•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

แรมโบ้ !! เกือบไปแล้วมั้ยหล่ะ

แหมแต่ก็โทษแรมโบ้ไม่ได้หรอกเน๊อะ คุณผู้พิทักษ์ทั้งสองคนน่ากลัวออกขนาดนั้นนิหน่า

คุณพี่ระวังตัวเยอะนะค๊าา อย่าทำอะไรสุดหูรูดเกินไปหล่ะ สึนะเป็นห่วงเน้ออ

รีบอร์นกับสึนะจะเป็นไรมากมั้ยเนี่ย

ว่าแต่เซธส่งข้อมูลมาให้โดยที่โนวี่ยังไม่ได้ขอร้องให้ช่วย เป็นเพราะอยากจะไถ่บาปจากเรื่องเก่าๆหรือป่าว

ยังไงก็แล้วแต่เซธก็เหมือนรู้เรื่องทุกอย่าง ทำทุกอย่างเพื่ออะไรเนี่ย สงสัยได้ทุกตอนสินะ ฮ่าฮ่า

หวัดดีปีใหม่ค่าาา จะรออ่านตอนต่อไปค่าท่านนุ๊กก สู้ๆ

Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค อรุณ

ตอนที่ 4

Warning!!
– ภาคนี้มีการต่อเติมเสริมแต่งในบางจุดด้วยคอมมอนเซนท์ของคนแต่งเอง ทำให้อาจมีจุดแปลกหรือแตกต่างไปจากเรื่องหลัก รับแซ่บโดยทั่วกัน!!








ตราบใดที่ยังไม่รู้ถึงผู้บงการอันแน่ชัดก็ไม่อาจหาเหตุผลของการกระทำได้ ทุกคนต่างขบคิดปัญหาที่เกิดขึ้นเป็นการใจ หากเรียบเรียงดูแล้วหลาย ๆ เหตุการณ์ไม่น่าจะนำมาเกี่ยวข้องหรือสอดคล้องได้เลย ปัญหาถูกโยงยางไปหลายสายหลายทางจนวุ่นวายไปหมด

ผลของการพูดคุยในวันนี้ทำให้เขาได้รู้อะไรมากขึ้น สึนะยังคงนั่งอยู่ภายในห้องทำงานของโนวี่ เฝ้ามองเอกสารและพิจารณาทุกอย่างอย่างละเอียดเท่าที่ตนสามารถทำได้

บางทีเขาอาจจะเห็นจุดที่ถูกมองข้ามไป “คุณโนวี่ครับ...บริษัทยานี้มีมานานเท่าไหร่แล้วครับ? ผมหมายถึงเริ่มที่จะผลิตยาตามสั่งที่ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ราว ๆ 2 ปีที่แล้วเห็นจะได้นะ....”

รูดอล์ฟนำแฟ้มข่าวที่เกี่ยวข้องซึ่งตนสั่งให้ลูกน้องรวบรวมมาส่งให้สึนะ “ถ้าจากข่าวที่ผมให้คนรวบรวมไว้ ก็คาดว่าประมาณนั้นครับ”

“ข่าว?”

“ข่าวทุกอย่างที่มีชื่อของบริษัทนี้ปรากฏอยู่ครับ”

ร่างเล็กรับมาเปิดดู เนื้อข่าวที่เห็นส่วนใหญ่จะเป็นภาษาอังกฤษและรัสเซีย ซึ่งนั่นหมายถึงบริษัทยาแห่งนี้ไม่ได้มีชื่อเสียงด้านลบแพร่ออกไปภายนอกประเทศของตนเลยแม้แต่น้อย ส่วนเนื้อข่าวภาษาอังกฤษที่เห็นก็เป็นข่าวการค้นพบตัวยาใหม่ ๆ เสียมากกว่า

“โดยรวมแล้วอยู่ในด้านบวกหมดเลยนะครับ”

“ไม่มีใครอยากให้ขุมเงินขุมทองของตนเองต้องพังลงด้วยฝีมือนักข่าวหรอก ตราบใดที่คน ๆ นั้นยังคงมีอำนาจและอิทธิพลอยู่” รีบอร์นเอ่ยทั้งที่ยังไม่ละสายตาจากเอกสารที่ตนตรวจสอบ

“หมายความว่ามันมี แต่โดนปิดข่าวสินะ?” ยามาโมโตะสันนิษฐาน

“เรื่องปกติไม่ใช่หรือไง?”

โกคุเทระกอดอกนิ่ง “งั้นก็ลดจำนวนผู้น่าสงสัยลงได้เยอะ”

โนวี่ที่นิ่งฟังอยู่นานเอ่ย “ไม่เยอะเท่าไหร่หรอก จะว่าช่วยได้ไหมมันก็พอช่วยได้ แต่ที่รัสเซียน่ะ คนมีอำนาจขนาดจ่ายเงินซื้อข่าวหรือจ้างให้ปิดข่าวได้นั้นมีเยอะ อย่าว่าแต่ปิดข่าวเลย ต่อให้ยุบหนังสือพิมพ์หรือทำลายทิ้ง เพียงแค่กระดิกนิ้วก็มีนับสิบนับร้อยคน”

“ทำไมมันน่ากลัวจัง...” ผู้พิทักษ์สายฝนหัวเราะแห้ง ๆ นับสิบนับร้อย แบบนี้พวกตำรวจก็ไว้ใจไม่ได้เลยน่ะสิ..

“แบบนี้แหละ...ถึงได้บอกไงว่าเล่นไม่ง่าย” บอสหนุ่มหัวเราะบ้าง

รีบอร์นก้มลงมองนาฬิกาข้อมือตน ก่อนจะแหงนหน้ามองนาฬิกาโบราณเรือนใหญ่ที่ตั้งเด่นอยู่ภายใน เขาใช้สมองคำนวณเปรียบเทียบเวลาเล็กน้อย “ฉันว่าแกน่าจะโทรไปหาสองคนนั่นสักหน่อย อย่างน้อยก็ตอนที่แกปกติดีอยู่”

“คุณฮิบาริกับมุคุโร่น่ะหรอ?”

“ใช่...ไม่งั้นเจ้าวัวบ้านั่นคงลำบาก”

สึนะพยักหน้ารับคำพร้อมขอตัวไปโทรศัพท์หาคนที่อยู่ห่างไป โกคุเทระทำท่าจะลุกเดินตาม แต่ถูกรีบอร์นห้ามไว้เสียก่อน “แกอยู่นี่แหละ...”

“แล้วถ้าเกิด....”

“มันไม่เป็นไรหรอก อย่าเป็นห่วงนักเลย”

แม้จะอยากไปใจแทบขาดขนาดไหนเขาก็ไม่กล้าจะขัดคำสั่งของนักฆ่าอันดับหนึ่งตรงหน้าได้ ชายหนุ่มผมสีเงินยอมรับแต่โดยดี แล้วทรุดตัวลงนั่งคอตกมองข้อมูลตามเดิม

ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองโทรศัพท์ของตนอยู่พักใหญ่ จริง ๆ แล้วเขาไม่รู้จะโทรหาใครก่อนมากกว่า แล้วไม่รู้ว่าจะคุยเรื่องอะไร จะสามารถปกปิดเรื่องราวได้ไหมหากโดนถามขึ้นมา ที่สำคัญคนที่เขากำลังจะโทรหาน่ะธรรมดาเสียที่ไหน ฉลาดก็ฉลาด จับผิดเก่งก็จับผิดเก่ง

“เอาเถอะ....ก็ยังดีกว่าเงียบไปเฉย ๆ ล่ะนะ”

สึนะตัดสินใจโทรหาฮิบาริก่อน เหตุผลก็ง่ายมาก ๆ ถ้าหากฮิบาริรู้ว่าเขาโทรหามุคุโร่ก่อนตนเองล่ะก็มีหวัง....

เขาได้ยินสัญญาณติดต่อดังเพียงแค่สองครั้ง ก่อนที่ปลายสายจะกดรับ “ว่าไง?”

“เป็นอย่างไรบ้างครับคุณฮิบาริ?” ใบหน้าหวานแย้มยิ้มบาง น้ำเสียงที่ตนไม่ได้ยินมานาน

“ก็ดี...”

ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ไอ้โรคถามคำตอบคำแบบนี้เนี่ย คิดแล้วอดหัวเราะไม่ได้ “แล้วทางนั้นเป็นอย่างไรบ้างครับ เรียบร้อยดีไหม? เห็นว่ามีเรื่องต้องให้อยู่จัดการ..”

“อืม...นิดหน่อย ก็แค่พวกสัตว์กินเนื้อที่มันเบื่อชีวิตก็เท่านั้น”

พอได้ยินก็เอาคนที่ทำท่าขบขันอยู่หยุดกึก ใจหนึ่งก็นึกหวาดกลัวแทนศัตรู อีกใจหนึ่งก็นึกเป็นห่วง คงไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลยสินะ “ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกนะครับ...ต้องบอกผมนะครับ”

“แกคิดว่าฉันอ่อนแอขนาดนั้นเลยรึไง?”

“ปะ...เปล่านะครับ ไม่ใช่แบบนั้น ๆ” สึนะแก้ตัวเป็นพัลวัน ไม่มีใครกล้าคิดว่าพี่แกอ่อนแอหรอก

“แล้ว...”

“แล้ว?”

“แกส่งไอ้เจ้าวัวบ้านั่นมาคอยตามดูพวกฉันทำไม? ไม่ไว้ใจกันเลยงั้นรึ?” เสียงทุ้มกดต่ำ ทำเอาคนฟังขนลุกเกรียว

“ไม่ใช่ครับ....ผมไม่ได้....” สึนะหยุดกึกเมื่อนึกได้ว่าตนเองเกือบหลุดอะไรไป

“ไม่ได้อะไร?”

“คือ....ผมไม่ได้ไม่ไว้ใจน่ะครับ ก็แค่เป็นห่วงเห็นไม่ได้ติดต่อมาหาผมเลย” เขารีบหาทางปะติดปะต่อประโยคที่ค้างไว้ให้แนบเนียนที่สุด แล้วรู้สึกขอบคุณตนเองจริง ๆ ที่หยุดปากไว้ได้ทัน

“ก็ดี....อย่าให้ฉันรู้แล้วกันว่าแกคิดอย่างอื่น ไม่งั้นล่ะก็....”

แทนที่จะกลัวอย่างเดิม สึนะกลับพยายามกลั้นหัวเราะ จนคู่สนทนาอดจะถามด้วยความสงสัยไม่ได้ “แกหัวเราะอะไรของแก??”

“ปะ....เปล่าครับ”

“ก็ฉันได้ยินแกหัวเราะอยู่ บอกมา...หรือจะให้ฉันไปขย้ำแกถึงที่??”

จริง ๆ สึนะไม่อยากจะบอกออกไปนักหรอก เพราะกลัวว่าอาจจะเกิดสงครามย่อม ๆ ที่เขามองไม่เห็น แต่ถ้าไม่บอกออกไปแล้วฮิบาริเดินทางกลับไปยังอิตาลีจริง ๆ ล่ะก็....เขานี่แหละจะซวยที่สุด

“ก็คุณฮิบาริบอกว่า ‘พวกเรา’นี่ครับ”

“แล้วไง?”

“ก็หมายถึงคุณฮิบาริกับ...เอ่อ...”

“กับอะไร??”

“กับมุคุโร่....ใช่รึเปล่าครับ?” ที่สึนะหัวเราะไม่ใช่ตลกอะไรหรอก แต่ดีใจต่างหาก ดีใจที่ฮิบาริเห็นมุคุโร่เป็น ‘พวก’ คนหนึ่ง

ปลายสายนิ่งเงียบไม่ตอบคำถาม สึนะรู้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังอยู่ในอาการแบบไหน “อะ....เอ่อ.....คุณฮิบาริครับ คือผมไม่ได้....”

“ใช่”

“เห?”

“ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม? งั้นแค่นี้”

ยังไม่ทันจะได้พูดตอบหรือกล่าวลาอีกฝ่ายก็ตัดสายทิ้งไปเสียก่อน สึนะนั่งมองโทรศัพท์ในมือของตนเองก่อนหัวเราะร่วน ใช่.....ตอบว่าใช่สินะ ใช่แบบที่เขาคิดสินะ...

หวังว่ามุคุโร่เองก็คงจะคิดไม่ต่างกันนะ สึนะกดต่อสายยังชื่อที่ถูกบันทึกไว้ แล้วยกโทรศัพท์แนบหูฟังเสียงสัญญาณที่ถูกส่งออกไป เป็นเวลาพักใหญ่ก็ไม่มีคนรับสาย

“ไม่รับ....มีอะไรรึเปล่านะ....” ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววความเป็นกังวล

เขาลองโทรติดต่อไปอีกแต่ก็ยังไม่มีคนรับสาย “ถ้าโทรไปถามคุณฮิบาริจะโดนดุไหมนะ....” ให้ชั่งระหว่างความกลัวและความเป็นห่วงซึ่งเกิดขึ้นในตอนนี้ เขาคงเลือกที่จะยอมเสี่ยงเสียมากกว่า

แต่ในขณะที่กำลังจะกดโทรศัพท์หาคนที่เพิ่งคุยกันได้ไม่นานนั่นเอง สายหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา สึนะมองชื่อที่ขึ้นอยู่บนจอด้วยความดีใจ รู้สึกโล่งอกอย่างมากที่เห็นมุคุโร่โทรกลับมา “มุคุโร่”

“ขอโทษครับพอดีผมกำลังอาบน้ำ วองโกเล่มีอะไรรึเปล่าครับ?”

รอยยิ้มแต้มบนใบหน้า “ไม่มีอะไรหรอก แค่จะโทรมาถามว่านายเป็นยังไงบ้าง”

“ดีครับ ว่าแต่ไม่นึกว่าคุณจะเป็นห่วงพวกผมขนาดนี้ ถึงขนาดส่งคุณแรมโบ้มาคอยตามดู” เสียงหัวเราะคุ้นหูดังลอดผ่าน สึนะรู้สึกว่าตนกำลังเสียรู้แปลก ๆ

“ก็พวกนายเล่นหายไปเลยนี่นา ไม่ยอมติดต่อมา”

“ขอโทษทีครับ พอดีทางนี้ค่อนข้างยุ่ง”

เป็นอีกครั้งที่เขานึกขบขัน ไม่ใช่แค่ฮิบาริจริง ๆ สินะที่มองมุคุโร่เป็นพรรคพวกของตนเอง “ดีจังเลยน้า...”

“ดี?? ที่ผมงานยุ่งน่ะหรือครับ?”

“เปล่าสักหน่อย...ที่นายกับคุณฮิบาริเข้ากันได้ต่างหาก” สึนะหัวเราะ

ดูเหมือนอีกฝ่ายจะแปลกใจไม่น้อยทีเดียว “เข้ากันได้? หึ....ได้ยินอะไรมาจากใครกันล่ะครับ?”

“ได้ยินมาจากพวกนายไง”

“ครับ? จากพวกผม??”

สึนะหัวเราะคิกคัก “ก็...คุณฮิบาริบอกว่า ‘พวกเรา’ ส่วนนายก็บอกว่า ‘พวกผม’ ฉันคงไม่ได้คิดไปเองใช่ไหมล่ะ?”

ปลายสายนิ่งอยู่พัก ยิ่งเห็นแบบนี้สึนะยิ่งรู้สึกขบขัน ให้ตายเหอะ....ทำไมถึงออกมาเหมือนกันแบบนี้นะ แต่ก็ดีใจที่ทั้งคู่เริ่มสนิทใจกัน “งั้นฉันไม่กวนดีกว่า ถ้ามีอะไรก็บอกได้ทุกเมื่อนะ”

“คุณเองก็ระวังตัวนะครับ หากมีอะไรต้องบอกกับผมนะครับ”

สึนะยิ้ม “อืม...”

“แล้วเจอกันครับ”

“แล้วเจอกัน”

เขาดีใจที่ตนเองตัดสินใจโทรหาคนทั้งคู่ อย่างน้อยก็ทำให้สบายใจว่ายังปลอดภัย ที่สำคัญได้ฟังเรื่องดี ๆ ที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากปากของคนเป็นศัตรูกันเข้าเส้นเลือดแบบนี้ด้วย การอยู่ร่วมกันบนเส้นทางอันตราย....มันไม่ได้มีแต่ทำให้เกิดผลเสียเสมอไปสินะ...

หลังจากนั้นไม่นานสึนะก็กลับไปยังห้องทำงานของโนวี่ ทุกคนยังคงคร่ำเครียดช่วยกันเร่งหาวิธีการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้น โนวี่กับรูฟเองก็ต้องคอยผสานงาน ติดต่อเข้าออกนอกในเป็นว่าเล่น ยามาโมโตะกับโกคุเทระก็คอยช่วยกันตรวจสอบเอกสารต่าง ๆ

ดวงตาสีน้ำตาลกวาดมองผู้ที่หายไปจากห้อง “รีบอร์นไปไหนเหรอ?”

“อ่อ....เห็นว่าจะไปโทรศัพท์น่ะ จริง ๆ ฉันบอกให้ไปพักผ่อนก่อนเพราะเพิ่งเดินทางมาเหนื่อย ๆ แต่เจ้าตัวก็ไม่ยอม นายลองไปพูดหน่อยสิ” โนวี่ว่า ดวงตาสีฟ้ามองไปยังร่างเล็กที่อยู่ไกลออกไป

“หมอนั่นหัวดื้อจะตาย ลองจะทำแบบนี้ก็ไม่มีใครพูดได้หรอก” สึนะว่า

บอสหนุ่มหัวเราะ “ก็ไม่แน่หรอกนะ...ยังไงนายก็ลองไปพูดดูหน่อย ไม่เสียหายนี่นา”

ไม่เสียหายมันก็จริงอยู่ แต่เขากลัวว่าถ้าขืนไปพูดขัดใจมาก ๆ พี่แกจะได้เป่าสมองเขากระจุยน่ะสิ ยิ่งเป็นพวกนึกจะยิงก็ยิงไม่มีปี่มีขลุ่ยอยู่แล้วด้วย ไอ้เป็นห่วงมันก็น่าเป็นห่วง....เล่นมาถึงก็ตรงดิ่งมาโหมงานเลย ให้ร่างกายแข็งแรงขนาดไหนก็ใช่ว่าจะล้มไม่ได้

เขาไม่ต้องการให้ใครมาเจ็บป่วยหรอกนะ “รีบอร์นอยู่ไหม?” สึนะเคาะประตูห้องที่โนวี่บอกไว้ว่าเป็นห้องพักของรีบอร์นพร้อมส่งเสียงเรียกเบา ๆ

“รีบอร์น?”

ไม่นานนักประตูห้องก็แง้มเปิดออก ดวงตาสีดำขลับจ้องมายังร่างเล็กที่ยืนอยู่ “แกมาก็ดี...” เขาส่งโทรศัพท์ให้อีกฝ่าย

“เอ๋?”

“คุยสิ”

สึนะรับมันอย่างเก้ ๆ กัง ๆ แล้วจะให้เขาคุยทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นใครเนี่ยนะ “ครับ?”

“ว่าไงซาวาดะ!!!”

เสียงคุ้นหูที่ทำเอาบอสหนุ่มยิ้มแก้มปริ “คุณพี่!!!”

“โทษทีนะหายไปเลย นายเป็นไงบ้างสบายดีไหม???”

“สบายดีครับ แล้วคุณพี่เป็นยังไงบ้าง ”

“ไม่ต้องเป็นห่วง สบายดีสุดหูรูด!!!”

สึนะหัวเราะ ไม่ว่าอย่างไรดวงอาทิตย์ดวงนี้ก็ยังคงเจิดจรัสเสมอ “จริง ๆ แล้ว....คุณพี่ไม่ต้อง....”

“ไม่เป็นไร ฉันบอกแล้วว่าสบายดี ฉันก็เป็นหนึ่งในผู้พิทักษ์นะ แล้วก็เลือกมานานแล้วด้วยว่าตนเองจะต้องเดินบนเส้นทางนี้...”

ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง ทั้งตกใจและแปลกใจกับคำพูดที่ได้ยิน ความจริงแล้วเขาอยากจะบอกให้อีกฝ่ายอย่าทำอะไรที่เสี่ยง กลับมาอยู่ด้วยกันและแก้ปัญหาไปพร้อม ๆ กันจะดีกว่า แต่พอถูกขัดด้วยคำพูดแบบนี้ก็เล่นเอาต่อประโยคไม่ติด

“คุณพี่....”

“สิ่งที่นายควรทำตอนนี้คือดูแลตัวเองให้ดี ๆ ฉันไม่เป็นอะไรแน่ไม่ต้องห่วง แล้วก็ไม่ต้องโทษตัวเองนะ นายน่ะมันพวกชอบโทษตัวเอง”

รู้ดี....ว่าท้องฟ้าผืนนี้เป็นเช่นไร

“ครับ...ผมจะดูแลตัวเองให้ดี คุณพี่ก็เหมือนกันนะครับ ถ้ามีอะไรต้องรีบติดต่อมาทันทีนะครับ”

“ไม่ต้องห่วง สบายใจได้สุดหูรูด!!!!!” เสียงหัวเราะดังลอดออกมาจนคนยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยิน รีบอร์นลอบยิ้มบาง

สึนะพูดคุยกับเรียวเฮต่ออีกเล็กน้อย ก่อนจะโดนแย่งโทรศัพท์คืนไป รีบอร์นสั่งอะไรบางอย่างกับคู่สนทนาของตนแล้วตัดสายทิ้ง เป็นอันว่าวันนี้เขาได้รับข่าวน่ายินดีจากคนไกลถึงสามคนด้วยกัน แม้จะแค่ชั่วครู่....แต่มันก็ทำให้จิตใจที่เป็นกังวลและหนักอึ้งเบาบางลงได้

“สบายใจก็ดี ทีนี้แกก็ไปพักผ่อนซะ” เสียงทุ้มเอ่ย พลางก้าวเดินออกไปยังทางที่ตนเพิ่งจากมาได้ไม่นาน

“แล้วนั่นนายจะไปไหน???” ร่างเล็กกว่าถาม

อีกฝ่ายไม่ได้หันมอง เพียงแต่หยุดการเดินลง “จะไปทำงานต่อ นายไปพักผ่อนซะ”

“นายนั่นแหละต้องพัก เพิ่งมาถึงแท้ ๆ อย่าฝืนตัวเองไปหน่อยเลยน่า” สึนะพลั้งปากออกไปตามนิสัย

ดวงตาสีดำปราดมองดุ ทำเอาสึนะสะดุ้ง ไม่รู้ว่าร่างกายเขามันเป็นอะไรกับไอ้สายตาแบบนี้จริง ๆ โนมองทีผวาที “ฉะ....ฉันก็แค่อยากให้นายพักบ้างเท่านั้น นายก็โดนยามาเหมือนกัน แถมไม่รู้ว่ามันมีผลอะไรหรือจะกำเริบตอนไหนด้วย...”

“หุบปากแล้วไปนอนซะ อย่าให้ฉันต้องฆ่าแกทิ้งตรงนี้”

ใจดีสู้เสือ... “ไม่...ถ้านายไม่พักผ่อนฉันก็ไม่พัก ฉันเองก็อยากจะทำตัวเป็นประโยชน์บ้าง”

“เดี๋ยวนี้แกกล้าหือกับฉันรึ??”

สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงดวงตาสีน้ำตาลที่ฉายประกายความมุ่งมั่นเท่านั้น รีบอร์นจ้องกลับอยู่พักก่อนยอมอ่อนให้แต่โดยดี เขาถอนหายใจหนัก “ก็ได้”

“พักผ่อนนะ?”

“เออ...”

“งั้นก็ราตรีสวัสดิ์” สึนะยิ้มกว้างส่ง แต่ใช่ว่าเจ้าตัวจะขยับไปไหน เหมือนกับว่าต้องการดูให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะไม่หนีตนไปทำงานหามรุ่งหามค่ำ

“นอน ๆ” รีบอร์นเอ่ยอย่างหงุดหงิดพลางกลับเข้าไปภายในห้องพักตน













==============TBC============


นุ๊กกี้ – ตอนนี้มีแต่คุยโทรศัพท์ 555555 เหมือนจาหมดมุกเลยตรู โฮกกกกกกกกกก....กว่าจะคลอดได้แต่ละตอน ทำไมหลัง ๆ มันยากงี้ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่เพื่อคนอ่าน ไอ้นุ๊กทำได้คร่า!!!!

ง่า ตอนนี้ อย่าทำให้จิ้น 1869 6918 อย่างน้านสิค๊าา พวกเรา พวกผม งี้ โฮกกกกกก

ดีนะที่สองคนนี้ยังจับอะไรไม่ได้ สึนะก็เกือบหลุดๆไปเหมือนกันนะเนี่ย

สุดท้ายแล้วรีบอร์นก็ยังทนลูกอ้อน ขอสึนะไม่ไหวยอมทำตามไปพักด้วยแฮะ อย่าโนวี่ว่าจริงๆนั่นแหละ

สึนะพูดทั้งที ใครจะไม่ยอมทำตามบัญชา หุหุ

คุณพี่สุดหูรูดดดมากก น่าดีใจ อย่างที่สึนะว่า ข่าวดีของคนไกลสามคนคงช่วยต่อชีวิตสึนะไปได้อีกหน่อย

เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อติดตามต่อไปค่าา

กำลังคิดว่าทุน่าจะโดนมุคุกับท่านฮิจับผิดได้มั้ยน้อ(โดนแหงๆเราว่า)
ท่านฮิหึงได้น่าัรกดีนี่นา

Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค อรุณ

ตอนที่ 5

Warning!!
– ภาคนี้มีการต่อเติมเสริมแต่งในบางจุดด้วยคอมมอนเซนท์ของคนแต่งเอง ทำให้อาจมีจุดแปลกหรือแตกต่างไปจากเรื่องหลัก รับแซ่บโดยทั่วกัน!!





ติดตามต่อได้ในรวมเล่มค่ะ








นุ๊กกี้ – กว่าจะออกมาได้แต่ละตอนลมแทบจับ เรียวเฮเขียนโคตรจะยากเลยพี่น้องงงงงงงงงง แต่พอเขียนได้แล้วก็มันดีนะ อาจเพราะคาร์ของเรียวเฮไม่ค่อยมีบทเด่นมากทำให้สามารถหยิบมุมอื่น ๆ มาลองเล่นได้ นี่ก็เหมือนกัน รู้สึกแอบสนุก กรั่ก ๆ

ขอบคุณที่ติดตามและให้กำลังใจนะจ้า~

เห็นว่าอัพ ค่ะ เลยเพิ่งได้เข้ามาอ่าน

สนุกมากมากเลยค่า อะฮิ

คนคนนั้นของเทริซ่าเนี่ย สงสัยว่าจะเป็น เซธ หรือป่าวเนี่ยยย

สึนะ ! เป็นอะไรไป มะวาน?ยังดีดีอยู่เลยย พอนอนหลับไปคืนนึง ไหงกลายเป็นหลับไม่ตื่นซะได้

(โกคุ : เฮ้ย รุ่นที่สิบยังไม่ตายนะเฟ้ย เด๋วปัดระเบิด 3 เท่า) -[]-

รีบอร์นเป็นห่วงสึนะมากมายอ่า จิ้น R27 จริงๆนะเนี่ยย หุหุ

อ่าเทริซ่าจะช่วยคุณพี่ได้มั้ยน๊าา หรือจะเป็นพวกของเซธ เอาใจช่วยคุณพี่สุดหูรูดดดด

รออ่านตอนต่อไปค่าาา

เกือบไปแล้วนะคุณพี่
ตอนนี้ชะตาของทูน่าอยุ่ในกำมือของคุณพี่แล้วนะ พยายามเข้าล่ะ!

Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค อรุณ

ตอนที่ 6

Warning!!
– ภาคนี้มีการต่อเติมเสริมแต่งในบางจุดด้วยคอมมอนเซนท์ของคนแต่งเอง ทำให้อาจมีจุดแปลกหรือแตกต่างไปจากเรื่องหลัก รับแซ่บโดยทั่วกัน!!




ติดตามต่อได้ในรวมเล่มค่ะ




นุ๊ก – ขออภัยที่หายไปนาน.....อยู่ในช่วงสภาวะขาลงอย่างรุนแรง กร๊ากกกกกกกกกกก หมดอารมณ์ทำอะไรแทบทุกอย่างเลย กระซิก ๆ TTwTT แต่ตอนนี้เริ่มกลับมาปกติ และกลับมาพีคสึนะโมเอ้ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อยากแต่งฟิค 1827 / 6927 / 3827 และ อื่น ๆ 27 อีกมากมาย กร๊ากกกกกกกกกกก แต่ไม่ได้....เพิ่มไห...ไม่ได้เด็ดขาด TTwTT

ตอนหลัง ๆ ทำไมนาน....นานสิ....แต่งยากมาก ๆ เลยอ่ะ แงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เดวเจอแรมโบ้อีก อ้วกแตกแหง ๆ โฮกกกกกก แต่รับรองตอนหน้ามันสุดหูรูด!!! กร๊ากกกกกกกกก!!!

ขอบคุณที่ติดตามเป็นกำลังใจนะง้าบ~

ปล.ถ้าช่วงนี้ฟิคเดินบ่อย แสดงว่าคงทันเล่ม 2 ตอนเดือนเมษา....แต่ถ้าไม่ก็....
ปล2.ขอโทษแฟน ๆ ทุกคนด้วยที่บอกจะออกงานแคป ไม่ไหวจริง ๆ งับ กาซิก ๆ ต้องขอโทษมากมาย

“เห....แต่ว่าทำไมถึงต้องทำแบบนั้น ทั้ง ๆ ที่หากกำจัดซาวาดะได้มันก็น่าจะเป็นผลดีมากกว่านี่นา”
^
^
คุณพี่ !!! เผลอพูดชื่อ ซาวาดะออกมาแล้วนะนั่นน เทริซ่าจะสังเกตแล้วจำได้หรือป่าวเนี่ยย

จะได้ยาแก้แล้ว แต่ตอนเอาออกมาเนี่ยละสิสงสัยจะลุ้นน่าดู จะได้ยาแก้ของรีบอร์นมาเป็นตัวแถมด้วยมั้ยเน๊าา

แรมโบ้แย่แล้ว ถูกคุณฮิจับได้ แถมคุณมุสอบปากคำด้วยอีกคน ไม่รอด หลุดปากจนได้

ถึงคราวผู้พิทักษ์เก่งกาจของวองโกเล่บุกรัสเซียแล้วว หึหึ เซธไม่รอดแน่

รออ่านตอนต่อไปค่า เซธต้องการอะไรกันแน่น๊าา สงสัยไม่เลิกจนกว่าจะได้คำตอบ ฮ่า

ความลับแตกจนได้ ทูน่าน้อย -*- โธ่ถัง แต่ก็ปิดสองคนนี่ไม่อยู่อยู่แล้วนี่นะ ฮิบาริ กับ มุคุโร่ เหมือนสองขั้วของอะไรที่สุดๆมาร่วมมือกัน 55555 (แอบมีฟิล 1869 6918 แว่บๆมาเล็กน้อย)

เทริซ่าช่างเป็นคนดี เป็นคนรู้จักของเซธด้วยรึเปล่าน้า?

อิหรอปนี้ ต้องรอคุณฮิบาริไปถล่มรัสเซีย ความลับถึงจะเผยแน่ๆ หุหุ

ยืนไว้อาลัยให้แรมโบ้ล่วงหน้าเลยดีมั้ยเนี่ย- -"
ยามันเหมือนจะได้มาง่ายๆแต่กลัวมันจะไม่ง่ายจริงๆน่ะสิ

อะหึหึ ไม่มีอะไรจะพูด นอกจากคำขอโทษที่หน่าสัญญากับพี่นุ๊กว่าจะมาอ่านและเม้นให้ตั้งแต่ปีใหม่(พี่นุ๊ก : นานมากเลยเอ็ง)

แต่...

หน่ากลับไม่ได้อ่านและเม้นให้ เนื่องจาก...งานเยอะ พี่นุ๊กเชื่อหน่ามั้ย...เชื่อเหอะ เยอะจริงและไม่มีอารมรณ์อ่าน (อ้าว!! อินี่)
แต่มามีอารมณ์อ่านเอาตอนช่วงสอบ...บ้าเข้าไปใหญ่(หวังว่าพี่นุ๊กคงจะเข้าใจ )
ไม่พูดพล่ามอะไรมาก มาเม้นๆกันดีก่า เอาทีละตอนๆเลย เอาใจพี่นุ๊กสุดๆ

ตอนแรก
คุณพี่...สุดหูรูดทุกประโยค ฮามากตอนที่คุณพี่แกบอกกับรีบอร์นว่าอึดอัดสุดหูรูด แต่รีบอร์นก็ตอบกลับมาง่ายๆเลยว่า "ทนไป" ฮ่าๆๆ แบบว่าสมเป็นรีบอร์นอ่ะ ตอบแบบไม่เกรงใจกันเล้ย ... โนวี่น่ารักค้อดดดดดดดดด ขี้แกล้งอีกตะหาก น่ารักขึ้นทุกวันๆ เชียร์โนวี่กะรูดอล์ฟขาดใจเลย และจริงอย่างที่พี่นุ๊กว่า สองคนนี้บทเด่นมากๆ แต่ต้องยอมรับเลยนะว่าเรื่องนี้น่าติดตามก็เพราะเนื้อเรื่องของโนวี่อ่ะ ชอบม๊ากกกกกกกกกกกกกก
ในใจแอบคิด อยากให้คุณฮิกับมุคุโร่รู้เรื่องจังแฮะ...ไม่รู้ทำไม อิอิ

ตอนสองต่อเลย
ตอนนี้อ่านแล้วเครียดมาก คือฟีลของตอนนี้มันอารมณ์นั้นอ่าค่ะ แหะๆ ....ไอ้นู่นไอ้นี่ ประเด็นการก่อเหตุเริ่มจะพัวพันไปมากมาย จนหน่าเริ่มจะงง...ขอโทษด้วยค่า แหะๆ .....ตัวละครใหม่ ชื่อ เทริซ่านั่นใครหว่า ตัวดีรึร้าย ลุ้นต่อไป ฮ่าๆๆ ชอบนิสัยคุณพี่นะ เป็นคนที่ทำอะไรตรงๆ แล้วแบบว่าซื่อๆดี อิอิ

ตอนสามโลด
บทคุณพี่หายไป แต่ก็พอกล่าวถึงเรียวเฮบ้าง ไปแฝงตังในบริษัทนั้น จะรอดมั้ยเนี่ย ลุ้นต่อไป ....ว่าแต่ตอนนี้มีบทคุณฮิกับมุคุโร่นี่สุดๆเลยแฮะ ออกมาน้อย แต่ว่าคุ้มอ่ะ คิดถึงๆๆ อยากให้สองคนนี้มีบทบาทมากขึ้นอีกจัง เอาทั้งคู่เลยนะคะ แบบว่าชอบนิสัยของคุณฮิและมุคุโร่ของพี่นุ๊กมากกกกกกกกกก อิอิ.... อืม ไอ้ยาที่ว่านี่มัน น่ากลัวแฮะ อ่านๆไปแล้ว รีบอร์นยังอยู่ในอาการที่เสี่ยงอยู่มากนะนั่น ไม่รู้ว่าตัวยามันมีผลกระทบอะไรแน่ เฮ่อ ลุ้นแทน ...สงสารแรมโบ้ด้วยคน กลัวมากนะนั่น

ตอนสี่
อะเหยยยยย ทำไมมันได้ใจอย่างที่หวังไว้อย่างงี้ล่ะค้า อยากได้คุณฮิกับมุคุโร่ให้มีบทบ้าง ....ดีใจมากๆแค่บทพูดโทรศัพท์นี่ทำเอากรี๊ดดดดดดดด โฮะๆๆ มีความสุขจัง...ไม่อยากจะจิ้นถึง 1869 รึ 6918 หรอกนะคะ แหะๆ ไม่ชอบเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ไม่ไหวแระ ชวนจิ้นมากเลย แต่ก็น่ารักดี ทั้งคู่เลย ยิ่งคุณฮินี่แบบว่า โอ้ววว พูดออกไปได้นะ(เหมือนจะไม่รู้ตัว แต่ก้อยอมรับ ฮ่าๆๆ)....ตอนนี้เป็นตอนที่สึนะเองก็ดูมีความสุขดีจัง คนอ่านอ่านแล้วปลื้มไปด้วยคน

ตอนที่ห้าแล้ววว
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด สึนะเป็นอะไร อาการกำเริบเหรอ โอวว ไม่นะ .....รีบอร์นเลยต้องเร่งแผนการกันเลย เอาจริงๆนี่บทเรียวเฮตอนเข้าไปสืบในบริษัทยานั่นนาะ ชอบมากๆเลยแฮะ ยิ่งตอนคุยกับเทริซ่านี่ ยิ่งชอบนะ สองคนนี้ชักยังไงๆ แอบเชียร์ดีกว่า^^ ..........อ่านที่เรียวเฮพูดประโยคนี้ "หรือถึงแม้อยากให้ใช่....ก็คงไม่มีหวัง ฉะนั้นขอหยุดอยู่แค่ตรงนี้จะดีกว่า" แล้วแบบว่า โอ้วว คุณพี่ น่าสงสารอ่ะ สำหรับหน่านะ คนอื่นไม่รู้ แต่แบบคุณพี่ดูเป็นคนที่ดีมากๆ ชอบค่ะ .....เป็นตอนที่บทคุณพี่เยอะดี ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีบทคุยกับสึนะ แต่รู้เลยอ่ะ ว่าเรียวเฮเองก็รักและห่วงสึนะมากกกกกกกกกกกกก อุกิ๊บกิ้วว เขินแทน ....ผู้ชายที่เกี่ยวข้องกับเทริซ่านี่ใครหว่า...แต่ชื่อเซธนี่ลอยมาในหัวก่อนใครเพื่อนเลยแฮะ

ตอนที่หก สุดท้ายแล้ว แต่ยังไม่ท้ายสุด
อะเหยยย มันส์มากขอรับตอนนี้ เป็นภาคที่มันส์มากๆเลยแฮะ ตอนแรกคิดว่าไม่มีอะไรนะเนี่ย คือไม่ค่อยมีคนแต่งบทคุณพี่อ่ะ เลยจินตนาการไม่ออกว่าพี่นุ๊กจะแต่งออกมาแนวไหน แหะๆ .........เทริซ่า ตัวละครที่มีบทบาทเพิ่มอีกคน ดูจะสำคัญด้วย ดูเป็นคนดีจังแฮะ ขอให้ดีตลอดเท้อออออ เพี้ยงงงงง!!!!.......ในที่สุดคุณฮิกับมุคุโร่ก็รู้อาการสึนะแล้วววววว เย้ๆๆ (ซึ่งหน่าอยากให้เป็นแบบนั้นมานานมากกกก ฮ่าๆๆๆ).....สงสารก็แต่แรมโบ้ ถึงจะรอด(รึป่าว)งานนี้ไปเจอรีบอร์นอีกทีก็ตายแหงม ฮ่าๆๆๆ

รออ่านตอนต่อไปค่าพี่นุ๊ก
คนเม้นน้อยบรมอย่างที่พี่นุ๊กบอกจริงๆด้วยอ่ะ

ปล.คิดถึงพี่นุ๊กเน่อ
เจอะในเอ็มก็ไม่กล้าทักอ่ะ แบบว่าหน่าผิดสัญญา กลัวพี่นุ๊กไม่อยากคุยด้วย แหะๆ
พี่นุ๊กสู้ๆน้า ดูแลตัวเองด้วยล่ะ^^

Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค อรุณ

ตอนที่ 7 [END]

Warning!!
– ภาคนี้มีการต่อเติมเสริมแต่งในบางจุดด้วยคอมมอนเซนท์ของคนแต่งเอง ทำให้อาจมีจุดแปลกหรือแตกต่างไปจากเรื่องหลัก รับแซ่บโดยทั่วกัน!!










ติดตามต่อได้ในรวมเล่มค่ะ






END. ภาคอรุณ
TBC. ภาคสายฟ้า





อินุ๊ก – จบแล้วววววววววววววววววววววววววววววววววว!!!!!!!!!!!!!!!!!จบอีกภาคแล้ว วะฮิ้ววววววววว!!!!!!! ในที่สุดก็จบไปอีกภาค ดีใจอย่างสุดซึ้ง!!!!!

ไม่มีอะไรจะพูดนอกจากขอบคุณผู้ที่เป็นกำลังใจให้ ขอบคุณผู้ที่ติดตามอ่านทุกท่าน ขอบคุณทุกคน ขอบคุณจริง ๆ

สำหรับภาคสายฟ้านั้นก็คงจะออกมาในโอกาสต่อ ๆ ไป คงจะนานอีกเพราะแต่งยากเหมือนกัน -*- ตอนแรกตั้งไว้ว่าจะให้ภาคสายฟ้าเป็นภาคสนุก ๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ได้และเพราะมันเครียดมาตลอด กร๊ากกกกกกกกก จบสายฟ้าก็จะได้คลอดเล่มสองเสียที โฮกกกกกกกกกกกกกกก

หลาย ๆ คนคงกำลังลุ้นอยู่ว่าจะให้สึนะคู่ใคร นั่นดิ....นุ๊กยังคิดไม่ออกเลย เอาเข้าจริง ๆ อยากให้เป็นแบบนี้เรื่อย ๆ มากกว่า เพราะการที่จะเลือกใครสักคนโดยต้องทิ้งคนอื่นไว้เบื้องหลังนี่มันยากนา....

ช่างมัน...เอาเป็นว่าปล่อยให้เป็นเรื่องของภาคท้องฟ้าแล้วกันเนาะ

ขอบคุณอีกครั้งนะค้า~

ปล.ช่วงนี้บ้าโวลคัลลอยด์มาก
ปล2.ใครชอบไคโตะเคะก็ไปอ่านฟิคในบล็อคนีกได้น้า 555