•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ สั้นอย่างว่าาาาาาาา~~~~~ TwT ตอนนี้มีแอบน่ารักเล็กน้อย เคะเคะ ท่านฮิ๊~~~!!!! มีเป็นห่วงนิดโหน่ยด้วยนะตะเอ๊งงงงง~~~! >///< (ไม่จับมัดอยู่กะบ้านซะเลยล่ะคร้าาาา เชียร์นะเนี่ย เชียร์ๆๆๆๆ!~) อันว่าโนวี่คุงช่างเป็นตัวละครที่ทำให้ข้าน้อยนึกภาพอภิมหาเสะสะท้านที่สุดในเรื่อง "เบียคุรัน" ขึ้นมาตะหงิดๆ ยิ่งเวลาคุยหักเหลี่ยมกะมุคุอย่างนั้นยิ่งนึกถึง 10069 ขึ้นมาทันใด กร๊ากกกกกกกกกกกกกก XD

อีกไม่กี่ตอนก็จบแล้วเหรอคะ? ว้าาาา~~~~ท่านนุ๊ก...สั้นจางงงงง อยากให้มีต่อไปเรื่อยๆอ่าาาาาา แต่ไม่เป็นไรเพราะเด๋วท่านนุ๊กจะแต่งแนว AU มาต่อช่ายม้ายยยยย เคะเคะ ข้าน้อยจะรออ่านอย่างใจจดใจจ่อเรยยยย >w<

ท่านนุุ๊กสู้ๆๆๆ หวัดดีปีใหม่นะคร้าาาาาาา~~~ >3<

อัพเป็นของขวัญปีใหม่รึเปล่าคับ??
แต่แหมมมม สั้นไปนิ๊ซซซซซซซซซซซซซซ
สั้นจริงๆ แต่ก็โอเคครับ สู้ๆนะคร้าบบบ
คนที่เหมือนกัน มาเจอกัน เนื้อเรื่องมันชักจะน่าสนใจขึ้นทุกทีๆ
หุหุ ชอบคร้าบบบบ
จะรออ่านตอนใหม่นะฮะ

โฮกกกกก สั้นเหลือหลายยย~~~~~

ท่านอ่า~~~~~ ขอยาวๆไม่ได้เหรอ~~~~TwT

เอิ้กๆๆป๋ามุคุ ครึๆๆๆ ห่วงซือคุงขนาดนั้นเลย ท่านฮิด้วย >w<น่าร๊ากกกกกกกกกกกก

มาต่อไวไวนะคร้าบ~~~~

กิ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ในที่สุดก้มาต่อแร้ว นั่งรอมานานมาก T T

เปิดแล้วก็ปิดบอร์ด เปิดแล้วก็ปิดบอร์ด เฝ้ารอ เมื่อไหร่ฟิคที่อ่านอยู่จะมีตอนต่อไปมาซักที == ==" (me/ โดนท่าน derick ถีบออกจากบอร์ด โทษฐานพูดกวน ^^)

กริ๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซ รูปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ งามคร่า~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ >[]< (แหมๆ เด่นมาก 3 คนเลยเนี่ย บรรดาตัวเด่นในฟิค ^^)
อยากรู้คร่า ไอ้ที่บอกว่า "มันเป็นเรื่องของสึนะ" เนี่ย มันหมายความว่ายังไงก๊านนนนนนนนนนนนนนนนนนน >[]<


อ่านไปๆ เจอะคำพูดเข้าตา ^w^

“ สวัสดีครับ คุณผู้พิทักษ์แห่งหมอก ” โนวี่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม คำพูดที่คล้ายคลึงกับใครบางคนนั่นดูจะทำให้คนเยือกเย็นกระตุกได้เล็ก ๆ

“ ได้ข่าวว่าคุณเป็นคนฉลาดและน่าสนใจไม่แพ้คนอื่น ๆ ที่สำคัญดวงตานั่น ” ดวงตาสีฟ้าจ้องลึกไปยังดวงตาสีแดงสดของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มอ่อนโยนฉายอยู่อย่างไม่ลบเลือนไปไหน

มุคุโร่รู้แล้ว....ว่าที่เขารู้สึกเหมือนแพ้ทางคน ๆ นี้ เพราะว่าหมอนี่....มีบางส่วนที่คล้ายเขา ไม่สิ...ส่วนใหญ่เสียด้วย...

บรรยากาศในตอนนี้ดูจะกดดันมากกว่าแต่ก่อน ดีโน่มองคนทั้งคู่สลับไปมาอย่างยากจะขัด เวลาคนเหมือนกันมาเจอกันนี่ ถ้าไม่เกลียดกันจนฆ่ากันตาย ก็เข้ากันจนได้จนน่ากลัว แต่ว่าคู่นี้...จะเป็นไปในทิศทางไหนดีล่ะ?

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ชอบประโยคนี้มากๆเลยอ่ะคะ "เวลาคนเหมือนกันมาเจอกันนี่ ถ้าไม่เกลียดกันจนฆ่ากันตาย ก็เข้ากันจนได้จนน่ากลัว " เห็นด้วยอย่างที่สุด ^^

เพื่อน....ทำให้นึกถึงท้องฟ้าของเขาขึ้นมาทันที นอกจากวองโกเล่แล้วยังมีคนเห็นคนอื่นมีคุณค่าขนาดนั้นด้วยอีกงั้นหรือ....น่าตกใจจริง ๆ

แม้ไม่ใช่ท้องฟ้า แต่กลับลึกล้ำยิ่งกว่า ...

ฮุฮุ ท่านมุคุเกิดนึกถึงซือคุงเพราะคำว่าเพื่อนเลยนะเนี่ย (เพราะซือคุงเค้าใจดีกับทุกคนไปทั่วเลยไงล่ะ ^^)

เพราะตัวเองก็ไม่เคยมีเพื่อนสนิทมาก่อน
เพราะมักจะถูกเรียกว่าเป็น "เจ้าห่วย" อยู่ทุกครั้ง
ทำให้เมื่อเขามีเพื่อนแข้นมา จึงอยากรักษามันไว้
"ที่อยู่" เพียงหนึ่งเดียวของเขา
"สถานที่ที่พำนัก" เพียงหนึ่งเดียวของเขา
และ..."เพื่อนแท้" กลุ่มแรกที่ยอมให้ได้แม้กระทั่งชีวิต

เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว กับการที่จะใช้ชีวิตเข้าแลก
หากว่ามันจะทำให้สิ่งสำคัญเหล่านี้ของเขายังคงอยู่

แม้จะถูกขนานนามว่าเป็นท้องฟ้า แต่ก็เป็นเพียงสำหรับคนสำคัญเท่านั้น...
ไม่อาจเอื้อมเป็นถึงเจ้าคนนายคน แค่ขอให้ได้อยู่ร่วมกับทุกๆคน...
เป็นท้องฟ้าที่ให้เมฆา ได้ล่องลอย...
ให้สายหมอกได้ก่อเกิด...
ให้วายุได้พัดพา...
ให้วรุณได้โปรยปราย...
ให้อัสนีได้แผดก้อง...
และให้อรุณได้ฉายแสงในทุกๆวัน...

กรี๊ดๆๆๆ ตอนใหม่มาแล้ววววว มาเร็วแบบเร็วรี่เช่นนี้ต้องรีบเปิดตามไปดู

.......*แอ๊ก*.......สะ...เสียเลือดอย่างไม่ทันตั้งตัว....ดะ...เดี๋ยวๆๆ นะ...นั่นน้องทูน่านิน่า...ทะ...ทำไมเท่ขั้นเทพขนาดน้าน!!! กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!น้องทูน่าของแม่!!!!!(พูดจบก็โดนแม่ยก 27 เตะโดดในทันใด)

.....(ค่อยๆคลานกลับมากระทู้ต่อ)....แฮ่กๆๆ มาต่อดีกว่าเน......*พรวด*!!! เสียเลือดอย่างไม่ทันตั้งตัวอีกคราว.....กะ....กรี๊ด!!!!!ป๋ามุๆๆๆๆๆๆๆ ป๋ามุขรา!!!!!! ป๋าทำมายเท่แบบนั้นอ๊า!!!! กรี๊ด!!!!!!!#$%))*&&^%%$$####(เริ่มไม่เป็นภาษาแล้วตรู) ป๋ามุของเค้า!!!!!!!!!!!(และแล้วคราวนี้ก็ถูกแม่ยก 69 เตะโดดเป็นดาวตกออกไปอีกรอบ)

.....(ค่อยๆคลานกลับมาอีกครั้งพร้อมกับหิ้วถุงเลือดมาสองถุง)....เหอๆ คราวนี้เตรียมตัวมาพร้อม รับรองต่อให้มีอะไรโผล่ออกมาก็ไม่กลัวแล้วเฟร้..........*โป้ง*!!!!!!ตายสนิทคราวนี้ พร้อมกับถุงเลือดที่ใช้ปุ๊บก็หมดตัวปั๊บในทันใด ทำไมฮิบะของ......(หันไปเจอแม่ยก 18 กำลังยืนทะมึนอยู่รอบข้าง)....ฮ่ะๆๆ...ทำไมฮิบะของทุกคนถึงเท่ได้จายขนาดนี้น้า!!!!......มองแล้วละลายแล้วอ๊า!!!!!(และก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เหล่าแม่ยกยอมสลายตัวไปแล้ว)......(กระซิบ)ฮิบะของข้าพเจ้า ทำไมเท่บาดใจแบบนี้อ๊า!!!!!(พูดจบก็ถูกเหล่าแม่ยก 18 ที่กลับมาอีกรอบยันโครมออกไปอีกคราว)

...... .....กับดัก...นี่มันกับดักชัดๆ แต่กับดักแบบนี้ข้าเจ้ายอมโดนด้วยความเต็มใจคร้า!!!

.....เอาล่ะ ...กลับมาที่ฟิกก่อนที่เลยไปไกลกว่านี้ดีกว่าแฮะ......

ช่วงแรก น้องทูน่าเราที่เริ่มเติบใหญ่มากขึ้น น้องยามะที่เท่และฉลาดสุดยอด(น้องยามะเราไม่เฉื่อยและใสซื่อแล้วน้า)และแน่นอน ความหวานเล็กไของน้องทูน่าและฮิบะ แหมๆ เป็นห่วงน้องทูน่าจนรีบแจ้นกลับมาแทบไม่ทันเลยน้า

ช่วงสอง....กรี๊ดๆๆๆ ป๋าขา ป๋าออกโรงแล้ว!!! ....โอ้ การเจอกันระหว่าง b1 กะ b2 แถมท้ายสุดป๋ายังมีห่วงน้องทูน่าด้วยอ๊า น่าร้าก!!!!!!

......เอ๋? อีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้วรึคะ น่าเสียดายจัง อยากให้เรื่องยาว ย้าว ยาว จังน้า

จะรอตอนต่อไปนะค้า ขอบคุณสำหรับรูปงามๆที่เอามาชมนะครับ

โหอัพทั้งที่น่าจะอัพให้ยาวๆหน่อย
อ่านแล้วมานไม่ค่อยจุใจเท่าไหร่เลยอ่ะ

มาอัพตอนต่อไปเร็วๆนะ

/กระอักเลือดเพราะรูปทั้ง3

โฮวกกกกก แสงเทพบังตา แถมซือคุงยังเท่ห์กระชากใจมากมาย >///////<

คุณฮิกะป๋าก็...ไร้คำบรรยายค่ะ เล่นเอาคุมิอยากเอาหัวโขกหน้าจอ หล่อว้อยยยยยยย!!!!

ว่าแล้วก็ขอโฉบไปเชยชมนะคะ ขอบคุณมากค่ะ หุหุ (เค้ายังไม่ทันให้เลยนะเจ๊ - -*)

คุณฮิยังน่ารักไม่เสื่อมคลาย รู้ปุ๊บก็รีบมารับปั๊ปเลยนะเคอะ แถมแววตานั่น...กรี๊ดดดดด

แวบเดียวก็ละลายค่ะ ละลายแทนนู๋ทูน่าเลยล่ะ -////-

ส่วนโนวี่ แบบเดียวกะป๋าก็เล่นยากน่ะสินะ คราวนี้ป๋าเจอคู่แข่งแล้วสินะคะ กรั่กๆๆ

ฮิบะแอบน่ารักนะเนี่ย


มุคุก็เริ่มนอกใจแล้วนะอยู่ไกลกันเกินไป

ก่อนอื่น ก็ต้องขอบคุณนะคะท่าน derick สำหรับภาพหนุ่มๆทั้ง 3 ได้รับทางPMแล้วด้วยค่ะ(โอย..ทำไมมันหล่ออย่างงี้เนี่ย!!!ถูกใจข้าพเจ้าอย่างแรง)

โอ๊ะๆ..ตอนนี้ ฮิบาริมีแอบห่วงสึนะด้วยนะเนี่ย..น่ารักจริงๆ

โนวี่ตัวละครที่ตรงสเป็คมากๆ มาเจ๊อะกับท่านมุคุโร่ อะหึย เฉือนเหลี่ยมกันน่าดู

*เวลาคนเหมือนกันมาเจอกันนี่ ถ้าไม่เกลียดกันจนฆ่ากันตาย ก็เข้ากันจนได้จนน่ากลัว แต่ว่าคู่นี้...จะเป็นไปในทิศทางไหนดีล่ะ? *
..ถ้าเกลียดกัน ขอให้เกลียดเพราะแย่งใครบางคน (โดนท่าน derick ตบซร้า)
..ถ้าให้เข้ากัน ขอให้เข้ากันเพราะ..เอ่อ...เค้ารักกัน (ท่านderick : มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ ) แหะๆ ขำๆนะกั๊บ

ฟิคนี้ใกล้จบแล้วเหรอ...ว้า..เสียดายจัง

สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะ

[align=center]=================================================[/align]



Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค เมฆา

(18x27)

ตอนที่ 8









เครื่องบินส่วนตัวของวองโกเล่กำลังลอยตัวสูงเหนือผืนดินที่ใดสักแห่ง ดวงตาสีอ่อนกลมโตเหม่อมองไปยังด้านนอก คิดอะไรต่อมิอะไรสารพัด ไหนจะเรื่องของตนเอง เรื่องของแฟมิลี่ เรื่องของคนอื่น และเรื่องของผู้พิทักษ์

จะคิดเข้าข้างตนเองมากเกินไปหรือเปล่า หากเขาว่าฮิบาริกำลังเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปเพราะเขา

เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้อะไร แม้จะอ่อนประสบการณ์และไม่มั่นใจบ้างในบางครั้ง

แต่จูบนั่น....แม้ไม่ใช่ครั้งแรก แต่มันก็แตกต่างจากมุคุโร่เหลือเกิน

มันแฝงด้วยความรู้สึกมากมายจนใจของเขาสั่นไหว ไม่ใช่แค่เพียงผิวเผินเย็นชา

แต่กระนั้นหากสิ่งที่เขาคิดเป็นจริงขึ้นมา เขาจะสามารถแบกรับมันไว้ได้หรือ??

บอสของวองโกเล่แฟมิลี่ มาเฟียที่ยิ่งใหญ่แห่งอิตาลีต้องเผชิญกับทุกข์ภัยนานาแสนสาหัส ชีวิตทุกเสี้ยววินาทีทุกย่างก้าวเดินอยู่บนเส้นด้ายเส้นเล็ก ๆ มันพร้อมจะสั่นไหว บั่นทอน ขาดร่วงไปเมื่อไหร่ก็ได้ ใช่...พูดง่าย ๆ ก็คือ เขาจะตายเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่มีใครล่วงรู้

ฉะนั้นเขาจึงไม่อยากรัก ไม่อยากฝากความหวังไว้ให้ใครหรือกับใคร และตัวเขาเองนั้นก็ไม่สมควรที่จะมีใครมารักหรือฝากความหวังไว้เช่นกัน เพราะถ้ามันเกิดขึ้น แล้วตัวเองต้องแตกสลายไป เขาคงเป็นคนบาป บาปที่ติดตัวไปชั่วนิรันดร์

บาปของการจากไป....โดยทิ้งคนที่รักสุดใจไว้เบื้องหลัง

จึงพยายามปิดหู ปิดตา และปิดใจ รับแค่ความหวังดีไว้เท่านั้น ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ถึงมิตรภาพเกินกว่าเพื่อนที่หลาย ๆ คนต่างหยิบยื่นให้ แต่ก็ปฏิเสธทุกครั้ง และตอกย้ำกับตนเสมอว่าไม่สมควร

คำว่าเพื่อน...เหมาะสมที่สุดแล้วสำหรับคนอย่างเขา

มันคือความเสียใจอย่างที่สุดที่ไม่อาจรักใครได้ เหมือนกับการมีชีวิตอยู่ไร้ค่า แต่ปัจจุบันนี้ เดี๋ยวนี้ ตอนนี้ เขาคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ทำใจได้ พยายามเข้มแข็ง เพราะนภา....ต้องโอบอุ้มทุกสรรพสิ่ง

ไม่ว่าจะเป็นสายฝนที่ซัดซา
สายลมที่โชยโบก
สายฟ้าที่บ้าคลั่ง
อรุณที่แจ่มจรัส
เมฆาที่ล่องลอย
และสายหมอกที่ไร้ตัวตน
ท้องฟ้าอย่างเขาก็ต้องโอบอุ้มไว้...ด้วยทุกสิ่งที่มีในชีวิต

เขาไว้ใจผู้พิทักษ์ทุกคน แต่ไม่ไว้ใจตนเอง ความอ่อนแอที่ผุดขึ้นแทรกความแข็งแกร่งมันมีมากพอ ๆ กับเม็ดทรายที่แฝงตัวอยู่ในมหาสมุทร ใครจะคาดคิดว่าภาพลักษณ์ภายนอกที่สร้างขึ้นเพียงเบาบางจะสามารถปกปิดทุกสิ่งได้ แม้จะไม่รอดพ้นสายตาของใครบางคน

รีบอร์นคือคนคอยค้ำจุนเขา ยอมรับอย่างจำนนว่าไม่อาจขาดคน ๆ นี้ได้ หลายครั้งถ้าขาดรีบอร์นไปชีวิตของเขาคงไม่ได้มีโอกาสมายืนอยู่ตรงจุดนี้

แต่มันก็ดีไม่ใช่หรือ....กับความตายที่เกิดขึ้นในตอนที่ไม่มีอะไรเลย

ไม่มีความรัก ไม่มีความผูกพัน ไม่มีสัญญาที่ได้ให้ไว้กับใคร...

แต่ตอนนี้ไม่ใช่ พันธะนั้นค่อย ๆ แทรกเข้ามาในชีวิตของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ ขาดก็แต่ความรักเท่านั้น ความรักบริสุทธิ์ที่เป็นสิ่งเดียวที่ไม่อาจเอื้อม ไม่อาจเอื้อมที่จะคิดและไขว่คว้า

สึนะก้มลงมองฝ่ามือของตนเอง มันทั้งเล็กและบอบบาง แต่ทำไมถึงได้กอบกุมเอาหลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่างไว้ได้หมด “ ถึงอย่างนั้น....ก็ยังปิดไม่มิดสินะ ” ใช่...แม้จะโอบอุ้มได้ แต่ก็ไม่อาจปิดผืนฟ้าได้ทั้งหมด

ทุกการกระทำปรากฏอยู่ในสายตาของฮิบาริที่นั่งอยู่ไม่ไกลกันนัก ดวงตาสีดำจ้องมองอย่างไม่มีหลบเลี่ยง คล้ายเปิดเผยแต่ก็ดูนิ่งเฉยจนทำให้ไม่แน่ใจ เดาไม่ออกว่าคิดอะไร...อันที่จริงคือไม่กล้าเดา

ร่างบางกว่าเองก็คิดอะไรเพลินจนลืมสังเกต จนปัจจุบันเขาก็ยังไม่รู้เลยว่าตนเองตกเป็นเป้าสายตาอยู่

ยามาโมโตะที่นั่งอยู่กับโกคุเทระเหลือบมอง พยายามไม่ให้ฮิบาริรู้ตัว ชายหนุ่มลอบยิ้ม พลันนึกถึงคำพูดของเด็กตัวน้อยผู้เป็นหนึ่งในยอดฝีมือของวงการมาเฟียอิตาลี

ถ้าเจ้านั่นกลายมาเป็นกำลังสำคัญอย่างไม่มีบ่ายเบี่ยงหลบเลี่ยง สึนะมันจะเป็นบอสของอิตาลีที่ปลอดภัยที่สุด

ใช่แล้ว....ยามาโมโตะเองก็คิดเช่นนั้น เพราะในหมู่พวกเขา ฮิบาริคือผู้ที่แข็งแกร่งและเก่งกาจที่สุด

ตลอดเวลาเสียดายที่คน ๆ นี้ยังคงยืนหยัดที่จะเป็นอยู่เช่นก่อน ปกป้องถิ่นของตน ไม่สนใจจะมาอยู่ข้างกายของสึนะเช่นคนอื่น ๆ นัก เป็นคนเดียวในผู้พิทักษ์ที่ดูมีอิสระเสียเหลือเกิน

จริงอยู่ที่ทุกคนมารวมตัวกันอย่างบริสุทธิ์ใจ ไม่ได้เกิดจากการบังคับข่มเหงใด ๆ ทั้งสิ้น แต่ฮิบาริเป็นข้อยกเว้น แม้ยอมจำนน แต่ก็ไม่ได้พิสมัยที่จะอยู่ร่วมกับใครอื่น

“ แกมองอะไรของแกเจ้าเบสบอล ” โกคุเทระที่เห็นอีกฝ่ายนั่งอมยิ้มมองไปยังบอสสุดที่รักตนก็ถามขึ้นอย่างไม่พอใจ

“ นั่นสิน้า... ” คนถูกถามหัวเราะร่วน

การทะเลาะกันเล็ก ๆ นั้นไม่ได้เล็ดลอดเข้าโสตประสาทคนได้ยินดังแต่ก่อนเลยแม้แต่น้อย สึนะที่นั่งเหม่อลอยไม่รับรู้อะไรยังคงไม่ขยับ ได้แต่นั่งมองมือของตนเองสลับกับท้องฟ้าภายนอก

ฮิบาริที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกสงสัย และแปลกใจ....

“ แกเป็นอะไรของแก? ” เสียงทุ้มเอ่ย ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ

แปลกใจตนเองว่าทำไมถึงสนใจ แปลกใจตนเองว่าทำไมถึงเดินมาตรงนี้ได้ และแปลกใจตนเองว่าทำไมถึงเอ่ยถามออกไปแบบนั้น

สึนะสะดุ้ง ค่อย ๆ หันมองคนด้านข้างตน “ อะ...อะไรนะครับ? ”

คิ้วเข้มเลิกสูง “ ฉันถามว่าแกเป็นอะไร ”

“ ปะ....เปล่าครับ คงแค่เหนื่อยนิดหน่อย ” ฮิบาริจ้องมองคนตอบ ร่างบางกว่าหลบสายตาด้วยเกรงว่าจะเผลอเผยอะไรออกไป

มือแกร่งเลื่อนไปจับมือเล็กนิ่มทั้งสองข้าง พลางดึงมันเข้ามาใกล้ตัว มองไปบนฝ่ามือที่สึนะเคยจ้องอยู่พักใหญ่ คนถูกสัมผัสใบหน้าแดงก่ำ จะซุกหน้าหนีหรือเดินหนีไปเสียเฉย ๆ ก็ไม่ได้ ไม่รู้จะทำเช่นไรดีแล้วตอนนี้

“ มือแก....เล็กกว่าที่คิดนะ ” เสียงทุ้มสังเกตขนาดมือของอีกฝ่ายกับมือตน

“ คะ....ครับ? ” สึนะได้ยินชัดเจน แต่ไม่เข้าใจคำพูดที่พูดมาเท่าใดนัก

“ มือแกเล็ก.... ”

สึนะหัวเราะน้อย ๆ “ นั่นสิครับ เล็กจนไม่คิดว่าจะ....กำทุกสิ่งได้หมด ” เขาเว้นจังหวะ นั่นทำให้ฮิบาริค่อย ๆ รับรู้อะไรบางอย่างได้

ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่....หวาดกลัวที่จะโอบอุ้มทุกสิ่ง

ฮิบาริกุมมือนั้นไว้แน่น แน่นจนรู้สึกถึงความอบอุ่น “ แกไม่จำเป็นต้องโอบอุ้มทุกสิ่ง แกไม่จำเป็นต้องแบกรับไว้ทุกอย่าง ”

ผู้พิทักษ์ไม่ได้มีหน้าที่เพียงแค่ปกป้อง แต่มีหน้าที่ที่จะต้องช่วยแบ่งเบาสิ่งต่าง ๆ ของนภา

แบ่งเบาความเหนื่อยล้า แบ่งเบาความท้อแท้สิ้นหวัง แบ่งเบาความทุกข์ แบ่งเบาทุกสิ่งทุกอย่างที่สามารถกระทำได้อย่างเต็มความสามารถ

“ แกยังมีทั้งพวกสัตว์ชั้นต่ำนั่น...แล้วก็....ฉัน ”

สึนะแย้มยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มที่งดงามยิ่งกว่านภาผืนใด “ ขอบคุณครับ ”

คำพูดเพียงคำพูดเดียวที่แทนคำสัญญามากมายใด ๆ สึนะเข้าใจความหมายนั่นเป็นอย่างดี

เหมือนคำสัญญาว่าจะปกป้อง เหมือนคำสัญญาว่าจะจงรักภักดี

ยอมสิโรราบให้ทุกอย่าง มอบให้ได้แม้กระทั่งชีวิต

ฮิบาริมองรอยยิ้มนั่นไม่วางตา มือแกร่งที่กุมมือเล็กนั่นค่อย ๆ ยกขึ้นสัมผัสแก้มเนียนใส หยิบปอยผมสีอ่อนที่เกลี่ยใบหน้าออก ทุกอย่างที่กระทำเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนจากเบื้องลึกของจิตใจ

สึนะเห็นริมฝีปากได้รูปค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ใกล้จนเห็นเพียงแค่ดวงตาสีดำสนิทที่ฉายแววมั่นคงในสายตาของเขา “ คุณฮิ..... ”

ชื่ออีกฝ่ายถูกกลืนหายไปในลำคอ จูบที่แผ่วเบาราวปุยนุ่นสัมผัส หอมหวานราวน้ำผึ้ง อบอวลราวดอกไม้แรกแย้ม ทุกอย่างผสานกันจนดวงตาที่เบิกกว้างเมื่อครู่ต้องหลับพริ้มลง รับความอ่อนโยนที่แสนประหลาดนี้เข้าสู่จิตใจ

ไม่รู้ว่าถูกมองอยู่หรือไม่ แต่สึนะภาวนาให้การกระทำนี้ไม่ได้อยู่ในสายตาของผู้พิทักษ์ที่เหลืออีกสองคน เพราะถ้าหากเป็นเช่นนั้น.....เป็นเช่นนั้นแล้วละก็...

สิ่งที่นภาตั้งใจไว้ว่าจะไม่ให้เกิด คงต้องเกิดขึ้นในไม่ช้าเป็นแน่...

คนรุกรานถอนริมฝีปากออก “ ฉัน.... ”

คำพูดแผ่วเบาที่กระซิบข้างหูทำเอาสึนะต้องตกตะลึงอีกครั้ง ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นทันที ยิ่งเห็นรอยยิ้มที่เปรยบนใบหน้าหล่อเหลานั่นยิ่งทำให้เขาไม่กล้าสู้สายตา สายตาที่มองมาอย่างไม่อาจคาดเดา

แกเป็นของฉัน

คำพูดนั้นยังคงดังสะท้อนอยู่ในหู ยิ่งเจอแบบนี้เข้าไปยิ่งเป็นการตอกย้ำเจตนาของอีกฝ่าย เด่นชัดจนไม่กล้าแม้แต่จะคิด

ขอเป็นเมฆาที่ลอยล่องใต้ผืนฟ้า คอยดูแลปกป้องนภาไม่ให้ต้องแปดเปื้อน...

“ เป็นอะไรรึเปล่าหน้าแดงเชียว?? ” ยามาโมโตะที่มองกลับมาอีกครั้งทักขึ้น มือยังคงพยายามกันหมัดมวยที่ปล่อยออกมาจากโกคุเทระอยู่

สายลมที่ได้ยินก็รีบเปลี่ยนท่าที วิ่งตรงมายังบอสของเขาด้วยความเป็นห่วง “ เป็นอะไรไปครับ ไม่สบายรึเปล่า??? ”

สึนะรีบส่ายศีรษะไปมา “ ไม่เป็นไร ฉันสบายดี ”

ฮิบาริที่เห็นก็ลุกขึ้นยืน สบตากับอีกฝ่ายอยู่ครู่ เหมือนต้องการย้ำคำพูดเดิมที่เคยได้กล่าวไว้

แกยังมีทั้งพวกสัตว์ชั้นต่ำนั่น...แล้วก็....ฉัน

เขาเข้าใจเป็นอย่างดี ความรู้สึกโดดเดี่ยวเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความเอาใจใส่ เป็นห่วงเป็นใยที่ผู้พิทักษ์ทุกคนมีให้แก่ท้องฟ้าของพวกเขา












มุคุโร่ยังคงทำตัวสงบเสงี่ยมเช่นทุกครั้ง ไม่พยายามเร่งร้อนหรือเร่งรีบใด ๆ รอคอยการมาถึงของใครบางคน ซึ่งดูจะผิดกับดีโน่และโนวี่ ทั้งสองกำลังวิ่งวุ่นทำอะไรสักอย่าง อะไรสักอย่างที่เขาคิดว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับการประชุมที่จะมาถึงในอีกสองวันข้างหน้า

แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้พยายามจะเอาตัวเข้าไปรู้เห็น ยังรอคอยที่จะให้ฝ่ายนั้นหยิบยื่นให้มากกว่า ความใจเย็นและนิ่งเงียบอย่างรอบคอบระแวดระวังถือเป็นข้อดีบนความเสี่ยงอีกอย่างของเขา

ไม่รู้เพราะนิสัยคล้ายกันอย่างเดียวหรือมองความคิดออกกันแน่ โนวี่ถึงรับรู้ว่ามุคุโร่ในตอนนี้เป็นเช่นไร

เขานั่งลงตรงข้ามอีกฝ่าย ดวงตาสองสีจ้องมองยังใบหน้าที่เปื้อนด้วยรอยยิ้มได้ตลอดเวลานั่น “ ผมมีเรื่องอยากให้คุณช่วยหน่อยครับ ในฐานะผู้พิทักษ์ของสึนะ ”

“ รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยนะครับ ” มุคุโร่ยิ้มกลับ

โนวี่หัวเราะเบา ๆ “ เชิญทางนี้ครับ ” ชายหนุ่มผายมือเชิญ

มุคุโร่และโนวี่เดินเข้าไปยังห้องทำงานทางชั้นบนที่มีดีโน่รออยู่ ทั้งสามปรึกษากันถึงเรื่องการประชุมที่จะมีขึ้น ดูเหมือนว่าบอสแห่งบาริสแฟมิลี่คนนี้จะคาดการณ์อะไรบางอย่างไว้ ซึ่งมุคุโร่ก็ไม่เถียง เพราะนี่มันวงการรัสเซีย ไม่ใช่อิตาลี

“ ไม่ใช่ง่าย ๆ ถ้าจะให้ใครคายความลับ โดยเฉพาะพวกรัสเซียที่หัวแข็งเป็นที่สุด ” เสียงนุ่มเอ่ย มือรับเอาแผ่นกระดาษบาง ๆ จากคนสนิทมาวางแนบบนโต๊ะ

ตัวอักษรภาษาอังกฤษมากมาย โยงใยกันคล้ายแผนผังอะไรสักอย่าง ดู ๆ ไปแล้วน่าจะเป็นชื่อคน แต่มากมายขนาดนี้.... “ พวกที่เกี่ยวข้อง? ” มุคุโร่เอ่ยเป็นเชิงถาม

โนวี่พยักหน้า “ จากการสืบข่าว ไม่ใช่แค่เพียงกลุ่มสองกลุ่ม แต่มีหลายกลุ่มที่ต้องการสร้างชื่อในงานครั้งนี้ ” นิ้วของผู้พูดเลื่อนจากซ้ายไปขวา ก่อนจะวางอยู่ตรงกลางของกระดาษ

“ โปเซโซ่แฟมิลี่ คนปล่อยข่าวเรื่องนี้ ” เขากล่าวต่อ

มุคุโร่แสยะยิ้มเย็น เส้นผมสีน้ำเงินยาวถูกปัดไปไว้ยังด้านหลัง “ งั้นก็จัดการมันซะ ”

“ เห็นทีจะไม่ได้หรอกนะ เพราะพวกนี้จำเป็นต่อเรา ” ดีโน่ว่า รู้สึกขนลุกกับท่าทางที่จ้องจะกินเลือดกินเนื้อนั่นของผู้พิทักษ์แห่งหมอกอยู่เหมือนกัน

“ เรื่องนี้แหละครับที่ผมต้องการยืมมือจากคุณ พลังของคุณเหมาะแก่การจะใช้ต่อรองโดยไม่ต้องฆ่า ” โน่วี่แย้มยิ้ม คนที่พูดอะไรโหดร้ายได้ด้วยใบหน้าแบบนี้นี่....

คนฟังนิ่งคิดอยู่พัก ดวงตาทั้งสองปิดลง “ ตกลง ”

ผู้ยื่นข้อเสนอยิ้มรับ มุคุโร่มอง ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะมั่นใจว่าเขาต้องตอบรับเสียเหลือเกิน เห็นอย่างนั้น พอเห็นและรู้อย่างนั้นก็อย่างจะเอ่ยถาม ความมั่นใจนั่นได้มาจากไหนกัน แต่คิดไปคิดมา คงไม่ต่างจากเขา ความมั่นใจซึ่งเกิดจากเหตุผลหลาย ๆ ประการรอบตัวรวมกัน

คนที่เหมือนกัน....คิดอะไรก็คงไม่ต่างกัน

“ ไปกันเถอะครับ ไปยังโปเซโซ่แฟมิลี่ ” โนวี่กล่าว ทั้งสามเดินออกไปจากห้องทำงานใหญ่พร้อมกัน






[align=center]=============================TBC==========================[/align]




Nook ตอนนี้ออกมาเร็วเกินคาด เนื่องด้วยอยากจะขอโทษที่ตอนที่แล้วสั้นไปมาก เหอ ๆ แล้วพอดีมีเวลาเลยนั่งแต่งเสียเลย และเพื่อเป็นการขอโทษเลยมีแอบเซอร์วิสแฟน 1827 เล็ก ๆ พอหอมปากหอมคอ ด้วย ฮี่ๆๆๆ

ไว้ว่าง ๆ จะมาตอบคอมเมนท์นะคะ >< ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการติดตามที่ดีมาโดยตลอดค่า

=[]=// นั่งเปิดที่รร. กรี๊ดดดดดดด~~~ ดีใจสุดหูรูดดดดดดดดดดดดดดดดดด มีคนอัพฟิคคคค~~ TToTT โฮๆๆๆ นึกว่าไปเที่ยวปีใหม่กันหมดแล้วซะอีก

(นังนี่ปิดแค่ 2 วัน เหมือนไม่ได้ปิด ชิ!!)


สรุปคือ... สึนะรู้ว่าคนอื่นคิดไงกับตัวสินะ... กร๊ากกกกกกกกกกก แต่ตอบรับใครสักคนไม่ได้ เพราะเดี๋ยวที่เหลือมันจะกัดกันเอง >[]<!! สะจายยยยย~~~~~ ฮา~~~~~

ตายค่ะ..มาฆ่ากันให้ตายไปข้างนึงเลยดีกว่า!

คุณฮิอะไรจะน่ารักปานเน้~!!! >////<

ชอบตอนคุณฮิดึงมือสึนะมากุม โฮวกกกก ละลายเป็นขี้ผึ้งไปแล้ว น่า-ร้าก-มาก-ค่าาาาา!

ยิ่งย้ำด้วยประโยคนั้นยิ่งจะบ้าตาย

แกเป็นของฉัน แกเป็นของฉัน แกเป็นของฉัน แกเป็นของฉัน

เอคโค่อยู่ในหัว...กรี๊ดดดดดด

ว่าถึงป๋ามุ...นึกภาพป๋าสะบัดรากสัปปะรดแล้ว ทำไมรู้สึกป๋าเกะจังแฮะ =[]=

ชอบมากเลยอ่ะคู่นี้อ่ะ

ท่านฮิบาริน่ารัก
สึนะคิดมากเกินไปแล้ว

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย... ละลายอีกแล้วคร้าบบบบบบบบ ไม่ไหวแล้ววว 1827!! บอมมาเย่~~~~~


ละลายกะที่ท่านฮิพูด

“ แกไม่จำเป็นต้องโอบอุ้มทุกสิ่ง แกไม่จำเป็นต้องแบกรับไว้ทุกอย่าง ” “ แกยังมีทั้งพวกสัตว์ชั้นต่ำนั่น...แล้วก็....ฉัน ”

กะ

แกเป็นของฉัน


อั๊ย~~~~~~~~~~~~~~~ >w< ได้ใจหลายท่านนุก

มาต่อไวไวน๊า~~~~ แล้วจะรอ~~~

กรี๊ด!!! ภาพนั่น...ภาพนั่นมันอะร้าย!!! ทำไมน้องทูน่าเราถึงดูเท่แม้ไม่ใช่ผมรากไทรเนี่ย!!! เท่เกินไปแล้วลูกแม่ ใจคอลูกจะให้แม่คลั่งตายไปข้างเลยใช่มั้ยเนี่ย สุดยอดมากค่า!!!

...ใจเย็นๆพวก...จงรั้งสติแล้วกลับมาอ่านเรื่องต่อดีกว่าน่า.....โอ้...เปิดมาก็เจอความหวานของฮิบะกะน้องทูน่าเข้าไปเต็มรัก(แซมด้วยดราม่าเล็กน้อยของน้องทูน่า)ฮิบะ นายนี่เปลี่ยนไปเยอะเลยนะเนี่ย นายหวานได้ขนาดนี้เลยรึเนี่ย นับวันๆยิ่งหวานขึ้นๆนะ นายกินน้ำตาลเป็นอาหารรึเปล่า ทำไมไม่ว่าจะพูดรึทำอะไรมันถึงได้หวานได้ใจขนาดนี้เนี่ย

รึว่าเป็นเฉพาะกับน้องทูน่านะ...อืมๆๆต้องเป็นเช่นนั้นแน่ๆ แต่ชอบมากเลยตรงที่ฮิบะพูดว่า>>>“ แกยังมีทั้งพวกสัตว์ชั้นต่ำนั่น...แล้วก็....ฉัน ” ....กรี๊ดๆๆๆ ทั้งหวานทั้งเท่เลยฮิบะจ๋า สุดยอดค่า

....กลับมาทางป๋ามุที่รักยิ่งของเรา ยังไงเสียป๋าก็ยังเท่ไม่สร่าง แถมเป็นการตอกย้ำอีกครั้งถึงความเหมือนที่ไม่แตกต่างของป๋ามุกะโนวี่ คนเหมือนกันมันก็สื่ออะไรได้เข้าใจง่ายดีอะนะ ไม่ต้องพูดอะไรมาก เห็นแล้วเหมือนมีป๋ามุสองคน เอาไว้ให้กรี๊ดเพิ่มแฮะ

จะรอตอนต่อไปนะค้า มาต่อเร็วๆน้า