•·.·´¯`·.·•Reborn Fan Club•·.·´¯`·.·•

กร๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซ ตอนใหม่!!!!!!!!!!!! >[]<

อ๊ากกกก ในที่สุดโกคุก็กลับมาสินะ (ถ้าไม่กลับมาจริงๆ จะไปตบให้หัวแตกจริงๆล่ะ -- --")

ส่วนเรื่องของโนวี่กับเซธ แล้วก็รูฟ...ทำไมเซธต้องทำแบบนั้นล่ะ....มันจะได้อะไรขึ้นมา...ทำไมถึงต้องสื่อถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต ต้องการให้โน่วี่เกลียดตนเองรึไง...ต้องการให้เกลียด...แล้วตัวเองจะได้อะไรขึ้นมา...ทั้งๆที่ไม่ว่าทางไหน...ก็มีแต่เสียกับเสียเท่านั้น...

อ๊ากกกกกกกกกกกกก ภาคสายลมจบลงแล้ว!!!!!!!!!!! ภาคหน้าจะเป็นเรื่องของคุณพี่สินะ (จะเป็นยังไงกันนั่น --___,--) อยากอ่านคร่า >[]<

แอบตามอ่านเรื่อยๆ

แต่ละคนนี่แสดงความรักไม่เหมือนกันจริงๆ แฮะ

(ตั้งแต่ฮิบาริแล้ว--)

รูฟกับโนวี่ก็น่ารักไม่แพ้กันแฮะ (แอบขำอยู่หลายตอน)

โอ๊วววววววววว!!!!! จอร์จจจจจจจจจ อ่านจบรวดทีเดียวเลยนะเนี่ย(เฉพาะตอนของสายลมนะเคอะ อิอิ พอดีเพิ่งสอบเสร็จ หลั่นล้า~~~มีเวลา แหะๆ) สนุกมากอ่ะพี่นุ๊ก จะบอกว่าอารมณ์ฟิคบางช่วง เหมือนอ่านนิยายแนวสอบสวนสืบสวนเลยค่ะ(หัวเราะ) เนื้อเรื่องตอนที่ทั้งหมดไปคุยกับเซธอ่า โคตรชอบบ แบบว่าหน่าจะกรี๊ดตาย ไม่รู้ดิ พูดไม่ถูก ยิ่งอ่านๆไป ยิ่งหลงเสน่ห์(ความเลว)ของเซธยังไงไม่รู้วววววว อรั๊ยยยย ชอบมากๆๆๆ ส่วนโนวี่น่ารักเกินคน จริงๆค่ะ ไม่แปลกที่รูฟจะรักมาก นิสัยน่ารักอ่ะ ยิ่งตอนที่บอกว่าจะปล้ำโกคุเทระนี่ ตอนแรกมันเครียยดไม่ใช่รึ ไหงกลายเป็นตอนที่ฮาไปซะได้ โฮะๆ ปลื้มๆๆ อ่านไปยิ้มไป แหะๆ มีความสุขจังได้อ่านฟิคพี่นุ๊ก (ปลื้มคู่โนวี่กะรูฟมากๆเหมือนกัน)

พูดถึงตัวละครสำคัญที่ขาดไม่ได้เหมือนกัน คือ ยามาโมโตะ อะโห~ โคตรกรี๊ดอ่ะ เป็นอะไรที่ลงตัวมาก ช้อบชอบนิสัยยามาโมโตะ อิอิ แต่ไม่เอา 8059 นะคะ ไม่รู้ดิ หน่าไม่ชอบ แต่ทำไมในบอร์ดมันมีเยอะจั๊ง คู่โปรดหายโม้ดดดด

ปล.รออุดหนุนฟิคโนวี่นะจร๊ะ
ปปล.หน่าอยากอ่าน Without Your love II(6927) จังเลยค่ะ
(พี่นุ๊ก : งานเข้าแล้วตรู)

พี่นุ๊กสู้ๆจ้า(อาจจะเจอกันที่งานCPนะค้า)

จบแล้ว ๆ คู่นี้น่ารักมากมาย >///<

ต่อไปเก๊าะรออ่านคุณพี่ค่า~!!!!!!!!!!!

อยากรู้ว่าจะเป็นยังไงหนอ เพราะรู้สึกบทพี่ท่านจะน้อยเหลือเกิน

Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค อรุณ

ตอนที่ 1

Warning!!
– ภาคนี้มีการต่อเติมเสริมแต่งในบางจุดด้วยคอมมอนเซนท์ของคนแต่งเอง ทำให้อาจมีจุดแปลกหรือแตกต่างไปจากเรื่องหลัก รับแซ่บโดยทั่วกัน!!








เป็นดั่งอาทิตย์ที่ส่องแสงภายใต้ท้องฟ้ากว้าง
ประกายสว่างผลักดันนภาใส





ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิทเดินเข้ามาภายในผับแห่งหนึ่ง ฝ่ากลุ่มควันบุหรี่ที่คละคลุ้งไปกับเสียงพูดคุยสนทนาของคนกลางคืนผู้กำลังดื่มด่ำกับความสุข ดวงตาสีเทาหม่นใต้กรอบแว่นดำสอดส่ายไปมาโดยทั่ว หูสองข้างทำหน้าที่ฟังสำเนียงภาษาที่ไม่คุ้นเคย

“เฮ้!!ทางนี้!!” ชายผิวขาวคนหนึ่งชูมือสูง พร้อมเปล่งเสียงตะโกนเรียกจากมุมหนึ่งของตัวร้าน

ผู้ได้ยินเสียงเรียกหันมองตามพลางเปรยยิ้มน้อย ๆ สองขายาวสาวเท้าเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว “พวกนายนี่ชอบนัดที่แบบนี้สุดหูรูดเลยนะ!!”

“ฮ่า ๆ ทำไงได้ มันไม่เป็นจุดสังเกตดีนี่หว่า ” คนถูกตำหนิเปล่งเสียงหัวเราะ “ว่าแต่เอาของมารึเปล่า?”

เจ้าของผมสีเทาพยักหน้าขึ้น มือหนึ่งล้วงเข้าไปในเสื้อสูท หยิบภาชนะทรงกลมเล็ก ๆ ออกมาวางไว้ คนที่เหลือจ้องมันอย่างอยากรู้อยากเห็น ในขณะเดียวกันก็หวาดระแวงมันไปด้วย

ผู้นำของมาคว้าขวดที่ตนเอาออกวางไว้อย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นมือของคู่สนทนาฝ่ายตรงข้ามทำท่าจะยื่นมาแตะสินค้าตัวสำคัญ “ของแลกละเฟ้ย! ไม่มีก็ไม่ให้สุดหูรูด!!” เขาหงายมือยื่นไปเบื้องหน้า

ชายผิวขาวทำหน้าไม่พอใจเล็กน้อย “ขอดูของก่อนก็ไม่ได้ ฉันฝากงานให้แกนะเว้ย!!ไม่งั้นแกไม่มีสินค้าออกมาได้แบบนี้หรอก”

ดวงตาสีเทาจ้องเขม็ง “ก็แลกกับของจากด้านในไม่ใช่หรือไง ยังจะพูดมากสุดหูรูดอีก!”

การเจรจาหลังจากนั้นดูจะเป็นไปอย่างเรียบร้อย เสมือนว่าคู่ค้านั้นรับรู้อะไรบางอย่างภายในตัวของชายหนุ่ม เขาจึงได้แต่บ่นกระปอดกระแปดและส่งมอบสิ่งแลกเปลี่ยนให้ตามที่ตกลงกันไว้

ยังไม่ทันที่จะก้าวพ้นประตูของผับดังกล่าว เสียงโทรศัพท์ส่วนตัวก็ดังขึ้น มือแกร่งหยิบมันขึ้นมองเบอร์บนหน้าจอ ก่อนจะแย้มสรวลกว้างตามนิสัย “ว่าไงครับพระอาจารย์!!”

“ท่าทางแบบนี้คงมีความสุขดีสินะ”

“สุดหูรูดไปเลย!!!” เรียวเฮหัวเราะร่วน

เสียงปลายสายเงียบไปพัก ทำเอาคนที่กำลังครึกครื้นต้องเอ่ยถามความ “มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

“ตอนนี้สึนะโดนลอบทำร้าย มันโดนยาตัวใหม่ที่เพิ่งถูกคิดค้นขึ้น”

“ทำไมถึงเป็นแบบนั้นละครับ??!! พวกนั้นก็น่าจะอยู่ใกล้ ๆ นี่นา ทำไมถึงเป็นแบบนั้นไปได้??!!” เรียวเฮเปล่งเสียงร้องดัง ไม่สนใจคนรอบข้างที่ต่างมองเขาเป็นตัวประหลาดเลยสักนิด

อย่าว่าแต่ตัวประหลาดเลย ต่อให้ต้องกลายเป็นอะไรที่น่าเกลียดกว่านั้นเขาก็ไม่สน รีบอร์นที่อยู่ปลายสายนิ่งเงียบอีกครั้ง และเป็นครั้งแรกที่นักฆ่าหนุ่มถึงกับต้องถอนหายใจหนัก “ประมาทกันนั่นแหละ” เขาเอ่ยสั้น ๆ

ชายหนุ่มพยายามสงบใจนิ่งฟังและใช้ความคิดอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ก็ไม่สามารถรวบรวมสมาธิให้เกิดขึ้นท่ามกลางสถานที่เริงรมย์เหล่านี้ได้ “โอ้ย!!!หนวกหูสุดหูรูดเว้ย!!!!!!!!” เสียงห้าวตะโกนก้อง ยิ่งเรียกให้คนโดยรอบหันมองเป็นตาเดียว

เขาหันซ้ายหันขวามองหาที่ที่น่าจะสงบที่สุด ก่อนออกตัววิ่งฝ่าฝูงชนไปอย่างรวดเร็ว พอเห็นว่าไร้ซึ่งสิ่งรบกวนใด เรียวเฮก็ก้มลงมองโทรศัพท์ตนเองอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าคู่สายยังคงอยู่

“แล้วแบบนี้จะทำยังไงครับ!!!”

“ตอนนี้ต้องรอดูโนวี่ก่อน ยังไงฉันจะติดต่อไปอีกที แกก็อย่าทำอะไรที่มันบ้าบอออกไปก่อนล่ะ” รีบอร์นเตือน

คนฟังขบฟันแน่น “โอ้ย!!!!อึดอัดสุดหูรูด!!!!”

“ทนไป รอการติดต่อจากฉันแล้วกัน”

เรียวเฮมองโทรศัพท์ในมือตนเอง อยากจะบ้าตายให้ได้เสียตรงนี้ ไม่คิดเลยว่าเรื่องเลวร้ายที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายมันจะเกิดขึ้นในขณะที่เขาไม่อยู่ ที่สำคัญ....ในเวลาที่เขาไม่สามารถไปช่วยได้แม้แต่เพียงนิด

ชายหนุ่มกลับมาถึงที่พักด้วยอาหารหงุดหงิด ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียงในห้องขนาดพอประมาณ แขนยกขึ้นก่ายหน้าผาก ดวงตาแหงนมองดวงไฟสีขาวสว่างบนเพดาน แล้วเลื่อนลงมองมือของตน มือที่เคยผ่านศึกน้อยใหญ่มานักต่อนัก

แม้จะไม่ได้อยู่ใกล้ชิดอย่างคนอื่น ไม่ได้คอยดูแลไปเสียทุกอย่าง ต้องวิ่งออกโน่นนี่ทำงานตามที่ตนได้รับมอบหมายอย่างเหมาะสม แต่เขาก็ไม่เคยลืมว่าตนทำงานให้กับใคร เชื่อมั่นในใคร จงรักภักดีกับใคร และชีวิตนี้ของเขาจะมอบให้ใคร

ในเมื่อเป็นดวงอาทิตย์....มันก็ต้องอยู่เพียงแค่บนท้องฟ้าเท่านั้น!!

โนวี่ดูจะเป็นกังวลมาก ยิ่งเห็นอาการเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของสึนะทำให้เขารู้สึกว่าตนกำลังถูกเวลาเร่งรัดบีบให้ตัดสินใจ จริง ๆ เขาก็อยากจะปรึกษากับคนอื่น ๆ แต่ตอนนี้.....คงต้องหาข้อสรุปและความมั่นใจให้ตนเองเสียก่อนเป็นอันดับแรก

เสียงเคาะประตูเบา ๆ เรียกให้คนที่นอนเอนกายอยู่ลุกขึ้นนั่ง “เข้ามา”

“โทษที ฉันมากวนรึเปล่า?” ใบหน้ายิ้มแย้มของผู้พิทักษ์แห่งสายฝนเอ่ยทัก

ผู้เป็นเจ้าของห้องส่ายศีรษะไปมาเบา ๆ “ไม่หรอก...มาคุยเรื่องสึนะสินะ?”

ชายหนุ่มพยักหน้า “ไม่อ้อมค้อมล่ะนะ ฉันรู้ว่านายได้อะไรบางอย่างมา และมันน่าจะเกี่ยวกับการช่วยสึนะ”

บอสหนุ่มยกมือขึ้นกุมแน่น ปลายจมูกจรดอยู่บนมือ เขาสูดหายใจเขาเต็มปอดก่อนระบายออกอย่างหนักอก “ใช่” โนวี่หยิบเอกสารและเปิดไฟล์ข้อมูลที่ตนได้รับให้อีกฝ่ายดู

ดวงตาสีดำสนิทไล่เรื่อยไปตามบรรทัด ดวงหน้าที่เคยแต้มไปด้วยความขี้เล่นดูจริงจังขึ้นถนัดตา เขาพิจารณามันอยู่พัก ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดเวลาล่วงเลยมาวันเต็ม ๆ โนวี่จึงยังไม่พูดและชี้แจงอะไรเลย

“คนเป็นหัวหน้าเขาก็ลำบากนะ” ยามาโมโตะพูดติดตลก

“ฉันห่วงพวกนายมากกว่า ทางฉันน่ะไม่เป็นไรหรอก อย่างมากสุดก็แค่ยุบกลุ่ม” เสียงเรียบเอ่ย มันไม่ใช่การพูดเล่น

ผู้นิ่งอยู่นิ่งมอง ยุบกลุ่ม....หากเป็นแค่กลุ่มเล็ก ๆ มันคงไม่มีผลใด แต่นี่เป็นถึงแฟมิลี่ขนาดใหญ่ หากจะให้มันถูกทำลายลงง่าย ๆ คงยากจะทำใจ ที่สำคัญ....ประวัติอันยาวนานและเลือดเนื้อของบรรพบุรุษที่สร้างมา คงสูญเสียเปล่าอย่างไร้ค่า

เป็นหัวหน้าคนมันก็ยากจริง ๆ นั่นแหละ...

“ความจริงพวกนายไม่ต้องข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็ได้นะ ให้ทางเราจัดการเอง...”

โนวี่หัวเราะเบา “นายจะดูถูกน้ำใจของฉันเกินไปรึเปล่า? ถ้าฉันกลัวเดือดร้อนจริง ๆ ก็คงไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งตั้งแต่แรกหรอก”

บอสหนุ่มลุกขึ้นยืน สองขายาวก้าวตรงไปยังหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ดวงตาสีฟ้าใสแหงนมองเบื้องบน มองท้องฟ้าที่ไม่ว่าอย่างไรมันก็ไม่เคยแปรเปลี่ยน ท้องฟ้า....ที่ยังคงเป็นท้องฟ้า แต่กระนั้นเขาก็ยังชอบที่จะจ้องมองมันด้วยความรู้สึกที่แตกต่างกันไป

“ฉันเข้าใจสึนะ...ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความเห็นใจในชะตากรรม การแบกรับทุกอย่างไว้ไม่ใช่เรื่องง่าย ยอมรับเถอะว่าพวกนายเองแม้จะใกล้ชิดสักแค่ไหนก็ไม่สามารถแบ่งเบาได้ทุกเรื่อง” เขาเว้นจังหวะถอนหายใจ

“ขนาดฉันเองก็ยังไม่สามารถรับรู้ปัญหาบางอย่างของคนในแฟมิลี่ได้หมด....”

คนที่เป็นนาย...และคนที่เป็นบ่าว
ต่างก็ไม่สามารถแบกรับทุกอย่างของกันและกันไว้ได้หมด

“เพราะฉะนั้นฉันถึงเข้าใจ อยากช่วยเหลือพวกนาย และอยากหาทางออกที่ดีที่สุดสำหรับเรื่องนี้ให้”

ยามาโมโตะได้แต่ยืนนิ่งฟังเสียงนั้นเอ่ย คำพูดทุกคำพูดเขาซึมซับได้ถึงความเจ็บปวดใจและทุกข์ทรมานใจ ก็ถูกอย่างที่ได้ยิน พวกเขาไม่สามารถแบ่งเบาปัญหาทุกอย่างของสึนะได้ และไม่อาจเข้าใจจิตใจของคนที่ยืนอยู่ตรงจุด ๆ นั้นได้ทั้งหมด

“งั้นก็.....ฝากด้วยแล้วกันนะ” เขายิ้ม

โนวี่ยิ้มกลับ “ขอบคุณที่ไว้ใจ”

จริง ๆ แล้วยามาโมโตะเองก็แปลกใจเหมือนกัน ตอนแรกที่เขาตรงไปหาโนวี่เพราะไม่อาจสงบใจเรื่องของสึนะได้ เขาอยากเคลื่อนไหว อยากทำอะไรก็ได้ที่ไม่ปล่อยให้เวลาผ่านไปเฉย ๆ อย่างไร้ค่า แต่พอได้ยินคำพูดนั่น มันก็ทำเอาใจที่เดือดพล่านนิ่งเย็นลงทันที

“ฮะ ๆ หรือว่าเราจะแพ้ท้องฟ้าจริง ๆ กันนะ” เขายกมือขึ้นเกาศีรษะ

รูดอล์ฟที่ยืนอยู่ด้านนอกพักใหญ่เคาะประตูห้องของนายตนเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนได้เดินจากไปแล้ว ไม่ต้องรอเสียงตอบรับชายหนุ่มก็ถือวิสาสะเข้าสู่ภายใน และดูเหมือนโนวี่เองก็จะรู้เหมือนกันว่าใคร

“เป็นไงบ้าง?” เสียงหวานเอ่ยถามถึงผลของงานที่ตนฝากไปทำอย่างรีบร้อน

เขาเดินตรงเข้ามาพร้อมกระดาษแผ่นหนึ่ง “เป็นข้อความที่คุณรีบอร์นส่งมาให้เมื่อครู่”

ในแผ่นกระดาษสีขาวนั้นมีข้อความอยู่เพียงแค่สองบรรทัด บรรทัดแรกชื่อ ที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์ติดต่อ อีกบรรทัดคือข้อความที่ผู้ส่งฝากถึง โนวี่เห็นก็คลี่ยิ้มบาง

“สมกับเป็นคุณรีบอร์นจริง ๆ แล้วทางดีโน่ติดต่อมาบ้างไหม?”

รูดอล์ฟพยักหน้า “มีติดต่อมาเมื่อวันก่อน แต่ที่ไม่ได้บอกเพราะคุณดีโน่บอกให้รอข้อมูลให้แน่ใจอีกที เห็นว่าทางนั้นกำลังเริ่มดำเนินการอะไรบางอยู่”

“นี่สินะที่ยังบอกว่าข้อมูลไม่แน่นอน?”

“ใช่”

ดวงตาสีฟ้าก้มลงดูแผ่นกระดาษที่รีบอร์นส่งมาให้อีกครั้ง มือขวาผู้รู้ใจเห็นจึงเดินเข้าไปดูบ้าง ดวงตาคมกวาดมอง “ไม่ได้ดูมาก่อนหรือไง?” เสียงหวานกล่าวกลั้วหัวเราะ

คนถูกแหย่ยังคงนิ่ง “นายก็รู้ว่าฉันไม่เคยดูเอกสารก่อนหายหากไม่จำเป็น”

คนฟังยิ้มบาง เพราะแบบนี้แหละ.... “ล้อเล่นน่า..” เขายกมือขึ้นเคาะแผ่นอกกว้างเบา ๆ

พอคุยธุระเสร็จสิ้น รูดอล์ฟก็แยกตัวออกมาเพื่อทำงานที่ตนได้รับมอบหมาย เขาตรงมายังห้องของสึนะที่มีผู้พิทักษ์ทั้งสองคอยดูแลอยู่ไม่ขาด ดวงตาสีดำปราดมองภาพแห่งความห่วงใยนั่นครั้งหนึ่งก่อนเอ่ย “คุณรีบอร์นจะมาถึงที่นี่ในวันพรุ่งนี้ครับ สั่งกำชับหนักว่าอย่าเพิ่งให้คุณมุคุโร่และคุณฮิบาริทราบข่าวเรื่องนี้”

โกคุเทระที่นั่งติริมเตียงนอนเบิกตากว้าง เผลอเปล่งเสียงดัง “ว่าไงนะ???คุณรีบอร์นจะมา???”

“ครับ”

สึนะที่นอนหลับอยู่เพราะอาการอ่อนเพลียค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น เปลือกตาบางกระพริบถี่เพื่อปรับแสงให้เป็นปกติ ก่อนจะค่อย ๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่งโดยมียามาโมโตะที่อยู่อีกฝั่งของเตียงช่วยประคอง

“อ๊ะ!!ขอโทษที่ทำให้ตื่นครับรุ่นที่ 10!!!” เจ้าของผมสีเงินลนลาน เมื่อรู้ว่าตนเป็นเหตุให้คนที่นอนพักผ่อนอยู่ตื่นขึ้น

คนป่วยยิ้มบาง “ไม่เป็นไร ฉันนอนทั้งวันก็เบื่อเหมือนกัน...” ใบหน้าหวานหันมองมือขวาแห่งบาริส “แล้วจะห้ามไม่ให้สองคนนั้นรู้ได้เหรอครับ?”

ใจเขาเองก็เป็นห่วงอยู่เหมือนกันถ้าหากสองคนนั้นรู้ข่าวขึ้นมา จากคราวก่อนที่เกิดเรื่องมันทำให้เขารู้เลยว่าสองคนนี้ดูจะอันตรายเกินไปสำหรับสถานการณ์ล่อแหลมจริง ๆ แต่จะปิดได้เหรอ?.....จะสามารถปกปิดเรื่องที่เกิดขึ้นได้อย่างไร?

“คุณรีบอร์นเองก็ไม่มั่นใจว่าจะปิดได้นานสักแค่ไหนครับ ยิ่งตอนนี้ไม่มีใครอยู่ที่วองโกเล่เลย แต่ก็บอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง”

สึนะนิ่งคิด ก็สมกับเป็นรีบอร์นนั่นแหละ เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายจะสามารถหาทางทำอะไรเพื่อปิดเรื่องนี้แก่สองคนนั้นได้ อย่างน้อยก็ถ่วงเวลาให้ได้มากที่สุด “ถึงอย่างนั้นก็ยังอดกังวลไม่ได้อยู่ดี....”

ยามาโมโตะที่นิ่งฟังเอ่ยบ้าง “สองคนนั้นฉลาดมากก็จริง แต่ยังไงฉันก็ว่าเจ้าหนู....ไม่สินะ รีบอร์นคงหาทางทำอะไรได้อยู่แล้วล่ะ” เขาให้กำลังใจ

ตอนนี้ที่ทำได้คงมีเพียง ‘เชื่อใจ’ รีบอร์นเท่านั้น....

โกคุเทระกำมือเล็กแน่น “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ คุณรีบอร์นต้องจัดการทุกอย่างได้แน่ ๆ”

“ถูกแล้ว...ที่สำคัญตอนนี้นายควรพักผ่อนมากกว่า” ผู้มาเยือนใหม่กล่าว เสียงคุ้นเคยเรียกให้คนอยู่ในห้องก่อนหันมองเป็นตาเดียว

“คุณโนวี่....”

ร่างนั้นก้าวเข้ามาใกล้พลางหย่อนกายนั่งลงบนเตียง “เป็นยังไงบ้าง? เจ็บปวดตรงไหนหรือเปล่า?”

เส้นผมสีน้ำตาลสั่นไหวไปมาเบา ๆ “ไม่ครับ...สบายดี เพียงแต่รู้สึกเบื่อ ๆ อยู่เหมือนกันที่ต้องมานอนเฉย ๆ ตลอดเวลาแบบนี้”

คนฟังหัวเราะ “นั่นสินะ ปกติบอสอย่างพวกเราเคยได้ว่างงานที่ไหนกัน...เอาน่านะ ถือว่าเป็นพักร้อนแล้วกัน”

ดวงตาสีเขียวสดจ้องเขม็งไปยังคนที่ตนคิดว่าฉวยโอกาส เขารีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับเดินไปบังด้านหน้าขัดการสนทนาคนทั้งสองไว้ “รุ่นที่ 10 ครับหิวหรือยัง??”

“อะ...เอ๋ ก็...นิดหน่อยนะ” คนกำลังพูดคุยทำหน้าเหรอหรา แอบตกใจกับการมาของมือขวาตนเหมือนกัน

แต่คนที่เห็นโดยรอบต่างพยายามกลั้นหัวเราะเต็มที่ จะมีก็แต่เจ้าคนพูดตรงนี่แหละที่กล้าว่าออกมา “นายนี่น้าไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ คุณโนวี่กับสึนะเขาคุยกันอยู่อย่าเสียมารยาทสิ”

“หุบปากไปเจ้าเบสบอล แกไม่เป็นห่วงรุ่นที่ 10 หรือไง???”

“ห่วงจากอะไรล่ะ??” คนถูกว่าย้อนถาม

“ก็!!...” แต่พอเหลือบมองไปยังผู้ถูกพาดพิง ไอ้ปากหาเรื่องและอารมณ์ร้อนนั่นก็กลับพูดไม่ออก

รูดอล์ฟเมื่อเห็นว่าสถานการณ์ชักจะไปกันใหญ่จึงออกปากห้าม “เอาล่ะครับ ผมว่าตอนนี้ควรหาอะไรให้คุณสึนะทานก่อนดีกว่า แล้วก็โนวี่.....”

คนถูกเรียกหันมองพลางแย้มยิ้ม “หืม?”

“ถ้านายว่างมากพอที่จะมาแกล้งคนอื่น ก็ช่วยไปเคลียร์งานที่กองพะเนินอยู่บนโต๊ะด้วย” ดวงตาคมปราดมอง

โนวี่รีบลุกขึ้นไปหลบหลังคนป่วย โยไม่สนใจสายตากินเลือดกินเนื้อจากโกคุเทระที่ส่งมาเลยสักนิด ยามาโมโตะเองก็ไม่ได้อยู่เฉย ห้ามเพื่อนตนเองไปพลางส่งเสียงหัวเราะไปพลางเหมือนกัน

“ดูสิ....แค่ฉันออกมาพักสมองบ้างก็โดนบ่น” ริมฝีปากได้รูปของบอสหนุ่มพึมพำ

สึนะไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่หัวเราะเบา ๆ “ฮะ ๆ ก็นะครับ....”

พอเหลือบมองไปยังมือขวา ปรากฏว่าท่าทีและดวงตานั้นก็ยังคงจริงจังไม่คลาย นี่ไม่คิดจะเล่นกับเขาด้วยเลยจริง ๆ สินะ ให้ตายเถอะ....ผ่อนคลายนิดหน่อยก็ไม่ได้ โนวี่คิดพลางลุกพรวดขึ้นยืน

“ตกลง ๆ ทำงาน ๆ ฉันไปก่อนนะสึนะ หากมีอะไรก็ให้คนเรียกได้ตลอดไม่ต้องเกรงใจ” เขาหันมายิ้มก่อนเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

รูดอล์ฟมองแล้วได้แต่ถอนหายใจ “งั้นผมคงต้องขอตัวไปทำงานก่อน หากมีอะไรก็เรียกได้เสมอนะครับ”

ยามาโมโตะหัวเราะเมื่อคนทั้งคู่จากไป มันสร้างความประหลาดใจให้แก่ผู้ที่อยู่ด้วยทั้งสอง ดวงตาสีดำจ้องมอง อยากจะพูดว่าเพราะเหตุผลใด แต่มันก็พูดไม่ออกสักที ซ้ำยังนึกแปลกใจตัวเองด้วย มองคนอื่นล่ะมองออก ทีของตนเองกลับมองไม่เห็น

“มีอะไรเหรอยามาโมโตะ??”

“นั่นสิ หัวเราะอะไรของแก???”

คนถูกถามสูดหายใจลึก “หัวเราะตัวเองด้วย แล้วก็พวกโนวี่ด้วยน่ะ”

“เอ๋?”

ใบหน้าคมคลี่ยิ้ม “ไม่สังเกตความสัมพันธ์ของสองคนนั้นบ้างเหรอ?”

“ทำไมฟ่ะ???”

“ก็......”

มันอบอุ่นดีไม่ใช่หรือไง? เข้าใจกันยิ่งกว่าใครทั้งหมด....

“....ไม่มีอะไร ฮะ ๆ”

ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองเพื่อนตนเอง เขารู้ว่ามันต้องมีแน่ ๆ ตั้งแต่เกิดเรื่องยามาโมโตะก็ดูจะเก็บคำพูดและอารมณ์ตนเองเก่งมากกว่าเดิม ไม่สิ....แทบจะดูเปลี่ยนลักษณะนิสัยไปเลยด้วยซ้ำ มันทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงอยู่เหมือนกัน ห่วงว่าตนเองจะไม่รับรู้จนมองข้ามจิตใจของสายฝนผู้นี้ไป

มองข้ามในสิ่งที่ไม่สมควรจะมองข้าม














===============TBC=============




นุ๊กกี้ – 5555555555.......หลังจากจัดการฟิคงานแคปซูลเสร็จก็เร่งต่อแอดเฮียร์ทันที โฮกกกกกกกกก ดีใจมากที่มีคนถามถึง ยิ่งอ่านเล่ม 16 – 17 ยิ่งมีกำลังใจแต่งเข้าไปใหญ่ 5555 ยังไงจะพยายามให้เสร็จเล่ม 2 ภายในเดือนกุมภาค่ะ แต่จะทันหรือเปล่านี่ไม่รับประกันนะคะ =.=”

ตอนหลัง ๆ ไมรู้สึกว่ารูฟก่าโนวี่มันเด่นจังวะ กร๊ากกกกกกกกกก สารภาพค่ะ โยนพลอตไปให้ผิดไปหน่อยเลยออกมาเด่นกันมาก แต่ไม่ต้องกลัวนะคะ มันยังคงเป็นฟิครีบอร์นอยู่แน่ ๆ ส่วนมุคุก่าฮิบะไม่ได้หายไปไหน ยังอยู่ ๆ อยู่ให้ฟิคน่ากลัวเล่นอีกนาน กร๊ากกกกกกก

คุณพี่ออกมาเหนือความคาดหมาย ตอนแต่งแล้วชอบมาก ๆ 5555 เป็นพลอตช่วงที่ลงตัวมากเลยค่ะ ไขความรับการหายไปได้ดีเลยอ่ะ ภูมิใจจังที่เรื่องมันไหลมาได้ค่อนข้างดี อิอิ

ขอบคุณสำหรับการติดตามและกำลังใจดีที่เสมอมาค่า *โค้ง ๆ*

เรียวเฮยังสุดหูรูดเหมือนเคย (เป็นอรุณที่สุดจะเจิดจ้าจริงๆ แฮะ)

ส่วนคู่รูฟกับโนวี่ก็.....น่ารักดีแฮะ

โนวี่ขี้แกล้งสุดๆ

คุณพี่ํมาแว้วววววววววว

ชอบฟิคนี้มากๆเลยอ่ะ... ปกติชอบเป็นคนๆหรือคู่ๆ แต่มาเจออย่างนี้ชอบหมดเลยค่าาาาาาา

อัพไวๆน้า

ขนาดคุณพี่ ยังเป็นห่วงสึนะได้สุดหูรูดขนาดนี้

แล้วคุณมุ กับ คุณฮิรู้เข้าจะเป็นยังไงน๊าาา

โนวี่นี่ชอบแกล้งคนอื่นไปทั่วเลยนะ น่ารักจัง

ต้องให้รูฟจัดการตลอดเลย หุหุ

จะรักษาอาการสึนะยังไงละเนี่ย รออ่านตอนต่อไปค่าา

คุณพี่โผล่มาเมื่อไหร่เนื้อเรื่องต้องมาแนวดุเดือดสินะ
โนวี่อย่างนายน่าจะเรียกว่าอู้นะ- -"

Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค อรุณ

ตอนที่ 2

Warning!!
– ภาคนี้มีการต่อเติมเสริมแต่งในบางจุดด้วยคอมมอนเซนท์ของคนแต่งเอง ทำให้อาจมีจุดแปลกหรือแตกต่างไปจากเรื่องหลัก รับแซ่บโดยทั่วกัน!!








สึนะนั่งมองอาหารในจานของตนเองอย่างเหม่อลอย เขาอดนึกถึงเรื่องราวที่จะเกิดขึ้นในวันข้างหน้าไม่ได้ หลายสิ่งหลายอย่างมันรวดเร็วจนตั้งตัวไม่อยู่ และหลายสิ่งหลายอย่างมันก็รวมตัวกันประดังเข้ามาจนเขาแทบรับไม่ไหว อยากหนี....แต่ไม่สามารถทำได้...

หากต้องตายก็ขอตายโดยไม่มีอะไรค้างคาใจเสียดีกว่า

ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตหันมองคนข้างกายทั้งสองที่ยังคงส่งเสียงพูดคุยไม่ขาดระยะ ใบหน้าหวานคลี่ยิ้มบาง ไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลยจริง ๆ “ฉันอิ่มแล้วล่ะ...”

โกคุเทระและยามาโมโตะหันมองนายของตน ก่อนจะก้มลงมองจานอาหาร “อิ่มแล้วเหรอ? นายเพิ่งกินไปนิดเดียวเองนะ??”

“นั่นสิครับ ทานอีกสักนิดเถอะ รุ่นที่ 10 ไม่ได้ทานอะไรมานานแล้วนะครับ”

สึนะรู้สึกว่าความหิวมันได้หายไปจากเขาเมื่อนานมาแล้ว ชีวิตนี้ที่ยังคงทานอาหารอยู่ก็เพื่อหล่อเลี้ยงร่างกายให้มีแรงทำงานต่อไปเท่านั้น ตอนนี้ก็เหมือนกัน...เขารึสึกว่าท้องมันไม่ได้เรียกร้องอะไรเลย

แต่พอเหลือบมองใบหน้าของคนทั้งสองเขาก็ไม่อาจปฏิเสธในสิ่งที่โดนขอร้องได้ มือเล็กหยิบช้อนขึ้นแล้วก้มหน้าก้มตาทานอาหารอีกครั้ง ยังความโล่งใจมาให้ยามาโมโตะและโกคุเทระ

ดวงตาสีฟ้าจ้องไปยังจอคอมพิวเตอร์ก่อนถอนหายใจบาง โนวี่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเรื่องมันถึงได้ยุ่งยากเพียงนี้ เหมือนจะได้รับความช่วยเหลืออันดีจากคนที่ตนแค้นหนักแค้นหนา แต่ความช่วยเหลือนั้นกลับกลายเป็นดาบสองคมที่หากก้าวพลาดเพียงนิดมันก็พร้อมจะบั่นคอของเขาได้ทุกเมื่อ

ไม่เข้าว่าต้องการอะไรกันแน่....ด้วยอำนาจที่เซธมีเพียงแค่พูดจาไม่กี่คำมันก็ทำเอาเขาหลุดจากตำแหน่งได้ง่าย ๆ แท้ ๆ แต่ทำไมถึงได้ทำแบบนี้อีก “จะทำอะไรของนายกันแน่...”

คำถามเดิมวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่อาจหาคำตอบได้ โนวี่ที่เอนกายพิงพนักอย่างหมดแรงกลับลุกพรวดขึ้นนั่งหลังตรงอีกครั้ง สิ่งที่ต้องทำไม่ใช่เฝ้าคิดคำถาม สิ่งที่เขาต้องทำในตอนนี้คือหาทางออกที่ดีที่สุดให้กับเรื่องที่เกิดขึ้นต่างหาก

ทางฝั่งเรียวเฮแม้จะพยายามใช้ชีวิตตามปกติ แต่ก็ไม่อาจลืมเรื่องราวที่ได้รับฟังมาได้ ให้นั่งรอเฉย ๆ ทั้งที่ชะตากรรมของคนสำคัญกำลังตกอยู่ในอันตรายงั้นเหรอ สัญชาตญาณนักสู้อย่างเขาทำแบบนั้นไม่ได้หรอก

“โธ่เว้ย!!!” สุดท้ายก็ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไปดีเหมือนกัน

ท่าทางหงุดหงิดที่ผิดปกตินั้นส่งผลให้เพื่อนร่วมงานอดทักไม่ได้ ร่างในชุดกาวน์สีขาวเดินตรงเข้ามาตบบ่าเขาเบา ๆ พร้อมเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มขบขัน “เป็นอะไรไปคุณสุดหูรูด?”

“อ๋า...เทริซ่า บอกว่าชื่อเรียวเฮ ๆ”

หญิงสาวเจ้าของผมสีน้ำตาลสั้นหัวเราะคิกคัก “จ้า ๆ ว่าแต่เป็นอะไรไป ปวดหัวกับการเช็คยางั้นหรือ??”

เรียวเฮเข้ามาทำงานที่นี่ในตำแหน่งคนตรวจและควบคุมคลังสินค้า ซึ่งดูเหมือนจะง่ายดายมากหากเขาจะเอายาออกไปจากยอดหลักของมันสักเล็กน้อย แล้วไม่รู้ว่าบังเอิญหรือเพราะอะไร เพียงแค่ไม่นานเขาก็สามารถขึ้นเป็นหัวหน้าฝ่าย ซึ่งรีบอร์นเองก็ดูจะระแคะระคาย แต่ก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะมันมีผลดีมากกว่าเสีย

ส่วนผู้หญิงที่เข้ามาทักเขานี้ เธอเป็นนักวิจัยที่ทำงานอยู่ภายในศูนย์ผลิต เขาพบและรู้จักเธอตอนที่เผลอเดินหลงเข้าไป “เปล่า!”

“แปลก...คนที่ไม่เคยเก็บอะไรอย่างนาย กล้าจะบอกว่าเปล่า...”

เรียวเฮหันหลังให้อีกฝ่าย ไอ้คนที่เปิดเผยเวลาอยากเก็บความลับอะไรสักอย่างมันก็อึดอัดเหมือนกันนะ แต่ถ้าจะให้บอกออกไปก็เกรงว่าจะมีผลเสีย ซ้ำยังโดนกำชับหนักหนาไม่ให้เอ่ยถึง

“ไม่มีสุดหูรูด!!!” เขาย้ำ

หญิงสาวถอนหายใจพลางส่ายศีรษะไปมา “โอเค ๆ ไม่มีก็ไม่มีสิ” เธอส่งแฟ้มเอกสารให้ “ที่เป็นรายชื่อยาล็อตใหม่ที่จะมาถึงในวันพรุ่งนี้ ช่วยดูให้ด้วยนะจ๊ะพ่อหนุ่มไฮเปอร์”

“โอ้ส!!!”

ดวงตาสีอ่อนไล่เรื่อยไปตามรายชื่อของยา พลางหยิบข้อความในมือถือของตนขึ้นเปิดดูเพื่อยืนยันว่าเป็นตัวยาที่เขาได้รับคำสั่งให้นำออกไปจริง ๆ ซึ่งก็เป็นแบบนี้แทบทุกครั้งที่มีการผลิตสินค้าตัวใหม่

จริง ๆ เขาไม่พอใจเลยที่ต้องทำแบบนี้ เขารู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด ขัดกับนิสัยโดยสิ้นเชิง หากเป็นเมื่อก่อนไม่ว่าอย่างไรก็คงไม่ยอมแน่ ๆ แต่เดี๋ยวนี้ไม่ใช่ ตั้งแต่ได้ผ่านอะไรมามากมาย เจอในสิ่งที่ตนไม่คิดว่าจะได้เจอ เส้นทางและความเชื่อมั่นเดิม ๆ ก็เลยถูกแปรเปลี่ยนไปด้วย

สิ่งเดียวที่ยืนหยัดและเชื่อมั่นในตอนนี้ คือการทำเพื่อท้องฟ้าเท่านั้น

รูดอล์ฟเดินเข้ามาภายในห้องทำงานบอสแห่งบาริส ดวงตาสีดำหวาดมองไปรอบ ๆ เป็นอีกครั้งที่เขาเห็นโนวี่ฟุบหลับไปกับโต๊ะ ชายหนุ่มเดินไปยังอีกฝ่าย พลางจัดเก็บเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะและพื้นโดยรอบให้เข้าที่

“นี่มัน...” เขามองเห็นเส้นทางที่ถูกวาดขึ้นด้วยมือในกระดาษสีขาว ก่อนจะทาบไปกับผังที่ปรากฏบนจอคอมพิวเตอร์

“พยายามจะคิดเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดสินะ” เสียงทุ้มเอ่ยแผ่ว

เขาปิดการทำงานทุกอย่างลง พลางช้อนร่างที่หลับไปด้วยความอ่อนเพลียขึ้นอย่างเบามือ ในขณะที่กำลังออกจากห้องนั่นเอง สายตาก็ปะทะเข้ากับแขกทั้งสามที่ดูเหมือนว่าจะจงใจมาหาโนวี่ด้วยเช่นกัน สึนะรีบวิ่งเข้ามาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

“คุณโนวี่เป็นอะไรครับ??”

“ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่หลับไปเท่านั้น ผมกำลังจะพาไปนอนพอดี พวกคุณสึนะมีอะไรรึเปล่าครับ?” เสียงทุ้มของมือขวาแห่งบาริสเอ่ยถามกลับ

พอเห็นแบบนี้ร่างเล็กก็รีบส่ายศีรษะทันที “ไม่ครับ ไม่มีอะไร พอดีผมไม่ค่อยง่วงเลยอยากจะแวะมาหาคุณโนวี่เท่านั้น”

“สึนะเป็นห่วงโนวี่น่ะ” ยามาโมโตะเสริม

โกคุเทระกอดอกพลางสะบัดหน้าหนี “ก็แค่มาดูว่าจะบ้างานไปถึงไหนแค่นั้นแหละ”

รูดอล์ฟยิ้มบาง “ขอบคุณที่เป็นห่วงนะครับ แต่ไม่เป็นไรหรอก ผมว่ายังไงคุณสึนะก็รีบไปพักผ่อนจะดีกว่า พรุ่งนี้คุณรีบอร์นมาคงมีเรื่องให้คิดอีกเยอะ เดี๋ยวจะแย่เอานะครับ”

“นั่นสิสึนะ เราก็กลับไปพักผ่อนกันเถอะ” ยามาโมโตะย้ำคำเห็นด้วยกับผู้พูด

สึนะจ้องมองไปยังร่างที่หลับใหลไม่ได้สติ “ครับ งั้นก็ราตรีสวัสดิ์นะครับ” เขาเว้นจังหวะชั่วครู่ “แล้วก็...ถ้าเกิดมีอะไรที่พวกผมทำได้ขอให้รีบบอกนะครับ”

ชายหนุ่มยิ้มบาง “ครับ ราตรีสวัสดิ์เช่นกันครับ”

พอเห็นสภาพโนวี่แบบนั้นมันทำให้สึนะรู้สึกไม่สบายใจเลยสักนิด คืนนี้คงเป็นอีกคืนที่เขาไม่สามารถข่มตาให้หลับสนิทได้ ทั้ง ๆ ที่เป็นเรื่องของตัวเองแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ซ้ำยังทำให้คนอื่นต้องลำบากไปด้วย ไม่ควรเลยแท้ ๆ...

ยามาโมโตะเหลือบมองร่างเล็กที่เดินตามหลังตนมาอย่างเป็นห่วง ทำได้ก็ไม่อยากให้ร่างกายที่กำลังป่วยนั้นต้องแบกรับเรื่องราวหนักหนาทางความคิดและจิตใจอีก “เป็นอะไรไป? ทำหน้าอย่างกับคนกินไม่อิ่มงั้นแหละ” เขาพูดติดตลก

โกคุเทระหันขวับมองคนพูดแล้วเลื่อนลงมองคนข้างกาย “เป็นอะไรรึเปล่าครับรุ่นที่ 10 เจ็บตรงไหนรึเปล่า?” สองมือแกร่งประคอง

สึนะส่ายศีรษะไปมาเบา ๆ “ไม่เป็นไร ฉันสบายดี อาจเพราะเพลีย ๆ น่ะ” เขายิ้ม

คนฟังทำสีหน้าไม่สบายใจหนักขึ้น ยามาโมโตะยังคงมองนิ่ง แต่ไหนแต่ไรมาเขาก็มองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมักมองข้ามอยู่เสมอ และเพราะมองเห็นแต่ไม่เอื้อนเอ่ยอะไรออกมานี่แหละ มันถึงได้กลายเป็นสิ่งที่ติดอยู่ในใจลึก ๆ ของเขามาตลอดจนเดี๋ยวนี้

มือแกร่งวางลงบนเส้นผมสีน้ำตาลนุ่ม “ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก โนวี่เขายินดีที่จะช่วยเรา”

“ยามาโมโตะ?”

“นายควรไว้ใจหมอนั่นนะ ไม่งั้นหมอนั่นคงโกรธแย่ เดี๋ยวหาว่าไปดูถูกเขาอีก” ชายหนุ่มหัวเราะร่วน

ดวงตาสีเขียวมองคนทั้งสองสลับกัน ถึงจะไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ร้อนรนหรืออยากจะขัดขวางเหมือนดั่งแต่ก่อน เรียกว่าไม่รู้ แต่เข้าใจก็คงไม่ผิดนัก “หมอนั่นไม่เป็นไรหรอกครับ รุ่นที่ 10 น่าจะรู้ดีนะครับ?”

เพราะยืนอยู่ในจุดเดียวกัน...

สึนะก้มหน้าลงมองพื้นหินอ่อนที่สะท้อนเงาของตนเอง น่าจะเข้าใจและรู้ดีงั้นหรือ?...นั่นสินะ หากเขาไม่รู้และเข้าใจโนวี่ ไม่รู้และเข้าใจคนที่ยืนอยู่ในสถานะเดียวกัน เขาก็คงไม่สามารถเข้าใจใครได้ ไม่สามารถเข้าใจใครได้อีก...

“อืม...” ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองคนทั้งสอง “นั่นสินะ”

ยามาโมโตะยิ้มรับ “งั้นเราก็กลับไปนอนกันเถอะ พรุ่งนี้รีบอร์นมาคงมีเรื่องให้คิดมากเชียว”

“นั่นสิครับ รุ่นที่ 10 เองก็ต้องพักผ่อนมาก ๆ ไม่รู้ว่าพิษจะกำเริบขึ้นมาอีกเมื่อไหร่ด้วย” โกคุเทระเอ่ย

“ถึงจะกำเริบแค่ไหนฉันก็ไม่กลัวหรอกนะ” เสียงหวานกล่าวพร้อมรอยยิ้มบาง เรียกให้คนข้างกายทั้งสองหันมองด้วยความสงสัย
สึนะยิ้มกว้าง “ถึงอาการจะกำเริบหนักแค่ไหนฉันก็ไม่กลัวหรอก ในเมื่อ....”

“....ยังมีทุกคนอยู่”

ยังมีสรรพสิ่งที่อยู่เคียงข้างท้องฟ้า

ผู้พิทักษ์ทั้งสองต่างมองไปยังร่างของคนสำคัญของตนเอง รอยยิ้มแห่งความปลื้มปิติและเชื่อมั่นแต้มบนใบหน้าหล่อเหลา ไม่ว่าเมื่อไหร่....ที่ ๆ พวกเขาทั้งสองจะขอยืนหยัดอยู่คงไม่พ้นใต้ท้องฟ้าผืนนี้

โนวี่ลืมตาตื่นขึ้นในตอนเช้าของวัน เขาลุกขึ้นนั่งพลางมองไปรอบ ๆ ห้องนอนตนเอง มือเรียวยกขึ้นบีบนวดขมับไปมา พยายามทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนสติของเขาจะหลุดลอยไปไกล ดวงตาสีฟ้าก้มลงมองมือของตน รอยปากกาเมจิกสีสดยังคงเปื้อนให้เห็นเป็นจุด ๆ

“อ่า....แผนที่...” เขานึกถึงสิ่งที่ตนพยายามทำมาทั้งคืน

เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นสองสามครั้ง ผู้อยู่ภายในเงยหน้าขึ้นมองร่างคุ้นเคย รูดอล์ฟเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหารเช้า เขาวางมันลงบนโต๊ะ พลางหยิบเสื้อคลุมเดินตรงเข้ามา

บอสหนุ่มขยับกายออกจากผ้าห่มช้า ๆ รับเสื้อคลุมที่ถูกส่งให้ “รีบอร์นมาถึงรึยัง?”

“อีกประมาณชั่วโมง ตอนนี้นายอาบน้ำแล้วก็กินอะไรสักหน่อย เมื่อคืนก็แทบไม่มีอะไรตกถึงท้อง” อีกฝ่ายว่า

โนวี่พยักหน้ารับ “แล้วกระดาษ...”

“ฉันเก็บไว้ให้แล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยกลับแทบจะในทันที

“ขอบคุณ” เขายิ้มรับก่อนจะพาตนเองเข้าสู่ห้องน้ำ ชำระร่างกายและเตรียมพร้อมสำหรับวันนี้

ดูเหมือนจะเป็นวันดีอีกวันหนึ่ง อาการของสึนะอยู่ในระดับคงตัวไม่มีกำเริบหรือสิ่งน่าเป็นห่วงใด ๆ เกิดขึ้น นับจากเมื่อวานก็เป็นเวลาสองวันแล้ว ซึ่งโนวี่รวมถึงคนอื่น ๆ หวังว่ามันจะยังคงอยู่อย่างนี้ไปนานที่สุดเท่าที่จะนานได้ ไม่อยากให้ต้องทรมาน...

ใบหน้าหวานดูสดใสขึ้นมาก รอยยิ้มบริสุทธิ์ที่ปราศจากความหมองมัวแย้มต้อนรับโนวี่ทันทีที่เขาปรากฏแก่สายตาอีกฝ่าย “อรุณสวัสดิ์ครับคุณโนวี่”

คนถูกทักดูจะแปลกใจอย่างมาก แต่ก็ดีใจที่เป็นแบบนั้น “อรุณสวัสดิ์สึนะ นี่ฉันพลาดอะไรดี ๆ ไปรึเปล่านี่?”

สึนะหัวเราะ “ทำไมคิดแบบนั้นล่ะครับ?”

“ก็ดูบรรยากาศวันนี้มันจะสดชื่นผิดปกติน่ะสิ....หรือว่าเพราะรีบอร์นจะมา?” เขาทำท่านิ่งคิด

“ก็มีส่วนครับ” สึนะยิ้ม

ทั้งหมดเดินตรงไปยังห้องทำงานของโนวี่ ตลอดทางบอสหนุ่มยังคงพูดคุยกับคนสนิทของตนที่หอบเอกสารไว้ในมือ สนทนาเรื่องงานและความเป็นไปต่าง ๆ รอบกายไม่ขาดระยะ สึนะ โกคุเทระ และยามาโมโตะได้แต่นิ่งฟัง นั่นสินะ....มันไม่ได้มีแต่เรื่องของเขาเพียงอย่างเดียวนี่นา

“คุณโนวี่ครับ” จู่ ๆ สึนะก็ร้องเรียกร่างที่เดินนำหน้าตน

คนถูกเรียกหันมอง “ว่าไง?”

“ขอบคุณนะครับ”

แม้สิ่งที่ได้ยินจะยังความแปลกใจมาให้ผู้ฟัง แต่โนวี่ก็ยิ้มรับมันในที่สุด “ขอบคุณนายเหมือนกันที่ไว้ใจฉัน”

ขอบคุณ...ที่ต่างเชื่อใจกันและกัน

ทั้งหมดนั่งคุยกันภายในห้องทำงานของโนวี่ เป็นเวลาชั่วโมงเศษ ๆ กว่าจะมีคนติดต่อมาว่ารีบอร์นได้เดินทางมาถึงแล้ว สึนะยิ้มกว้างพลางหันมองไปยังบอสหนุ่มแห่งบาริส โนวี่ยิ้มกลับ...ถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องเริ่มดำเนินการเสียที

ร่างสูงในชุดสูทสีดำสนิทเดินตรงขึ้นไปยังด้านบนทันทีที่เท้าตนแตะลงบนพื้นหินอ่อนของคฤหาสน์บาริสแฟมิลี่ หมวกสีดำที่สวมใส่ติดตัวเป็นประจำถูกจับวางให้ได้รูปอีกครั้ง สองขายาวก้าวสลับตามจังหวะการเดินของร่างกาย

เหมือนกับรับรู้ได้ถึงการมา รูดอล์ฟเปิดประตูออกพร้อมค้อมศีรษะน้อย ๆ ต้อนรับแขกคนใหม่ “ยินดีต้อนรับครับคุณรีบอร์น”

รีบอร์นพยักหน้ารับ ดวงตาคมปราดมองไปยังร่างเล็กที่นั่งอยู่ภายใน “ยังไม่ตายสินะ” เขาเอ่ย

สึนะรู้ดีว่านั่นคือความเป็นห่วงที่อีกฝ่ายมอบให้ “อืม....ดีใจที่นายมานะรีบอร์น”

การประชุมเริ่มขึ้นอย่างไม่รอช้า รีบอร์นเองก็ดูเหมือนจะเตรียมตัวมาเพื่อการนี้เป็นอย่างดี โนวี่พยักหน้าเป็นสัญญาณให้รูดอล์ฟนำเอกสารที่รวบรวมได้ออกมาให้ทุกคนดู พวกเขาให้เวลาพินิจไม่นานก็เกิดข้อคำถามขึ้นตามมา

“นี่คือข้อมูลที่หมอนั่นส่งให้?” เสียงทุ้มของนักฆ่าหนุ่มเอ่ยถาม

“ใช่...ฉันลองรวบรวมดู ประกอบกับข้อมูลบางอย่างที่ได้จากดีโน่ มันก็สอดคล้องกันอย่างน่าประหลาด”

“หมายความว่าหมอนั่นรู้ทุกอย่างรึไง?”

“อาจใช่และไม่ใช่” โนวี่ตอบคำถามต่อ “ฉันคิดว่าหมอนั่นไม่ได้จงใจจะเข้าไปในตอนแรกด้วยเรื่องนี้ แต่หมอนั่นจงใจจะเข้าไปด้วยเรื่องอื่น”

รูดอล์ฟเสริมต่อ “จากฐานอำนาจของเซธ เรื่องแค่นี้คงทำได้ไม่ยาก”

โกคุเทระที่นั่งฟังอยู่ก็เริ่มพิจารณาบ้าง “ไหนว่ายากนักยากหนา แล้วทำไมถึงไม่มีการวางระบบป้องกันการรับคนเข้าเลยล่ะ?”

“เพราะทำไม่ได้กับคนบางคนสินะ?” ยามาโมโตะเอ่ยบ้าง

“หมายความว่าไง?” ดวงตาสีเขียวหันมอง

โนวี่อธิบายให้ฟังถึงแผนผังองค์กรโดยส่วนใหญ่ของรัสเซีย แม้จะอยู่กันคนละเครือข่ายคนละฐานอำนาจ แต่หากมีกิจการหรือผลประโยชน์ใดที่สามารถพ่วงถึงกันได้ การแทรกซึมเข้าสู่ภายในก็ไม่ใช่เรื่องยาก ยิ่งที่ใดหรือบริษัทใดมีการหนุนหลังจากพวกมาเฟีย มันก็จะสะดวกและเหมือนเปิดทางเส้นใหญ่ไว้ให้แก่ธุรกิจของตนในอนาคต

“ความเสี่ยงต่ำบนความมั่นคง” บอสหนุ่มเอ่ย

“ใช่”

“ยิ่งธุรกิจประเภทนี้มองยังไงก็ไม่น่าเกี่ยวข้องกับพวกมาเฟีย....” สึนะเอ่ยบ้างหลังจากที่นั่งฟังอยู่พัก

โนวี่ยิ้ม “ถูกต้อง”

“แล้วข้อมูลที่คุณดีโน่รวบรวมมา???” ยามาโมโตะอยากรู้ว่ามันไปสอดคล้องกันได้อย่างไร ทั้ง ๆ ที่เขาจำได้ว่าอีกฝ่ายยังอยู่ที่อิตาลี

“เครือข่าย??” โกคุเทระเอ่ยอย่างตกใจ หากเป็นอย่างที่ตนคิดจริง ๆ เรื่องนี้มันคงไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แล้ว ในตอนแรกยังไม่เท่าไหร่ แต่หากพัวพันถึงสองประเทศล่ะก็...

“ไม่ใช่แค่สองหรอก สามต่างหาก” รีบอร์นกล่าวต่อ

สึนะ โกคุเทระ และยามาโมโตะต่างหันมองคนพูดเป็นตาเดียว หมายความว่าอย่างไร เรื่องนี้เพียงเรื่องเดียวเกี่ยวพันถึงสามประเทศเชียวหรือ?? ทั้ง ๆ ที่กฎมันก็น่าจะมีระบุไว้ชัดเจนแล้วนี่??

“นี่สินะที่ดีโน่บอกยังไม่แน่ใจ การที่สองคนนั้นยังอยู่ที่ญี่ปุ่น....”

ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง “แสดงว่าเรื่องนี้คุณฮิบาริกับมุคุโร่รู้มานานแล้ว?????”

“ไม่เชิงว่ารู้เสียทั้งหมดหรอก ฮิบาริแค่สงสัย ส่วนมุคุโร่คาดว่าจะมีอะไรสักอย่างที่หมอนั่นไปเจอ” นักฆ่าหนุ่มตอบคำถาม

โกคุเทระที่เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้พยักหน้าขึ้นลงช้า ๆ “เพราะเหตุนี้สินะครับคุณรีบอร์นถึงได้มั่นใจว่าสองคนนั้นจะยังไม่กลับมา”

“ก็จนกว่าจะรู้ความจริงล่ะนะ แต่ก็ยังวางใจไม่ได้หรอก ตอนนี้ฉันให้เจ้าวัวบ้ามันไปคอยดูอยู่”

พอพูดถึงแรมโบ้สึนะก็นึกถึงคนอีกคนขึ้นมาทันที เพราะเขามัวแต่กังวลเรื่องของคนอื่น คิดมากเรื่องต่าง ๆ นานา จนลืมไปว่ายังมีคนสำคัญกับตนเองอยู่อีกถึงสองคนด้วยกัน ได้ยินรีอบร์นพูดถึงแรมโบ้เขาก็วางใจ แล้วคุณพี่ล่ะ? คุณพี่ไปอยู่เสียที่ไหน??

เหมือนรีบอร์นจะรู้ว่าอีกฝ่ายคาใจเรื่องอะไร “เจ้านั่นมันอยู่ที่นี่แหละ”

“หมายความว่าไงน่ะ?” ยามาโมโตะเอ่ยถามอย่างสงสัย ไอ้อยู่ที่นี่น่ะไม่เท่าไหร่ แต่ทำไมถึงอยู่ เหตุผลของการอยู่ที่นี่โดยที่พวกเขาไม่รู้เรื่องมันคืออะไรกัน?














=============TBC===========



นุ๊กกี้ – อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!!! ปวดตับอย่างรุนแรงงงงงงงงงง กว่าจะคลอดตอนนี้ออกมาได้ โฮกกกกกกก เล่นเอาแทบบ้า ไอ้ตอนคิดพลอตก็โอเคหรอก แต่กว่าจะดึงเนื้อเรื่องต่าง ๆ มาเชื่อมกัน แล้ววางให้เหมาะสมนี่สิ โอ้ยยยยยยย แทบบ้า TTwTT สังเห่าว่าตอนคุณพี่อาจจะสั้นกว่าชาวบ้าน (แต่เห็นสั้นทีไรออกมายาวทุกที เหอ ๆ)

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและเป็นกำลังใจให้นะค้า~ *3*/

สึนะอาการจะดีขึ้นมั้ยเนี่ยถ้าทำตัวเครียดแบบนี้ตลอด แต่มันก็ห้ามไมไ่ด้นี่นะ
กำลังสงสัยว่ารีบอร์นวางแผนอะไรเอาไว้รึเปล่าเนี่ย(ซึ่งคาดว่ามีแน่ๆ)
คุณพี่กับแรมโบ้สองผู้พิทักษ์ที่ถูกลืมช่างน่าเศร้าจริงๆ

เทริซ่า ตัวละครใหม่ ร้ายหรือดีกันนะ! คุณพี่ไปดูคลังยา ?

คุณพี่ก็เท่ได้เหมือนกับผู้พิทักษ์คนอื่นๆได้เหมือนกันละน๊า เป็นตอนหลักของคุณพี่ นี่หน่า

คุณพี่อยู่ที่นี่เหมือนกัน มิน่ารีบอร์นไม่บอกว่าอยู่ไหน ไม่งั้นคุณพี่ต้องรีบมาหาสุดหูรูดแน่ๆ

รีบอร์นให้แรมโบ้ไปจับตาดูคุณมุกับคุณฮิเนี่ยนะ ทางญี่ปุ่นจะเป็นยังไงมั่งน๊าา

คุณมุกับคุณฮิพอจะรู้เรื่องแล้วสินะ แต่ที่ไม่รู้น่ะคงเป็นอาการของสึนะว่ามันแย่มากแค่ไหน

ยามะนี่น๊า ลักษณะของคนสนใจทุกสิ่งรอบข้าง แต่ไม่พูด แต่บางทีพูดออกมาแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ

โกคุ บางทีไม่ต้องเข้าใจไปซะทุกอย่า่งหรอก แค่เชื่อใจก็พอแล้ว สึนะสู้ๆ

ยังคงสงสัยต่อไป ข้องใจที่สุด ข้องใจเหมือนที่โนวี่คิดไม่ออกว่า เซธต้องการอะไร !!

รออ่านตอนต่อไปค่าา

อาการของสึนะจะหายไหมนะ (อยากให้หายขาดจัง)

อ่านไปตั้งนานลืมแรมโบ้ไปเลยแฮะ --

ต่อไปจะเป็นยังไงนะ

Katekyo Hitman Reborn

Adhere to Sky

ภาค อรุณ

ตอนที่ 3

Warning!!
– ภาคนี้มีการต่อเติมเสริมแต่งในบางจุดด้วยคอมมอนเซนท์ของคนแต่งเอง ทำให้อาจมีจุดแปลกหรือแตกต่างไปจากเรื่องหลัก รับแซ่บโดยทั่วกัน!!










รีบอร์นเริ่มเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟังแต่ต้น จริง ๆ แล้วเขาเป็นกังวลตั้งแต่ตอนทราบข่าวว่ามีคนคิดสังหารวองโกเล่รุ่นที่สิบ ยิ่งเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงสึนะบินไปรัสเซียนั้นยิ่งแล้วใหญ่ จึงได้คิดหาวิธีเพื่อทำการอะไรบางอย่าง น้อยที่สุดมันก็น่าจะนำมาใช้ประโยชน์ได้บ้าง

เรียวเฮจึงถูกสั่งให้บินไปมาระหว่างอิตาลีและรัสเซียอยู่พักใหญ่ หนึ่งคือเพื่อดูที่ทางและความเคลื่อนไหว สองคือเพื่อสืบดูสถานการณ์และแทรกซึมเข้าสู่วงการมืดทางรัสเซีย

ซึ่งดูเหมือนว่ามันค่อนข้างจะบังเอิญเป็นอย่างมาก เมื่อจู่ ๆ ช่วงที่เขาบินไปรัสเซียด้วยกันกับเรียวเฮก็เกิดเรื่องขึ้น มีคนรู้ว่าเขาคือใครและสำคัญแค่ไหนต่อวองโกเล่ เขาเลยถูกสั่งลอบสังหารในครั้งนั้น

เป็นช่วงเดียวกับที่ชายหนุ่มเริ่มจะคุ้นเคยและมีเส้นมีสายอยู่บ้าง เรียวเฮถูกสั่งให้ไปตีสนิทกับรีบอร์นเพราะเห็นว่าเป็นคนเข้ากับคนได้ง่ายและดูไม่มีพิษภัยอะไร

“โชคดีที่ฉันกับเจ้านั่นไม่ได้อยู่ด้วยกัน” รีบอร์นเอ่ย

สึนะที่นั่งฟังอยู่รู้สึกขัด “แล้วคุณพี่ยอมทำแบบนั้นหรอ?”

ชายหนุ่มนักฆ่าส่ายศีรษะไปมาเบา ๆ “แกก็น่าจะรู้นิสัยหมอนั่นดี ยิ่งพอรู้ว่าต้องฆ่าฉันด้วยแล้วหมอนั่นก็ค้านหัวชนฝา”

“ฆ่า???” ยามาโมโตะจ้องมอง

“ไม่รู้ว่าพวกนั้นมีข้อมูลเราลึกแค่ไหน แต่สำหรับมันฉันคือขวากหนามใหญ่ที่มันต้องกำจัด”

โกคุเทระนั่งฟังพลางพิจารณาเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างเป็นขั้นเป็นตอน “งั้นแสดงว่าพวกมันก็คิดว่าคุณรีบอร์นตายไปแล้วจริง ๆ สินะครับ”

สึนะและยามาโมโตะไม่เข้าใจที่อีกฝ่ายพูดนัก จนโนวี่ที่เห็นอดหัวเราะให้กับความซื่อของทั้งสองไม่ได้ เพราะความมองโลกในแง่ดีและไม่คิดร้ายกับใครสินะถึงได้เป็นที่รักของคนอื่นแบบนี้

“พวกนั้นรู้แค่ว่ารีบอร์นเป็นนักฆ่าตัวเล็ก พอกลายเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาจึงคิดว่าตนทำงานสำเร็จ” บอสหนุ่มเอ่ย

“และเพราะเป็นแบบนี้นี่แหละหมอนั่นถึงได้ยอมเออออสวมรอยต่อ” ร่างสูงนั่งกอดอกนิ่ง เอนหลังพิงพนัก ผ่อนคลายร่างกายของตนลง

มันถือเป็นโชคดีอย่างประหลาดเสียมากกว่า ยาที่รีบอร์นโดนเข้าไปจริง ๆ แล้วมันคือยาพิษชนิดร้ายแรงที่เกิดจากการทดลองที่ผิดพลาด คุณสมบัติของมันคือการฆ่าคนให้ตายอย่างช้า ๆ ด้วยสาเหตุของ ‘อาการป่วย’ มากกว่า แต่ในระหว่างที่ทำการวิจัยกลับพบว่ามันมีฤทธิ์รุนแรงเกินไป และมันก็ถูกนำมาใช้กับเขา

อาจเป็นความผิดพลาดอีกครั้งที่ยาที่สามารถล้มช้างทั้งตัวให้ตายภายในไม่กี่วินาทีกับให้ผลตรงข้าม ร่างของรีบอร์นที่เป็นเพียงเด็กทารกกลับโตขึ้นสมวัยภายในเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงหลังจากนั้น พอกลับมาจางนินี่ก็ตรวจพบสารผิดปกติบางอย่างซึ่งเข้าไปปะปนในกระแสเลือด โดยไม่สามารถรู้ได้ว่าเป็นประโยชน์หรืออันตรายต่อร่างกายกันแน่

“จนตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าจะมีผลอะไรอื่นอีกไหม แล้วฉันจะกลับไปเป็นแบบเดิมได้รึเปล่า” รีบอร์นกล่าวต่อ

บรรยากาศภายในห้องนิ่งเงียบไปพักใหญ่ ดวงตาสีน้ำตาลใสจ้องมองนักฆ่าผู้เป็นอาจารย์ของตนเอง ใบหน้าหวานเจื่อนลง คนมองตอบปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังคิดอะไร ไอ้โรคชอบโทษตัวเองไม่ว่าเมื่อไหร่ก็แก้ไม่หายสักที สงสัยจะติดตัวไปจนตายกระมัง

“ฉันไม่ได้ตาย ไว้ฉันตายแกค่อยทำหน้าแบบนั้น” เสียงทุ้มเอ่ย ดวงตาสีดำขลับเบนสายตาไปทางอื่น

ยามาโมโตะเปล่งเสียงหัวเราะทันทีที่ได้ยิน “นั่นสิสึนะ อย่าทำหน้าเหมือนรีบอร์นตายจะได้ไหม”

“ก็...ไม่แน่นอนไม่ใช่หรือไงว่ามันจะกำเริบขึ้นมาอีกไหม ยังไม่แน่เลยไม่ใช่หรือว่าจะมีอันตรายอะไรรึเปล่า?” คำพูดเพียงเบาบางก็เรียกให้คนฟังเงียบได้ สิ่งที่สึนะบอกออกไปมันก็น่าเป็นกังวลจริง ๆ นั่นแหละ

“หึ...ห่วงตัวเองก่อนเถอะ” รีบอร์นเปล่งเสียงในลำคออย่างไม่พอใจนัก

ดูเหมือนว่าหากปล่อยให้เป็นแบบนี้อาจไม่ดีแน่ โนวี่ขยับกายลุกขึ้นนั่งตัวตรง พลางหยิบซองเอกสารที่ตนได้รวบรวมไว้ส่งให้แต่ละคนดู “จากข้อมูลที่เราได้รับมา คิดว่ายาตัวที่รีบอร์นได้รับอาจเป็นตัวต้นแบบของยาที่สึนะได้รับ”

“บริษัทนี้เป็นบริษัทยาที่เปิดทำการมานานและได้รับความไว้ใจมากจากรัฐบาล เบื้องหลังผลิตยาพิษและยาที่มีสารอันตรายหลายอย่างให้แก่ลูกค้า”

“ไม่เคยมีการตรวจสอบเลยหรือไง?” โกคุเทระถาม

รูดอล์ฟเดินเข้ามาใกล้นายของตน พลางส่งแผ่นข้อมูลให้ “มีครับ แต่ถึงแม้จะมีการตรวจสอบคุณภาพของบริษัทที่ผลิตทุก ๆ 3 เดือนก็ตาม แต่ก็ไม่มีการตรวจพบสิ่งผิดปกติใด ๆ”

“จะพูดให้ถูกก็ถือ บริษัทนี้มีอำนาจมืดคอยหนุนหลังอยู่มาก มากเสียจนไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าไปยุ่ง”

โนวี่พยักหน้ารับคำพูดของอีกฝ่าย “ไม่ใช่แค่มาเฟีย ทหาร ตำรวจ หรือองค์กรอื่น ๆ ก็ด้วย มีออเดอร์สั่งยาเข้ามาแทบทุกเดือน”

ยามาโมโตะกอดอกนิ่ง “นายได้ข้อมูลพวกนี้มาจากไหน?”

“หลายอย่างประกอบกัน...ฉันรวบรวมข้อมูลจากทางนี้ ส่วนดีโน่รวบรวมจากประเทศคู่ค้าย่อยอื่น ๆ”

“แต่มันก็ไม่น่าจะละเอียดขนาดนี้ ข้อมูลที่ฉันเห็นมันเหมือนได้มาจากคนในโดยตรงเสียมากกว่า” ผู้พิทักษ์แห่งสายฝนเอ่ยถามต่อด้วยใบหน้าจริงจัง ไม่ใช่ไม่ไว้ใจ แต่อยากรู้ที่มาที่ไปของสิ่งที่ตนรับรู้นี่มากกว่า

คนถูกถามนิ่งเงียบไม่เอ่ยอะไร รูดอล์ฟก้มลงมองนายตน “ได้จากเซธ...” เขาตอบเรียบ ๆ

ยามาโมโตะแย้มยิ้มน้อย ๆ “ว่าแล้วเชียว ฉันไม่รู้อะไรมากหรอกนะ แต่ไอ้คนชื่อเซธนี้คงมีอิทธิพลในนั้นพอดู แล้วก็ที่ถามไม่ได้ไม่ไว้ใจนายหรอกนะ แต่แค่เป็นห่วงมากกว่า”

“คุณโนวี่ไม่ได้ทำอะไรเกินตัวใช่ไหมครับ?” สึนะมอง เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายหมายความถึงอะไร

โนวี่คลี่ยิ้มบาง “ไม่หรอก....ข้อมูลพวกนี้หมอนั่นเป็นคนส่งให้ฉันเอง โดยฉันไม่ได้ขอร้องสักนิด”

ใช่....ไม่ได้คิดจะเอาหรือคิดจะเอ่ยปากขอร้องสักนิด แต่มันก็กลับถูกส่งมาเหมือนรู้ถึงความต้องการเป็นอย่างดี อยากจะขอบคุณและตอบแทน แต่พอนึกถึงสิ่งที่ตนได้รับแล้วความรู้สึกนั้นก็ถูกกลืนหายไปหมด

“แล้วตอนนี้คุณพี่ทำอะไรอยู่ที่ไหนหรือครับ?” เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ฟังจากที่รีบอร์นเอ่ยถึง สถานการณ์ทางนั้นคงไม่สู้ปลอดภัยแน่

“หมอนั่น....”










หากจะว่าผิดปกติก็คงไม่แปลก ดวงตาสองสีนั่งมองคนที่ตนเพิ่งจับได้ว่าแอบคอยตามสอดส่องอยู่นิ่ง พอ ๆ กับดวงตาสีดำคมของคนอารมณ์ร้อนที่ฉายแววจะขย้ำให้อีกฝ่ายตายได้ทุกขณะ ส่วนจำเลยก็ได้แต่นั่งตัวสั่นนิ่งอย่างหวาดกลัว

“ไม่คิดว่าผู้พิทักษ์อย่างคุณจะชอบทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ เป็นพวกสโตรกเกอร์นะครับ” มุคุโร่เหยียดยิ้มเย็น

เมื่อก่อนหน้าเหตุการณ์ของยามาโมโตะได้ไม่นาน ฮิบาริตรวจสอบพบความผิดปกติในแวดวงมาเฟียของญี่ปุ่น จู่ ๆ เขาก็ได้รับข่าวถึงตัวยาหลายชนิดที่แทรกซึมเข้าสู่ตลาดมืด ซ้ำยังได้รับความนิยมอย่างมากในฐานะของยาขนานเอกที่บันดาลได้ทั้งความสุขและความตาย

ประจวบเหมาะกับมุคุโร่ที่เผอิญไปพบเหตุการณ์ไม่คาดฝันเข้าพอดี ชายหนุ่มรับรู้ข้อมูลบางอย่างมาจากคนกลุ่มหนึ่ง ซึ่งข้อมูลนั้นดูจะไม่สร้างความประหลาดใจนักหรอกหากไม่ใช่ว่ายาที่เข้ามาอย่างกะทันหันนั้นมันดิ่งตรงมาจากประเทศรัสเซีย

รู้สึกถึงการวางแผนอย่างแนบเนียนและความประจวบเหมาะเกินจนน่าสงสัย “ว่าไงครับ?” เสียงทุ้มถามย้ำ

“ปะ...เปล่าสักหน่อยครับ...กะ...ก็แค่วองโกเล่เป็นห่วงก็เลยสั่งให้ผมมาดูพวกคุณ” เขาพูดตามที่รีบอร์นสั่งมาไม่ผิดเพี้ยน

“เจ้าสัตว์กินพืชนั่น...”

“แล้ววองโกเล่เป็นยังไงบ้างล่ะครับ?”

แรมโบ้ยังคงหายใจไม่ทั่วท้องนัก ให้มาตกอยู่ในมือใครไม่ตก มาตกอยู่ในมือผู้พิทักษ์ที่น่ากลัวที่สุด แถมมีตั้งสองคน นี่มันนรกชัด ๆ!! “ก็....สบาย...สบายดีครับ”

หยาดเหงื่อที่ผุดพราย อาการเกร็งไปทั่วร่างของคนพูดนั่นทำเอามุคุโร่หัวเราะ “สบายดีก็ดีครับ แล้วไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้”

“ก็ลองไม่สบายสิ ฉันจะไปขย้ำมันให้ตายคาที่เลยคอยดู” ฮิบาริเอ่ย

พอเห็นว่าสองคนนั้นกลับไปสนใจงานของตนต่อเขาก็ลอบถอนหายใจ ในสมองพลางนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นที่โน่น หากเขาเผลอหลุดว่าวองโกเล่บินไปรัสเซีย แถมยังป่วยอาการไม่ค่อยดีอีกล่ะก็ มีหวังคงได้กลายเป็นผีเฝ้าญี่ปุ่นแน่ ๆ

“ก...แก....เฮ้ย!!” ชายหนุ่มผมดำสั้นยกมือขึ้นตบโต๊ะจนเกิดเสียงดังสนั่น แรมโบ้สะดุ้งพลางลงไปนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นเหมือนสำนึกผิด

“ยะ...ยอมแล้วคร้าบบบบบบ ผมไม่รู้เรื่องอะไรนะคร้าบบบบบบบ ไม่รู้จริง ๆ!!!”

ความสงสัยที่คลายลงกลับถูกผูกขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสองสีเหลือบมองไปยังร่างที่นั่งคุกเข่าอยู่ พลางแหงนหน้ามองใบหน้าของฮิบาริที่เจ้าตัวเองก็ดูจะเกิดความข้องใจไม่แพ้กัน “เรื่องที่ว่านี่มันเรื่องอะไรกันหรือครับ?”

พอนึกได้ก็สะดุ้ง “เรื่องอะไรกันหรือครับ?? ไม่มี ๆ อะ...แย่ละสิ ผมต้องไปทำธุระที่วองโกเล่สั่งไว้ ขอตัวก่อนนะครับ”

ว่าแล้วก็รีบลุกขึ้นทำท่าจะวิ่งหนีไป ใครเห็นก็รู้ว่าต้องมีอะไรแน่ ๆ ทันใดนั้นทอนฟาและสามง่ามอาวุธคู่ใจของผู้พิทักษ์ทั้งสองก็ถูกนำออกมาขัดขวางคนคิดหนี “มีเรื่องอะไรหรือครับ?”

แรมโบ้รู้ว่าหากเป็นแบบนี้ต่อไปตนต้องเผลอบอกอะไรออกไปแน่ ๆ จึงตัดสินใจทำตามวิธีที่รีบอร์นบอกไว้ เขาหยิบบาซูก้าทศวรรษคู่กายตนออกมา ก่อนยิงใส่ตนเองอย่างรวดเร็ว

ควันสีขาวโพลนค่อย ๆ จางหายไป ดวงตาสองคู่พยายามจ้องมองร่างเป้าหมายของตน จากความสูงที่ไล่กับพวกเขา บัดนี้เหลือเพียงเด็กเพียงไม่กี่ขวบที่อยู่ในชุดลายวัวตัวเล็ก

“อะ....คุณแรมโบ้มาที่นี่ได้ไง....” นิ้วหนึ่งถูกยกขึ้นแตะริมฝีปากตน

ฮิบาริรู้สึกเดือดจนระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่ “แก!!!!!”

“เดี๋ยวก่อนครับ!!!!” มุคุโร่พยายามห้าม เพราะกลัวว่าการอาละวาดของฮิบาริจะทำให้เด็กน้อยเตลิดหนีไป

แล้วก็จริงดังคาด แรมโบ้หยิบระเบิดคู่ใจของตนออกมาโยนใส่จนเกลื่อนห้อง แรงระเบิดของมันทำเอาผู้ใหญ่ทั้งสองต้องรีบหลบ พอมาดูอีกทีเจ้าตัวก่อเรื่องก็หนีหายไปเสียแล้ว

ดวงตาสองสีมองไปยังหน้าต่างที่เปิดอ้าออก “ไม่สนุกนะครับ”

“แล้วใครไปสนุกกับแก”

“คุณก็น่าจะรู้ว่าอีกไม่กี่นาทีเขาก็คืนร่าง เลือดร้อนไม่เข้าท่า”

ฮิบาริกระชับทอนฟาแน่น “แกอยากตายรึไง?”

มุคุโร่ไม่สนใจ คว้าข้อมูลที่ตนคัดลอกลงใส่แผ่นไว้ ก่อนจะหยิบเสื้อโคทแล้วหันหลังเดินไป “ผมจะไปตรวจสอบ แล้วพบกันครับ”

ดวงตาสีดำจ้องมองคนที่ค่อย ๆ เดินจากไปอย่างหัวเสีย นี่ถ้าไม่ใช่เพราะรู้ว่ามันน่าจะเกี่ยวเนื่องกับเจ้าสัตว์กินพืชอ่อนแอนั่น เขาไม่มีวันมานั่งร่วมมือกับไอ้คนที่เกลียดเข้ากระดูกดำแบบนี้แน่







“มันอันตรายเกินไป!!” สึนะลุกพรวดขึ้นยืนอย่างไม่พอใจ โกคุเทระเห็นก็รีบประคองนายตนไว้

เขารับไม่ได้ที่ให้เรียวเฮเข้าไปแฝงตัวอยู่ในบริษัทนั้น ไม่เพียงอันตราย ซ้ำยังเป็นคนต่างถิ่น หากมีใครรู้ตัวจริงคงไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ แน่ แล้วแบบนี้เขาจะยอมให้ไปเสี่ยงได้ยังไงกัน!!

“หึ...” นักฆ่าหนุ่มหัวเราะในลำคอเบา ๆ

ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตจ้องตอบ “ไม่ใช่เรื่องตลกนะรีบอร์น!!ชีวิตคนทั้งชีวิตนะ!!”

“แล้วแกคิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เจ้าพวกนี้มันไม่ได้เสี่ยงอันตรายกันเลยรึไง?” ประโยคเดียวที่ทำเอาคนค้านนิ่งงัน

ยามาโมโตะมองร่างเล็กข้าง ๆ “ไม่ต้องห่วงหรอกสึนะ ทุกคนไม่กลัวที่จะเสี่ยงอันตรายหรอก ฉันเชื่อว่าทุกคนตัดสินใจและรับรู้ถึงเส้นทางนี้ดี”

“ใช่ครับรุ่นที่ 10 พวกนั้นรวมถึงผม ตัดสินใจแล้วว่าจะมอบทุกอย่างให้แก่รุ่นที่ 10” โกคุเทระเอ่ย

ตั้งแต่วินาทีแรก...ก็ตัดสินใจแล้วว่าจะเดินเคียงข้างไปชั่วชีวิต

“ทีนี้แกรู้รึยัง?” รีบอร์นลอบยิ้ม

ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดี สึนะนิ่งคิดพลางมองใบหน้าของคนที่อยู่รอบกายตนเอง แม้แต่โนวี่และรูดอล์ฟเองก็ยังคงแย้มยิ้ม อย่างที่รับรู้กันดี....การตัดสินใจมันเริ่มตั้งแต่วินาทีแรกที่รู้ว่าจะต้องเข้าสู่เส้นทางที่อันตรายและมืดมิดแห่งนี้แล้ว

“แล้วตอนนี้ฉันควรจะต้องทำยังไง?” ดวงตากลมโตเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง นักฆ่าหนุ่มยิ้ม นี่แหละสิ่งที่เขาต้องการจะเห็น

“รอดูข้อมูลให้แน่ใจอีกสักพักก่อน นายควรรักษาตนเองให้ดี” เขาเว้นจังหวะ “แล้วอีกอย่าง....”

“โทรไปหาเจ้าสองคนนั่นที่ญี่ปุ่นด้วย ฉันกลัวว่าไอ้วัวบ้านั่นจะทำงานพลาด” รีบอร์นหวั่นใจ จริง ๆ แล้วก็ไม่อยากจะส่งมันไปนักหรอก แต่ดันไม่เหลือใครที่พอจะพึ่งพาได้ ที่สำคัญหมอนั่นก็ยังมีไม้ตายเด็ดอยู่ เพียงแต่ต้องใช้ให้ทันเท่านั้นแหละ

“แล้วแรมโบ้จะไม่เป็นอะไรแน่หรอ? คุณฮิบาริกับมุคุโร่น่ากลัวออกขนาดนั้น”

“ไม่ต้องห่วง ฉันหาทางออกให้มันไว้แล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะใช้ได้บ่อยแค่ไหน” เขานั่งกอดอกนิ่ง
“แล้วเรื่องที่ฮิบาริกับมุคุโร่ไปสืบมันจะใช่เรื่องเดียวกับที่เกิดขึ้นที่นี่ไหม?” ยามาโมโตะเอ่ยถาม โกคุเทระเองก็ดูจะสงสัยเช่นเดียวกัน

โนวี่พยักหน้าให้รูดอล์ฟ อีกฝ่ายนำเอกสารอีกชุดมาแล้วส่งให้เหล่าผู้พิทักษ์และสึนะดูเพื่อเปรียบเทียบข้อมูลบางอย่าง “จากการตรวจสอบพบว่าแม้จะไม่ใช่ตัวยาที่ใกล้เคียงกัน แต่จากแหล่งที่มาและเส้นสายนั้นน่าจะมาจากจุดกำเนิดเดียวกัน”

“แบบนี้มันก็จงใจน่ะสิ....ดูยังไงก็รู้ว่ามีการวางแผนไว้แน่ ๆ” โกคุเทระโมโหขึ้นทันที ยิ่งรู้ว่ามันเป็นการจงใจให้เกิดขึ้นเขาก็ยิ่งรู้สึกโกรธแค้น

“ตอนแรกเราก็คิดแบบนั้น เพราะมันดูประจวบเหมาะเกินจงน่าสงสัย แต่ก็เพราะจุดนี้นี่แหละที่ทำให้เรายังลังเลอยู่”

รีบอร์นพยักหน้า “หากเป็นการวางแผนไว้ล่วงหน้าจริง ๆ คน ๆ นี้ต้องฉลาดและต้องการท้าทายเราอย่างมาก ไม่สิ...อาจถึงขนาดทำลายเราลงเลยก็ได้”










============TBC===========








นุ๊กกี้ – กว่าจะคลอดออกมาได้ เหอ ๆ นั่งมองอยู่มาเป็นเดือน จู่ ๆ มันก็รู้สึกแปลก ๆ เบื่อ ๆ นอย ๆ ขึ้นมา ซ้ำยังมามีเรื่องอีก เคราะห์ซ้ำกรรมกระทืบอย่างแรง แต่ไม่ว่ายังไงก็จะแต่งมันออกมาให้จบค่ะ!!

ขอบคุณสำหรับกำลังใจและการติดตามที่ดีมาตลอดนะคะ TT3TT/


Happy New Year จ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ไม่น่าเชื่อว่าคุณพี่จะยอมทำงานนี้แฮะ เพื่อสึนะสินะ
ขืนสองคนนั้นรู้เข้านี่เรื่องใหญ่แน่ๆ