Login |  Register



Welcome
เนื่องจาก เราต้องการสกรีนคนเข้าฟอรั่ม Fiction/doujin และ YaoiLand ขอไห้ทุกท่านที่จะสอบเข้า ไปทำข้อสอบได้ที่ Vongola Test


Post new topic Reply to topic  [ 521 posts ]  Go to page Previous  1 ... 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 ... 35  Next
Author Message
 Post subject:
PostPosted: 30 Dec 2007, 20:56 
User avatar
Joined: 08 Oct 2007, 21:14
Posts: 798
กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ สั้นอย่างว่าาาาาาาา~~~~~ TwT ตอนนี้มีแอบน่ารักเล็กน้อย เคะเคะ ท่านฮิ๊~~~!!!! มีเป็นห่วงนิดโหน่ยด้วยนะตะเอ๊งงงงง~~~! >///< (ไม่จับมัดอยู่กะบ้านซะเลยล่ะคร้าาาา เชียร์นะเนี่ย เชียร์ๆๆๆๆ!~) อันว่าโนวี่คุงช่างเป็นตัวละครที่ทำให้ข้าน้อยนึกภาพอภิมหาเสะสะท้านที่สุดในเรื่อง "เบียคุรัน" ขึ้นมาตะหงิดๆ :lol: :lol: ยิ่งเวลาคุยหักเหลี่ยมกะมุคุอย่างนั้นยิ่งนึกถึง 10069 ขึ้นมาทันใด กร๊ากกกกกกกกกกกกกก XD

อีกไม่กี่ตอนก็จบแล้วเหรอคะ? ว้าาาา~~~~ท่านนุ๊ก...สั้นจางงงงง อยากให้มีต่อไปเรื่อยๆอ่าาาาาา แต่ไม่เป็นไรเพราะเด๋วท่านนุ๊กจะแต่งแนว AU มาต่อช่ายม้ายยยยย เคะเคะ ข้าน้อยจะรออ่านอย่างใจจดใจจ่อเรยยยย >w<

ท่านนุุ๊กสู้ๆๆๆ หวัดดีปีใหม่นะคร้าาาาาาา~~~ >3<

_________________
Image

=THE PRINCE OF ABE TENNIS=
[แม้กระทั่งเรียวมะยังต้องหลบ!!!!]


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 30 Dec 2007, 21:18 
User avatar
Joined: 23 Sep 2007, 23:02
Posts: 115
Location: โรงเรียนนามิโมริ
อัพเป็นของขวัญปีใหม่รึเปล่าคับ??
แต่แหมมมม สั้นไปนิ๊ซซซซซซซซซซซซซซ
สั้นจริงๆ แต่ก็โอเคครับ สู้ๆนะคร้าบบบ
คนที่เหมือนกัน มาเจอกัน เนื้อเรื่องมันชักจะน่าสนใจขึ้นทุกทีๆ
หุหุ ชอบคร้าบบบบ
จะรออ่านตอนใหม่นะฮะ

_________________
Image


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 30 Dec 2007, 23:16 
User avatar
Joined: 16 Dec 2007, 22:59
Posts: 482
โฮกกกกก สั้นเหลือหลายยย~~~~~

ท่านอ่า~~~~~ ขอยาวๆไม่ได้เหรอ~~~~TwT

เอิ้กๆๆป๋ามุคุ ครึๆๆๆ ห่วงซือคุงขนาดนั้นเลย ท่านฮิด้วย >w<น่าร๊ากกกกกกกกกกกก

มาต่อไวไวนะคร้าบ~~~~


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 30 Dec 2007, 23:25 
User avatar
Joined: 02 Dec 2007, 19:01
Posts: 531
กิ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ในที่สุดก้มาต่อแร้ว นั่งรอมานานมาก T T

เปิดแล้วก็ปิดบอร์ด เปิดแล้วก็ปิดบอร์ด เฝ้ารอ เมื่อไหร่ฟิคที่อ่านอยู่จะมีตอนต่อไปมาซักที == ==" (me/ โดนท่าน derick ถีบออกจากบอร์ด โทษฐานพูดกวน ^^)

กริ๊ซซซซซซซซซซซซซซซซซ รูปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ งามคร่า~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ >[]< (แหมๆ เด่นมาก 3 คนเลยเนี่ย บรรดาตัวเด่นในฟิค ^^)
อยากรู้คร่า ไอ้ที่บอกว่า "มันเป็นเรื่องของสึนะ" เนี่ย มันหมายความว่ายังไงก๊านนนนนนนนนนนนนนนนนนน >[]<


อ่านไปๆ เจอะคำพูดเข้าตา ^w^

“ สวัสดีครับ คุณผู้พิทักษ์แห่งหมอก ” โนวี่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม คำพูดที่คล้ายคลึงกับใครบางคนนั่นดูจะทำให้คนเยือกเย็นกระตุกได้เล็ก ๆ

“ ได้ข่าวว่าคุณเป็นคนฉลาดและน่าสนใจไม่แพ้คนอื่น ๆ ที่สำคัญดวงตานั่น ” ดวงตาสีฟ้าจ้องลึกไปยังดวงตาสีแดงสดของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มอ่อนโยนฉายอยู่อย่างไม่ลบเลือนไปไหน

มุคุโร่รู้แล้ว....ว่าที่เขารู้สึกเหมือนแพ้ทางคน ๆ นี้ เพราะว่าหมอนี่....มีบางส่วนที่คล้ายเขา ไม่สิ...ส่วนใหญ่เสียด้วย...

บรรยากาศในตอนนี้ดูจะกดดันมากกว่าแต่ก่อน ดีโน่มองคนทั้งคู่สลับไปมาอย่างยากจะขัด เวลาคนเหมือนกันมาเจอกันนี่ ถ้าไม่เกลียดกันจนฆ่ากันตาย ก็เข้ากันจนได้จนน่ากลัว แต่ว่าคู่นี้...จะเป็นไปในทิศทางไหนดีล่ะ?


กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก ชอบประโยคนี้มากๆเลยอ่ะคะ "เวลาคนเหมือนกันมาเจอกันนี่ ถ้าไม่เกลียดกันจนฆ่ากันตาย ก็เข้ากันจนได้จนน่ากลัว " เห็นด้วยอย่างที่สุด ^^

เพื่อน....ทำให้นึกถึงท้องฟ้าของเขาขึ้นมาทันที นอกจากวองโกเล่แล้วยังมีคนเห็นคนอื่นมีคุณค่าขนาดนั้นด้วยอีกงั้นหรือ....น่าตกใจจริง ๆ

แม้ไม่ใช่ท้องฟ้า แต่กลับลึกล้ำยิ่งกว่า ...


ฮุฮุ ท่านมุคุเกิดนึกถึงซือคุงเพราะคำว่าเพื่อนเลยนะเนี่ย (เพราะซือคุงเค้าใจดีกับทุกคนไปทั่วเลยไงล่ะ ^^)

เพราะตัวเองก็ไม่เคยมีเพื่อนสนิทมาก่อน
เพราะมักจะถูกเรียกว่าเป็น "เจ้าห่วย" อยู่ทุกครั้ง
ทำให้เมื่อเขามีเพื่อนแข้นมา จึงอยากรักษามันไว้
"ที่อยู่" เพียงหนึ่งเดียวของเขา
"สถานที่ที่พำนัก" เพียงหนึ่งเดียวของเขา
และ..."เพื่อนแท้" กลุ่มแรกที่ยอมให้ได้แม้กระทั่งชีวิต

เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว กับการที่จะใช้ชีวิตเข้าแลก
หากว่ามันจะทำให้สิ่งสำคัญเหล่านี้ของเขายังคงอยู่

แม้จะถูกขนานนามว่าเป็นท้องฟ้า แต่ก็เป็นเพียงสำหรับคนสำคัญเท่านั้น...
ไม่อาจเอื้อมเป็นถึงเจ้าคนนายคน แค่ขอให้ได้อยู่ร่วมกับทุกๆคน...
เป็นท้องฟ้าที่ให้เมฆา ได้ล่องลอย...
ให้สายหมอกได้ก่อเกิด...
ให้วายุได้พัดพา...
ให้วรุณได้โปรยปราย...
ให้อัสนีได้แผดก้อง...
และให้อรุณได้ฉายแสงในทุกๆวัน...

_________________
Image
...คุณรู้ตัวไหม...ว่าคุณช่างเป็นท้องฟ้าที่อ่อนโยนและซื่อตรง...จนทำให้ผม...ไม่อยากห่างคุณไปไหนเลย...


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 30 Dec 2007, 23:29 
User avatar
Joined: 15 Sep 2007, 23:32
Posts: 373
กรี๊ดๆๆๆ ตอนใหม่มาแล้ววววว มาเร็วแบบเร็วรี่เช่นนี้ต้องรีบเปิดตามไปดู

.......*แอ๊ก*.......สะ...เสียเลือดอย่างไม่ทันตั้งตัว....ดะ...เดี๋ยวๆๆ นะ...นั่นน้องทูน่านิน่า...ทะ...ทำไมเท่ขั้นเทพขนาดน้าน!!! กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!น้องทูน่าของแม่!!!!!(พูดจบก็โดนแม่ยก 27 เตะโดดในทันใด)

.....(ค่อยๆคลานกลับมากระทู้ต่อ)....แฮ่กๆๆ มาต่อดีกว่าเน......*พรวด*!!! เสียเลือดอย่างไม่ทันตั้งตัวอีกคราว.....กะ....กรี๊ด!!!!!ป๋ามุๆๆๆๆๆๆๆ ป๋ามุขรา!!!!!! ป๋าทำมายเท่แบบนั้นอ๊า!!!! กรี๊ด!!!!!!!#$%))*&&^%%$$####(เริ่มไม่เป็นภาษาแล้วตรู) ป๋ามุของเค้า!!!!!!!!!!!(และแล้วคราวนี้ก็ถูกแม่ยก 69 เตะโดดเป็นดาวตกออกไปอีกรอบ)

.....(ค่อยๆคลานกลับมาอีกครั้งพร้อมกับหิ้วถุงเลือดมาสองถุง)....เหอๆ คราวนี้เตรียมตัวมาพร้อม รับรองต่อให้มีอะไรโผล่ออกมาก็ไม่กลัวแล้วเฟร้..........*โป้ง*!!!!!!ตายสนิทคราวนี้ พร้อมกับถุงเลือดที่ใช้ปุ๊บก็หมดตัวปั๊บในทันใด ทำไมฮิบะของ......(หันไปเจอแม่ยก 18 กำลังยืนทะมึนอยู่รอบข้าง)....ฮ่ะๆๆ...ทำไมฮิบะของทุกคนถึงเท่ได้จายขนาดนี้น้า!!!!......มองแล้วละลายแล้วอ๊า!!!!!(และก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เหล่าแม่ยกยอมสลายตัวไปแล้ว)......(กระซิบ)ฮิบะของข้าพเจ้า ทำไมเท่บาดใจแบบนี้อ๊า!!!!!(พูดจบก็ถูกเหล่าแม่ยก 18 ที่กลับมาอีกรอบยันโครมออกไปอีกคราว)

...... .....กับดัก...นี่มันกับดักชัดๆ แต่กับดักแบบนี้ข้าเจ้ายอมโดนด้วยความเต็มใจคร้า!!!

.....เอาล่ะ ...กลับมาที่ฟิกก่อนที่เลยไปไกลกว่านี้ดีกว่าแฮะ......

ช่วงแรก น้องทูน่าเราที่เริ่มเติบใหญ่มากขึ้น น้องยามะที่เท่และฉลาดสุดยอด(น้องยามะเราไม่เฉื่อยและใสซื่อแล้วน้า)และแน่นอน ความหวานเล็กไของน้องทูน่าและฮิบะ แหมๆ เป็นห่วงน้องทูน่าจนรีบแจ้นกลับมาแทบไม่ทันเลยน้า

ช่วงสอง....กรี๊ดๆๆๆ ป๋าขา ป๋าออกโรงแล้ว!!! ....โอ้ การเจอกันระหว่าง b1 กะ b2 แถมท้ายสุดป๋ายังมีห่วงน้องทูน่าด้วยอ๊า น่าร้าก!!!!!!

......เอ๋? อีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้วรึคะ น่าเสียดายจัง อยากให้เรื่องยาว ย้าว ยาว จังน้า

จะรอตอนต่อไปนะค้า ขอบคุณสำหรับรูปงามๆที่เอามาชมนะครับ

_________________
T^Tขอโทษนะรีบอร์น..แต่..ตอนนี้ขอป๋าเรย์กับคริสก่อนน้า!! ป๋าเรย์โฟร์น่าร้ากกก!!รักป๋าเรย์โฟร์ที่สุดเล้ยยย!!>///<b!!

Image


Last edited by hadead on 01 Jan 2008, 00:59, edited 1 time in total.

Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 31 Dec 2007, 00:43 
User avatar
Joined: 18 Dec 2007, 22:26
Posts: 430
Location: ทุกที่ๆท่านฮิอยู่
โหอัพทั้งที่น่าจะอัพให้ยาวๆหน่อย
อ่านแล้วมานไม่ค่อยจุใจเท่าไหร่เลยอ่ะ

มาอัพตอนต่อไปเร็วๆนะ

_________________
Image
Image
Image


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 31 Dec 2007, 01:40 
User avatar
Joined: 17 Sep 2007, 00:09
Posts: 720
Location: --ViOlEtWoRlD--
/กระอักเลือดเพราะรูปทั้ง3

โฮวกกกกก แสงเทพบังตา แถมซือคุงยังเท่ห์กระชากใจมากมาย >///////<

คุณฮิกะป๋าก็...ไร้คำบรรยายค่ะ เล่นเอาคุมิอยากเอาหัวโขกหน้าจอ หล่อว้อยยยยยยย!!!!

ว่าแล้วก็ขอโฉบไปเชยชมนะคะ ขอบคุณมากค่ะ หุหุ (เค้ายังไม่ทันให้เลยนะเจ๊ - -*)

คุณฮิยังน่ารักไม่เสื่อมคลาย รู้ปุ๊บก็รีบมารับปั๊ปเลยนะเคอะ แถมแววตานั่น...กรี๊ดดดดด

แวบเดียวก็ละลายค่ะ ละลายแทนนู๋ทูน่าเลยล่ะ -////-

ส่วนโนวี่ แบบเดียวกะป๋าก็เล่นยากน่ะสินะ คราวนี้ป๋าเจอคู่แข่งแล้วสินะคะ กรั่กๆๆ

_________________
Image


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 31 Dec 2007, 12:47 
User avatar
Joined: 24 Sep 2007, 15:58
Posts: 129
Location: ข้างกายท่านฮิบาริ
ฮิบะแอบน่ารักนะเนี่ย


มุคุก็เริ่มนอกใจแล้วนะอยู่ไกลกันเกินไป


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 31 Dec 2007, 21:59 
User avatar
Joined: 16 Sep 2007, 21:49
Posts: 443
Location: vongola famiglia
ก่อนอื่น ก็ต้องขอบคุณนะคะท่าน derick สำหรับภาพหนุ่มๆทั้ง 3 ได้รับทางPMแล้วด้วยค่ะ(โอย..ทำไมมันหล่ออย่างงี้เนี่ย!!!ถูกใจข้าพเจ้าอย่างแรง)

โอ๊ะๆ..ตอนนี้ ฮิบาริมีแอบห่วงสึนะด้วยนะเนี่ย..น่ารักจริงๆ :oops:

โนวี่ตัวละครที่ตรงสเป็คมากๆ มาเจ๊อะกับท่านมุคุโร่ อะหึย เฉือนเหลี่ยมกันน่าดู

*เวลาคนเหมือนกันมาเจอกันนี่ ถ้าไม่เกลียดกันจนฆ่ากันตาย ก็เข้ากันจนได้จนน่ากลัว แต่ว่าคู่นี้...จะเป็นไปในทิศทางไหนดีล่ะ? *
..ถ้าเกลียดกัน ขอให้เกลียดเพราะแย่งใครบางคน (โดนท่าน derick ตบซร้า)
..ถ้าให้เข้ากัน ขอให้เข้ากันเพราะ..เอ่อ...เค้ารักกัน :oops: (ท่านderick : มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะ ) แหะๆ ขำๆนะกั๊บ

ฟิคนี้ใกล้จบแล้วเหรอ...ว้า..เสียดายจัง

สุขสันต์วันปีใหม่ค่ะ :wink:

_________________
Image

Image << ช่วยจิ้มหน่อยนะคะ ขอบคุณมาก^^


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 02 Jan 2008, 11:50 
User avatar
Joined: 15 Nov 2007, 03:02
Posts: 580
Location: ทุกที่ที่มีซือคุง~
Image



[align=center]=================================================[/align]



Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค เมฆา

(18x27)

ตอนที่ 8










เครื่องบินส่วนตัวของวองโกเล่กำลังลอยตัวสูงเหนือผืนดินที่ใดสักแห่ง ดวงตาสีอ่อนกลมโตเหม่อมองไปยังด้านนอก คิดอะไรต่อมิอะไรสารพัด ไหนจะเรื่องของตนเอง เรื่องของแฟมิลี่ เรื่องของคนอื่น และเรื่องของผู้พิทักษ์

จะคิดเข้าข้างตนเองมากเกินไปหรือเปล่า หากเขาว่าฮิบาริกำลังเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปเพราะเขา

เขาไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่รู้อะไร แม้จะอ่อนประสบการณ์และไม่มั่นใจบ้างในบางครั้ง

แต่จูบนั่น....แม้ไม่ใช่ครั้งแรก แต่มันก็แตกต่างจากมุคุโร่เหลือเกิน

มันแฝงด้วยความรู้สึกมากมายจนใจของเขาสั่นไหว ไม่ใช่แค่เพียงผิวเผินเย็นชา

แต่กระนั้นหากสิ่งที่เขาคิดเป็นจริงขึ้นมา เขาจะสามารถแบกรับมันไว้ได้หรือ??

บอสของวองโกเล่แฟมิลี่ มาเฟียที่ยิ่งใหญ่แห่งอิตาลีต้องเผชิญกับทุกข์ภัยนานาแสนสาหัส ชีวิตทุกเสี้ยววินาทีทุกย่างก้าวเดินอยู่บนเส้นด้ายเส้นเล็ก ๆ มันพร้อมจะสั่นไหว บั่นทอน ขาดร่วงไปเมื่อไหร่ก็ได้ ใช่...พูดง่าย ๆ ก็คือ เขาจะตายเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่มีใครล่วงรู้

ฉะนั้นเขาจึงไม่อยากรัก ไม่อยากฝากความหวังไว้ให้ใครหรือกับใคร และตัวเขาเองนั้นก็ไม่สมควรที่จะมีใครมารักหรือฝากความหวังไว้เช่นกัน เพราะถ้ามันเกิดขึ้น แล้วตัวเองต้องแตกสลายไป เขาคงเป็นคนบาป บาปที่ติดตัวไปชั่วนิรันดร์

บาปของการจากไป....โดยทิ้งคนที่รักสุดใจไว้เบื้องหลัง

จึงพยายามปิดหู ปิดตา และปิดใจ รับแค่ความหวังดีไว้เท่านั้น ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ถึงมิตรภาพเกินกว่าเพื่อนที่หลาย ๆ คนต่างหยิบยื่นให้ แต่ก็ปฏิเสธทุกครั้ง และตอกย้ำกับตนเสมอว่าไม่สมควร

คำว่าเพื่อน...เหมาะสมที่สุดแล้วสำหรับคนอย่างเขา

มันคือความเสียใจอย่างที่สุดที่ไม่อาจรักใครได้ เหมือนกับการมีชีวิตอยู่ไร้ค่า แต่ปัจจุบันนี้ เดี๋ยวนี้ ตอนนี้ เขาคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ทำใจได้ พยายามเข้มแข็ง เพราะนภา....ต้องโอบอุ้มทุกสรรพสิ่ง

ไม่ว่าจะเป็นสายฝนที่ซัดซา
สายลมที่โชยโบก
สายฟ้าที่บ้าคลั่ง
อรุณที่แจ่มจรัส
เมฆาที่ล่องลอย
และสายหมอกที่ไร้ตัวตน
ท้องฟ้าอย่างเขาก็ต้องโอบอุ้มไว้...ด้วยทุกสิ่งที่มีในชีวิต


เขาไว้ใจผู้พิทักษ์ทุกคน แต่ไม่ไว้ใจตนเอง ความอ่อนแอที่ผุดขึ้นแทรกความแข็งแกร่งมันมีมากพอ ๆ กับเม็ดทรายที่แฝงตัวอยู่ในมหาสมุทร ใครจะคาดคิดว่าภาพลักษณ์ภายนอกที่สร้างขึ้นเพียงเบาบางจะสามารถปกปิดทุกสิ่งได้ แม้จะไม่รอดพ้นสายตาของใครบางคน

รีบอร์นคือคนคอยค้ำจุนเขา ยอมรับอย่างจำนนว่าไม่อาจขาดคน ๆ นี้ได้ หลายครั้งถ้าขาดรีบอร์นไปชีวิตของเขาคงไม่ได้มีโอกาสมายืนอยู่ตรงจุดนี้

แต่มันก็ดีไม่ใช่หรือ....กับความตายที่เกิดขึ้นในตอนที่ไม่มีอะไรเลย

ไม่มีความรัก ไม่มีความผูกพัน ไม่มีสัญญาที่ได้ให้ไว้กับใคร...


แต่ตอนนี้ไม่ใช่ พันธะนั้นค่อย ๆ แทรกเข้ามาในชีวิตของเขามากขึ้นเรื่อย ๆ ขาดก็แต่ความรักเท่านั้น ความรักบริสุทธิ์ที่เป็นสิ่งเดียวที่ไม่อาจเอื้อม ไม่อาจเอื้อมที่จะคิดและไขว่คว้า

สึนะก้มลงมองฝ่ามือของตนเอง มันทั้งเล็กและบอบบาง แต่ทำไมถึงได้กอบกุมเอาหลาย ๆ สิ่งหลาย ๆ อย่างไว้ได้หมด “ ถึงอย่างนั้น....ก็ยังปิดไม่มิดสินะ ” ใช่...แม้จะโอบอุ้มได้ แต่ก็ไม่อาจปิดผืนฟ้าได้ทั้งหมด

ทุกการกระทำปรากฏอยู่ในสายตาของฮิบาริที่นั่งอยู่ไม่ไกลกันนัก ดวงตาสีดำจ้องมองอย่างไม่มีหลบเลี่ยง คล้ายเปิดเผยแต่ก็ดูนิ่งเฉยจนทำให้ไม่แน่ใจ เดาไม่ออกว่าคิดอะไร...อันที่จริงคือไม่กล้าเดา

ร่างบางกว่าเองก็คิดอะไรเพลินจนลืมสังเกต จนปัจจุบันเขาก็ยังไม่รู้เลยว่าตนเองตกเป็นเป้าสายตาอยู่

ยามาโมโตะที่นั่งอยู่กับโกคุเทระเหลือบมอง พยายามไม่ให้ฮิบาริรู้ตัว ชายหนุ่มลอบยิ้ม พลันนึกถึงคำพูดของเด็กตัวน้อยผู้เป็นหนึ่งในยอดฝีมือของวงการมาเฟียอิตาลี

ถ้าเจ้านั่นกลายมาเป็นกำลังสำคัญอย่างไม่มีบ่ายเบี่ยงหลบเลี่ยง สึนะมันจะเป็นบอสของอิตาลีที่ปลอดภัยที่สุด

ใช่แล้ว....ยามาโมโตะเองก็คิดเช่นนั้น เพราะในหมู่พวกเขา ฮิบาริคือผู้ที่แข็งแกร่งและเก่งกาจที่สุด

ตลอดเวลาเสียดายที่คน ๆ นี้ยังคงยืนหยัดที่จะเป็นอยู่เช่นก่อน ปกป้องถิ่นของตน ไม่สนใจจะมาอยู่ข้างกายของสึนะเช่นคนอื่น ๆ นัก เป็นคนเดียวในผู้พิทักษ์ที่ดูมีอิสระเสียเหลือเกิน

จริงอยู่ที่ทุกคนมารวมตัวกันอย่างบริสุทธิ์ใจ ไม่ได้เกิดจากการบังคับข่มเหงใด ๆ ทั้งสิ้น แต่ฮิบาริเป็นข้อยกเว้น แม้ยอมจำนน แต่ก็ไม่ได้พิสมัยที่จะอยู่ร่วมกับใครอื่น

“ แกมองอะไรของแกเจ้าเบสบอล ” โกคุเทระที่เห็นอีกฝ่ายนั่งอมยิ้มมองไปยังบอสสุดที่รักตนก็ถามขึ้นอย่างไม่พอใจ

“ นั่นสิน้า... ” คนถูกถามหัวเราะร่วน

การทะเลาะกันเล็ก ๆ นั้นไม่ได้เล็ดลอดเข้าโสตประสาทคนได้ยินดังแต่ก่อนเลยแม้แต่น้อย สึนะที่นั่งเหม่อลอยไม่รับรู้อะไรยังคงไม่ขยับ ได้แต่นั่งมองมือของตนเองสลับกับท้องฟ้าภายนอก

ฮิบาริที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกสงสัย และแปลกใจ....

“ แกเป็นอะไรของแก? ” เสียงทุ้มเอ่ย ทรุดตัวลงนั่งข้าง ๆ

แปลกใจตนเองว่าทำไมถึงสนใจ แปลกใจตนเองว่าทำไมถึงเดินมาตรงนี้ได้ และแปลกใจตนเองว่าทำไมถึงเอ่ยถามออกไปแบบนั้น

สึนะสะดุ้ง ค่อย ๆ หันมองคนด้านข้างตน “ อะ...อะไรนะครับ? ”

คิ้วเข้มเลิกสูง “ ฉันถามว่าแกเป็นอะไร ”

“ ปะ....เปล่าครับ คงแค่เหนื่อยนิดหน่อย ” ฮิบาริจ้องมองคนตอบ ร่างบางกว่าหลบสายตาด้วยเกรงว่าจะเผลอเผยอะไรออกไป

มือแกร่งเลื่อนไปจับมือเล็กนิ่มทั้งสองข้าง พลางดึงมันเข้ามาใกล้ตัว มองไปบนฝ่ามือที่สึนะเคยจ้องอยู่พักใหญ่ คนถูกสัมผัสใบหน้าแดงก่ำ จะซุกหน้าหนีหรือเดินหนีไปเสียเฉย ๆ ก็ไม่ได้ ไม่รู้จะทำเช่นไรดีแล้วตอนนี้

“ มือแก....เล็กกว่าที่คิดนะ ” เสียงทุ้มสังเกตขนาดมือของอีกฝ่ายกับมือตน

“ คะ....ครับ? ” สึนะได้ยินชัดเจน แต่ไม่เข้าใจคำพูดที่พูดมาเท่าใดนัก

“ มือแกเล็ก.... ”

สึนะหัวเราะน้อย ๆ “ นั่นสิครับ เล็กจนไม่คิดว่าจะ....กำทุกสิ่งได้หมด ” เขาเว้นจังหวะ นั่นทำให้ฮิบาริค่อย ๆ รับรู้อะไรบางอย่างได้

ท้องฟ้าที่กว้างใหญ่....หวาดกลัวที่จะโอบอุ้มทุกสิ่ง

ฮิบาริกุมมือนั้นไว้แน่น แน่นจนรู้สึกถึงความอบอุ่น “ แกไม่จำเป็นต้องโอบอุ้มทุกสิ่ง แกไม่จำเป็นต้องแบกรับไว้ทุกอย่าง ”

ผู้พิทักษ์ไม่ได้มีหน้าที่เพียงแค่ปกป้อง แต่มีหน้าที่ที่จะต้องช่วยแบ่งเบาสิ่งต่าง ๆ ของนภา

แบ่งเบาความเหนื่อยล้า แบ่งเบาความท้อแท้สิ้นหวัง แบ่งเบาความทุกข์ แบ่งเบาทุกสิ่งทุกอย่างที่สามารถกระทำได้อย่างเต็มความสามารถ


“ แกยังมีทั้งพวกสัตว์ชั้นต่ำนั่น...แล้วก็....ฉัน ”

สึนะแย้มยิ้มอ่อนโยน รอยยิ้มที่งดงามยิ่งกว่านภาผืนใด “ ขอบคุณครับ ”

คำพูดเพียงคำพูดเดียวที่แทนคำสัญญามากมายใด ๆ สึนะเข้าใจความหมายนั่นเป็นอย่างดี

เหมือนคำสัญญาว่าจะปกป้อง เหมือนคำสัญญาว่าจะจงรักภักดี

ยอมสิโรราบให้ทุกอย่าง มอบให้ได้แม้กระทั่งชีวิต


ฮิบาริมองรอยยิ้มนั่นไม่วางตา มือแกร่งที่กุมมือเล็กนั่นค่อย ๆ ยกขึ้นสัมผัสแก้มเนียนใส หยิบปอยผมสีอ่อนที่เกลี่ยใบหน้าออก ทุกอย่างที่กระทำเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนจากเบื้องลึกของจิตใจ

สึนะเห็นริมฝีปากได้รูปค่อย ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ ใกล้จนเห็นเพียงแค่ดวงตาสีดำสนิทที่ฉายแววมั่นคงในสายตาของเขา “ คุณฮิ..... ”

ชื่ออีกฝ่ายถูกกลืนหายไปในลำคอ จูบที่แผ่วเบาราวปุยนุ่นสัมผัส หอมหวานราวน้ำผึ้ง อบอวลราวดอกไม้แรกแย้ม ทุกอย่างผสานกันจนดวงตาที่เบิกกว้างเมื่อครู่ต้องหลับพริ้มลง รับความอ่อนโยนที่แสนประหลาดนี้เข้าสู่จิตใจ

ไม่รู้ว่าถูกมองอยู่หรือไม่ แต่สึนะภาวนาให้การกระทำนี้ไม่ได้อยู่ในสายตาของผู้พิทักษ์ที่เหลืออีกสองคน เพราะถ้าหากเป็นเช่นนั้น.....เป็นเช่นนั้นแล้วละก็...

สิ่งที่นภาตั้งใจไว้ว่าจะไม่ให้เกิด คงต้องเกิดขึ้นในไม่ช้าเป็นแน่...

คนรุกรานถอนริมฝีปากออก “ ฉัน.... ”

คำพูดแผ่วเบาที่กระซิบข้างหูทำเอาสึนะต้องตกตะลึงอีกครั้ง ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นทันที ยิ่งเห็นรอยยิ้มที่เปรยบนใบหน้าหล่อเหลานั่นยิ่งทำให้เขาไม่กล้าสู้สายตา สายตาที่มองมาอย่างไม่อาจคาดเดา

แกเป็นของฉัน

คำพูดนั้นยังคงดังสะท้อนอยู่ในหู ยิ่งเจอแบบนี้เข้าไปยิ่งเป็นการตอกย้ำเจตนาของอีกฝ่าย เด่นชัดจนไม่กล้าแม้แต่จะคิด

ขอเป็นเมฆาที่ลอยล่องใต้ผืนฟ้า คอยดูแลปกป้องนภาไม่ให้ต้องแปดเปื้อน...

“ เป็นอะไรรึเปล่าหน้าแดงเชียว?? ” ยามาโมโตะที่มองกลับมาอีกครั้งทักขึ้น มือยังคงพยายามกันหมัดมวยที่ปล่อยออกมาจากโกคุเทระอยู่

สายลมที่ได้ยินก็รีบเปลี่ยนท่าที วิ่งตรงมายังบอสของเขาด้วยความเป็นห่วง “ เป็นอะไรไปครับ ไม่สบายรึเปล่า??? ”

สึนะรีบส่ายศีรษะไปมา “ ไม่เป็นไร ฉันสบายดี ”

ฮิบาริที่เห็นก็ลุกขึ้นยืน สบตากับอีกฝ่ายอยู่ครู่ เหมือนต้องการย้ำคำพูดเดิมที่เคยได้กล่าวไว้

แกยังมีทั้งพวกสัตว์ชั้นต่ำนั่น...แล้วก็....ฉัน

เขาเข้าใจเป็นอย่างดี ความรู้สึกโดดเดี่ยวเมื่อครู่จางหายไป เหลือเพียงรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ความเอาใจใส่ เป็นห่วงเป็นใยที่ผู้พิทักษ์ทุกคนมีให้แก่ท้องฟ้าของพวกเขา












มุคุโร่ยังคงทำตัวสงบเสงี่ยมเช่นทุกครั้ง ไม่พยายามเร่งร้อนหรือเร่งรีบใด ๆ รอคอยการมาถึงของใครบางคน ซึ่งดูจะผิดกับดีโน่และโนวี่ ทั้งสองกำลังวิ่งวุ่นทำอะไรสักอย่าง อะไรสักอย่างที่เขาคิดว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับการประชุมที่จะมาถึงในอีกสองวันข้างหน้า

แต่กระนั้นเขาก็ไม่ได้พยายามจะเอาตัวเข้าไปรู้เห็น ยังรอคอยที่จะให้ฝ่ายนั้นหยิบยื่นให้มากกว่า ความใจเย็นและนิ่งเงียบอย่างรอบคอบระแวดระวังถือเป็นข้อดีบนความเสี่ยงอีกอย่างของเขา

ไม่รู้เพราะนิสัยคล้ายกันอย่างเดียวหรือมองความคิดออกกันแน่ โนวี่ถึงรับรู้ว่ามุคุโร่ในตอนนี้เป็นเช่นไร

เขานั่งลงตรงข้ามอีกฝ่าย ดวงตาสองสีจ้องมองยังใบหน้าที่เปื้อนด้วยรอยยิ้มได้ตลอดเวลานั่น “ ผมมีเรื่องอยากให้คุณช่วยหน่อยครับ ในฐานะผู้พิทักษ์ของสึนะ ”

“ รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่งเลยนะครับ ” มุคุโร่ยิ้มกลับ

โนวี่หัวเราะเบา ๆ “ เชิญทางนี้ครับ ” ชายหนุ่มผายมือเชิญ

มุคุโร่และโนวี่เดินเข้าไปยังห้องทำงานทางชั้นบนที่มีดีโน่รออยู่ ทั้งสามปรึกษากันถึงเรื่องการประชุมที่จะมีขึ้น ดูเหมือนว่าบอสแห่งบาริสแฟมิลี่คนนี้จะคาดการณ์อะไรบางอย่างไว้ ซึ่งมุคุโร่ก็ไม่เถียง เพราะนี่มันวงการรัสเซีย ไม่ใช่อิตาลี

“ ไม่ใช่ง่าย ๆ ถ้าจะให้ใครคายความลับ โดยเฉพาะพวกรัสเซียที่หัวแข็งเป็นที่สุด ” เสียงนุ่มเอ่ย มือรับเอาแผ่นกระดาษบาง ๆ จากคนสนิทมาวางแนบบนโต๊ะ

ตัวอักษรภาษาอังกฤษมากมาย โยงใยกันคล้ายแผนผังอะไรสักอย่าง ดู ๆ ไปแล้วน่าจะเป็นชื่อคน แต่มากมายขนาดนี้.... “ พวกที่เกี่ยวข้อง? ” มุคุโร่เอ่ยเป็นเชิงถาม

โนวี่พยักหน้า “ จากการสืบข่าว ไม่ใช่แค่เพียงกลุ่มสองกลุ่ม แต่มีหลายกลุ่มที่ต้องการสร้างชื่อในงานครั้งนี้ ” นิ้วของผู้พูดเลื่อนจากซ้ายไปขวา ก่อนจะวางอยู่ตรงกลางของกระดาษ

“ โปเซโซ่แฟมิลี่ คนปล่อยข่าวเรื่องนี้ ” เขากล่าวต่อ

มุคุโร่แสยะยิ้มเย็น เส้นผมสีน้ำเงินยาวถูกปัดไปไว้ยังด้านหลัง “ งั้นก็จัดการมันซะ ”

“ เห็นทีจะไม่ได้หรอกนะ เพราะพวกนี้จำเป็นต่อเรา ” ดีโน่ว่า รู้สึกขนลุกกับท่าทางที่จ้องจะกินเลือดกินเนื้อนั่นของผู้พิทักษ์แห่งหมอกอยู่เหมือนกัน

“ เรื่องนี้แหละครับที่ผมต้องการยืมมือจากคุณ พลังของคุณเหมาะแก่การจะใช้ต่อรองโดยไม่ต้องฆ่า ” โน่วี่แย้มยิ้ม คนที่พูดอะไรโหดร้ายได้ด้วยใบหน้าแบบนี้นี่....

คนฟังนิ่งคิดอยู่พัก ดวงตาทั้งสองปิดลง “ ตกลง ”

ผู้ยื่นข้อเสนอยิ้มรับ มุคุโร่มอง ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะมั่นใจว่าเขาต้องตอบรับเสียเหลือเกิน เห็นอย่างนั้น พอเห็นและรู้อย่างนั้นก็อย่างจะเอ่ยถาม ความมั่นใจนั่นได้มาจากไหนกัน แต่คิดไปคิดมา คงไม่ต่างจากเขา ความมั่นใจซึ่งเกิดจากเหตุผลหลาย ๆ ประการรอบตัวรวมกัน

คนที่เหมือนกัน....คิดอะไรก็คงไม่ต่างกัน

“ ไปกันเถอะครับ ไปยังโปเซโซ่แฟมิลี่ ” โนวี่กล่าว ทั้งสามเดินออกไปจากห้องทำงานใหญ่พร้อมกัน






[align=center]=============================TBC==========================[/align]




Nook ตอนนี้ออกมาเร็วเกินคาด เนื่องด้วยอยากจะขอโทษที่ตอนที่แล้วสั้นไปมาก เหอ ๆ แล้วพอดีมีเวลาเลยนั่งแต่งเสียเลย และเพื่อเป็นการขอโทษเลยมีแอบเซอร์วิสแฟน 1827 เล็ก ๆ พอหอมปากหอมคอ ด้วย ฮี่ๆๆๆ

ไว้ว่าง ๆ จะมาตอบคอมเมนท์นะคะ >< ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการติดตามที่ดีมาโดยตลอดค่า

_________________
Image

>>Blog Exteen<<
>>Happy Famiglia<<


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 02 Jan 2008, 12:36 
User avatar
Joined: 25 Oct 2007, 22:13
Posts: 618
=[]=// นั่งเปิดที่รร. กรี๊ดดดดดดด~~~ ดีใจสุดหูรูดดดดดดดดดดดดดดดดดด มีคนอัพฟิคคคค~~ TToTT โฮๆๆๆ นึกว่าไปเที่ยวปีใหม่กันหมดแล้วซะอีก

(นังนี่ปิดแค่ 2 วัน เหมือนไม่ได้ปิด ชิ!!)


สรุปคือ... สึนะรู้ว่าคนอื่นคิดไงกับตัวสินะ... กร๊ากกกกกกกกกกก แต่ตอบรับใครสักคนไม่ได้ เพราะเดี๋ยวที่เหลือมันจะกัดกันเอง >[]<!! สะจายยยยย~~~~~ ฮา~~~~~

_________________
*สำหรับผู้ที่จะรับทางไปรษณีย์รบกวนส่งชื่อ ที่อยู่ และอีเมล์มาที่
crazyunlimited-club[at]hotmail.com ด้วยนะคะ*

++++++++++++++++++++++++++++++
รีปริ้นท์รอบแรกและรอบสุดท้าย
Alone-Autumn
Alone-Winter
++++++++++++++++++++++++++++++
สามารถดูรายชื่อคนสั่งจองได้>>ที่นี่<<เลยนะคะ


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 02 Jan 2008, 13:15 
User avatar
Joined: 17 Sep 2007, 00:09
Posts: 720
Location: --ViOlEtWoRlD--
ตายค่ะ..มาฆ่ากันให้ตายไปข้างนึงเลยดีกว่า!

คุณฮิอะไรจะน่ารักปานเน้~!!! >////<

ชอบตอนคุณฮิดึงมือสึนะมากุม โฮวกกกก ละลายเป็นขี้ผึ้งไปแล้ว น่า-ร้าก-มาก-ค่าาาาา!

ยิ่งย้ำด้วยประโยคนั้นยิ่งจะบ้าตาย

แกเป็นของฉัน แกเป็นของฉัน แกเป็นของฉัน แกเป็นของฉัน

เอคโค่อยู่ในหัว...กรี๊ดดดดดด

ว่าถึงป๋ามุ...นึกภาพป๋าสะบัดรากสัปปะรดแล้ว ทำไมรู้สึกป๋าเกะจังแฮะ =[]=

_________________
Image


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 02 Jan 2008, 14:27 
User avatar
Joined: 18 Dec 2007, 22:26
Posts: 430
Location: ทุกที่ๆท่านฮิอยู่
ชอบมากเลยอ่ะคู่นี้อ่ะ

ท่านฮิบาริน่ารัก
สึนะคิดมากเกินไปแล้ว

_________________
Image
Image
Image


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 02 Jan 2008, 20:14 
User avatar
Joined: 16 Dec 2007, 22:59
Posts: 482
อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย... ละลายอีกแล้วคร้าบบบบบบบบ ไม่ไหวแล้ววว 1827!! บอมมาเย่~~~~~


ละลายกะที่ท่านฮิพูด

“ แกไม่จำเป็นต้องโอบอุ้มทุกสิ่ง แกไม่จำเป็นต้องแบกรับไว้ทุกอย่าง ” “ แกยังมีทั้งพวกสัตว์ชั้นต่ำนั่น...แล้วก็....ฉัน ”

กะ

แกเป็นของฉัน


อั๊ย~~~~~~~~~~~~~~~ >w< ได้ใจหลายท่านนุก

มาต่อไวไวน๊า~~~~ แล้วจะรอ~~~


Profile  Offline
 
 Post subject:
PostPosted: 02 Jan 2008, 23:13 
User avatar
Joined: 15 Sep 2007, 23:32
Posts: 373
กรี๊ด!!! ภาพนั่น...ภาพนั่นมันอะร้าย!!! ทำไมน้องทูน่าเราถึงดูเท่แม้ไม่ใช่ผมรากไทรเนี่ย!!! เท่เกินไปแล้วลูกแม่ ใจคอลูกจะให้แม่คลั่งตายไปข้างเลยใช่มั้ยเนี่ย สุดยอดมากค่า!!!

...ใจเย็นๆพวก...จงรั้งสติแล้วกลับมาอ่านเรื่องต่อดีกว่าน่า.....โอ้...เปิดมาก็เจอความหวานของฮิบะกะน้องทูน่าเข้าไปเต็มรัก(แซมด้วยดราม่าเล็กน้อยของน้องทูน่า)ฮิบะ นายนี่เปลี่ยนไปเยอะเลยนะเนี่ย นายหวานได้ขนาดนี้เลยรึเนี่ย นับวันๆยิ่งหวานขึ้นๆนะ นายกินน้ำตาลเป็นอาหารรึเปล่า ทำไมไม่ว่าจะพูดรึทำอะไรมันถึงได้หวานได้ใจขนาดนี้เนี่ย

รึว่าเป็นเฉพาะกับน้องทูน่านะ...อืมๆๆต้องเป็นเช่นนั้นแน่ๆ แต่ชอบมากเลยตรงที่ฮิบะพูดว่า>>>“ แกยังมีทั้งพวกสัตว์ชั้นต่ำนั่น...แล้วก็....ฉัน ” ....กรี๊ดๆๆๆ ทั้งหวานทั้งเท่เลยฮิบะจ๋า สุดยอดค่า

....กลับมาทางป๋ามุที่รักยิ่งของเรา ยังไงเสียป๋าก็ยังเท่ไม่สร่าง แถมเป็นการตอกย้ำอีกครั้งถึงความเหมือนที่ไม่แตกต่างของป๋ามุกะโนวี่ คนเหมือนกันมันก็สื่ออะไรได้เข้าใจง่ายดีอะนะ ไม่ต้องพูดอะไรมาก เห็นแล้วเหมือนมีป๋ามุสองคน เอาไว้ให้กรี๊ดเพิ่มแฮะ

จะรอตอนต่อไปนะค้า มาต่อเร็วๆน้า

_________________
T^Tขอโทษนะรีบอร์น..แต่..ตอนนี้ขอป๋าเรย์กับคริสก่อนน้า!! ป๋าเรย์โฟร์น่าร้ากกก!!รักป๋าเรย์โฟร์ที่สุดเล้ยยย!!>///<b!!

Image


Profile  Offline
 
Display posts from previous:  Sort by  
Post new topic Reply to topic  [ 521 posts ]  Go to page Previous  1 ... 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 ... 35  Next


Who is online

Users browsing this forum: No registered users and 1 guest

Panel

Top You cannot post new topics in this forum
You cannot reply to topics in this forum
You cannot edit your posts in this forum
You cannot delete your posts in this forum
You cannot post attachments in this forum
Search for:
Jump to: