่เขาเคยเห็นเพียงครั้งเดียวเมื่อตอนมาเยี่ยมเยียนเจ้าของบ้านในอดีตกาลนานโพ้นมาแล้ว กองเอกสารมากมายระเกะระกะอยู่บนพื้นและรอเวลาให้มีคนมาขนมันไปให้นภาแห่งวองโกเล่อ่านอีกครั้งหนึ่ง



มุคุโร่ได้รู้มาอีกอย่างว่างานเอกสารนั้น ผู้พิทักษ์แต่ละคนจะแบ่งเอาไปทำในปริมาณที่ไม่แตกต่างกันนัก ก่อนจะเขียนความคิดเห็นของตนต่อข้อมูลที่ได้รับมาคล้ายๆ กับการแก้ไขเอกสารงานบริษัททั่วไป แตกต่างกันเพียงเนื้อหาและปริมาณซึ่งมากกว่ากันอย่างเทียบไม่ติด และเอกสารจากผู้พิทักษ์ทั้งหกจะถูกส่งกลับไปให้ผู้ครองบัลลังก์แห่งวองโกเล่อ่านอีกครั้ง...ทั้งหมด



เพียงแค่คิดก็ขนลุกแล้ว



ในช่วงที่เขาอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถทำงานได้ ไม่ว่าจะด้วยเพราะถูกกักขังอยู่ในวินดีเช่หรือตอนที่ออกมาแล้วแต่กลับไม่ยอมทำงานทำการ เขาเองก็เพิ่งรู้ว่างานเอกสารทั้งหมดโคลมที่น่ารักเป็นผู้รับผิดชอบในฐานะอีกครึ่งหนึ่งของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอก



...ได้ยินเช่นนั้นแล้วความรู้สึกผิดจึงกระเตื้องขึ้นมา...นิดนึง



ในตอนนี้งานเอกสารในส่วนของเขาโคลมก็กำลังรับผิดชอบอยู่เช่นเคย แตกต่างเพียงว่างานของผู้พิทักษ์แห่งเมฆานั้นเขาเป็นคนรับมาทำแทน ซึ่งในครั้งแรกที่สึนะเห็นลายมืออันแปลกประหลาดตาหากเป็นเอกลักษณ์ยิ่งกว่าใครบนเอกสารในส่วนที่ฮิบาริ เคียวยะเป็นคนรับผิดชอบนั้นเขาถึงกับขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเลยทีเดียว



น่าแปลกที่กระบวนการคิดของผู้พิทักษ์ทั้งสองนั้นไม่ค่อยแตกต่างกันเท่าใดนักทั้งๆ ที่ดูจากบุคลิคและนิสัยแล้วน่าจะไปกันคนละทางเลยทีเดียว ถ้าหากไม่มีลายมือซึ่งแตกต่างกันราวฟ้ากับเหวแล้วล่ะก็เขาอาจจะแยกไม่ออกก็ได้ว่าใครเป็นคนสรุปข้อมูล



มุคุโร่เงยหน้าขึ้นมองดวงหน้าอิดโรยของอีกฝ่ายอย่างสงสัย ท่าทางของชายหนุ่มแสดงออกถึงความเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดแม้เขาจะพยายามเก็บซ่อนมันไว้เพียงใดก็ตาม หากคนเราไม่อาจห้ามเซลล์ผิวหนังไม่ให้มันเกิดปฏิกิริยายามที่ร่างกายขาดการพักผ่อนหรือสารอาหารที่เพียงพอต่อความต้องการได้



ขณะที่กำลังนึกสงสัยอยู่ว่าแทนที่อีกฝ่ายจะมาเขาอย่างนี้ สู้เอาเวลาไปนอนไม่ดีกว่าหรือไง ชายหนุ่มก็ก้าวเข้ามาภายในห้องโดยพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้เผลอไปเหยียบหรือเตะกองเอกสารอะไรเข้าจนมันล้ม...ไม่เช่นนั้นจากกระดาษธรรมดามันอาจกลายเป็นชนวนระเบิดลูกโตเลยก็เป็นได้



"มุคุโร่พักหน่อยก็ได้นะ ความจริงฉันเองก็ไม่คิดที่จะให้นายมาทำงานพวกนี้หรอก" รู้ดีว่าอีกฝ่ายเกลียดมาเฟียยิ่งกว่าอะไร ถึงจะไม่ได้แสดงท่าทีจะกระซวกไส้เขาและผู้พิทักษ์คนอื่นๆ แต่สึนะก็ยังรู้ดีอีกนั่นล่ะว่าอีกฝ่ายยอมทนให้ได้เพียงเท่านั้น...ไม่ได้อยากจะเกี่ยวข้องกับมาเฟียมากไปกว่านี้...



มุคุโร่ยิ้มบางก่อนเอนกายพิงพนักโซฟาสีขาวตัวนุ่ม ยืดแขนยืดขาบิดขี้เกียจพลางส่งเสียงครางอย่างเมื่อยขบก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำท่ากังวลใจอย่างจริงจัง



"ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้ว แล้วถ้าจะให้ออกไปเดินรับรังสียูวีจนกลายเป็นมะเร็งผิวหนังเล่นๆ ล่ะก็...ผมขออ่านเอกสารพวกนี้อยู่บ้านสบายๆ ดีกว่า ข้างนอกร้อนจะตาย...ผมไม่ได้มีเนื้อหนังเป็นเหล็กเหมือนใครบางคนเสียด้วย" ชายหนุ่มเอ่ยตอบก่อนยิ้มบาง ซ้ำยังไม่วายจะเอ่ยกัดแขวะใครบางคนซึ่งไม่อยู่ในที่แห่งนี้ด้วยกำลังออกไปเดินตากอากาศร้อนอยู่ข้างนอกนั่น



"ว่าแต่ผม แล้วคุณเถอะครับ...ท่าทางอย่างกับจะล้มได้ทุกเวลาแบบนั้นน่ะ เอาเวลาไปนอนไม่ดีกว่าหรือครับ" สึนะหัวเราะแห้งๆ กับคำประชดของอีกฝ่าย แต่...หากจะตีความเข้าข้างตัวเองว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงเขาก็คงไม่ผิดสินะ



มุคุโร่เลิกให้ความสนใจกับอีกฝ่าย หันกลับมาก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารในมือต่อโดยหวังว่ากองที่ต้องอ่านนี่จะเป็นกองสุดท้ายเสียที หลังจากที่เขาหวังอย่างนั้นมาไม่ต่ำกว่าสามรอบ หากทว่าอีกฝ่ายกลับยังคงยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นจนผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย



"วองโกเล่?" เมื่อกะพริบตาอีกครั้งก็พลันต้องเบิกกว้างเมื่อจู่ๆ ร่างตรงหน้านั้นก็โอนเอนก่อนจะล้มลง...มาทับเขาพอดี...



เอกสารอันแสนสำคัญหลุดออกจากมือของผู้พิทักษ์แห่งสายหมอกด้วยแรงกระแทกจนปลิวว่อน มือเรียวนั้นพยายามยันร่างอีกฝ่ายไว้ไม่ให้ทับเขาแบนเสียก่อน



"วองโกเล่!?" มุคุโร่อุทานลั่นเมื่อตั้งสติได้ ชายหนุ่มฝืนยันกายขึ้นก่อนก้มลงดูอาการของบอสหนุ่มที่หลับตาพริ้ม หายใจเข้าออกอย่างสงบสม่ำเสมอ ซึ่งเป็นเพียงอาการของคนหลับไปเท่านั้น



ร่างผอมบางกรอกตามองเพดานเสี้ยววินาทีก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วตัดสินใจยกศีรษะอีกฝ่ายขึ้นแล้วให้หนุนตักตนแทน เพราะลำพังเพียงเขาไม่มีปัญญาจะแบกอีกฝ่ายไปส่งถึงที่นั่นได้ ขนาดแค่ขยับยังยากเลย จึงเลือกที่จะรอให้คนของคฤหาสน์นู้นมาตามกลับไปเองเสียดีกว่า จะถีบให้ลงไปนอนบนพื้นก็ออกจะใจร้ายไปหน่อย...เขาจึงเก็บบัญชีครั้งนี้เอาไว้ในใจแทน



มือเรียวหยิบแผ่นเอกสารที่ร่วงลงบนโต๊ะมากวาดตามองดูและเรียงหน้าให้ถูกต้อง ก่อนจะอ่านมันต่อไปอย่างเงียบๆ



เสียงกระดิ่งลมดังกรุ้งกริ้งแผ่วเบาฝ่าแทรกความเงียบมาเป็นระยะทำให้บรรยากาศดูสงบ ช่างเหมาะกับการพักผ่อนยิ่งนัก...



มุคุโร่ถอนหายใจแผ่ว ก่อนเงยหน้าขึ้น มือเรียวนวดต้นคอที่ปวดหนึบจากความเมื่อยล้า เอนศีรษะซบลงกับโซฟาตัวนุ่ม แล้วกลับตาลงหมายจะพักสายตาสักชั่วครู่



...เสียงกระดิ่งแผ่วเบาคลอกับเสียงกระบอกไม้ไผ่จากในสวนงาม...



มุคุโร่ผ่อนลมหายใจออกยาว



และพลันจมลงสู่ห้วงนิทราโดยไม่รู้ตัว













--------------------------------------------













ขณะที่คุณมุขยันขันแข็ง...อิเมอู้ค่ะ กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกก
เห็นว่านานๆ ถึงจะมาอัพสักทีเลยเพิ่มความยาวให้เลยนะ (อันนี้เอาของ 2 วัน มาอัพเป็นตอนเดียวเชียวนะ >w<)
แต่จะว่าไปแล้วก็เพิ่งอัพเองนะเนี่ย กร๊ากกกกกกกกกกกกกก
(เอ๊ะ หรือเราควรอู้มากกว่านี้?) *รองเท้าปลิวกระทบกบาล*
เสี้ยน...อยากตอบเม้นต์เหมือนชาวบ้านเขามั่ง (เขาเรียกว่ามีreactionกับคนอ่านสินะ ฮ่าๆๆๆ)

<ตอบคอมเม้นต์ประจำวันที่ 21.10.2008>





MoJiKung
ฮู้ยยย
พูดแค่นี้รายนั้นเขาไม่สลดหรอกค่ะ กร๊ากกกกกก
รอดูนะคะ ว่าจะเป็นพายุลูกไหน เคะๆๆๆๆ



cocolu
*แสยะ*
วาด H สนุกไหมโค่ (กร๊ากกกกกกกกกกกกกก)



Seran
รอติดตามชมตอนต่อไปค่าาาา ^[]^
ขอบคุณที่ตามอ่านนะคะ >w< แฮะๆ



Chiaki
ถึงคุณเคียวไม่อยากให้อยู่ด้วย ก็ยังมีคนอื่นอยากอีกเยอะค่ะ กร๊ากกกกกก สแตนด์บายรอเสียบอยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง *โดนเผา*
ทายได้แม่นมากค่ะ...กร๊ากกกกก รู้ได้ไงว่าเกี่ยวกับงาน =3=!!! (แต่เนื้อหาไม่บอกว่าถูกรึเปล่านะ *[]* เคะๆ รอลุ้นกันนะเคอะ)



-Sora-
หรือว่าจะเป็น...............
ตอนนี้ก็ยังไม่ได้เฉลยล่ะ *ฮี่ๆๆ* รออีกสักพักสองพักคงเฉลยออกมาแล้วล่ะค่ะ กรั่กๆๆๆๆ



June
กร๊ากกกกกกกกกก
งั้นดองต่อไป *ท่านจูนถีบ*



MukiZ•WiskaS
นั่นสิ มันจะสุขสันต์กันเกินไปไหมเนี่ย คนเขียนหมั่นไส้ฮร่ะ กร๊ากกกกกกกกกกก
>3< อัพแล้วนะเค๊อออ (ไวด้วย!!)
สงสัยตอนหน้าจะดองนาน เพราะตอนนี้เล่นเอาซะหมดสต็อกเลย



Rena_Bee
มันครอบครัวสุขสันต์จริงๆ สินะ กร๊ากกกกกกกกกกก
เอาเถอะ สุขก็สุข =__,= ฮี่ๆๆๆๆ *ยิ้มเลว*



selzere
ได้อ่านต่อสมใจแล้วน้าาา >[]<



LanLan
กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกก
ไม่ใช่ชู้นะ!!! (เมว่าอัพตอนนี้แล้วต้องมีคนคิดว่าเป็นพายุชู้แหงเลยอ่ะ!!)
ยืนยันว่าเรื่องนี้ 1869 only นะค๊าาาา (ฮา)



HatSu
ให้คุณเคียวแกโดนซะมั่งค่ะ คนเขียนหมั่นไส้ เขียนยากเขียนเย็นเหลือเกิ๊น
คุณเคียวเจออะไรขัดใจหน่อยก็แผ่รังสีอาฆาตแล้วล่ะค่ะ กร๊ากกกกก



ranko
แฮ่~ ขอบคุณค่าาา
เกี่ยวกับสับปะรดเหรอ...
เกี่ยวไหมน๊าา~~~



saoroon
ทำไมพายุเข้าแล้วดูยินดีปรีดากันจังเลยล่ะ กร๊ากกกกกกกกกกกกก
(เพราะจะได้มีเรื่องให้เขียนต่อน่ะเซ่!!)



Lina
= =b แน่น๊อนนนน สามีเขาตามใจค่ะ (แต่ก็ไม่ทุกเรื่องหรอกนะ เคะๆๆ) ฮิเบิร์ดมีชื่อใหม่แล้วว่าสารพัดประโยชน์นะเคอะ ต้องการอะไร เรียกใช้สอยได้ตามสะดวก (แต่จะทำให้ไหมนั่นอีกเรื่อง ฮ่าๆๆๆ)

บอสออกสมใจอยากจริงๆ =__=!!! เอาธงไปฟันได้เลยนะเนี่ย แม่นดีจังค่ะ
ตอบปล. มีออกจะเยอะแยะค่ะ บลอคโค่ บลอคเม บลอคโอคุง กร๊ากกกกกกกก ช่วงนี้เกิดเป็นกระแสประแจลิซึ่ม ฮ่าๆๆๆๆ (ต้นเหตุ...อย่าถามนะว่าใคร ฮุฮิ ไม่เอาไม่พูด กร๊ากกกกกกกกกกก) << ก็มันไม่มีให้เสพ ก็ต้องผลิตออกมาเองนี่นา!!





ขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นต์นะค๊าาาา ^[]^

มุคุ ให้สึนะมานอนหนุนตักแบบนี้ แถมยังหลับไปด้วยกันอีก

แล้วถ้าคุณเคียวกลับมาบ้านไม่แตกเร้อออออออออออออ=[]=

เห็นแววมุคุซวยมารำไร

อ่านะ ถ้าให้เลือกระหว่างนั่งอ่านเอกสารอยู่บ้านกะออกไปข้างนอกตอนอากาศร้อนๆ

เป็นผมก็เลือกนั่งอ่านเอกสาร 555+

รอตอนต่อไปนะคับ

พายุนี่ คงเป็นพายุหึงสินะ (ฮา)

โดดทำธีซิสมาเมนต์ >[]<

เคะเคะ ฮิบาริเอ๋ย ได้เวลาแกหึงแล้ว ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก


มุคุเค้านอกใจแกแล้วน้าาาาาา (ซะเมื่อไหร่) 5555+


ปล. พุ่งนี้พี่จะเปนไทแล้ว >[]<

อร๊ายยยย

ทายถูกจริงๆด้วย แหม พี่เมเม่ขรา~ ก็จิตใจของเราสื่อถึงคุณเคียวอยู่เสมอนี่นา /ทอนฟาเสยกระเด็น อร๊างง

ว่าแต่...งานส่วนของมุ...ปล่อยโคลมทำไปจะดีเหรอ ยังอุตส่าห์มี"โคลมที่น่ารักของผม"อยู่ด้วยแน่ะ
รู้สึกผิดจริงๆเรอะ! นิดนึง.... น่าสงสารโคลมยังไงชอบกล มีจิคุสะกับเคนช่วยมั่งมั้ยหนอ?(เคนคงช่วยให้ยุ่งซะมากกว่าสินี่)
ถึงลายมือจะต่างกัน แต่ใจเดียวกันนะคะ!
แหม ก็คนเขาคู่กัน จิตใจก็ต้องเหมือนกันเป็นธรรมดา อิอ๊าง เมฆกับหมอกน่ะ ประเภทเดียวกันนี่นา ยิ่งสองคนนี้ด้วย

งานอะไรจะเยอะปานจะฆ่าบอสตายขนาดนี้คะนี่ สึนะต้องอ่าน"ทั้งหมด"ซะด้วย
กองเอกสารตั้งๆขนาดมหึมาx7 ....น่าเห็นใจแฮะ

พี่เมเม่คะ! แอบเซอวิสแม่ยก2769และ6927อะไรแถวนี้!!! เดี๋ยวมีงอนนะคะ *โดนยันออกไปไกลๆ*
สุดท้ายก็หลับไปทั้งคู่...ไม่อยากจะคิดเล้ยยย ว่าถ้าคุณเคียวกลับมาเจอจะเกิดอะไรขึ้น (งานเข้าแน่นอน1869%)

แต่มุคุโร่ ช่วยงานสามีแบบนี้ แม่ยกปลื้มค่ะ อร๊างงง
สามีออกไปทำงานนอกบ้าน ศรีภรรยาก็ช่วยงานอยู่ที่บ้าน โอย ครอบครัวสุขสันต์จนน่ามีเจ้าตัวน้อยสักคนจริงๆ หุหุ
/โดนตบหัวหน้าคะมำ จะมีได้ไงล่ะเฮ้ย!
ถึงจะบ่นจะแขวะอะไรสักแค่ไหน สุดท้ายก็ช่วยงานแถมยังอยากอยู่ด้วยอยู่ดีไม่ใช่เหรอมุ หุหุหุหุ

พายุ พายุหึงแน่ๆ!

โอยย ชักอยากเชียร์ให้หนูโคลมมาลงเอยกับบอสจริงๆ เผื่ออะไรๆจะได้เบาลงบ้าง

โอ้!!! ฉากเด็ดๆ

ถ้าคุณเคียวแกกลับมาเหนมีหวังบ้านแตกแน่ๆ 555+

แต่ คุณเคียว กะ มุคุน้อย เค้าคงมีวิธีตกลงกันในแบบของเค้าอ่ะนะ อิอิ >///<

แต่สำหรับสึนะเนี่ยสิ ช่างน่าสงสารยิ่งนัก

สงสัยคงจะต้องภาวนาอย่าให้คุณเคียวแกกลับมาเหนฉากเด็ดแล้วกัน อิอิ

ปล. และแล้วพายุ(หึง)ก้อเกิดขึ้น 555+

อะไร ลายมือคุณมุออกจะน่ารัก~ (ดูในวินเทอร์สิ 5555+)

อา 2769 ดีแท้ว่ะมี๊ 5555555+

[b]June [/b]
กร๊ากกกกกกกกกก
งั้นดองต่อไป *ท่านจูนถีบ*

ไม่ถีบหรอกค่ะ ^^ --ยิ้มเหมือนแม่พระมาโปรด--

แต่จะเอามีดกระซวก !!!! (สำนึกคุง/=[]=!!!!)

อ้าซซซซซซซซซซซซซซ ทูน่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา --กัดผ้าเช็ดหน้า อยากหนุนตักแทน--

ขอรีเควสรูปค่าาาาา ตอนที่ทูน่านอนหนุนตักมุคุอ้าาาาาาาาาาาาา อยากเห็นเป็นบุญตา โอ้ลัลล้า

คุณเคียวจะลงโทษยังไงน้าาา กร้ากกกกกกก กรั่กๆๆๆๆ (สำนึกคุง/กู่ไม่กลับแล้วเอ็ง)

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด >[]< ~~~

อ่านแล้วมีความสุขมากมาย !!! ไม่ไหวแล้วววววววว โฮร้ยยยยยยยยยยยยยยย มีความสุขเหลือเกิน (เข้าขั้นบ้า)

ฮิ ๆๆๆ >w< สึนะอุตส่าห์ลากสังขารมาเป็นลมหนุนตักคุณมุเชียวเหรอ หุ๊ ๆๆ (แจ่มเค่อะ) ... แต่ก็น๊า ~ เจ้าของบ้านกลับมา มีหวังคนอ่านเฮลั่น หึหึหึหึ

พายุอะไรไม่น่ากลัว เท่าพายุหึงคุณฮิอีกแล้วล่ะนะ =w= ~ คาดหวังจากใจจริงที่แท้แบให้ดูว่า ... ขอให้กลับเห็นเท้อออออ !!!

ปล. ลายมือน่ารัก คนเขียนก็น่ารัก ... ไม่ต้องขยี้ตาหรอกย่ะ !!! (ไม่น่าเชื่อว่าคุณมุจะทำงานเข้าท่า หึหึ =_='')