•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

อ๊ายยยยยยยยยยยยยยยย ปีศาจฮิบะ เข้าสิงซะแล้ว ^^

พี่ฮิบารินี่ เหมือปีศาจเลยเนอะ แต่สำหรับซือคุงแล้ว พี่ฮิบะก็เป็นเมฆาสำหรับเขาอยู่ดีนั่นแหล่ะ ^^

ไม่ว่าจะน่ากลัวแค่ไหน...
ไม่ว่าจะโหดเหี้ยมเพียงใด...
แต่คนๆนี้...
ก็เป็นเมฆาสำหรับผม...
เมฆา...ที่จะคอยปกป้องสิ่งสำคัญ...
ไม่ให้จางหายไป...


“ จำไว้....ว่าแกเป็นของฉัน ”

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ท่านฮิบะ เถื่อนได้ใจจริงๆ แต่...ถ้าแบบนี้ท่านมุคุก็ไม่ได้ออกโรงน่ะสิ เล่นจองตัวกันไว้แล้วแบบนี้อ่ะ T T
(เปรี้ยง!! โดนท่าน derick ถีบออกจากกระทู้ -- --")

แล้วมาต่อเร็วๆนะคะ อยากรู้ว่าที่ เจ้ารีบอร์น มันบอกว่า “ อีกเดี๋ยวก็จะรู้เอง... ” เนี่ย มันหมายความว่ายังไง

และแล้วในที่สุด ฮิบะเราก็สามารถทำภารกิจสำเร็จ(พี่มาอย่างเท่ อย่างแมน อย่างซึ้งเลยค่า!!!)

แต่แน่นอนคนอย่างเฮียไม่ยอมลงทุนลงแรงฟรี ฉะนั้นก็ต้องมีการเก็บค่าเหนื่อย(?)กันเล็กน้อย แถมยังมียิงประโยคเด็ดออกมาอีก >>>“ จำไว้....ว่าแกเป็นของฉัน ” ....โห....พี่ท่าน ยิงออกมาประโยคเดียว ทำเอาแม่ยกนอนตายกันเป็นเบือเลยนะเนี่ย(รวมทั้งตัวข้าเจ้าเองด้วย)

ว่าแต่....เจ๋งมากยามะ นายนี่เซ็นส์เฉียบแหลมฉับไวจริงๆ ดูท่างานนี้คงไม่จบเท่านี้แน่ๆ นายนี่น้ารีบอร์น ไม่เคยเล้ยที่จะทำให้อะไรๆเป็นเรื่องง่ายๆน่ะ

จะรอตอนต่อไปนะค้า!!

// เอาหน้าติดจอคอม....
โฮกกกกกกกกก!! ท่านฮิ!!! >///< สุโก่ยยย!!!


ไม่ว่าจะเป็นยมทูตหรือซาตาน แต่สำหรับสึนะ....คน ๆ นี้คือเมฆของเขา
แม้จะอาบไปด้วยสีแดงจนทำให้ไม่บริสุทธิ์ แต่นั่นก็เพื่อเขา เพื่อท้องฟ้าที่แสนจะอ่อนแออย่างเขา
// สกรีมให้คอแตกกับประโยคข้างบน!!...

“ จำไว้....ว่าแกเป็นของฉัน ”
// ตายสนิท.. สู่สุขคติด้วยความเป็นสุข... =A=...

โฮกกกกกกกกกกก =[]=!!! เป็นเสะยังแอบซึนเดฯได้.. กรั่กๆๆ
แหมๆ หนูทูน่า.. ไม่รู้รึว่าเสะเขาหวง.. หึหึหึ......คิก...

แล้วไอ.. อีกเดี๋ยวจะรู้เอง นี่มันอะไรหนอ.. =w="... น่าคิด...

// ปูเสื่อรอค่ะ =[]=\

ไม่พูดพร่ามทำเพลง แต่ฮิบะน่ารักมากตามไปช่วยด้วยแหละ


มาต่อเร็วน้า กำลังสนุกเลย

ชอบมากเลยอ่ะประโยคนี้อ่ะ
“ จำไว้....ว่าแกเป็นของฉัน ”
โดนมากเลยอ่ะ
ท่านฮิเท่มาก**

ตอนนี้เล่นเอาคุมิอยากจะกรี๊ดให้ลั่นบ้าน

อ๊ายยยยย!! คุณฮิน่ารักเหลือหลายค่าาาาา!! >////<

“ จำไว้....ว่าแกเป็นของฉัน ”

ตายค่ะ...ตายคาที่เลยด้วย โฮกกกกกกกก อย่างนี้นู๋ทูน่าจะไปไหนพ้น!!

อยู่ๆเล่นดึงมาจุ๊บแบบไม่ทันตั้งตัว อย่างนี้แม่ยกไม่กรี๊ดคอแตกไปข้างกันได้อย่างไร!!

ปูเสื่อรอตอนต่อไปค่ะ Merry X'Mas ย้อนหลังกะ Happy New Yearล่วงหน้าค่า ^ ^

/me ไล่อ่านตั้งแต่หน้าแรกยันหน้าสุดท้าย
โดนใจตรงท้ายๆมากค่ะ ที่ฮิบาริพูด

“ จำไว้....ว่าแกเป็นของฉัน ”

...............กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!
อยากเป็นมั่งจังเลยอะ >////<

มีคนโดนใจคำพูดนี้เยอะจังเลย ^^

ตอนนี้เขาเรียกว่ากว่าจะยอมเผยความในใจ ซือคุงก็โดนโนวี่คาบไปหลายตอน กร๊ากกกกกกก

มาตามต่อด้วยความมุ่งมั่น ตอนนี้ท่านนุ๊กแต่งให้ท่านฮิออกมาได้แบบว่า อะร๊าง~~งง~ ทำไมมาดแมนแอนด์แฮนซั่มฉะนี้!? อยากจะบอกเหมือนกันว่ากรี๊ดเหมือนกับคนอื่นๆเขา ประโยคนั้นออกมาหลังจาก...>3< กะซือคุง อุคริ~ มีปรับเบาะลงด้วยนะตะเอง~ กลัวจูบไม่ร้อนแรงพอล่ะซี่ >///<

รีบอร์นก็ยังงับความลับไว้แน่นหนาเหมือนเดิม เอ็งกำอะไรเอาไว้ห๋า? รีบๆบอกมาตอนหน้าเลยนะเฟ้ยยยย!!! แต่ถ้าการเก็บความลับนั้นจะนำมาซึ่งการที่ท่านนุ๊กแต่ง NC ล่ะก็...เอ็งโปรดเก็บต่อไปเถอะ อาเมน~

รักท่านนุ๊ก และกำลังนั่งรอตอนต่อปาย~
จาก คนๆหนึ่งซึ่งเริ่มหวังไว้(อย่างแรง)ให้ท่านนุ๊กแต่งเรท 1827 อุคริ (/เสียงสวรรค์ : ยาง(อาย)น่ะมีมั๊ย แกน่ะ!?)

ท่านฮิเท่โคตะระ!!

อยากวาดนะ..แต่ วาดแล้วท่านออกมาเคะ เลยปลง เหอๆ....

ใครๆก็ชอบประโยคที่ว่า "จำไว้ ... ว่าแกเป็นของฉัน" แต่เรากลับชอบตอนฉากคิสมากกว่าแฮะ.. -////- อะไรบางอย่างไม่ต้องพูดก็บอกอะไรหลายๆอย่างได้นะ

คิดถึงโนวี่ คิดถึงมุคุ ... แต่เรื่องนี้เป็น1827นี่นะ TwT

ท่านฮิบะเท่ห์~~~~~~~~อร๊ากกกกกกกกกกกกก //สครีมมมมมม

ครึๆๆๆ โดนใจหลายๆ

รีบอร์นคิดจะทำอะไรเนี่ยยยย เหอๆๆๆ แต่ก็ดี ถึงจะลักพาตัวซือคุงไปก็ไม่ว่า ท่ามันทำมห้ท่านฮิบะ เก๊กหลุด ครึๆๆๆ ละลายยยยยยย

แต่เฉลยไวไวก็ดีเน่อออ

ปล.แต่เฉลยขอหลังNC ดีก่าเนอะ คึคึคึ

Hibari-Sama~~~~~
หล่อ เท่ โฉด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
แอบตามอ่านมานาน หุหุ ไม่มีโอกาสมาเม้นสักที
มาเม้นแว้วววว ชอบอ้ะ
"จำไว้.........แกเป็นของฉัน"
กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซ
ยกซือคุงใส่พาน ถวายให้เลยครับเพ่!!!
มาต่อไวๆละกันนะคับ ติดตามอย่างแรง
หุหุ ชอบมากๆคร้าบบบ

อ่านไปอ่านมาเรื่องนี้ชักสนุกเว้ยเฮ้ย

ชอบท่านฮิบาริกับประโยดเด็ด.."จำไว้.........แกเป็นของฉัน" โอ้สุดยอดอะไรอย่างงี้

มาต่ออีกเน่อ...รออ่านอยู่ค่ะ

รออ่านตอนต่อไปค่า

ชอบๆ

เห็นมีคนชอบก็แจกเสียเลย








By * knightcat จากเว็บ DeviantArt ค่า


[align=center]==================================================[/align]




Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค เมฆา

(18x27)

ตอนที่ 7












เช้าวันใหม่ที่สึนะภาวนาให้มันสดใสก็เริ่มต้นขึ้นด้วยเสียงร้องทักดังไม่มีปิดบังของโกคุเทระอีกเช่นเคย ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของยามาโมโตะ แรมโบ้ คุณพี่และอาจารย์พิเศษแสนวุ่นวายรีบอร์น

มันดูปกติจนเกินไปรึเปล่าสำหรับสถานการณ์แบบนี้ แม้จะดีใจที่เป็นเช่นนั้นแต่ลางสังหรณ์ของเขาบ่งบอกว่าจะต้องมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเป็นแน่ ยิ่งรีบอร์นที่ไม่ค่อยจะได้โผล่มาหากลับมาให้เห็นหน้าติด ๆ กัน ยิ่งกังวลเข้าไปใหญ่

จนแล้วจนรอดปัญหาก็ยังไม่หมดเสียที คนต้นเรื่องคนเดียวและคนเดิมเอ่ยท่ามกลางโต๊ะอาหารเช้า สึนะที่กำลังมองหาคนที่ขาดหายไปตั้งแต่เมื่อวานอยู่ถึงกับสะดุ้ง

“ แกต้องไปรัสเซีย ” ส้อมคันเงาวับยกขึ้นชี้มาทางบอสแห่งวองโกเล่

หากเป็นเมื่อก่อนเขาคงสงสัยจนต้องถามออกไป แถมอาการกลัวและร้องปฏิเสธจนออกนอกหน้า แต่คราวนี้ไม่ใช่ เขารู้เรื่องราวต่าง ๆ ดี และความรับผิดชอบในหน้าที่ตอนนี้มันก็มากมายขึ้น มากมายจนไม่คิดว่าคนอย่างเจ้าห่วยสึนะจะรับได้ไหว

คนฟังพยักหน้ารับรู้ “ ไปเมื่อไหร่? ”

“ วันนี้ ฉันจองตั๋วให้แล้ว แกไปเตรียมตัวซะ ” รีบอร์นเองที่คาดเดาการตอบรับออกจึงไม่ได้ตกใจอะไรเอ่ยต่อ

สึนะที่ลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะไปเก็บข้าวของสัมภาระจำเป็นในการเดินทางต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงร้องค้านของเพื่อนรักคนหนึ่ง ไม่ใช่ใครอื่น....สายลมผู้บ้างคลั่งของเขาเองนั่นแหละ

“ ไม่ได้นะครับ!! แบบนี้รุ่นที่ 10 ต้องเป็นอันตรายแน่!! ” มือสองข้างยกขึ้นกระแทกลงบนโต๊ะดัง

ดวงตาสีดำสนิทจ้องมอง ลดความขี้เล่นลงถนัดตา “ แต่นี่เป็นปัญหาของสึนะ เจ้าตัวก็ต้องจัดการเองถึงจะถูก ”

ยามาโมโตะที่เหมือนจะไม่รู้เรื่องราวอะไรกลับเข้าใจดีขนาดที่รีบอร์นเองยังอดเปรยยิ้มให้กับความฉลาดนั้นไม่ได้ ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ ไม่เคยมีเวลาใดที่ทำให้เขารู้สึกว่าคิดผิดที่เลือกเจ้าเบสบอลมา

เจ้าของผมสีเงินทำท่าจะเถียง แต่แล้วก็ถูกขัดขึ้นด้วยเสียงของผู้เหนือกว่า “ ไม่ต้องห่วง แกกับยามาโมโตะจะได้ไปด้วย ส่วนฉันกับเจ้าสองตัวนี่จะอยู่จัดการที่นี่เอง ” รีบอร์นชี้ เพียงแค่นั้นคนจะค้านก็หุบปากเงียบ

“ งั้นผมจะรีบไปช่วยท่านรุ่นที่ 10 เก็บของ!! ” ว่าแล้วก็วิ่งออกไปทันที ทิ้งให้วรุณที่มองอยู่หัวเราะออกมาเต็มเสียงตามนิสัย

ยามาโมโตะหันมามองเด็กชายตัวเล็กพลางยักคิ้วให้น้อย ๆ “ นายนี่เยี่ยมไปเลยน้าเจ้าหนู ”

สึนะอดแปลกใจในเรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่ได้ อยากจะคาดเดาว่าเป็นแผนการของรีบอร์นอยู่เหมือนกัน แต่มันดูกว้างเสียจนเกินกว่าจะเป็นแค่การคิดขึ้นมาเพื่อแกล้งใครเล่น ๆ แค่เหตุการณ์การลอบฆ่ากันเองในประเทศก็ว่าน่ากลัวแล้ว นี่ยังผัวพันข้ามชาติ....คิดแล้วให้ขนลุกจริง ๆ

พอมาคิดดูอีกทีก็น่าสงสัยหลายอย่าง ใครเก่งขนาดบุกเข้ามาในห้องนอนของเขา แล้วคุณฮิบาริรู้ได้อย่างไรว่าเขาถูกนำไปไว้ที่ไหนในเวลายังไม่ทันข้ามวัน!!

“ ถ้าไม่มีใครบอก....แล้วจะรู้ได้ยังไงกัน? ” เสียงหวานพึมพำเบา ๆ

โกคุเทระซึ่งกำลังแต่งตัวให้สึนะอยู่ก็เอ่ยถามด้วยความสงสัย “ ใครอะไรรึครับ? ”

“ เปล่า ๆ ไม่มีอะไร ว่าแต่โกคุเทระคุงไม่ไปเก็บของเหรอ? ” ร่างบางกว่าหันมายิ้มให้น้อย ๆ พยายามเปลี่ยนเรื่องไม่ให้คนเบื้องหน้าได้ซักถามอีก

“ ไม่เป็นไรครับ ของผมน่ะเล็กน้อย เดี๋ยวแต่งตัวให้ท่านรุ่นที่ 10 เรียบร้อยแล้วค่อยไปเก็บก็ยังทัน ” รอยยิ้มเปี่ยมไปด้วยความภักดีทำเอาคนใจอ่อนอย่างเขาพูดไม่ออก ได้แต่ยิ้มรับและกล่าวคำขอบคุณกลับเท่านั้น

เป็นเวลาพักใหญ่กว่าสายลมจะยอมล่องลอยออกไป สึนะในตอนนี้อยู่ในชุดสูทสีขาวสะอ้าน เส้นผมยาวถูกมัดรวบไว้เป็นระเบียบ จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่ยอมใส่สูทสีดำเสียที ทำให้นั่นกลายเป็นเอกลักษณ์ที่ใครต่อใครก็ต่างพากันรู้จัก

ดวงตากลมโตทอดมองออกไปยังด้านนอก บนฟ้าที่แสนกว้างใหม่นั่น มีเมฆหมอกหนาครึ้มจับตัวอยู่ เหมือนฝนจะตก....ฝนตก

“ คุณฮิบาริ... ” สึนะพึมพำอีกครั้ง

เพราะเมฆที่ก่อตัวแน่นไม่ใช่หรือ....เป็นสายฝนถึงสามารถทำให้นภาหลั่งน้ำตาออกมาได้...

ฮิบาริในขณะนี้กำลังหงุดหงิดเป็นที่สุด แม้เขาจะไม่ค่อยได้อยู่ในอารมณ์ปกตินักก็เถอะ แต่ช่วงนี้ดูเหมือนชายหนุ่มจะแทบไม่ได้ขยับไปไหน นอกจากสถานที่ที่มีท้องฟ้าอยู่ ท้องฟ้าที่อ่อนแอจนน่าเบื่อหน่าย แต่เพราะอย่างนี้แหละถึงไม่อาจล่องลอยไปไหนได้อย่างวางใจนัก

เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเขาได้รับโทรศัพท์จากรีบอร์น ว่าจะให้สึนะเดินทางไปยังรัสเซีย ทีนทีที่รู้ความเขาก็รีบร้อนตรงมายังคฤหาสน์ของวองโกเล่ รีบร้อนจนลืมไปเสียสนิทว่า....ตนจะมาทำไม?

สึนะเปรยยิ้มทันทีที่เห็นว่าใครยืนรออยู่ภายนอก “ คุณฮิบาริ... ”

“ รีบขึ้นรถได้แล้ว เดี๋ยวไม่ทัน ” เสียงทุ้มตอบกลับ แต่นั่นก็ทำให้คนรอฟังรู้สึกสบายใจ สบายใจกว่าจะไม่พูดอะไรเลย เพราะนั่นมันหมายถึงความรังเกียจ

“ แกมีสิทธิอะไรมาสั่งรุ่นที่ 10 หา!!! ” องครักษ์ผู้ภักดีสุดชีพโวยขึ้นทันตา และสิ่งที่ได้รับกลับมาก็มีแค่สายตาเย้ยหยันเท่านั้น

“ แก๊!!! ” ก่อนจะมีเรื่องไปมากกว่านี้สึนะกับยามาโมโตะก็รีบเข้ามาห้ามทัพ ส่วนคนที่เหลือก็ได้แต่ยืนมองเช่นเดิม เดาความคิดได้แค่คนเดียว....รีบอร์นเองที่ไม่ห้ามคงเพราะอยากเห็นการปะทะมือของเหล่าผู้พิทักษ์ที่ไม่ได้เห็นมานานนั่นแหละ

นึกแล้วก็ถอนหายใจเบา ๆ อยากเหนื่อยอก

“ เป็นอะไรรึเปล่า? ” ฮิบาริหันมาถาม วูบหนึ่งเขาเห็นอะไรจากดวงตาที่แสนเย็นชานั่น

ความอ่อนโยน.....อีกครั้งที่เห็นความอ่อนโยนจากก้อนเมฆที่จับตัวแน่นจนน่ากลัว...











เข้าสู่วันแรกของการรอคอย มุคุโร่ยังคงนั่งนิ่งอยู่ภายในห้องรับรองของคฤหาสน์บาริสแฟมิลี่ บรรยากาศอันนิ่งเย็นสร้างความหวาดหวั่นให้เหล่ามาเฟียภายใน ไม่มีใครกล้าพูดคุยหรือย่างกรายเข้าสู่อาณาเขตที่ถูกขีดกั้นไว้ นอกเสียจาก....

ร่างหนึ่งก้าวเข้าสู่เส้นแบ่งสถานที่โดยรอบออกจากกันด้วยความกดดัน พร้อม ๆ กับคนที่ดูจะคุ้นเคยอยู่บ้าง ม้าพยศดีโน่กับใครอีกคน ใครอีกคนที่มุคุโร่รับรู้ได้ถึงความมีอำนาจและความไม่ธรรมดา

“ สวัสดีครับ คุณผู้พิทักษ์แห่งหมอก ” โนวี่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม คำพูดที่คล้ายคลึงกับใครบางคนนั่นดูจะทำให้คนเยือกเย็นกระตุกได้เล็ก ๆ

“ สวัสดีครับ คุณคงเป็นบอสของบาริส? ” ความฉลาดไม่เคยหนีจากคน ๆ นี้จริง ๆ

ดีโน่ที่ยืนอยู่หัวเราะขึ้นเบา ๆ ตามอารมณ์ของเขา “ ถูกต้อง หมอนี่แหละ ”

“ ได้ข่าวว่าคุณเป็นคนฉลาดและน่าสนใจไม่แพ้คนอื่น ๆ ที่สำคัญดวงตานั่น ” ดวงตาสีฟ้าจ้องลึกไปยังดวงตาสีแดงสดของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มอ่อนโยนฉายอยู่อย่างไม่ลบเลือนไปไหน

มุคุโร่รู้แล้ว....ว่าที่เขารู้สึกเหมือนแพ้ทางคน ๆ นี้ เพราะว่าหมอนี่....มีบางส่วนที่คล้ายเขา ไม่สิ...ส่วนใหญ่เสียด้วย...

คนได้ยินหัวเราะตามนิสัย แววตาฉายความสนใจมากกว่าจะมองว่าเป็นศัตรู “ คุณเองก็....น่าสนใจเหมือนกันนะครับ ”

บรรยากาศในตอนนี้ดูจะกดดันมากกว่าแต่ก่อน ดีโน่มองคนทั้งคู่สลับไปมาอย่างยากจะขัด เวลาคนเหมือนกันมาเจอกันนี่ ถ้าไม่เกลียดกันจนฆ่ากันตาย ก็เข้ากันจนได้จนน่ากลัว แต่ว่าคู่นี้...จะเป็นไปในทิศทางไหนดีล่ะ?

“ ไม่ห้ามจะดีหรือครับ? ” คนสนิทผู้รู้ใจเอ่ยถามนายตน ดีโน่ได้แต่หัวเราะ

“ พวกนายพอทีเถอะ เดี๋ยวก็ฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาหรอก ” นิ้วเรียวชี้ไปยังเหล่าลูกน้องที่ยืนด้วยความหวั่นเกรง เนื้อตัวเริ่มสั่นด้วยความกลัวตามสัญชาตญาณ

โนวี่ที่เห็นแบบนั้นก็รู้สึกผิด คิ้วเรียวขมวดลงเล็กน้อย “ ขอโทษทีนะทุกคน ”

ไม่นานนักประตูบานใหญ่ก็แง้มออก เผยให้เห็นชายร่างสูงในชุดสีดำสนิท ดูไม่เหมือนมาเฟียทั่วไป แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ใช่มาเฟีย ให้คาดคงเป็นคนสนิทของโนวี่หรือใครสักคนที่มีพลังและอำนาจเท่าเทียมกัน

“ ยินดีต้อนรับกลับครับบอส ” ผู้มาเยือนค้อมศีรษะ

“ หลับสบายดีนะครับท่านมุคุโร่ ” ก่อนจะหันมาถามแขกของตน

บอสหนุ่มลุกขึ้นยืนพลางสวมกวดลูกน้องเบา ๆ อย่างไม่ถือตัว สิ่งที่ทำให้แขกใหม่ผู้ไม่คุ้นเคยอย่างสายหมอกต้องเบิกตากว้าง “ เป็นการทักทายที่ดูดีจริงนะครับ ”

“ เพราะผมคิดว่าทุกคนคือเพื่อน ไม่ใช่ลูกน้อง ” โนวี่ตอบกลับในทันที

เพื่อน....ทำให้นึกถึงท้องฟ้าของเขาขึ้นมาทันที นอกจากวองโกเล่แล้วยังมีคนเห็นคนอื่นมีคุณค่าขนาดนั้นด้วยอีกงั้นหรือ....น่าตกใจจริง ๆ

“ หวังว่าการประชุมเมื่อวานคงราบรื่นดีนะ ” โนวี่เอ่ยถาม

“ ครับ ทางที่ประชุมต้องการรอให้บอสกลับมาร่วมประชุมพร้อมกัน ว่าแต่บอสกลับมาเร็วจริงนะครับ ทางนั้นคงเรียบร้อย? ” คนสนิทตอบรับ รายงานทุกอย่างพอเข้าใจ

ชายหนุ่มพยักหน้า “ อืม...ให้ราจจัดการต่อ คิดว่าอีกไม่นานก็จบแล้วล่ะ ”

มุคุโร่มองการพูดคุยของคนทั้งสองอยู่นาน “ งั้นก็คงเริ่มประชุมกันได้แล้วสินะ ”

“ ยังครับ....ยังไม่ได้ เราต้องรอก่อน ” โนวี่ยิ้มกว้างกว่าที่เคย มันทำให้อีกฝ่ายสงสัย

ดีโน่ที่เห็นจึงหัวเราะ “ สึนะจะมาที่นี่ คาดว่าน่าจะมาถึงวันพรุ่งนี้ ”

มันทำให้มุคุโร่เก็บอาการไม่อยู่ เขาไม่ต้องการให้สึนะต้องมาพบเจอกับเรื่องราวบ้าบอที่แสนโสมมนี่โดยไม่จำเป็น ท้องฟ้าที่ไม่ใช่คนผิด ไม่จำเป็นต้องเข้ามาแปดเปื้อนด้วย

“ แต่นี่เป็นเรื่องของเขา ผมคิดว่าเขาเองก็คงอยากจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง ” เหมือนกับอ่านความคิดออก โนวี่เอ่ยกับมุคุโร่

แม้ไม่ใช่ท้องฟ้า แต่กลับลึกล้ำยิ่งกว่า ...

“ .... ” มุคุโร่ทรุดกายลงนั่ง ใช่...เป็นเหตุผลที่เขาไม่อาจปฏิเสธได้

ไม่อาจปฏิเสธได้ว่านภาที่แสนกว้างใหญ่ คงตั้งใจและคิดเช่นนั้นจริง ๆ....



[align=center]=====================TBC=====================[/align]


Nook อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก อีกตอนอย่างรวดเร็ว ขออภัยที่สั้นไปนิด แต่ก็ดีกว่าหายไปนาน ฮา~

อ่านคอมเมนท์ทุกท่านแล้วแอบฮา ดีใจที่ทุกคนชอบ ตอนแรกไม่ได้คิดว่าจะประทับใจกับคำพูดนั้น กร๊ากกกกกกกกกก อาจเป็นเพราะนิสัยของฮิบบี้ด้วยละมั้ง พวกปากหนักไม่ยอมพูดอะไรง่าย ๆ

ซือคุงนางเอ๊กนางเอก กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก ไม่ได้กะให้มันนางเอกหรอกนะคะ เพียงแต่ว่าฟิคแนวดราม่ามันจะชอบออกไปทางโซนนี้ แล้วคิดไม่ออกว่าในอนาคตมันจะคอมเมดี้ไหวไหม -*- แต่ก็มีโครงการแต่ง AU น่ารัก ๆ เหมือนกัน แต่คงรอภาคนี้จบก่อน

NC กร๊ากกกกกกกกกกกกกก ฉากเรทนี่ไม่มีในโครงการฟิคนี้แน่นอนค่ะ เพราะฟิคนี้จะแบ่งเป็นภาค ๆ ตามผู้พิทักษ์แต่ละคน ก็เลยไม่อยากให้เจาะลงตายตัว หากแต่งไหวก็คงจะแต่ง ภาคหน้าควบไปกับAU แต่ถ้าไม่ไหวก็คงจะเอา AU ก่อน พักผ่อนบ้าง ๆ คริๆ

ขอบคุณที่ติดตามและให้กำลังใจด้วยดีเสมอมานะคะ อ้อ....คาดว่าอีกไม่นานก็จบแล้วล่ะค่ะ ให้กะคงไม่เกิน 4 ตอน จะจบแบบไหนก็ติดตามดูแล้วกันนะคะ อิอิ

แล้วเจอกันค่า~

" คุณเองก็....น่าสนใจเหมือนกันนะครับ "

ป๋ามุพูดแบบนี้หมายความว่าไง=[]=!!

นอกใจสึนะหรอ!!!*เขย่าคอม*

me/ดับอนาถเพราะโดนทั่นนุ๊กเตะ
+++++++++++++++++++++++++
ทุกคนกล่าวหาว่ากาเป็นสิ่งอัปมงคลเพียงเพราะมันมีขนสีดำ.......แต่กระนั้นมันก็มีเลือดสีแดง