ชะอุ้ย
แฮะๆๆๆ (ปาดเหงื่อ)
ขอบคุณที่ขุดกระทู้ขึ้นมาให้นะคะ ><''
ไม่มีอะไรจะตอบแทน(กร๊ากกกก)
งั้นลงพรีวิวตอนพิเศษที่ตอนนี้จบไปแค่ 2 ตอน(จาก3-4ตอน) ให้แทนแล้วกันนะคะ
Special Chapter I ...หิมะ... หิมะสีขาว...
...หิมะสีขาวกำลังโรยราทอดกายลงสู่ผืนดินอย่างเงียบเชียบท่ามกลางสายลมที่พัดเอื่อยเรื่อยบาดผิว...
...หิมะสีขาวไม่มีแม้กระทั่งเงา...เงาอันเป็นด้านมืดของทุกสรรพสิ่งในโลก ดูพิสุทธิ์ราวกับเป็นของขวัญจากสรวงสวรรค์..
…สวรรค์ที่ไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง...
หิมะสีขาวเยียบเย็น...ร่วงหล่นอย่างเงียบงันลงบนฝ่ามือขาวซึ่งยื่นออกมารองรับ... สีของผิวกายนั้นแทบไม่แตกต่างกัน... อุณหภูมิของร่างกายนั้นค่อยๆ ลดลงทีละน้อย... ลมหายใจที่กลายเป็นไอสีขาวทำให้ภาพเบื้องหน้าพร่าเลือนลง...
อัญมณีคู่งามจับจ้องสีขาวพิสุทธิ์...แตกต่างจากตนโดยสิ้นเชิงนิ่งงัน...
ดวงตาสองสีจับจ้องเกล็ดน้ำแข็งในมือซึ่งค่อยๆ ละลายทีละน้อยด้วยอุณหภูมิจากร่างกายมนุษย์ซึ่งส่งผ่านความร้อนจนทำให้เกล็ดสีขาวนั้นหลงเหลือเพียงหยดน้ำเล็กๆ บนฝ่ามือ... และทำให้ผิวกายค่อยๆ เย็นชืดเช่นกัน...
ฝ่าเท้าเปลือยเปล่าเหยียบย่ำบนกรวดหินเย็นเยียบในสวนงาม...เย็น...จนเหน็บชาแทบกัดกิน...หากยืนอยู่เช่นนี้ต่อไปคงไม่แคล้วจะถูกหิมะสีขาวบริสุทธิ์นั้นกัดกร่อนจนเลือดรินเป็นแน่...
ยูกาตะสีดำที่สวมใส่นั้นดูอย่างไรก็ไม่น่าจะหนามากพอที่จะสามารถทำให้อุ่นได้ เมื่อยามที่เจ้าตัวคนใส่ต้องมายืนตากหิมะอยู่เช่นนี้
ดวงตาสองสีเบือนขึ้นจับจ้องแผ่นฟ้าสีหม่นนิ่งงัน... เกล็ดบางๆ ร่วงลงบนผิวแก้มมอบสัมผัสเย็นเยียบราวกับเป็นการสัมผัสลูบไล้จากเทพแห่งฤดูหนาวหรือไม่ก็เจ้าหญิงหิมะ...ซึ่งเป็นสิ่งที่มีเพียงในตำนาน...
เป็นเพียงสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง...
เป็นเพียงเรื่องเล่ากล่าวขาน...
เป็นเพียงจินตนาการ...
เป็นเพียงมายาอันไร้ตัวตน...
สองมือขาวนั้นเปลือยเปล่า...ไม่มีสิ่งใดนอกจากอากาศหนาวที่ห่อหุ้มและความเย็นที่ตกกระทบ...
...ไม่มี...แม้กระทั่งสิ่งอันเป็นสัญลักษณ์แห่งหมอกมายา...
นอกจากผู้บริหารระดับสูง บอสของพันธมิตรสำคัญอย่างดีโน่ซึ่งควบตำแหน่งเป็นศิษย์พี่ของรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่ อีกทั้งยังเป็นอาจารย์ของเมฆาและบรรดาผู้พิทักษ์ด้วยกันเองแล้ว ไม่มีใครรู้เลยว่าเจ้าของแหวนแห่งสายหมอกที่แท้จริงนั้นคือโรคุโด มุคุโร่... หาใช่โดคุโร โคลมอย่างที่เข้าใจกัน... ด้วยบอสรุ่นที่สิบแห่งวองโกเล่นั้นเห็นว่าการปกปิดความจริงนี้จะเป็นผลดีกับมุคุโร่มากกว่า...
ความลับของสายหมอก...ก็ยังคงปกปิดซุกซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านมายาแห่งความหลอกลวง...
...ภูตพรายกระซิบคำลวงล่อหลอกซ้ำๆ ราวกับสายลมที่พัดผ่านผิวกายตลอดเวลา..
....เย็นเยียบบาดผิวจนแทบเป็นรอยแผล...
...จงจ่อมจมลงในความเย็นเยียบ...
...จงอย่าได้รับรู้ถึงความอบอุ่น...
...จงหลับใหลอยู่ภายใต้หิมะอันพิสุทธิ์...
...เพื่อที่สายหมอกจักคงอยู่ได้...
...จงทอดกายเบื้องหลังม่านหมอก...
...จงอย่าเผยสิ่งที่หาใช่มายา...
...จงหลับตา...รับรู้เพียงคำลวงจากตน...
...เพื่อที่สายหมอกจักไม่จางหาย...
--------------------------------------------------------------------------------------------
Special Chapter II โถไฟที่กำลังส่งความร้อนแผ่ออกมาให้ร่างกายที่เปลี่ยนแปลงอุณหภูมิได้ง่ายนี้ไม่เย็นชืดจนแข็งตายไปก่อนเรียกความสนใจจากเจ้าของดวงตาสองสีด้วยไฟแดงๆ ที่วูบขึ้นเป็นสัญญาณว่าเชื้อเพลิงที่ใช้เผาผลาญกำลังจะหมดลง
ห้วงคิดพลันกระหวัดไปคำนึงถึงคนบ้างานที่ป่านนี้ก็ยังอยู่ภายในห้องทำงานเย็นๆ นั่นอย่างไม่กลัวว่าจะแข็งตาย ทั้งๆ ที่เครื่องปรับอากาศก็ไม่มี โถไฟก็ถูกเขาเอามานั่งอังเล่นอีกต่างหาก แต่ฮิบาริ เคียวยะผู้นั้นกลับไม่มีทีท่าว่าจะเดือดร้อนเลยแม้แต่น้อย
มุคุโร่ถอนหายใจอีกครั้ง นึกอ่อนอกอ่อนใจกับความเหนือมนุษย์ของคนผู้นั้นนัก
พอคิดว่าทุกปีที่ผ่านมาเขาก็ทำตัวแบบนี้แล้วก็อดที่จะถอนหายใจไม่ได้ คนบ้าอะไร...จมกับกองงานได้ทั้งวันทั้งคืน
ไอร้อนที่เริ่มลดลงจนรู้สึกได้ทำให้มุคุโร่บิดกายอย่างขี้เกียจก่อนเดินไปยังชั้นที่เก็บโถไฟซึ่งมีถุงใส่เชื้อเพลิงเก็บเอาไว้ข้างๆ กัน
มือเรียวแกะถุงก่อนโยนถ่านสีดำลงในโถ ใช้แท่งโลหะยาวๆ เล็กๆ เขี่ยให้ไฟคุอย่างทั่วถึงจึงค่อยปิดปากถุงแล้วโยนเก็บไว้ที่เดิม
ร่างโปร่งบางเอนกายลงนอนขณะเดียวกับที่เสียงกึกกักดังมาจากประตูระเบียง สายลมที่พัดโหมอยู่ข้างนอกคงทวีความรุนแรงขึ้นจึงทำท่าราวกับจะพังประตูเข้ามาอย่างไรอย่างนั้น
ท่ามกลางความเงียบที่ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดนอกเหนือไปจากสายลมที่โหมกระหน่ำอยู่ข้างนอกนั้นไม่ได้ทำให้มุคุโร่รู้สึกอะไรมากไปกว่าความเบื่อหน่ายที่ดูเหมือนจะยิ่งทวีขึ้นพร้อมๆ กับความรุนแรงที่กรรโชกอยู่เบื้องนอกซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะบางเบาลงเสียที
น่าเบื่อ
มุคุโร่ถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่าจนออกซิเจนกำลังจะหมดห้อง แต่ความเบื่อนั้นก็ยังคงไม่จางหายไป
ไม่มีอะไรให้เล่นเลย
...หรืออีกนัยคือไม่มีคนให้แหย่เล่นเลย
------------------------------------------------------------------
ยังไม่ได้รีไรท์เน้อ~~~ (หวังว่ารีไรท์แล้วภาษาจะไม่เน่าแบบนี้ TvT)
อ๊ะ มีอีกเรื่องนึงค่ะ
โชว์ปก~~!! ฮ่าๆๆๆๆ
คงใช้ปกนี้ล่ะค่ะ ><~
(ถูกใจกับสีดำ ความจริงตอนแรกทำพลาดมันถึงดำ กร๊ากกกกก)
<จิ้มจ้ะ>ปรับขนาดจนมือหงิก = =!! มันยังไม่เล็กพอ จิ้มเอาละกันนะคะ
ตอนจะโพสเน็ตดันเน่า T[]T!!
โฮวววว จอตโต้วว เมทำอะไรผิดด
Board index
